กูชอน!
ไม่เป็นอะไรใช่ไหม
ที่ผีองค์รัชทายาท เรียกเหล่าผีห่าย็อกบยองกวีเข้ามามีเหตุผลอยู่
ทั่วทั้งวังกำลังจะเกิดหายนะครั้งใหญ่
พระพันปีพ่ะย่ะค่ะ พระที่นั่งนั้น…
พระชนมชีพของฝ่าบาทกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย
พระพันปีพ่ะย่ะค่ะ
- เรื่องนั้นไม่เป็นความจริง… - ข้ามาที่นี่เพราะข้ารู้ทุกอย่างแล้ว
ว่าผีร้ายตั้งใจจะปลิดชีพองค์ราชา
ผู้ที่จะขึ้นมานั่งบนราชบัลลังก์นี้แทนได้ มีข้าเพียงผู้เดียว
มีเพียงข้า
มีเพียงข้า!
ที่จะปกป้องวังและราชวงศ์ได้!
มีเพียงข้า!
มีเพียงข้า
มีเพียงข้าที่จะปกป้องได้ มีเพียงข้า
มีเพียง…
- ใต้เท้า! - ท่านใต้เท้า
- ใต้เท้า! - ท่านอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
ใต้เท้า
- ใต้เท้า! - ใต้เท้า
- ท่านเป็นอะไร
(บูรพาอาถรรพ์)
เรื่องราวทั้งหลายที่เกิดขึ้นในวังตอนนี้ เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทหรือเปล่า
กูชอน
เมื่อครู่ท่านพูดว่าอะไรนะ
ข้าพูดว่าสถานการณ์ในวังดูไม่ปกติ
และท่านก็ดูอาการไม่ดีเลย
เพราะผีองค์รัชทายาทแข็งแกร่งขึ้นน่ะ
ข้าจึงจะผนึกผีองค์รัชทายาทเอาไว้ในนี้
"ผนึก" รึ ไม่ส่งวิญญาณไปปรโลกหรอกรึ
ผีองค์รัชทายาทกินพวกผีห่าย็อกบยองกวีเข้าไป ทำให้วิญญาณปะปนกันจนทำเช่นนั้นไม่ได้
ให้ตายเถอะ
เลิกมองข้าเหมือนข้ากำลังจะตายเสียทีเถิด
หยุดทำหน้ายุ่งได้แล้ว มันทำให้ท่านดูขี้เหร่นะ
อาการของท่านดูไม่ดีเลย นับแต่ได้พลังเนตรของกวีแม
- หากเป็นเช่นนี้อาจเหมือนตอนกวีแมบ่อน้ำ… - กลัวว่าข้าจะเสียสติไล่ฆ่าคนหรือ
จะไม่เป็นเช่นนั้นหรอก
เพราะการผนึกวิญญาณ ง่ายกว่าการทำลายเป็นร้อยเท่า
แค่ผนึกไว้ได้ก็พอแล้ว
จะสำเร็จไปด้วยดีใช่ไหม
พิธีอุทิศส่วนกุศลจะมีส่วนช่วยมาก
หากทำให้ผีห่าย็อกบยองกวีสงบลงได้
ผีองค์รัชทายาทก็จะอ่อนกำลังลง
ข้าจะไปส่งท่านถึงเรือนที่พัก ข้าไปด้วย
ไม่เป็นไร เห็นข้าเป็นคนป่วยรึ
ก็ท่านเป็นคนป่วยจริงๆ นี่
ทุกอย่างจะจบลงในคืนนี้สินะ
ใช่แล้ว เดี๋ยวจะได้รู้แล้วว่าจะเละเป็นโจ๊ก หรือเรียบร้อยเป็นข้าวสวย
เมื่อทุกอย่างจบลงและได้ออกไปจากวัง ท่านอยากทำอะไร
เมาหัวราน้ำแล้วนอนหลับสักสามสี่วัน
ไม่ใช่อะไรเช่นนั้นสิ
ข้าหมายถึงจะใช้ชีวิตอย่างไร
จะใช้ชีวิตทำอะไรต่างหาก
ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเช่นกัน
แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องกลับไปที่วัด
ไหนท่านบอกว่าเกลียดท่านเจ้าอาวาส แต่ยังจะกลับไปที่วัดนั่นอีกหรือ
เพราะว่า
จากทิศตะวันออกเฉียงใต้ของวัดไปราวสี่ลี้
มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลเลียบหน้าผาที่ทอดยาว
บริเวณใกล้ๆ นั้น
คือจุดที่ท่านแม่ข้าเสียชีวิต
