[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
- [กูชอนหายใจหอบ] - กูชอน
ไม่เป็นไรใช่ไหม
มีเหตุผลที่วิญญาณรัชทายาท พาผีย็อกบยองกวีพวกนั้นเข้ามาในวัง
อีกไม่นานจะเกิดหายนะครั้งใหญ่ขึ้นทั่ววัง
- [พระพันปีหายใจสั่น] - [ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
- [ดนตรีลึกลับน่ากลัวบรรเลง] - [พระพันปีหายใจสั่น]
[พระพันปีสูดน้ำมูก หายใจสั่น]
[ไม้เท้ากระแทกพื้น]
[ออกแรง]
[ผู้ชาย 1] พระพันปีพ่ะย่ะค่ะ พระที่นั่งนั่นมัน…
[ดนตรีลึกลับน่ากลัวดังขึ้น]
[พระพันปี] พระชนม์ชีพของพระราชา กำลังตกอยู่ในขั้นวิกฤต
พระพันปี
- เรื่องนั้นมิได้เป็นความจริง - [ดุดัน] ข้ามาที่นี่เพราะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
ว่าผีร้ายนั่นตั้งใจจะฆ่าพระราชา
นอกจากข้าแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดนั่งบัลลังก์ที่ว่างอยู่นี้แทนพระองค์ได้
ข้าเท่านั้น!
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
มีเพียงข้าเท่านั้น
ที่จะสามารถปกป้องวังและราชบัลลังก์นี้เอาไว้ได้
- ข้าเท่านั้น! - [ไม้เท้ากระแทกพื้น]
มีเพียงข้า
- มีเพียงข้าเท่านั้นที่ปกป้องได้ มีเพียงข้า - [ไม้เท้ากระแทกพื้น]
มีเพียงข้า
[ดนตรีระทึกใจดังขึ้น]
[ผู้ชาย 2] ใต้เท้า
- เสนาบดีซ้าย - [ผู้ชาย 3] ท่านเสนา
- [พระพันปีหายใจแรง] - [ผู้ชาย 2] ท่านเสนา
- [ผู้ชาย 3] ท่านเสนา - [ผู้ชาย 2] ท่านเป็นอะไรน่ะ
- [ผู้ชาย 3] เสนาซ้าย - [ผู้ชาย 2] เกิดอะไรขึ้น
- [ผู้ชาย 3] ท่านเสนา - [ผู้ชาย 4] เป็นอะไรเนี่ย
[พระพันปีหายใจแรง คราง]
[ผีคำรามหลอน]
- [ผู้หญิงพากันกรีดร้อง] - [ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[เสียงดาบฟันและแทง]
[เสียงกรีดร้องดังต่อเนื่อง]
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลงดังขึ้น]
[ผีกรีดร้อง]
(บูรพาอาถรรพ์)
[แซงกังพูดดังแว่ว] อาเพศที่เกิดขึ้นในวังตอนนี้ เกี่ยวกับองค์รัชทายาทหรือเปล่า
กูชอน
[เสียงดังชัดเจน] กูชอน
[กูชอนหายใจเฮือก]
เมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ
ข้าถามถึงเรื่องอาเพศในวัง ท่านเองก็ดูไม่ค่อยดีนะ
[กูชอนถอนใจเบาๆ]
เพราะพลังวิญญาณรัชทายาทแข็งแกร่งขึ้น
เพราะงั้นข้าจะสะกดวิญญาณของเขาไว้ที่นี่
"สะกดวิญญาณ" ไม่ได้ส่งไปปรโลกเหรอ
เขากลืนกินผีย็อกบยองกวีเข้าไป
เหล่าวิญญาณจะปะปนกันจนทำเช่นนั้นไม่ได้
ให้ตายสิ
อย่ามองข้าเหมือนข้าใกล้ตายแบบนั้นได้ไหม
เลิกทำหน้าบูดบึ้งเถอะน่า มันทำให้เจ้าดูไม่สวยนะ
ตั้งแต่ได้ดวงตาของกวีแมมา อาการท่านก็แย่มาตลอด
ไม่ต่างกับตอนที่เจอกวีแมในบ่อน้ำเลย
