Pięknie tu.
Kalifornia.
Cieszę się, bo odwiedzi mnie José.
To serdeczny znajomy i niesamowity szef kuchni.
Wie też, jak się dobrze bawić.
Oboje uwielbiamy karmić ludzi, zwłaszcza dużą ich grupę.
Odwiedzi mnie i pomoże mi przygotować ucztę,
żeby podziękować ekipie za jej pracę nad tym sezonem.
Ekipa to serce całej produkcji.
Bez niej nic się nie dzieje.
Wiele osób z ekipy nie pochodzi z tej okolicy.
Chcę zapoznać je z lokalnymi przysmakami, jak owoce morza i wino.
Uwielbiam wino z małej winiarni o nazwie Jonata.
Godzinę drogi na północ od domu.
Jadę tam, żeby wybrać dla nas wina.
Potem wrócę i będę gotować z José.
Świetny plan. Będzie fajnie.
- Hej. Niespodzianka. - Niespodzianka.
Mówiłam ci, że wrócę. Nie mówiłam po co.
- Miło cię widzieć. - I ciebie. Dzięki za spotkanie.
Przygotowuję swoistą ucztę i chciałabym wybrać do niej wino.
- Super. Rozejrzyjmy się. - Dzięki.
Dość fajne miejsce do pracy.
W każdym rzędzie
można odkryć coś nowego i pięknego.
Ale gdy spojrzysz z perspektywy, to zapiera dech w piersiach.
To wzgórza Santa Rita Hills.
Tu mamy odmianę pinot noir. Typową dla tych wzgórz.
Wspaniale. Zbieracie to wszystko ręcznie?
Tak, ręcznie.
Powoli i z miłością.
- Nie jadłam winogron z winorośli. - Dam ci całą kiść.
O rety, ale super!
Wyrazisty smak, niezbyt twarda skórka.
Pinot noir lubi umiarkowane temperatury.
Ta okolica właśnie to zapewnia.
Sama uprawiam dużo owoców.
Ranki są chłodne i pochmurne,
ale późniejsza eksplozja słońca gwarantuje kwaskowość i słodycz.
Nagle próbujesz owocu, który jest pełen smaku.
Tak właśnie działa przyroda.
W stu procentach, i to coś pięknego.
Wino bywa skomplikowane, ale sam proces jest prosty i naturalny.
Uprawa i fermentacja.
Uprawa to czekanie, aż owoce naturalnie dojrzeją.
- Ubijaj. - Niezły trening.
- Zgadza się. - Zasłużymy sobie na wino.
To moje szczęśliwe miejsce.
Pięknie tu.
Nie musisz mnie przekonywać do udziału.
To wino z odmiany sangiovese, 2023.
Ale piękny kolor.
Najważniejsze, by smakowało.
Jeśli wiesz, że jakieś wino ci smakuje, a inne nie, to już wiesz sporo.
Piękność.
Będzie pasowało do naszej uczty.
Z MIŁOŚCIĄ, MEGHAN
José już jedzie. Kocham José Andrésa.
Ponadprzeciętna osobowość.
Wyjątkowy, utalentowany szef kuchni.
Ma wielkie serce.
Przygotujemy ucztę.
Zróbmy espresso. Będzie café con leche.
I wypieki, które mu powinny zasmakować.
Jestem podekscytowana.
Współpracujemy od kilku lat.
Nasza fundacja często współdziała z World Central Kitchen,
która pracuje w strefach kryzysowych.
Dba o to, aby zapewnić ludziom posiłki.
José niemal cały czas jest w drodze, jeździ tam, gdzie jest potrzebny.
Więc gdy ma czas wpaść, to wielka radość.
Będą mu smakować. Mniam.
To wypieki z jednej z moich ulubionych piekarni.
To skrzyżowanie croissanta z churro.
Wypełnione kremem lub czekoladą.
Jak może nie smakować?
Mniam. Ale pycha!
Nawet gdy podajesz coś mniejszego, warto zadbać o prezentację.
