Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Występ nagrano dla Prime Video 1 kwietnia 2024 roku
w Cheltenham Everyman Theatre
No i jest teatr.
Siema. „Czy to traktor?” Tak.
To chyba tutaj.
Zaparkuję tutaj. Wszystko gra.
No i spoko. Dojechałem!
KALEB NA ŻYWO - BEZ SCENARIUSZA
TEATR EVERYMAN
- Zapraszam. - Dzięki.
Cześć. Wszystko w porządku?
Jasne. Dziękuję.
- Kaleb? - Proszę.
- Możesz wchodzić na scenę. - Okej.
- Mogę zabrać przyjaciółkę? - Nie, tylko ty.
Nie możesz zabrać przyjaciółki.
Dobry wieczór, Cheltenham!
Powitajmy ciepło
rolnika w trasie
prosto z Chipping Norton,
oto Kaleb Cooper!
Dobry wieczór, Cheltenham!
Niestety nie pozwolili mi wjechać prawdziwym traktorem na scenę.
Więc mam to. Trzy konie mocy
i zrobiony z plastiku.
Nie ściągnąłby nawet kożucha z mleka.
Ale i tak jest lepszy niż słynny traktor Lamborghini, który wszyscy znamy.
Nienawidzę tego pojebańca.
Ten nawet sam jeździ.
Pewnego dnia pozbawi mnie pracy.
Wciąż mnie pytają: „Kaleb, po co jedziesz w trasę?”.
Jest jeden powód, tylko jeden.
Zwrócić uwagę na rolnictwo.
Rolnictwo w centrum uwagi.
Nie jestem w tym dobry.
Pytają mnie też: „Masz czas na wyjazd w trasę?”.
Pomyślmy, mam dwójkę dzieci.
Prowadzę firmę usługową.
No i kręcimy czwarty sezon Farmy Clarksona.
Niektórzy mówią, że mam małego fioła na punkcie traktorów.
Małego... Raczej zajebiście ogromnego. Kocham traktory.
Wszędzie jeżdżę traktorem.
W weekend wożę babcię na zakupy.
- Prawda, babciu? - Tak.
BABCIA
Nawet wożę dziecko do szkoły, ale cicho.
To nielegalne.
Kurwa.
Jeżdżę do pubu, żeby się napić...
Cicho. No żeż kurwa!
Po prostu używam traktora do wszystkiego.
Ostatnio zmienili przepisy
dotyczące paliwa w traktorze.
Jeśli wiozę babcię na zakupy w weekend,
leję zwykłego diesla.
Ale orząc w ciągu tygodnia,
mogę lać czerwonego diesla.
Taki tańszy olej napędowy dla rolników.
Chcę wam coś przypomnieć.
Pamiętacie pierwszą serię Farmy Clarksona,
jak zawiozłem wasabi do Londynu?
- Ktoś pamięta? - Tak!
- Fajny odcinek? - Tak!
Potrzebowałem trzech dni terapii, żeby dojść do siebie.
Pamiętacie brykę, którą jechałem?
- L200. - Otóż to.
Wciąż mam to auto. Czy ktoś zgadnie,
na jakim paliwie jechałem?
Na zwykłym dieslu, bo tego wymagają przepisy.
Mam fioła na punkcie traktorów od dziecka.
Kupiłem sobie pierwszy traktor w wieku zaledwie 15 lat.
A teraz mam te wszystkie.
Fendt. New Holland.
Case.
John Deere.
I ten, od którego wszystko się zaczęło, jak miałem zaledwie 16 lat.
POTĘŻNE LAMBORGHINI
Potężne Lambo z 1998 roku.
Dobrze mi służył.
Zabiorę was na przejażdżkę.
Jedziemy.
W mordę. Zapomniałem kluczyka.
Dobrze poszło, co nie?
Zapomniałbym głowy, gdyby nie była przykręcona.
Myślę, że każdy rolnik wam powie,
że ma na farmie kryjówkę,
w której trzyma wszystkie kluczyki. Prawda?
Bezpieczeństwo na farmie to podstawa.
Pomyślcie tylko.
Kluczyk do samochodu
uruchamia tylko jeden konkretny wóz.
Ale nie wiedzieć czemu w Internecie
można kupić kluczyki pasujące do wszystkich moich traktorów.
Bezpieczeństwo na farmie to podstawa.
To jest New Holland T7.210.
Zaawansowana maszyna. Ma GPS na dachu.
Dziwne, że jeszcze go nie zwinęli,
bo to obecnie spory problem w rolnictwie.
Owce po prawej.
Nie patrzcie im w oczy.
Wcinają zielsko, jak to one.
Spojrzysz owcy w oczy i kaplica.
Utknie w ogrodzeniu i umrze.
Czyli nie patrzymy im w oczy, mijając je.
Robi się wyboiście.
Trzymajcie się siedzeń.
No i patrzą mi w oczy.
Nienawidzę owiec.
Co za kreatury.
Zostawmy je za sobą.
No żeż.
Rzuca mi wyzwanie. Ewidentnie.
Ale wiecie co? Nie ma lepszego miejsca
niż kabina traktora.
To moje miejsce.
Odstawiam go do szopy i wracam na scenę.
Obsesja na punkcie traktorów zaczęła się w dzieciństwie.
Kiedy miałem dziesięć lat, pomagałem tacie na budowie.
„Przynieś, podaj, pozamiataj”.
Wiecie, co to znaczy?
„Przynieś to, podaj tamto”.
Od tego byłem.
Ojciec mówił: „Kaleb, przynieś mi młotek”.
Pracowaliśmy wtedy w Hook Norton.
Po drodze zobaczyłem traktor, który cały dzień
jeździł po polu tam i z powrotem.
Zafascynowały mnie jego wielkie koła...
A gdy jechały przez błocko...
No i...
Czaicie, o co mi chodzi? Fascynujące, prawda?
Jestem rolnikiem od małego.
Miałem 12 lat, gdy zacząłem.
Moi rodzice akurat się rozwodzili.
JAK TU TRAFIŁEM?
Zawsze sobie powtarzam, że rolnictwo mnie ocaliło,
bo kiedy miałem 12 lat, rodzice się rozwodzili.
Mama i ja poszliśmy w jedną stronę, a brat i tata w drugą.
Rodzina podzieliła się na pół.
Mama zajęła się strzyżeniem psów z dojazdem.
Strzygła psy w domach klientów, używając ich prądu.
Świetny pomysł, mamo.
MAMA
Ale nie było z tego dużych pieniędzy.
Biznes szedł tak sobie. Wtedy pomyślałem,
że w przyszłości będę rolnikiem.
W wieku 12 lat dostałem pierwszą pracę na farmie.
Pracowałem na farmie mlecznej, dojąc 120 brązowych szwajcarskich krów
za pomocą dwóch robotów, i doglądałem cieląt.
DOJENIE SPRZEDAŻ JAJEK
Potem moje życie się zmieniło.
Bo na trzynaste urodziny
mama nie kupiła mi Xboksa, PlayStation ani telewizora.
Mama kupiła mi trzy kurczaki.
Trzy kurczaki.
W wieku 13 lat pomyślałem: „Mam pomysł.
Mogę zacząć własny biznes”.
No i założyłem własną firmę.
Nazywała się Jajka od szczęśliwych kur Kaleba Coopera.
