Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dzięki, Boston!
Dzięki!
Cieszę się, że tu jestem. Dobrze wyglądam.
Zwykle jestem gruby.
Ale schudłem i zrobiłem się arogancki.
Swoją drogą, szczupli ludzie, właśnie tak was postrzegamy.
Jako aroganckich pajaców.
Odkąd schudłem,
spotykam się z dwoma rodzajami reakcji.
Jedni ludzie nic mi nie mówią.
Pytają tylko moją żonę, czy nie zachorowałem.
Brzmi jak troska, ale to osąd.
Prędzej uwierzą w moją chorobę
niż w samodyscyplinę.
„Jim nie ćwiczy i nie je zdrowo.
Pewnie ma raka”.
To jedna grupa.
Drudzy oskarżają mnie
o branie środków tłumiących apetyt.
Mówią: „Przyznaj, bierzesz Ozempic”.
Nie biorę.
Biorę co innego.
Mounjaro, lepszy środek.
Brzmi jak włoska knajpa.
„Witamy w Mounjaro.
Nic tu nie zjesz, bo jesteś grubasem”.
Rozumiem, że niektórzy są przeciwni takim środkom.
Mówią, że to oszustwo.
Nie gram zawodowo w baseball.
Jestem tylko grubasem i chcę żyć.
„To nie fair”.
Jak łysienie i brak pigmentacji.
Nauczyłem się z tym żyć.
Czuję się teraz wspaniale.
Jestem szczupły. I po trzydziestce.
Szaleństwo.
Przez większość dorosłego życia słyszałem monolog:
„Jim, przestań jeść. Musisz kontrolować impulsy”.
A wystarczył zastrzyk raz w tygodniu,
który zgasił we mnie iskrę życia.
Tyle się nauczyłem.
Już wiem, że szczupli ludzie nie zapominają jeść.
Wy jesteście martwi w środku.
Życie to kompromisy.
Może już nigdy nie będę szczęśliwy,
ale w końcu zmieszczę się w ciuchy, które wyszły z mody 30 lat temu.
Niezły interes.
Masakra. Te leki to przełom.
Będzie tak.
Wszyscy otyli zeszczupleją.
Wmieszamy się w tłum chudych skurczybyków.
A jak nie będziecie patrzeć, to was zjemy.
My po prostu lubimy jeść.
Popularność tych środków mnie szokuje.
Tyle się mówi o akceptacji ciała.
O tym, że piękno ma różne kształty i rozmiary.
„Ten lek uciszy głód”.
„Dawaj albo cię zabiję”.
Staram się cieszyć tą figurą, bo wiem, że znów będę gruby.
No wiecie.
Nie da się tego utrzymać.
To narkotyk.
To w 99% koncerny farmaceutyczne, a w 1% mały Jim.
Prawda?
Wiecie.
No nie?
Poza tym wciąż mam ciuchy XXL.
Nie jestem głupi.
Wiszą w szafie i się ze mnie śmieją.
„Wrócisz.
Będziesz mnie nosić.
Pamiętasz, jak zjadłeś całą pizzę i powiedziałeś, że jej nie dostarczono?
To prawdziwy ty”.
Ten środek zmienia podejście do jedzenia.
McDonald jest jak dziwne zauroczenie z przeszłości.
„Jak mogłem się w tobie zabujać?”
Spotkajmy się o północy. Nie mów mojej żonie.
Ten lek powstał w innym celu.
Miał pomagać na cukrzycę czy inną bzdurę.
Ale jak się wydało,
że jest lek na cukrzycę, który sprawia, że ludzie nie chcą pączków,
każdy grubas nagle poczuł,
że ma cukrzycę.
To nie pierwszy lek z dobrym skutkiem ubocznym.
A Viagra?
Albo antykoncepcja na trądzik.
Alkohol na urodę.
Ale to musi wkurzać naukowców.
Pracują nad tymi lekami, a my widzimy tylko efekt uboczny.
Ludzie, którzy stworzyli Viagrę,
pewnie byli tacy szczęśliwi.
„Po latach ciężkiej pracy wspólnie opracowaliśmy
tę wspaniałą pigułkę,
która pomoże cierpiącym na nadciśnienie.
Są jednak drobne skutki uboczne.
Mdłości. Zawroty głowy. Pała staje.
Ale…
Ale najważniejsze, że to ratujący życie lek na ciśnienie.
Jakieś pytania?”
„Tak, do tej pały.
Długo stoi?”
„To nieistotne, ale cztery godziny”.
„Jezu Chryste”.
„Skupmy się na tym,
że to ratujący życie lek na ciśnienie”.
„Mam pytanie odnośnie do ciśnienia.
Gdybym miał wysokie ciśnienie i szedł na randkę,
na orgię, powiedzmy,
to ile czasu wcześniej to łyknąć?
Żeby pomogło na ciśnienie”.
Z pewnością są tu mężczyźni,
którzy biorą viagrę. Czyli tacy po czterdziestce.
Viagry nie ma co się wstydzić.
Nadal jesteś mężczyzną.
Po prostu część ciała, która tak cię określa, nie działa.
Jesteś jak eunuch, a oni są męscy.
Są faceci po czterdziestce, którzy nie używają viagry.
Żyją w celibacie.
Ja też brałem viagrę. Ze względu na wysokie ciśnienie
i te pozostałe skutki.
Te pozostałe są super.
Żyjemy w czasach niezwykłych odkryć medycznych i technicznych.
Ludzie boją się sztucznej inteligencji.
„SI opanuje świat”.
Mam nadzieję.
Ja jestem wykończony.
Na swojej inteligencji dalej nie zajadę.
Potrzebuję sztucznej.
Czytałem artykuł o tym, czy SI przejmie kontrolę.
W połowie się zorientowałem, że SI to nie inicjały.
