Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Musicie koniecznie coś usłyszeć.
Świąteczną opowieść.
Jestem Kate.
To ja 20 lat temu.
Po studiach dostałam pracę
w niesamowitej firmie architektonicznej w Bostonie.
Zamierzałam zmienić świat.
Ale to mój świat się zmienił, gdy zatańczyłam
z Everettem, studentem medycyny.
Mieliśmy fioła na swoim punkcie.
Pierwsza miłość, motyle w brzuchu,
totalne zaćmienie umysłu.
Wiecie, jak to jest.
Gdy Everett postanowił otworzyć gabinet,
pojechałam z nim
do jego rodzinnego miasteczka Winterlight.
Poczułam się jak w świecy zapachowej.
Totalnie uzależniona.
Pobraliśmy się, mieliśmy dzieci,
a ja odkryłam, że lekarze z małych miasteczek
naprawdę żyją swoją pracą.
Czułam się jak samotna matka z obrączką na palcu.
A moja kariera architekta?
I tu was zaskoczę: zostałam złotą rączką.
Dzieci dojrzały.
Nasze małżeństwo uschło.
Już nam nie było do śmiechu.
A co z pragnieniem, by zmieniać świat?
Najlepiej wysłuchajcie opowieści.
Na pewno chcecie się rozwieść?
Zdecydowanie.
Jako burmistrz i wasza przyjaciółka uważam, że popełniacie błąd.
Rozwód nie oznacza, że przestaliśmy być drużyną.
Formalnie oznacza.
Nie nazywamy tego rozwodem, tylko świadomym rozłączeniem.
Po miesiącach separacji jesteśmy szczęśliwsi.
Takie podejście do rozwodu jest znacznie zdrowsze.
Możemy załatwić to po cichu? Chcemy uniknąć plotek.
- Dzięki. - Babeczki?
Rozwód na czczo to zły pomysł.
Dzięki, Buck.
Dla nich to wcale nie rozwód,
tylko świadome rozłączenie.
Z czego się śmiejecie? Przecież się rozwodzicie.
Nieprawda. Świadomie się rozłączają.
Poważnie?
Rozwód nie musi być tragedią.
Musi.
To nasze pierwsze święta osobno,
ale spędzimy je razem.
Jako rodzina. Normalnie.
Zrobimy wszystko, co przewiduje
tradycja rodziny Holdenów.
Przygotujemy kolację
i wszystkie potrawy w Bazie Głównej.
To kwestia dogadania się.
Ćwiczymy szczerość.
Wszystkie zdania zaczynamy od...
„Czuję...”
O, mamo!
Przepraszam. Utknąłem na dniu otwartym.
Cześć.
W bardzo małym domku dla wybranych.
Dla każdego, kto ma metr pięćdziesiąt.
Jak spotkanie z Christiną?
Nici z tajemnicy.
Dziwisz się? Brałaś rozwód w kawiarni.
Everett już wie o przeprowadzce?
Niezupełnie.
A co z polityką pełnej szczerości?
Nie w tym przypadku. Dzieciom też nie powiem.
To nasze ostatnie święta w tym domu.
Chcę, żeby emanowały radością.
Że też sprzedajesz Bazę Główną.
April, czeka mnie praca. Musisz mnie wspierać.
Chcesz, żebym była bezinteresowna, a to wielka prośba.
Utknęłam w tym mieście na pół życia.
- I co z tego mam? - Dzieci?
Karierę w branży zdominowanej przez facetów?
Buduję ludziom kompostownie w zamian za wypieki.
Gabe kończy w tym roku liceum,
Sienna jest już na studiach.
To moja szansa na ucieczkę.
Przyszły elfy Mikołaja!
- Zaprosiłaś ojców Everetta? - Mamy wspólną opiekę.
Cześć.
Nasza Katie!
Kejti-blondejti.
Witam.
- April, idź na całość. - Się wie.
Nie wiedziałem, co szykujesz, więc mam zapiekankę z batatów.
Jak miło! Teraz mamy dwie.
Kate jest Gwiazdkową mistrzynią.
I Wielkanocną.
Cześć, dziadkowie.
- Miło cię widzieć. - Robisz się coraz wyższy.
Naprawdę?
To raczej wy jesteście coraz niżsi.
Dlatego nikt nie lubi nastolatków.
To oni. Będą tu za kilka minut.
- Oni? - Sama zobaczysz.
Pomóc ci?
Moja słodka!
Cześć.
- Cześć, Nigel. - Witam.
Moją mamę już znasz.
A to moi dziadkowie, Mike i Daryl.
Cześć.
To moja chrzestna, April.
A to mój
zdecydowanie już-nie-taki-mały braciszek Gabriel.
Poznajcie Nigela.
Cześć! Bardzo mi miło.
Niestety, niczego wam nie przywiozłem.
Poza tą różdżką!
Przywołaj świąteczną magię!
Nosisz różdżkę?
Tak.
Rzuciłem nią zaklęcie na tę piękność.
Wingardium leviosa!
- Wingardium... - Wystarczy.
Wejdźmy do środka.
Pomóc ci?
Zostaw go.
Gdzie Katie?
Przyznam, że jesteście do siebie podobne jak dwie krople wody.
Wszyscy to powtarzają, a ja tego nie widzę.
Różnimy się.
Nigel, czy ty też studiujesz w Oksfordzie?
- Nigel nie studiuje. - Mamo...
A nie?
Zasugerowałem się herbem na marynarce.
Co tam jest napisane? „Gryffin-duff”?
„Gryffindor”.
Nigel pracuje jako przewodnik po świecie Harry'ego Pottera.
Jest taki zawód?
- Jak widać. - Jest świetny.
Jestem najlepszy. Znam nawet język węży.
Sienna wspomniała, że macie wyjątkowe tradycje świąteczne.
Które ja w tym roku bojkotuję.
To twoje klimaty, więc baw się dobrze.
Na zdrowie.
Co to za tradycje?
Wręczamy sobie prezenty własnej roboty.
Co ręcznie robione, to z serca.
Nie to, co duperele z Amazona.
Kate nie kupuje ozdób.
Stawia na popcorn i szyszki.
Robimy ozdoby z rzeczy znalezionych i odzyskanych.
- A ptaki? - Uwielbiam je.
Robimy origami.
Na każdym ptaszku piszemy, za co jesteśmy wdzięczni.
Cudowny pomysł.
Można tak to ująć.
Dla mnie żenujący.
- Kronika jest fajna. - Fakt.
W Wigilię wyciągamy rodzinną kronikę, a rodzice czytają ją na głos.
Sama słodycz.
Everett przesyła pozdrowienia.
Przyszedłby, ale ma pacjenta.
Betty wiecznie pracuje.
Kim jest Betty?
Rodzice mówią do siebie „Betty” i „Al”. Nie pytaj.
Z przyjemnością go poznam i jego nową dziewczynę.
- Co? - Co?
Dlaczego mnie kopnęłaś?
Za dużo gadasz.
- Patrzy na mnie. - Więc odwróć wzrok.
Kate, czytałem o energii geotermalnej.
- Co o niej sądzisz. - Nic. Nigel?
Ciągle cię widzę.
Nigel?
Nigel, nie rób tego.
Gadaj.
Tata się nie chwalił?
Czym dokładnie?
Że się z kimś spotyka.
Dopiero co go widziałam.
Gdyby kogoś miał, powiedziałby.
Zatem Everett się z kimś spotyka. No i?
Wiedzieliście?
Wyszło przypadkiem.
Przysięgaliśmy milczenie, a wiesz, jak nie znoszę sekretów.
Wy też wiedzieliście?
Domyśliłem się. Wskazówek nie brakowało.
Dziadkowie powiedzieli.
Nieprawda!
Mogłem coś chlapnąć.
Też przypadkiem.
Jasne. Życzę smacznego.
Ja muszę coś zrobić. Wybaczcie.
Porozmawiamy o tym, kiedy wrócę.
Odpaliła się.