เจ้ากลัวว่าข้าจะเสียสติ จนลุกขึ้นมาฆ่าคนอย่างนั้นเหรอ
จะไม่เป็นเช่นนั้นหรอก
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
เพราะว่าการสะกดวิญญาณ มันง่ายกว่าการกำจัดผีมาก
แค่สะกดไว้ก็พอแล้ว
มันจะได้ผลใช่ไหม
พิธีอุทิศส่วนกุศลจะช่วยได้มาก
หากเราทำให้ผีย็อกบยองกวีสงบลงได้
จะทำให้แรงอาฆาตของผีรัชทายาทอ่อนลง
ข้าจะไปส่งท่านจนถึงที่พัก ไปกันเถอะ
ไม่ต้องหรอก เห็นข้าเป็นคนป่วยงั้นรึ
ก็ท่านเป็นคนป่วยจริงๆ นี่
[ประตูเปิด]
- [ดนตรีผ่อนคลายบรรเลงต่อเนื่อง] - คืนนี้ทุกอย่างน่าจะจบสิ้นสักทีนะ
ใช่แล้ว ไม่ว่ามันจะจบลงยังไงก็ตาม
ถ้าจบเรื่องแล้วได้ออกจากวัง ท่านอยากทำอะไร
[กูชอน] อืม…
ข้าจะดื่มเหล้าให้เมาปลิ้น แล้วก็หลับเป็นตายสักสามสี่วัน
[แซงกังหัวเราะ] ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น
ท่านจะใช้ชีวิตยังไง
แล้วก็ทำมาหากินอะไรต่างหาก
ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น
แต่ยังไงข้าก็คงกลับไปที่วัด
[แซงกัง] หืม
ไหนว่าเกลียดท่านเจ้าอาวาส แล้วทำไมยังจะกลับไปอีกล่ะ
ก็เพราะว่า…
ถ้าเดินจากวัดไปทิศตะวันออกเฉียงใต้สี่ลี้
มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลเลียบหน้าผาที่สูงชัน
ที่บริเวณใกล้ๆ กันนั้น
คือที่ที่แม่ของข้าสิ้นใจตาย
เพราะงั้นต่อให้ข้าตาย ข้าก็ทิ้งวัดนั้นไปไม่ได้
ข้าขอโทษ
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
ทั้งที่ท่านไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องวิญญาณในวัง
- แต่ข้ากลับทำให้ท่านต้องเข้ามา… - หลอกใช้ข้าจนพอใจ
- แล้วเพิ่งมาสำนึกตอนนี้น่ะเหรอ - [แซงกังหัวเราะเยาะ]
[หัวเราะ] ท่านนี่นะ พูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นเก่งเสียจริง
ข้าอุตส่าห์รวบรวมความกล้าพูดความในใจกับท่าน
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ผีพูดเสียงแหบน่ากลัว] คืนนี้เจ้าจะต้องตายแน่ๆ
เจ้าผู้ที่ไม่ได้ตายไปพร้อมกับแม่
[คำรามเสียงแหบน่ากลัว]
ผู้ที่ไม่ควรได้มีชีวิตอยู่…
เจ้าจะต้องตายแน่ๆ
[คำรามเสียงแหบ]
คืนนี้…
เจ้าจะต้องตายแน่ๆ
จะต้องตายไปพร้อมกับแม่ของเจ้า
คืนนี้เจ้าจะต้องตายแน่ๆ [เสียงสั่นหลอน]
[คำรามเสียงแหบน่ากลัว]
กวีแมหิวโหยผอมโซนั่นพูดว่าอะไรเหรอ องค์หญิง
[ร่างทรงร้องเพลง] ♪ เต่าเอ๋ย เจ้าเต่า ♪
♪ จงยื่นหัวเจ้าออกมา ♪
♪ หากไม่ยื่นออกมาแล้วไซร้ ♪
♪ จะจับเจ้าไปย่างกินเสีย ♪
[แซงกัง] ใกล้จะเสร็จหรือยัง
พิธีอุทิศส่วนกุศลจะเริ่มเมื่อเข้ายามฉลูนะ
[กูชอน] ใกล้จะเสร็จแล้ว
[เสียงกุกกัก ขูดไม้]
ข้ามาคิดๆ ดูแล้ว
ข้าจะข้ามไปที่ภพนั้นกับท่านด้วย
[ดนตรีผ่อนคลายบรรเลง]
ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วนะ
ถ้าเข้าไปในภพนั้น เจ้าไม่รอดแน่
อย่าแม้แต่จะคิดเลย
[กูชอนเป่าเศษไม้]
[กูชอน] เสร็จเรียบร้อยแล้ว
[กูชอนออกแรง]
ข้าไปก่อนนะ
นี่ เดี๋ยวก่อน
ดื่มนี่สิ
มันเป็นยาบำรุงธาตุหยาง
ปรุงด้วยตัวยาล้ำค่านะ
เฮ้อ โธ่ เจ้าไม่ต้อง…
ถ้ามีของดีแบบนี้ ก็น่าจะเอามาข้าให้ตั้งแต่แรก
[คราง] ทำไมยาขมจังเลย [กระแอม]
[ถ่มน้ำลาย หายใจแรง]
ไม่มีอะไรให้ข้าช่วยเลยเหรอ
ไม่มี
องค์หญิง
วิญญาณรัชทายาทจ้องจะเล่นงานเจ้าเช่นกันนะ
ซ่อนตัวให้ดีล่ะ
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
เป็นอะไรไป
ก่อนจะมาที่นี่
ข้าแวะไปที่ตำหนักของท่านย่า
เจ้าไปที่นั่นทำไม
ท่านย่าที่เจ้ามองว่าเป็นศัตรู…
- [ดนตรีลางร้ายบรรเลง] - [กูชอนคราง]
[ร่างกระแทกพื้น]
[หายใจหอบ]
ท่านจะหมดสตินานครึ่งวัน
[กูชอนคราง หายใจสั่น]
ทำไม [หายใจติดขัด]
- ทำไม - [แซงกัง] ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
พอข้าได้ยินคำพูดของกวีแมว่าคืนนี้ท่านต้องตาย
พอรู้ตัวอีกที ข้าก็เตรียมการทุกอย่างเสร็จแล้ว
[กูชอนคราง หายใจสั่น]
[หายใจหอบ]
คนเดียวที่ข้าเชื่อใจและพึ่งพาได้ในวังนี้คือท่าน
เพราะฉะนั้น…
ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตายเด็ดขาด
[หายใจลำบาก]
[แซงกัง] ข้าต้องช่วยชีวิตท่านให้ได้
ต่อให้แลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม
[ดนตรีลางร้ายดังขึ้น]
ขอบคุณมากที่ปกป้องข้าไว้ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา
แต่จากนี้ไปข้าจะ…
[ดนตรีเบาลง]
เป็นคนทำหน้าที่แทนท่านเอง
[ดนตรีลึกลับน่ากลัวบรรเลง]
[อิกซังกระซิบ] พิธีอุทิศส่วนกุศล กำลังจะเริ่มแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ดูเหมือนว่าเจ้าร่างทรงจะมีแผนบางอย่าง
[ดนตรีลึกลับน่ากลัวบรรเลงต่อเนื่อง]
- [พระราชาไอ] - ฝ่าบาท
อย่าทรงทำตัวมีพิรุธ
[สั่นสะเทือน]
- [ลมพัดหวีดหวิว] - [ผีคำรามดังก้อง]
[ผู้คนครางตื่นกลัว]
รัชทายาทมาแล้ว
[ผีคำรามดังก้อง]
[ดนตรีระทึกน่ากลัวบรรเลง]
[ดนตรีระทึกน่ากลัวดังขึ้น]
[เสียงร้อนฉ่า]
[ดนตรีเบาลง]
สุดท้ายแล้ว ท่านก็กลายเป็นอักกวีเหรอ
[ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
อย่าได้คิดขัดขวางข้า
ความอาฆาตแค้นและโกรธเคืองนั่น
หม่อมฉันเข้าใจดีเพคะ
ถูกบิดาของตัวเองสังหารย่อมต้องรู้สึกเช่นนั้น
- [สั่นสะเทือน] - [แซงกังหายใจแรง]
- [ผีคำราม] - [หายใจแรง]
[แซงกัง] เสด็จพี่!
เสด็จพ่อทรงทอดทิ้งหม่อมฉัน เพราะได้ยินเสียงวิญญาณเช่นกัน
อีกทั้งยังทรงทอดทิ้งท่านแม่ของหม่อมฉันให้ตาย
หม่อมฉันก็เกลียดเสด็จพ่อเหมือนกัน เสด็จพี่!