SI przejmie kontrolę.
Staszek, Sławek?
A może coś o drodze S1?
„Jim, głupi żart”.
Nie ogarniam większości nowoczesnych technologii.
Wciąż mam problemy z hasłami do Wi-Fi.
Nawet jeśli mam je zapisane,
myślę: „Pewnie mi się nie uda”.
To tylko sześć czy osiem liter albo cyfr,
a ja czuję się jak na maturze.
„Potrzebuję więcej czasu.
Trzeba było się wyspać”.
Podawał wam ktoś kiedyś hasło do Wi-Fi?
„Nasze hasło do Wi-Fi jest proste.
»Beagle« małymi literami.
Zamiast E jest trójka, zamiast G ósemka, a zamiast drugiego E jest F”.
„Jasne, ale jak się pisze beagle?”
Technologia jest coraz bardziej skomplikowana.
Tęsknię za prostymi czasami.
Pamiętacie, jak mogliście sami wybrać hasło?
Teraz musi być zatwierdzone.
I jeszcze nas krytykują.
„To hasło nie jest silne.
Straszna słabizna”.
A my na to: „Chrzanić to. Użyj go”.
„Nie przyjmuję go. Wybierz inne”.
No to wpisujesz.
„Nie, zbyt łatwe do odgadnięcia”.
„Bo widziałeś, jak je wpisuję”.
„Wybierz inne.
Tego już użyłeś. Wybierz inne”.
Nie mam weny do haseł.
„Wybierz inne”.
„Nie mam pomysłów. Była data urodzin.
To wszystko”.
Kryteria haseł to absurd.
„Musi zawierać wielką literę,
cyfrę, znak, króliczą łapkę,
ciuch matki z dnia ślubu”.
Czasem proponują hasło.
To upokarzające.
„Hej, głupku, mamy ci po prostu podać hasło?”
„To nie przeczy całej idei?”
„Nikomu nie powiemy.
Możesz nam zaufać.
Jesteśmy bezosobowym algorytmem stworzonym przez korporację.
Nikomu nie powiemy”.
„A dlaczego mrugasz?”
„Coś mi wpadło do tranzystora”.
Pozwalałem im tak wybrać hasło. A wy?
Wygląda, jakby kot przeszedł po klawiaturze.
„Sam mogłem na to wpaść”.
„Ale nie wpadłeś, nie, głupku?”
„Nigdy tego nie zapamiętam”.
„Zapamiętamy za ciebie, durniu.
Daj znać, gdy będzie potrzebne”.
„Mogę teraz?” „Nie.
Możesz być robotem”.
„A ty nie jesteś?”
„Tak, ale ty tego nie wiesz, durniu”.
Zapominacie czasem hasła i musicie klikać te zdjęcia?
„Hej, debilu. Czy na którymś ze zdjęć są światła?”
Zastanawiacie się, czym są światła.
Ja zawsze kombinuję.
„Ten słup może być podporą świateł.
Też się liczy?”.
Zwykle zgaduję.
Ale kiedy mi się uda, czuję dumę.
Sukces.
Mogę sprawdzić własne maile.
Traktują nas z góry.
„A co z ciasteczkami?”
„Z czym?”
Ktoś wymyślił: „Powiedzcie idiotom, że to ciastka”.
A my na to: „Ciasteczka? Pycha.
Biorę wszystkie.
Jest szansa na szklankę mleka?”.
Udają, że to prezent.
„Akceptujesz ciasteczka?”
„Rety, nie chcę być niegrzeczny”.
„Wypada przyjąć ciasteczko
i pokazać nam, co robisz w internecie”.
„Ważne, że dostanę ciasteczko”.
Akceptujemy wszystko.
Rozmawialiście kiedyś z kimś
o wymarzonym celu podróży,
by za chwilę zobaczyć jego reklamy?
I zamiast się wściekać, że ktoś naruszył waszą prywatność,
zarezerwowaliście wycieczkę?
„No to jedziemy do Meksyku”.
Technologia wywołuje w nas urojenia.
Wszyscy mówią o locie na Marsa. „No to lecimy na Marsa.
Lecimy na Marsa. Ale super”.
Chyba nie mówili o tobie.
Czemu Mars? Nie byłeś nawet za granicą.
Nikt nas tam nie zapraszał.
Tylko się przechwalali.
Jeff Bezos zabrał brata w kosmos.
Ja mam trzech braci i nawet kolacji im nie postawię.
Doceniam optymizm, ale naprawdę polecimy na Marsa?
Pierwszy człowiek stanął na Księżycu 54 lata temu.
A później ile razy?
Ani razu.
A dlaczego? Bo nigdy nie byliśmy na Księżycu.
No nie wiem.
Może byliśmy.
Może polecimy na Marsa.
Nie wiem, jak działa mikrofalówka.
Gdybym miał to wyjaśnić albo umrzeć,
powiedziałbym: „Włącza się światło.
Talerz się kręci.
Dzyń, hot dog jest gotowy.
Dobrze?”.
Wielu rzeczy nie wiem.
Z reguły czuję się jak dziecko.
Nie lubię kupować butów.
Buty to jedyne ubrania, które zakłada nam nieznajomy.
Nie poprosilibyśmy sprzedawcy: „Założyłby mi pan spodnie?”.
„Dokąd pan idzie?”
Ale kupując buty, stajemy się bezradni.
Siadamy i mówimy:
„Pan to zrobi.
Mamy nie ma, padło na pana”.
Nic nie wiemy o ludziach, którzy zakładają nam buty.
Nikt ich nie sprawdza.
Wiemy tylko, że lubią stopy nieznajomych.
W ogóle jakoś dziwnie gadają.
„I jak leżą?”
„Proszę?”
„Ciasne?”
„Co takiego?”
„To pański duży palec?”
„Jak śmiesz!”