Mogłem jej powiedzieć.
Spotykasz się z kimś? Ledwo się rozstaliśmy.
Al, mam pacjenta. A dziewięć miesięcy to sporo.
Twoi ojcowie wiedzieli. Dzieci też.
Nawet dziwny chłopak Sienny wiedział.
Ja też.
Ubiorę się.
Chciałem ci się przyznać, ale nigdy nie było dobrej chwili.
Czuję.../
że kiedy nie jesteś ze mną szczery,
nie mogę ci ufać.
Czuję, że zawsze byłem z tobą szczery
poza tą jedną sprawą.
Słowa grzęzły mi w gardle.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Było, minęło.
- Kim jest? - Nazywa się Tess.
Miała tu sprawę do załatwienia,
poślizgnęła się na lodzie, skręciła nogę w kostce,
więc potrzebowała lekarza.
Czyli mnie.
Wbrew etyce zawodowej umówiłeś się na randkę z pacjentką?
To nie jest szara strefa.
Doprawdy?
Nie.
Dobrze.
Dzięki za szczerość.
Z chęcią ją poznam.
Świetnie.
Nie wierzyłem, gdy Buck opowiadał o waszym świadomym rozłączeniu...
- Chcesz powtórkę? - Nie, dzięki. Pa, Kate!
Dorzuć więcej bajerów. Musi się dziać.
Znowu padł mi grzejnik.
A bez niego nie zagonię męża do pracy.
Może zainstaluję wam pompę ciepła?
- A co to? - Kompresor.
- Wykorzystuje termodynamikę... - Nie rozpędzaj się.
Nic nie rozumiem.
Wejdziesz na herbatę, a ja ci wyjaśnię termodynamikę?
Herbata się przyda. Byle nie ziołowe badziewie.
Jaka ona jest?
Czy wszyscy w miasteczku już wiedzą?
Jestem w klubie książki. Tylko plotkujemy i pijemy.
Od dekady niczego nie czytamy.
Nie znam jej.
Nie googlowałaś jej? Co z ciebie za eks?
- Nie chcę szpiegować. - Wszyscy tak mówimy.
Ale to ściema. Jak ma na imię?
Tess Wiley.
Tak namierzyłam nową laskę Herba.
Acz na żywo ledwo ją poznałam.
Bez filtrów była brzydka.
Bingo.
To dziewczyna Everetta?
Na pewno?
Imię się zgadza.
Dobra. Czym się zajmuje?
Rzeźbi w maśle.
W pewnych częściach świata zwą to sztuką.
W tych głupszych.
Cóż...
Brawo.
To cały twój komentarz?
Baba jest smutna jak stara zupa.
Niech im się wiedzie.
Łatwo o wyrozumiałość, gdy nowy model to rupieć.
Zbierzemy materiały na dekoracje.
Sporządziłam dwie listy.
Jeśli się uwiniecie, kupię wam po cukrowej lasce.
Kocham Gwiazdkę.
Teraz muszę go pilnować.
Są za darmo.
Wiem. Rusz się, Gabe.
- Kate. - Cześć.
Co tu robisz?
Przecież bywam tu cztery razy dziennie.
Masz te małe buteleczki z recyklingu?
W te święta zrobię własne perfumy.
Potrzebuję też gwoździ.
Wszystko się pokończyło. Muszę zamówić.
- Wróć jutro. - Nie masz gwoździ?
Są w pierwszej alejce.
- Nie, bo je przeniosłem. - Coś świrujesz.
Serio. Przeniosłem je.
- Dokąd? - Schodzą, zanim je wyłożę.
Coś ci się miesza.
- Są w pierwszej alejce. - Nie idź tam.
Gwoździe są gdzieś tutaj.
O Boziu...
Boże...
Kto to?
Kate.
Kate!
- Kate! - Nie teraz.
Cześć, Kate. Jestem Tess.
Everett tyle mi o tobie opowiadał.
Witaj.
Nie rzeźbisz aby w maśle?
Czy rzeźbię?
Nie.
Nie w tych ciuchach.
Wiem, nie pasują do sklepu z narzędziami.
Miałam Zooma z biurem, a potem zadzwonił ten pan.
Kupujemy świąteczne dekoracje.
Wybaczcie, muszę pójść zabić moją sąsiadkę Doris.
Też tu jesteś?
Co słychać, tato? Kto to?
- Tess, to Gabe. - Gabriel.
- Mój syn. - Nasz dzielny strażak.
Chodźmy już.
Mamo, widziałaś...?
Oto i ona!
Dobrze cię widzieć. Stęskniłem się.
Jesteś Sienna.
Studiujesz ekonomię i zarządzanie w Oksfordzie.
- Pewnie jesteś geniuszem. - Dzięki. A ty to...?
Tess, co nie rzeźbi w maśle.
Jakbyś nie wiedziała.
- Mam sprzęt! - To Nigel.
Chodź.
Miło cię wreszcie poznać.
Ojciec cud-dziewicy.
W porządku.
Wszystko gra.
Miło cię poznać.
Ty jesteś Nigel,
spec od Harry'ego Pottera. Dobrze zapamiętałam?
„Jesteś czarodziejem, Harry”.
Kim jesteś?
A ty?
To Tess.
Przyznaję się.
19 GRUDNIA
Szukałam przepisu.
Jasne.
Skończyłeś esej na studia?
- Nie. - Nie?
Dlaczego wypychasz mnie z domu?
Chcę, żebyś się kształcił.
Bo uważasz, że dzięki studiom się stąd wyrwę?
Co jest takiego złego w tym miasteczku?
A jeśli mi się tu podoba?
Nie pora na dyskusje.
Po prostu dokończ esej.
Dzień dobry.
Jesteś gotowy?
Czekam w aucie.
Weź sobie jedną.
No proszę!
Porozmawiaj z synem o eseju na studia
i wniosku o przyznanie stypendium.
Woli być strażakiem i ratować ludzi.
Od kiedy jesteśmy temu przeciwni?
Na pewno masz ochotę na poranną batalię?
- Nie. - Słusznie.
Ale i tak mnie martwisz.
Czuję, że zabijasz stres wypiekami.
Przeżywasz spotkanie w sklepie?
Tego nie da się przetrawić.
Czuję, że moglibyśmy zjeść razem kolację.
- Z Tess? - No jasne.
Gdzie niby miałbym ją schować?
Tam, skąd ją wyciągnąłeś.
Zgoda.
Czuję, że to dobry pomysł.
Przy dzieciach nie byliśmy sobą, więc trzeba to naprawić.
Świetnie. Czuję, że spotkamy się u mnie o 19.30.
Czuję, że się uda. 19.30, u ciebie.
Czuję, że zabiorę ci babeczki.
A ja czuję, że naprawdę ci smakują.
ZŁOTA RĄCZKA DZWOŃ PO KATE
To tylko jedna kolacja.
A potem wrócimy do naszych tradycji.
Chcę z wami porozmawiać.
Rozumiem, że nowa faza związku waszych rodziców
wprowadza was w pewne zakłopotanie.
- Nieprawda. - Cóż...
Widok taty w towarzystwie obcej kobiety może być trudny.
Regularnie widuję go wśród obcych.
Ja też.
Chodzi o inną życiową partnerkę.
Ale się nie zmieniliśmy.
Nadal wyznajemy te same wartości.
Tyle że dążymy do nich z różnych adresów.
To jakiś żart?
Dobre.
Co myślicie o domu?
Chciałem zaszaleć na Gwiazdkę.
Brawo. Zużyłeś tyle prądu, że topnieją polarne czapy.
To jest naprawdę pycha micha.
Zwykle kupuję na wynos, bo nie umiem gotować.
Pyszne.
Dziękuję.
Naprawdę lubisz ogórki.
To Betty ich nie znosi.
Dlaczego wołacie na siebie „Betty” i „Al”?
Była pierwszą ekolożką, jaką poznałem.
Nazywałem ją „Al” na cześć Ala Gore'a.