Pomysłowe, co nie?
Wówczas mi pasowała.
Interes szedł tak dobrze, że dwa miesiące po 13. urodzinach
miałem już 450 kurczaków.
Mnożyły się skubańce.
450 KURCZAKÓW W 2 MIESIĄCE 600 JAJ TYGODNIOWO
Sprzedawałem jajka w Chipping Norton.
Głównie starszym ludziom.
Chodziłem po domach z koszem jajek.
Pukałem do drzwi, pytając, czy chcą kupić tuzin jajek.
Starsi kupowali.
Szybko zdałem sobie sprawę,
że gdy proponowałem im jajka,
zawsze pytali: „Wejdziesz na herbatę?”.
„Muszę jeszcze opchnąć 13 tuzinów jaj i wrócić do pracy na 16.
Chętnie”.
Bo wiedziałem, że jak wypiję z nimi herbatę, kupią kolejny tuzin jajek.
Byłem dobry w sprzedawaniu jajek.
Naprawdę dobry. Ale do tej pory mam uraz
do herbaty i ciastek. Mdli mnie od nich.
Wypiłem litry herbaty i zjadłem mnóstwo ciastek.
Ale sprzedałem dużo jajek.
Nie cierpię tego zdjęcia.
Przecież moja głowa nie ma takiego kształtu.
Ale trwała wygląda zajefajnie. Zgadzacie się?
W wieku 14 lat zastanawiałem się, jak dalej rozwijać biznes.
Miałem 450 kurczaków i nieźle zarabiałem.
Wpadłem na kolejny pomysł.
Nie wiem, skąd mi się wziął.
Kupiłem trzy owce hebrydzkie.
To te skurwiele.
Kombinowałem tak:
„Skoro chodzę z koszykiem jaj,
to mogę dorzucić parę kawałków jagnięciny”.
No i udało się. Jagnięcina szła jak woda.
Ale użeranie się z owcami...
No żeż, ja pierdolę.
W wieku 15 lat pomyślałem sobie: „Mam dwa biznesy, które dobrze idą.
Co jeszcze mogę zrobić?”. I wpadłem na nowy pomysł.
Nie urodziłem się ani nie wychowywałem na farmie.
Ale uznałem, że zostanę prawdziwym rolnikiem.
Dlatego w wieku 15 lat kupiłem sobie pierwszy traktor.
To był Case International 1394. Ktoś zna tę markę?
- Tak? Masz takiego? - Tak.
Straszny badziew, co nie?
Ten traktor był okropny.
Jako 15-latek po raz pierwszy poznałem smak porażki.
Nie lubię słowa „porażka”, bo wierzę, że wszystko,
co robimy, czegoś nas uczy.
Uczymy się na błędach.
Poległem już na starcie,
bo nie zrobiłem czegoś ważnego.
Nie sprawdziłem tego traktora.
Nie sprawdziłem, czy ma silnik i kierownicę.
Byłem na maksa podjarany i popisywałem się w szkole.
„Kupiłem sobie traktor.
Dobrze słyszeliście, traktor”.
Przechwałkom nie było końca.
Oczywiście ten złom ciągle się psuł.
Uznałem, że nie dam rady.
Co się nająłem do jakiejś roboty,
zawalałem ją. Postanowiłem sprzedać traktor.
Zaczęły się też problemy w szkole.
Pracowałem od rana do nocy,
więc moja frekwencja wynosiła może 5%.
Myślałem, że to dobrze.
Ale tak nie było.
Co tydzień kazali płacić mamie 50 funtów za moje nieobecności.
Powiedziała, że jej na to nie stać.
Uspokajałem ją.
USŁUGI KALEBA COOPERA
„Zarabiam, pozwól mi zapłacić”.
Przez pięć tygodni płaciłem kary.
Szkoła się o tym dowiedziała i bardzo się zirytowali.
Wezwali mnie i mamę na spotkanie.
Od razu przeszli do rzeczy:
„Kaleb, to musi się skończyć”.
A ja na to: „Zgadzam się. Płacę wam 50 funtów tygodniowo.
To 200 funtów miesięcznie. 2400 na rok.
Czyli 15% moich zysków ze sprzedaży jajek”.
„Szybko to policzyłeś”.
Odparłem: „Kiedy siedzę w klasie i nauczyciel każe mi policzyć,
ile jest osiem dodać dwa,
to nie wiem. Nie mogę zebrać myśli.
Ale kiedy farmer mówi: »Mam tu osiem krów
i jeszcze dwie tam dalej«, to wiem, że jest ich 12”.
Żartuję, 11.
No i...
Dziesięć.
„Zawrzyjmy umowę. Negocjujmy”.
„Negocjujmy?”
Wtedy dowiedziałem się, co to znaczy.
SZKOŁA CHPPING NORTON
„Opuściłeś siódmą, ósmą
i prawie całą dziewiątą klasę. Mamy już półrocze.
Wróć w dziesiątej klasie.
Odpuść sobie dziewiątą klasę, ale wróć na 10. i 11.
Musisz zdać egzaminy końcowe.
Musiałem, bo chciałem iść do technikum rolniczego.
„Umowa stoi. Opuszczę resztę dziewiątej klasy,
ale wrócę w dziesiątej i zdam egzaminy”.
Pracowałem do końca dziewiątej klasy.
Wróciłem w dziesiątej klasie i wybrałem przedmioty na egzamin.
Ale szybko skumałem, że to samo będę robić
w 11. klasie i potem tylko napiszę egzaminy.
Więc odpuściłem.
Ale chodziłem do szkoły w każdy piątek,
bo nauczyciele kupowali ode mnie jajka.
Co piątek targałem 20 tuzinów jaj,
za które dostawałem więcej kasy
niż za sześć godzin pracy na farmie.
Ma się ten łeb.
W 11. klasie miałem wzorową frekwencję.
Chodziłem codziennie.
I zdałem wszystkie egzaminy na trójkę.
Zaliczyłem kursy rolnicze na poziomie 2. i 3.
Miałem 18 lat i zastanawiałem się, co dalej robić.
Umiałem zajmować się krowami.
Mogłem dalej pracować na farmie mlecznej.
Znałem się na inseminacji i przycinaniu racic.
Umiałem też leczyć chore krowy.
Ale nie miałem pojęcia o uprawianiu pszenicy,
jęczmienia czy rzepaku.
Dlatego podjąłem trudną decyzję, by porzucić pracę na pełny etat.
Poznałem wtedy Howarda Paulinga.
To on nauczył mnie wszystkiego,
co wiem o sadzeniu pszenicy, jęczmienia, rzepaku czy uprawie i oraniu.
Pracowałem dla niego trzy lata i dzięki temu
poznałem Jeremy'ego,
bo Howard prowadził farmę Lower Court Farm w Chadlington.
Ale pracował też dla Diddly Squat Farm.
SKLEP ROLNICZY
W drugim roku pracy u Howarda bardzo szybko wjechałem na podjazd.
Jeremy mieszkał wtedy w chatce obok,
bo wysadził swój dom w powietrze.
Może ktoś z was to widział... Szaleństwo.
Przyjechałem opryskiwać jęczmień,
a on wyszedł do mnie.
To było nasze pierwsze spotkanie.
Zapytał, czy może mnie o coś poprosić.
Odpowiedziałem: „Jasne!”. A on na to: „Możesz jeździć
trochę wolniej obok mojego domu?