[ดนตรีตึงเครียดระทึกใจบรรเลง]
[ครางเจ็บ]
[ไอ]
ข้าบอกว่าอย่ามาขัดขวางข้า
[ดนตรีตึงเครียดระทึกใจดังขึ้น]
- [แซงกังออกแรง หายใจแรง] - [ดนตรีเบาลง]
- [แซงกังหายใจหอบ] - [ดนตรีตึงเครียดบรรเลง]
[ดนตรีตึงเครียดระทึกใจบรรเลง]
[ผีกรีดร้องดังแว่วๆ]
[เสียงกรอบแกรบ]
[แซงกังหายใจแรง]
[แซงกังออกแรง]
[คราง]
- [ดนตรีตึงเครียดดังขึ้น] - [ร่างทรงหายใจแรง]
[คราง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลง]
[เสียงกรอบแกรบ]
[คราง ออกแรง]
- [ดนตรีเบาลง] - [ผีคำรามดังก้อง]
[กูชอนหายใจแรง]
[ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น]
[ออกแรง หายใจแรง]
[กูชอนคราง ออกแรง]
[หายใจสั่น]
[พระราชาถอนใจ]
- [เสียงกรอบแกรบ] - [แซงกังคราง]
[รัชทายาทถอนใจ]
[แซงกังคราง]
[แซงกังไอ]
[ลมพัดหวีดหวิว]
- [แซงกังหายใจแรง] - [ดาบครูดกับฝักดาบ]
[คราง]
[หายใจแรง]
[แซงกังคราง]
[แซงกังครางเจ็บปวด]
- [เสียงกรอบแกรบ] - [หายใจเฮือก]
- [ดาบดัง] - [ครางเจ็บปวด]
[ครางเจ็บปวด]
[หายใจเฮือก]
[หายใจลำบาก]
[แซงกัง] ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านตายเด็ดขาด
ต่อให้แลกด้วยชีวิตข้าก็ตาม
[หายใจสั่น]
[สูดน้ำมูก]
[หายใจสั่น]
[สิ่งของกระทบพื้น]
[ครางอ้อแอ้]
[ร้องอ้อแอ้]
[ร้องอ้อแอ้ต่อเนื่อง]
เจ้าไม่ยอมให้ข้าทำเหรอ
[ร้องเสียงแหลม]
[ดนตรีเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[กูชอนถอนใจ]
นี่เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยองค์หญิงได้
[ร้องเสียงแหลม]
[กูชอน] ในเมื่อนางยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อข้า
ข้าก็ต้องตอบแทน
- [เชือดคอ] - [กูชอนครางเจ็บปวด]
[กูชอนหายใจเฮือก]
[แซงกังหายใจแรง]
[สูดลมหายใจแรง]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[พระราชา] มนุษย์เรา
เดินหน้าสู่ความตายตั้งแต่วินาทีที่ถือกำเนิดมา
ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไร
ไม่ว่าจะเป็นคนแบบไหน
ล้วนไม่สำคัญ
เพราะในบั้นปลายของทุกคน ก็ต้องพบกับความตายอย่างเท่าเทียมกัน
จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้อง…
โศกเศร้าหรือคับแค้นใจ
- [ดนตรีวังเวงน่ากลัวบรรเลง] - [กระพรวนดังแว่วๆ]
[เสียงคำรามดังอยู่ไกลๆ]
[คำราม]
[ย่ำน้ำแตกกระจาย]
[ดนตรีวังเวงน่ากลัวบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงคำรามดังก้อง]
[กูชอน] เพราะเหตุนี้เอง พลังหยินในวังถึงได้รุนแรงนัก
เป็นท่านเองงั้นเหรอ
กวีแมปฐมกาล
[เสียงน่าขนลุกดังก้อง]
ข้าจะทำตาม
สิ่งที่ท่านต้องการ
แต่ว่า…
ท่านต้องมอบพลังให้ข้า
เพื่อที่ข้าจะได้ช่วยองค์หญิงได้
[เสียงคำรามดังก้อง]
- [ดนตรีวังเวงน่ากลัวบรรเลงดังขึ้น] - [ผีคำรามดังแว่ว]
[ผีคำรามดังก้อง]
[ผีร้องดังก้อง]
- [ร้องเจ็บปวด] - [ผีกรีดร้อง]
[โซ่สั่น]
[ดนตรีร็อกระทึกใจบรรเลง]
- [กูชอนออกแรง] - [คำราม]
- [ผีกรีดร้อง] - [รัชทายาทครางเจ็บปวด]
[เสียงกรอบแกรบ]
[รัชทายาทกรีดร้อง]
[รัชทายาทออกแรง]
[กูชอนออกแรง]
[ออกแรง]
[ทั้งคู่ออกแรง คราง]
[รัชทายาทออกแรง]
[รัชทายาทออกแรง หายใจแรง]
[ผีกรีดร้อง]
[หายใจหอบ]
[ผีกรีดร้อง]
[ผีคำรามดังก้อง]
[เสียงกรอบแกรบ]
[สั่นสะเทือน]
[ดนตรีระทึกชวนฮึกเหิมบรรเลง]
[รัชทายาทคำราม กรีดร้อง]
[กูชอนออกแรง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ทั้งคู่ออกแรง]
[ออกแรง]
[ผีคำราม]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ทั้งคู่ออกแรง]
- [ผีคำราม] - [กูชอนออกแรง]
[ออกแรง คราง]
[กูชอนออกแรง]
[ดนตรีระทึกใจบรรเลงดังขึ้น]
- [ดนตรีเบาลงแล้วหยุด] - [ตะโกน] อีกนานแค่ไหนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!
