Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pozwólcie, że opowiem wam o Thoko Dumie.
Od dziecka sukces to jej drugie imię.
Jest królową piękności.
Nie istnieje tytuł, którego Thoko nie zdobyła.
Ważny czy mniej ważny, zgarnęła każdy.
Absolwentka Uniwersytetu KwaZulu-Natal,
aktualnie jest pierwszą queerową miss RPA.
Jedyna rzecz, jakiej Thoko nie potrafi,
to zniesienie porażki.
Porażka i miłość to jej pięta achillesowa.
UMJOLO NA TO NIE MA LEKARSTWA
Witajcie w metropolii eThekwini, w mieście Durban.
Mieście, które nie zasypia.
W najlepszym miejscu do życia.
Cóż za piękna piosenka Trompies
przywitała dziś w Felix Hlophe Show was,
a także naszego dzisiejszego gościa.
To wyjątkowa osoba, która podąża za marzeniami.
Piękność, którą kochamy.
Thoko Duma. Uwielbiana przez wszystkich miss Republiki Południowej Afryki.
Dziękuję, Felix.
A także pierwsza lesbijka wśród dotychczasowych miss RPA.
- Tak. - Jesteś pionierką.
Byłaś faworytką.
Spodziewaliśmy się, że zdobędziesz tytuł Miss Universe.
Aż tu nagle… Co się wydarzyło?
Chcesz powiedzieć, że nie oglądałeś finału?
To co innego. Ja byłem widzem, ty uczestniczyłaś w tym od zaplecza.
Byłaś wtajemniczona w sprawy, o których nie mamy pojęcia.
Chcę tego mięsa. Opowiedz o tym, czego nie wiemy.
Myśleliśmy, że uda ci się pokonać miss Kenii.
A tu proszę, drugie miejsce.
Miss Universe zostaje reprezentantka Kenii.
Co wtedy czułaś?
Byłam zawiedziona, to na pewno.
A zatem innymi słowy twierdzisz,
że powinnaś była zostać Miss Universe?
Tak, Felix. Dokładnie to mam na myśli.
Powinnam była wygrać.
- Kontynuuj. - Byłam o wiele lepsza do konkurentek.
Ale jak wiemy, w obecnych czasach to nic nie znaczy.
Co masz na myśli?
To, że nie chciałam rozłożyć nóg, by zwyciężyć.
No to zrzuciłaś bombę.
Twierdzisz, że miss Kenii się z kimś przespała?
Z sędzią.
Słucham?
Obrócił ją jak kurczaka z rożna, więc dostała moją koronę.
A w zasadzie ukradła.
No i proszę. Takie wyznania tylko w moim programie.
Zostańcie z nami.
Po powrocie będzie jeszcze goręcej.
Przygotujcie się na to.
T, nie możesz rzucać takich oskarżeń.
Mówię poważnie.
- Thoko! - Jest źle?
- Nie za dobrze. - Miss RPA, jak tam?
- Jakiś komentarz w sprawie? - Nie, dzięki.
- Proszę. - Bez komentarza.
- Thoko, wyglądasz pięknie. - Wsiadaj.
Tylko jedno pytanie. Oferowano ci seks?
Odmówiłyśmy komentarza.
- Powiedz, co się stało. - Dasz mi zamknąć drzwi?
- Czemu taka jesteś? - Daj mi zamknąć.
Matko. Miss RPA jest taka chamska.
Widzicie? Dokładnie tak się dzieje,
gdy ktoś unosi się pychą.
Życie i tak kiedyś nauczy go pokory.
A prawda jest taka, że świat nie zapomina takich rzeczy.
Co robisz na co dzień?
- Jestem pisarką. - Co piszesz?
Książki.
Mówią, że ta branża powoli umiera.
- Tak, ale… - Może weź się za filmy?
Na film wystarczą dwie godzinki,
a czytanie książki zajmuje tygodnie.
Mam taki kurs online, jest na YouTube.
Trzynaście godzin materiału w pięć tygodni.
Nauczysz się pisać scenariusze hitów kinowych.
Opowiem ci o tym więcej,
ale póki co…
muszę iść do toalety. Zaraz wracam.
Ten kurs jest świetny.
Nie ma opcji, mamo.
