Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ευχαριστώ, Βοστόνη!
Ευχαριστώ!
Χαίρομαι που είμαι εδώ. Είμαι ωραίος.
Συνήθως είμαι χοντρός.
Αλλά από τότε που έχασα όλα αυτά τα κιλά, έχω γίνει αλαζόνας.
Και παρεμπιπτόντως, αδύνατοι, έτσι σας βλέπουμε,
σαν αλαζόνες μπάσταρδους.
Έχω αδυνατίσει.
Από τότε που έχασα βάρος, έχω δύο ειδών αντιδράσεις.
Κάποιοι άνθρωποι δεν μου λένε τίποτα.
Πάνε στη γυναίκα μου και ρωτάνε, "Είναι καλά ο Τζιμ";
Ακούγεται σαν ανησυχία, αλλά εγώ το ακούω σαν κριτική.
Γι' αυτούς, είναι πιο πιθανό να είμαι άρρωστος
παρά να έχω αυτοπειθαρχία.
"Προφανώς, ο Τζιμ δεν γυμνάζεται ούτε τρώει υγιεινά.
Πρέπει να έχει καρκίνο".
Αυτή είναι μία ομάδα ανθρώπων.
Η άλλη ομάδα είναι άτομα που με πλησιάζουν
και με κατηγορούν ότι παίρνω ανασταλτικά όρεξης.
Λένε, "Παίρνεις Ozempic. Παραδέξου το, παίρνεις Ozempic".
Και δεν παίρνω, εντάξει;
Παίρνω ένα άλλο.
Παίρνω Mounjaro, που είναι καλύτερο, σωστά;
Γιατί ακούγεται σαν ιταλικό εστιατόριο.
"Καλώς ήρθατε στο Mounjaro.
Όταν είσαι εδώ, δεν τρως τίποτα, γιατί είσαι χοντρέλας".
Κάποιοι είναι ενάντια στα ανασταλτικά όρεξης.
Λένε, "Αυτό είναι σαν να κλέβεις".
Δεν παίζω μπέιζμπολ.
Είμαι ένας χοντρός που προσπαθεί να μην πεθάνει.
"Μα δεν είναι δίκαιο".
Ούτε η φαλάκρα και το να γεννιέσαι με άχρωμο δέρμα.
Αλλά έμαθα να το αντιμετωπίζω.
Είναι συναρπαστική περίοδος για μένα.
Είμαι λεπτός. Είμαι στα 30 μου.
Είναι τρελό.
Σ' όλη μου την ενήλικη ζωή, άκουγα έναν αδιάκοπο εσωτερικό μονόλογο.
"Τζιμ, σταμάτα να τρως. Τζιμ, έλεγξε τις παρορμήσεις σου".
Τώρα ξέρω ότι απλώς χρειαζόμουν μια εβδομαδιαία ένεση
που σκοτώνει όλο το πάθος μέσα μου.
Έμαθα πάρα πολλά.
Τώρα σας καταλαβαίνω, αδύνατοι. Δεν ξεχνάτε να φάτε.
Είστε νεκροί μέσα σας.
Η ζωή είναι συμβιβασμός.
Ναι, μπορεί να μη νιώσω ποτέ ξανά αληθινή χαρά,
αλλά επιτέλους χωράω στα ρούχα που βγήκαν εκτός μόδας πριν 30 χρόνια.
Δεν είναι και τόσο κακό.
Αυτά τα ανασταλτικά όρεξης τα αλλάζουν όλα.
Ακούστε τι θα γίνει.
Εμείς οι χοντροί θα αδυνατίσουμε.
Μετά θα αναμιχθούμε μ' εσάς, αδύνατοι μπάσταρδοι.
Κι όταν δεν κοιτάτε, θα σας φάμε.
Κι ας μην πεινάμε. Απλώς μας αρέσει να τρώμε.
Είναι απίστευτο πόσο δημοφιλή είναι τα ανασταλτικά όρεξης.
Γιατί ζούμε στην εποχή της θετικότητας του σώματος.
Η ομορφιά έχει πολλές μορφές και μεγέθη.
"Αυτό το φάρμακο κόβει την πείνα".
"Δώσ' το μου αλλιώς θα σε σκοτώσω".
Προσπαθώ να το απολαύσω που αδυνάτισα, γιατί ξέρω ότι θα ξαναγίνω χοντρός.
Θέλω να πω...
Δεν θα συνεχιστεί αυτό.
Το φάρμακο ευθύνεται.
Είναι 99% μεγάλη φαρμακευτική και 1% μικρός Τζιμ.
Σωστά;
Θέλω να πω...
Σωστά;
Εξάλλου, έχω κρατήσει τα παλιά μου ρούχα.
Δεν είμαι χαζός.
Τα βλέπω κρεμασμένα στην ντουλάπα μου να με κοροϊδεύουν.
"Θα επιστρέψεις.
Θα με φοράς.
Θυμάσαι τότε που έφαγες όλη την πίτσα και είπες στη γυναίκα σου ότι δεν ήρθε;
Αυτός είσαι πραγματικά".
Το φάρμακο αλλάζει τη στάση σου απέναντι στο φαγητό.
Τώρα βλέπω τα McDonald's σαν κάποια περίεργη γκόμενα που είχα.
Λέω, "Δεν το πιστεύω ότι μου άρεσες τόσο".
Έλα τα μεσάνυχτα και μην το πεις στη γυναίκα μου.
Και δεν προοριζόταν για αναστολή όρεξης.
Το φάρμακο φτιάχτηκε για να βοηθά άτομα με διαβήτη ή μια χαζομάρα.
Όταν μαθεύτηκε, όμως,
ότι υπήρχε φάρμακο για τον διαβήτη που έκανε τον κόσμο να μη θέλει ντόνατς,
όλοι οι χοντροί έλεγαν, "Μόλις έπαθα διαβήτη.
Άρχισε να με πιάνει διαβήτης".
Δεν είναι το πρώτο φάρμακο με ωφέλιμη παρενέργεια, έτσι;
Ξέρουμε για το Viagra.
Το αντισυλληπτικό χάπι θεραπεύει την ακμή.
Και φυσικά, το αλκοόλ κάνει τους ανθρώπους ελκυστικούς.
Αλλά θα είναι απογοητευτικό για τους επιστήμονες
που αναπτύσσουν αυτά τα φάρμακα κι εμείς εστιάζουμε σε μια παρενέργεια.
Όπως αυτοί που έφτιαξαν το Viagra,
θα ήταν ενθουσιασμένοι στη συνέντευξη Τύπου.
"Μετά από δεκαετίες σκληρής δουλειάς,
η ομάδα μου κι εγώ φτιάξαμε αυτό το χάπι,
που θα σώσει όσους έχουν υψηλή πίεση.
Τώρα, υπάρχουν κάποιες μικρές παρενέργειες.
Ναυτία. Ζαλάδα. Μεγάλη στύση.
Αλλά...
Αλλά κυρίως, είναι φάρμακο που σώζει τη ζωή των υπερτασικών.
Απορίες";
"Ναι, για τη στύση.
Πόσο κρατάει η στύση";
"Δεν έχει σημασία, αλλά τέσσερις ώρες".
"Χριστέ μου".
"Ας επικεντρωθούμε στο γεγονός
ότι αυτό είναι ένα σωτήριο φάρμακο για την πίεση".
"Έχω μια ερώτηση για την πίεση.
Ας πούμε ότι έχω υψηλή πίεση και βγαίνω ραντεβού
για, ας πούμε, ένα όργιο,
πότε θα ήταν η καλύτερη στιγμή να πάρεις το χάπι στύσης;
Εννοώ, φάρμακο για την πίεση".
Σίγουρα κάποιοι στο κοινό παίρνουν Viagra
και με το "κάποιοι", εννοώ όλοι όσοι είναι άνω των 40.
Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να ντρέπεσαι αν παίρνεις Viagra.
Δεν σημαίνει ότι δεν είσαι άντρας.
Σημαίνει ότι το όργανο που σε ορίζει ως άντρα δεν δουλεύει.
Είσαι σαν ευνούχος κι αυτοί είναι αρρενωποί.
Υπάρχουν και άντρες άνω των 40 που δεν παίρνουν Viagra
και τους λένε άγαμους.
Αλλά έχω πάρει κι εγώ Viagra, ξέρετε, μόνο για την πίεση
και τα γκομενάκια.
Τα γκομενάκια είναι φοβερά.
Ζούμε σε μια εποχή εκπληκτικής ιατρικής και τεχνολογικής προόδου.
Ο κόσμος ανησυχεί για την τεχνητή νοημοσύνη.
"Θα μας κατακτήσει η AI".
Το ελπίζω.
Είμαι εξουθενωμένος.
Νιώθω ότι η νοημοσύνη μου με έχει πάει όσο πιο μακριά μπορούσε.