Kot Lisy tu biega, a cały domek się trzęsie”.
Powiedziałem, że nie ma problemu.
Potem zawsze cisnąłem na maksa przed jego domkiem,
żeby go wkurzyć.
Ale to była zabawa. Istny odpał.
Po trzech latach sprawy się skomplikowały.
Howard dzierżawił ziemię od gościa, który postanowił ją sprzedać.
I wziął za tę farmę 20,3 miliona funtów.
W Cotswald jest mnóstwo nadętych pizdusiów.
Howard powiedział, że nie ma już dla mnie pracy.
Odparłem: „Praca u ciebie przez trzy lata była dla mnie zaszczytem,
ale już czas zacząć własny biznes.
Będę pracować tylko dla siebie”.
Chciałem prowadzić swoją firmę.
I zrobiłem to, a on przeszedł na emeryturę.
Wtedy zaczepił mnie Wesoły Charlie.
Powiedział: „Howard odchodzi. Potrzebujemy kogoś, kto zajmie się farmą.
Weźmiesz kontrakt na dwa miesiące
do czasu, kiedy Jeremy przejmie farmę?”. „Że co, kurwa?
Co powiedziałeś?” „Czy zajmiesz się farmą?”
„Tak, ale co powiedziałeś później?”
„Jeremy przejmie farmę”. „Nie ma mowy. Nie może”.
„To rolnictwo. Rób, co ci powie”.
Powiedziałem: „Dobra. Spoko”.
Prowadziłem farmę przez dwa miesiące.
W tym samym czasie robili kastingi do mojej roli
w Farmie Clarksona.
Ale dopiero ostatniego dnia reżyser zatrzymał mnie,
kiedy jechałem traktorem,
i poprosił, żebym poszedł do biura Jeremy'ego.
No to poszedłem.
I to był mój debiut w pierwszym sezonie Farmy Clarksona.
Potrzebowałem pomocy.
Kaleb, miło mi.
Sprowadziłem Kaleba Coopera.
Jeździł na traktorze u poprzedniego farmera.
Jestem w tarapatach.
Nieźle się wpakowałem...
Uprawiałeś tę ziemię?
Tak, przez trzy lata.
- Serio? - Tak.
Jestem tu dobę,
a zaorałem cztery hektary... Czy to Bury Hill South?
Cztery hektary?
Parę rzeczy poszło nie tak.
Ile czasu zajmuje ci kultywacja pól?
Pracując po godzinach,
umiem ogarnąć całą farmę w tydzień.
- Mogę robić po godzinach, ale tydzień? - Tak.
A to tylko oranie.
Trzeba jeszcze zasiać nasiona siewnikiem.
Ile to zajmie?
Trochę dłużej...
Jaki masz siewnik?
Czerwony.
Niewiarygodne.
Może trochę bardziej pomarańczowy.
- Czerwono-pomarańczowy. - Rozumiem.
Czym jeszcze się zajmujesz?
Mam swoją firmę.
Usługi Kaleba.
Mam 1,5-tonową koparkę.
Zajmuję się kładzeniem rur i wodociągów,
a także kopaniem fundamentów.
- Niezły interes. - Tak.
- Hodujesz zwierzaki? - Mam 50 owiec.
Co roku tuczę pięć świń na kiełbasy i schab.
Mam też około 120 kurczaków.
Sprzedaję jajka w okolicy.
Ile masz lat?
- W tym roku kończę 21. - Co?
- Dwadzieścia jeden. - Czuję się jak frajer.
Bo mam 59 lat i zero takich osiągnięć.
- Jesteś stąd? - Z Chipping.
- Mieszkam tu całe życie. - Nie wyjeżdżałeś?
- Nie. - Byłeś w Londynie?
Raz na wycieczce.
Zostałem w autokarze.
To nie dla mnie. Za dużo ludzi.
- A Banbury? - Jeżdżę tam
tylko z konieczności.
Jesteś szczęśliwy w Chipping Norton?
Chipping Norton, Chadlington, Heythrop. To moje rejony.
To jakiś cud.
Dosłownie z nieba mi spadłeś.
Chodźmy do traktora.
GDZIE TERAZ JESTEM?
Dziękuję.
Pokazałem wam ten fragment, bo...
Oczywiście wydoroślałem.
To było pięć lat temu. Teraz mogę zapuścić brodę.
Wiele się zmieniło. Mam już 25 lat
i dwójkę dzieci.
Trzyletniego Oscara
i dziewięciomiesięczną córeczkę o imieniu Willa.
Mój syn to prawdziwy dzikus z farmy.
Ostatnio karmił krowy...
Uwielbia krowy, traktory, farmę, wszystko.
Karmiłem krowy i widzę, że stoi przy bramie
i trzyma się poprzeczki.
Chciałem zobaczyć, co zamierza zrobić.
Nagle wystawia język.
Zastanawiam się, co będzie dalej.
A on liże bramę
od jednego końca...
do drugiego.
A potem mówi: „Pycha!”.
Mówię: „Pożałujesz tego”.
Dwa dni później dostał antybiotyk na zapalenie gardła.
Pytam go: „Zrobisz to znowu?”.
Ale jakiś czas później znowu karmiłem krowy.
Patrzę, a on robi tak.
Pomyślałem: „Za jakie grzechy mnie to spotyka?”.
Pije tyle mleka, że aż trudno uwierzyć.
Żaden dzieciak tyle nie pije.
Pochłania je hektolitrami.
Czasem kończy się nam mleko
i żona pyta: „Skoczysz do sklepu po mleko?”.
Ja na to: „Jasne”.
Jakieś osiem miesięcy temu...
To prawdziwa historia, słowo.
Wziąłem mleko w sklepie i czekam przy kasie.
Obok mnie stanął chłopak.
Miał jakieś 13 lat.
Zadałem mu pytanie:
„Wiesz, skąd się bierze mleko?”.
I przysięgam na wszystko,
że powiedział:
„Z półki w markecie”.
Kurde, złamało mi to serce.
Pomyślałem, że czegoś go nauczę.
Powiedziałem:
„Mleko pochodzi od...”. Nim zdążyłem skończyć,
ten małolat mi przerwał: „Nie mam na to czasu”.
Spytałem, czym jest zajęty.
A on powiedział, że musi wracać do gry,
która nazywa się Fortnite. Ktoś z was w to gra?
Ma gównianą nazwę!
Co to w ogóle jest?
Zastanawiałem się, jak mogę opowiedzieć ludziom,
skąd bierze się mleko. Wymyśliłem, że wyruszę w trasę.
Wszyscy będą siedzieć sobie wygodnie,
a ja pokażę im na żywo,
jak się doi krowy. Chodźcie ze mną!
Tu się dzieje magia. Pokażę wam wszystko.
Najpierw smarujemy.
Teraz wycieramy.
Chodzi o oczyszczenie wymion.
Od góry w dół.
I już mam koszulę...
ufajdaną krowim łajnem.
Podoba się wam, co?
Fajnie?
Po czyszczeniu
zaczyna się zabawa.
Końcówki.
Mocuję pierwszą. Wyczuwam wymię. Jest.
Druga.
Wymiona wiszą jej bardzo nisko.
Część widowni pewnie zna ten problem...
Ale wróćmy do mleka...