Nigdy! Wiem, że żadna ze mnie miss, ale ten typ…
Dlaczego? To taki przegryw.
Nie powinnaś tak o nim mówić.
Nawet nie dopuścił mnie do słowa.
Może cię nie usłyszał?
Zawsze gadasz pod nosem.
Sama cię ledwo słyszę.
Mamo!
Ja tylko chcę pomóc.
Po prostu nie rozumiem, jakim cudem
spojrzałaś na tego gościa i pomyślałaś:
„Pasuje do mojej córki”.
Niby jak?
Byłaś kiedyś na randce?
Wiesz, jak wygląda randkowanie? Kto ci się podoba?
Skąd mam wiedzieć, jaki masz typ?
Na pewno nie taki, mamo!
Dziecko.
Nie chcę, żebyś umarła samotnie.
Poradzę sobie.
A jak ci idzie z książką?
Rany boskie.
Mam same problemy.
Nie jest…
Na ogół słowa przychodzą mi same,
bez problemu i z łatwością,
a teraz czuję w sobie jakąś blokadę.
Może to dlatego, że piszesz o czymś, na czym się nie znasz?
Nie rozumiesz, jak to jest być zakochaną.
A jednak o tym piszesz.
Jestem pisarką. Tak to działa.
Nie muszę czegoś przeżyć, żeby móc o tym pisać.
- Dlatego przyda ci się Jason. - Co?
Podobno ma kanał na YouTube, na którym uczy…
Nie ma mowy.
Witajcie w Durbanie, najgorętszym z miast.
Mamy dla was jeszcze trochę amapiano przed wiadomościami o czwartej.
Jezu, już idę.
Wszystko gra?
To nie w porządku.
Ot tak zabrać ci tytuł i mieszkanie.
Rany, kto to widział?
Cóż.
Ponoć złamałam regulamin Afrykańskich Konkursów Piękności.
- Co ja teraz zrobię? - Zobaczymy.
Jakoś to ogarniemy.
No tak.
Dziękuję, że udostępnisz mi większy pokój.
Zaczęło się.
Słuchaj, czuj się jak u siebie.
- Dziękuję. - Jasne.
Z ostatniej chwili. Miss RPA traci tytuł…
- Co tam mówią? - Czekaj.
…o miss Kenii.
Powinnam była wygrać.
Obrócił ją jak kurczaka z rożna,
więc dostała moją koronę. A w zasadzie ukradła.
Jak długo mam płacić za pojedynczy błąd?
Ludziom przejdzie.
Zapomną o tym.
- Buhle. - Będzie dobrze.
Jak już mówiłem, moja droga,
jestem prostym facetem.
Lubię prostotę w życiu.
Rozumiem, Lucky.
No to…
dlaczego ci się podobam?
Chcesz wiedzieć, co mi się w tobie podoba?
Kiedy się śmiejesz, to nic innego nie ma znaczenia.
Dziękuję.
No to…
Kiedy zakończyłeś ostatni związek?
Związek?
Wciąż jestem w jednym.
Nie.
Nie masz się czym martwić.
Ona wie i nie będzie stawać nam na drodze.
Możemy się sobą nacieszyć,
a później iść w swoją stronę.
- Dzięki, Lucky, ale to chyba nie… - Zaczekaj, Nana.
Wiem, że to może być ciężkie do przetrawienia.
Ale wiem, że damy sobie radę.
- Nie sądzisz? - Nie, Lucky.
Dziękuję za randkę.
Nana, nawet nie zjedliśmy.
Trzymasz się?
- Trzeba coś z tym zrobić. - Coś wymyślimy.
Musimy coś stworzyć.
Co masz na myśli?
- Reality show. - O Boże.
Posłuchaj. Reality show, ale pod naszą kontrolą.
- Okej. - Łapiesz?
To nie będzie takie proste.
Bo już się poddałaś?
Nie, ale… Szukanie reality show dla ciebie
jako aktualnej miss RPA to jedno.
Teraz potrzebujemy innej karty przetargowej.
Ty nią jesteś! Jako moja menedżerka!
Potrzebujesz cudotwórczyni, T.
Czyli ty też już we mnie nie wierzysz.
