Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie, teraz para złoży przysięgę.
Lucasie Duvivier, czy bierzesz za żonę obecną tu Élodie Fabergé?
- Jeszcze może odmówić. - Przestań.
Tak!
Doskonale.
Świetnie.
Czy ty, Élodie Fabergé, bierzesz za męża
obecnego tu Lucasa Duviviera?
- Cholera. - Nie wierzę.
Przepraszam.
Przypominam wszystkim,
aby przełączyli telefony komórkowe na tryb ślubny.
- Dziękuję… - Tryb ślubny!
Jak mówiłem, Élodie Fabergé, czy bierzesz Lucasa Duviviera za męża?
Tego już za wiele.
No nie!
- To Damien. - Co?
Zacznę od nowa. Czy ty, Élodie Fabergé…
Jak tak można?
Czyj to telefon?
Jej koleżanki.
Jesteśmy na ślubie. Nie możemy odebrać!
Dosyć tego.
Dobra. Uspokój się.
Élodie, podobno to pilne.
Co?
Podaj jej.
Odbierz szybko.
Co ty wyprawiasz? Chyba nie odbierzesz?
Przepraszam. To zajmie tylko chwilkę.
Halo?
- Co jest? - Nie wierzę.
Myślę, że to ważne. Nagły wypadek.
Nagły wypadek?
Kompletnie ci odbiło. Jestem na własnym ślubie.
- Jak możesz robić mi to dzisiaj? - Kto to?
Pewnie, że pamiętam Capri.
- Co? - Jak mogłabym zapomnieć?
Nie czułam czegoś takiego do nikogo.
- Kto to? - Jej były.
- Co? - Jej były?
Kochanie, wystarczy. Rozłącz się, dobrze?
Proszę pani, wszyscy czekają na pani odpowiedź.
Bierze go pani za męża?
- Tak, oczywiście. - Powiedziała „tak”.
- Czyli tak? - Nie, nie…
Mówiąc tobie „tak”, powiedziałam „nie”.
Dobrze rozumiem? Mówiąc „tak”, miała pani na myśli „nie”?
Niemożliwe. Myślałam, że jesteś w Australii.
Proszę pani, czy „tak” znaczy „nie”?
Może tak.
Trochę się pogubiłem.
- Co powiedziała i komu? - Nie wiem.
- Czyli nie. - Tak?
Przykro mi, Lucas.
Nie mogę.
Nie!
Przepraszam.
- Élodie! - Élodie?
Élodie…
Moje biedactwo.
Niestety miała na myśli „nie”.
Przykro mi, Lucas.
Nie mogę.
FRAJER!!!
Przykro mi, Lucas. Nie mogę.
Przykro mi, Lucas.
Trzymasz się?
Wiem, słyszałam…
Musi ci być ciężko.
Tak, nie jest łatwo.
Świetny z ciebie facet. Do tego przystojny.
- Tak? - Najprzystojniejszy nauczyciel w szkole.
Może poznasz kogoś szybciej, niż myślisz.
Wiem, że to kiepski moment, ale…
Léa…
Ja też czułem, że coś nas łączy, ale to dla mnie za wcześnie.
- Lucas? - Tak?
To nie mój numer telefonu.
To dane konta bankowego.
Zastanawialiśmy się,
czy mógłbyś oddać nam pieniądze na prezent ślubny,
skoro do ślubu nie doszło.
Nie ma pośpiechu.
Ale też nie ociągaj się.
Dzień dobry, Corine. Tu Lucas.
Proszę przekazać Élodie…
że się z tym pogodziłem.
Ja nie chcę…
Jesteś suką! I do tego brzydką!
Wróć do mnie.
Élodie?
- Cześć, skarbie! - Hejka!
- Cześć! - To my.
Wpadliśmy do cateringu, żeby odebrać jedzenie.
Zabraliśmy już trochę dla siebie.
Dobra, skarbie.
Wiem, że teraz trudno w to uwierzyć, ale zaufaj mi.
Na końcu tunelu zawsze jest światło.
Albo pociąg.
Gdzie narzędzia, które dałem ci na święta? Szuflada w kuchni się nie domyka.
Mamo, tato, dzięki za przybycie, ale chcę być sam.
A to co?
Jakie piękne.
Tam miał być nasz miesiąc miodowy.
Chciałeś ją tam zabrać?
To najlepszy kurort na Mauritiusie.
Pewnie drogi.
Musiałem wziąć pożyczkę, a agencja nie chce oddać pieniędzy.
No to jedź. Dobrze ci to zrobi.
- Jasne. Sam? - Jeśli chcesz, pojadę z tobą.
Mamo, czy ty się słyszysz?
- Nie spędzę miesiąca miodowego z matką. - Wiem, żartowałam tylko.
Zadzwonię do nich i odzyskam pieniądze. Nie daj sobą pomiatać.
- Mamo! - Tak!
Beze mnie wszyscy dają się naciągnąć!
Wiesz…
Po naszym ślubie
planowaliśmy polecieć do Rio.
To było jej marzenie.
No ale praca,
kupno domu, twoje narodziny…
Życie.
Nigdy nie polecieliśmy.
To Élodie. Zostawisz mnie?
Pozdrów ją ode mnie.
To wasze jedyne rozwiązanie?
- Élodie? - Z kim? Z własną matką?
Miło, że dzwonisz.
- Tak? A chciałeś mojej śmierci. - Nie słyszę. Gdzie jesteś?
U Damiena w pracy. Fajnie, co?
Myślałem, że to mechanik.
Nie. Mówiłam, że pracuje przy samochodach.
- Wszystko gra? Kto to? - Lucas.
O nie. Biedaczek.
Jest taki miły.
Zależy mi na tobie, ale więcej czuję do Damiena.
Jeśli dzwonisz, żeby się pastwić…
Nie rozłączaj się.
W dniu naszego ślubu zostawiłam klucze w mieszkaniu.
Lecimy na Grand Prix Miami, a ja nie mam ciuchów.
Mogę wpaść w przyszłym tygodniu?
- Nie. - Czemu?
W przyszłym tygodniu nie ma jak.
Niby czemu?
- Przecież będę na Mauritiusie. - Lecisz tam?
- Sam? - Czemu miałbym być sam?
Myślałaś, że jesteś niezastąpiona?
Z kim lecisz, Lucas?
Nie twoja sprawa.
Lucas, skarbeńku. Gdzie masz paszport?
Lepiej mi go daj, żebyś nie zgubił.
Prezent z okazji podróży poślubnej.
Jak miło. Proszę, skarbie.
- Urocze. - Nie ma za co.
Zrobić zdjęcie?
- Nie trzeba. - Poprosimy.
- Proszę o telefon. - Tak.
Proszę.
Chyba lepiej będzie z buziakiem?
Śmiało.
- Życzymy zakochanym miłej podróży. - Dziękujemy.
MIESIĄC MIODOWY Z MAMĄ
Przestaniesz się dąsać?
Jako dziecko uwielbiałeś, gdy dawałam ci buzi.
Przestań!
- Witamy. - Dzień dobry.