Χρειάζομαι τεχνητή νοημοσύνη.
Διάβαζα το άρθρο "Θα μας Κατακτήσει η AI";
Στα μισά κατάλαβα ότι δεν αφορούσε κάποιον Αλ.
"Θα μας κατακτήσει ο Αλ".
Νόμιζα ότι έλεγε για τον Αλ Ρόκερ
και την αγάπη του για την Α1.
"Τζιμ, χαζό αστείο".
Νιώθω ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις πάνε χαμένες σε μένα.
Ακόμα δυσκολεύομαι με τους κωδικούς του Wi-Fi.
Ακόμα κι αν έχω τον κωδικό μπροστά μου,
λέω, "Μάλλον δεν θα μπορέσω να το κάνω".
Είναι έξι, οκτώ γράμματα ή αριθμοί
και νιώθω σαν να δίνω εξετάσεις.
Λέω, "Θέλω κι άλλο χρόνο.
Έπρεπε να κοιμηθώ καλύτερα χθες".
Σας έχει πει ποτέ κανείς τον κωδικό του Wi-Fi του;
"Ο κωδικός Wi-Fi είναι πανεύκολος".
Είναι μπιγκλ με μικρά.
Το Ι είναι τρία, το Γ είναι οκτώ και αντί για Λ, βάζεις F".
"Ναι, αλλά πώς γράφεται το μπιγκλ";
Η τεχνολογία γίνεται όλο και πιο περίπλοκη.
Μου λείπουν οι πιο απλές εποχές.
Θυμάστε που μπορούσες να διαλέξεις μόνος σου τον κωδικό σου;
Γιατί τώρα πρέπει να πάρεις έγκριση
και πάντα έχουν ύφος,
"Ναι, δεν είναι αρκετά ισχυρός ο κωδικός.
Είναι πολύ αδύναμος".
"Δεν με νοιάζει. Χρησιμοποίησέ το".
"Όχι, δεν δέχομαι τον κωδικό. Διάλεξε άλλον".
Βάζεις τον κωδικό.
Και λέει, "Ναι, είναι πολύ εύκολο να τον μαντέψεις".
"Επειδή με είδες να το γράφω".
"Ναι, διάλεξε άλλον.
Τον έχεις χρησιμοποιήσει ήδη αυτόν.
Διάλεξε άλλον". Μπλοκάρω με τους κωδικούς.
"Διάλεξε άλλον".
"Έχω ξεμείνει. Έβαλα ήδη τα γενέθλιά μου.
Δεν έχω άλλα".
Τα κριτήρια για κωδικούς είναι γελοία.
"Πρέπει να έχει κεφαλαία,
αριθμούς, χαρακτήρες, λαγοπόδαρα,
κάτι που φορούσε η μαμά σου στον γάμο της".
Μερικές φορές, προτείνουν κωδικό.
Είναι εξευτελιστικό.
"Βλάκα, θες απλώς να σου δώσουμε έναν κωδικό";
"Αυτό δεν χαλάει όλο το νόημα";
"Δεν θα το πούμε σε κανέναν.
Εμπιστέψου μας.
Είμαστε ένας απρόσωπος αλγόριθμος μιας πολυεθνικής.
Δεν θα μοιραστούμε τον κωδικό σου".
"Γιατί... Κλείνεις το μάτι";
"Όχι, απλώς μπήκε σκόνη στην AI μου".
Τους άφησα να μου διαλέξουν κωδικό. Το έχετε κάνει ποτέ;
Ο κωδικός είναι σαν να άφησαν μια γάτα να περπατήσει σε πληκτρολόγιο.
"Μπορούσα να το σκεφτώ κι εγώ αυτό".
"Ναι, αλλά δεν το σκέφτηκες, βλάκα".
"Δεν θα το θυμάμαι ποτέ αυτό".
"Θα το θυμόμαστε εμείς, βλάκα.
Απλώς πες μας αν το χρειαστείς".
-"Μπορώ να τον έχω τώρα"; -"Όχι.
Μπορεί να είσαι ρομπότ".
"Εσύ δεν είσαι ρομπότ";
"Ναι, αλλά δεν το ξέρεις. Είσαι χαζός".
Έχετε ξεχάσει ποτέ τον κωδικό, που σου βάζουν το κουίζ με τις φωτογραφίες;
"Ηλίθιε. Βλέπεις φανάρι στις φωτογραφίες";
Λες, "Τι είναι το φανάρι, είπαμε";
Πάντα το σκέφτομαι και λέω
"Αυτός ο στύλος μπορεί να συνδέεται με φανάρι.
Υπάρχει μερική αναγνώριση";
Συνήθως μαντεύω.
Αλλά όταν το πετύχω, λέω, "Είμαι καλός στα φανάρια".
Πέρασα πίστα.
Τώρα μπορώ να δω τα μέιλ μου".
Είναι πολύ συγκαταβατικά μαζί μας.
"Αποδέχεστε αυτά τα κούκις";
"Κούκις";
Κάποιος είπε, "Πες στους χαζούς ότι είναι μπισκότα".
Κι εμείς είπαμε "Κούκις; Μ' αρέσουν τα μπισκότα.
Θα δεχτώ όλα τα μπισκότα.
Μπορώ να δεχτώ γάλα μαζί με τα μπισκότα";
Το παρουσιάζουν σαν δώρο.
"Δέχεστε αυτά τα μπισκότα";
"Δεν θέλω να φανώ αγενής".
"Το ευγενικό είναι να τα δεχτείς
και να μας αφήσεις να σε παρακολουθούμε".
"Αρκεί να πάρω τα μπισκότα".
Είμαστε πολύ δεκτικοί.
Έχετε συζητήσει ποτέ με κάποιον
για έναν προορισμό διακοπών
και μόλις μπείτε στο ίντερνετ να δείτε διαφήμιση για αυτόν τον προορισμό;
Κι αντί να γίνεις έξαλλος που εισέβαλαν στην ιδιωτική σου ζωή,
κανονίζεις το ταξίδι;
"Φαίνεται πως θα πάμε Μεξικό".
Η τεχνολογία μας κάνει παραληρηματικούς.
Όλοι λένε ότι θα πάμε στον Άρη. "Θα πάμε στον Άρη".
Ανυπομονώ να πάω στον Άρη".
Δεν νομίζω ότι μιλούσαν για σένα.
Γιατί νομίζεις ότι θα πας στον Άρη; Δεν έχεις πάει στη Μινεσότα.
Δεν μας κάλεσαν.
Είμαι σίγουρος ότι απλώς καυχιόντουσαν.
Ο Τζεφ Μπέζος πήγε τον αδερφό του στο διάστημα.
Έχω τρία αδέρφια και δεν θέλω ούτε να τους κεράσω.
Εκτιμώ την αισιοδοξία σου, αλλά θα πάμε στον Άρη;
Στείλαμε άνθρωπο στο φεγγάρι πριν από 54 χρόνια.
Ξέρετε πόσες φορές στείλαμε άνθρωπο στο φεγγάρι μετέπειτα;
Καμία.
Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν στείλαμε ποτέ άνθρωπο στο φεγγάρι.
Δεν ξέρω. Δεν ξέρω.
Ίσως στείλαμε άνθρωπο στο φεγγάρι.
Δεν ξέρω. Ίσως πάμε στον Άρη.
Δεν ξέρω καν πώς δουλεύει ο φούρνος μικροκυμάτων.
Αν με απειλούσαν, "Εξήγησέ τον φούρνο μικροκυμάτων".
Θα έλεγα, "Ανάβει ένα φως.
Περιστρέφεται.
Όταν χτυπά το κουδούνι, το χοτ ντογκ σου είναι έτοιμο.
Σας αρκεί";
Είναι τόσα πολλά που δεν ξέρω.
Τις περισσότερες φορές δεν νιώθω καν ενήλικας.
Ακόμα δεν νιώθω άνετα να αγοράζω παπούτσια.
Τα παπούτσια είναι ο μόνος ρουχισμός που αφήνουμε έναν ξένο να μας φορέσει.
Δεν πας στον πωλητή, "Θα μου βάλεις αυτό το παντελόνι";
"Πού πας";
Αλλά όταν αγοράζουμε παπούτσια, γινόμαστε αβοήθητοι.
Καθόμαστε και λέμε,
"Κάν' το εσύ.
Η μαμά μου δεν είναι εδώ, πρέπει να το κάνεις εσύ".
Και δεν ξέρουμε τίποτα γι' αυτούς που βάζουν παπούτσια στα πόδια μας.
Δεν γνωρίζουμε το παρελθόν τους.
Ξέρουμε μόνο ότι τους αρέσει να δουλεύουν με "πόδια αγνώστων".
Ό,τι λένε είναι κάπως τρομακτικό.