[กูชอนคราง]
[พระราชา] เพียงเพื่อยับยั้งโรคระบาด
ข้าส่งพวกเจ้าผู้ไร้ทางสู้ ไปเผชิญคมดาบเป็นกลุ่มแรก
ข้าเชือดเฉือนชะตาชีวิตพวกเจ้า
โดยไม่ได้ขอความยินยอม
- แต่ข้ากลับไม่อาจยับยั้งสิ่งใดได้ - [กูชอนออกแรง]
[พระราชา] มีเพียงเสียงคร่ำครวญอัน คับแค้นใจของพวกเจ้าที่ดังขึ้น
ทั้งหมดนี้คือบาป
ที่ข้าไม่อาจชำระล้างได้
[กูชอนหายใจเฮือก คราง]
[พระราชา] ที่ข้าพูดมิใช่ขอให้พวกเจ้าอภัยให้ข้า
[ดนตรีหม่นหมองบรรเลง]
หากพวกเจ้าต้องการ
ก็เอาชีวิตข้าไปเดี๋ยวนี้ได้เลย
หากข้ายังได้โอกาสอยู่ต่อ
[หายใจแรง]
ผู้ที่ถูกทอดทิ้งไว้หลังการตายของพวกเจ้า
ทั้งพ่อแม่
พี่น้อง
บุตรหลาน
ครอบครัวของพวกเจ้าทุกคน
ข้าจะดูแลและโอบอุ้ม
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
จนถึงที่สุดในฐานะบิดาของแผ่นดิน
[ผีกรีดร้อง]
[พระราชา] บาปที่ข้าไม่อาจชดใช้ได้ในชาตินี้
ข้าจะชดใช้ในปรโลกเรื่อยไปจนกว่าจะหมดสิ้น
ขอให้พวกเจ้าปล่อยวางความอาฆาตแค้น
แล้วไปสู่ปรโลกเถอะ
[รัชทายาทครางเจ็บปวด ไอ]
[พระราชา] ดวงวิญญาณนี้
จงปล่อยวางโลกนี้
แล้วข้ามไปสู่อีกภพหนึ่ง
นับตั้งแต่นี้ไป
[ผีร้องครวญคราง]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลงต่อเนื่อง]
[ไอ หายใจหอบ]
[กูชอนถอนใจ]
- ข้ารอให้ผีย็อกบยองกวีออกไปอยู่นานแล้ว - [โซ่สั่นกระทบกัน]
[ดนตรีตึงเครียดระทึกใจบรรเลง]
[กูชอนออกแรง]
[ดนตรีบรรเลงดังขึ้น]
[ทั้งคู่ออกแรง]
[ออกแรง]
[ทั้งคู่ออกแรง]
- [กูชอนออกแรง] - [รัชทายาทหายใจแรง]
[ร้องเจ็บปวด]
[รัชทายาทคราง]
[ดนตรีระทึกชวนฮึกเหิมบรรเลง]
[รัชทายาทครางเจ็บปวด]
[รัชทายาท] มันจะจบลง…
[อ่อนแรง] มันจะจบลงแบบนี้ไม่ได้
[คราง]
เจ้าอยากฆ่าพ่อตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ
ตัวข้าน่ะ
ทนทุกข์ทรมานมาทั้งชีวิต เพราะคิดว่าเป็นต้นเหตุให้ท่านแม่ตาย
กลัวว่าหากข้าตายแล้วจะกลายเป็นอักกวี เพราะสร้างบาปนั้น
ข้าถึงต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อไม่ให้กลายเป็นแบบเจ้าในตอนนี้ยังไงล่ะ
แล้วทำไมเจ้าถึงยอมกลายเป็นอักกวีแบบนี้ [สูดน้ำมูก]
[หายใจแรง]
[รัชทายาทครางเจ็บปวด]
ข้าอยากเป็นราชา
แต่ตอนนี้มันไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว
ทั้งวังนี้ที่ข้าไม่อาจเป็นราชาได้
ทั้งราษฎรเหล่านั้น