- Witamy na Mauritiusie. - Dziękuję.
Witamy w raju!
Jestem Gloria, dyrektorka hotelu.
Miło panią poznać.
Jest mały problem. Nasz pokój nie jest gotowy.
O, mówi pani po francusku.
Był mały problem z poprzednimi gośćmi, ale niedługo wszystko będzie gotowe.
Ale moja żona jest zmęczona.
Nie widać. Wygląda pani olśniewająco!
Damy państwu dwa drinki. Bez obaw.
Ryan, proszę.
Za taką cenę to niedopuszczalne.
Ci młodzi są tacy zmęczeni.
- A pani nazywa się… - Duvivier.
Zgadza się. A pan Duvivier?
- Robi tam zdjęcia. - Ach tak.
Młodziutki.
Tak, ale nie jest zmęczony.
- Idziesz, skarbie? - Tak.
Proszę tędy.
Widzisz, Ryan? Ludzie krytykują różnicę wieku,
ale u nich to nie problem.
Myślą, że jesteśmy parą.
Zabawne, prawda?
Nie zabawne, tylko obrzydliwe.
Gdy odbierałam cię ze szkoły, brali mnie za twoją siostrę.
Ślub z siostrą też byłby obrzydliwy.
Wiek to tylko liczba. On wygląda nawet na starszego.
Jedno łóżko?
To wyspa miłości przez duże M.
Morze jest jak pieszczota.
Powietrze jest jak afrodyzjak.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę.
Po jednej upojnej nocy znikną wszelkie problemy.
Jeśli stanie pan na wysokości zadania.
Gdzie będę spać?
- Proszę pani. - Tak?
To wcale nie zgadza się z tym, co było w broszurze.
Proszę spojrzeć. Gdzie taras z widokiem na basen i lagunę?
- A sauna? - Zaszło nieporozumienie.
To oczywiście wspaniałe, ale to Apartament Królewski.
Jest dużo droższy.
Przecież wydałem fortunę!
A tu nie ma nawet kanapy.
- Ojej. - Proszę mu wybaczyć.
Jest jeszcze rozemocjonowany.
- Ślub był wielkim szokiem. - Na pewno.
Nie wyobraża pani sobie. Mam ciarki na samą myśl.
Ciarki?
Słyszałeś?
Ma ciarki, Ryan!
Ja też mam ciarki.
To okropne widzieć go w takim stanie.
Robił wszystko, by ten miesiąc miodowy był niezapomniany.
Zadłużył się po uszy.
Szczęściara z pani, pani Duvivier.
- Proszę mówić mi Lily. - Lily.
Myślisz o tym, co ja, Ryan?
- Klient zadowolony, hotelarz spełniony. - Właśnie!
Proszę!
Proszę wejść.
A teraz…
widok.
Oto Apartament Królewski.
To jak wygrana na loterii!
Bo apartament oferuje wszystko.
Wycieczki, zajęcia, spa, masaże,
pełne wyżywienie z naszym szefem kuchni Vincentem.
Jest na państwa zawołanie całą dobę, aby zaspokoić wasze kubki smakowe.
Wszystko w cenie!
- Niesamowite. - Zadowoleni?
Tak, jest bardzo zadowolony.
Pani Lily. Dla nas są państwo wyjątkową parą.
Jestem pod ogromnym wrażeniem.
Zwykle pary są szablonowe.
Stary ze starą, młody z młodą, stary z młodą,
ale zawsze to mężczyzna jest starszy.
Ale państwo są wyjątkowi.
To dlatego robimy z Ryanem wyjątek.
Słyszałeś, skarbie?
Tak, panie Duvivier?
Oglądajmy dalej, bo łoże ślubne czeka.
Śmiało!
Lucas, spójrz na łazienkę.
- Oto apartament dla nowożeńców. - Jak pięknie!
Zapraszam tutaj. Musimy odprawić rytuał płatków.
To bardzo ważne.
Ryan, proszę.
Uznaję wasz miesiąc miodowy za otwarty!
Gratulacje, pani Lily.
Dziękuję, Glorio.
Ryan, chodźmy.
Nasza piękna para na pewno chce trochę prywatności.
Nieprawdaż, panie Duvivier?
- Miłego pobytu. - Dziękuję.
Jeszcze raz dziękuję.
Co ty wyprawiasz?
Jak to?
Dała nam go, bo myśli, że się pobraliśmy!
No tak.
A jeśli dowie się, że jesteś moją matką?
Nie musimy jej mówić.
To szaleństwo.
Co nam szkodzi? Musimy tylko trochę przed nią poudawać.
Nie widzisz, że to spełnienie marzeń? Nie psuj tego.
No proszę, Lucas.
Lucas, proszę.
No dobra.
Jestem księżniczką.
- Nie poprzytulasz się z mamusią? - Przestań.
Jestem w raju.
To piekło.
Cześć, skarbie!
Długo czekałeś?
Ładnie, co?
Może odwiedzimy tę wyspę?
Ja nie chcę, ale ty możesz iść.
Nie zostawię cię samego.
O rany, już jesteś czerwony. Nałóż krem.
Mamo!
No już! Dobra, nie nakładaj.
To przyspiesza starzenie się skóry. Będziemy wyglądać na równolatków.
Nie ściągaj stanika!
Nie chcę mieć śladów po opalaniu. Posmaruj mi plecy.
No proszę. Zrób to dla mamy.
Porządnie nasmaruj ramiona.
Miałeś nasmarować ramiona.
No już, teraz niżej.
Nie! A dół pleców?
No już! Jak coś robić, to porządnie.
Dziękuję.
Za 20 minut!
Cześć.
Za 20 minut.
Nasza zakochana para!
Zażyli państwo trochę słońca?
Było bosko.
Za 20 minut mamy fantastyczną wycieczkę na quadach.
Gorąco polecam. Jest tam pięknie.
- Chciałbyś? - Nie mam ochoty.
Panie Duvivier!
Proszę uszczęśliwić żonę!
- Zajmę się tym. - Dziękuję.
Idź. Ja wrócę do pokoju.
- Będziesz tam siedział naburmuszony? - Maya! Kolejni.
Przechodzę żałobę.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Zapraszam.
Quady są fajne, ale ja organizuję rejsy jachtem.
Jest ciszej, bardziej ekologicznie, ale równie ekscytująco. Jest pani chętna?
Wolałbyś to, skarbie?
- Nie, jedziemy na quadach. - Tak?
- Tak. - Może innym razem.
- Chętnie. - Chodź.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Ekstra!
No już, przyspiesz!
Wszystko gra?
Dobra. Możemy iść.
Chcę pokazać wam punkt widokowy. Pójdziemy pieszo.
- Zaparkuj tam. - Chodźcie!
- Pamiętaj o równowadze. - Tak.
- Jakieś pytania? - Już.
Żadnych? Teraz jest na nie czas.
Chodźmy całą grupą.
Ładna, co?
- Kto? - Błagam. Widziałam, jak na nią patrzysz.
No co? Mówię tylko, że ładna.
Mamo!
