[ซาราห์] ชื่อฉันคือ…
คิมมีจองค่ะ
ฉันแอบอ้างเป็นซาราห์ คิมและก็…
ฆ่าเธอเพื่อที่จะเป็นซาราห์ คิมค่ะ
นี่คุณพูดอะไรน่ะครับ
ชื่อของฉันคือ…
คิมมีจองค่ะ
เธอบอกว่าตัวเองคือคิมมีจองใช่มั้ย
ไม่ใช่ซาราห์ คิมเหรอ
[ละล่ำละลักนิดๆ] ไม่ เธอคือซาราห์ คิมแน่ๆ
ใช่แล้วครับ
ก่อนหน้านี้ฉันแอบอ้างเป็นซาราห์ คิม และก็หลอกคุณค่ะ
ฉันทำไปเพื่อให้ได้รับการรับรอง จากหน่วยงานสืบสวนว่าคือซาราห์ คิม
ทำลายหน้าซาราห์ คิม และทิ้งไว้ในท่อระบายน้ำซะ
ให้เธอตายในฐานะฉัน
แล้วจะได้ใช้ชีวิตในฐานะซาราห์ คิมแทน
ฉันยอมรับว่าทุกอย่างเป็นความผิดฉัน
และยอมรับโทษที่ควรได้รับค่ะ
แต่ฉันไม่รู้สึกผิดนะ
[ดนตรีหม่นเศร้า]
เพราะแบบนี้เลยต้องขอโทษ
เพราะบูดัวร์งั้นเหรอ
เธอใช้ประโยชน์ จากการแยกออกจากผู้เสียหายไม่ได้
ถ้าซาราห์ คิมเป็นผู้เสียหายที่บริสุทธิ์ในคดี
คดีบูดัวร์หลอกลวงก็จะถูกปิด ไม่มีอำนาจฟ้องร้อง
[ถอนหายใจเครียด]
ประเด็นอยู่ที่พิสูจน์ตัวตน ไม่ใช่การฆาตกรรม
ทำไมถึงเลือกที่จะเสียทุกอย่าง
เพื่อที่จะปกป้องสิ่งเดียวล่ะครับ
[กดปุ่มเปิดไมค์]
[มูกยองถอนหายใจหงุดหงิด]
ทั้งที่พยานแค่เห็นหน้าคุณก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ
ถ้าตั้งใจเป็นคิมมีจองจริง ก็น่าจะเริ่มจากทำหน้าเละก่อนมานี่สิ
ทำไม ไม่กล้าทำแบบนั้นเหรอ
แล้วทำไมถึงทำกับผู้เสียหายขนาดนั้นล่ะ
คุณตำรวจ
โลกนี้น่ะมีคนที่ตายไปยังดีกว่าอีก
ซาราห์ คิมก็เป็นคนแบบนั้นแหละค่ะ
ทั้งกับคนพวกนั้น
และทั้งกับฉัน
ไม่มีใครอยากให้ซาราห์ คิมมีชีวิตอยู่หรอกค่ะ
[ดนตรีมืดมนแกมระทึก]
เข้าไปยุ่งแล้วสินะ
แค่ส่งข่าวการตายเท่านั้นค่ะ
[ตบกรงถี่แรง]
ขอโทรศัพท์แค่สายเดียวค่ะ
- [มือถือสั่น] - [ดนตรีตัดจบ]
ฮัลโหล
[ยอจิน] ฮัลโหล
[หายใจกระชั้นแผ่ว]
[ดนตรีมืดมนบรรเลงต่อ]
เธอจะโทรมาทำไม
การเสียชีวิตของซาราห์ คิม
สิทธิ์การบริหารบูดัวร์ จะถูกโอนให้กับน็อกซ์ที่ถือหุ้นใหญ่ที่สุด
[วางสาย]
[ดนตรีหยุด]
[ถอนหายใจยาว]
ไม่มีอะไรเปลี่ยนหรอกครับ
คุณก็คือซาราห์ คิม
และก็ฆ่าคิมมีจองตาย
พิสูจน์ไม่ได้นี่คะ
คุณเคยผ่าตัดปลูกถ่ายไตใช่มั้ยครับ
โชคดีที่โรงพยาบาลนั้น