[รัชทายาทครางเสียงสั่น]
ทั้งผู้คนมากมายในวัง
[ออกแรง] หรือว่าคนที่อยู่นอกวังก็ตาม
- [หายใจสั่น] - [ดาบและโซ่กระทบพื้น]
จะต้องตายกันให้หมด
[รัชทายาทครางเจ็บปวด]
ข้าพยายามหลีกเลี่ยง การทำลายดวงวิญญาณมาตลอด
เจ้าทำลายวิญญาณข้าไม่ได้หรอก
เพราะถ้าเจ้าทำลายวิญญาณผู้อื่น
ผลกรรมนั้นจะทำให้เจ้ากลายเป็นอักกวีด้วย
[ทั้งคู่ออกแรง]
- [กูชอนออกแรง] - [รัชทายาทหายใจแรง]
[ดาบดัง]
ข้ารู้อยู่แล้ว
แต่ถ้าข้าไม่สังหารเจ้า
- คำสาปก็จะยังอยู่และองค์หญิงก็จะตาย - [หายใจแรง]
นับตั้งแต่ตอนที่ข้าพบกับกวีแมปฐมกาล
ข้าก็เตรียมใจที่จะกลายเป็นอักกวีแล้ว
- [รัชทายาทหายใจเฮือก] - [กูชอนออกแรง]
[ครางเจ็บปวด]
[ดนตรีระทึกชวนฮึกเหิมดังขึ้น]
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีลึกลับเร้าอารมณ์บรรเลง]
ทุกอย่างจบแล้ว
[ดนตรีเบาลง]
[เปลวไฟลุกโชน]
[ดนตรีวังเวงน่ากลัวบรรเลง]
[ผู้ชาย] นี่มันเกิดอะไรขึ้น
[คราง]
[หายใจแรง]
[คราง]
[พระราชา] หัวหน้าขันที
ฝ่าบาท
กูชอน!
[ผีกรีดร้อง]
[โซ่ดัง]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
ข้าจะมอบพลังหยางที่ข้าเหลืออยู่ทั้งหมดให้เจ้า
จงกลับไปซะ
[ผีกรีดร้อง]
[ดนตรีวังเวงน่ากลัวบรรเลง]
[หายใจแรง]
[หายใจหอบ]
[แซงกัง] ไม่ได้นะ
- กูชอน ตั้งสติไว้สิ กูชอน - [ดนตรีเศร้าบรรเลง]
[หายใจแรง]
[แซงกัง] พลังหยางของข้า รับพลังหยางของข้าไป
[หายใจแรง]
ท่านจะตายแบบนี้ไม่ได้นะ
ข้าปล่อยท่านไปไม่ได้
[สะอื้น]
ไม่นะ
ไม่ได้นะ [สะอื้น]
กูชอน
พอได้แล้ว
[โซ่ดัง]
[เสียงคำรามดังอยู่ไกลๆ]
ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้
ก็มาสู้กันให้สนุกเถอะ
ถ้าต้องเป็นอักกวี แล้วให้กวีแมกลืนกินวิญญาณข้าละก็…
[ดนตรีเบาลง]
[ราชเลขา] ฝ่าบาท
ไม่มีรายงานผู้ป่วยโรคระบาด เพิ่มเติมแล้วพ่ะย่ะค่ะ
พิธีอุทิศส่วนกุศลในแต่ละเมืองก็สำเร็จราบรื่น
ขวัญของประชาชนที่เคยสั่นคลอน ก็กลับมาสงบแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ข้ารู้แล้ว
เจ้าออกไปได้แล้ว
[ประตูเปิด]
- [ประตูปิด] - [หัวหน้าขันที] ฝ่าบาท
อาเพศที่เกิดขึ้นในวังตลอดหลายวันมานี้
หายไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[ซุกบิน] ไปกันเถอะ
[หัวหน้าขันที] แต่ว่า…
พระพันปีซึ่งเสด็จออกจากวัง ไปประทับอยู่ที่เรือนนอก
ทรงพระสติวิปลาสไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ
[หัวเราะ]
[พระราชา] องค์ชายอิกซังเป็นยังไงบ้าง
[หัวหน้าขันที] เรากำลังสืบสวนอย่างลับๆ
เรื่องที่เอาร่างทรงมาทำคุณไสย เพื่อทำร้ายฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ
ข้ารู้แล้ว
เจ้าออกไปได้แล้ว
สามวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ
[ดนตรีเบาลง]
[แซงกังร้องไห้]
องค์หญิงเพคะ
ตอนนี้เราควรถอดใจได้หรือยังเพคะ
[จียุลสะอื้น]
ครั้งก่อนเราก็คิดว่าเขาตายแล้ว
แต่เขาก็ฟื้นขึ้นมาได้
ต่อให้เป็นกูชอนก็เถอะ…
[ร้องไห้สะอึกสะอื้น]
ทุกคน [สะอื้น]
ล้วนบอกว่าเขาตายแล้วนะเพคะ
[จียุลร้องไห้]
อย่าร้องไห้เลย
เขายังไม่ตายนะ
[ร้องไห้ต่อเนื่อง]
[ประตูเปิด]
[ประตูปิด]
ท่านดูสิ
นางร้องไห้ใหญ่แล้ว
เพราะงั้นเลิกทำคนอื่นเสียใจ แล้วก็รีบกลับมาได้แล้ว
หากท่านหาทางกลับมาไม่ได้
จงสั่นกระพรวนให้ข้าได้ยิน ข้าจะได้กลับไปตามหาท่านเจอ
- [สิ่งของกระแทกพื้น] - [หายใจแรง]
[เสียงร้องอ้อแอ้]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
เจ้ากอมอกซารี
มันคือตัวประหลาดที่เรียกว่ากอมอกซารี
ไม่ได้อยู่กับที่ แต่จะเกาะติดคนเพื่อสูบกินพลังหยาง
"เกาะติดคน"…
เขายังไม่ตาย
- [ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลงดังขึ้น] - [หายใจแรง]
[กูชอน] ถ้าเดินจากวัด ไปทิศตะวันออกเฉียงใต้สี่ลี้
มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลเลียบหน้าผาที่สูงชัน
ที่บริเวณใกล้ๆ กันนั้น
- คือที่ที่แม่ของข้าสิ้นใจตาย - [หายใจแรง]
[กูชอน] เพราะงั้นต่อให้ข้าตาย ข้าก็ทิ้งวัดนั้นไปไม่ได้
[หายใจแรง]
[หายใจหอบ]
[หายใจสั่น] ได้โปรด…
[ถอนใจ]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[กระพรวนดังแว่วๆ]
- [กระพรวนดังชัดเจนขึ้น] - [หายใจแรง]
[หายใจแรง]
ข้ารู้ว่าท่านต้องอยู่ที่นี่
[หายใจแรง]
ทุกอย่างมันจบลงแล้ว
วังหลวงที่ท่านอยากจะหนีออกไปนักหนา
[สะอื้นเสียงสั่น] ตอนนี้ท่านออกไปได้แล้ว
เพราะฉะนั้น
อย่าอยู่ที่นี่คนเดียวเลยนะ
กลับไปพร้อมกับข้าเถอะ
[สะอื้น หายใจสั่น]
ท่านเคยบอกว่าท่านอยู่อย่างไร้จุดหมาย เพราะไม่อาจตายได้
ก็จงอยู่เถอะ
ถึงท่านจะต้องมีชีวิตอยู่ ราวกับผีท่ามกลางผู้คน [สะอื้น]
[สะอื้น]
แต่ก็ต้องอยู่!