เพราะฉะนั้นต่อให้ข้าตายไป ก็ไม่มีวันไปจากวัดได้
ข้าขอโทษ
ข้าดึงดันลากท่านเข้ามาจัดการเรื่องผีในวัง
ทั้งที่ท่านไม่รู้อีโหน่อีเหน่…
ที่ผ่านมาใช้งานข้าแทบตาย ตบหัวแล้วเพิ่งจะมาลูบหลังกันรึ
เอาเถิด
ท่านช่างมีพรสวรรค์ ในการพูดให้ผู้อื่นเจ็บช้ำน้ำใจเสียจริง
ข้ารวบรวมความกล้าเปิดใจพูดกับท่านแท้ๆ
จะต้องตายในคืนนี้
เจ้าผู้ที่ไม่ได้ตายไปพร้อมมารดา
ผู้ที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่…
ผู้ที่ไม่ใช่ทั้งคนและผี
จะต้องตายในคืนนี้
เจ้าผู้ที่ไม่ได้ตายไปพร้อมมารดา…
ผู้ที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่…
ผู้ที่ไม่ใช่ทั้งคนและผี
จะต้องตาย…
กวีแมโครงกระดูกขานั่น พูดว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ องค์หญิง
เต่าเอ๋ยเต่า
ยื่นหัวออกมา
หากชักช้าลีลา
ข้าจะเผาเจ้ากิน
เตรียมการใกล้เสร็จหรือยัง
พิธีอุทิศส่วนกุศลจะเริ่มเมื่อเข้ายามฉลู
ใกล้จะพร้อมแล้ว
ข้าลองคิดดูแล้ว
ข้าจะข้ามไปภพนั้นกับท่าน
ข้าบอกท่านหลายครั้งแล้วไม่ใช่หรือ
หากเข้าไปในภพนั้น ท่านไม่รอดแน่
อย่าแม้แต่จะคิดเลย
เรียบร้อยแล้ว
ข้าไปละ
ช้าก่อน
ดื่มสิ
ยาช่วยเพิ่มพลังหยาง
ทำมาจากสมุนไพรหายาก
ท่านไม่ต้องทำเช่นนี้ก็ได้…
มีของดีเช่นนี้ก็น่าจะเอามาให้ตั้งแต่แรกสิ
ยาอะไรขมเช่นนี้
ท่านไม่มีอะไรให้ข้าช่วยจริงหรือ
ไม่มี
องค์หญิง
ผีองค์รัชทายาทคิดจะเล่นงานองค์หญิงเช่นกัน
ท่านซ่อนตัวไว้ให้ดีล่ะ
ทำอะไรของท่าน
ก่อนจะมาที่นี่
ข้าแวะไปที่ตำหนักของเสด็จย่า
ท่านไปที่นั่นทำไม
เสด็จย่าที่ท่านมองเป็นศัตรูไปแล้ว…
ท่านจะสลบไปหนึ่งยาม
ทำไม…
- ทำไม… - ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน
พอได้ยินกวีแมพูดว่าท่านจะต้องตายในคืนนี้
ข้าก็เตรียมการทุกอย่างโดยไม่ได้หยุดคิดด้วยซ้ำ
ท่านคือคนเดียวที่ข้าเชื่อใจและพึ่งพิงได้ในวังนี้
เพราะฉะนั้น
ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตาย
ข้าจะต้องช่วยชีวิตท่านให้ได้
แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม
ขอบคุณท่าน ที่คอยปกป้องข้าตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
เพราะฉะนั้นนับแต่นี้ไป
ข้าจะทำหน้าที่ของท่านเอง
พิธีอุทิศส่วนกุศลกำลังจะเริ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ดูเหมือนว่าร่างทรง ได้เตรียมกลอุบายไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ
ฝ่าบาท
อย่ากระโตกกระตาก
รัชทายาทมาแล้ว
สุดท้ายแล้วทรงกลายเป็นอักกวีหรือเพคะ
อย่าได้คิดขัดขวางข้า
ความโกรธเคืองความคับแค้นนั้น
หม่อมฉันเองก็เข้าใจดีเพคะ
ทรงถูกปลงพระชนม์ด้วยน้ำมือพ่อตัวเอง ไม่แปลกที่จะรู้สึกเช่นนั้น
เสด็จพี่!