ยังเก็บตัวอย่างเนื้อเยื่อเอาไว้อยู่ครับ
ตอนนี้ทีมสืบสวนของเรา น่าจะถึงที่โรงพยาบาลแล้ว
เอ่อ ผมไปเองครับ
เหลืออีกแค่ชั่วโมงเดียว
ถ้ามีสายเข้า ผมก็ชนะ
แต่ถ้าไม่ คุณก็ชนะ
[ดนตรีเนิบลุ้นระทึก]
(อยู่ระหว่างการสืบสวน)
[ถอนหายใจเครียด]
[ประตูเปิดและปิด]
แต่ว่า คุณตำรวจ
ฉันสารภาพแล้วก็จริง
แต่ยังไม่ได้เล่าทั้งหมดให้ฟังเลยนะ
ฉันยังไม่บอกเลยว่าก่อเหตุยังไง และก็ทิ้งศพยังไงเลยนี่คะ
เรื่องที่คุณอยากจะฟัง
ฉันจะเล่าให้ฟังค่ะ
เพราะงั้นอย่าไปยุ่งเรื่องที่ไม่เกี่ยว แล้วสั่งให้กลับมาเถอะค่ะ
ไม่ครับ ผมรู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับคดีแล้ว
ถึงจะพูดอย่างงั้นก็เป็นแค่การคาดเดา
ถ้าเป็นการคาดเดาที่เข้าท่าล่ะ
ลองฟังดูมั้ยครับ
วันนั้น
หิมะตกลงมาเยอะมากๆ
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีคึกคักในงาน]
วันนั้นเป็นวันฉลอง คอลเลกชันใหม่ของบูดัวร์ แต่ว่า
ขณะเดียวกันก็เป็นวันที่บูดัวร์ล่มสลาย
เพราะเป็นวันที่ทุกคนที่เกลียดแค้นคุณมารวมตัวกัน
[คนในงานพูดคุยกัน]
ซาราห์ เริ่มงานโดยที่ขาดฉันไปได้ยังไง
นึกว่าจะไม่มาน่ะ
ต้องคุยกันให้เคลียร์สิ
[มูกยอง] จองยอจินให้การว่าเธอได้เจอคุณ
และคุยกับคุณตอนที่เริ่มพาร์ตสองของงาน
[ดนตรีเนิบสั่นประสาท]
นั่นเป็นแค่ปฐมบทของสิ่งที่จะตามมาเท่านั้น
เพราะโชคร้ายมักจะมากันรวดเดียว
ชเวแชอูไปถึงที่ปาร์ตี้บูดัวร์ตอนสี่ทุ่มสี่สิบนาที
เธอให้การว่ามาร่วมงานคนเดียวโดยที่ไม่มีเลขา
แต่ไม่ตรงกับความจริง
เพราะว่ามีคนไปด้วย
ไปหาซาราห์ คิม
ครับ
[มูกยอง] ทำไมถึง ซ่อนความจริงเรื่องนั้นกับผมนะ
[ดนตรีตัดจบ]
ชเวแชอูให้การว่าเธอไม่ทันได้เอะใจ
เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับคังจีฮวอนเลย
แต่จริงๆ แล้วเธอรู้ทุกอย่าง
[ตบผนังกระจก]
[ภาษาอังกฤษ] มีคนที่อยากแนะนำให้รู้จัก
[ซาราห์พูดภาษาอังกฤษ] เดี๋ยวไปค่ะ
โอเค
ทนไม่ได้จนทำให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้เลยเหรอ
จะคืนเงินลงทุนให้พรุ่งนี้ กลับบ้านไปเงียบๆ ซะ
อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ ล่ะ