Mleko można tylko podgrzać albo też spienić.
Posypujemy cukrem z cynamonem.
Urocze, co?
Zaraz będzie José.
Już cię słyszę. O rany.
Cześć. Popatrz no tylko na siebie.
Cieszę się, że cię widzę.
- A ja ciebie. - O rety. Co przyniosłeś?
Nie lubię przynosić małych kawałków sera.
Najwyraźniej.
Przyniosłem więc cały ser.
Ma on wspaniałą historię.
A to do uprawiania sportu.
- Idealne dla Archiego. - Jamón ibérico.
- Ale emocje. - Musiałem ją przywieźć.
Będzie uczta.
Zobacz tylko. Gotowa.
I ten ser. Moja mama, Marisa, uwielbiała ser pleśniowy.
Już jej z nami nie ma,
więc postanowiłem zrobić ser pleśniowy ku jej pamięci.
- Cudownie. - Najlepszy prezent dla mamy.
- Dziś spróbujesz. - Wspaniale.
Zrobiłam nam kawę.
- Czym ją posypałaś? - Chciałam, by było ładnie.
- Cukier z cynamonem. - Wygląda ładnie.
- Wrzucę na Instagrama. - Super.
Cudeńko.
Pyszna.
Słyszałam, że lubisz wypieki z kremem waniliowym.
Te są boskie. Z lokalnej piekarni.
W Hiszpanii mamy takie rzeczy.
Tak jakby churro spotkało croissanta,
pobrali się w tym pysznym...
Jak się ma twoja rodzina? Jak córki?
Rodzina ma się świetnie. Porozrzucana po świecie.
O rany.
Nie lubię upływu czasu.
Bo dzieci nie są już ze mną.
Źle sobie z tym radzę.
Też muszę być na to gotowa.
Moje dzieci mają trzy lata i pięć, a już się martwię.
Już takie duże?
Obłęd. Jak ostatnio razem gotowaliśmy, dopiero co urodziłam Lili. Było super.
Cieszę się, że mimo wszystko jesteś bezpieczny.
Zjawiasz się w miejscach, gdzie ludzie potrzebują wsparcia i jedzenia.
- Martwię się. - Dlatego są też takie chwile.
Dają nam energię, aby dalej robić swoje.
- Potrzebujemy takich chwil. Z bliskimi. - Masz rację.
I właśnie dlatego ugotujemy coś dla ekipy.
To będzie wielka uczta z lokalnymi owocami morza i winem.
Wspaniale.
Uważam, że posiłki personelu to coś najfajniejszego w branży restauracyjnej.
- Rodzinny posiłek. - Najlepszy, często lepszy niż te w menu.
Właśnie, robiony z serca i poczucia wspólnoty.
- Zatem... - Do dzieła. Ser mamy.
- Szynkę też. - Całkiem sporo.
Ekipo, jak się macie?
Kto lubi ser? A szynkę i ser?
Dobrze. Poproszę nóż.
Ale cudo.
A to ustrojstwo...
- To do szynki. - Od tej strony.
- Tak jest, to do szynki. - O rany.
Proszę pomóż.
To szynkowa stacja kosmiczna.
O tak.
Teraz szynka będzie idealnie...
- Zabezpieczona. - ...stabilna.
- Szynka gotowa. - Do krojenia.
No proszę.
Każdy powinien taką mieć w domu.
Tak sądzisz?
Można ją kroić dowolnym nożem.
Ale preferowane jest takie ostrze.
Jest elastyczne.
Rusza się niczym fale, po szynce.
I dodajemy muzykę. Na, na, na, na, na! Jak skrzypce.
Podoba mi się. Dzięki. Postoję tu sobie z tym...
Ukroję kawałek.
Zobacz. Widzisz?
Ten tłuszcz zachowujemy, żeby smażyć na nim jajecznicę.
Albo wykorzystać w zupie.
Można wiele z nim zrobić.
Plasterki muszą być cienkie.