Nie. Przecież mówię, że to ogarniemy, prawda?
Dobrze.
- Gdzie jedziemy? - Zobaczysz.
DLA MIŁOŚCI AUTORSTWA LIANY NDLOVU
Dziękuję.
Czyli „zobaczymy” oznacza zabranie mnie do księgarni?
Podobno twoja ulubiona autorka podpisuje dzisiaj książki.
- Nie! - Tak.
Liana? Przecież ona nie występuje publicznie.
Dla ciebie wszystko.
Spójrz.
NIE PATRZ WSTECZ
Bardzo ją lubię.
- Lethu! - Hej!
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dobrze, posłuchaj.
Puściłem ludziom muzykę, jest zabawa.
Są już gotowi na wejście wielkiej Liany Ndlovu. Szykuj się.
Jeśli tam zejdę, to zemdleję.
Ludzie chcą zobaczyć Lianę,
pewną siebie i seksowną autorkę nagradzanych romansów,
a zobaczą mnie.
Aspołeczny i spocony wrak.
Nana, ludzie kochają Lianę.
- Kochają ciebie. - Tylko gdy piszę, Zweli!
Bez pióra jestem tylko Naną.
- Wybacz, Zweli. - Spokojnie.
- Przepraszam. - W porządku.
Nie stresuj się. Dasz sobie radę.
Pomóż mi, stary.
Panie i panowie.
Mogę prosić o chwilę uwagi? Dziękuję.
Mam do przekazania kiepskie wieści.
Niestety Liana Ndlovu nie czuje się najlepiej.
Przykro mi, ale do nas nie dołączy.
Bardzo chciała was poznać.
W związku z tym, niestety muszę ogłosić,
że podpisywanie książek zostaje odwołane.
Przepraszamy za to.
Zostańcie tutaj wszyscy, poczytajcie.
Poczęstujemy was darmową kawą.
Proszę państwa, przepraszam…
Kawa, szybko.
Jakoś mnie to nie dziwi.
Liana to prawdziwa artystka. Nie chodzi jej o sławę.
Ale czemu ogłasza podpisywanie książek i się nie zjawia?
- Chodźmy. - Skoczę do łazienki.
Idę to toalety.
Cześć.
Hej.
Wszystko gra?
Nie.
To dlatego, że Liana się nie zjawiła?
Tak właściwie, to tak.
A u ciebie?
Też niezbyt dobrze.
- Nie przyszłaś jej zobaczyć? - Przyszłam.
Ale szczerze mówiąc, to całkiem kozackie, że się nie pojawiła.
Kozackie?
Przecież cię zawiodła.
Przyszliście tu dla niej,
a ona nawet nie raczyła się pokazać.
Uważam, że robi wystarczająco,
dając nam fantastyczne książki.
A sława to ciężki kawałek chleba.
Nie mam jej za złe, że się schowała.
Nie bądź dla niej surowa…
dobrze?
Miłego dnia.
Hej.
Dziękuję.
Dzięki za tę rozmowę.
I nawzajem.
Pa.
- Hej. - Przepraszam na chwilę.
- Miałam przebłysk geniuszu. - Tak?
Skoro nie mogę stworzyć reality show, to napiszę książkę.
Rany. Potrafisz pisać?
A od kiedy znani ludzie piszą książki własnoręcznie?
Zaraz, myślisz o autorze widmo?
Liana Ndlovu.
- Co? - Tak.
Nikt nie wie, jak ją znaleźć.
Jesteś moją menedżerką.
Tobie na pewno się to uda.
Chyba musimy renegocjować moją stawkę.
Zweli!
Skąd miss RPA ma mój adres?
Co?
Miss RPA ma twojego maila?
To chyba super, nie?
Nie chcesz wiedzieć, ile mnie to kosztowało.
Zapytałaś tego typa z księgarni, co?
Tak, zapytałam.
Chce, żebym była autorką widmo.
Rzekomo jest fanką Liany Ndlovu.
To wyjątkowa okazja, prawda?
I co jej odpowiedziałaś?
Odmówiła.
- Rany. - Wyobrażasz sobie mnie piszącą biografię?
To lepiej, niż nie pisać nic. A co teraz piszesz? Nic.