"Πώς νιώθουν";
"Ορίστε";
"Είναι σφιχτά";
"Πώς είπατε";
"Το μεγάλο σου δάχτυλο είναι αυτό";
"Πώς τολμάς";
"Γιατί δεν κάνεις μια βόλτα στο μαγαζί να δω πόσο σου πάνε";
"Αφού το ζήτησες ευγενικά".
Αποφάσισα να σταματήσω να παριστάνω ότι καταλαβαίνω πράγματα
για τα οποία δεν ξέρω τίποτα, όπως το χρηματιστήριο.
Όταν λένε για το χρηματιστήριο στις ειδήσεις.
"Το χρηματιστήριο σήμερα...
Συνήθως λέω, "Ενδιαφέρον".
Από μέσα μου λέω, "Χρηματιστήριο, ναι".
Το πιο λυπηρό είναι ότι στο κολέγιο σπούδασα οικονομικά.
Ναι. Αλήθεια.
Τέσσερα χρόνια, 80.000 δολάρια.
Χαίρομαι που αυτή είναι η δουλειά μου.
Αλλά η πανδημία αποκάλυψε
πόσο σημαντική είναι η δουλειά σου για την κοινωνία.
Ας πούμε ο σταντ-απ κωμικός, όχι απαραίτητος.
Ούτε καν "ραίτητος".
Άνοιξαν στριπτιζάδικα πριν μας αφήσουν να πούμε ένα αστείο.
"Περιμένετε, αστείοι.
Κυρίες μου, καλώς ήρθατε και πάλι".
Δεν με εξέπληξε.
Δεν υπάρχει στιγμή στην ιστορία
που πιστεύω ότι θα ήμουν χρήσιμος, ακόμα και στις αρχές του πολιτισμού.
"Θέλουμε κάποιον να μαζεύει νερό, κάποιον να χτίσει σπίτια.
Τζιμ, πώς μπορείς να βοηθήσεις";
"Μπορώ να τους κοροϊδεύω".
Είναι περίεργο, δουλεύω στον χώρο του θεάματος
και υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη άποψη
ότι όσοι δουλεύουν στον χώρο του θεάματος είναι ναρκισσιστές
και αμείβονται υπερβολικά για ασήμαντες δουλειές.
Αλλά πιστέψτε με, είναι εκπληκτικό.
Είναι πολύ καλό.
Φυσικά, υπάρχουν κάποιοι στον χώρο του θεάματος
που έχουν μοναδικές ικανότητες και πληρώνονται αναλόγως.
Μιλάω για ταλέντα που εμφανίζονται μια φορά ανά γενιά.
Σαν τον Πατ Σέιτζακ,
πρώην παρουσιαστή του Τροχού της Τύχης.
Υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να κάνει ο Πατ Σέιτζακ;
Σκεφτείτε. Παρουσίαζε τον Τροχό της Τύχης.
Ήταν πολυπράγμων.
Είμαι σίγουρος ότι είναι καλός άνθρωπος και λατρεύω τον Τροχό της Τύχης.
Δεν είμαι καν 80.
Λατρεύω τον Τροχό της Τύχης.
Όταν ανακοίνωσε την απόσυρσή του, ξενέρωσα λίγο.
Και φαίνεται καλός τύπος.
Πιθανόν μάζεψε όλη την οικογένεια του Τροχού της Τύχης
και είπε, "Το κάνω εδώ και δεκαετίες
κι αποφάσισα να αποσυρθώ".
Μακάρι να ήμουν εκεί, γιατί αν ήμουν εκεί, θα έλεγα
"Ξέρεις ότι δεν είναι αληθινή δουλειά, έτσι;
Δεν αποσύρεσαι από την Κρεμάλα.
Το σωστό είναι να ζητήσεις συγγνώμη και να επιστρέψεις όλα τα λεφτά".
Γιατί ο Πατ Σέιτζακ δεν έπαιρνε λίγα.
Ξέρετε πόσα έβγαζε;
Δεκαεφτά εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.
Ναι, σου αγοράζουν μερικά φωνήεντα.
Και δεν γύριζε καν τα γράμματα.
Ήταν μέρος της διαπραγμάτευσης.
"Δεν μπορώ να τα κάνω όλα εγώ".
Πήραν τη Βάνα Γουάιτ.
Έβγαζε 17 εκατομμύρια.
Η Βάνα έβγαζε τρία.
Θα συμφωνήσουμε όλοι ότι δεν έπρεπε να βγάζουν τίποτα.
Όταν είπε ότι αποσύρεται, ο παραγωγός είπε,
"Όχι, είναι φρικτό.
Πού θα βρούμε κάποιον να λέει, "Σειρά σου να γυρίσεις τον τροχό";
Υπάρχουν και καλά νέα.
Ο Πατ Σέιτζακ συνεχίζει ως σύμβουλος στην εκπομπή.
Δεν ξέρω τι συμβουλές χρειάζεται ο Τροχός της Τύχης.
"Βγήκε κανένα νέο γράμμα σήμερα";
"Όχι, Πατ. Ακόμα τα ίδια 26 γράμματα".
"Εντάξει, θα είμαι στο γραφείο μου αν..."
Λατρεύω το σταντ-απ.
Περιστασιακά, με προσλαμβάνουν ως ηθοποιό.
Κι ενίοτε, οι σκηνοθέτες των ταινιών μου λένε,
"Τζιμ, θα ήθελα να σε δω φρεσκοξυρισμένο".
Και λέω, "Δεν νομίζω ότι θες".
Πάντα το κάνω, αλλά όταν ξυρίζω το μούσι, αηδιάζω με την εμφάνισή μου.
Νιώθω ότι πρέπει να ζητήσω συγγνώμη.
"Συγγνώμη. Συγγνώμη γι' αυτό.
Τρως; Συγγνώμη".
Και δεν είμαι μόνο εγώ. Είναι σοκαριστικό για όσους με ξέρουν με μούσι
και δεν κρατιούνται.
"Αηδία. Πού είναι το μούσι σου";
Κι αυτά είναι τα παιδιά μου.
Γιατί το μούσι είναι το λίφτινγκ του φτωχού.
Κάθε κομπλιμέντο που δέχεσαι για το μούσι είναι υπαινικτικό.
"Μ' αρέσει το πρόσωπό σου με μούσι".
"Άρα καλύτερα να 'ναι καλυμμένο με τρίχες.
Ευχαριστώ".
Λυπάμαι τις γυναίκες.
Κάποιες δεν μπορούν να αφήσουν μούσι.
Πρέπει να καταλάβετε ότι κάθε άντρας που έχει μούσι, το χρειάζεται.
Όσοι έχουν μούσι, κάποια στιγμή κοιτάχτηκαν ξυρισμένοι
και είπαν, "Πρέπει να το κρύψω αυτό".
Σκεφτείτε όλα τα σημαντικά ιστορικά πρόσωπα που είχαν μούσι,
πιθανόν λόγω ανασφάλειας.
Αβραάμ Λίνκολν, Καρλ Μαρξ, Γκάνταλφ.
Όλοι είχαν μούσι.
Ο Χριστός είχε μούσι.
Μάλλον περπατούσε στο νερό, κοίταξε κάτω, είδε την αντανάκλασή του και είπε,
"Χριστέ μου!
Πρέπει να αφήσω μούσι.
Δεν θα αποκτήσω ακολούθους έτσι".
Παρεμπιπτόντως, έτσι περπατούσε ο Χριστός.
Όταν περπάτησε στο νερό, φερόταν σαν να ήταν δύσκολο;
Κάπως έτσι;
"Δεν είναι απίστευτο;
Περπατάω στο νερό.
Τράβηξέ με με το κινητό".
Ή μήπως περπατούσε με ύφος;
"Ναι, έτσι, μωρή. Κοίτα εδώ".
"Ναι, βασιλιά των βασιλέων".
Φυσικά το περπάτημα στο νερό ήταν ένα από τα θαύματα του Χριστού.
Αλλά κάποιος εκεί μάλλον θεώρησε ότι ήταν μαγικό κόλπο.
Κάποιος βγήκε και είπε, "Σε είδα να περπατάς στο νερό.
Καλή φάση. Κλείνω παιδικά πάρτι.
Θα βγάλουμε πολλά λεφτά".
Κι ο Χριστός είπε "Δεν ήταν μαγικό κόλπο. Είμαι ο υιός του Θεού".
"Ενδιαφέρον καλλιτεχνικό όνομα.
Ορίστε η κάρτα μου. Με λένε Ιούδα".
Όλα αυτά τα λέει η Βίβλος.
Είναι στη Βίβλο.
Έχει τρελά πράγματα η Βίβλος, έτσι;
Ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να θυσιάσει τον μοναχογιό του.
Ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να σκοτώσει τον μοναχογιό του.
Κι ο Αβραάμ, όπως οι περισσότεροι πατεράδες, είπε "Εντάξει, θα το κάνω".