ท่านได้ยินที่ข้าพูดหรือไม่
[ร้องไห้]
[ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[ร้องให้ต่อเนื่อง]
ไหนท่านบอกว่าชีวิตตัวเอง สำคัญกว่าสิ่งอื่นใดไม่ใช่เหรอ หา
หากท่านยอมทิ้งชีวิตเพื่อช่วยข้า
[สะอื้น] คิดว่าข้าจะมีความสุขงั้นเหรอ
[ร้องไห้]
ไอ้คนเลว
[ตะโกน] รีบกลับมาเดี๋ยวนี้นะ ก่อนที่ข้าจะลากคอท่านกลับไป!
[ร้องไห้ฟูมฟาย]
[ร้องให้]
[น้ำแตกกระจาย]
[หายใจแรง]
[กระพรวนดัง]
[ดนตรีเร้าอารมณ์บรรเลง]
[แซงกังหายใจแรง]
[หายใจหอบ]
[แซงกังหายใจหอบ]
[หายใจหอบ]
[แซงกังหายใจแรง]
[สะอื้น]
[ร้องไห้]
- [ดนตรีเบาลง] - [สะอื้น]
- [กูชอนคราง] - [กระพรวนดัง]
[กูชอนคราง]
[กูชอน] องค์หญิง
[ออกแรง คราง]
ร้องไห้อีกแล้ว
- [หายใจแรง] - [ดนตรีเศร้าสะเทือนอารมณ์บรรเลง]
[ร้องไห้]
[ร้องไห้ต่อเนื่อง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]
[ประตูเปิด]
เจ้ากลับมาได้จริงๆ สินะ
เตรียมพร้อมที่จะไปจากที่นี่แล้วเหรอ
พ่ะย่ะค่ะ
แต่ว่า…
ช่างเป็นการส่งที่เอิกเกริกจริงๆ
กระหม่อมคิดอยู่แล้วว่า ฝ่าบาทคงไม่ทรงปล่อยกระหม่อมไปง่ายๆ
ข้าล่วงรู้ถึงความลับเรื่องต่างๆ
ที่เจ้าได้พบเจอในวังนี้
ส่วนเจ้าเอง
ก็รู้ความลับเกี่ยวกับวังและข้า
มากเกินไปเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
ลุกขึ้นเถอะ
[หัวเราะ]
[พระราชาเดินห่างออกไป]
โบราณว่าเมื่อคนเราได้สิ่งที่ตนต้องการแล้ว
ก็จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
คำสัญญาของฝ่าบาท ช่างไร้น้ำหนักเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ
[หัวเราะ]
[ดนตรีตึงเครียดระทึกขวัญบรรเลง]
เจ้ามองเห็นสิ่งใดอีก
กระหม่อมเห็น…
วิญญาณของราชาและองค์ชายมากมาย ที่ไม่อาจเป็นกษัตริย์ได้สถิตอยู่ที่นี่
[ดนตรีตึงเครียดระทึกขวัญบรรเลงต่อเนื่อง]
[เสียงผีดังก้อง]
เจ้าไปได้แล้ว
ทรงไว้ชีวิตกระหม่อมเหรอพ่ะย่ะค่ะ
[พระราชาคราง]
เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง
[ประตูเปิด]
[ประตูปิด]
ไม่ใช่อยู่ๆ จะมาเปลี่ยนใจสั่งประหารข้านะ หืม
[ถอนใจแรง]
- [หายใจแรง] - [แซงกัง] มัวยืนทำอะไรอยู่
ยังอาลัยอาวรณ์วังนี้อยู่เหรอ
[หัวเราะ]
นี่เจ้าจะไปไหน
ก็จะไปกับท่านไง
หา
ทำไม
ก็ท่านยอมเสี่ยงชีวิต เพื่อช่วยคลี่คลายเรื่องวุ่นวายของข้า
ถึงคราวที่ข้าต้องช่วยท่านบ้างแล้ว
ชิ!
[กูชอนถอนใจ]
- มันจะยากลำบากมากนะ - [ดนตรีรื่นรมย์บรรเลง]
อย่ามางอแงใส่ข้าทีหลังก็แล้วกัน
[หัวเราะ]
[แซงกัง] ไปกันเถอะ
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจบรรเลง]
[กูชอนหัวเราะ]
[ครางอ้อแอ้]
[ผีกรีดร้อง]
[ดนตรีชวนขนลุกดังขึ้น]
(บูรพาอาถรรพ์)
[ดนตรีตื่นเต้นเร้าใจบรรเลง]
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีตึงเครียดสะเทือนขวัญบรรเลง]
[ดนตรีเบาลงแล้วหยุด]