Kojarzycie piosenkę tę Paula Simona?
Ja nazwę cię „Betty”
A ty, Betty, możesz
Nazywać mnie „Al”
Masz ładny głos.
Poniosło nas, ale ksywki się przyjęły.
To naprawdę fajna historia.
Ja miałam kiedyś faceta, którego nazywałam „Pocisk”.
Ale to dlatego, że służył w siłach powietrznych.
Ma to sens.
Muszę przyznać, że jesteście niesamowici.
Wyznaję zasadę niekontaktowania się z moimi byłymi.
Dla mnie to tylko duchy, odlajkowane i odfajkowane.
Warto wiedzieć.
Chcesz się mnie pozbyć?
- Nie. - Nie?
Mam wyjść?
Dobrze, że tu jesteś.
- Jak tam kostka? - W porządku.
Zagoiła się do Święta Dziękczynienia.
- Od wtedy randkujecie? - Tak jakby.
To nie randki, tylko rozmowy.
- Ale długie. - Bardzo.
Codziennie gadałam godzinami.
Kiedy Everett mnie tu zaprosił,
pomyślałam, że będzie dziwnie, ale trudno.
Po prostu musiałam to zrobić.
Od tamtej pory rządzi swoim imperium zza mojego stołu.
Imperium?
To globalna organizacja non-profit.
Pomagam kobietom otwierać własne firmy. Próbuję zmieniać świat.
Świetnie. Jak na to wpadłaś?
To długa historia.
Ale najlepsza rada to...
znajdź coś, co uwielbiasz, i się na tym skup.
Myśl o mecie.
Wszystko, co rozprasza, to przeszkoda. Zrobiłam o tym prezentację.
Zaczyna się.
Ma rację.
Ostatnio śnił mi się zatkany odpływ.
Miałam go dosyć, ale naprawiałam dalej.
i wiecie co? Myślę, że zrobiłam coś ważnego
w życiu tego prysznica.
Faktycznie! Everett wspominał, że jesteś złotą rączką.
Czy panią majster? Jak się na to mówi, Kate?
„Żenada”, Tess.
Nie mów tak.
Al jest klejem, który spaja Winterlight.
Tak.
Bez niej to miasteczko by upadło.
Gdy mówisz „to miasteczko”, robisz się cudownie słodki.
Czuję się jak w jednym z tych amerykańskich filmów.
Miastowa dziewczyna przyjeżdża do miasteczka, zakochuje się.
Coś jak w Holiday.
Pomijając fakt, że w tamtym filmie była żona nie żyła.
Ale ty żyjesz, i chwała Bogu,
bo czułabym się z tym fatalnie.
No i...
Najlepiej przestanę już paplać.
Wszystko gra.
Jesteś z Nowego Jorku?
Mam tam penthouse.
I mieszkanko w Londynie, gdy przekraczam Wielką Wodę.
Które mogę udostępnić.
Ma świetną lokalizację.
Dwie przecznice od targu Leadenhall,
gdzie, oczywiście, nakręcono...
Ulicę Pokątną.
Serio?
Tak czułam.
- Byłaś na planie? - Tak. Wiele razy.
Znam producentów jeszcze ze szkoły.
Pięć punktów dla Hufflepuff.
Dziękuję, czarodzieju.
Spoiler: Tess zna wszystkich i wszystko robiła.
Nie spędziłam Gwiazdki z przystojnym lekarzem
i jego wspaniałymi dziećmi.
O ile, rzecz jasna, nie będą wtedy z tobą.
Właściwie to mamy w planach wiele wyjątkowych świątecznych zajęć.
To nasza tradycja.
Przyłączymy się,
bo przesunąłem pacjentów na rano.
Możemy szaleć.
Szkoda.
To wspaniale, ale jutro z samego rana
szykuję dla dzieci niespodziankę, więc się nie załapiecie.
Już się cieszę.
20 GRUDNIA
Nowa tradycja.
To coś więcej niż farma drzew.
Mają tu pociąg,
mają cydr.
I Mikołaja do zdjęć.
Serio? A czy mamy po pięć lat?
Żartuję przecież. Dorosłym już nie wolno?
Rozluźnij się. Są święta.
Ale dlaczego o ósmej rano?
Znajdziemy najlepsze drzewko.
Jesteśmy pierwsi.
Chciałaś normalnych świąt, więc ci je dam.
Znajdziemy drzewko
i będziemy mieć frajdę.
Na pewno?
Gabe, potraktuj to jako poszukiwanie skarbu.
Znajdź ładne drzewko, które ma przestrzeń wokół gałęzi.
- Jak to? - Gotowe.
Nie rozumiem cię.
Zawsze chciałeś wybrać prawdziwą choinkę.
Kup mi lepiej cydr.
Mnie również. Dzięki, mamo!
Mogę zostać.
Ho, ho, ho. Wesołych Świąt.
Nawzajem. Pomożesz mi z drzewkiem?
A byłaś niegrzeczna czy milutka?
Mikołaj pyta z ciekawości.
Będę bardzo niegrzeczna, jeśli mi nie pomożesz.
Mikołaj jest na tak.
Niewielu klientów prosi dziś o żywą choinkę.
Promujcie je.
Żywe drzewo przez całe swoje życie wchłania setki kilogramów CO2.
Jest super.
Dla Mikołaja ty jesteś bardziej super.
Dziękuję.
Czy przez cały ten czas będziesz przemawiał w trzeciej osobie?
Nie, bo nie mam na imię Mikołaj,
więc de facto nie mówię o sobie.
Chet Moore.
Uciekłem z Portsmouth. Za dużo luksusów.
Kate Holden.
- Co robisz? - Szukam obrączki.
Podrywasz mnie?
Jesteś bystra, zabawna, ładna i samotna, więc czemu nie?
Proste.
Ile masz lat?
Dwadzieścia osiem. Jak ty.
Niezły jesteś.
Dzięki.
Próbowałem Krav Magę, ale była dla mnie zbyt brutalna.
Wybrałem jogę.
Dziękuję.
Do usług.
Rozwieszam świąteczne lampki, odpalam zdechłe akumulatory
i mam nawet pług śnieżny, jakby co.
- Potrójne zagrożenie. - Tak.
Dziękuję za pomoc.
Pozwól mi sobie podziękować zabraniem cię na kolację.
Zdradzisz panią Mikołajową? Nie zgadzam się.
Jesteśmy w otwartym związku. Luz.
Ale lepiej, żeby nie wiedziała.
Moja wizytówka. Zadzwoń.
To mój numer. Lubię czapki.
Chet Moore.
Co nosi kapelusze.
Cały ja.
Na razie.
Dziękuję.
Pa, mamo.
Wy dokąd?
Umówiliśmy się z tatą i Tess.
A co z origami?
Zrobimy później.
Tata nigdy nie bierze wolnego, więc chcemy skorzystać.
Jasne. W porządku.
Miłej zabawy.
- Pa, mamo. - Pa.
Nie wierzę, że Everett wziął wolne.
Czyli to jednak wykonalne.
Zarobię krocie na prowizji.
To dron bratanka, który jest dość tępy.
Skoro on go ogarnia, to ja też.
Zobaczmy.
- Wybacz. - Kobieto!
Nie ruszaj się. Daj mi chwilę.
O Boże...
Pamiętasz, jak założyłam firmę,
a on nie wziął wolnego, by mi pomóc?
Ociepliłam cały strych z Gabe'em w nosidełku.
To był mój strych.
Masz chorą liczbę paneli słonecznych.
Jeśli przyjdzie zamieć, będę mieć pełne akumulatory.
Kryj się!
Przepraszam.
Kobieto, zlituj się.
Poradzę sobie.
Masz dość prądu, by oświetlić Times Square.
Możliwe.
Cholera, co z tobą?
Ogarnę go. Albo nie.
Zabrali nas na zakupy.
Co?
Kupiłem sobie uroczy sweter.
Co ty na to, mamo?