W pierwszym rzędzie widzę kogoś,
kto ma ochotę na mleko. Zaraz będzie.
No i proszę.
Proszę bardzo.
Hodowcy bydła mlecznego nie mają lekko.
Chciałbym to podkreślić.
Mamy dzisiaj na widowni jakiegoś hodowcę mlecznego?
Podnieście ręce! Gdzie jesteście?
Jest ktoś? Kilku na górze.
Proszę o gromkie brawa dla nich.
Powiem teraz coś, czego nikt nie mówi,
i niektórzy mogą się nie zgodzić.
W porządku, ale posłuchajcie.
Wyprodukowanie tego litra mleka kosztowało hodowcę 35 pensów.
Ale przez ostatnie dwa lata płacono mu średnio 32 pensy za litr,
co oznacza straty ze sprzedaży.
Wariactwo, prawda?
Dlaczego tak jest?
Nie wiem, ale chcę zapytać o jedną rzecz.
Wszyscy mają karton mleka w lodówce?
Prawda?
Kto nie ma, pewnie jest weganinem i pomylił przedstawienia.
Ktoś mi powie, ile ostatnio zapłacił za karton mleka?
No właśnie.
Nikt nie pamięta. Zawsze, kiedy zadaję to pytanie,
dostaję taką odpowiedź.
Każdy idzie do supermarketu czy sklepu
i myśli: „Muszę kupić mleko.
Wołowina i cielęcina są takie drogie”.
Mleko zawsze musimy mieć w lodówce.
Do herbaty, kawy, bekonu, owsianki, płatków.
Więc nikt nie zwraca uwagi na jego cenę.
Zauważylibyście wzrost ceny litra mleka o 10 pensów?
Nie? Powiem wam, kto by zauważył.
Hodowca krów mlecznych.
Na pewno by zauważył.
Gdyby te 10 pensów trafiało prosto do hodowców,
to by im przyniosło wiele korzyści.
Bo jak już mówiłem,
teraz dostają mniej, niż wynoszą koszty produkcji.
A mają wprowadzić kolejne przepisy i regulacje.
To bardzo utrudnia prowadzenie dochodowego biznesu.
Wyobraźmy sobie, że tu jest kupka błota.
Chcemy zbudować szopę,
żeby woda się nie dostawała.
Kto zapłaci za tę szopę?
Dotacja rządowa pokryje połowę szopy,
ale hodowca musi zapłacić za drugą połowę.
A jak mówiłem, oni ledwie wiążą koniec z końcem.
Panie i panowie, te 10 pensów
dla hodowcy bydła mlecznego zrobi różnicę.
Chcesz to mleko?
Proszę. Smacznego.
Niepasteryzowane. Dostaniesz rozwolnienia.
Mleko płynie z wymienia
tą rurką do miski na dole,
skąd jest przepompowywane do zbiornika.
Już 19,4 litra od tej krowy.
Sporo mleka.
Na koniec znowu zanurzam,
żeby zapobiec infekcji.
Każde wymię oddzielnie.
Nie mogę trafić. Zrobione.
A teraz wypuszczę je na trawę.
Uwielbiam krowy, są niesamowite.
Zobaczcie, jaki ma fryz.
Lepsze włosy niż moje.
Tak się doi krowy. Stąd się bierze mleko.
Dobrze się bawiliście?
Wszyscy wiedzą, skąd się bierze mleko?
Oczywiście, jeśli doisz 180 sztuk bydła,
to oznacza dużo gówna.
Nie pozwolili mi wnieść na scenę prawdziwego łajna, ale mam to.
Robin, stary rolnik z dziada pradziada,
powiedział mi kiedyś:
„Gdzie jest łajno, tam jest kasa”.
Nie wiedziałem, o co biega,
aż kupiłem dwa rozrzutniki obornika.
Rozrzucając obornik, można zgarnąć niezły hajs.
Mówię o tym,
bo ostatnio często słyszę w telewizji:
„Nie jedzcie wołowiny. Krowy zabijają planetę”. Bzdura!
Dlaczego tak uważam?
W Anglii 80% ziem uprawnych to łąki.
Musimy na nich wypasać krowy i niestety owce,
by zapewnić im przetrwanie.
No i wypada z nich dużo gówna,
a to ważne dla jakości gleby.
Takie intensywne uprawy przez 20 lat
mogą prowadzić do zaniku wierzchniej warstwy gleby.
Dalsze takie działanie spowoduje, że zdrowa gleba będzie tutaj,
zamiast tutaj.
Porozmawiajmy o innym ważnym problemie.
Zdrowie psychiczne rolników to niewąski temat.
Zastanawiałem się, jak go nagłośnić i zebrać trochę pieniędzy.
Postanowiłem połączyć siły z RABI, lokalną organizacją charytatywną
wspierającą zdrowie psychiczne rolników.
Jako profesjonalny piosenkarz
RABI - KRÓLEWSKA INSTYTUCJA DOBROCZYNNA
przygotowałem charytatywny singiel.
Ktoś go zna?
Mój kawałek zatytułowałem Nie znoszę owiec.
Pójdę tam i zapadnę się pod ziemię. Miłej zabawy.
W TYM FILMIE NIE WYKORZYSTANO OWIEC
DLA NASZEGO I ICH BEZPIECZEŃSTWA
Nie znoszę owiec
Żaden ze mnie bard Każdy to wie
Jestem rolnikiem Więc posłuchajcie
Zbieram kasę dla RABI
Dla wszystkich rolników Co pomocy potrzebują
Znasz mnie Wiesz, że kocham traktory
TAYA NARZECZONA I MAMA
Urodziłem się farmerem
Zawsze ubabrany W gnoju się taplam
Lubię krowy, co mleko dają
Lubię świnie i kurczaki I nawet owies
Jak już mówiłem Nie znoszę owiec!
Gdy pogoda cię dołuje
A miasto wiele obiecuje
Zaczekaj na poranek
Nowy dzień niesie zmiany
Szamię tylko śniadanie I biorę się za oranie
Jak już mówiłem Nie znoszę owiec!
Pamiętaj o nas, gdy talerz wyczyścisz
Skąd dobre jadło, jak myślisz?
To więcej niż praca To nasze życie
Cały nasz świat Rolnikiem bycie
John Deere, Massey i Ford To legendy
Jak już mówiłem Nie znoszę owiec!
W kabinie samotność doskwiera
Myślę o problemach I smutek we mnie wzbiera
Co dwie głowy to nie jedna A w kupie zawsze raźniej
Więc śpiewaj i przytupuj
Jak już mówiłem Nie znoszę owiec!
Myślę, że wszyscy się zgodzimy...
Żaden ze mnie bard, wszyscy...
Nie zrobię tego.
Po przerwie będą pytania i odpowiedzi.
Na scenie jest wiadro
i drugie w holu. Jeśli chcecie zadać mi pytanie,
wrzućcie je do wiadra.
Po przerwie odpowiem, na ile zdołam.
Idźcie się napić. Dziękuję bardzo!
PRZERWA
WIADRO NA PYTANIA
DZIŚ WŁOSY, JUTRO NIC
TRAKTOR XXX
Witajcie w moim drugim ulubionym miejscu!
Uwielbiam modny fryz. Kto też to lubi?
No właśnie.
Często mi proponują darmowe strzyżenie
albo produkty za friko.