ฉันก็ซื้อคนได้เหมือนกัน
[ขำคิกคัก] เมื่อกี้ฉันเจอคนที่น่าสนใจมากเลย
ใครเหรอคะ
เขาจบจากออกซฟอร์ด และจัดการกองทุนส่วนบุคคล
อย่าตกใจล่ะ
เขาบอกว่าจบปีเดียวและเอกเดียวกับซาราห์ด้วย
เหลือเชื่อเลยเนอะ
[ขำแห้ง]
เอ่อ ฉันก็ไม่ใช่พวกตั้งใจเรียนที่มหาลัย อาจจะไม่รู้จักฉันก็ได้
เอ่อ เขาบอกว่าจำได้นะ
ฉันน่ะเหรอคะ
ใช่
เขาว่าถึงจะอยู่ในหมู่พวกเขา ซาราห์ก็ยังดูพิเศษกว่าใคร
[ขำแห้งกลบเกลื่อน]
ตอนนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการเยอะ ไว้ค่อยแนะนำคราวหน้านะ
เฮ้ยๆ แป๊บเดียวเองน่า
[โซอีหัวเราะแผ่ว]
[ซาราห์] เดี๋ยวก่อน
[โซอีพูดภาษาอังกฤษ] ทักทายกันดีๆ นะ [หัวเราะคิก]
ไปเลยสิ
[จุดไฟแช็กสูบบุหรี่]
[ซาราห์แค่นขำ]
บอกว่าจบจากออกซฟอร์ดมาตั้งแต่ตอนไหน
แล้วเธอเริ่มตอนไหนล่ะ
[ซาราห์] อะไร
ที่มาอ่อยฉันน่ะ
ฉันไปที่ชินวอลดง เห็นหมดแล้ว
อย่ามาหัวหมอแล้วตอบมาซะ
รู้เยอะแค่ไหนล่ะ
โธ่ แม่งเอ๊ย!
"นี่ ไม่ใช่ ไม่ใช่หรอกเนอะ"
เธอต้องบอกฉันว่าไม่ใช่สิ!
ถามว่ารู้เยอะแค่ไหน
เพราะเธอเลยนะ
ฉันถึงเกือบจะฆ่าคนตาย รู้มั้ย
เพราะเธอ ฉันถึงต้องขายร่างกาย ให้กับผู้หญิงที่แก่กว่าแม่
แต่ว่าเธอแม่ง ใช้เรื่องนั้นมาขู่ฉันเหรอ
[ซาราห์] ถามจริง…
[ปนถอนหายใจ] ทำไมวันนี้ทุกคนทำกับฉันแบบนี้
เธอต้องบอกฉันว่าไม่ใช่สิ
ถ้าบอกว่าไม่ใช่แล้วจะเชื่อเหรอ
ถ้าฉันไม่ใช่นักธุรกิจและไม่ใช่คุณนาย
นายยังจะชายตามองฉันมั้ย
ถ้าฉันไม่ใช่คิมอึนแจและซาราห์ คิม
นายจะขโมยกุญแจรถเหรอ
ฉันเป็นคนทำให้เธอเป็นงี้เหรอ
นี่คือสิ่งที่เธออยากพูดตอนนี้เหรอ
เฮอะ
จะบอกว่า…
ถ้านายไม่คิดเอาแต่ได้
แล้วฉันจะหลอกนายได้เหรอ
คนที่ทำให้นายเป็นแบบนี้
ก็คือนาย
ต้องทำยังไงเธอถึงจะหยุด
ถ้าฉันเปิดโปงทุกอย่างเธอจะหยุดมั้ย
แล้วกล้าเปิดโปงมั้ยล่ะ
ถ้าชเวแชอูรู้นายก็จบเหมือนกัน
ถ้าปล่อยไปแบบนี้ต้องเสียใจแน่
ถ้าเสียใจฉันก็คงไม่เริ่มหรอกนะ
ยังไงคนอื่นก็คิดว่าเราไม่รู้จักกัน
เพราะฉะนั้นนายไม่รู้อะไรเลย
[ดนตรีคึกคักในงานดังแว่ว]
[ฝีเท้าเดินมา]
ท่านประธาน มาเมื่อไหร่คะ
เมื่อกี้
ถ้ารู้ว่าท่านจะมา คงจะไปต้อนรับแล้ว
รู้อะไรมั้ย
เธอคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ
คังจีฮวอนบอกฉันแล้วละ
เขาว่าความจริงแล้ว พวกเธอสมคบคิดกันเพื่อที่จะเล่นงานฉัน
ฉันแค่อยากรู้จักท่านมากกว่านี้ ก็เลยเจอเขาบ่อยเท่านั้นเอง
เป็นเรื่องจริงที่ฉันทำเกินไป เพื่อให้ได้เปรียบเรื่องสัญญา ขอโทษด้วยค่ะ
ขอโทษฉันทำไม
คนที่ถูกทรยศคือเธอ ไม่ใช่ฉัน
[ดนตรีเนิบระทึก]
ถึงตอนนี้คังจีฮวอนเป็นคนของฉันแล้ว
แต่เธอต้องชดใช้ที่ส่งคนมาสอดแนมฉัน
ค่าธรรมเนียม 30 เปอร์เซ็นต์
นี่ข้อเสนอสุดท้ายของซัมวอล
ขอเวลาคิดสักหน่อย…
เถอะนะคะ
ฉันให้ก่อนจะจบปาร์ตี้
[มูกยอง] พอชเวแชอู รู้ความสัมพันธ์ของคุณกับคังจีฮวอน
เธอก็ใช้สัญญามาแก้แค้นส่วนตัว
น่าจะไม่อยากให้ใครหน้าไหนรู้ความจริง
เพราะยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง
น่าจะเสียศักดิ์ศรี มากกว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นกับห้างฯ
เป็นไงครับ
น่าเชื่อถือกว่าคำให้การของชเวแชอูอีกมั้ย
ฉันไม่รู้ค่ะ
อ๋อ คุณจำไม่ได้สินะ
[ดาฮเยตะโกน] ไปตายซะ ไป๊!
ขอให้เละไม่เป็นท่า!
ไอ้เหี้ย สารเลว!
[ฮโยอึนกับดาฮเยร้องด่า]
เอ่อ ขอโทษค่ะ แต่ช่วยรอข้างในด้วยนะคะ
[ดนตรีระทึกเร่งจังหวะขึ้น]
(ขอให้เละไม่เป็นท่า)
[ผจก.บูดัวร์] เข้าตามลำดับนะคะ
ค่ะ ถ้ารอด้านบนได้จะขอบคุณมากเลยค่ะ
[มูกยอง] ใครเป็นคนทำเรื่องนี้
ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่รู้เลย
เพราะใบหน้าที่แว่บขึ้นมานั้น ช่างมีเยอะเหลือเกิน
[ดนตรีหยุด]
[เพลงจังหวะคึกคักดังในงาน]
[หญิง] อ้าว สวัสดีค่ะ
[มูกยอง] ในที่สุด ก็ได้เจอกับใบหน้าที่ไม่อยากนึกถึงมากที่สุด
[ทำปาก] สิ้นหวัง
เฮ้อ! แม่งเอ๊ย
[เพลงคึกคักดังเต็มที่]
[เพลงคึกคักในงานดังแว่ว]
[ซาราห์] แล้วยังไงคะ
อะไรต่อคะ
[ค้นกระดาษ]
ไม่มีทางรู้หรอก
เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในนั้นมีแต่ฉันที่รู้
ไม่ครับ
มีอีกคนนึงที่อยู่ในนั้นครับ
ผู้ตาย คิมมีจอง
การชันสูตรคือคำให้การสุดท้ายที่ผู้ตายทิ้งเอาไว้
- ผู้ตายมีอาวุธที่ใช้ในการฆ่า - [ดนตรีเขย่าประสาท]
น่าจะเป็นเครื่องมือที่เธอคุ้นเคยนะครับ
[ก้องสะท้อน] อ๊า!