„Proszę się przejść po sklepie. Przeuroczo pan wygląda”.
„Skoro tak ładnie pan prosi”.
Postanowiłem przestać udawać, że rozumiem rzeczy,
o których nic nie wiem. Jak giełda.
Kiedy w wiadomościach o tym mówią:
„Dziś na giełdzie”…
Mówię: „To ciekawe”.
A w serduszku: „Uuu, giełda, uuu”.
Najsmutniejsze jest to, że jestem magistrem finansów.
Naprawdę.
Cztery lata, 80 000 dolarów.
Cieszę się, że skończyłem tutaj.
Pandemia pokazała, jak ważny w społeczeństwie
jest dany zawód.
Komicy okazali się zbędni.
Zupełnie.
Otworzyli kluby ze striptizem, zanim wypuścili nas.
„Moment, śmieszni ludzie.
Witam panie”.
Zero zaskoczenia.
Nie było takiego dnia w historii,
żebym się przydał. Nawet u zarania cywilizacji.
„Ktoś musi przynosić wodę, a ktoś budować.
Jim, jak możesz pomóc?”.
„Mogę się z nich śmiać”.
Pracuję w branży rozrywkowej i wiem,
że powszechnie uważa się,
że w show-biznesie pracują narcyzi,
którym płaci się za dużo za byle szajs.
Wierzcie mi, to niesamowite uczucie.
Naprawdę.
W branży są też wyjątkowo uzdolnieni ludzie,
którym płaci się odpowiednio dużo.
Taki talent zdarza się raz na pokolenie.
Na przykład Pat Sajak,
były prowadzący Koło fortuny.
Czego on nie potrafił?
Pomyślcie. Prowadził Koło fortuny.
Człowiek renesansu.
Na pewno jest przemiły. Uwielbiam Koło fortuny.
Nie mam 80 lat.
Uwielbiam Koło fortuny.
Gdy ogłosił swoją emeryturę, zrobiło mi się przykro.
Taki miły gość.
Więc pewnie zebrał całą ekipę Koła fortuny i powiedział:
„Robię to od kilkudziesięciu lat,
pora na emeryturę”.
Szkoda, że mnie tam nie było. Powiedziałbym:
„Wiesz, że to nie jest prawdziwa praca?
Od gry w wisielca nie ma emerytury.
Wypada po prostu przeprosić i oddać wszystkie pieniądze”.
Pat Sajak nieźle zarabiał.
Wiecie ile?
Siedemnaście milionów dolarów rocznie.
Wystarczyłoby na kilka samogłosek.
Siedemnaście milionów. A nawet nie odwracał liter.
Pewnie to wynegocjował.
„Nie mogę robić wszystkiego”.
Wzięli Vannę White.
Dostawał 17 baniek.
Vanna – trzy bańki.
Wiadomo, że powinni robić za friko.
Gdy ogłosił emeryturę, producent uznał:
„O nie, to okropne.
Gdzie my znajdziemy kogoś do powtarzania jednego zdania?”.
Mam dobre wieści.
Pat nadal jest konsultantem w programie.
Nie wiem, na czym polega ta praca.
„Pojawiły się jakieś nowe litery?”
„Nie, Pat. Wciąż te same 26 liter”.
„Dobrze, jak coś, jestem w biurze”.
Uwielbiam stand-up.
Od czasu do czasu dają mi jakąś rolę.
Czasami reżyserzy mówią mi:
„Jim, tylko przyjdź ogolony”.
A ja na to: „Lepiej nie”.
I tak się golę, ale potem się brzydzę własną twarzą.
Mam wrażenie, że powinienem przeprosić.
„Wybaczcie.
O, jecie. Przepraszam”.
To szokuje każdego,
kto zna mnie z zarostem.
Nie mają hamulców.
„Ohyda. Gdzie masz brodę?”
A to moje dzieci.
Broda to lifting twarzy dla ubogich.
Każdy komplement na temat brody jest dwuznaczny.
„Podobasz mi się z brodą”.
„Czyli lepiej zakrywać twarz.
Dzięki”.
Współczuję kobietom.
Niektóre nie mogą zapuścić brody.
Każdy facet, który ma brodę, potrzebuje jej.
Każdy facet z brodą spojrzał kiedyś w lustro i pomyślał:
„Muszę to ukryć”.
Wszystkie postacie historyczne z brodą
nie miały pewności siebie.
Abraham Lincoln, Karol Marks, Gandalf.
Wszyscy mieli brody.
Jezu. Jezus miał brodę.
Pewnie szedł po wodzie, spojrzał w dół, zobaczył swoje odbicie i powiedział:
„Jezu”.
„Zapuszczę brodę,
bo z taką twarzą apostołów nie znajdę”.
Tak chodził Jezus.
Udawał, że chodzenie po wodzie jest trudne?
Robił tak?
„Dacie wiarę?
Chodzę po wodzie.
Weź telefon, nagraj to”.
A może mówił tak.
„Tak jest, suki. Spójrzcie tylko”.
„Król królów, szmato”.
Chodzenie po wodzie było jednym z cudów Jezusa.
I tak ktoś pewnie myślał, że to magiczna sztuczka.
Ktoś powiedział: „Widziałem twój występ.
Super. Organizuję imprezy dla dzieci.
Zbijemy fortunę”.
A Jezus: „To nie była sztuczka. Jestem synem Boga”.
„Ciekawy pseudonim.
To moja wizytówka. Nazywam się Judasz”.
To wszystko jest w Biblii.
Wszystko.
W Biblii są też chore jazdy.
Na początku Bóg poprosił Abrahama, by ten złożył w ofierze jedynego syna.
Bóg poprosił Abrahama, by zabił swego jedynego syna.
Abraham, jak większość ojców, rzekł: „No spoko”.