Προς υπεράσπισή του, δεν ξέρουμε τι έκανε ο Αβραάμ ακριβώς πριν του το πει ο Θεός.
Ίσως κοιτούσε τους λογαριασμούς και είπε,
"Ποιος ξόδεψε 500 σέκελ στο Nintendo";
Κι εκείνη τη στιγμή, ο Θεός είπε,
"Αβραάμ, θέλω να θυσιάσεις τον μοναχογιό σου".
Κι ο Αβραάμ είπε, "Ευχαρίστως.
Μπορεί να 'ναι θυσία με στραγγαλισμό";
Ο Θεός επικοινωνούσε με τον Αβραάμ από τον ουρανό.
Δεν ξέρω αν φώναζε προς τα κάτω.
Άκουσε κανείς τη συζήτηση;
Υπήρχε κανείς εκεί πάνω στον ουρανό; Ήταν ο Χριστός στον ουρανό;
Είπε ο Θεός, "Αβραάμ, θέλω να θυσιάσεις τον μοναχογιό σου".
Κι ο Χριστός είπε, "Μπαμπά, τι διάολο κάνεις";
Κι ο Θεός είπε, "Τα έχουμε πει αυτά.
Κοίτα τη δουλειά σου.
Μη δίνεις σημασία στον μουσάτο χίπη.
Αβραάμ, θέλω να θυσιάσεις τον μοναχογιό σου".
Κι ο Χριστός είπε, "Μπαμπά, δεν γίνεται να ζητάς να θυσιάσει τον μοναχογιό του".
Ο Θεός είπε, "Μου έδωσες μια ιδέα".
"Χριστέ, θέλω να πας στη Γη και να πεις στους ανθρώπους ότι είμαι μπαμπάς σου".
Ο Χριστός είπε, "Αν πάω και πω ότι είσαι ο μπαμπάς μου,
ίσως θυμώσουν και μου κάνουν κακό".
Κι ο Θεός είπε, "Όχι. Γιατί να το κάνουν αυτό;
Φαίνονται τόσο καλοί εκεί κάτω".
Ο Χριστός λέει, "Αν πάνε να μου κάνουν κακό, θα τους σταματήσεις".
Κι ο Θεός λέει, "Ναι, σίγουρα, ίσως".
Ο Αβραάμ ανταμείφθηκε για την αφοσίωσή του.
Έζησε μέχρι τα 175.
Πέθανε στα 175, που είναι μια χαρά.
Αλλά αυτά τα τελευταία 90 χρόνια...
Αηδία, έτσι;
Λέτε όταν πρωτοέγραφαν τη Βίβλο
να είπαν όλοι, "Θέλουμε όντως να βάλουμε 175;
Θέλουμε να το διαβάσει αυτό ο κόσμος, έτσι;
Γιατί δεν βάζουμε 75;
Μια χαρά είναι.
Με μεσογειακή διατροφή.
Είναι πιο πιθανό".
Εκατόν εβδομήντα πέντε; Αν κάποιος σου έλεγε σήμερα,
"Ο παππούς μου έζησε μέχρι τα 175",
θα έλεγες, "Είσαι ψυχασθενής".
Φαντάζεστε να φτάνατε στα 175;
Θα λέγατε, "Ναι, συνταξιοδοτήθηκα στα 60.
Δεν ήξερα ότι είχα άλλα 115 χρόνια μπροστά μου.
Πόσο πίκλμπολ θα παίξω;
Έλεος"!
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.
Αυτή ήταν η επιβράβευση του Αβραάμ. Έφτασε τα 175.
Επίσης είναι ιδρυτική φιγούρα, όχι μίας, αλλά τριών θρησκειών, σωστά;
Του Ιουδαϊσμού, του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Εκπληκτικό.
Τι είναι ακόμα πιο εκπληκτικό;
Αυτές οι τρεις θρησκείες, κολλητάρια.
Τα πάνε μια χαρά, χωρίς προβλήματα.
Νιώθει καθόλου υπεύθυνος ο Αβραάμ;
Κοιτάζει ποτέ από τον παράδεισο,
"Αμάν, δεν το έκανα εγώ αυτό".
Ο Θεός κάποτε ασχολούταν περισσότερο.
Είχε πολύ πιο ενεργό ρόλο. Μιλούσε στον Αβραάμ, πλημμύρες, μάστιγες.
Τώρα λέει, "Ξέρεις κάτι;
Βάλε το πρόσωπο του Χριστού σε μια φέτα ψωμί.
Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ.
Αφού δεν ακούν, δεν θα προσπαθήσω".
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είμαι Χριστιανός
και το λέω αυτό για να σας κάνω να νιώσετε άβολα.
Όταν οι μη Χριστιανοί με ακούν να λέω, "Είμαι Χριστιανός", σκέφτονται, "Όχι".
Όταν Χριστιανοί με ακούν να λέω "Είμαι Χριστιανός", σκέφτονται, "Όχι".
Είναι ένας τρόπος να συσπειρωθεί το κοινό.
Έτσι φαίνεται.
Ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Το εκτιμώ.
Ναι, ευχαριστώ.
Είμαι ευγνώμων που μπορώ να ταξιδεύω και να κάνω σταντ-απ,
αλλά θέλω να ξέρετε ότι η ζωή μου στο σπίτι είναι απαίσια.
Έχω πέντε παιδιά. Είναι κόλαση.
Η ζωή μου στο σπίτι είναι το αντίθετο αυτής της εμπειρίας.
Όταν βγήκα, με χειροκροτήσατε.
Στο σπίτι, δεν χαίρω αναγνώρισης.
Και δεν λέω να υποδέχονται τους γονείς με χειροκρότημα.
Δεν αρκεί.
Τους γονείς πρέπει να τους χειροκροτούν όρθιοι.
Να υπάρχει εκφωνητής.
"Παρακαλώ, υποδεχτείτε τον μόνο λόγο που είστε ζωντανοί".
Σωστά;
Γιατί το να είσαι γονιός είναι δύσκολο.
Είναι πολύ δύσκολο.
Υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες.
Στο μπέιζμπολ, αν έχω μέσο όρο 300,
αν πετύχω τρία στα δέκα, είμαι καλά.
Αλλά αν χτυπήσω το παιδί μου μία φορά...
Είμαι κακός γονιός;
Τα παιδιά είναι το μόνο πράγμα που αφαιρούμε από το ανθρώπινο σώμα
και μετά το κρατάμε.
Καταλαβαίνετε;
Δεν λέει κανείς,
"Να η σκωληκοειδίτιδά μου. Να ο γιος μου. Δεν λειτουργούν".
Πιστεύω, γονείς, ότι μας αξίζει αυτός ο πόνος.
Αξίζουμε τον πόνο. Το θράσος.
Το θράσος να σκεφτείς ότι έχεις τα προσόντα να γίνεις γονιός.
Κι έτσι αλαζονικά αναλαμβάνουμε αυτήν την ευθύνη.
Λέμε, "Χάνω το κινητό μου μία φορά τη μέρα.
Μπορώ να φροντίσω ένα μωρό".
"Μπορείς να καλέσεις το μωρό μου;
Κάλεσε το μωρό μου".
Τώρα ξέρω ότι δεν είναι όλοι γονείς εδώ.
Όταν κάνεις παιδί, γίνεσαι γονιός.
Αν δεν κάνεις παιδί, απλώς παραμένεις ευτυχισμένος.
Δεν θέλουν όλοι να γίνουν.
Κάποιοι επιλέγουν να μην κάνουν παιδιά και το σέβομαι αυτό,
αλλά δεν πρέπει να θεωρούνται ενήλικες.
Σε τι διαφέρουν από τα γιγάντια νήπια;
Τι άγχος τους κρατά ξάγρυπνους τη νύχτα;
"Πού θα πάω για μπραντς";
Αν είσαι πάνω από 30
και το μεγαλύτερο πρόβλημα στη ζωή σου είναι η σύνδεση Wi-Fi,
δεν είσαι ενήλικας.
Αν δεν έχεις βγει έξω, να δεις έναν λεκέ
και προσεύχεσαι μέσα σου να είναι σοκολάτα,
δεν είσαι ενήλικας.
Αν δεν καυχηθείς στο ταίρι σου
ότι τρεις μέρες δεν έχεις προλάβει να κάνεις μπάνιο,
δεν είσαι ενήλικας και ίσως είσαι βλάχος.
Δεν υπάρχει σύγκριση.
Ο ένας έχει μια πλούσια, γεμάτη ζωή και ο άλλος είναι γονιός.
Θα έπρεπε να υπάρχει άλλη ταξινόμηση.
"Είσαι πάνω από 30, δεν έχεις παιδιά; Είσαι μικρός ενήλικας.