Nowe spodnie, kurtka pod kolor.
Nigdy nie miałem tylu spasowanych ciuchów.
- Tym bardziej nowych. - Nie mają dziur i leżą jak ulał.
Przecież nie kupowałam wam łachmanów.
Ubrania ode mnie też były całe i pasowały.
Były delikatnie znoszone,
co służyło naszej planecie.
Tess zaproponowała mi staż w jej firmie.
Mam pożądane przez nią cechy przywódcze.
Powtarzam ci to od lat.
- A to moje. - Czyli co?
Kieszonkowy kominek.
Pali się. Nie pali się. Pali. Nie pali.
Pali. Nie pali.
- Załapałam. - Jestem jak smok.
- To tata i Tess. - Dopiero co wróciliście.
- Jedziemy na sanki. - Zmienię buty.
Jazda na maksa.
- Nie baw się ogniem. - Ale i tak się jaram!
Nic mi nie jest.
Cześć, Kate.
Fajna rzecz.
Tak, cudowna.
A gdy za tydzień się rozleci, trafi na wysypisko.
Co z tobą?
Posłuchaj.
Czuję się wkurzona,
że spędziłam całe życie na wbijaniu im do głów,
że Boże Narodzenie
to coś więcej niż konsumpcjonizm.
A ja czuję, że kupiłaś choinkę beze mnie.
Czuję, że nie muszę już pytać cię o zgodę.
„Czuję” i „czuję”...
Nienawidzę „czuję”!
Wrócimy na kolację.
A kiedy zrobimy origami?
Później.
Dobrze. Miłej zabawy.
Zwróćcie ciuchy do sklepu.
Zwróć drzewko.
Zwróćcie ciuchy do sklepu.
- Zwróć drzewko. - Zwróć ubrania!
Ty ogarnij ciuchy, ja choinkę.
Miłej zabawy.
Zawsze się ze mną konsultował.
Ta kobieta to Szatański Mikołaj.
Samo zło.
Chce cię wykończyć fajnością.
Też jestem fajna.
Potrafię być fajna.
Już ja im pokażę radochę.
Wiesz, kto jeszcze jest fajny? Chet.
Czy istnieją miejsca bardziej urocze?
Spójrz.
Co tam?
No cześć.
Co tu robisz?
Jestem na randce.
Ze mną.
- Poznajcie Cheta. - Siemka.
Na randce?
Z osobą o imieniu Chet?
Everett...
Jesteś tym gościem z farmy choinek?
- Tak. - Jo, ziom!
Mój człowiek.
Dobra.
Ale jazda!
Będę następny.
Co tam, jak tam?
Aleś ty silny.
Jest bardzo silny.
Mam coś dla ciebie. Chet Moore.
Noszę kapelusze.
„Chet Moore. Nosi kapelusze”.
- Lubi czapki. - Mam ich sporo.
I musiałeś o tym napisać?
Z obu stron.
Zrób coś fajnego.
Mam zrobić wiesz co?
Śmiało.
Też tak umiesz.
Jakby mu tam hasały bobry.
Dobrze się czujesz?
Nigdy nie czułam się lepiej.
Chodźmy zjeżdżać.
Do boju.
Widzimy się na stoku.
Gdzie jest Chet?
Rozmawia z drzewem?
A gdzie Tess? Na Sroomie z ONZ-em?
Co się pieklisz?
Wziąłem wolne, by spędzić czas z dziećmi.
Po raz pierwszy w życiu.
Pewnie masz wolną i Wigilię.
Nie mam. To najbardziej pracowity wieczór w roku.
Obżartuchy mogą pojechać do lekarza w Newberry.
To tylko Winterlight.
- Nie centrum medyczne. - Nie zaczynaj.
Może gdybyś nie miał obsesji na punkcie kariery...
Znowu to samo!
...ja mogłabym zrobić własną. Zaciągnąłeś mnie na koniec świata.
To nieprawda.
Przywiozłem cię w ukochane miejsce,
bo kocham cię równie mocno.
Kochałem.
Rozumiesz.
Zawsze cię rozumiem.
Niestety.
I odjechały.
Biedne sanki.
Masz fart.
Wskakuj.
Podwiozę cię.
Rydwan czeka.
Ja kieruję.
Niby dlaczego?
Po prostu usiądź.
Dobrze.
Ale niczego nie dotykaj.
Niczego nie obiecuję.
Oddziela cię ode mnie parę centymetrów warstwy puchu.
- Wio. - Chyba coś czuję.
Nie przejmuj się. Odpalaj.
Patrzcie. Mama i tata razem na sankach.
Przez ciebie jedziemy za szybko.
Niezłe przyspieszenie.
Nieźle się w nią wczepił.
Wjedziemy w Nigela!
Z drogi!
- Uciekajcie! - Boże!
- Nigel padł. - Hamuj.
- Nigel padł. - Już po nas.
Wywróćmy się.
- Musimy spaść z sanek. - Jak to spaść?
Żyjesz?
Nic mi nie jest.
Nie wydaje mi się.
- Znam cię trochę. - Dobra.
O rety.
Widzisz? Będzie zimno.
Gotowa?
Przepraszam.
Wdech.
I wydech.
Czas zgonu: 3.58.
Nic nie złamałaś. Będą tylko siniaki.
Mówiłam, że nic mi nie jest.
Powinienem był cię posłuchać.
Znasz się na medycynie lepiej ode mnie.
Byłam żoną lekarza.
Ładniutka jesteś.
Betty?
Co, Al?
Wyciągniesz dłoń spod swetra?
Jasne.
Zamek się zacina.
Kto zgłodniał?
- Ja. - Nic jej nie jest.
Wstajemy.
Jest i Chet.
Śmiało.
Coś nie tak?
- Tak. Kilka rzeczy. - Dobra.
Zgubiłam AirPodsy w śniegu.
Połamałam sanki tak, że są nie do naprawy.
Słuchawek ci nie znajdę, ale sanki mogę ogarnąć.
Może mam w kieszeni jakąś śrubę.
- Masz fuksa. - Nie wierzę.
Jeździsz na sankach ze śrubokrętem?
Wszędzie chodzę ze śrubokrętem.
Jest jeszcze jedna sprawa, w której mogłabyś pomóc.
Jaka?
Od niedawna prowadzam się z pewnym facetem,
ale on zaczął się obściskiwać ze swoją
byłą żoną.
Serio? Nie sądzę.
Nie.
Walnęłam o ziemię, a on jest lekarzem.
Kontakt był zawodowy.
Musiał wsunąć dłoń pod ubranie.
Nie masz się czym martwić.
Niemniej mam jedno palące pytanie osobiste.
Jakie?
Wybacz, ale...
dlaczego dałaś mu odejść?
Ile chcecie, dzieciaki?
Dwa?
Zjem wszystkie.
Sir Gandalfie.
- Cytuję Pottera. - Nie znam.
August! Pracujesz tu?
Sezonowo.
Jestem dyrektorem szkoły, nie Jeffem Bezosem.
W Musze był kapitalny.
To był Jeff Goldblum.
- Słusznie. - Wybacz.
Pięć cydrów i pięć hot-dogów z musztardą.
A dla nowego faceta Kate?
Poproszę dwa cydry i dwa dogi wegańskie.
Ale niech będą chrupiące. Muszę poczuć, że jem mięso.
To nie jest facet Kate.
- Nie? - Nie.
Nie miałbym nic przeciwko. Dlaczego dałeś jej odejść?
Było dokładnie na odwrót.
Pomysł był mój.
Zerwałaś z nim akurat wtedy, gdy się zklunił?
To znaczy? Chodzi o Clooneya?
Everett jest bystry, miły, zabawny, rodzinny i odniósł sukces.
Jest lekarzem, a przy okazji atrakcyjnym srebrnym lisem.
To jednorożec.
Clooneyorożec.
- Przestaniesz z tym Clooneyem? - Wybacz.
Kate jest bystra, piękna i cudownie się śmieje.