Mówi szeptem o wszystkich żołędziach, z których powstała ta szynka.
O lesie, w którym żyła ta świnia.
Na zdrowie.
Okej. Pierwsze danie gotowe.
- Skąd w Hiszpanii pochodzisz? - Dorastałem w Barcelonie.
Ano tak.
- Asturia to miejsce moich narodzin. - Asturia.
Mały i zielony region.
- Mieszkałam w Hiszpanii. - Wiem.
Więcej czasu spędziłam w Argentynie. Dlatego mam argentyński akcent.
Mów do mnie po hiszpańsku.
Di, „Hola, José. Como estás?”.
Hola, José. Cómo estás?
- Todo bien? Ah, mirá vos. - Bum. Jazda.
Ale przez czas spędzony w Hiszpanii nauczyłam się seplenić.
Byłeś pod wrażeniem, ale...
Hola, de donde sos y cuando llegaste. Gracias. Gracias.
Sama nie wiem, to zabawne.
- Masz świetny akcent. - Gracias.
To góra sera!
Spora ilość sera.
Ale ekipa jest spora.
Ukroję tutaj.
Gruby kawałek.
Spójrz na to.
Przepiękny.
Posłuchaj. Kupiłaś te cudowne smażone obłoczki.
- Tak? - Spójrz na to.
W życiu nie wolno nam marnować chwil.
Och.
Chwileczkę.
- Ojej. W środku jest krem. - Prawda?
Mówiłam.
Chwileczkę. Dam odrobinę.
Droga pani.
To jest...
- Niesamowity kęs. - Kawałek nieba.
Z serem pleśniowym. Nie będę wyrafinowany.
Mówiłaś, że karmimy ekipę.
Ty jesz, ja jem. Czemu oni nie jedzą?
Ktoś się skusił.
Pycha.
Ale smaczne.
Meghan, gotowanie to łączenie.
Masz wypieki i ser.
Łączysz je i proszę.
Masz coś wspaniałego. Nie trzeba się nadmiernie wysilać.
To wręcz coś wyjątkowego.
Co zrobimy z serem na naszą ucztę?
- Masz papryczki piquillo? - Mam.
Zrobimy papryczki piquillo.
Ser pleśniowy i papryczki piquillo.
Drugie danie jest.
Dodajmy to do menu. Mam też wino na naszą ucztę.
Możemy go spróbować, gotując.
Wiele się tu dzieje.
Te wszystkie wina?
Winiarnia jest 45 minut stąd.
- Dolina Santa Ynez. - No. Bardzo dobre wino.
Są bardzo zaangażowani, co lubisz. No i to lokalne wino.
Celebrujmy to miejsce.
Dlatego też mamy w lodówce owoce morza.
Dobrze.
Wiem. Sporo tego.
Jeżowiec morski.
- Są fascynujące. - Bardzo fascynujące.
Wiem.
Co jeszcze mamy? Widzę ostrygi.
Tak.
Okej.
Mamy homary.
Spójrzcie tylko, są niesamowite.
I kalmary. Będzie menu wegetariańskie.
Otóż to.
Uwielbiam kalmary.
Ten rodzaj powinniśmy spotykać na całym kontynencie.
Co z tym wszystkim zrobimy. Ostrygi?
Niektóre podamy na surowo, musimy.
Z tyłu mamy grill?
- Grillowane ostrygi. - Właśnie.
Super. Przygotujemy gonady, jadalne części jeżowców.
Tak. Potem będzie paella.
Paella sprawdza się w sytuacjach kryzysu.
Tradycyjna hiszpańska paella to duża patelnia, która karmi wiele osób.
Proste.
Paella z owocami morza, które tu mamy.
- Spójrzcie na jakość tych owoców morza. - Niesamowita.
Jakość jest niesamowita.
Spróbuj czerwonego.
- Czerwone jest świetne. - Smaczne.
Dużo gotowania, dużo smakowania.
- Za dobry początek. Cieszę się. - Salud. Ja też.
- Kocham owoce morza, ale... - Ten entuzjazm.