Πώς ήταν το μπραντς";
Να παραδεχτούμε ότι το μπραντς ήταν η εκλογίκευση κάποιου αλκοολικού;
"Δεν πίνουμε αλκοόλ στο πρωινό".
"Δεν είναι πρωινό.
Είναι μπραντς".
"Τι";
"Είναι πρωινό. Είναι μεσημεριανό.
Χρόνια πολλά".
Τα πάντα στο μπραντς είναι γελοία.
Προφανώς, κοιμόσουν την ώρα του πρωινού
και τώρα απαιτείς αβγοφέτες στη 1:00 μ.μ.,
ενώ κατεβάζεις μιμόζες.
Πες μου ότι η μιμόζα δεν ήταν δημιούργημα ενός μεθύστακα.
"Έχετε φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι;
Έχετε;
Βάλτε λίγη σαμπάνια.
Θα το ονομάσουμε...
"μόζα".
Η μιμόζα ακούγεται σαν κάποιον αναξιόπιστο συνάδελφο.
"Μιμόζα, πού είναι η έκθεση τριμήνου";
"Την ετοιμάζω".
"Ποιος θέλει να πάμε για μέσηπνο;
Είναι μεσημεριανό και δείπνο.
Χρόνια πολλά".
Κατανοώ ότι κάποιοι δεν μπορούν να κάνουν παιδιά,
αλλά υπάρχει η υιοθεσία και μαθαίνουμε από μικροί μέσα από ταινίες,
όπως Η Άννι και ο Όλιβερ,
ότι υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται γονείς
και πολλά από αυτά ξέρουν να τραγουδούν και να χορεύουν.
Δείξτε συμπόνια, στηρίξτε τις τέχνες.
Δεν με νοιάζει αν κάποιος έχει παιδιά.
Είναι περίεργη η πίεση που ασκούμε στον κόσμο.
Κάποιοι λένε, ας πούμε,
"Ποιος θα σε φροντίζει στα γεράματα;
Ποιος θα σε φροντίζει στα γεράματα";
Και λέω, "Όχι τα παιδιά μου".
Για να καταλάβω τη λογική.
Τα παιδιά μου, που ξέρουν μόνο να με ξεζουμίζουν,
θα ξυπνήσουν ξαφνικά και θα με φροντίσουν;
Μοιάζει με ρίσκο.
Δεν φοβάμαι ότι τα παιδιά μου θα με βάλουν σε γηροκομείο.
Δεν είναι τόσο εφευρετικά.
"Πρέπει να συμπληρώσω έντυπα; Βάλ' τα στο γκαράζ".
Αν δεν έχετε παιδιά, να μια ιστορία που εκφράζει τη χαρά της ανατροφής.
Έχω πέντε παιδιά, οπότε προσπαθώ να έχω χρόνο με το καθένα ξεχωριστά.
Έτσι ξέρω ότι τα έχω γνωρίσει όλα.
Τον περασμένο Φεβρουάριο, πήγα βόλτα τον τότε δεκάχρονο γιο μου.
Βγάλαμε βόλτα τον σκύλο και πριν φύγουμε, του είπα,
"Κάνει κρύο έξω. Πάρε ένα παλτό".
"Δεν φοράω παλτό". Είναι χαζό. Δεν θα με αναγκάσεις".
"Καλώς. Δεν χρειάζεται να φορέσεις παλτό".
Οπότε πήγαμε βόλτα.
Κι όπως γυρίζαμε, με κοίταξε και με ρώτησε,
"Μπαμπά, να πάρω το παλτό σου";
Και δεν δίστασα.
Γιατί το να είσαι γονιός είναι σαν ένα μέντιουμ
που έχει πάντα δίκιο, αλλά το αγνοούν.
Σωστά;
Όλη μέρα, κάθε μέρα, οι γονείς λένε "Ας δω την κρυστάλλινη σφαίρα μου.
Κάνει κρύο έξω. Πάρε ένα παλτό".
"Είσαι χοντρός".
"Αν ξενυχτήσεις, θα είσαι κουρασμένος το πρωί".
"Είσαι φαλακρός".
"Προβλέπω οικονομικές δυσκολίες όταν σε διώξω από το σπίτι".
Δεν φταίνε αυτά.
Τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τις συνέπειες.
Οι γονείς καταλαβαίνουν τις συνέπειες.
Λέγονται παιδιά.
Τα παιδιά είναι συνέπειες που περπατούν και μιλούν.
Γι' αυτό κάθε γονιός κοιτά το παιδί του και σκέφτεται,
"Δεν έπρεπε να μεθύσω εκείνο το βράδυ".
Η παιδική ηλικία των παιδιών μου διαφέρει πολύ από τη δική μου.
Όταν ήμουν δέκα χρονών, η μαμά μου με έστελνε σε δουλειές.
Μια φορά με έστειλε για ψώνια με πολύ συγκεκριμένες οδηγίες.
Περπάτησα δύο χιλιόμετρα ως το παντοπωλείο κι έκανα ό,τι μου είπε.
Πήγα στην ταμία, της έδωσα 10 δολάρια και είπα,
"Η μαμά μου με έστειλε να πάρω μια κούτα τσιγάρα,
Μέριτ Ούλτρα Λάιτ".
Η ταμίας ρώτησε, "Πόσων χρονών είσαι";
Είπα, "Είμαι δέκα χρονών".
Είπε, "Είσαι καλό παιδί".
Με παίνεψε,
μου έδωσε τα τσιγάρα και τα ρέστα
και γύρισα σπίτι καπνίζοντας.
Στέλναμε τα παιδιά μόνα τους σε δουλειές.
Αλλά τώρα, μετά από 25 χρόνια Νόμος και Τάξη: Ειδική Ομάδα,
δεν νιώθουμε ασφαλείς ούτε όταν ανοίγουν το ψυγείο.
Μου άρεσε η ανεξαρτησία.
Σίγουρα φοβόμουν καμιά φορά.
Κυρίως φοβόμουν τους ενήλικες.
Οι ενήλικες ήταν μοχθηροί γίγαντες που όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους.
"Ξέρω τον πατέρα σου".
"Πώς";
"Σε κρατούσα όταν ήσουν μωρό".
"Γιατί";
Οι φίλοι μου φοβούνταν τον μπαμπά μου.
Ο καλύτερος παιδικός μου φίλος φοβάται ακόμα τον μπαμπά μου.
Ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει εδώ και 30 χρόνια.
Τα παιδιά μου και οι φίλοι τους με βλέπουν σαν οδηγό Uber
και ζητούν σιωπηλή μεταφορά.
"Χαμηλώνεις τη μουσική, Τζιμ";
"Θα σε σκοτώσω".
"Ξέρω τους γονείς σου.
Θα τους σκοτώσω κι αυτούς".
Οι γονείς πρέπει να κάνουν θυσίες.
Άλλοτε μεγάλες, άλλοτε μικρές.
Ξέρετε πόσες απαίσιες παιδικές ταινίες έχω δει; Σε σινεμά.
Οδήγησα οικειοθελώς, αγόρασα πολλά εισιτήρια
και κάθισα να δω σκουπίδια.
Αντικειμενικά, κακές ταινίες.
Δεν χρειαζόταν να διαβάσω κριτική.
Δεν χρειαζόταν να δω τρέιλερ.
Κανείς δεν αναρωτήθηκε, "Άραγε Τα Στρουμφάκια είναι καλή ταινία";
Δεν είναι.
Μας προειδοποίησαν, αποκαλώντας τα Στρουμφάκια.
Έχω πέντε παιδιά.
Βλέπω απαίσιες παιδικές ταινίες εδώ και 15 χρόνια.
Μιάμιση δεκαετία βασανιστηρίων.
Και το πιο δύσκολο; Η αυτολογοκρισία.
Γιατί όταν δεις μια ταινία σαν τα Τρολ
ή το Μικρό μου Πόνυ,
αν είσαι κανονικός ενήλικας, πρέπει να πεις σε κάποιον,
"Ήταν μαλακία".
Καταλαβαίνετε;
Δεν μπορείς να το πεις αυτό σε οκτάχρονο.
Οπότε ρωτάς, "Πώς σου φάνηκε;
Ελπίζω να βγάλουν κι άλλο".
Και βγάζουν άλλα πέντε.
Και κάθεσαι και τις βλέπεις σκεπτόμενος το αλκοόλ.
Ο πατέρας μου δεν θα έβλεπε ποτέ μια απαίσια παιδική ταινία.
Στις σπάνιες περιπτώσεις που μας πήγαινε σινεμά, δεν μας ρωτούσε.
Δεν ξέραμε τι ταινία θα δούμε.
Ούτε αυτός ήξερε τι ταινία θα δούμε.
Όταν θα φτάναμε στον κινηματογράφο,
θα διάλεγε ταινία, θα αγόραζε εισιτήρια και θα μπαίναμε αμέσως.