Kate ma wiertarkę, która przebija się przez wszystko.
- Przestań z tą „Kate”. - Ożenił się z pracą.
Powiedział ci, że prawie nigdy nie było go w domu,
bo wolał gabinet?
Tak. Brakowało mu prądu i papieru toaletowego.
Bzdura.
- Mieliśmy prąd i papier. - Twierdzi co innego.
Bardziej troszczyła się o kompost niż małżeństwo.
Tak je postrzegasz? Jako kompost?
Ciekawa myśl.
Kate miała też odwagę mi wyznać,
że pracowałeś w jej urodziny i regularnie zapominałeś o rocznicach.
- Tak powiedziała? - Owszem.
Wspomniał, że miał pięć minut na prysznic,
a ty robiłaś własną pastę do zębów.
Jeśli bierzesz prysznic dłużej,
to jesteś złamasem.
I twierdził, że lubi moją cynamonową pastę.
Kate.
Nikt nie lubi cynamonowej pasty.
Sam nie wiem. Na jakimś etapie przestało jej zależeć.
- To przygnębiające. - Bardzo.
Jak się wtedy czułeś?
Samotnie.
Czułam się samotna.
Możliwe, że wierciłam mu dziurę w brzuchu,
że zaniedbuje dzieci i dom,
że nigdy go nie ma, a ja poświęciłam karierę.
Na jakimś etapie chyba przestało mu zależeć.
Nie mogłeś jej poświęcić więcej czasu?
Nie mogłaś mu kupić elektrycznego grilla?
Proszę.
Dziękuję.
Gwoli ścisłości: nie oceniam cię ani nie krytykuję.
Twoja strata to mój zysk.
Dziękuję i zapraszam ponownie.
Może następnym razem coś kupicie.
Katie! Podejdź tu.
Powiedz, czy ci goście biwakują, czy wywołują duchy?
Skarbie, mogę wymyślić coś innego.
Straciłam dzieci.
Co ty mówisz?
- Spokojnie. - Nie słyszałeś?
- Słyszałem. - No i?
Nie chcę, żebyś zemdlał
i przywalił głową w garnek.
Sprawdź stan magazynu. To ci poprawia humor.
Tak. Sprawdzę stan magazynku.
Chwileczkę.
Klapnij sobie.
A teraz powiedz, o co chodzi.
Tess i Everett zabrali moje dzieci
na przejażdżkę luksusowym skuterem śnieżnym.
Na pewno ci je zwrócą.
Lubią ją bardziej niż mnie.
To niedorzeczne.
Jakby do miasteczka przyjechała świąteczna wróżka.
Jaka wróżka?
Posypuje wszystkich pyłem,
który przemienia ich w materialistycznych konsumentów.
Sama już nie wiem.
Nasza Gwiazdka miała być wyjątkowa.
Wiesz co?
Wcale nie chodzi o Tess.
Rozwody są bardzo trudne.
A wasza miłość nie wypaliła się do końca.
Działamy sobie na nerwy.
Daryl wiecznie mnie wkurza.
Na przykład:
nigdy nie wie, gdzie położył kluczyki do auta.
- Dasz wiarę? - No nie wiem.
Ale nasz wieczór zawsze wygląda tak samo.
Siedzimy sobie w fotelach, pijemy piwo,
oglądamy telewizję i pacamy się stopami.
Pięknie.
Tak.
Nigdy nie chciałam się rozwieść.
A teraz nie mam ani Everetta, ani dzieci.
Jesteś wspaniałą matką.
Tak?
Gabriel i Sienna to normalne dzieciaki.
Błyskotki je hipnotyzują.
Ale uwierz mi, to minie.
- Będzie? - Tak.
- Serio? - Tak.
Za parę dni będzie Gwiazdka i prezenty.
Tak.
Muszę wygrać.
A zatem...
Niekwestionowana mistrzyni wypieku pierników z rodu Holdenów
powinna wrócić do domu i odkurzyć wałek.
Słusznie.
- Tak. - Tak zrobię.
Dzięki, Mike.
Słyszałeś, Daryl?
- Nie, ale to było miłe. - Tak.
Jestem szczęśliwa, że robimy to razem.
Jak idzie?
Nieźle.
Dobrze. Czemu Nigel nie pomaga?
Bo gra online w quidditcha.
- A da się inaczej? - Japa.
Ma takiego świra, że aż go szanuję.
Dziękuję.
Szkoda, że tylko ty.
Skarbie, lubię Nigela.
Naprawdę.
Ale jesteś poważną osobą.
Masz przed sobą świetlaną przyszłość.
- Zaś Nigel jest... - Fajny.
Głupiutki.
Jest dokładnie tym, kogo potrzebuję.
- Nie doceniasz go. - Podaj!
Tak jest! Mam cię!
Daniel Radcliffe to ja.
Uczył się na kucharza.
Jego rodzice mają niewielki pub w Yorkshire w północnej Anglii.
Latem zacznie tam pracę.
- A ja go odwiedzę. - Nie.
Miasteczka są jak ruchome piaski.
Unikaj ich.
Witaj, rodzinko.
- Cześć. - Znacie tego słodziaka?
Co tam, wiara?
Jestem Dzidzia Piernik.
Faktycznie.
- Uwielbiam te słomki. - To nie słomki.
Witaj, Gwiazdusiu.
Witaj, barmanko.
- Mam identyczny strój. - Czyżby?
- Wpina się w tył? - Tak.
- Niesamowite. - Hejka. Wybaczcie spóźnienie.
Ktoś tu nie chciał przyjść.
Daj spokój.
Po prostu się na tym nie znam, a nie lubię przegrywać.
Dzięki, że mnie wydałeś.
Chodzi o zabawę. To nie zawody.
Świetnie.
Tess i Everett, staniecie tutaj.
A tatusiowie... Gdzie jest domek?
Zostawiliśmy w sklepie.
W tym roku będziemy prezenterami.
Ja jestem Noel Fielding z Wielkich brytyjskich wypieków.
A ty?
Jestem Jeff Probst z Survivora.
Uwielbiam tę kapelę.
- Świetna. - Jeden przebój.
„Heat of the Moment” to fantastyczna piosenka.
Przecież uwielbiasz robić wasz sklep z piernika.
Za duża konkurencja.
Dobra. To nie zawody.
To wcale nie są zawody.
- To czemu mrugnął? - Dla hecy.
- Na pewno? - Tak.
Jeszcze tu.
Widzę gołą plamkę. Właśnie tak.
Idealnie.
Boże.
Takie mizianie się jest żenujące.
Dzieci patrzą.
Pewnie poprawia sobie humor.
Przecież stracił coś wyjątkowego.
Uwielbiam cię.
Mów dalej.
Chcesz, żeby był zazdrosny?
A co ja, dzieciak?
Nie. Może trochę. Chcesz?
Nie.
- Rzucę cię na blat. - Lepiej nie.
To świetny pomysł.
Nie stawiaj oporu. Jest dobrze.
Mogę na chwilę pożyczyć?
Jak się masz?
- Zerka? - Nie wiem. Tak.
Na pewno?
Dorzucę do pieca.
Co za żenada.
- Obchodzi cię? - Nie.
I zjazd do parteru.
Upuściła pani coś?
Pani wybaczy.
Twardy, co?
Co on robi?
Po godzinach dorabiam jako tancerz egzotyczny.
Piekarze! Zostało pięć minut.
- Co robisz? - Nie podglądaj.
To nie zawody. Zapomniałaś?
- Gdzie partner? - Znudził się.
Zabawia April.
Dobrze się bawiliście.
Wy też.
Możemy pogadać?
Byle szybko, bo musimy przenieść to do pokoju.
Zaczekaj.
Daj mi chwilę.
- Chciałem przeprosić. - W porządku.
Kurtki się rozlatywały. Nowe są jak znalazł.
Nie o to chodzi.
Przepraszam, że nie byłem lepszym mężem.
- Co? - Miałaś rację.
Zatraciłem się w pracy.