- Najbardziej się cieszę, że tu jestem. - I ja.
Będzie fajnie. Pyszne.
Bardzo pyszne.
Czas na jeżowca.
Jeżowce kupiliśmy w porcie. Rozmawiałam ze Stephanie.
O rany. Czyż nie jest najlepsza?
I taka czaderska.
Prowadzi zrównoważoną firmę, żadnego przeławiania. Super.
JEŻOWCE MORSKIE Z SANTA BARBARA
- Hej. - Hej.
- Stephanie? Meghan. - Jak leci?
- Miło mi. - Mnie też.
Dziękuję, że się zgodziłaś.
Z chęcią pokażę ci, co robimy.
- Chętnie zobaczę, co masz. - Są tutaj, w koszu.
O rety, są ogromne.
Ale obłęd.
- Urządzasz imprezę, tak? - Zgadza się.
Pokazać ci, jak je otwierać?
Poproszę.
Super. Od kiedy się tym zajmujesz?
Niemal 20 lat.
Wspaniale.
Żyją sobie na skałach, na skalnej rafie.
Wezmę drugiego.
Tutaj ma aparat gębowy zwany latarnią Arystotelesa.
- Serio? - Tak.
To ciekawe. Arystoteles jest autorem „Historii naturalnej zwierząt”.
Opisał je podobnie do latarni z poroża, które były wtedy źródłem światła.
- Ale super. - Więc nazwa się zachowała.
Istnieje narzędzie do ich otwierania.
Świeży.
Oj. Rusza się.
Otwieramy od strony gębowej.
Umiejscawiamy narzędzie...
Trzeba się dobrze zaczepić.
Łoł.
Nadal się rusza, bo ma nerwy i jest świeży.
Nic nie czuje, nie ma mózgu.
To latarnia Arystotelesa.
O rany. Nic nie czuje?
Nie czuje bólu. Fizjologicznie nie ma ku temu zasobów.
Otworzyłyśmy go. I widzimy wnętrzności.
Można je jeść, jeśli się chce.
Ale ich usunięcie poprawia estetykę.
Lubię używać pęsety. Możesz też palców.
Czasem zostają resztki i piasek.
Używam wody z solą, żeby się ich pozbyć.
- I potem nabierasz łyżką. - Tak.
- Ale pycha. - Fakt.
Macie ochotę spróbować? Bianca, chcesz?
Czyż nie jest pyszne?
- Jak marzenie. - Prawda?
Jeżowce występujące w Santa Barbara są najlepsze.
Tutejsze warunki to swoisty merroir.
Składniki odżywcze, temperatura wody.
- Idealne... - Połączenie.
Robisz to od 20 lat?
Niemal od 20 lat.
Co robisz? Wypływasz codziennie. Bo same nie wskakują do sieci.
Byłoby super, gdyby wskakiwały do łodzi.
Wyobrażasz sobie?
Zakładam piankę i nurkuję.
Mam grabie, nie robię tego rękoma. Ale zbieram je pojedynczo.
Niesamowite. To wyjaśnia, dlaczego cena jest wyższa.
- To dyscyplina i wysiłek. - Dużo pracy.
Na nasze przyjęcie potrzebujemy 25.
- Nie ma sprawy. - Cudnie.
Nawet sceptycy w temacie są pod wrażeniem.
Z pewnością. Szacun gwarantowany.
Albo zakotwiczony.
- Dobra. - Zagoniłam cię do pracy.
Bardzo ci dziękuję, doceniam to.
Coś wspaniałego.
Dziewczyna z kurtką i jeżowcem.
Zaprosiłaś Stephanie?
- Tak! Oczywiście! - Na pewno będzie? Super.
- Przygotujmy jeżowce. - Dobrze.
Ona tak to robiła.
Jesteś zdeterminowana.
Działasz.
- Niestety nie dokładnie na środku. - Jest dobrze.
Ale otworzyłam, a to jest latarnia Arystotelesa.