Odmawiam, bo jestem przywiązany do mojej fryzjerki,
która jest tu z nami!
Cześć, Joan.
Ludzie mnie pytają, czemu tak często zmieniam fryzurę.
Z kilku powodów, ale jednym jest fakt,
że mój tata jest łysy. Jako kolano.
Prawda, tato?
Wielkie brawa dla mojego taty!
TATA
Wstań, proszę.
Oto i on!
Widzicie? Zupełnie łysy.
Wiem, że kiedyś też tak skończę.
Pomyślałem więc,
że wypróbuję każdą możliwą fryzurę,
aż znajdę tę najlepszą.
Zastanawiam się, jak bym wyglądał z łysiną.
Dzięki filtrom Snapchata już wiem, jak bym wyglądał.
Straszne, co?
Druga część mojego show
będzie poświęcona włosom.
Mój ulubiony styl to trwała.
Uwielbiam trwałą. Przyjrzyjcie się tutaj
i jeszcze tutaj.
Zakrywa łysiejące miejsca.
To niestety nadchodzi.
Te loczki i objętość są niesamowite.
- Czy wszyscy kochają trwałą? - Tak!
Spróbowałem też koczka na czubku.
Pamiętacie?
Co myślicie?
Nie podoba się? Jezu!
Jarałem się tym stylem przez tydzień.
Ale przyglądając się tutaj
i tutaj,
można zauważyć, że łysieję.
W dzieciństwie mówili mi, że od noszenia ciasnej czapki
można wyłysieć i wyglądać jak mój tata.
Przyjrzyjcie się temu miejscu,
czyli mojemu czołu... Wcale nie jest takie wysokie.
Chodzi mi o ilość zmarszczek.
Nie ma ani jednej. A wiecie dlaczego?
Ten koczek tak mi naciągnął skórę,
że miałem sutek na brodzie.
Coś okropnego.
Ale nadchodzi kolejny styl,
który doprowadzę do perfekcji.
A jest to boczna zaczeska.
Posłuchajcie, jak ją udoskonalę.
Zwróćcie uwagę na to miejsce
i jeszcze to.
Zrobię w nich trwałą.
Naprawę dam czadu z tym stylem, kiedy nadejdzie.
Totalnie.
Ale przejdźmy do kolejnego, który jest przerażający.
Chcę o nim zapomnieć,
bo nazywa się Mewa!
A ja nienawidzę jebanych mew!
Teraz odpowiedzi na pytania.
- Tak! - Dobra, więc odpowiedzi na pytania.
Odłożę wskaźnik na chwilę.
A nawet zdejmę perukę.
Trzymają się bez lakieru do włosów?
Gdzie to wiadro? A, jest.
Spróbuję odpowiedzieć na jak najwięcej pytań.
Pytanie o owce. Nie.
„Jaki był twój ulubiony moment przy kręceniu Farmy Clarksona?”
Dobre pytanie.
Było ich tak wiele. Kłótnie zawsze są zabawne.
Dla was.
Mnie stresują.
To wszystko bywa frustrujące.
Na przykład, kiedy patrzyłem z daleka,
jak Jeremy wjechał w słup telegraficzny.
Niezły ubaw. A pamiętacie,
jak wbijałem słupki ogrodzeniowe koparką?
Nigdy tego nie róbcie. To niebezpieczne.
Jasne?
Ale farmerzy czasem tak robią.
Kiedy dostał w kolano, wcale nie było tak źle.
Straszny z niego mięczak.
Najlepsze, że spokojnie spytałem:
„Może Lisa przyniesie ci woreczek z grochem?”.
Mówiono mi, że na stłuczony łokieć trzeba przyłożyć groch.
To mój sposób na wszystko.
Woreczek grochu zawsze pomoże.
Oskar ma zapalenie gardła? „Woreczek grochu to załatwi”.
Było tyle niezłych momentów.
To był istny rollercoaster.
A teraz robimy czwarty sezon.
Oby to trwało jeszcze wiele lat.
Tyle wrażeń.
Zawsze coś nowego.
„Czy możesz wysiać nam poplon?”
- „Mały Dean z farmy Overton”. - Tak.
Chcesz moją wizytówkę?
Chcesz?
- Napiszę na PW. - Na komunikatorze?
Nie przeczytam.
Dostaję setki wiadomości. Głównie fotki cycków. Serio.
Ale zrobię to dla ciebie.
Kolejne pytanie.
W mordę.
Robi się gorąco.
Pikantne pytanie. Czy mam...
- Tak! - Naprawdę?
Taya, wybacz.
Pytanie brzmi:
„Czy twój pierwszy raz był w traktorze?”.
Jezu.
Nie, to było w Volkswagenie Polo.
Musiało się kiedyś wydać.
- No nie? - Nie musiało!
Ostatnie pytanie.
No oczywiście.
„Dlaczego tak nienawidzisz owiec?”
Z kilku powodów.
Miałem owce jako dziecko.
Większość prac u Howarda wykonywałem na maszynach.
Zwłaszcza podczas żniw.
No więc wskakuję do kombajnu
i zaczynam kosić pole. Nagle dzwoni telefon.
„Kaleb, jedna z twoich owiec utknęła w płocie”.
Jadę, słuchając wrzasków Howarda.
Na miejscu oczywiście widzę owcę, która tkwi w ogrodzeniu.
Podchodzę do niej na metr i co się dzieje?
- Umiera! - Jeszcze nie.
Wydostaje się i ucieka na pole.
Patrzę na nią, a ona na mnie.
Gapimy się tak
przez dziesięć sekund.
- I co się dzieje? - Umiera!
Umiera.
Przyciągają też larwy.
Nienawidzę, jak jakieś zwierze cierpi.
Ale jak zachowuje się owca, gdy chcę jej pomóc?
Nie dba, że ukatrupią ją larwy.
Ona ma je gdzieś, bo kiedy tylko wejdę na pole,
rzuca się do panicznej ucieczki, jakbym to ja chciał ją zabić.
Biegnie jak oszalała. I co dalej?
Trzy godziny później ją łapię. No i leczę ją.
- Co się wtedy dzieje? - Umiera!
Jeszcze nie.
To byłoby zbyt proste.
Następnego dnia wracam na pole.
A ona leży na grzbiecie i nie może wstać.
Podchodzę do niej
i stawiam ją na nogi. Ucieka na pole
czysta i zdrowa.
Potem odwraca się i patrzy mi prosto w oczy.
A potem po prostu umiera.
Nienawidzę owiec!
Mam też kilka ulubionych zwierząt.
Ktoś zgadnie, jakie?
- Świnie. - Tak.
Uwielbiam świnie i mam kilka.
Oto one.
Po lewej Hazel.
A to jest Maple.
Nazwałem ją Hazel,
bo kiedy miała się urodzić nasza córka,
zapytałem moją drugą połówkę,
czy możemy jej dać na imię Hazel.
Dostałem zdecydowaną odpowiedź.
„Nie”.
W takiej sytuacji się nie dyskutuje.
Kupiłem więc świnię i nazwałem ją Hazel.
Urodziła mnóstwo młodych.
Wykarmiła pięcioro prosiąt i ma się świetnie.
Coś wam powiem.
Nie wiem, czy wiecie, ale Jeremy ma kilka świń.
Jest niezłym hodowcą świń.
Całkiem dobrym.