เสด็จพ่อทรงทอดทิ้งหม่อมฉัน เพราะได้ยินเสียงคนตาย
อีกทั้งยังปล่อยให้ท่านแม่ของหม่อมฉันตายเพคะ
หม่อมฉันก็เกลียด เสด็จพ่อเหมือนกันเพคะ เสด็จพี่!
ข้าบอกแล้วว่าอย่ามาขัดขวางข้า
ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตาย
แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม
นี่เจ้าห้ามข้ารึ
นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยองค์หญิง
องค์หญิงยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยชีวิตข้า
ข้าต้องตอบแทนสิ
คนเรานั้น
เดินหน้าไปสู่ความตายนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก
ไม่ว่าจะอยู่ในชนชั้นวรรณะใด
ไม่ว่าจะเป็นคนเช่นไร
ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงนี้
สุดปลายทางของโชคชะตา มีความตายรอทุกคนอยู่อย่างเท่าเทียมกัน
ไม่จำเป็นต้องโศกเศร้า
หรือคับแค้นใจ
พลังหยินรุนแรงในวังที่ข้าสัมผัสได้มาตลอด
มาจากท่านหรอกหรือ
กวีแมปฐมกาล
ข้าจะทำตาม
สิ่งที่ท่านต้องการ
แลกกับ
การที่ท่านมอบพลังให้ข้า
เพื่อให้ข้าช่วยองค์หญิงด้วยเถิด
อีกนานแค่ไหนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท
ข้าผู้เป็นประมุขของแผ่นดิน
สิ่งที่ข้าทำเป็นอย่างแรกคือการหันคมดาบ ใส่ท่านทั้งหลายผู้ไร้ทางสู้เพื่อยับยั้งโรคระบาด
ข้าตัดชะตาชีวิตของทุกท่าน
ทั้งที่พวกท่านไม่ได้ยินยอมพร้อมใจ
แต่กลับไม่สามารถหยุดยั้งสิ่งใดได้ตามที่หวัง
ข้าได้ยินเพียงเสียงคร่ำครวญ ด้วยความโศกเศร้าและคับแค้นของทุกท่าน
เป็นบาปที่ไม่มีวัน
ชำระล้างได้
นี่ไม่ใช่คำพูดด้วยหวังขออโหสิกรรม
หากต้องการชีวิตข้า
จะเอาชีวิตข้าไปในตอนนี้ก็ย่อมได้
แต่หากโชคชะตายังอนุญาตให้ข้ามีชีวิต
ผู้ที่ถูกทอดทิ้งไว้เบื้องหลังการจากไปของทุกท่าน
พ่อแม่
พี่น้อง
ลูกหลาน
ทุกคนในครอบครัว
ในฐานะพ่อของแผ่นดิน
ข้าจะโอบกอดและดูแลทุกคน จนถึงช่วงเวลาสุดท้าย
และบาปนี้ที่ไม่อาจชดใช้ได้ในชาตินี้
ข้าจะขอชดใช้ในปรโลกเรื่อยไปจนกว่าจะหมดสิ้น
โปรดปลดปล่อยความอาฆาตที่พันธนาการท่านไว้
และไปสู่ปรโลก
จากนี้ไปสัมภาระหนักหนาทุกสิ่งอัน
โปรดทิ้งมันไว้ในภพนี้
และเดินทาง…
ข้ามไปสู่อีกภพหนึ่งเถิด
ข้ารออยู่เลย จังหวะที่ผีห่าย็อกบยองกวีออกไป
จะจบลง…
จะจบลงเช่นนี้ไม่ได้
อยากฆ่าพ่อตัวเองขนาดนั้นเลยหรือ
ตัวข้าน่ะ
ทนทุกข์ทรมานมาตลอดชีวิต ด้วยความคิดที่ว่าข้าเป็นคนทำให้ท่านแม่ตาย
หากข้าตายไป บาปนั้นจะทำให้ข้ากลายเป็นอักกวี ข้าจึงทนกัดฟันมีชีวิตอยู่
เพื่อที่ข้าจะไม่กลายเป็นเหมือนท่านในตอนนี้
แต่เหตุใดท่านถึงขนาดยอมกลายเป็นอักกวี…