- Nie „mamo”, tylko „Lily”. - Idą państwo?
Tak.
Już niedaleko.
Proszę.
- Zobaczcie sami. - Tam?
Chmury się rozejdą.
Ślisko.
Ostrożnie.
Szczęściarz z pana. To żywe srebro.
- Kto? - Pańska żona.
To nie moja żona.
Wolno panu lubić dojrzałe kobiety.
- Nie oceniam. - To nie moja żona, tylko matka.
- Idziesz? - Tak.
- Poślubił pan własną matkę? - Nie jestem żonaty.
Ale jest pan na miesiącu miodowym z mamą.
To skomplikowane. Proszę nie mówić mamie, że się wygadałem.
To dla niej bardzo ważne.
Dobra.
Jesteśmy.
To najlepsze miejsce na zdjęcia.
Chodź. Zrobi nam pani jedno?
- Oczywiście. - Wstawię je na Instagram.
Znajomi będą zazdrośni.
Idealnie. Proszę.
Dziękuję. Jest pani taka miła.
Czy mogę zrobić sobie z panią zdjęcie?
- Żeby znajomi zazdrościli. - Jasne.
Zrobisz nam zdjęcie, ma… Lily?
Oczywiście.
- Śmiało. - Dobra.
- Tak. - Chwila.
Już.
Pięknie wyglądacie.
- Trochę bliżej. - Tak.
Może trochę… Właśnie.
Cudownie.
- Pięknie. - Świetnie.
Jeszcze jedno.
- Chyba… - Ostatnie.
Super.
- Idealnie. - Super.
Musimy wracać.
Zobacz.
- Wszyscy mają zdjęcia? - Super.
Ja będę prowadzić.
- Jesteś pewna? - O tak.
Ruszamy!
Mamo!
Uwaga, zakręt!
Skręcaj, mamo!
Nie!
Trzymaj się!
Tylko nie las!
Nie!
Uwaga!
- Było super! - Oszalałaś?
- Fajnie było, co? - Wcale nie.
Wszystkiego się boisz, Lucas.
A czyja to wina?
Jesteś nieodpowiedzialna!
- Zawsze psujesz zabawę. - Prawie nas zabiłaś!
Nic wam nie jest?
Było super!
Tak, super.
Super!
Chcę spróbować wszystkiego.
Bufet jest niesamowity.
Nie jestem głodny.
Przecież nie jesteś na strajku głodowym.
- Musli. Tak jak lubisz. - Daj mi spokój, mamo.
Przestań nazywać mnie „mamą”, bo się zorientują.
Cześć.
Możemy się dosiąść?
- Oczywiście. - Naprawdę?
Od samego początku chcieliśmy z wami pogadać.
Tak.
Może na początek opowiedzmy, jak się poznaliśmy.
Więc było tak…
W porze lunchu byłem na stołówce firmowej.
Zebrałem się na odwagę i zapytałem:
„Czy to miejsce jest wolne?”.
- Niesamowite. - Przysięgam.
- Prawda, panterko? - Tak, misiu koala.
Słyszysz, moja marmozetko?
Pamiętam, jakby to było wczoraj, bo tamtego dnia
jadłam kurczaka,
a do tego…
brokuły.
To musiał być znak.
- Nawet o tym nie myśl. - Dobra.
- A wy? - My?
- Jak się poznaliście? - My…
My…
To długa historia. Nie będziemy was zanudzać.
Czemu nie?
Serio?
Na oddziale położniczym.
Naprawdę?
To zabawna historia.
Opowiadajcie!
Byłem tam z powodu matki.
- Twojej matki? - Tak.
Właśnie urodziła pięknego bobasa.
- Zawsze tak mówisz. - To prawda.
Przyjaźniłaś się z jego mamą?
Tak jakby.
Jakby? Proszę cię. Byłyście nierozłączne.
Była przy moich narodzinach.
Naprawdę?
To ona pierwsza wzięła mnie na ręce.
- Miłość od pierwszego wejrzenia. - Przestań!
- On żartuje. - Wcale nie.
I już zawsze byliśmy razem.
To zbliża ludzi. Zmienianie pieluch,
nakładanie talku na pupkę, wożenie w wózku…
Witam zakochanych!
- Jak tam? - Wspaniale.
Zapraszam na przesympatyczny konkurs dla par,
który zaraz zacznie się przy basenie.
Idziemy?
- Tak! Jesteś chętna? - Super.
Chodźmy.
- Do zobaczenia. - Pa.
Na razie.
W końcu jakaś rozrywka.
- A wy co? - Nie jestem pewna.
Proszę zrobić to dla mnie, Lily.
Pokażmy tym młodziakom, że w różnicy jest siła.
- Co ty na to, skarbie? - Mamo…
To znaczy… Myszko.
Myszko.
No proszę, Lily.
No chodź.
Na pewno ich pokonacie.
Chodźcie. Zaczekam na was.
Idziemy?
Oto zasady.
Trzeba oddzielić się od partnera,
nie wypuszczając szarfy.
Na przykład tak…
Gotowi?
Muzyka!
Dodajcie im skrzydeł muzyką!
- Nie mogę. - Skup się.
- Patrz! - To trudne!
Nie tak…
Chodź, skarbie. Buziak!
- Tak. Nie. - Nie.
Dobrze!
Dalej! Poradzicie sobie!
Ostrożnie.
- Dobrze? - Czekaj…
Nie, czekaj…
- Musisz przełożyć. - Co ty robisz?
Nie, między nogami.
Za blisko.
Nie.
Co za piekło. Za dużo dotykania. Wyglądamy idiotycznie.
- Wracaj na górę. - I dołem.
Dołem. Tak!
- Brawo! Mamy zwycięską parę! - Co?
Brawo.
Skarbie, pokażemy im bombę?
Byłeś do niczego.
Prawie wygraliśmy. Jestem wściekła.
Wystarczyło się trochę skupić.
Powinienem być tu z Élodie…
Myślisz, że z nią byś wygrał?
Nie zależy mi na wygranej.
Nie zależy ci na wygranej? To widać.
O Élodie też nie walczyłeś.
- Słucham? - Nie, czekaj.
To dobrze. Nie przepadałam za nią.
Pierwsze słyszę! Przecież ją lubisz.
Nigdy tak nie mówiłam.
„Lubię ją najbardziej ze wszystkich twoich dziewczyn”.
- A widziałeś pozostałe? - To znaczy?
Zawsze wolałeś być z byle kim niż sam.
Masz z tym problem.
Niepotrzebnie cię tu zabrałem.
Spróbuj choć raz być optymistą.
To był wspaniały dzień. Prawda?
Po to tu jestem. Żeby cię pocieszyć.
Żeby się zabawić.
No dobra. Powiedz, co mam zrobić.
Nic.
Ciągle się narzucasz.
Duszę się.
Nie pij wody z kranu. Rozchorujesz się.
Właśnie o to mi chodzi. Patrz.
Pyszna woda.
Piję ją.
I nic się nie dzieje.
Ostrzegałam cię.
Ależ ty mnie wnerwiasz!