Nie wiemy, co Abraham robił, zanim Bóg go o to poprosił.
Może przeglądał rachunki.
„Kto wydał 500 szekli na konsolę?”
I wtedy Bóg powiedział:
„Złóż w ofierze swego syna”.
A Abraham: „Z chęcią.
Mogę go udusić?”.
Bóg mówił do Abrahama z nieba.
Nie wiem, czy krzyczał.
Ktoś słyszał tę rozmowę?
Był ktoś w niebie? Jezus?
Bóg rzekł: „Abrahamie, zabij swego syna”.
Jezus na to: „Tato, co ty robisz?”.
A Bóg: „Już to przerabialiśmy.
Pilnuj swojego nosa.
Nie słuchaj tego hipisa.
Abrahamie, zabij swego syna”.
Jezus na to: „Tato, nie możesz mu kazać zabić jego jedynego syna”.
I Bóg: „Mam pomysł.
„Jezusie, zejdź na ziemię i powiedz ludziom, że jestem twoim ojcem”.
Jezus: „Jeśli tak powiem,
to się wkurzą i mnie skrzywdzą”.
Bóg: „Nie, no co ty?
Przecież są przemili”.
Jezus: „Jeśli tak będzie,
powstrzymaj ich”.
Bóg: „No jasne. Może. Chyba”.
Abraham został nagrodzony za lojalność.
Dożył 175 lat.
Umarł, mając 175 lat. Super.
Ale te ostatnie 90 lat…
Masakra, co?
Ciekawe, czy gdy spisywali Biblię,
ktoś pomyślał: „Naprawdę wpiszemy 175?
Przecież ludzie mają w to uwierzyć.
Wpiszmy 75.
To i tak nieźle.
Dieta śródziemnomorska.
Też tak mogłem”.
Aż 175.
Gdyby ktoś wam dziś powiedział:
„Mój dziadek dożył 175 lat”,
wysłalibyście go do lekarza.
Wyobrażacie sobie żyć 175 lat?
„Przeszedłem na emeryturę w wieku 60 lat.
Nie wiedziałem, że zostało mi 115.
Ile można grać w warcaby?”
„Rany”.
Dziękuję.
Nagroda Abrahama.
Dożył 175 lat.
Jest jednym z założycieli nie jednej, ale trzech religii.
Judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. To niesamowite.
Co jest bardziej niesamowite?
Trzy religie, najlepsi kumple.
Świetnie się dogadują.
Abraham czuje się odpowiedzialny?
Spogląda z nieba, myśląc:
„Kurde, ja tego nie zrobiłem”?
Kiedyś Bóg bardziej się angażował.
Był zaangażowany, rozmawiał z Abrahamem, do tego powodzie, plagi.
A teraz: „Dobra,
dam twarz Jezusa na toście”.
„Nie ogarniam.
Oni się nie starają, to ja też nie”.
Jestem chrześcijaninem i mówię to,
by sprawić wam dyskomfort.
Gdy niechrześcijanie słyszą: „Jestem chrześcijaninem”, myślą: „O nie”.
Gdy chrześcijanie słyszą: „Jestem chrześcijaninem”, myślą: „O nie”.
Tak jednoczę tłum.
Tak myślę.
Dziękuję, że przyszliście.
Doceniam to.
Dziękuję.
Cieszę się, że w pracy mogę podróżować,
ale w domu mam prawdziwe piekło.
Mam pięcioro dzieci.
Mój dom to przeciwieństwo pracy.
Tutaj przywitaliście mnie oklaskami.
W domu mnie nie zauważają.
Nie sugeruję, że rodzicom należą się brawa.
To za mało.
Rodzicom należą się owacje na stojąco.
Konferansjer.
„Przed wami jedyny powód, dla którego żyjecie”.
No nie?
Ciężko jest być rodzicem.
Zbyt ciężko.
Oczekiwania są zbyt wysokie.
Jeśli w bejsbolu mam średnią 300,
trzy uderzenia na dziesięć, to już nieźle.
Ale jeśli uderzę dziecko raz,
to już źle?
Dzieci to jedyna rzecz, którą usuwamy z ciała
i której nie wyrzucamy.
Wiecie?
Nikt nie mówi:
„To mój wyrostek. To mój syn. Obaj bezużyteczni”.
Rodzice zasługują na cierpienie.
Na cierpienie i zuchwałość.
Zuchwałość twierdzenia, że nadajemy się na rodziców.
Arogancko bierzemy na siebie tę odpowiedzialność.
„Raz dziennie gubię telefon.
Dam radę zająć się dzieckiem”.
„Zadzwoń do mojego dziecka.
Proszę”.
Nie każdy tu jest rodzicem.
Masz dziecko, zostajesz rodzicem.
Nie masz dziecka, pozostajesz szczęśliwy.
Nie każdy chce dzieci.
Niektórzy wolą ich nie mieć. Szanuję to,
ale nie nazywam ich dorosłymi.
Czym się różnią od gigantycznych niemowląt?
Jaki stres nie pozwala im spać?
„Gdzie zjem brunch?”
Jeśli masz ponad 30 lat,
a twoim największym problemem jest połączenie z Wi-Fi,
nie jesteś dorosły.
Jeśli nigdy nie odkryliście plamy
i nie modliliście się, żeby to była czekolada,
nie jesteście dorośli.
Jeśli nie chwaliliście się partnerowi,
że nie mieliście czasu się umyć od trzech dni,
to nie jesteście dorosłymi, a co najwyżej wieśniakami.
Nie ma porównania.
Jedni mają bogate, ciekawe życie, a drudzy są rodzicami.
Powinna istnieć inna kategoria.
„Jesteś po 30 i nie masz dzieci? Czyli młody dorosły.
Brunch smakował?”
W ogóle brunch to wymysł jakiegoś alkoholika.