[วัตถุโลหะกระเด็น]
[มูกยอง] คนที่วางแผนการฆ่าคือผู้ตาย
แต่ว่าคุณเองก็มีเจตนาฆ่าด้วยเหมือนกัน
ตอนที่ฟาดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คุณก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
มองให้ชัดๆ
ว่าคุณได้ทำอะไรลงไป
และคุณก็วางแผนที่จะซ่อนศพนั้นทันทีเลย
แผนการนั้นเป็นแผนการ ที่ไม่มีทางทำคนเดียวได้สำเร็จ
จำเป็นต้องมีคนช่วยจัดการทุกอย่างอยู่เบื้องหลัง
คุณน่าจะรู้อยู่แล้วจากประสบการณ์ในอดีต
ว่าชเวแชอู
ช่วยทำให้เรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นไม่เกิดขึ้นได้
คำตอบล่ะ
จะทำสัญญาค่ะ
รู้อยู่แล้วก็เลยสั่งให้ก่อสร้างภายในแล้ว
มีห้องว่างในโซนแบรนด์เนมไม่ดี ย้ายเข้ามาในเดือนนี้ล่ะ
จะจัดการทันทีตั้งแต่วันนี้เลยค่ะ
[ดนตรีหยุด]
- [ผู้ชาย แว่ว] อ้อ ครับ - [ผู้หญิงออกแรง]
[ผู้ชายสั่งงาน]
หัวหน้าทีม นี่ด้วยค่ะ
[ยกกระเป๋า]
[ออกแรงยกของหนัก]
[ถอนหายใจปนหอบ]
[รปภ.] เฮ้อ!
[ปนหอบ] พวกนี้ก็… ไปที่ร้านหลักของบูดัวร์อย่างงั้นเหรอครับ
ไปห้างซัมวอลค่ะ
- [รปภ.] อ้อ ครับ - [มูกยอง] รวมไปถึงสถานที่ที่ไม่มีทางพบศพได้
[ดนตรีทำนองมืดหม่น]
[มูกยอง] หลังจากเข้ามาในห้างซัมวอลแล้ว ก็ไม่มีอะไรยาก
เพราะรู้จักที่นี่ทะลุปรุโปร่งเหมือนกับบ้านตัวเอง
[ดนตรีหยุด]
(เปิดเร็วๆ นี้)
[เครื่องจักรทำงาน]
[ออกแรงยกปนหอบต่อเนื่อง]
[มูกยอง] คุณเชื่อว่า มันจะเป็นอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบ
[ดนตรีสั่นประสาทแกมมืดมน]
แต่ว่าตอนนั้น
ผู้ตายยังมีชีวิตอยู่
[ประกาศ] สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ
เราขอขอบพระคุณลูกค้าผู้มีอุปการคุณทุกท่าน
ที่มาที่ห้างสรรพสินค้าซัมวอลในวันนี้
[สิ่งของดังกึงกังด้านบนต่อเนื่อง]
[หอบหายใจต่อเนื่อง]
[หนูร้อง]
[มูกยอง] ตามแสงไป
คลานไปตามท่อระบายน้ำที่สกปรก
เราพบรอยนิ้วมือหลายร้อยของผู้ตาย ที่กำแพงท่อระบายน้ำเสีย
นั่นคือหลักฐานว่า ผู้ตายพยายามเอาตัวรอดจนถึงที่สุด
[รถสัญจรไปมา]
แต่ตอนที่พบเธอนั้น
ก็สายเกินไปแล้ว
ตอนนั้น
คุณก็รู้ว่าผู้ตายยังมีชีวิตอยู่
ถึงอย่างนั้น…
[มือถือสั่น]
(ทีมอาชญากรรม 1 ฮยอนแจฮยอน)
[มือถือสั่นต่อเนื่อง]
หลังจากที่ผลวิเคราะห์ออกมา
ก็ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว
จะให้เสียโอกาสในการลดโทษด้วยเหรอ
ยอมแพ้ได้แล้วครับ
[แค่นถอนหายใจ]
ฉันยังมีอะไรให้ยอมแพ้อีกด้วยเหรอ
ฉันมาไกลเกินไปแล้ว
[พ่นลมถอนใจเบาๆ]