A konsekwencje spadły na was.
Czy ja śnię?
To żart?
Nie.
Po prostu ostatnio sporo myślałem.
Moi ojcowie byli pierwszą parą gejów z dzieckiem.
To było dość nietypowe, więc przykuwali uwagę.
Czasami było to miłe, a czasem nie.
Byliśmy pod lupą niczym laboratoryjne myszy.
Czy para gejów może wychować dziecko?
Zalazło mi to za skórę.
Rozumiesz?
Musiałem udowodnić, że dali radę.
Dlatego zostałem pracoholikiem, za co przepraszam, Kate.
Z całego serca.
Pierwszy raz o tym mówisz.
Olśniło mnie niedawno.
Wystarczyło dziewięć miesięcy separacji.
Łatwiej było obwinić ciebie niż spojrzeć prawdzie w oczy.
Następnym razem postaram się bardziej.
Następnym?
Tak.
Będę lepszym mężem i ojcem.
Nie nadążam.
Jeśli, no wiesz, ożenię się kiedyś z Tess,
jeśli znowu będę miał dzieci,
sprostam temu dzięki tobie.
Dzięki naszemu małżeństwu.
Dziękuję.
Pokazujcie.
Mało to świąteczne, ale doceniam wysiłek.
Synu, zaczynam się martwić.
Dzięki.
Wasza kolej. Co dla nas macie?
Nic. Przykro mi. Poddajemy się.
Przestań. Nie może być aż tak źle.
Uwaga!
Dorzucicie opowieść?
Zawiedliśmy.
Plemię przemówiło.
- Powodzenia za rok. - Dzięki.
Pora na domek, na który wszyscy czekaliśmy.
Katie.
WITAMY W WINTERLIGHT
Chyba wyłoniliśmy zwycięzcę.
Czy dorzucisz do tego opowieść?
Z przyjemnością.
Lata temu przyjechałam do Winterlight.
Wyszłam za mąż.
Odłożyłam na bok ambicje zawodowe
i poczułam się jak wielka porażka.
Nie szkodzi.
Pomyliłam się.
Myślałam, że urodziłam się po to,
by zmieniać świat ekoarchitekturą.
Okazało się, że moim celem
było nauczyć mojego byłego męża
być lepszym ojcem i mężem
dla kolejnej żony i dzieci.
Odliczam dni do wyjazdu.
Chet zrobił renifera.
Jego kupa jest jadalna, więc...
Miły akcent.
Dziękuję za dzisiaj. Świetnie się bawiłem. Naprawdę.
Teraz lecę odebrać bliźniaki.
- Masz bliźniaki? - Dorabiam jako opiekun.
- Oczywiście. - Bądź dzielna.
Zadzwoń i...
przybij?
Śmiało, przybij.
Ładnie.
Dziękuję, milady.
Podoba się?
Trzeba to gdzieś przestawić.
- Tęsknię. - Pa.
Jak to odliczasz dni do wyjazdu?
W jadalni było za gorąco. Nie sądzicie?
- Al? - Co?
Co jest?
Gdy Gabe skończy liceum,
przeprowadzam się do Bostonu.
- Mamo. - Boże...
Katie, dlaczego?
Odzyskałam dawną posadę.
- To dla mnie kolejna szansa. - A nasz dom?
Muszę go sprzedać, by opłacić nowe życie.
Chwila. Czyli sprzedasz nasz dom
i nie zapytasz mnie nawet o zdanie?
Tak postrzegasz szczerość?
Zamierzałam wam powiedzieć. Naprawdę.
Ale po świętach.
Nie chciałam psuć Gwiazdki.
Ja tu zostanę, więc...
Sprzedać Bazę Główną to jak sprzedać trzecie dziecko.
Myśleliśmy, że ci się u nas podoba.
Katie, to naprawdę smutny dzień.
Nawet mnie?
Nie mogłaś powiedzieć?
Mniam.
Zrobiłam babeczki przeprosinowe.
Nadal się gniewam i wypieki tego nie zmienią.
Wybacz, że nie powiedziałam o domu.
Chciałam mieć tradycyjną Gwiazdkę,
ale życie i tak napisało własny scenariusz.
Wybaczam. Bułeczki mają moc.
Dziękuję, Nigel.
I postanowiłam nie naciskać was więcej
na udział w naszych rodzinnych tradycjach.
Róbcie, co chcecie.
Jesteście duzi, więc decydujcie.
Wczoraj nawijałaś jak obłąkana. Teraz jak opętana.
To nowa ja, Gabe.
Jak idzie pisanie eseju?
Chcę być strażakiem, mamo. Podjąłem decyzję.
Kiedy podejmiesz studia w jakimś mieście,
otworzą się nowe możliwości.
Jasne.
Pogadam z nim.
Dziękuję, skarbie.
Jak powiedział Albus Dumbledore,
- „Harry, musisz...” - Przestań.
Zatem powiem to własnymi słowami.
Bardzo się boisz,
że twoje dzieci skończą jak ty.
Ale patrzę na to z boku i twierdzę,
że to nie byłby zły pomysł.
Dziękuję, Nigel. To miłe.
Cześć.
Wyglądasz...
cudownie.
Dziękuję.
- Ty też. Niezły smoking. - Dzięki.
Zdzieralny. Rekwizyt tancerza.
Pokazałbym ci, ale złożenie go do kupy,
sklejanie rzep po rzepie, to istny koszmar.
Innym razem.
- Za parę godzin? - Zgoda.
Umowa stoi.
- Milady. - Dziękuję.
Zamiast lodowatych kąpieli nacieram się maścią.
- Co? - Polecam. Boże!
- Zabiorę ci kurtkę. - No jasne.
Spokojnie, kobieto.
Jeszcze rękaw. Znam gościa obok czarodzieja!
Co słychać?
Potrzymaj.
Kupiłaś kieszonkowy kominek?
Zniszczyłam podobny Nigelowi, pamiętasz?
Nie wyglądasz na pijaną.
Popilnujesz Cheta?
Ba!
Przyszła Kate.
I Chet.
Cześć.
Zbierzcie się na chwilę. Dziękuję.
Chcę wznieść toast.
Sokiem, bo za dwie godziny otwieram gabinet.
Chcę tylko życzyć ci
wszystkiego, co najlepsze,
bo w końcu zaczniesz żyć po swojemu,
na co zasługujesz.
Gdybym mógł cofnąć czas, wspierałbym cię dużo wcześniej.
Zatem, zdrowie Al.
Zdrówko!
- Za Kate. - Kate!
A ja dziękuję wam za przybycie.
To moja pierwsza gwiazdkowa kolacja,
bo zwykle spędzam święta w jadłodajni.
Karmię biednych, potrzebujących i bezdomnych,
więc sami rozumiecie. Ale i tak jest miło.
Pewnie chcecie otworzyć prezenty,
dlatego jedzmy szybko, ale z godnością.
Zapraszam.
Tak jest! Wcinajmy!
To ode mnie.
Miło z twojej strony.
Dziękuję.
To Stella McCartney.
I już.
- Wiesz, kto to? - Tak. Dziękuję.
Ja też mam coś dla ciebie.
Chyba wiem co.
Nie mów!
- Własnej roboty. - Nie żartuj!
Moje czapki obrosły legendą.
To prawda.
Jej czapkę noszę do dziś.
A ja uwielbiam swoją.
Dzięki, tato.
Myślę, że jest bardzo...
ciepła.
Tato, ten duży jest od mamy.
Może to kapelusz?
Ciężkie.
- Pomóc? - Nie trzeba.
Na pewno?
Może mu pomóż?
Co to?
Nie wierzę.
Grill elektryczny.
Przestańcie klaskać.
Nie chcę już niczego więcej. Nie patrzcie się.
Nie sądziłam, że to aż tak ważne.
Uwielbiam grillować w bieliźnie.
Załapałam.
Al, dziękuję.
Wybacz, że tyle mi to zajęło.