Lucas, nie przesadzaj.
Wiesz, czemu tak szybko chciałem się wyprowadzić?
Szybko? Miałeś 26 lat.
Miałem dość słuchania: „Nie rób tego.
Nie pij tego. Nałóż krem. Załóż szalik.
Żadnych wycieczek szkolnych. Nauczyciel cię zgwałci”.
Te rzeczy się zdarzają.
„Nie idź do kolegi. Dostaniesz wszy. Ani na basen. Dostaniesz kurzajek”.
Do 10. roku życia jeździłem na rowerze z bocznymi kółkami!
Jesteś dość niezdarny.
Wtrącasz się we wszystko. To nie do zniesienia.
Ale to normalne. Jestem twoją matką. Chronię cię.
Wcale nie. Przyjechałaś na mój miesiąc miodowy!
Sam mnie o to prosiłeś.
Bo było mi cię żal.
W porządku. Rozumiem.
Jestem dla ciebie ciężarem.
Zmieniłam twoje życie w piekło.
Użalaj się dalej nad sobą, jeśli ci to pomaga.
Ale wiesz co? To moja pierwsza podróż od lat.
Więc masz rację.
Zamierzam dobrze się bawić.
Cześć, Michel. To ja.
Co się stało? Masz dziwny głos.
Nic mi nie jest.
Chciałam tylko cię usłyszeć.
Jestem u Lucasa. Naprawiam parę rzeczy pod jego nieobecność.
Dobrze, że dzwonisz.
Chcę odmalować kuchnię na weselszy kolor.
Kiedy wróci do domu…
Jak się czuje Lucas?
Tak tu pięknie, a on nie jest w stanie się tym cieszyć.
Wolałabym być tu z tobą.
Gdzie?
Jak to? Tutaj.
Słuchasz mnie w ogóle?
Oczywiście.
Gdybyśmy byli tu razem, byłoby cudownie.
Cudownie!
- Domyka się idealnie. - Co?
Szuflada. Naprawiłem ją.
Fantastycznie. To rozwiąże wszystkie problemy Lucasa.
Trzeba jeszcze wybrać kolor.
Kolor?
Kolor kuchni, Lily.
Słuchasz mnie czy nie?
Nie.
Jestem tutaj i rozłączam się.
„Żółć rogacza”? Lepiej nie.
Mamo, to znowu ja.
Chciałem tylko powiedzieć…
Cieszę się, że tu jesteś.
Dziękuję, Ryan.
Jak tu spokojnie.
To był długi dzień.
Prawie skończyliśmy. Zaraz pójdziemy do łóżka.
Do łóżka?
Tak, do łóżka.
Do łóżka?
No tak.
- Do łóżka. - Do łóżka?
Tak.
Patrz, pan Duvivier.
Pójdę za nim.
Do łóżka…
Można?
Tak.
Jest pani sama? Bez męża?
Nie mam najmniejszej ochoty rozmawiać o moim mężu.
Czy dla mężczyzny słuchanie jest takie trudne?
Podobno jestem w tym dobry.
Ale żebym słuchał, musi pani mówić.
Przepraszam.
Myślałam o naszej kłótni. Ale żebym mogła nazwać to kłótnią,
musiałby mnie słuchać i patrzeć na mnie.
Czasem myślę,
że zamiast mnie woli swoją wiertarkę.
Nie wie, co traci.
Co takiego?
Miło się na panią patrzy.
Dobra.
O nie, nie!
- Mogę jeszcze jeden? - Przykro mi. Zamykam bar.
Znam fajną knajpkę. Nieco bardziej autentyczną.
- Ma pani ochotę? - Tak?
Nie. Powinnam już wracać.
Nie może pani teraz wracać.
Niech mąż się trochę o panią pomartwi.
Dobra…
Dobry wieczór!
Też lubi pan kąpiele w świetle księżyca?
Uwielbiam…
Biegałem i nagle zachciało mi się popływać.
To dobrze. Trzeba zawsze wczuwać się w swoje pragnienia.
Tak?
Tak. Uwielbiam przychodzić tu po pracy.
Mogę się odprężyć. To bardzo ważne.
Fajnie.
Wszystko gra?
- Wydaje się pan spięty. - Trochę.
Proszę dać ręce.
Zbadam panu tętno.
Dobrze?
Jest pan spięty.
Mam pomysł. Pokażę panu ćwiczenie jogi.
- Jest świetne na stres. - Przepraszam, ale…
Dobrze to panu zrobi.
- Mogę pana dotknąć? - Dobrze.
Dobrze.
Położę panu ręce na brzuchu.
Policzę do czterech, a pan zrobi wdech i wciągnie brzuch.
Gdy powiem, wypuści pan wszystko.
- Co? - Dobra. Zaczynamy.
Raz, dwa…
- Za moim głosem. Dwa… - Dobra.
Trzy, wdech.
Cztery i…
Nie, przepraszam! Nie mogę.
Przepraszam!
Prowadziłem po wyprzedzeniu jednego z Peyronów.
Ojej.
Pewnej nocy obok mojego jachtu zaczęły płynąć delfiny.
Żałuj, że tego nie widziałaś, Lily. To była magia.
Coś niesamowitego.
Myślę, że próbowały przekazać mi wiadomość.
Naprawdę? Jaką wiadomość?
„Peterze,
zapomnij o sławie, pieniądzach i trofeach.
Wybierz wolność. Żyj razem z nami”.
I co?
Nic. Przekroczyłem linię mety i opłynąłem świat siedem razy.
Ale i tak wylądowałeś w pięciogwiazdkowym hotelu.
Ale mieszkam na jachcie.
A to tylko przystanek.
Nie umiem długo opierać się morzu.
Denis, myślisz, że cię nie widzę?
Chodź ze mną.
Teraz?
Denis, co tam masz? Pokaż.
To są jakieś jaja.
Oddawaj to!
Oddawaj!
Co?
- Fajnie, co? - Bardzo fajnie.
Dawno nie paliłam trawki.
Fajne uczucie, prawda?
Zioło jest fajne. Musiałam się odprężyć.
- Uwielbiam to. - Jest takie dobre.
- Uwielbiam. - Tak?
Tak, kocham je.
Panie Duvivier.
Możemy porozmawiać?
Dobrze.
- Ma mnie pan za idiotkę? - Dlaczego?
Myśli pan, że nie wiem, co pan robił w wodzie?
Gdy pańska piękna żona śpi.
To nie tak, jak pani myśli.
Proszę się zachowywać, panie Duvivier.
Nie rozumie pan?
Dopiero co się pan ożenił. Nie do pomyślenia!
Wstydu pan nie ma?
- Mówię pani… - Proszę posłuchać, panie Duvivier.
Jeśli znów przyłapię pana z Mayą,
powiem pańskiej żonie.
Nie chcę, ale powiem.
I zamienię pański pobyt w prawdziwy koszmar.
Zrozumiano?
- To nieporozumienie… - Czy to jasne?
Tak, jasne.
- Gloria. - Tak?
Jest problem. Jakiś idiota zapchał toaletę białą skarpetą.