Stephanie udzieliła ci lekcji z biologii morskiej.
Tylko z nią rozmawiałam.
Niesamowite. Ja lubię to robić tak.
Nacinam, układam nożyce płasko, tuż przy brzegu.
Jeśli wyobrazisz sobie, że to Ziemia, tniesz tuż przy linii horyzontu.
- Pomocna wizualizacja. - Okej.
I pięknie to wygląda.
I zobacz teraz. Pukamy.
Hej, jeżowcu. Mogę zajrzeć do twojego świata?
Jeżowiec mówi: „Tak, José, bo lubię Meghan i ciebie”.
I wtedy pojawia się latarnia...
Arystotelesa.
I oto...
- Bardzo elegancko. - ...idealnie przecięty jeżowiec.
Poproszę dwie łyżeczki.
I to są gonady.
Gonady, czyli gruczoły rozrodcze jeżowca.
Muszą się rozmnażać, by można je jeść.
To chyba część opowieści, którą możemy pominąć.
Dobra. Nie rozmnażają się.
Są tylko słodkie jak cukierki.
Jedna i druga. Odrobina limonki.
Lubię je bez dodatków...
Limonka, nie cytryna?
Cytryna nic do mnie nie powiedziała, a limonka...
- Już tak. - ...mrugnęła do mnie.
Mówiła do mnie, więc ją wziąłem.
Super. Rozumiem. Trochę skórki.
Zaczekaj, chwila. O tak.
Och. Nie spodziewałam się tego.
- Na grzance czy w takiej postaci? - Takiej.
Coś wspaniałego.
- Próbujemy? - Wersja naturalna. O tak.
Łoł.
I to jest gotowanie. Znowu łączenie.
To naprawdę wyjątkowy kęs.
- Naturalna forma. - Mamy kolejne danie.
Zajmijmy się resztą.
Świetnie ci idzie.
Dziękuję.
Proszę bardzo
Zobaczcie ręce. Kolor jeżowca barwi skórę.
Wygląda jak jodyna. Atramentowy.
Trochę soli?
Dzięki temu jest idealnie czysty.
Działaj, dobrze ci idzie.
- Dzięki. Mam tę pracę? - Jasne.
W której restauracji? W której z wielu mogę dostać pracę?
„Unikalne jeżowce Meghan i José”.
José i Meg. El Único.
Dokończmy to.
Dobra, dobra. Zobacz tylko.
Teraz trochę limonki.
- Nie za dużo, tyle, ile trzeba. - Odrobinkę.
Odrobinkę!
Nieco oliwy, jak mówiliśmy.
A potem to.
Twoja kolej. Działaj.
Skórka. Uwielbiam.
Więcej soli. Okej.
Przepięknie.
Kolejne danie gotowe. Idźmy dalej!
Rozpoczynamy przygotowania do paelli.
Ale chciałabym coś przekąsić.
Co będziemy przekąszać?
Mam opieczony chleb i anchois z lodówki.
Możemy to zrobić razem?
Będziemy robić boquerones.
Znasz różnicę między boquerones i anchois?
- Nie. - Ta sama ryba.
Boquerones są w occie.
Anchois to ta sama ryba, ale w soli.
Nie miałam pojęcia.
I cała różnica. Ta sama ryba, dwie różne wersje.
Rozumiem.
Ten pomidor jest do tego idealny.
O tak.
To jest czas na tapas.
- Czas na tapas. - Ten czas.
Och! Uwielbiam tapas.
Jest taki niewinny. Małe przekąski.
Super.
Daję dużo anchois. Bo uwielbiam boquerones.
Wiele osób nie lubi anchois.
- Wiesz czemu? - Czemu?
Bo nie jedli dobrej jakości anchois.
Może. Mają złą reputację.
Ale to prosty i wyjątkowy składnik.
Mamy to.
- Czas na tapas. - Czas na tapas.
- Hej, koleżanko. To jest pycha. - Pycha.
Musimy dodać to do naszego menu.
Ugotujemy bulion do paelli.