Bo nie można pić do śniadania.
„To nie śniadanie.
To brunch”.
„Co?”
„Trochę śniadanie, trochę lunch.
Sto lat”.
Brunch to jakiś absurd.
Przespałeś śniadanie,
a teraz żądasz tostów o 13.00,
waląc mimozę za mimozą.
Mimoza to kolejny wymysł pijaka.
„Macie świeży sok pomarańczowy?
Tak?
To z szampanem proszę.
Nazwiemy to…
…moza”.
Mimoza kojarzy mi się z zawodną koleżanką z pracy.
„Mimoza, gdzie raport kwartalny?”
„Pracuję nad nim”.
„Kto chce iść na oblację?
Trochę obiad, trochę kolacja.
Sto lat”.
Wiem, że niektórzy nie mogą mieć dzieci,
ale od dziecka filmy uczą nas o adopcji.
Annie, Oliver.
Mówią, że dzieci potrzebują rodziców.
Wiele z tych dzieci potrafi śpiewać i tańczyć.
Okażcie serce, wspierajcie sztukę.
Mam gdzieś, czy ktoś ma dzieci.
To dziwne, że wywieramy na ludziach taką presję.
Często pytamy:
„Kto ci poda szklankę wody
na starość?”.
Na pewno nie moje dzieci.
Wytłumaczcie mi to.
Moje dzieci, które tylko drenują mi portfel,
nagle się obudzą i będą się mną zajmować?
Niewielkie szanse.
Nie boję się, że dzieci oddadzą mnie do domu starców.
Nie są tak zaradne.
„Jakieś formularze? Dajcie go do garażu”.
Jeśli nie macie dzieci, oto historia o radości rodzicielstwa.
Mam pięcioro dzieci, z każdym chcę spędzać czas.
Dzięki temu wszystkie poznam.
W lutym zeszłego roku wziąłem 10-letniego syna na spacer.
Szliśmy z psem. Przed wyjściem powiedziałem:
„Jest zimno. Włóż kurtkę”.
„Nie włożę, to głupie. Nie zmusisz mnie”.
„Dobra, nie wkładaj“.
Poszliśmy na spacer.
Mieliśmy wracać, a on mnie spytał:
„Tato, dasz mi swoją kurtkę?”.
Nie zawahałem się.
Rodzic musi być jak jasnowidz,
który ma ciągle rację, ale zawsze jest ignorowany.
Prawda?
Rodzice codziennie mówią: „Pozwól, że zerknę w kryształową kulę.
Jest zimno. Włóż kurtkę”.
„Jesteś gruby”.
„Nie siedź długo, bo będziesz niewyspany”.
„Jesteś łysy”.
„Przewiduję trudności finansowe po wyrzuceniu cię z domu”.
To nie ich wina.
Dzieci nie rozumieją konsekwencji.
Rodzice je rozumieją.
Są nimi dzieci.
Dzieci to chodzące konsekwencje.
Dlatego każdy rodzic patrzy na swoje dziecko i myśli:
„Po co mi było wtedy tyle pić?”.
To niesamowite, jak odmienne jest dzieciństwo moje i moich dzieci.
Gdy miałem dziesięć lat,
mama dawała mi zadania.
Pewnego razu wysłała mnie do sklepu
ze szczegółowymi instrukcjami.
Sklep był dwa i pół kilometra od domu.
Podszedłem do kasy, dałem jej dziesięć dolarów i mówię:
„Mama kazała mi kupić karton papierosów,
Merit Ultra Lights”.
Kasjerka spytała mnie: „Ile masz lat?”.
„Dziesięć”.
„Dobry z ciebie chłopak”.
Skomplementowała mnie,
dała mi papierosy i resztę,
a ja poszedłem do domu, paląc jednego za drugim.
Dzieci robiły takie rzeczy same.
Ale po 25 latach serialu Prawo i porządek
nie dajemy im nawet otwierać lodówki.
Kiedyś lubiłem niezależność.
Czasem się wystraszyłem.
Bałem się głównie dorosłych.
Byli złymi olbrzymami, a do tego wszyscy się znali.
„Znam twojego ojca”.
„Skąd?”
„Kołysałem cię w ramionach”.
„Dlaczego?”
Moi koledzy z dzieciństwa bali się mojego taty.
Mój najlepszy przyjaciel z dzieciństwa wciąż się go boi.
Tata nie żyje od 30 lat.
Dzieci i ich przyjaciele widzą we mnie ubera.
Nawet proszą o jazdę w ciszy.
„Możesz ściszyć muzykę, Jim?”
„Zabiję cię”.
„Znam twoich rodziców.
Ich też zabiję”.
Rodzicielstwo to poświęcenie.
Czasem duże, czasem małe.
Wiecie, ile okropnych filmów dla dzieci widziałem w kinie?
Dobrowolnie zawoziłem dzieci, kupowałem bilety
i czekałem, aż ten szajs się skończy.
To był obiektywnie szajs.
Nie musiałem czytać recenzji.
Nie musiałem oglądać zwiastunów.
Nikt się nie zastanawiał czy Smerfy to dobry film.
Nie i już.
Ma taki tytuł, żeby nas ostrzec.
Mam pięcioro dzieci.
Od 15 lat oglądam koszmarne filmy dla dzieci.
Piętnaście lat tortur.
I najtrudniejsza rzecz, autocenzura.
Po obejrzeniu filmów takich jak Trolle
czy inne kucyki
normalny dorosły musi się komuś wyżalić,
że to najwyżej końskie gówno.
No nie?
Nie można tego powiedzieć ośmiolatkowi.
Pytasz: „I jak?
Też już czekam na kolejną część”.
A oni robią jeszcze pięć.
A ty siedzisz w kinie i marzysz o alkoholu.
Mój ojciec nie wytrzymałby na gniocie dla dzieci.