เป็นยังไงบ้าง
เธอน่าจะเข้ามายุ่ง
ตัวอย่างเนื้อเยื่อหายไปแล้วครับ
[ดนตรีเนิบลุ้นระทึก]
[มูกยอง] เรื่องนั้นใคร…
[กดวางสาย]
[มูกยองถอนหายใจ]
[ซาราห์ถอนหายใจ]
สุดท้ายฉันก็ชนะ
การสรุปของคุณสมเหตุสมผลดีนะ
แต่ความจริงไม่ได้เป็นอย่างนั้น
มันยากที่จะยอมรับ และก็เป็นไปไม่ได้
ถึงคุณจะยอมรับได้ยาก
แต่สิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้คือความจริง
[ดนตรีหยุด]
[ซาราห์] นี่ บ้าหรือเปล่า
มาที่นี่ได้ยังไงฮึ
ฉันไม่ควรมางั้นเหรอ
ถึงคนอื่นไม่รู้แต่ว่าเถ้าแก่เนี้ยรู้ดีนี่คะ
บูดัวร์
มันทำมาจากมือฉันค่ะ
ทั้งหมดนี่ ฉันเป็นคนทำเอง
[ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย]
เธอไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าฉันต้องเสียอะไรเพื่อมาถึงตรงนี้
แล้วมาบอกว่าเธอทำเนี่ยนะ
หมกตัวอยู่ที่นี่จนกว่าจบปาร์ตี้
ไม่งั้นเธอเจอฉันแน่
ที่บอกว่าเห็นฉันแล้วทำให้คิดถึงคนที่รู้จัก
คือตัวเองใช่มั้ย
[ดนตรีเนิบสั่นประสาท]
ใช่แน่ๆ เลย
แล้วทำไมต้องแกล้งทำเป็นสูงส่งด้วยล่ะ
[ซาราห์แค่นเสียงแผ่ว]
แล้วเธอจะเอายังไงกับเรื่องนั้น
วางแผนจะฆ่าฉันตายเหรอ
เถ้าแก่เนี้ยจะกลายเป็นฉัน
แล้วฉันก็จะกลายเป็นเถ้าแก่เนี้ย
เรื่องที่ฉันคือคิมมีจอง
ไม่มีใครรู้นอกจากเถ้าแก่เนี้ย
หยุดพูดไร้สาระสักที
รู้มั้ยมีกล้องตั้งกี่ตัว
ไฟกล้องวงจรปิดดับไปสักพักแล้ว
ไม่สังเกตเลยเหรอคะ
เพื่อนๆ ที่โรงงานก็ถูกส่งกลับประเทศหมดแล้ว
เหนื่อยมากเลยละ ที่ทำความสะอาดจนไม่เหลือรอยนิ้วมือแล้ว
[แค่นขำ]
แค่ออกนอกประตูนั่น ก็มีคนรู้จักฉันตั้งร้อยคนแล้ว
แล้วคนพวกนั้นมีใคร ที่รู้จักเถ้าแก่เนี้ยอย่างแท้จริงด้วยเหรอคะ
หมายถึงถ้าเถ้าแก่เนี้ยหายไป จะมีสักคนมั้ยที่มาหาคุณน่ะคะ
ไม่ว่าดิ้นรนแค่ไหน ของปลอมก็เป็นของปลอมอยู่ดี
แยกออกจากของจริงไม่ได้
จะถือว่ามันปลอมได้เหรอ
[ดนตรีระทึก]
เถ้าแก่เนี้ย
ที่ฉันพยายามจะใช้ชีวิตในฐานะเถ้าแก่เนี้ย
ไม่ใช่เพราะฉันเป็นตัวปลอม
แต่เป็นไปได้เพราะเถ้าแก่เนี้ยมันปลอมค่ะ
[ทั้งคู่กรีดร้อง]
[หอบแรงต่อเนื่อง]
[ปนหอบ] แกรู้อะไรเกี่ยวกับฉันบ้าง ถึงได้มาพล่าม
[ซาราห์] ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเธอตั้งแต่แรก
ถ้าซาราห์ คิมพูดว่าขอโทษออกมาแค่คำเดียว
เรื่องก็คงไม่บานปลายถึงขั้นนี้
คำว่า "ฉันขอโทษ"
เธอไม่ยอมพูดคำนั้นจนถึงที่สุด
[ดนตรีหลอนเขย่าประสาท]
[ลิฟต์ดัง]
[สั่น หายใจแรง]
ช่วยด้วยค่ะ คนตรงนั้นเขา…