- Wszędzie woda. - Tylko tego brakowało.
Widzę, że jesteście zajęci…
Zostawię was.
Co za gość…
Chwila…
NOWY POST WYMARZONA RANDKA
Dziękuję, Peter.
- Było super. - Super.
- Naprawdę super. - Super.
Tak, to było…
Co tu tak ponuro? Włączmy muzykę.
Chciałem ją odprowadzić.
Jasne. Dzięki.
Wiesz, która godzina? Mogłaś zadzwonić. Martwiłem się.
Jakie to miłe.
Mały chłopczyk martwi się o mamusię.
Piłaś.
Nie tylko.
Czekaj. Nie mów, że paliłaś zioło.
Gorzej niż dziecko. Kładź się spać.
- Co za nudy. - Do łóżka, ale już!
Dobrze.
- Ale najpierw nocne pływanko! - Co? Mamo, co ty robisz?
Nikt mnie tu nie zobaczy.
Ale ja cię widzę. Idź spać!
Słyszysz ten dźwięk, gdy potrząsam?
Słyszysz?
- Mamo, czas iść spać. - Słyszysz?
Chodź, mamo.
Jesteśmy.
Fajnie, że dobrze się bawiłaś.
Tak.
Od razu poszłaś balować z pierwszym lepszym.
To nie jest pierwszy lepszy.
To wielki kapitan.
To Peter, wielki kapitan.
Może i jestem irytująca, ale ty…
Aleś ty nudny.
Co za nudziarz.
Najnudniejszy na świecie.
Nic dziwnego, że Élodie wróciła do byłego.
Wydawał się fajniejszy z tą bryką…
Jesteś nudny.
Taki nudny…
Nudziarz.
O kurde.
- Lucas, co to za laska? - Która?
Ta, z którą masz zdjęcia.
To jakiś żart.
Ja tu się obwiniam,
a ty bawisz się z jakąś panną w czasie naszej podróży poślubnej.
Naszej podróży?
Sorry, ale nigdzie cię tu nie widzę.
Ani na basenie, ani na prywatnej plaży.
Ani w jacuzzi, ani w spa. Nigdzie.
To apartament?
Widzisz? Nie robiłem sobie jaj.
- Mogę cię o coś zapytać? - Jasne.
- Dlaczego mnie zostawiłaś? - Lucas…
- Powiedz. Zniosę to. - Na pewno?
- Tak. - Jesteś pewny?
- Tak. - Cóż…
Jak to ująć? Jesteś miły, ale trochę…
Jesteś…
Jesteś trochę nudny.
Nie rób takiej miny. To prawda.
- Myślisz, że jestem nudny? - Niesamowicie nudny.
A ty i tak chciałaś za mnie wyjść?
Tak, ale chodzi o to, że…
Po pierwsze nalegałeś. A po drugie,
gdy Damien pojawił się na ślubie,
zobaczyłam cię i pomyślałam: „To będzie moja proza życia.
Umrę z nudów z tym mięczakiem,
którym cały czas trzeba się zajmować”.
A ja potrzebuję tempa i ekscytacji,
żeby dużo się działo i było spontanicznie.
Pomyślałam, że z tobą zanudzę się na śmierć.
Wiesz, czego ci trzeba?
Mamusi, która będzie się tobą zajmować.
Gadasz kompletne bzdury.
Mamo?
Mamo!
Dalej. Raz, dwa, trzy.
Ręce do góry. Raz, dwa…
Skarbie, tu jestem!
Dołączy pan do żony?
Chodź!
- Nie, dziękuję. - Śmiało!
- Nie. - Ruszamy rękami.
Pięć, sześć, siedem…
No dobrze.
Co się stało?
Rozmawiałem z Élodie.
- Mówiła okropne rzeczy. - Tak?
- Ty też. - Ja?
Nazwałaś mnie nudziarzem.
O nie, powiedziałam to.
Élodie powiedziała to samo. I obie macie rację…
Czuję się okropnie.
Musisz po prostu wyluzować.
Wiem, ale nie umiem.
Tak mi smutno.
Pomóż mi.
Dobra, chodź ze mną.
- Dokąd? - No chodź.
Pójdziemy na zakupy. Dobrze ci to zrobi.
Proszę!
Zobacz, jakie fajne koszule.
Popatrz. Ładne.
Ładnie ci.
Przymierz tę.
Nieźle, co?
Nie?
Cudownie!
Uśmiechnij się trochę.
Mam pomysł.
Zaraz wracam.
Z Peterem.
Tak.
Zobaczysz. Wczoraj dobrze mi to zrobiło.
Dzień dobry.
Usiądźcie.
Siadajcie!
Nie ruszajcie się stąd.
- Zaraz wracam. - Czekamy.
Zostańcie tu.
Fajnie oddalić się od turystycznych miejscówek.
To przygoda.
Co?
Dzień dobry.
Przywitaj się.
Dzień dobry panu.
Już.
Dziękuję.
- Skręciłem jednego. Spróbujesz? - To dla mojego syna.
Dobra mamunia!
Synek to szczęściarz!
Szczęściarz.
Masz.
Śmiało.
- Zaciągnij się! - No już. Dobrze ci to zrobi.
Całkowicie naturalny skład.
- Mocne. - Tak.
Czysta trawka.
- Wyluzuj. - Czysta trawka.
Dobrze, odprężasz się.
Policja!
Policja. Okazać dowody.
Nie ruszać się.
- To nielegalne. - Tak?
To nielegalne.
Dowód tożsamości!
Co?
Przestań!
Denis!
Jesteś dobrym człowiekiem, jak ja.
Okaż mi trochę uczucia.
Okaż mi trochę uczucia, Denis!
Żegnaj, bracie.
Proszę z nami.
Ciebie też przytulić?
Jak miło.
Rozluźnij się.
Popłaczmy sobie razem.
Idziemy!
Proszę ze mną.
Mamo?
Tak?
Przepraszam. Nie wiem, co mnie napadło.
Nie mów tak. To ja przepraszam.
Niepotrzebnie cię w to wciągnęłam.
Żartujesz? W hotelu nie było takich atrakcji.
Lucas?
Tak?
- Mogę cię o coś spytać? - Jasne.
Dlaczego tak ci spieszno do małżeństwa?
Nie rozumiem.
Małżeństwo wyszło z mody.
Nie musiałeś się żenić.
Chcieliśmy z Élodie być jak ty i tata. Macie piękny związek.
Może tak to wygląda z zewnątrz.
Co ty mówisz? Jesteście idealną parą. Zero problemów.
Twój ojciec mnie zdradził.
- Co? Z kim? - Nie.
Z nikim. Zdradził nasze wspólne życie.
Gdy się poznaliśmy, było cudownie.
Zabierał mnie na przejażdżki motorem, imprezowaliśmy razem.
Śmialiśmy się, tańczyliśmy.
- Bez przerwy się kochaliśmy. - Nie chcę tego słuchać.
Potem się pobraliśmy.
No i wiesz…
Wszystko zaczęło powoli znikać.
Wiesz?