To dla ciebie.
Przekażę.
- Ale to ode mnie. - Dzięki.
Moje perfumy.
Podobne?
Nie odebrałaś ze sklepu buteleczki,
więc pomyślałem, że odtworzę twój zapach.
Nie do wiary.
Pachnie identycznie.
Jakim cudem?
Znam ten zapach na pamięć.
Tess.
To pewnie te perfumy.
Proszę.
Coś drogiego.
Oby.
Pierścionek?
Co to może być?
AirPodsy.
Nieźle.
Bo swoje zgubiłaś na sankach.
Wybacz, ale dałeś swojej byłej
perfumy, które sam skomponowałeś,
a mnie dałaś AirPodsy.
To nic takiego.
Kate nie lubi prezentów ze sklepu. Chcę być dobrym eks.
Tak. Masz rację. Przepraszam.
To przeze mnie jest dziwnie.
Robi się późno. Na nas pora.
Są kolejne prezenty.
- Znajdź kluczyki. - Jak wolisz.
Chodź, Chet.
Czemu nie pilnujesz kluczyków?
- Ktoś widzi kluczyki? - Ja.
Świetnie.
Kocham was.
A my ciebie.
Chcą iść, niech idą.
Chodź na przytulasa.
Kocham cię.
Patrzcie, pali się.
Gabe, odsuń się!
Opuśćcie dom i nie zbliżajcie się do ognia.
Odsuńcie się!
Ale już!
- Wybaczcie. - Co robisz, Chet?
Co jest?!
Dzięki Bogu.
Zostańcie tam.
Nie patrz.
Nie lękaj się.
- Brwi mi się topią. - Coś taki goły? Cofnij się!
Dobra robota.
Brawo, Gabe.
Spisałeś się, skarbie.
- Co się stało? - To był prezent dla Nigela.
Serio?
Nigel.
- To moja wina. - Nieprawda.
Mam na myśli to wszystko.
Zwykle omijałam szerokim łukiem problematyczne związki.
Unikam przesłodzonych stereotypów, zbyt pięknych, by być prawdziwymi.
To wszystko jedna wielka czerwona flaga.
Nie pisałam się na randki z felczerem
ani jego żoną, ani Nigelem, kimkolwiek jest.
- Rozumiem. - Ale dzięki za AirPodsy.
Powinieneś z nią porozmawiać.
Na pewno?
Przepraszam za dziś.
Wszystko gra. W prawdziwej rodzinie muszą lecieć wióry.
Cieszę się, że miałeś na sobie te spodnie.
Są ognioodporne. Mam wiele ognistych rekwizytów.
Trudno to opisać, ale kiedyś ci pokażę.
Naprawdę wyjeżdżasz?
Powinnam była powiedzieć wcześniej.
Jestem otwarty na długodystansowe akcje.
W Bostonie mają wiele muzeów browarnictwa, więc...
Wybacz, ale nie.
Chet rozumie i ma nadzieję, że zmienisz zdanie.
- Nie zmienię. - Szlag.
Ale dziękuję, że mnie oczarowałeś, gdy bardzo potrzebowałam magii.
Jesteś świetną partią.
Ty również.
Bywaj.
To na razie.
Widzimy się.
To pa.
Byłeś z nami przez cały czas.
Nie sądziłam, że tak się przywiążę.
Dziękuję za wszystko.
Nie ma za co.
A co takiego zrobiłam?
Jesteś najlepszą córką.
Na piętrze wiatr nie dał mi zasnąć.
- Przytulasa? - Poproszę.
Wichura nie daje spać?
Owszem.
Nie lubię tego wycia.
Co robisz?
O rety.
Chcesz przytulasa?
Nie.
- Może. - To chodź.
Połóż głowę na ramieniu. To legalne.
Moje maleństwa.
Kogo niesie?
Obstawiam Cheta.
A ciebie czemu przywiało?
Nie masz pacjentów?
Wywiesiłem tabliczkę, by jechali do Newberry.
Spóźniłem się?
- Na co? - Na gwiazdkowe czytanie.
Czy tylko mnie obchodzi podtrzymanie rodzinnych tradycji?
Suń się.
Znalazłam na progu.
Co tam?
To ja, tata.
Czy jestem adoptowany?
Jestem twoim ojcem.
Uwaga, wbijam na kanapę.
Już pora.
Nie musimy wszystkiego.
Tu jest tysiąc stron.
My nigdy nie torturujemy dzieci.
Przenigdy. Strona pierwsza.
To nasze pierwsze wspólne zdjęcie.
Co za lasencja! Wasza matka rządzi.
Też byłeś niczego sobie.
Chyba się pobeczę.
Chyba na pewno.
Było fajnie.
Też tak twierdzę.
Lepiej już pojadę.
Dzięki za dzisiaj.
No jasne.
Naprawialiśmy te drzwi.
Głupi, stary dom.
Nie mówił poważnie, domku.
Przepraszam, nie mówiłem poważnie.
Tak wiele rzeczy nie działa.
I drugie tyle ma się dobrze.
Wszystko jest pyszne.
Jajko – rewelacja.
Wesołych Świąt, śpiochy.
Świąteczne buziaki.
Cześć. Wesołych Świąt.
- Chcę... - Ja też.
Wesołych Świąt.
Pójdę odśnieżyć auto.
- Oczekują was przed dziewiątą. - Zostajesz?
Po wczorajszym? Zdecydowanie.
Mam co robić.
Zmiana planów.
Czeka nas spacer.
Witaj, rodzinko.
Wszystko gra?
Pytasz o...?
Zamieć.
Tę w środku czy na zewnątrz?
Na zewnątrz.
Nie mamy prądu, a drzewo przygniotło szopę.
Jest super.
Biedactwo.
Tess.
Co, za głośno?
Co robisz?
Wyjeżdżam. Do domu.
Drogi są zasypane, więc trasa jest niebezpieczna.
Poradziłam sobie w Afryce, więc Winterlight mi niestraszne.
Ale dzięki.
Wiem, że on i ja musimy wytyczyć pewne granice.
Czy te granice będą pełne magii,
która uczyni cię niewidzialną?
Bo tylko wtedy Everett nie będzie merdał ogonkiem,
gdy wchodzisz do pokoju.
Niemniej dziękuję za gościnę i czapkę.
Muszę lecieć.
Myślałem, że zepchnęła cię ze schodów.
Dokąd idziesz? Jest mróz, nie ma prądu,
a ty paradujesz w płaszczu.
Poradzę sobie.
Mam jeszcze czapkę od Kate, prawda, Betty?
- Nie chcesz tego przegadać? - A czego się spodziewasz?
Na co my liczyliśmy?
Może gdy skręciłam kostkę,
walnęłam się też w głowę, wylądowałam na Biegunie Północnym
i spędziłam miesiąc z Marlonem Rando.
Myślę, że oboje doznaliśmy grupowego oszołomienia.
I nikt tego nie zauważył,
bo oboje jesteśmy atrakcyjni i wysocy.
Przynajmniej seks był dobry.
Tak, zmierzał ku dobremu.
Lecę. Zostawiam cię z tym...
wszystkim.
Wesołych Świąt, Betty.
Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt!
- Chet? - Tak.
Dlaczego on jest wszędzie?
Jestem śnieżnym wolontariuszem. Wielki Pługowski.
No jasne.
Muszę na autostradę. Pewnie drogi już przejezdne.
Tam jeszcze nie dotarłem.
To wezwę helikopter. Błagam, zabierz mnie stąd.
Muszę do Nowego Jorku.
- Chet kocha Nowy Jork. - Oczywiście.
Czy to jeden ze strojów...
egzotycznych?
Jeśli zechcesz.
Wrócimy do tego.
- Pa, Kate! - Pa, Chet!
Pa, ziomal!
- Jestem Everett, ale... - Spoko, Kate.
Jedźmy.
Nie chcę marudzić jak Grinch,
ale może zaczekamy, aż wróci prąd?
Albo to odwołajmy.