Δεν είχε σημασία πότε ξεκινούσε. Αυτή ήταν η αρχή της ταινίας για εμάς.
Μπαίναμε στα σκοτεινά και βλέπαμε το τελευταίο τρίτο της ταινίας.
Τα φώτα άναβαν, ο κόσμος έφευγε.
Καθόμασταν και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι διάολο είδαμε.
Ρωτούσαμε ο ένας τον άλλο, "Πώς λες να ξεκινά η ταινία";
Μετά ερχόταν νέο κοινό.
Τα φώτα έσβηναν και ξεκινούσε η ταινία.
Βλέπαμε μέχρι το σημείο να σηκωθεί και να φύγει ο πατέρας μου
κι εμείς τον ακολουθούσαμε.
Έτσι βλέπαμε ταινίες ως οικογένεια και μου λείπει.
Συχνά ένιωθα ότι βοηθούσαμε τον πατέρα μου να εδραιώσει άλλοθι.
"Δεν σκότωσα εγώ τον αλήτη. Ήμουν σινεμά με τα παιδιά μου".
Μακάρι να είχαμε δει τη Μελωδία της Ευτυχίας
οικογενειακώς με τον πατέρα μου.
Στα μισά της Μελωδίας της Ευτυχίας,
ο πατέρας μου σηκώνεται και φεύγει μαζί με τα έξι ξανθά παιδιά του.
Όλοι στο θέατρο λένε,
"Δεν θα τους άρεσε όταν ο λοχαγός Φον Τραπ
έσκισε τη ναζιστική σημαία".
Αυτό το αστείο ήταν καλύτερο όταν όλοι μισούσαν τους Ναζί.
Σωστά;
Γκρινιάζω πολύ για τα παιδιά μου, αλλά μου κατέστρεψαν τη ζωή.
Τα αγαπώ, αλλά μου φέρονται απαίσια.
Όσοι δεν έχουν παιδιά λένε, "Δεν θα το επέτρεπα αυτό στα δικά μου".
Θα το επιτρέπατε.
Ποια είναι η εναλλακτική;
Η φυλακή.
Τα αφήνεις να σου φέρονται απαίσια και σκέφτεσαι το αλκοόλ.
Αν έλεγα σε ψυχολόγο πώς μου φέρονται τα παιδιά μου,
χωρίς να πω ότι είναι παιδιά μου.
"Ζω μαζί με πέντε άτομα.
Τρώνε το φαγητό μου.
Ξοδεύουν όλα μου τα λεφτά κι όταν τους ζητάω να κάνουν κάτι,
μου φωνάζουν".
Κάθε ψυχολόγος θα έλεγε,
"Πρέπει να μετακομίσεις. Είσαι θύμα κακοποίησης".
Τα αγαπώ και ξέρω ότι με αγαπούν κι αυτά.
Αν και όταν ο 18χρονος γιος μου λέει, "Σ' αγαπώ",
ακούγεται σαν να περνά οντισιόν για έναν ρόλο που δεν θέλει.
"Σ' αγαπώ, μπαμπά".
"Εντάξει, καλή αρχή. Πάμε πάλι.
Αυτή τη φορά θέλω περισσότερη τρυφερότητα,
ίσως λίγο συναίσθημα".
"Σ' αγαπώ, μπαμπά".
"Εντάξει, θα σε ενημερώσουμε. Ευχαριστούμε".
Είναι δύσκολο να είσαι γονιός και γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Δεν σου το λένε αυτό όταν κάνεις μωρό.
Μάλλον θα ήταν ανάρμοστο.
"Συγχαρητήρια. Θα είναι πολύ δύσκολο".
Ως νέος γονιός, πρέπει να βρεις την άκρη μόνος σου.
Και τα νεογέννητα είναι τόσο εύθραυστα, τόσο εξαρτημένα.
Τα βοηθάς να ρευτούν.
Ο νέος γονιός σκέφτεται, "Αυτό πρέπει να 'ναι το δύσκολο.
Δεν είναι αυτό το δύσκολο.
Μετά το παιδί γίνεται νήπιο. Επικρατεί χάος.
Ουρλιάζουν στα ψώνια.
Κυριολεκτικά τα εμποδίζεις από το να αυτοκτονήσουν κατά λάθος.
Ο γονιός σκέφτεται, "Αυτό τελικά είναι το δύσκολο".
Δεν είναι.
Μετά το παιδί μπαίνει στην εφηβεία και οι γονείς λένε,
"Όλο αυτό ήταν λάθος".
"Δεν έπρεπε να το κάνουμε".
Καταλαβαίνετε;
Είσαι καλός γονιός μόνο για 13 χρόνια.
Δεκατρία χρόνια και ξαφνικά είσαι κακός γονιός.
Είναι το πιο βάναυσο αστείο του Θεού.
Κάθεται εκεί πάνω και παρακολουθεί.
Κάνει...
"Νομίζουν ότι είναι καλοί γονείς, έτσι;
Κοίτα.
Να πέσουν οι ορμόνες!
Μου θυμίζει την εφηβεία του Χριστού.
Ξέρεις, κάπνιζε πολύ".
Έχει κανείς σας έφηβο;
Μ' αρέσει ο προσποιητός ενθουσιασμός.
Μ' αρέσει όταν οι γονείς μιλούν για τα χρόνια της εφηβείας.
Γιατί πάντα ακούγονται σαν να περιγράφουν έναν τυφώνα.
"Νομίζαμε ότι ήμασταν προετοιμασμένοι. Χάσαμε τα πάντα".
Γι' αυτό οι τυφώνες έχουν ονόματα εφήβων.
Οι έφηβοι σε κάνουν να συνειδητοποιήσεις ότι η ανατροφή είναι κυρίως θέμα τύχης.
Γιατί υπάρχουν εύκολοι και δύσκολοι έφηβοι.
Αν έχεις εύκολο έφηβο, δεν σημαίνει ότι είσαι καλός γονιός.
Απλώς ο Θεός πίστευε ότι δεν θα άντεχες έναν δύσκολο.
Η ανατροφή των εφήβων με έκανε καλύτερο κωμικό.
Όχι, δεν είναι αυτό.
Περίμενε.
Πιο πικρόχολο κωμικό.
Ξέρω ότι ακούγεται αρνητικό,
αλλά είναι σχεδόν λυπηρό όταν ένα παιδί γίνεται έφηβος, σωστά;
Γιατί έχεις ένα χαριτωμένο 12χρονο και ξαφνικά γίνεται ο Σατανάς.
Βλέπεις την περιέργεια και τον εντυπωσιασμό
να μεταμορφώνονται σε δυσωδία και κακή κρίση.
Κι εσύ, ο γονιός,
πρέπει να μάθεις πώς να επικοινωνείς μαζί τους.
Η γυναίκα μου μου στέλνει άρθρα, "Πώς να μιλήσεις στο έφηβο παιδί σου".
Κι εγώ τα σβήνω.
Λέει, "Πώς περιμένεις να επικοινωνήσεις με τους έφηβους";
"Θα δοκιμάσω Αγγλικά".
Ακούνε τα πράγματα διαφορετικά.
Αν πω στη 14χρονη κόρη μου, "Βιάσου, έχουμε αργήσει",
εκείνη ακούει, "Θα σε σκοτώσω".
Αλλά το συζητήσαμε και συμφωνήσαμε
ότι είμαι απαίσιος άνθρωπος
και μετά πήγα να πιω αλκοόλ.
Έχετε προσέξει στις διαφημίσεις για αλκοόλ
ότι ο κόσμος πάντα γελάει και περνάει καλά;
Θα ήθελα να δω μια διαφήμιση που δείχνει έναν ανέκφραστο μπαμπά
να κάθεται μόνος στο τραπέζι της κουζίνας κρατώντας ένα μπουκάλι αλκοόλ.
Η ατάκα θα ήταν,
"Μπέρμπον, επειδή είσαι παγιδευμένος και η αυτοκτονία δεν είναι επιλογή".
Είναι πολύ αρνητικό; Είναι πολύ αρνητικό.
Υπάρχουν έφηβοι στο κοινό που σκέφτονται, "Τι διάολο κάνω εδώ;
Δεν ήξερα ότι αυτός ο τύπος είναι τόσο μαλάκας".
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η εφηβεία σήμερα
είναι η πιο δύσκολη εδώ και γενιές.
Αυτό που αντιμετωπίζουν αυτοί οι έφηβοι είναι τρελό, σωστά;
Μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ναρκωτικά, παντού πορνογραφία.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι εύχομαι να ήμουν έφηβος.
Εγώ περπατούσα δύο χιλιόμετρα για τσιγάρα.
Η μεγαλύτερη ειρωνεία των εφήβων
είναι ότι ντρέπονται για τους γονείς τους.