Szok, wiem. Pewnego razu przybiegł do mnie,
a raczej dowlókł się, bo jest jak skamielina.
„Wiesz, co się stało?”
A ja na to: „Masz obie nogi i ręce, więc chyba nic”.
„Urodziło się osiem prosiąt i wszystkie są OK”.
Mówię: „Dobra robota”.
A on zaczyna gadać. Strasznie przynudza.
„Sam cię tego nauczyłem, ale brawo”.
Czułem się jak jego ojciec, choć jest trzy razy starszy ode mnie.
Ale mam powód do dumy. Jest świetnym hodowcą świń.
Nie mówcie mu tego, bo zacznie się puszyć.
Inne zwierzątko?
Jest jedno, niezbyt przyjemne.
Mewy? Nie liczą się.
No dalej, mówcie.
Farmerzy powinni wiedzieć.
Powtórz.
- Borsuk. - Otóż to.
Zastanówmy się, co o nich wiemy.
Co dobrego robią borsuki?
Jest ich za dużo i roznoszą gruźlicę. Kiepsko.
Zarażają nią bydło. Jeszcze gorzej.
No i zjadają jeże. To źle.
- Lubicie jeże? - Tak.
To nie wszystko.
Zjadają ptaki gniazdujące na ziemi. Lubicie te ptaki?
- Tak. - Wiecie co?
Nienawidzę borsuków.
Ale powiem wam, jakie zwierzęta lubię najbardziej.
Uwielbiam krowy.
Kocham je.
Z kilku powodów.
Jednym z nich jest ich osobowość.
Mam 220 własnych krów.
Oto niektóre z nich.
W sumie to te sprzedałem, a te zjedliśmy, ale...
Widzieliście je na ekranie.
Wszystko gra? Wyglądacie na przerażonych.
Są bardzo smaczne.
To tylko kilka z moich krów. Mam ich 220.
Część rasy Hereford.
Rozochocił się.
Dobra, możemy kontynuować.
Oprócz Herefordów mam krowy rasy Angus.
A te z tyłu są rasy Belgian Blue.
Hoduję je na mięso.
Jak widzicie, dwie idą przede mną.
Reszta idzie za mną.
Jak psy. Kochają mnie.
Dwie krowy mają podejście: „Zostaw mnie w spokoju, Kaleb”.
Szanuję to.
Mają różne charaktery.
Jedna z nich patrzy na ciebie i jakby mówiła:
„Kocham cię. Podrap mnie”.
Więc spędzasz 20 minut, drapiąc ją po brzuchu,
robiąc jej fryzurkę.
I tak dalej.
Nazajutrz natykasz się na krowę,
która patrzy ci w oczy, jakby mówiła:
„Jak ja cię, kurwa, nienawidzę!”.
A ty na to: „Szanuję to. Bo nienawidzę cię tak samo.
Spędzimy resztę roku w tym klinczu,
aż cię zjem i będziesz pyszna”.
Zwierzęta umieją się świetnie komunikować.
Tak samo jak farmerzy.
Mają dziwne sposoby komunikacji.
Znacie powiedzonko „będzie dobrze”?
Ktoś wie, o co mi chodzi?
Wyjaśnię to przez analogię.
Powiedzmy, że wracam bardzo późno z pubu.
Pytam drugą połowę: „Wszytko gra?”. Ona na to: „Nic mi nie jest”.
- Wszyscy to znamy. - Tak!
Wiem, że jest wkurzona.
Więc kiedy farmer mówi: „Będzie dobrze”,
to może krowy harcują na pobliskim cmentarzu,
ale wiecie co?
Będzie dobrze. To się zdarzyło. Straszna siara.
Ale wiecie co? Będzie dobrze.
Gdy byłem mały, znajomi rolnicy mówili:
„Wyjeżdżamy. Zajmiesz się naszą farmą”.
Ja na to: „Mam ogarniać farmę, jak was nie będzie?”.
„Tak”. „Serio?”
„Tak. O co ci chodzi?” „Dobrze, jasne”.
Nigdy nie dawali mi listy prac do wykonania,
bo papier swoje kosztuje.
Zamiast tego zostawiali mi takie bazgroły na ścianie.
Wiecie, co to znaczy?
To proste: „Wskocz rano do traktora
i zaoraj Bury Hill North”.
To kształt tego pola.
Kumacie?
A ten?
Moje włosy nie wyglądały tak kiepsko.
To znaczy: „Wypuścić krowy z obory
i przeprowadź owce na inne pole.
Oczywiście umrą. Ale co tam”.
Teraz coś ważnego. Wiecie, co to znaczy?
Na początku roku rolnik zainwestuje tyle w farmę.
Parę miesięcy później wyda tyle.
A potem jeszcze więcej.
I dołoży tyle na koniec roku.
Potem sprzeda produkty i zarobi...
dokładnie tyle.
Dlatego każdy z nich jest dla mnie bohaterem.
BOHATEROWIE
Mogę wymienić 15 rolników
sadzących drzewa i żywopłoty, budujących zapory.
Dlaczego wydają na to własne pieniądze?
Bo kochają środowisko i dziką przyrodę
tak samo jak wszyscy.
A jednak zawsze obwiniają nas, że szkodzimy środowisku. Wkurza mnie to.
Skoro mowa o bohaterach, chcę kilku uhonorować.
To zawsze dla mnie trudne, bo ci ludzie wiele dla mnie znaczą.
Zacznę od mojego dziadka.
Niestety dziadek zmarł tuż przed premierą pierwszej serii Farmy Clarksona.
Nie miał okazji mnie zobaczyć.
Mam nadzieję, że byłby ze mnie dumny za wszystko, co osiągnąłem.
Kiedyś wpadłem do niego jako dziecko
i chciałem się pochwalić:
„Mam już 100 kurczaków”.
A on na to: „Świetnie!”.
Nazajutrz był w Chipping Norton
i mówił wszystkim: „Mój wnuczek Kaleb ma 13 lat
i hoduje 100 kurczaków. Świetnie sobie radzi”.
Następnego dnia idę do babci na kawę
albo zapłacić rachunek za prąd,
a po drodze wszyscy mnie zatrzymują.
Mówią: „Ponoć masz 100 kurczaków. Brawo, Kaleb!”.
Nie tylko dziadek mnie chwalił,
ale wszyscy w okolicy.
Kolejnym moim bohaterem, niezbyt znanym,
jest lokalny farmer, o którym już wspominałem.
Howard Pauling.
Uważam go za bohatera,
bo nauczył mnie wszystkiego, co wiem o sianiu pszenicy,
jęczmienia, rzepaku, uprawach czy opryskiwaniu.
Ale co najważniejsze pozwolił mi
zrozumieć znaczenie jednej
słynnej maksymy:
„Na marzenia trzeba zapracować”.
Na przykład wieczorem słyszę:
„Kaleb, jest 20. Idziesz do domu czy dokończysz kultywację?”.
A ja na to: „Wiesz co?
Dokończę pracę”.
Bo wiem, że każda godzina mojej pracy
to pieniądze na moje marzenia.
A zawsze marzyłem o zakupie własnej farmy.
Dzień, kiedy wyjdę z dziećmi i przyszłą żoną,
rozejrzę się i powiem: „Na tym polu tam
zasieję pszenicę, bo to teraz moja farma”,
to będzie spełnienie moich marzeń.