Mamy tu dwa garnki.
W jednym gotuje się woda, a do drugiego dodamy oliwę.
To zrobiłeś wcześniej i się sobie smaży.
Dużo cebuli i czosnku.
- Całe goździki. - Pomidory.
- Liść laurowy. - Hiszpańską wędzoną paprykę, pimentón.
To doda bulionowi wyrazistego smaku.
Widzisz to?
Można sugerować, żeby oprawić rybę, użyć jej części.
Wkładam całą. Chcę dobry bulion.
Ojej. Na serio? Całą rybę?
Tak. To nie musi być droga ryba.
Ale dobry bulion rybny powstaje...
- Z dobrej ryby. - Koniec tematu.
Homar. Chodź tu, maleńki.
Nazwał go „maleńki”.
Robimy tak.
Trzeba bardzo uważać.
Nazywa się homar kolczasty nie bez powodu.
Głowę przetniemy na pół.
Kładziemy tutaj, i kolejne cięcie.
I mamy homara przeciętego na pół.
Brawo.
Wszystko dobrze?
Tak. Dam radę. Mogę się zaangażować przy rybie.
Ale sama nie wiem...
Słuchaj, koniec końców...
Taka kolej rzeczy.
Medaliony przecinam na pół, tak?
- Wiesz, kto nie lubi homara? - Kto?
- Mój mąż. - Nie ma opcji.
I za niego wyszłaś?
Odłożymy je na później.
Wszędzie leżą głowy.
W garnku z oliwą podsmażymy homarze głowy.
Dobrze.
Czemu? Bo nada to wszystkiemu lepszego smaku.
Ze skorup.
Bulion to najważniejszy element paelli.
Podstawa jest zawsze najważniejsza.
Ludzie nie chcą płacić więcej za dodatkowy sos.
Nie mają pojęcia, co w nim jest. Ile miłości i składników zawiera.
Włączył się wentylator.
Hej, kolego. Uwielbiam takie samodzielne maszyny.
Nic nie zrobisz.
To dobrze. Cebula wydaje się już gotowa.
Wezmę to.
Dodam cebulę, pomidory i wszystko tutaj.
- Zdeglasujesz czy nie? - Można.
Ale można też zrobić tak.
- O rety, no jasne. - Upraszczamy.
Sprytne to.
Smak, o który mi chodziło.
O rany, to będzie takie dobre. Wkładaj dalej.
Łuhu!
Weźmiemy łyżkę cedzakową i pozbędziemy się szumowin.
Zbierzemy je.
- Jakbyś robił dżem. - Otóż to.
Pogotuje się przez 40 minut.
Będzie niesamowite.
Ostatni element paelli, który czas przygotować: kalmary.
Tak. Kalmary.
Aby je przygotować, wyciągamy macki, oddzielając je od reszty kalmara.
Zgadza się. Ten kalmar mnie oczarował.
- Oczarował... - Zobacz, co zrobiłem.
- Sepia. - Uszkodziłem woreczek czernidłowy.
Nigdy nie pytałam... Uwielbiam atramentowy makaron.
Nigdy nie zastanawiałam się, jak trafia tam barwnik.
Nie myślałam o tym.
Tu jest woreczek czernidłowy z sepią.
Wow.
I ten barwnik wykorzystuje się w sosach.
Tego się nie wyrzuca. To czyste złoto.
- Morski szafran. - Tak, morski szafran.
Barwnik ma intensywny smak. Wspaniale sobie poradziłaś.
- Dzięki. - No.
Nic się nie zmarnuje. Wszystko to wykorzystamy do bulionu.
Kroimy tak, jakby trójkąty. Spójrz.
- Tak. - Widzisz?
- To będzie do paelli. - Tak.
Spisaliśmy się.
- Kolorowe ręce. - Atramentowe.
- Sepia. I jeżowiec. - Tęcza kolorów.
Bulion rybny się gotuje.
Mamy kalmary pocięte w trójkąty.
Mamy medaliony z homara.