Siedzisz nad jedną rzeczą od miesięcy, a potrzebujesz kasy.
Posłuchaj.
Historia Thoko Dumy to samograj.
I potencjalny bestseller.
Thoko była miss RPA.
Wzięła udział w Miss Universe, ale nie wygrała.
A kiedy wróciła, zabrali jej tytuł.
Prawdziwa tragedia.
- Co? - Nie wiedziałaś?
Nie, pierwsze słyszę.
Posłuchaj, Nana.
To wyjątkowa okazja i szansa na coś wielkiego.
Niech ci będzie.
A co, jeśli powie ludziom, że jestem Lianą?
Klauzula poufności, tak?
Każ jej ją podpisać i nikomu nie powie.
No dawaj.
Zgodziła się!
Zgodziła się napisać książkę!
Thoko, ciszej.
Przepraszam. Już nie patrzę.
Dobra, co mam założyć?
Myślę o marynarce i sneakersach.
Pokażę, że jestem poważna, ale bez przesady.
A może sukienka, jakaś zwiewna.
To Liana Ndlovu, Buhle.
Zweli, zawsze zmuszasz mnie do rzeczy,
których nie chcę robić.
Po co dawałeś jej mojego maila?
Skończył już pan?
- Tak. - Super.
Po prostu się z nią spotkaj i zobacz, co z tego wyjdzie.
Co może się nie udać?
A co, jeśli będzie mną zawiedziona?
Jak to zawiedziona? Jesteś świetna.
Jesteś niesamowita.
Jesteś magnifique.
Mówisz tak, bo się przyjaźnimy.
Więc to twój obowiązek.
Wcale nie.
- Cześć! - Hej.
Znów się spotykamy.
Tak!
Zamieniłyśmy parę zdań.
Pamiętam cię.
Co cię tu sprowadza?
Nie, żebym była zdziwiona czy coś.
Oczywiście możesz chodzić sobie po księgarniach.
- Oczywiście. - Jasne.
Nazywam się Thoko Duma.
Nie każ mi czekać, stara.
Cześć.
Przyszłaś do Liany?
Tak, stresuję się.
- Gdzie ona jest? - Nie.
Nazywam się Nana.
Pracuję dla Liany Ndlovu…
jako asystentka.
Nie mogła dzisiaj przyjść.
- Niestety. - Oczywiście.
Nie wiem, skąd pomysł, że zjawi się na spotkaniu.
Głuptas ze mnie.
Ale to tłumaczy, dlaczego cię tu widuję.
Strasznie bełkoczę, bo się stresuję.
Nie, w porządku.
Była potrzebna za granicą.
Musiała ekspresowo wyjechać z kraju.
Dlatego ja się dzisiaj tobą zajmę.
Jasne.
Może usiądziemy?
Tak, pewnie.
Dziękuję bardzo.
Napijesz się kawy?
Bardzo chętnie.
Nie spinaj się.
Zaparzę ci rumianku na uspokojenie.
A jej dam ciasto karmelowe. Zanieś je jej.
Dasz sobie radę.
Poplotkujmy trochę.
Spędzasz z Lianą każdy dzień?
Jak to jest? Na pewno jest niesamowita.
Rzadko ją widuję.
Mało kiedy ma czas na coś innego niż pisanie.
Masz może jej zdjęcie na telefonie?
Podpisałam klauzulę.
Nie, nie robi sobie zdjęć.
No tak, na pewno nie…
Nana, przepraszam. Odpaliła się we mnie fanka.
Po prostu ją uwielbiam.
Nic nie szkodzi.
Możemy wrócić do pracy?
Tak jak wspomniałam, bardzo ważne jest dla mnie to,
by pisała w swoim stylu, a nie próbowała być mną.
Moim zdaniem jej styl jest doskonały.
Nana?
- Zapisujesz to? - Tak, oczywiście.
No i…
Od zawsze wiedziałam, co mi się podoba…
- I to działa. - Masz…
- Gdzie? - Pozwól mi.
Dziękuję ci za zaufanie.
Dziękuję, że się otworzyłaś.
I dziękuję, że mnie do siebie dopuściłaś.
Jesteś piękną duszą.
Chciałam tylko dać ci znać, że wychodzę.
Nieźle!