Powinno już do nas dotrzeć, że to nie jest nasz rok.
Co ty pleciesz? Niczego nie odwołujemy.
To Gwiazdka.
- Chodźmy. - Dokąd?
Do domu, rzecz jasna.
Jakoś na to nie wpadłam.
Główna Baza ma akumulatory.
Ciepło, jedzenie, Boże Narodzenie.
Przeczeszmy okolicę. Może ktoś potrzebuje pomocy?
Słusznie.
- A ja? - Przejmiesz prezenty?
Zrób dwie kupki. Odzyskamy, co się da.
Tak jest.
Zmienię buty i czekam na dole.
Ten do dobrych.
Kochanie?
Przykro mi, że pochodzisz z dziwnej rodziny.
Cóż...
Mylisz się.
Gdy jestem starsza, cenię sobie naszą dziwaczność.
Lubię przypał.
I Nigela.
- Mamo! - Żartuję.
Jesteśmy super.
Pozwalam ci poprawić mi humor bardziej.
Tylko nie świruj,
ale zostałam przewodniczącą Inicjatywy Zrównoważonego Rozwoju w Oksfordzie.
I zgłosiłam się do opróżniania kompostowników w laboratorium.
Jestem z ciebie dumna!
Skarbie.
To najlepszy prezent na świecie.
Dzięki, że powiedziałaś.
Do usług.
Kto tam? Mam paralizator.
Gabe, pani West.
Zapraszamy do Bazy Głównej.
Mamy prąd.
Rozwaliłam sobie kolano na zumbie.
Zaniesiemy panią.
- Możemy? - Tak.
Takie śmieszne?
Właźcie.
Gotowa?
Dziękuję.
Wesołych Świąt!
Tu pomocnicy Mikołaja.
Ktoś jest w domu?
Dziwne. Obeszliśmy wszystkie domy i nikogo nie ma. Jakim cudem?
Nie wiem.
Dobra.
Jeszcze jeden?
Zagadka została rozwiązana.
Dlaczego to takie trudne?
Przepraszam. Dziękuję.
- Co robicie w moim domu? - Bez ciebie by zamarzli.
Myślą, że masz w piwnicy elektrownię.
Może i mam.
Słyszeliśmy, że doszło do incydentu
między tobą a bezbronnym domkiem z piernika.
I podobno wyjeżdżasz.
Chcemy ci powiedzieć, jak wiele dla nas znaczysz.
Mam nadzieję, że ci architekci cię doceniają.
Powiedz im, że dzięki ekodachowi na ratuszu
do miasteczka wróciły ptaki.
Mam pracę jak w baśni.
Byłam sceptyczna, jak wiesz,
ale dzięki twoim pomysłom sporo zaoszczędziłam
i stać mnie na nowe ciuchy.
Znowu jestem petardą.
To prawda.
Cóż...
Przekażę.
- Będziemy tęsknić. - Zdrówko!
Gorące.
Wybacz, przejąłem kuchnię. Stare nawyki.
Specjalnie dla ciebie przerobiłem tartę melasową na wegańską.
- Serio? - Tak.
- Smaczna? - Boże.
Jest wyśmienita.
Też tak sądzę.
Ulżyło mi.
Program cukierniczy Cordon Bleu nie sprzyja roślinożercom,
więc nazwę ją na twoją cześć.
- Dziękuję. - „Tarta Kate”.
Teraz, gdy pomyślę o tarcie, skojarzy mi się z tobą.
Spróbuję przekonać mamę i tatę do podania jej w pubie.
Byłoby miło.
Jesteś uroczy, Nigel.
Dziękuję, że dbasz o moją córkę.
Jest przy tobie szczęśliwa.
Czego chcieć więcej?
Fajnie, że jesteś.
Słodziak z ciebie.
- I trochę świr. - Wiem.
Wspaniały!
Co robisz, tato? Obudź się.
Kochanie?
Co robiliście w nocy?
- Byliśmy w klubie. - Serio?
Mamo, mam dla ciebie ostatni prezent.
Mój esej.
To świąteczny cud.
Nie kombinuj. Wstań.
Werble!
Słuchajmy.
„Jestem Gabriel Holden.
W ramach tego eseju miałem opisać kogoś, kogo podziwiam,
kto odmienił moje spojrzenie na świat.
Myślałem o strażaku Philu,
który jest godnym podziwu człowiekiem i ma dwa metry wzrostu.
Ale jest jedna osoba, której siła przekonań
i wytrwałość
odmieniły mój światopogląd,
o ile go wtedy miałem.
Mowa o mojej mamie, Kate Holden.
Myśli, że zrezygnowała z kariery,
dzięki której mogła odmienić świat.
Ale ona to robi każdego dnia.
Nie szukając rozgłosu,
nauczyła mnie, jak wymiernie wpływać na życie wszystkich wokół.
Zamontowała Doris toaletę kompostującą.
W ośrodku dla kobiet rozpromowała środki bioczyszczące.
Zmienia świat po trochu, człowiek po człowieku.
Od zawsze twierdzi, że małe czyny robią wielką różnicę.
To dzięki niej chcę poświęcić się służbie innym.
Dzięki niej mam dość siły, by zostać strażakiem”.
To było piękne.
Nigdy tego nie zapomnę.
Oby. To była jedyna kopia.
Nie potrzebujesz jej. Przecież zostaniesz strażakiem.
To twoja pasja.
Masz robić to, co kochasz.
A ja zawsze będę cię wspierać.
A ty, Sienno, jeśli chcesz odwiedzić Nigela na prowincji,
nie mam nic przeciwko.
A jeśli zechcesz wziąć ślub i kiedyś tam zamieszkać...
Nie przeginaj.
Czyli będę cię nazywał ojcem?
- Hej. - Betty.
Co tu robisz?
- W porządku? - Tak.
Rozmyślam.
Nad czym?
Głównie nad Chatem.
No wiesz...
Rozmawiałeś już z Tess?
Nie.
Tradycyjnie ją odlajkowałem
i odfajkowałem.
Musisz coś wiedzieć.
- Tak? - Odezwał się Chat.
Razem z Tess wybierają się na Króla Lwa.
Urocze wieści.
Są dla siebie stworzeni.
Są gotowe.
Papiery rozwodowe.
Nie chcę się rozwodzić.
Albo rozłączać.
Przejrzę je ponownie.
Nie chcę cię stracić.
Zabierz mnie do Bostonu.
Co z gabinetem?
Zamknę.
Przecież tyle dla mnie poświęciłaś.
Wolę umrzeć niż żyć bez ciebie.
Zatem wyznam ci...
że postanowiłam nigdzie nie jechać.
Co?
Kiedy podjęłaś decyzję?
Przed chwilą.
Kogo ja oszukuję? Nie zostawię cię.
Rozmawiasz teraz z domem?
Czuję, że świadome rozłączenie nam nie wyszło.
Ja zaś czuję, że...
nie chcę więcej słyszeć tego słowa.
Betty, to nie jest przyszłość, o jakiej marzyłam.
Ale jestem na sto procent pewna,
że innej nie chcę mieć.
Moja wielka gwiazdkowa opowieść ma szczęśliwe zakończenie.
Otworzyłam własną firmę ekologiczną.
Mam wpływ na społeczność
i zmieniam świat człowiek po człowieku.
Zaś „pierwsza miłość” i „motylki w brzuchu”,
które, jak sądziłam, odeszły na zawsze?
Okazało się, że były z nami zawsze i jedynie się przyczaiły.
Czekam od godziny.
Wiecznie pracujesz.
Kupiłeś burgery z grzybami?
Jak się ma elektryczny grill?
Mam rękawice.
Jesteś szczęśliwy.
Owszem.
Kiedy zaszło słońce?
Nasza fotowoltaika ma czujniki światła i gdy jest ciemno,
powinna się odpalić.
Działa.
Cudo.
Kocham cię, Betty.
Kocham cię, Al.
Napisy: Sylwester Stachowicz