Bierzemy to wszystko i idziemy na dwór.
A la parilla.
- Llévame a casa. - Vamos.
- Chodźmy zobaczyć grill. - Dobra.
Niemal idealnie.
Wow. Przepięknie.
Gotowa na paellę?
Tak. Robiłam paellę, ale nie robiłam paelli jak należy.
Słownik podaje, że wszystko, co gotujesz w patelni do paelli, jest paellą.
Ale dla ludzi z Walencji...
- To coś więcej. - Ojej.
Wkurzą się na tę paellę?
Będą zadowoleni, bo będzie super.
Mamy homary. Mamy kalmary.
O rany.
Podsmażymy kalmary.
Tak, rozprowadź je na patelni. Będą podskakiwać, bo się cieszą.
Czyżby?
Oliwa jest bardzo ważna.
Co robisz, gdy ktoś zamawia w restauracji coś bez oleju?
Dzwonię na policję. I zgłaszam takiego delikwenta.
Przychodzisz do hiszpańskiej restauracji, nie lubiąc oliwy i czosnku. Lepiej wyjdź.
Teraz dodamy szafran.
- Mniam. - Odrobina szafranu.
- To doda paelli smaku. - Czujesz ten zapach?
Teraz hiszpańska wędzona papryka.
Suszona papryka. Dodaję pomidory.
Weź wszystko na środek, żeby nic się nie przypalało.
- Świetnie ci idzie. - Dziękuję.
Dałaś mi lampkę dobrego wina, więc dodam, żeby się nie przypalało.
Od razu lepiej.
- Pachnie. - Niektórzy teraz dodają ryż.
I go podsmażają.
Jasne. A ty co robisz?
Myślę, że łatwiej jest dodać bulion.
- Gdy się zagotuje, dodamy ryż. - Wtedy ryż.
To sugeruję nowicjuszom.
- Cofnę się. - To nasz bulion.
Wspaniały.
Dodamy tu dużo ryżu.
A bulion wyparuje.
Ryż jest jak gąbka, która pochłania...
- Cały ten smak. - ...cały smak z bulionu.
W paelli naprawdę chodzi o ryż.
Ludzie mogą sądzić, że to, co najdroższe, jest najważniejsze.
Ale gwiazdą programu jest ryż. Reszta to tylko tło.
- Trzeba zadbać, by ryż królował. - No.
Wszystko się gotuje. Dodamy ryż.
Po całej patelni.
Jakbyś to robiła od zawsze.
Otworzymy lokal z paellą i jeżowcami.
Nie będziemy za dużo mieszać. Bulion będzie parował.
Mamy 15 minut. Co robimy?
- Grillujemy ostrygi! - Bingo!
Ostrygi z zatoki Morro Bay na Pacyfiku.
Jedne z najlepszych na świecie. Te będą dla nas.
Gdy wszyscy będą gotowi, zrobimy więcej.
Weźmiesz masło i dodasz trochę na wierzch.
- Okej. Trochę na każdą. - Tak.
Z masłem wszystko jest lepsze.
Chwileczkę.
Więcej? Nie o to chodziło?
Możesz dodać masło? No wiesz...
- Chciałam być subtelna. - Zbyt subtelna.
Przesunę je na bok.
- Aua! - O rany.
Ogień chce z tobą zatańczyć.
Co robić, gdy ogień chce się bawić? Wita się z tobą, chce być blisko.
Teraz pieprz.
Ociupina gałki muszkatołowej.
I pimentón. Spotkanie Hiszpanii i Ameryki.
Nie ma co ich za długo grillować.
- Gdy widać bąbelki... - Ta tutaj.
- To ta chwila. Okej, jak tutaj. - Zdejmujemy je.
Aua, aua, aua.
- Olśniewające. - Próbuj.
Prościej być nie może.
Musicie spróbować.
- O rety. Ostryga nie z tego świata. - A my...
Dobra, paella.
Teraz kładę do góry nogami.
Okej.