- Jesteś pewna, że to się uda? - W jakim sensie?
Spędzasz mnóstwo czasu z tą asystentką.
- Rany. - Olewasz mnie od tygodni.
Dramatyzujesz. Ale jeśli musisz wiedzieć,
to po prostu opowiadam jej historię swojego życia.
Dlatego spędzam z nią dużo czasu.
Oczywiście. I to w pełnym makijażu.
- Daj mi spokój. - Czyli…
Idziesz odwalona.
No ale wyglądasz świetnie.
Dobrze?
Idź być seksowna gdzie indziej.
Czasami marzy mi się życie
z dala od świecznika.
Nie podoba ci się twoje życie?
Nie, to nie tak.
Kocham to, co robię.
Kocham swoją pracę i życie, które zbudowałam.
Ale czasami boję się, że nie jestem sobą.
Jakbym chowała się za fasadą, żeby nie pokazać prawdziwego oblicza.
To miła odmiana móc z kimś o tym porozmawiać.
Mówię szczerze.
Dziękuję.
Thoko, ja…
Co się stało?
O cholera.
Siedzimy tutaj już od pięciu godzin.
Pięciu?
A mam wrażenie, że od jakichś dwóch minut.
Okej, myślę, że…
Podać wam coś jeszcze?
Koniec pracy, Nana.
Wypijemy po drinku?
Ja stawiam.
Niech będzie.
Tak.
Poproszę lampkę białego wina.
Dla mnie to samo.
Dziękujemy.
Ślicznie wyglądasz.
Przestań.
Ty też.
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Mamy dzisiaj karaoke w parach.
Jesteście gotowi?
Mogę prosić o numery?
Wybiorę jeden stolik, który wystąpi dla nas na scenie.
- O nie. - W porządku.
- Zatem wystąpi przed nami… - Thoko, nie umiem śpiewać.
- …stolik numer… - Muszę dać Lianie notatki.
- Zaszalej trochę. - Trzy!
Poproszę o aplauz dla stolika numer trzy!
- Chodź. - Zapraszamy.
Dziękuję.
Kocham tę piosenkę.
Pasujemy do siebie
Nie zabieraj mi mojej miłości
Tak
No dalej
Pasujemy do siebie
Jesteśmy dla siebie szyci na miarę
Nie oddam go nikomu innemu
Wyznałeś mi miłość przez telefon
Mówiłeś tak, żeby było mi miło?
Chcę to wykrzyczeć z najwyższego dachu
Powiedzieć ci, że cię kocham
Wciąż to przewijam
Wciąż mi brakuje
Słów, by opisać
Co to za miłość, tak
ROZDZIAŁ 2 JEST CIĘŻKO, NAWET Z TĄ SAMĄ PŁCIĄ
Witam!
- Pani Thoko Duma? - To ja.
To pani?
- Proszę tu podpisać. - Oczywiście.
Długopis nie działa, wezmę inny.
- Jasne. - Zaraz wracam.
Nie może być.
Była taka piosenka:
„Pączki miłości tak mają.
Rozkwitają, zanim zakwitną”.
To słodkie oczekiwanie.
Wiecie, że coś tam kiełkuje. Wiecie, że coś się dzieje.
Nie jestem pewien, może mi się wydaje?
Nie, coś się dzieje, ale zachowam to dla siebie.
Nie ma o czym gadać.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Pa.
- Dzięki. - Pa.
Cześć.
A to co?
- Wygrałam karaoke. - Ty?
- Tak. - Niemożliwe.
Pasujemy do siebie
Słodko.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłaś taka szczęśliwa.
Wiesz, Buhle, wszystko idzie w dobrą stronę.
Świetnie, to znaczy, że idziemy dzisiaj na imprezę.
- To dzisiaj? - Tak.
No nie wiem.
Nie byłam na żadnej, odkąd… No wiesz.
To może być doskonały pierwszy krok w powrocie do żywych.
To impreza zamknięta, będzie sporo celebrytów.
- Dawaj, T. - Rozumiem, Buhle.
Ale jest problem.
- Mam spotkanie dotyczące książki. - O Boże.
To zaproś też tę asystentkę.
Mam wrażenie, że tylko tak uda mi się cię wyciągnąć.