"Εσύ ντρέπεσαι για μένα;
Έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη";
Κάθε έφηβο παιδί μου έχει έρθει σε διαφορετικές φάσεις
λέγοντας, "Μπορείς να κάνεις ότι δεν με ξέρεις";
"Μπορούμε να το κάνουμε μόνιμο".
Είναι απίστευτο πόσο συνεπές είναι το θέμα της ντροπής
σε όλη τη διάρκεια της ανατροφής.
Όταν είναι μικρά,
σε ντροπιάζουν συνεχώς.
Κάποια από αυτά που λένε ή φωνάζουν, όπως, "Γιατί είναι τόσο χοντρός αυτός";
"Αυτή είναι μάγισσα";
"Εβραίοι! Εβραίοι!"
"Είναι χυμός.
Χυμός.
Πες χυμό, σε παρακαλώ".
Αυτό μου συνέβη.
Ήμουν σε ένα σούπερ μάρκετ στη Νέα Υόρκη
και τα δύο ξανθά παιδιά μου ούρλιαζαν για χυμό.
Απαιτούσαν Εβραίους με τρόπο που θα σε έκανε να πιστέψεις
ότι τους έχουν φέρει ξανά Εβραίους.
"Εβραίοι, Εβραίοι".
"Χυμός, χυμός.
Για όνομα του Θεού, πες χυμός.
Λατρεύουν τον χυμό.
Όχι τους Εβραίους. Και τους Εβραίους αγαπούν.
Όπως εγώ. Λατρεύω τους Εβραίους.
Γουστάρω Εβραίους".
Τα παιδιά σε ντροπιάζουν συνεχώς
και μια μέρα, από το πουθενά,
γίνεσαι η μεγαλύτερη πηγή εξευτελισμού στη ζωή τους.
Δεν σου λένε πότε θα συμβεί.
Υπάρχουν αυστηροί κανόνες που μαθαίνεις μόνο αν τους παραβείς.
Ήμουν σε δείπνο.
Η 14χρονη κόρη μου είπε,
"Και τότε ήρθε ο μπαμπάς στο λύκειο".
Η γυναίκα μου είπε, "Αγάπη μου, μπήκες στο σχολείο";
"Τι; Τι; Έκανε κρύο έξω.
Σε ποιον πλανήτη είμαστε";
Έχουμε τρεις εφήβους
συν ένα 12χρονο κι ένα 11χρονο.
Η πρόγνωση δεν είναι καλή.
Σίγουρα είναι εποχή τυφώνων.
Παραδέχομαι ότι η γυναίκα μου περνά πολύ πιο δύσκολα,
αλλά αυτή φταίει για όλο αυτό.
Αυτά τα παιδιά δεν βγήκαν από το σώμα μου.
Κατά κάποιον τρόπο, δεν είναι παιδιά μου.
Δεν θέλω να ακουστώ σαν συνωμοσιολόγος,
αλλά αυτό με το σπέρμα που γονιμοποιεί το ωάριο,
δεν το έχω δει ποτέ από κοντά.
Έχω δει μια προσομοίωση.
Ξέρεις, όπως μπορείς να στήσεις μια προσσελήνωση.
Οι άντρες πρέπει να είναι καχύποπτοι.
Οι γυναίκες ανακαλύπτουν ότι θα γίνουν γονείς.
Στους άντρες το λένε.
Ο άντρας μαθαίνει ότι θα γίνει πατέρας όπως μαθαίνει ότι έχει ανίατη ασθένεια.
Έρχεται κάποιος και λέει, "Καλύτερα να καθίσεις".
Και η απάντηση είναι παρόμοια.
"Πόσο χρόνο έχω";
Με τα τεστ πατρότητας
αποδεικνύεται επιστημονικά ποιος είναι ο πατέρας.
Αλλά για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης,
ο τύπος απλώς πίστευε ό,τι του έλεγαν.
"Είμαι έγκυος. Είσαι ο πατέρας".
"Έχω να πάω σπίτι δύο χρόνια".
"Έγινε θαύμα".
Καμιά φορά ακούς για τεστ πατρότητας.
Αλλά ποτέ δεν ακούς για τεστ μητρότητας.
Πώς ξέρουμε ποια είναι η μητέρα;
"Το παιδί βγήκε από το σώμα μου".
"Τότε δεν πρέπει να φοβάσαι να κάνεις το τεστ".
Τζιμ, αυτό ήταν το πιο χαζό αστείο της βραδιάς.
Αυτό... Τι;
Το τεστ πατρότητας υπάρχει, γιατί κάποιοι άντρες είναι σκουπίδια.
Και ως πατέρας πέντε παιδιών,
όταν ακούω για άντρες που εγκαταλείπουν τα παιδιά τους, γεμίζω ζήλια.
Δεν υπάρχει δικαιολογία.
Καμία. Αλλά τίποτα δεν προετοιμάζει τον άντρα για να γίνει γονιός.
Η γυναίκα βιώνει ολόκληρη αλλαγή στο σώμα της.
Όχι μόνο μεγαλώνει το μωρό, αλλά έχει και πρωινές ναυτίες.
αναλαμβάνει το ένστικτο φωλιάσματος.
Ο άντρας σε όλη την εγκυμοσύνη νιώθει το ίδιο, άχρηστος.
Αυτό τους προετοιμάζει για την πατρότητα.
Σωστά;
Οι πατεράδες είναι υποτιμημένοι.
Ποιος συμφωνεί μαζί μου;
Ακούστε τους χωρισμένους μπαμπάδες.
Προφανώς, η μαμά είναι ο ήρωας της ιστορίας.
Όταν κάποιος γίνεται διάσημος, αγοράζει στη μαμά του σπίτι.
Δεν καλούν καν τον μπαμπά να μείνει εκεί.
Συχνά κατανοούμε πιο εύκολα τη συνεισφορά μιας μητέρας.
Το βλέπω κι εγώ.
Τα παιδιά μου βλέπουν καθημερινά τι κάνει η γυναίκα μου γι' αυτά.
Αλλά όταν γυρίζω όλη τη χώρα,
τρώγοντας μπριζόλες και γκρινιάζοντας για τα παιδιά μου,
παίρνω εύσημα;
Όχι βέβαια.
Ο μπαμπάς είναι σαν αναπληρωματικός κουόρτερμπακ στο NFL.
Είσαι στην ομάδα, αλλά δεν είσαι το αστέρι της.
Και στις σπάνιες περιπτώσεις που μπαίνεις στο παιχνίδι,
ο κόσμος αγχώνεται.
Καταλαβαίνετε;
Ευχαριστώ.
Είναι απίστευτο πώς άλλαξε η θέση του πατέρα στην κοινωνία.
Τη δεκαετία του '50, υπήρχε η τηλεοπτική σειρά Ο Πατέρας Ξέρει Καλύτερα.
Ο Πατέρας Ξέρει Καλύτερα. Και δεν ήταν ειρωνικό.
Δεν έλεγαν, "Δεν θα ήταν ξεκαρδιστικό αν ένας μπαμπάς ήξερε το οτιδήποτε";
Ήταν ειλικρινές γιατί τότε,
η επικρατούσα πεποίθηση ήταν ότι ένας πατέρας ήξερε καλύτερα.
Όχι μόνο δεν θα γύριζαν αυτήν τη σειρά σήμερα,
αλλά αν έλεγες, "Ο πατέρας ξέρει...", κανείς δεν θα συμπλήρωνε "καλύτερα".
Αν έλεγες, "Ο πατέρας ξέρει..."
"Να φτιάχνει κοκτέιλ; Δεν ξέρω".
Ακόμα κι αν πεις σε έναν μπαμπά, "Ο πατέρας ξέρει..."
Θα πει, "Δεν ξέρω, ρώτα τη γυναίκα μου.
Τι διάολο θες να πω;
Δεν φωνάζω. Εσύ φωνάζεις".
"Θες ένα κοκτέιλ; Εντάξει, θα σου φτιάξω".
Είμαι τυχερός που η γυναίκα μου, ο βασικός κουόρτερμπακ, είναι φοβερή.
Είμαστε παντρεμένοι 20 χρόνια.
Το πιστεύετε; Είκοσι χρόνια.
Είκοσι χρόνια.
Κι έχουμε έναν υπέροχο γάμο.
Γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει
στον γάμο κάποιου άλλου.
Ίσως έχεις μια ιδέα,
αλλά όταν ακούς για διαζύγιο, πάντα εκπλήσσεσαι.
Καμιά φορά συνειδητοποιείς ότι ήταν όλα θέατρο.
Θα έπρεπε να υπάρχουν βραβεία.
"Οι υποψήφιοι για καλύτερη ερμηνεία σε δυστυχισμένο γάμο είναι... "
"Ήταν καλή. Ήταν πολύ καλή.
Δεν είχα ιδέα ότι τον απεχθανόταν".