Jak już zabierał nas do kina, nie pytał nas o zdanie.
Zawsze mieliśmy niespodziankę.
On także.
Wiedzieliśmy,
że wybierze film, kupi bilety i od razu wejdziemy do kina.
Film mógł już trwać,
dla nas to był początek.
Wchodziliśmy do ciemnej sali i oglądaliśmy ostatnie pół godziny.
Światła się zapalały, inni wychodzili,
a my przetwarzaliśmy to, co się wydarzyło.
Zastanawialiśmy się, co było na początku.
Potem wchodzili nowi klienci,
światła gasły, film się zaczynał.
Oglądaliśmy do pewnego momentu, po czym tata wstawał i wychodził,
a my za nim.
Tak wyglądały rodzinne wyjścia. Brakuje mi tego.
Miałem wrażenie, że pomagam tacie zdobyć alibi.
„Nie zabiłem tego włóczęgi. Byłem z dziećmi w kinie”.
Chciałbym obejrzeć Dźwięki muzyki
całą rodziną razem z tatą.
W połowie tata by wstał i wyszedł,
a za nim szóstka jego blond dzieci.
Inni by pomyśleli:
„Ale się rodzinka wkurzyła,
gdy podarto nazistowską flagę”.
Ten żart był śmieszniejszy, gdy wszyscy nienawidzili nazistów.
Prawda?
Wiem, że często narzekam na dzieci, ale zrujnowały mi życie.
Kocham je, ale traktują mnie okropnie.
Bezdzietni mówią, że nie daliby sobie wejść na głowę.
Dalibyście.
Albo to, albo wiecie co?
Więzienie.
Dajemy im źle nas traktować i myślimy tylko o alkoholu.
Opowiedziałbym terapeucie, jak traktują mnie dzieci,
nie mówiąc, że są moje.
„Mieszkam z taką piątką.
Wyjadają mi jedzenie.
Wydają wszystkie moje pieniądze, a gdy o coś proszę,
krzyczą na mnie”.
Każdy terapeuta powiedziałby:
„Wyprowadź się. Jesteś ofiarą przemocy”.
Kocham je, a one kochają mnie.
Nawet gdy mój 18-letni syn mówi „kocham cię”,
brzmi to tak, jakby bardzo nie chciał dostać roli.
„Kocham cię, tato”.
„Nieźle. Spróbujmy jeszcze raz.
Tym razem chcę usłyszeć więcej uczucia,
może poczucie więzi”.
„Kocham cię, tato”.
„Dziękujemy, zadzwonimy do pana”.
Rodzicielstwo jest trudne i z czasem staje się trudniejsze.
Młodym rodzicom tego nie mówią.
To byłoby niestosowne.
„Gratulacje. Będzie ciężko”.
Musimy sami się z tym uporać.
Noworodek jest bardzo delikatny i zależny.
Pomagamy mu beknąć.
Młody rodzic myśli:
„Najgorsze za nami”.
Nieprawda.
Niemowlę rośnie i zaczyna się chaos.
Krzyki w spożywczym.
Przypadkowe próby samobójstwa.
Rodzic znów myśli:
„Najgorsze za nami”.
Wcale nie.
Dziecko staje się nastolatkiem,
a rodzic zaczyna żałować.
„To był błąd”.
No nie?
Tylko to można robić 13 lat
i nagle stać się w tym kiepskim.
Okrutny żart Boga.
Siedzi i patrzy.
Robi tak.
„Myślą, że są dobrymi rodzicami?
To patrzcie.
Hormony!
To mi przypomina czasy, gdy Jezus był nastolatkiem.
Kiedyś vapował”.
Ktoś z was ma nastolatka?
Wspaniały wymuszony entuzjazm.
Gdy rodzice mówią o dzieciach, które już się wyprowadziły,
brzmią, jakby opisywali huragan.
„Myśleliśmy, że jesteśmy przygotowani. Straciliśmy wszystko”.
Dlatego huragany nazywa się na cześć nastolatków.
Nastolatki uzmysławiają, że rodzicielstwo to loteria.
Są łatwe i trudne nastolatki.
Łatwy nie oznacza,
że jesteś dobrym rodzicem.
Bóg uznał, że nie poradzisz sobie z trudniejszym.
Życie z nastolatkami uczyniło mnie zagorzałym komikiem.
Nie, to nie tak.
Moment.
Zgorzkniałym komikiem.
Brzmi źle,
ale to niemal smutne, gdy dziecko staje się nastolatkiem.
Masz w domu śliczną 12-latkę, a tu nagle bum, szatan.
Widzimy, jak dziecięca ciekawość zmienia się
w zapach potu i kiepski osąd.
Potem rodzic
musi się nauczyć komunikować.
Żona wysyła mi artykuły o tym, jak rozmawiać z nastolatką.
„Usuń”.
Pyta: „Jak chcesz rozmawiać z naszymi dziećmi?”.
„Spróbuję po angielsku”.
Wszystko inaczej słyszą.
Mówię do mojej 14-letniej córki: „Szybko, spóźnimy się”.
Ona słyszy: „Zabiję cię”.
Potem rozmawiamy i ustalamy,
że jestem podłym człowiekiem,
a potem idę się napić.
W reklamach alkoholu
ludzie zawsze się śmieją i dobrze bawią.
Chciałbym zobaczyć jedną reklamę
pokazującą przybitego ojca przy stole z flaszką wódki.
Hasło brzmiałoby:
„Gdy jesteś w potrzasku, a samobójstwo nie wchodzi w grę”.
Zbyt negatywnie?
Nastolatki na widowni myślą: „Co ja tu robię?
Nie wiedziałem, że taki z niego kutas”.
Życie nastolatków
dawno nie było tak trudne.
Współczesne problemy nastolatków to jakiś obłęd.