Wiesz co, Buhle?
Lepiej coś zjedz.
Chodzenie na imprezy nie jest w moim stylu.
Ale to nie impreza służbowa, tylko czysta rozrywka.
Dla odmiany, to ty będziesz odpowiadać na pytania.
- No nie wiem. - Proszę, Nana.
Przysięgam, że będzie fajnie.
Proszę.
No dobrze.
Jaram się. Odrobinę.
Rany. Sporo tych celebrytów.
Ty też jesteś celebrytką. Złapię cię później.
- Hej, skarbie. - Cześć.
- Jak tam? - Dobrze.
O rany, to ona!
Hej.
Jest super.
Zgadnij, kto dostarcza dziś wszystkim rozrywki.
Maluczcy lubią plotkować.
Olej ich.
- Wychodzę, nie dam rady. - Posłuchaj.
Prędzej czy później wrócisz do życia.
Odosobnienie do ciebie nie pasuje.
Po prostu się napijmy.
- Dobrze? - Idź przodem.
Muszę się przewietrzyć.
Spoko.
Cześć, maleńka.
- Nana. - Wybacz, nie usłyszałem.
Nazywam się Nana, a nie „maleńka”.
Wyluzuj.
- Tylko się witam. - Nana.
W końcu jesteś.
Czyli to ty ukradłaś mi przyjaciółkę?
Nie, nie ukradłam jej.
Żartuję sobie.
Miło cię poznać.
I wzajemnie.
Dużo o tobie słyszałam.
Mam nadzieję, że dobre rzeczy.
To tajemnica zawodowa.
Czyli dowiem się z książki.
Mogę cię na chwilę porwać? Chcę cię komuś przedstawić.
- Nie masz nic przeciwko? - Skądże.
- Zaraz wracam. - Okej.
Hej, Nana.
Co znowu?
Nana, nie „maleńka”, tak?
Cześć.
Jestem Mandla.
Dobrze się bawisz?
No cóż…
Dobra ta lukrecja.
Wiesz, że jest z ziołem?
Ile zjadłaś?
Nie liczyłam.
Sugeruję je odłożyć.
O Boże.
Nigdy nie brałam narkotyków.
Spokojnie, oddychaj.
Najtrudniej jest mi uwierzyć w to,
że jestem w pięknym domu Sindi Sodi.
Dziękuję.
Buhle o tym nie wspomniała.
Niespodzianka.
Przyniosę nam drinki.
- Dziękuję. - Poproszę o dolewkę.
Zawadi Yamungu zaraz wystąpi.
- Uwielbiam ją. - Chodźmy.
Bardzo chętnie.
Gdy widzisz moje włosy, pochwal je
Bo są przepiękne
Gdy widzisz moje włosy, pochwal je
Bo są przepiękne
Gdy widzisz moją skórę, pochwal ją
Bo jest przepiękna
Moja skóra
Jest przepiękna
Moje piersi są przepiękne
Moja płaska pupa
Jaka jest?
Jest przepiękna
Jestem piękna
Mam przepiękne włosy
Nawet jeśli nie ułożę grzywki
Jestem piękna
Nie wierzę, że tutaj jestem.
Zwłaszcza że jestem twoją fanką.
To działa w obie strony.
- Nie zmyślaj, Sindi. - Co?
Nie musisz tego mówić.
Mówię poważnie. Stresuję się.
Nie wierzę, że siedzę obok miss RPA.
Byłej miss RPA.
Dla mnie zawsze będziesz miss…
Masz przepiękny uśmiech.
Sindi Sodi.
- Tak? - Czy ty chcesz mnie uwieść?
A jak mi idzie?
Lepiej idź do swojej znajomej.
- Teraz. - Czemu?
- Chodź za mną. - Rany.
Moja Thoko jest piękna
Ma śliczne oczy
Jej nogi
Są przepiękne
Nana.
Thoko! Cześć!
Daj to tutaj.
Drodzy znajomi.
Kocham Thoko Dumę.
Kocham ją,
odkąd zobaczyłam ją w mojej księgarni.
Chodź i powiedz jej to twarz, mała.
Dobrze. Wiesz, Buhle,
mama zawsze powtarza mi, że miłość wymaga odwagi.