Wkrótce zostały nam tylko dom, praca,
jedzenie, spanie i opieka nad tobą.
- Ale dalej kochasz tatę? - Oczywiście.
Ale nie kocham życia z nim.
Twój ślub z Élodie może i kosztował fortunę…
I to jaką.
Ale uniknąłeś rozczarowania.
Posłuchaj mnie.
Jeśli kiedyś spotkasz tę jedyną,
pamiętaj, że sekret polega na zaskakiwaniu się nawzajem każdego dnia.
Słyszysz, Lucas?
Każdego dnia.
Doszedłeś do siebie?
Tak.
Całkowicie.
- Tym razem odpuścimy. - Tak?
- Oby to się nie powtórzyło. - Nie.
- Dziękujemy za podwózkę. - Nie ma za co.
Za chwilę prowadzę atrakcję z grupą.
Mogę was odwieźć, gdy skończę?
Jasne.
Super.
Za szybko?
Nie. Kocham szybką jazdę.
Fajnie.
Trzeba wziąć rozbieg, żeby nie wpaść na skały.
- Gotowi do skoku? - To bardzo niebezpieczne.
Nie, to precyzyjne.
Dość wysoko.
I dlatego fajnie. Nie myślcie za dużo. Skaczcie.
- To nie dla ciebie, skarbie. - Odwagi.
- Gotowi? - Nie jestem pewien.
Zróbmy to.
Skaczcie!
Zrobiłem to!
Ktoś to nagrał?
Zrobiłem to! To było niesamowite!
Niesamowite.
- W powietrzu było… - Cudownie!
I kto tu wszystkiego się boi?
- Co to jest? - O co chodzi?
Tam.
- O cholera! - Możesz się odwrócić?
Oblazły ci całe plecy. To obrzydliwe.
- Cholera! - Nie ruszaj się.
Piecze! Co to jest?
Tropikalne pijawki. Bardzo trujące.
Nie ruszaj się.
To jak oparzenie meduzy. Mocz uśmierza ból.
- Co? Nie! - Ma rację.
To najszybszy sposób.
Inaczej trzeba będzie zabrać cię do szpitala.
O nie.
No dobra…
- Nie. Ja to zrobię. - Tak?
O fuj.
Pomyśleć, że czekałam tak długo, nim odbyłam tak wspaniałą podróż.
Marzyłam o podboju świata.
- Serio? - Tak.
Gdy miałam 16 lat, uciekłam do Hiszpanii.
Sama?
Nie, z moim chłopakiem Williamem. A nie, to był François.
A może bliźniacy. Daniel i Pascal byli w tym samym czasie.
Nie pamiętam.
Ilu chłopaków miałaś przed tatą?
- Miałam powodzenie. - Na to wygląda.
Nie wiesz o mnie wielu rzeczy.
Jakoś wątpię.
A ja wiem o tobie wszystko.
W to też wątpię.
Syn nie ma tajemnic przed matką.
Założymy się?
- Zadam ci pytanie. - Dobra.
Jeśli źle odpowiesz albo nie wiesz, to pijesz.
Dobra. A jeśli mam rację?
Ja piję, a ty zadajesz pytanie.
Przygotuj się na najgorszego kaca w swoim życiu.
Zaczniemy powoli.
Moja pierwsza praca?
Pracowałeś całe lato w magazynie Bruna, przyjaciela twojego taty.
Za łatwe.
Twoja kolej.
To samo pytanie. Moja pierwsza praca?
Uczyłaś francuskiego.
Kiedy miałam 17 lat, pracowałam w naleśnikarni.
- Pij. - Nie było mnie wtedy na świecie.
Mogłeś się zainteresować i zapytać.
No już. Pij.
Już wiem! Na pewno nie odpowiesz.
Mój pierwszy raz z dziewczyną.
Mam podać datę czy jej imię?
Nie wiesz ani tego, ani tego.
Masz rację. To bardzo osobiste.
To była Agnès, twoja sąsiadka, dzień po twoich 17. urodzinach.
Poszliśmy z tatą do kina na Miasto strachu,
a ty stwierdziłeś, że masz gorączkę, żeby móc zostać w domu.
- Skąd wiedziałaś? - Po twojej minie.
Tak się szczerzyłeś, że pewnie zrobiliście to co najmniej dwa razy.
- Jesteś za dobra. - Wiem.
- Twoja kolej. - Mam zadać to samo pytanie?
Nie chcę wiedzieć, kiedy pierwszy raz spałaś z chłopakiem.
Może to nie był chłopak.
Nie!
No to odpowiedz.
- Z tatą? - Nie!
- Nie mój własny syn. - No co?
Co ty mówisz? Postaraj się. To niedorzeczne.
Aleś ty staroświecki, Lucas.
Wiem. To był François.
Nie, William.
Chyba nie bliźniaki?
Daniel i Pascal?
Z dwoma naraz?
To było…
Przepraszam.
- Powiedz. - Piję!
Źle! Pij.
Zielony.
A skąd.
Na pocieszenie.
Niebieski.
Nie wiem.
Kiedy?
Pół roku temu.
Znaleźli mi guzek w piersi.
Czemu nic nie mówiłaś?
Bo byłeś zajęty planowaniem ślubu.
Dostałaś wyniki?
Tak. Nic mi nie jest. To był fałszywy alarm.
- Na pewno? - Tak.
To była torbiel.
Co powiedział tata?
Tata…
nic nie zauważył.
Zawsze jest w swoim świecie.
Lucas.
Nikt nic nie zauważył.
Nie, kończmy już.
Wiemy, co było, gdy namówiłam cię na trawkę.
Nie chcę też doprowadzić cię do zatrucia alkoholowego.
Widzisz? Miałam rację.
Wiem o tobie wszystko.
A ja wiem o tobie niewiele.
Właśnie.
To wyrzut?
Nie.
Stwierdzenie faktu.
To się zmieni. Obiecuję.
Chodźmy…
- Ostrożnie. - Poradzę sobie.
Nic mi nie jest.
- Tak? - Kto był twoim pierwszym?
Albo pierwszą.
- Poradzisz sobie? - Tak. Patrz.
Pomóc ci?
- Nie trzeba. - Na pewno?
Wszystko gra!
W ten sposób…
- Obróć się. - Tak.
- Jeszcze raz. - Dobra.
- Teraz ty. - Ja?
Gotowe.
Nie zapomnijcie o konkursie tańca na plaży.
Powodzenia dla nowożeńców. Niech wygra najlepsza para!
Kocham cię
Gotowi do konkursu?
Trudno będzie ich pokonać.
Myślę, że wygrają.
Nie, pani Lily.
Możecie ich pokonać.
Wystarczy wczuć się w muzykę.
Na pewno wygramy.
Mam pomysł. Wiem, jak ich pokonać.
Pamiętasz konkurs tańca na biwaku w Arcachon?
Gdy były mistrzostwa?
Zapytałem Niemkę z namiotu obok, czy ze mną zatańczy.
Andréa.
Kazałaś mi ćwiczyć, żeby jej zaimponować. Pamiętasz kroki?