[สั่นปนหอบ] ช่วยด้วยค่ะๆ คนตรงนั้นเขา…
คิมอึนแจ
[ซาราห์หายใจสั่นแรงต่อเนื่อง]
อึนแจ
น่าจะจำผิดคนแล้วค่ะ
[ดนตรีหลอนเขย่าประสาทต่อเนื่อง]
แยกออกจากของจริงไม่ได้
จะถือว่ามันปลอมได้เหรอ
[เลือดทะลัก]
[ซาราห์] ซาราห์ คิมไม่รู้ว่าจะหยุดยังไง
นั่นคือเหตุผลที่ซาราห์ คิมตาย
- [ไมค์หอน] - [ทุกคน] โอ๊ย
เชื่อว่าจะกลายเป็นคิมมีจองได้เหรอครับ
ฉันเชื่อคุณค่ะ
เพราะว่าคุณไม่ยอมปล่อยฉันออกไปแบบนี้แน่ๆ
ฉันสารภาพทุกอย่างในฐานะคิมมีจอง
ในฐานะซาราห์ คิม จะกลับคำสารภาพทั้งหมดและปฏิเสธทุกข้อหา
คุณตำรวจเลือกได้เลยค่ะ
[ดังแว่ว] จะเอายังไง ชีวิตตัวเองแขวนอยู่คนเดียวเหรอ
ทุกคนที่นี่ก็แขวนหมด
[สายสืบร่างท้วมถอนหายใจ]
[หัวหน้าหน่วย] โฮ้ย!
[สายสืบร่างท้วม] คำให้การตรงกับที่สืบสวนหมด
ผู้ต้องสงสัยยอมรับทุกอย่าง รวมถึงแรงจูงใจและลงมือฆ่า
[ผู้กองอี] ถึงจะมีบิดเบือนไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่ความเท็จ
ไม่ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร ก็คือฆาตกรแน่ๆ เนอะ
- อืม - แต่เธอก็ไม่ใช่คิมมีจอง
ถ้าปล่อยไปตอนนี้ ระบุตัวตนได้แล้วขอหมายจับใหม่ซะก็…
จะระบุตัวตนคนที่ไม่มีตัวตนได้ยังไงกันเล่า หา!
ให้ตายสิ
[สายสืบร่างท้วมถอนหายใจ]
[ประตูเปิดและปิด]
[ผู้กองอี] เฮ้อ แม่ง
ตอนนี้หกโมงแล้วครับ
[ดนตรีเนิบกดดัน]
[ซาราห์] คุณตำรวจเลือกได้เลยค่ะ
จะปล่อยฉันออกไปโดยที่ไม่มีความผิด
หรือว่าคุมตัวในฐานะคิมมีจอง
(ชื่อ)
[ดนตรีหยุด]
(ชื่อ)
(คิมมีจอง)
ไม่มีหมวกใบอื่นเหรอคะ
[ดนตรีเนิบเร้าอารมณ์]
[แจฮยอน] ไปเถอะครับ
[พวกนักข่าวร้องเรียกเอะอะ]
[พวกนักข่าวรุมยิงคำถามต่อเนื่อง]
[นักข่าว 1] ช่วยพูดอะไรหน่อยค่ะ
[นักข่าว 2] ช่วยตอบคำถามทางนี้หน่อยสิครับ
[ผู้พิพากษา] จากการวางแผนการฆ่า อย่างละเอียดตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุ
และข้อเท็จจริงที่ว่าตั้งใจทิ้งผู้ตาย ให้อยู่ในสภาวะที่อันตรายถึงชีวิต
จึงจำเป็นต้องลงโทษจำเลย ให้เหมาะสมกับความผิดที่ได้ก่อไว้
เมื่อพิจารณาปัจจัยในการกำหนดโทษต่างๆ
จึงลงโทษตามที่ระบุเอาไว้
ให้จำเลยคิมมีจองจำคุกเป็นเวลาสิบปี
[ดนตรีเนิบเร้าอารมณ์ต่อเนื่อง]
[พวกนักโทษหญิงคุย บ่นพึมพำ]
[ดนตรีเร้าอารมณ์]
[โฆษกฯ] สารวัตรพัคมูกยอง แห่งหน่วยสืบสวนอาชญากรรม
ขอมอบประกาศเกียรติคุณนี้ เพื่อยกย่องความดีความชอบ
และเพื่อเป็นแบบอย่างแก่ตำรวจทุกคน
5 สิงหาคม 2024 ผบ.ตำรวจนครบาลกรุงโซล คิมคีชุล
[คนปรบมือดังต่อเนื่อง]
เคารพ!