ข้าอยากขึ้นเป็นกษัตริย์
แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญสำหรับข้าอีกแล้ว
ทั้งวังที่ข้าไม่ได้ครอบครองราชบัลลังก์
ทั้งพวกราษฎรต่ำต้อย
ทั้งผู้คนในวัง
ทั้งผู้คนนอกวัง
ข้าจะฆ่ามันให้หมด
ข้าอุตส่าห์ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ทำถึงขั้นทำลายวิญญาณ
เจ้าทำลายข้าไม่ได้หรอก
หากทำลายวิญญาณของผู้อื่น
ผลกรรมนี้จะทำให้เจ้าต้องกลายเป็นอักกวี
ข้ารู้อยู่แล้ว
แต่หากไม่ฆ่าท่าน
ก็จะทำลายคำสาปไม่ได้ และองค์หญิงจะต้องตาย
นับตั้งแต่ตอนที่ข้าได้พบกับกวีแมปฐมกาล
ข้าก็เตรียมใจไว้แล้วว่าข้าต้องกลายเป็นอักกวี!
ทุกอย่างจบลงแล้ว
ใต้เท้า!
หัวหน้าขันที!
ฝ่าบาท
กูชอน!
ข้าขอมอบพลังหยางที่เหลืออยู่ให้ท่าน
กลับไปสู่ภพนั้นเถิด
กูชอน ฟื้นขึ้นมาเถิด
กูชอน
รับพลังหยางของข้าไปนะ
ท่านจะมาตายแบบนี้ไม่ได้นะ
ข้าไม่ยอมปล่อยท่านไปหรอก
ไม่นะ
ไม่ได้นะ
กูชอน
พอได้แล้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้
มาเล่นสนุกกันสักยกดีกว่า
ข้าต้องกลายเป็นอักกวียังไม่พอ หากวิญญาณจะถูกกวีแมกินอีกละก็…
ฝ่าบาท
จากรายงานโรคระบาด ไม่มีจำนวนผู้ป่วยเพิ่มขึ้นพ่ะย่ะค่ะ
พิธีอุทิศส่วนกุศลในทุกเมืองก็สำเร็จราบรื่น
สามารถเรียกขวัญและกำลังใจ ของราษฎรกลับมาได้เป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ
ข้ารู้แล้ว
เจ้าออกไปได้แล้ว
ฝ่าบาท
เหตุอาเพศที่เกิดขึ้นในวังช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา
หายไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ไปกันเถิด
อย่างไรก็ตาม
พระพันปีซึ่งเสด็จออกไปประทับอยู่ที่จวนนอกวัง
มีรายงานว่าทรงพระสติฟั่นเฟือนไปแล้ว…
องค์ชายอิกซังล่ะ
กำลังมีการสืบสวนลับ
เรื่องที่องค์ชายทรงเรียกตัวร่างทรง มาทำพิธีไสยศาสตร์มนต์ดำ
เพื่อลอบทำร้ายฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ
เข้าใจแล้ว
เจ้าไปได้
สามวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ
องค์หญิงเพคะ
ถึงเวลาต้องยอมถอดใจแล้วหรือเปล่าเพคะ
ครั้งก่อนข้าก็คิดว่าเขาตายไปแล้ว
แต่เขาก็ฟื้นขึ้นมาไม่ใช่หรือ
ต่อให้เป็นกูชอนก็เถิด…
ทุกคน
ต่างก็พูดว่าเขาตายแล้วทั้งนั้นเพคะ
อย่าร้องไห้
เขายังไม่ตาย
ท่านดูสิ
เด็กน้อยกำลังร้องไห้
หยุดทำให้ผู้อื่นร้อนอกร้อนใจ แล้วกลับมาเสียทีเถิด
หากท่านหาทางกลับมาไม่ได้…
ได้โปรดสั่นกระดิ่งให้ข้าตามหาท่านเจอด้วยเถิด
กอมอกซารี
เจ้านั่นคือ "กอมอกซารี"
เจ้านั่นมันไม่ธรรมดา
มันไม่ได้สิงอยู่ที่ใดที่หนึ่ง แต่มันตามติดคนเป็น คอยดูดกินพลังหยาง