Chyba tak. Tyle ćwiczyliśmy.
Znam je na pamięć. Zróbmy to.
Musisz prowadzić. Przypomnij mi.
Ruch ramieniem i rzucasz.
- Fala. Młynek. - Pamiętam.
A potem…
Ramię!
Fala!
Ramiona.
Fala.
Ale się cieszę. Będę z tym spać. Pierwszy raz coś wygrałam.
Jutro rano, pamiętasz?
- Nurkowanie o dziesiątej. - Tak.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc!
Dobranoc, synu!
O kurczę! Hej!
To znowu on! Wracaj tu!
Wracaj tu!
Wracaj!
Małpko!
No chodź.
Co z tym zrobisz, głupia małpo?
Nie!
Wszystko gra?
Przestało parzyć?
Tak. Dziękuję pani.
Mówmy sobie na ty.
Znamy się wystarczająco dobrze.
Czekasz na telefon?
Nie…
To ta małpa…
- Małpy są tu dziwne. - Nie tylko małpy.
Nie można się z tobą nudzić.
Ciągle to słyszę.
Co robisz jutro? Mam wolne.
Jadę w przepiękne miejsce.
- Pojedziesz ze mną? - Chętnie.
Cholera, nie mogę. Nurkuję z mamą.
Szkoda.
Czekaj, Maya!
Załatwię to.
Wszystko gra?
Tak.
Niesamowite.
- Popływamy? - Tak!
Uwaga na jeżowce.
Nie boję się.
Patrz. Węgorz.
Smacznego, pani Duvivier! Jak się pani miewa?
Dobrze.
Nie nurkuje pani?
Nie chciałam iść sama.
Sama? A gdzie mąż?
Spędzi dzień z tą dziewczyną od wycieczek.
Z Mayą?
- Puściła go pani? - Tak.
To błąd.
Czemu?
Powiem coś, choć nie powinnam.
Ale jakby co, nic nie mówiłam.
Pewnej nocy pani mąż i ta cała Maya byli razem w morzu,
prawie nago, w bardzo niedwuznacznej sytuacji.
Nic nie mówiłam.
To cudownie.
Jak to?
To urocza dziewczyna.
- Nie jest pani zazdrosna? - Ja?
Ach, zazdrosna!
- To nic takiego. - Nic takiego?
Już wyjaśniam.
Mój mąż i ja
jesteśmy nierozłączni.
Dlatego czasem dajemy sobie trochę przestrzeni.
Ach, rozumiem.
Rozumiem. To niegłupie.
Wierność dusz,
ale wolność zmysłów!
Tak, rozumiem.
To rozpala namiętność,
wzmaga pożądanie
i wtedy mocniej iskrzy!
Tak.
Coś w tym stylu.
Ależ pani jest nowoczesna.
Nie spodziewałam się.
Jest pani bardzo otwarta.
Otwarty umysł, rozwarte nogi,
otwarte zwierzenia…
Ryan będzie zachwycony.
Ryan, chodź tu. Muszę ci coś powiedzieć.
Oszaleje.
Państwo Duvivier
mają otwarty związek.
Otwarty.
„Otwarty”!
Wolna miłość, swingowanie…
- Orgie! - Nie!
Nie, nic takiego.
Tego nie powiedziałam.
Tego nie powiedziała!
- Nie gadaj bzdur i bierz się do roboty. - Przepraszam.
Nie szkodzi.
Proszę mu wybaczyć, pani Duvivier.
Nie wie, co gada. Ja zresztą też nie.
Miłego dnia!
Życzę bardzo miłego dnia.
Wzajemnie.
Pa.
Ciao.
To wspaniały jacht, Peter.
Tutaj nie jestem Peter.
Tylko „kapitan”.
- Kapitanie. - Wiesz…
Po naszym wieczorze w barze miałem sen.
Wypłynąłem w poszukiwaniu nowych przygód. Towarzyszyły mi tylko delfiny, ocean…
oraz ty, Lily.
Ale ja mam męża.
Dlatego to był tylko sen.
Jak tam?
O co chodzi z tym miesiącem miodowym?
Z kim miałeś tu być?
Z moją żoną.
Niedoszłą żoną, bo ślub odwołano na ostatnią chwilę.
Co się stało?
Zostawiła cię?
Nie, to ja.
Zostawiłem ją, bo…
To miła dziewczyna, ale strasznie nudna.
- Taka nudna! - A i tak chciałeś się z nią ożenić?
Tak, ale w porę się ocknąłem.
Zrozumiałem, że nigdy nam nie wyjdzie.
Tak, bo potrzebujesz
spontaniczności i przygód.
- Życie powinno być ekscytujące. - Tak jak teraz?
Tak jak teraz.
Coś się stało?
- Nie. - Chcesz przerwać?
Absolutnie nie.
- Widzisz je? - Nie.
Nie widzę delfinów.
Zwykle są przy tamtych skałach.
Widzisz?
O tej porze zwykle się bawią.
- To piękny widok. - Rzeczywiście się bawią.
- Pokaż. - Za późno. Nie ma ich.
- Mówiłeś o szampanie? - Oczywiście.
To jacht Petera.
Petera?
Pewnie znów bajeruje jakąś turystkę.
Bingo!
Spójrz.
Rzeczywiście.
Dobry szampan.
Jest tu więcej. Częstuj się.
Napalił się.
O kurczę!
Mama?
Co?
To moja matka, do cholery!
Wyluzuj. Ona też ma prawo się rozerwać.
Nie!
Dzięki.
Lucas? Co tu robisz?
Drań! Dupek!
- Lucas! Oszalałeś? - O cholera.
- Odbiło ci? - Co twój mąż robi?
Nie kpij ze mnie! A ty się wstydź!
O czym ty mówisz?
Widzieliśmy cię z Mayą. Jak mogłaś się z nim przespać?
Co?
Do niczego nie doszło.
- Zaraz znów ci przywalę! - Czekaj.
Coś ci się przywidziało.
Wymazanie tego z pamięci zajmie mi lata, mamo.
- Co? - Moja matka ob…
Matka?
Mój ojciec, a jej mąż, czeka na nią we Francji.
To twój syn?
Tak. To skomplikowane.
Został porzucony w dniu ślubu, więc z nim przyjechałam.
Przyleciałaś przespać się z pierwszym lepszym!
Posłuchaj, Lucas.
Jeśli raz w życiu poznaję faceta, który daje mi poczuć,
że w życiu jest coś więcej
niż ignorujący mnie mąż i nieszanujący syn,
to nie znaczy, że się z nim prześpię.
Choć teraz prawie żałuję, że tego nie zrobiłam.
Moje życie kręci się wokół ciebie.
Masz 31 lat, a ja wciąż piorę ci gacie.
Rozwiązuję twoje problemy.
Robię wszystko, by cię pocieszyć.
A co dostaję w zamian? Nic.
Tylko pretensje.
A gdy raz w życiu stawiam siebie na pierwszym miejscu,
zjawiasz się ty
i wszystko psujesz.
Lily!
Jesteś dupkiem.
Lily.