[ดนตรีแผ่วลงจนหยุด]
[มือถือสั่น]
หัวหน้าทีม
อ๊ะ ต้องเรียกว่าหัวหน้าหน่วยใช่มั้ยครับ
เห็นว่าอาสาไปสถานีย่อย
เห็นแล้วเหรอครับ ผมว่าจะบอกอยู่พอดี
นี่
ฉันพยายามเต็มที่เพื่อให้ได้อยู่ที่นี่
แล้วทำไมนายถึงไปที่นั่น
ก็แค่คิดว่าน่าจะสนุกน่ะครับ [หัวเราะ]
อืม
ไปเถอะ
ครับ
[ถอนหายใจเฮือก]
[ประตูปิด]
สนุกงั้นเหรอ
เฮอะ
- พวกน้องหมามันเซนซิทีฟ - [ฝีเท้าเดินมา]
จับให้ดีแบบนี้แล้วก็ตัดออกอย่างนุ่มนวลนะคะ
[ผู้คุม] 2389 คนมาเยี่ยม
ไหนว่าไม่เคยมีใครมาเยี่ยมไง
[ประตูปิด]
[มูกยอง] 2389
ชีวิตที่นี่เป็นยังไงบ้าง
อยากรู้เลยมาหาเหรอคะ
เปล่าหรอก
ผมมาเพื่อบอกว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ
[ดนตรีหม่นหดหู่]
งานศพซาราห์ คิมถูกจัดในฐานะศพไร้ญาติ
(ผู้วายชนม์ หญิงนิรนาม)
ส่วนที่บูดัวร์
ก็ยังคงรุ่งเรืองเหมือนเดิม
ต่อให้ไม่มีฉันเหรอ
ครับ
โล่งอกไปที
รู้สึกยังไงบ้างล่ะ ที่หลอกทั้งโลกได้สำเร็จ
คุณตำรวจจับฉันเลยได้เลื่อนขั้น
ฉันปกป้องบูดัวร์ได้
คิมมีจองก็ได้เป็นซาราห์ คิมตามที่ต้องการ
ไม่มีผู้เสียหายแล้วจะหลอกลวงได้ยังไง
[แค่นขำ]
ถ้างั้นตอนนี้
พอใจหรือยังครับ
สิ่งที่เรียกว่าพอใจในโลกนี้น่ะ
มีแค่คำว่าความพอใจเท่านั้นแหละ
ผมจะถามเป็นคำถามสุดท้าย
น่าจะเป็นคำถามที่ง่ายที่สุดในโลกแล้ว
คำตอบก็มีเพียงอย่างเดียวและสั้นๆ
คุณชื่ออะไรครับ
(ซาราห์ เริ่ดลวงโลก)
[ดนตรีหยุด]
[เพลงธีมหลอนกระชากอารมณ์]
[เพลงธีมบรรเลงต่อเนื่อง]