Kolejny mój bohater...
A właściwie para bohaterów,
którzy są tu dzisiaj z nami, to moja mama i tata.
Mamo, pamiętaj, że bardzo cię kocham, a to będzie zabawne.
Dzięki za zdjęcie, babciu.
Pretensje do babci.
Mama krzywo na mnie patrzy,
bo na tym zdjęciu ma królika między nogami.
Uważam, że bez mamy, która kupiła mi trzy kurczaki,
nie byłbym tym, kim jestem.
Muszę też podziękować mamie,
bo kiedy miałem, powiedzmy, 400 kurczaków i mówiłem:
„Kupimy jutro kolejne 50?”,
mama nigdy nie powiedziała: „Dość już tych kurczaków”.
Pytała: „O której jedziemy?”. Bo wierzyła we mnie
i moje pomysły. I udało się! Zarobiłem na tym.
Jeszcze raz bardzo dziękuję.
Tata też mnie zabije. Nienawidzi tego zdjęcia.
Nauczył mnie kilku rzeczy.
Po pierwsze nigdy się tak nie czesać.
Nigdy nie będę, tato. Nie martw się, jesteśmy bezpieczni.
Dziękuję mu, bo gdy potrzebowałem rady,
zawsze był na telefonie w najdziwniejszych sprawach,
jak budowa schodów przez weekend czy zlew do karmienia cieląt,
który bardzo ułatwił nam pracę. Dziękuję.
To już chyba wszyscy bohaterowie.
A tak, jest jeszcze jeden.
Oczywiście, ostatnim bohaterem jest Jeremy Clarkson.
Musi nim być.
Gość burzy mi krew.
Co?
- O co chodzi? - Co tu robisz?
- Jeżdżę tam i z powrotem. - W ten sposób?
Nie, wracam na skróty.
Co mówiłem na początku?
Żeby tak nie robić, ale nie rozumiem dlaczego.
Ja się pod tym nie podpiszę.
Postawimy znak: „Zgadnij, kto to obsiał?”.
„Jeremy, Kaleb”.
Ale w czym problem?
Mówiłem, że co ósmy przejazd zostawiamy koleinę.
Powinny być wszędzie równo.
Tutaj są koleiny co trzy metry.
A na tym kawałku w ogóle ich nie ma.
Skąd mam wiedzieć, jak jechać
podczas oprysku i nawożenia?
Może zgadniesz?
Nie ogarniam tego jeszcze.
Ale teraz już zrobię to dobrze.
Za późno, schrzaniłeś to.
Nawet nie obsiałeś prosto.
Co ty opowiadasz?
Prosto jak na rondzie!
Sami widzicie. Zalazł mi za skórę. Ale muszę mu podziękować,
bo wprowadził mnie w branżę, o której nigdy nie myślałem.
Mówię rzecz jasna o telewizji.
Wierzę, że życie to podróż.
Po drodze napotkasz przeszkody.
Na przykład w wieku 21 lat trafiła mi się telewizja.
Mogłem ją ominąć.
A z pomocą tego faceta
udało mi się w nią wjechać.
I tak oto jestem tutaj.
Mam własny program.
Sam wybrałem wszystkie zdjęcia
pokazywane na ekranie.
Pomyślałem, że wstawię zdjęcie Jeremy'ego.
Przejrzałem fotki w telefonie
i znalazłem najgorsze zdjęcie ze wszystkich.
Myślę, że nauczyłem go rolnictwa i teraz potrafi
wiele rzeczy ogarnąć sam.
Na przykład świnie.
Co ważniejsze, on nauczył mnie dużo o telewizji.
Myślicie, że zrobienie programu to łatwizna.
Wystarczy ustawić dwie kamery i kręcić, jak leci.
Nieprawda. Wszystko trzeba przemyśleć.
Na przykład swoje ustawienie, żeby być widocznym
i by nauczać widzów rolnictwa
w bezpieczny sposób.
Nie wolno odwracać się tyłem do widzów.
Rany, przerażające.
Właśnie to zrobiłem,
a nikt nie chce tego oglądać.
Zaprzyjaźniliśmy się. Uważam go za najlepszego kumpla.
Powiem nawet, że kocham tego gościa.
Ty wiejski półgłówku.
Porządny chłop. Podziękuję mu za jeszcze jedno.
Zainteresował wielu rolnictwem, prawda?
Tak!
Wróćmy teraz do tematu
zdrowia psychicznego rolników.
Spójrzmy na statystyki.
W 2021 roku
aż 36 farmerów odebrało sobie życie.
Trzydziestu sześciu.
Dlaczego? Powody mogą być różne.
Na przykład brak płynności finansowej.
Nie są pewni, czy zdołają utrzymać rodzinę.
Wszyscy wiedzą, że pogoda bywa kapryśna.
Ale jakie są tego skutki? Problemy finansowe.
Uważam, że wszyscy powinni
jak najczęściej kupować na lokalnych targowiskach.
Kupujecie na targu?
Tak!
To ważne, ponieważ farmer musi ruszyć się
i pojechać na targ. Spotyka się z ludźmi.
Właśnie tam widzę uśmiechniętych rolników,
którzy rozmawiają z sąsiadami i przyjaciółmi.
Pokazują dzieciakom owce i robią wyścigi kucyków.
Trzeba czasem wyjść do ludzi.
W starym traktorze się nie uśmiechają, bo jest im zimno.
Chyba że w Ventrze lub Fendcie,
bo mają ogrzewanie.
Zaplanowałem coś specjalnego
na dzisiejszy wieczór. Mały rolniczy show.
Tu i teraz.
Nazwałem go Wielka Rzepa.
To wyścig traktorów.
Zaprosiłem kilku wyjątkowych gości,
którzy wezmą w nim udział.
JB, dzięki, że się zgodziłeś.
Moja druga połowa jest twoją fanką.
Chodź na scenę. Brawa dla JB Gilla!
Dilwyn, nasz weterynarz.
Dilwyn, chodź do nas!
I Lizzie, ekspertka od kóz w trzecim sezonie.
Chodźcie tu wszyscy.
- Jak leci? - W porządku.
Dilwyn!
- Dziękuję. Wszystko gra? - Tak.
WIELKA RZEPA KALEBA
Świetnie.
Słyszałem, że zajmujesz się hodowlą.
- Tak! - Co hodujesz? Alpaki?
GWIAZDA JLS I FARMER
No skąd.
Świnie i indyki.
Indyki? Jaką rasę?
KellyBronze. Są najlepsze.
- Zna się na rzeczy. - No.
Myślisz, że wygrasz wyścig traktorów?
- Zależy, jaki traktor dostanę. - Masz ulubiony?
- Tak. - Jaki?
- John Deere. - Dobra.
Jedziesz John Deere.
Usiądź za kierownicą.
Przejdźmy do Dilwyna.
- Znowu się spotykamy. - A jak.
DILWYN EVANS WETERYNARZ
Widuję Dilwyna częściej niż swoje dzieci.
- To możliwe. - Nie wyobrażam sobie,
jakie rachunki wystawiasz.
Pomyśl kwotę i pomnóż przez dwa.
Dilwyn jest weterynarzem w naszym programie.
Myślisz, że wygrasz ten wyścig?
- Na bank. - Masz ulubiony traktor?
Wychowałam się na Masseyu Fergusonie.