Homar ugotuje się idealnie.
Ciepło ryżu wykona całą pracę.
- Na krawędzi ułożymy... - Idę.
- Homar. - Co jeszcze...
Medaliony też? Dodajemy wszystko.
Nigdy nie gotuję w takiej ilości.
Najważniejsze jest, żeby nie było stresu.
Zestresowany szef kuchni lub gospodyni to zły omen.
Nie jestem zestresowany. Że co?
- O to chodzi. - Jestem spokojny i opanowany.
Zaraz rozgotuję ryż. Nie jestem zestresowany!
Jestem zrelaksowany.
Tranquilo.
Wdech.
Zobaczcie tylko.
- Gorąco tu. - Zobacz.
Było mi chłodno, ale już nie jest.
Wyłączę. Gotowe. Spójrz tylko.
- Piękna. Increíble. - Gotowa.
Moja młoda Jedi, jesteś gotowa.
Ekipa będzie zachwycona.
Nakryjmy do stołu i wszystko przygotujmy.
Do dzieła.
Brrr, zimno tu.
- Hej. - Przystojna szynka.
Szynka, szynka, szynka.
Papryczki z serem pleśniowym. Piękne.
Dodam oliwy do papryczek piquillo.
- Super. - O tak.
Mogę zapalić świeczki?
Wygląda wspaniale.
- Meghan, musisz to zobaczyć. - Co to?
- Porrón. - Porrón.
Tradycja w Katalonii.
To idealny instrument do wzmacniania więzi z ludźmi.
Zazwyczaj wlewasz wino musujące.
W Katalonii to będzie cava. A potem...
Tego się nie spodziewałam.
- Wieje. - Wieje.
Tak się to pije. I podaje dalej.
- Ojejku. - Nie każę ci tego robić.
Trzeba współgrać z wiatrem. Z której strony wieje?
Mamy ostrygi. Z masłem.
Fantastycznie.
Cóż za talerze. Wyglądają pięknie.
Niesamowite.
Chyba jesteśmy gotowi na ekipę.
Zapraszam wszystkich!
Witajcie. Witajcie. Witajcie!
Tak się cieszę, że jesteś.
Zapraszam ekipę. Chodźcie. Wszyscy są zaproszeni.
Czego się napijecie? Szampan? Wino?
- Dziękuję. - Jasne.
Patrzcie. Próbujesz znowu?
Profesjonalista.
- Dasz radę. - Musisz. Spróbuj.
- Brawo! - Śmiało!
- Wykorzystaj grawitację. - Wyżej. Wyżej.
- Bardzo ładnie. - Super.
Częstujcie się, jest mnóstwo jedzenia.
To było pyszne.
Podzielimy się?
- Wszyscy próbują jeżowców. - Smacznego.
Mniam.
Komu czegoś polać?
- Pyszne, co? - Kremowe.
- Tak, smakuje mi. - Przepyszne.
Jak wiecie, co za przygoda przez dwa sezony.
Niesamowita ekipa.
Wiecie, że widzę, jak ciężko pracujecie.
Rozmawialiśmy z José o posiłkach dla personelu w restauracjach.
Pracownicy razem je przygotowują i jedzą. I to zrobiliśmy.
Bardzo dziękuję. Jesteśmy wdzięczni. Wasze zdrowie. Dziękuję.
Dziękuję, José. Łuhu!
- Możesz coś zjeść? - Dobra. Mogę wziąć kamerę?
- Ty ją weźmiesz? - Musisz zrobić sobie przerwę i zjeść.
Pożycza ramię.
Dobra, złapię ostrość.
Łapię ostrość. Łapię ją.
- Okej? - O rany.
No dobra ludzie.
O rany.
Ci ludzie tworzą świetne programy telewizyjne.
Ludzie jak ja gubią ostrość.
Hej, Meghan. Czekaj, niech złapię ostrość.
Okej.
- Mamy tu Meghan! - Hej!
PRZEPISY I WIĘCEJ
Napisy: Dorota Miklasińska