Media społecznościowe, wszechobecne narkotyki i pornografia.
Chciałbym być nastolatkiem.
Ja musiałem iść 2,5 kilometra, żeby zajarać.
Największą ironią jest to,
że nastolatki wstydzą się rodziców.
„Wstydzisz się mnie?
Patrzyłeś w lustro?”
Każde z moich dzieci poprosiło mnie kiedyś,
żebym udawał, że go nie znam.
„A możemy na stałe?”
Niesamowite, że przez całe rodzicielstwo
przewija się motyw wstydu.
Małe dzieci
ciągle nas zawstydzają.
Wołają za kimś: „Czemu on jest taki gruby?”.
„Czy ta pani to wiedźma?”
„Żydy, żydy!”
„Chyba grzyby.
Grzyby.
Proszę, powiedzcie to”.
Zdarzyło mi się to.
W pewnej restauracji
moje blond dzieciaczki domagały się Żydów.
Można by pomyśleć,
że już ich jadły.
„Żydy”.
„Grzyby!
Na miłość boską, grzyby.
Uwielbiają grzyby.
Nie Żydów. Żydów też lubią.
Mają to po mnie. Kocham Żydów.
Nie ma to jak Żydzi”.
Dzieci ciągle nas upokarzają,
a pewnego dnia okazuje się,
że jesteśmy największym upokorzeniem w ich życiu.
Nie mówią kiedy.
Mają też zasady, o których mówią, dopiero gdy je złamiemy.
Byłem na kolacji.
Moja córka mówi:
„Tata wszedł ze mną do szkoły”.
Żona spytała, czy to zrobiłem.
„No co? Było zimno.
Z choinki się urwałyście?”
Mamy trójkę nastolatków,
12-latka i 11-latka.
Prognozy – kiepskie.
Nadchodzą huragany.
Mojej żonie jest o wiele ciężej,
ale to w pewnym sensie jej wina.
Te dzieci nie wyszły z mojego ciała.
W pewnym sensie to nie moje dzieci.
Nie chcę zabrzmieć jak foliarz,
ale to całe zapłodnienie…
Ja tego nie widziałem.
Widziałem symulację.
A skoro można sfingować lądowanie na Księżycu…
Faceci powinni być podejrzliwi.
Kobiety odkrywają, że zostaną rodzicami.
Mężczyznom ktoś mówi.
Mężczyzna dowiaduje się o tym
tak samo jak o śmiertelnej chorobie.
Ktoś podchodzi i mówi: „Lepiej usiądź”.
Mężczyźni reagują podobnie.
„Ile czasu mi zostało?”
Testy na ojcostwo
pomagają ustalić, kto jest ojcem.
Ale przez wieki
faceci musieli wierzyć na słowo.
„Jestem w ciąży. Ty jesteś ojcem”.
„Nie było mnie w domu od dwóch lat”.
„To cud”.
Czasami mówi się o testach na ojcostwo.
Na bycie matką – nie.
Skąd mamy wiedzieć, kto jest matką?
„Dziecko wyszło z mojego ciała”.
„To nie masz się czego bać”.
Jim, co za głupi żart.
Ten… Co?
Testy na ojcostwo istnieją, bo niektórzy faceci to gnojki.
Gdy jako ojciec słyszę,
że facet porzucił dzieci,
zżera mnie zazdrość.
To niewybaczalne.
Nie i już. Ale nic nie przygotowuje mężczyzny na rodzicielstwo.
Kobiety odczuwają zmiany fizjologiczne.
Dziecko rośnie, pojawiają się poranne mdłości.
Instynkt daje o sobie znać.
Faceci przez całą ciążę czują się tak samo. Bezwartościowi.
Co przygotowuje ich do ojcostwa.
Prawda?
Ojców rzadko się docenia.
Kto się ze mną zgodzi?
Ojcowie po rozwodzie.
To oczywiste, że mama jest bohaterką historii.
Gdy ktoś staje się sławny, kupuje mamie dom.
Nawet nie zaprasza taty, by tam mieszkał.
Łatwiej jest zrozumieć wkład matki.
Widzę to u siebie.
Moje dzieci codziennie widzą, co moja żona dla nich robi.
Ale gdy ja podróżuję,
jem steki i narzekam na dzieci,
to ktoś mnie chwali?
Nie.
Bycie ojcem to jak bycie rezerwowym rozgrywającym w NFL.
Grasz, ale nie jesteś gwiazdą.
A gdy już wchodzisz na boisko,
ludzie się stresują.
Wiecie?
Dziękuję.
Zadziwiające, jak w społeczeństwie zmienił się status ojca.
W latach 50. był taki serial Father Knows Best.
„Ojciec wie lepiej”.
Mówili poważnie.
Nie żartowali, że tak naprawdę ojciec nic nie wie.
Mówili szczerze,
bo wtedy panowało przekonanie, że ojciec wie najlepiej.
Teraz taki serial by nie powstał.
Gdyby powiedzieć: „Ojciec wie”, nikt nie powiedziałby: „Lepiej”.
„Ojciec wie?
Jak zrobić drinka? Nie wiem”.
Nawet gdyby spytać ojca. „Ojciec wie?”
„Nie wiem. Spytaj moją żonę.
Co mam powiedzieć?
Nie krzyczę. Ty krzyczysz”.
„Zrobić ci drinka? Już robię”.
Mam szczęście, że moja żona jest świetnym rozgrywającym.
Jesteśmy 20 lat po ślubie.
Dacie wiarę? Dwadzieścia lat.
Dwadzieścia.
Radzimy sobie świetnie, jak widać.
Bo nigdy nie widać, co się dzieje
w cudzym małżeństwie.
A nawet jak widać,
wieść o rozwodzie i tak dziwi.
Zauważamy, że to była tylko gra.