Nigdy mnie nie spoliczkowała.
Trochę sam się o to prosiłeś.
A gdybym nie wrócił?
We Francji nic mnie nie czeka.
Bylibyśmy tu szczęśliwi.
Moglibyśmy zamieszkać w domku na plaży, zmajstrować parę dzieciaków.
Przygarnąć psa.
Tak! Ty mogłabyś być dalej przewodniczką,
a ja byłbym nauczycielem.
Powiedz, że żartujesz.
Poniosło mnie, co?
Spaliśmy ze sobą jeden raz.
Ale było dobrze?
Tak, nawet bardzo.
To nie znaczy, że powinniśmy być razem.
Nowy związek po rozstaniu to niekoniecznie dobre rozwiązanie.
Może to okazja, żeby pobyć ze sobą i wszystko przemyśleć.
Zawsze bałem się być sam.
To ma swoje zalety.
Spróbuj.
Poszukam muszelek, żebyś miał czas na rozmyślania.
- Halo? - Cześć, Lucas. Gdzie mama?
- Nie wiem. Chyba śpi. - Nic jej nie jest?
Zadzwoniła o trzeciej nad ranem.
Myślałem, że w końcu wybrała kolor.
Jaki kolor?
Była zdenerwowana i rozłączyła się.
Rano zostawiła mi dziwną wiadomość.
Mówiła o oceanie, jachtach, delfinach…
- Zaraz. - I jakimś Peterze.
Co to za Peter?
- Sprawdzę jej pokój. - Dobra.
Peter…
Dasz ją do telefonu?
- Mamo? - Lucas?
Lucas!
To niemożliwe.
Co jest niemożliwe?
Odeszła.
Przecież wracacie pojutrze.
Nie, odeszła na dobre.
To twoja wina.
Ale ja nic nie zrobiłem.
Zdradziłeś ją.
Gdybyś wiedział, jak dawno nie…
Nie o to chodzi! Opowiadała, jak się poznaliście.
Zaskakiwałeś ją, rozśmieszałeś, a potem się zmieniłeś.
Ale takie jest życie, Lucas.
Twoja mama też nie zawsze jest wesolutka.
Czyżby? Ona żyje tutaj pełnią życia.
To dobrze. Cieszę się.
Ślepy jesteś? Tracisz ją.
Nudzi się z tobą, bo jesteś nudny.
Jesteś taki nudny!
Niewiarygodnie nudny.
Oby nie było za późno.
Jeśli wróci, postaraj się.
Naprawdę się postaraj.
Możesz tu położyć swoje rzeczy.
Tak się cieszę.
Krótka odprawa, zanim wypłyniemy.
Trzeba przestrzegać kilku zasad,
aby móc dobrze żyć na morzu.
Dobrze, Peter.
Przepraszam. Dobrze, kapitanie.
Z toalety korzysta się tylko w ekstremalnych sytuacjach.
Jeśli chce ci się siku, sikaj za burtę.
Grubsza sprawa? Zanurz się w morzu.
Druga zasada. Nie wolno marnować słodkiej wody.
Zapomnij o żelu pod prysznic, szamponie… Żyjemy w zgodzie z naturą.
I ostatni punkt. Tylko jedna osoba ustala zasady. Kto?
Kapitan.
Czyli ty.
Nigdy nie kwestionuj jego rozkazów.
To co? Wypływamy?
- Gdzie ona jest? - Co to ma być?
- Gdzie ona jest? - Kto?
Gdzie moja matka?
Mamo? Wróć do domu. Tata i ja się zmienimy.
- To pana małpka? - Tylko ona mnie nie opuszcza.
Ma na imię Gizmo.
Gdzie moja mama?
W ostatniej chwili zmieniła zdanie.
Nie wiem dlaczego.
To niesamowita kobieta.
Nim oskarżysz ją o bycie złą matką, zastanów się, czy jesteś dobrym synem.
Siadaj.
Zabiorę cię na brzeg.
Gdzie pan był? Szukaliśmy pana wszędzie. Już późno.
- Pańska żona już tam jest. - Gdzie?
Najpierw musimy pana przebrać w strój. Proszę za mną.
W jaki strój?
Tutaj! Stój!
Chodźmy.
Chwileczkę. O co chodzi?
To niespodzianka, panie Duvivier.
Poślubi pan ponownie swoją żonę, ale w tradycji maurytyjskiej.
- Co? - Chodźmy.
Agathe, Raphaël, czy pragniecie zjednoczyć wasze dusze na wieczność?
- Tak! - Cudownie.
Proszę iść, Lily.
- Śmiało. - Poproszę następną parę.
Gratulacje.
- Dalej! - Idźcie.
Lily i Lucasie,
czy chcecie odnowić przysięgę małżeńską
i zjednoczyć wasze dusze na wieczność?
Nie możesz!
- Mamo, to niedorzeczne! - Mamo?
Nie, to taka nasza gierka.
- To… - Bo jestem jej synem.
Jej synem?
- Jak to? - Jestem jej synem.
Który nigdy jej nie podziękował za to, co robi.
Przepraszam, mamo.
Za to, że widziałem w tobie matkę, a nie kobietę.
Że nigdy nie pytałem, jak się masz.
Że nie obchodziło mnie, czy jesteś szczęśliwa.
Że byłem taki samolubny.
Do niedawna prawie nic o niej nie wiedziałem.
Nie interesowałem się nią.
A ona zawsze mnie wspiera.
I zawsze będzie.
Tak.
Nie, to nie moja żona.
To moja mama.
Nigdy ci tego nie mówiłem.
Ale bardzo cię kocham.
Brawo!
Mój synku.
Co za emocje!
Nie mogę uwierzyć, że jutro wyjeżdżamy.
Ja też nie.
Naprawdę zamierzałaś z nim odejść?
Wiesz co? Chyba trochę mnie przypiekło.
Posmarować cię kremem?
Co za dobry synek.
Mogę?
Jaka piękna skóra.
Michel?
- Co ty tu robisz? - Piękna opalenizna.
Szkoda byłoby ją stracić.
- Mogę ci ją zabrać? - Jasne.
Chwila. O co chodzi?
Nasz pilot spodziewa się nas za godzinę.
- Co? - Zabieram twoją matkę na Rodrigues.
Podobno jest tam pięknie.
Najwyższy czas na nasz miesiąc miodowy, nie sądzisz?
Dwa miesiące miodowe z rzędu? Nie każdy ma tak dobrze.
Poradzisz sobie sam?
Najwyższy czas, żebym się nauczył.
Zuch chłopak.
Jesteś niesamowity.
Jej prawdziwy mąż wrócił?
Tak.
Niezły.
W sensie… Elegancki.
- Tak. - Tak.
Pójdziesz ze mną?
Mam spływ kajakowy, a asystent odwołał.
- Zastąpisz go? - Chętnie.
Kajaki? To trochę nudne.
Jutro wyjeżdżam. Może BASE jumping albo skok na bungee?
Albo pływanie z rekinami?
Znasz mnie. Jestem szalony.
Napisy: Ewelina Zakrzewska