"คนเป็น"…
เขายังมีชีวิตอยู่
จากทิศตะวันออกเฉียงใต้ของวัดไปราวสี่ลี้
มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลเลียบหน้าผาที่ทอดยาว
บริเวณใกล้ๆ นั้น
คือจุดที่ท่านแม่ข้าเสียชีวิต
เพราะฉะนั้นต่อให้ข้าตายไป ก็ไม่มีวันไปจากวัดได้
ได้โปรด
ข้ารู้ว่าท่านอยู่ที่นี่
ทุกอย่างจบลงแล้ว
วังหลวงที่ท่านอยากหนีไปให้ไกล
ตอนนี้ท่านสามารถออกไปได้แล้ว
เพราะฉะนั้น
อย่ามัวอยู่ที่นี่เพียงลำพัง
กลับไปด้วยกันกับข้านะ
ท่านเคยบอกว่า ท่านมีชีวิตอยู่ไปวันๆ เพราะท่านตายไม่ได้
ถ้าเช่นนั้นก็มีชีวิตอยู่ต่อ
ถึงแม้ท่านจะใช้ชีวิต ราวกับผีท่ามกลางผู้คนเช่นเดิม
แต่ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ
ท่านได้ยินข้าหรือเปล่า
ท่านเคยบอกข้าว่าชีวิตท่านสำคัญที่สุดไม่ใช่หรือ
หากท่านยอมสละชีวิตท่านเพื่อช่วยข้า
คิดว่าข้าจะดีใจหรืออย่างไร
ไอ้คนเลว
กลับมาเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะไปลากคอเจ้า!
องค์หญิง
เฮ้อ
เสียงดังเอะอะจริง
ร้องไห้อีกแล้ว
หาทางกลับมาจนได้สินะ
เตรียมพร้อมไปจากที่นี่แล้วรึ
พ่ะย่ะค่ะ
แต่ว่า
ช่างเป็นการอำลาที่เอิกเกริกเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ
กระหม่อมคิดอยู่แล้ว ว่าฝ่าบาทคงไม่ทรงปล่อยกระหม่อมไปง่ายๆ
ข้าล่วงรู้ถึงความลับเรื่องต่างๆ
ที่เจ้าประสบพบเจอในวังนี้
และเจ้าเองก็
รู้ความลับของข้าและความลับของวัง
มากเกินไปเช่นกัน เจ้าว่าไหม
ลุกขึ้นได้
ว่ากันว่าคนเราก่อนและหลังได้ปลดทุกข์
จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
คำสัญญาของฝ่าบาท ช่างไร้น้ำหนักเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ
เจ้ามองเห็นอะไรอีก
กระหม่อมเห็น
วิญญาณอดีตกษัตริย์และเหล่าองค์ชายมากมาย ที่ไม่ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์พ่ะย่ะค่ะ
เจ้าไปได้แล้ว
ทรงไว้ชีวิตกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ
เดี๋ยวก็รู้
คงไม่เปลี่ยนใจกะทันหันแล้วฆ่ากันทีหลังใช่ไหมนะ
เฮ้อ
ทำไมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเล่า
รู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่ต้องไปจากวังรึ
ท่านจะเดินทางไปไหน
ข้าจะไปกับท่าน
อะไรนะ
ทำไม
ท่านยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเรื่องของข้า
คราวนี้ให้ข้าช่วยท่านบ้าง
จริงๆ เลย
งานหนักมากนะพ่ะย่ะค่ะ
อย่ามางอแงทีหลังก็แล้วกัน
ไปกันเถิด
จริงๆ เลย
(บูรพาอาถรรพ์)
คำบรรยายโดย อภิชญา บุญรินทร์