Όχι, η γυναίκα μου είναι εκπληκτική. Ή η ερμηνεία της είναι εκπληκτική.
Και κάνει τα πάντα.
Από την αρχή του γάμου μας.
Οργάνωσε όλο τον γάμο. Είναι πολύ Καθολική.
Κι επέλεξε κάθε ανάγνωση για όλη την τελετή.
Και θυμάμαι τον κουνιάδο μου να διαβάζει την Α' Προς Κορινθίους.
Αν δεν το ξέρετε,
"Η αγάπη είναι υπομονετική. Η αγάπη είναι καλή. Η αγάπη... ".
Έτσι μου ακούστηκε.
Αλλά το θυμάμαι πολύ έντονα, γιατί τελειώνει με,
"Η αγάπη δεν κρατά πρακτικά".
Και σας λέω, μετά από 20 χρόνια γάμου,
ένα πράγμα κάνει η γυναίκα μου.
Κρατά πρακτικά...
για κάθε λάθος που έκανα ποτέ.
Έχει αποδείξεις από το πρώτο ραντεβού.
Αναφέρει πράγματα πριν καν γνωριστούμε.
"Σε είχα δει στη γειτονιά.
Φαινόσουν πολύ αλαζόνας".
Θυμάται τα πάντα.
Εγώ δεν θυμάμαι τι έγινε πριν μισή ώρα.
Δεν είναι δίκαιο.
Λέω, "Νόμιζα ότι το συμφωνήσαμε".
"Τι είπα ακριβώς";
"Κέρδισες".
Έχει πολύ καλή μνήμη.
Σίγουρα άκουσε διαφορετική Α' Προς Κορινθίους.
"Η αγάπη κρατά πρακτικά.
Η αγάπη ενοχλείται λίγο.
Στην αγάπη δεν αρέσει όταν επιστρέφω από ταξίδι
να αμφισβητείς τις αποφάσεις μου και με υπονομεύεις.
Αμήν".
Καταλαβαίνετε;
Είναι καταπληκτική. Δεν έχω παράπονο.
Βασικά, ένα παράπονο.
Όχι παράπονο, παρατήρηση.
Η γυναίκα μου δεν αγαπάει τον σκύλο μας.
Αδιαφορεί για τον σκύλο μας.
Αλλά για έναν φιλόζωο,
αυτοί που αδιαφορούν για τα σκυλιά μοιάζουν κοινωνιοπαθείς.
"Δεν αγαπάς τα σκυλιά; Ποιος σε πλήγωσε";
Δεν υπάρχει δικαιολογία για να μην αγαπάς τα σκυλιά.
Η γυναίκα μου είναι αλλεργική. Να μια δικαιολογία.
Αλλά ο σκύλος μας είναι γλυκός και δεν αφήνει ήσυχη τη γυναίκα μου.
Όποτε μπαίνει στο δωμάτιο, ο σκύλος σκαρφαλώνει πάνω της και φτερνίζεται.
Και καθώς η γυναίκα μου διώχνει τον σκύλο για ν' ανασάνει,
ένα κομμάτι μου σκέφτεται, "Μην είσαι κακιά με τον σκύλο μου".
Θα πείτε, "Αν η γυναίκα σου είναι αλλεργική,
γιατί έχετε σκύλο;
Τον πήρατε και μετά ανακαλύψατε ότι είναι αλλεργική";
Όχι.
Ξέρω 20 χρόνια ότι είναι αλλεργική
και δεν περίμενα να πάρουμε σκύλο.
Ποτέ. Μένουμε σε διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη.
Έχουμε πέντε παιδιά. Ταξιδεύω συνεχώς.
Δεν θα πάρουμε σκύλο.
Αλλά μετά ήρθε η πανδημία
και όλοι οι λόγοι για να μην πάρουμε σκύλο εξαφανίστηκαν.
Νοικιάσαμε ένα σπίτι στα προάστια με μεγάλη αυλή.
Σταμάτησα να ταξιδεύω.
Οι αλλεργίες της γυναίκας μου δεν άλλαξαν.
Τα παιδιά μου άρχισαν να ικετεύουν για σκύλο.
"Να πάρουμε σκύλο";
Σε καθημερινή βάση.
Είπα στη γυναίκα μου, "Άσ' το πάνω μου".
Συγκάλεσα οικογενειακό συμβούλιο, στάθηκα δίπλα της και είπα,
"Για τελευταία φορά, η μητέρα σας είναι αλλεργική στα σκυλιά.
Όταν είναι με σκύλους, νιώθει άρρωστη".
Κι ο πιο μικρός είναι γλύκας.
Είπε, "Δεν μπορεί η μαμά να κάνει ένεση στην κοιλιά της";
Μου θυμίζει τον εαυτό μου.
Και λέω στη γυναίκα μου,
"Δεν κάνεις μια ένεση στην κοιλιά σου";
Μου λέει, "Τι κάνεις";
Της λέω, "Δεν φταίω εγώ.
Αυτός ρώτησε".
Δεν το βρήκε αστείο.
Κι έβλεπα ότι δεν καταλήγαμε πουθενά.
Πρότεινα έναν συμβιβασμό.
Είπα, "Τι λέτε να φροντίσουμε έναν σκύλο;
Θα μείνει μαζί μας μέχρι να βρεθεί μόνιμο σπίτι
ή να πεθάνει η γυναίκα μου".
Δεν το βρήκε αστείο κι έφυγε απ' το δωμάτιο.
Την επόμενη μέρα, απ' το πουθενά, λέει,
"Εντάξει, μπορούμε να φροντίσουμε σκύλο, αλλά δεν θα τον κρατήσουμε".
Είπα, "Δεν θα τον κρατήσουμε". Και πήρα έναν σκύλο και τον έφερα σπίτι.
Και συνέβη το πιο απίστευτο πράγμα.
Όχι μόνο ερωτεύτηκαν τα παιδιά τον σκύλο
αλλά σιγά σιγά κι ενώ εκτίθετο περιστασιακά στον σκύλο,
οι αλλεργίες της γυναίκας μου δεν άλλαξαν.
Αλλά είδε πόσο αγαπούσαν τα παιδιά μου τον σκύλο.
Κι αποφάσισε να τον κρατήσουμε.
Θυσιάστηκε για την οικογένειά μου.
Και συνειδητοποίησα ότι δεν χαίρω αρκετής αναγνώρισης.
Δεν το αναφέρω συχνά, αλλά νομίζω ότι είμαι αλλεργικός στα παιδιά.
Κι έχουμε πέντε από αυτά.
Έχουμε μόνο έναν σκύλο και δεν είναι διαγωνισμός, αλλά κερδίζω.
Μετά από έναν μήνα που είχαμε τον σκύλο, η γυναίκα μου ένιωθε πεσμένη.
Νομίζαμε ότι είχε κόβιντ. Ήταν αρνητική.
Πήγε στον γιατρό, έκανε εξετάσεις αίματος
κι ανακάλυψαν ότι είχε κολλήσει βορρελίωση,
κάτι που κολλάς από τσιμπούρι, κάτι που οι σκύλοι μεταφέρουν.
Μου το είπε στο τηλέφωνο και λέω, "Θα με σκοτώσει.
Θα με σκοτώσει και θα έχει και δίκιο".
Προετοιμάστηκα καθώς ερχόταν σπίτι.
Αλλά όταν μπήκε στο σπίτι, με πλησίασε ήρεμα και είπε,
"Έχω βορρελίωση εξαιτίας του σκύλου.
Τι έχεις να πεις";
Και είπα το μόνο που μπορούσα να πω.
"Εσύ ήθελες τον σκύλο".
Κι εκείνη είπε..
"Μην πας να με χειραγωγείς".
Και είπα, "Δεν έχω ξανακούσει αυτόν τον όρο".
Είπε "Δεν ξέρεις τη χειραγώγηση";
Και είπα, "Δεν νομίζω ότι έχει ακούσει κανείς τη λέξη χειραγώγηση.
Μπορεί να τρελαίνεσαι".
Νιώθω μια ένταση στον χώρο.
Πρέπει να σας πληροφορήσω ότι η βορρελίωση πέρασε.
Είναι καλά. Επίσης, η γυναίκα μου είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που έχω γνωρίσει.
Γέννησε και τα πέντε παιδιά μας μέσα στο διαμέρισμά μας.
Χωρίς φάρμακα.
Είχε βορρελίωση. Πέρασε. Είναι καλά.
Πριν από αυτό, είχε όγκο στον εγκέφαλο.
Όχι πια. Είναι καλά.
Και τη ρώτησα κάποια στιγμή,
"Ποια ήταν η μεγαλύτερή σου πρόκληση";
Και είπε, "Ο γάμος μαζί σου".
Και πρέπει να σας πω ότι είμαι περήφανος γι' αυτό.
Ήσασταν υπέροχοι. Ευχαριστώ πολύ.