Powinny być za to nagrody.
„Nominowani za najlepszą rolę w nieszczęśliwym małżeństwie”.
„Była dobra. Wspaniała.
Nie wiedziałem, że go nienawidzi”.
Moja żona jest niesamowita. Albo niesamowicie gra.
Robi wszystko.
Od początku małżeństwa.
Zaplanowała ślub. Jest katoliczką.
Wybrała każde czytanie.
Pamiętam, jak mój szwagier czytał Pierwszy List do Koryntian.
Kojarzycie.
„Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest”.
Tak to brzmiało.
Dobrze pamiętam ostatnie zdanie.
„Miłość nie pamięta złego”.
Po 20 latach małżeństwa
mogę powiedzieć jedno.
Moja żona pamięta
moje każde najdrobniejsze zło.
Ma paragony z naszej pierwszej randki.
Wypomina mi rzeczy z czasów, gdy nie byliśmy parą.
„Widywałam cię w okolicy.
Wyglądałeś arogancko”.
Pamięta wszystko.
A ja nie wiem, co było pół godziny temu.
To niesprawiedliwe.
„Przecież to ustaliliśmy”.
„A co dokładnie powiedziałam?”
„Wygrałaś”.
Ma dobrą pamięć.
Musiała słyszeć inny List do Koryntian.
„Miłość pamięta całe zło.
Miłość nieco się unosi.
Miłość nie lubi, gdy wracasz z pracy
i podważasz moje decyzje.
Amen”.
Wiecie?
Jest niesamowita. Nie narzekam.
Może raz.
To nie skarga, to obserwacja.
Nie przepada za naszym psem.
Nie obchodzi jej.
Dla miłośnika psów
osoby obojętne wobec psów to socjopaci.
„Nie kochasz psów? Kto cię skrzywdził?”
Nie ma powodu, by ich nie kochać.
Żona ma alergię. To jakiś powód.
Ale nasz pies jest taki słodki. I nie odstępuje mojej żony.
Kiedy żona wchodzi do pokoju, pies na nią skacze.
Gdy kicha i go odpycha, żeby móc oddychać,
zawsze gdzieś w sercu myślę, żeby była dla niego miła.
Pewnie myślicie: „Jeśli twoja żona
ma alergię, po co ci pies?
Kupiłeś go i się dowiedziałeś?”.
Nie.
Wiedziałem, że żona ma alergię,
ale nie sądziłem, że kupimy psa.
Mieszkamy w Nowym Jorku.
Mamy piątkę dzieci. Ciągle podróżuję.
Nie ma szans na psa.
A gdy wybuchła pandemia,
wszystkie powody, by nie mieć psa, zniknęły.
Wynajęliśmy dom z ogrodem na przedmieściach.
Przestałem podróżować.
Żona ma te same alergie.
Dzieci błagały mnie o psa.
„Tato, kupmy psa”.
I tak codziennie.
Powiedziałem żonie, że się tym zajmę.
Zwołałem rodzinę, stanąłem obok żony i powiedziałem:
„Wasza mama jest uczulona na psy.
Przez nie choruje”.
Najmłodszy syn jest uroczy.
Spytał, czy mama nie może dostać zastrzyku w brzuch.
Cały ja.
No to pytam żonę:
„Nie możesz dostać zastrzyku?”.
„Co ty odwalasz?”.
„Czemu jesteś na mnie zła?
To on zapytał”.
Jej to nie bawiło.
To do niczego nie prowadziło.
Zaproponowałem kompromis.
Dom tymczasowy.
Pies miał zostać z nami do czasu znalezienia nowego domu
lub śmierci żony”.
Nie rozśmieszyło jej to i wyszła z pokoju.
Ale następnego dnia nagle mówi:
„Dobra, dom tymczasowy, ale nie na stałe”.
Zgodziłem się.
Przyprowadziłem psa do domu.
Stało się coś niesamowitego.
Nie tylko dzieci pokochały tego psa.
Dzięki stałemu i sporadycznemu kontaktowi z psem
alergia żony nie uległa zmianie.
Ale widziała, jak dzieci kochają tego psa.
Zdecydowała, że możemy go zatrzymać.
Poświęciła się dla rodziny.
Tak pojąłem, że mnie nie doceniają.
Rzadko to mówię, ale chyba mam alergię na dzieci.
A mamy pięć.
I jednego psa. To nie zawody, ale ja wygrywam.
Po miesiącu z psem żona czuje się ospała.
Okazało się, że to nie COVID.
Poszła do lekarza,
zbadali jej krew i odkryli, że ma boreliozę.
Można to złapać od kleszczy, które przynoszą psy.
Powiedziała mi to przez telefon. Myślałem, że mnie zabije.
A ma do tego pełne prawo.
Jadąc do domu, byłem gotów.
Ale kiedy wróciła,
spokojnie powiedziała:
„Mam boreliozę przez tego psa.
Co masz na swoją obronę?”.
Do głowy przyszło mi tylko jedno.
„To ty chciałaś mieć psa”.
Powiedziała:
„To już gaslighting”.
Odparłem, że pierwsze słyszę.
„Nie słyszałeś o gaslightingu?”
A ja na to: „Chyba nikt na świecie o tym nie słyszał.
Chyba ci odbija”.
Wyczuwam napięcie na sali.
Żona pokonała boreliozę.
Nic jej nie jest. Poza tym żona jest najsilniejszą osobą, jaką znam.
Każde z piątki naszych dzieci urodziła w mieszkaniu.
Bez znieczulenia.
Była borelioza, nie ma.
Wcześniej miała guza mózgu.
Już nie ma.
Kiedyś spytałem ją,
jakie było jej największe wyzwanie.
Odparła: „Bycie twoją żoną”.
I jestem z tego dumny.
Byliście wspaniali. Dziękuję.