Jedziesz czerwonym Case'em.
- Może być? - Dam radę.
Stań za swoim traktorem.
Cześć, Lizzie.
- Nie każ mi zarzynać kóz. - Bez komentarza.
LIZZIE DYER SPECJALISTKA OD KÓZ
W 3. sezonie Jeremy ma kozy. Pokochał je.
- I to bardzo. - Dziwak.
Wymyślił sobie biznesplan. Kupił 29 kozłów.
Nie zarabiają, więc mówi:
„Kaleb, mogę je wynająć”.
Tak powiedział, prawda?
- Tak. - Powiedziałem mu,
że to nielegalne.
A on na to: „Zaoferuję je farmerom
do czyszczenia niedostępnych miejsc.
Dogadał się z kimś, ale się pożarli,
bo tamten chciał kasę
za karmienie jego kóz.
- Nie wypaliło. - No właśnie.
- Jest idiotą. - Nie słucha.
Pasuje ci New Holland?
- Nie mam wyboru. - Masz ulubiony?
Wszystko jedno. I tak wygram.
- Serio? - Tak.
Wielkie brawa. To będzie zacięta walka.
Weźcie swoje kierownice.
Odliczam od trzech do startu.
Musicie objechać rondo dwa razy.
Potem jedziecie przez most
i parkujecie tyłem w szopie.
Nie mówiłem, że będzie łatwo.
Na trasie będą przeszkody. Na przykład krowy.
- Kochamy je, prawda? - Tak!
Nie potrąćcie ich.
Pałęta się też kilka owiec.
W trasie mówiłem:
„Jeśli przejdziesz owcę, dam ci dychę”.
Do wyścigu zgłosił się jeden małolat i od samego startu
nie jechał na czas.
Przejechał wszystkie owce na trasie.
Kosztowało mnie to 50 funtów.
Dlatego są tylko dwie.
Za każdą z nich daję dziesięć punktów.
Gotowi?
- Tak! - A wy?
Tak!
Trzy, dwa, jeden, start!
Ruszyli z kopyta.
Już jest stłuczka. Nie macie OC.
Brawo dla pana.
- Co się stało, Lizzy? - Sama nie wiem.
Nie!
Jedź do przodu. Nie!
Zaczniesz tutaj.
Tak, wokół ronda.
To wcale nie takie łatwe.
Zwróćcie uwagę na skupienie na ich twarzach.
- No i bum. - Nie!
Potrąciłaś krowę na środku ronda.
Wiem, przepraszam.
Do przodu.
Dobrze.
I dalej.
- Lizzie, piłaś? - Tak.
Naprawdę?
Nie wolno prowadzić po alkoholu.
Chwila.
To Case... Dilwyn na prowadzeniu. Teraz tyłem do szopy.
- Dawaj, JB, przez most. - Nie.
- No dalej, Lizzie! - Nie mogę.
JB dał radę!
Pięknie wyeliminowana owca.
Dobra robota.
Lizzie, wszystko w porządku?
Już prawie.
Wspaniała sprawa! Daje czadu!
Nie lubisz JLS?
Co tu się wyprawia? To było niezłe.
Teraz do tyłu.
Nie.
Podejdźcie tu wszyscy.
Mam dla was dyplomy. Daliście czadu.
Zaczniemy od trzeciego miejsca.
- Dilwyn. - No tak.
Jak podobał ci się wyścig?
Dobrze mi szło, ale cofanie mnie pokonało.
To prawda.
W życiu nie widziałem bardziej zaciętego wyścigu.
Co za rywalizacja. JB wygrywał,
a ty go staranowałeś.
POWTÓRKA
Co tu się wyprawia?
- Oto twój dyplom. - Dziękuję.
- Wielkie brawa! - Dzięki.
Miałaś trudny start. Ile dzisiaj wypiłaś?
- Tylko dwa. - Na pewno?
Nigdy nie wsiadajcie za kółko po alkoholu.
Spadłaś dwa razy.
POWTÓRKA
- A nawet trzy. - Ćwiczyłam cofanie.
Dzięki za złapanie go.
Te cacka kosztują po 300 funtów
na Amazonie.
Ukończyłaś jako druga. Świetny wynik.
- Dziękuję. - Wielkie brawa!
Zmiażdżyłeś konkurencję.
Wybacz, Taya. Mój ziomek.
Jesteśmy najlepszymi kumplami.
Najlepszymi.
Pierwsze miejsce należy do JB. Dziękujemy!
POWTÓRKA
Dziękuję bardzo.
Czyżby nadszedł czas
na party młodych farmerów?
- Tak! - Tak?
Czy ktoś ma ochotę na bitwę na kartofle?
Tak!
Niestety w umowie wynajmu tego miejsca
pogrubioną czcionką napisano:
„Bitwa na kartofle zabroniona”.
W sumie rozumiem, bo na bank trafiłbym w ten żyrandol
i musiałbym zapłacić.
Dlatego nie zrobimy tego.
Ale może ktoś słyszał o znamienitym zespole The Wurzels?
Tak!
A może ktoś zna ich słynny kawałek
Mam nowiutki kombajn?
Tak!
Zaśpiewamy razem...
- Ja z wami? - Tak!
A może...
Ja z wami oraz...
The Wurzels?
- Cześć! - Dzięki!
- Dziękujemy. - Gotowi?
- Tak! - Muzyka!
ŚPIEWAMY RAZEM!
Wczoraj przejechałem traktorem Przez twój stóg siana
Rzuciłem widłami w psa By ujadać przestał
Teraz coś mi mówi Że mnie unikasz
Chodź, kochanie Masz coś, czego mi trzeba
Kupiłem nowiutki kombajn
Dam ci kluczyki
Pasujemy do siebie Wręcz idealnie
Mam osiem hektarów A ty aż 17
Kupiłem nowiutki kombajn
Dam ci kluczyki
Ona mnie rozśmiesza
Będę przy tobie Dam ci wszystko, czego potrzebujesz
Urodzisz bliźniaki i trojaczki Ja jestem szybki gość
Wiesz, że cię pokocham Więc daj mi rękę
Ale najbardziej lubię Całe hektary ziemi
Kupiłem nowiutki kombajn
Dam ci kluczyki
Pasujemy do siebie Wręcz idealnie
Mam osiem hektarów A ty aż 17
Kupiłem nowiutki kombajn
Dam ci kluczyki
Kto cię kocha, skarbie?
Czyż nie byliśmy wspaniałą parą Na ostatniej potańcówce
Założyłem nowe gatki I sztruksowe spodnie
Ty w odświętnej sukience Perfumą skropiona
Robiliśmy zdjęcia I trzymaliśmy się za ręce
Kupiłem nowiutki kombajn
Dam ci kluczyki
Pasujemy do siebie Wręcz idealnie
Mam osiem hektarów A ty aż 17
Kupiłem nowiutki kombajn
Dam ci kluczyki
Cóż za zjawiskowa kobietka
A jej ziemia wpadnie w me ręce
Wielkie brawa! The Wurzels!
Ale jestem nakręcony!
Bardzo dziękuję, że przyszliście.
To była wielka przyjemność!
Pamiętajcie, że na marzenia trzeba zapracować.
Dziękuję bardzo!
Bardzo dziękuję!
Grzegorz Niksiński
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Małgorzata Fularczyk