- Dokładnie. - Tak.
Moje buty.
Tak, buty.
Koniec przedstawienia.
Wracajcie do imprezowania.
Nana.
- Ciągle żyje. - Dzięki ci, Boże.
Jesteś cała?
Mam coś, co jej pomoże.
Zaraz wracam.
Przepraszam.
Co się stało?
Chyba nie chcesz wiedzieć.
Boże.
- Thoko, przepraszam. - Daj spokój.
Jadłam lukrecję, nie wiedziałam, że jest z ziołem.
Tak mi wstyd.
Spokojnie. Zdarza się każdemu, prawda?
Wie, co mówi.
Mam tu coś, co pomoże na kaca
i na wstyd.
Dziękuję pani
i przepraszam za…
Nie masz za co przepraszać. Tak naprawdę ożywiłaś imprezę.
Co to za biba, jeśli nikt nie tańczy na stole
i nie wyznaje nikomu miłości?
Okej.
Już prawie.
Zobaczysz, poczujesz się lepiej.
Słuchajcie.
Dziękuję, ale chyba już pójdę.
Daj mi znać, jak już będziesz w domu.
Dobrze.
Nana…
Czy wczoraj…
mówiłaś poważnie?
A co mówiłam?
Powiedziałaś,
że mnie kochasz.
Boże, nie. Ja…
- W porządku. - Narkotyki.
- Tak. - Ja nie… Nie mogłabym…
Nie, Nana.
Niepotrzebnie pytałam. Jest okej.
Muszę już iść.
Co jest? Dlaczego tak na mnie patrzycie?
Muszę cię o coś zapytać.
Mój gość właśnie odwołał przyjazd.
A za dwie godziny muszę nagrać odcinek.
Idealnie się składa, T.
To doskonałe towarzystwo na twój debiut telewizyjny.
Właśnie.
Nie jestem gotowa.
Będę twoją dłużniczką na całe życie, proszę.
- Pomóż siostrze. - Proszę.
Kto zostawia na wierzchu
słodycze napakowane ziołem?
I nie daje ostrzeżenia?
Uwaga, narkotyki.
Potrzebujesz specjalnych plakietek?
Powinniśmy chyba zapytać,
kto je tak po prostu pożera?
Każdy, kto nie lubi lukrecji,
ma ze sobą problem, tak jak ty.
Ty to jesteś, Nana.
No ale przynajmniej…
powiedziałaś jej, co czujesz.
Byłaś szczera.
I jak poszło?
- Co? - Powiedziałam, że nie mówiłam poważnie.
Co? Przecież ci się podoba.
Tak, ale ją zawstydziłam.
No i wiem, że ona nie czuje tego samego.
- Skąd to wiesz? - Potrafię czytać ludzi.
Przecież to miss RPA.
Była miss RPA.
Nie mogę jej powiedzieć, że jestem Lianą,
która nigdy nie była na randce, nie chodzi na imprezy
i nigdy się nie całowała.
- To dwa różne światy, Zweli. - Słuchaj…
Chcę tylko powiedzieć, że jestem z ciebie dumny.
Rozumiesz?
A jeśli jest tak, jak mówisz, to jej strata.
Niby tak.
Naprawdę nigdy się nie całowałaś?
Zrobisz mi kawy, Zweli? Tylko mocnej.
Chcesz do niej lukrecji?
Jak widzisz,
nie lubię korzystać z pędzla,
wolę używać rąk.
Dzięki temu buduję więź z jedzeniem.
Po prostu wydaje mi się,
że pędzel
nie jest wystarczająco intymny.
- Rozumiem. - Dlatego używam rąk.
- Spróbujesz? - Tak.
Widzę, że jesteś chętna.
Poprowadź mnie.
Nie.
Nie tak ostro.
Musisz być delikatna.
- Jasne. - Delikatnie.
Musisz to robić powoli.
Udko też wymasować?
Tak, za udko też złap.
Dobrze.
Wymasuj je.
Tak.
Ale to dobre.
Dziękuję.
Jest tak pyszne, że wezmę też na wynos.
- Spakuję ci to, spokojnie. - Dziękuję.
Powiedz nam, miss RPA.
Co się stało podczas Miss Universe?
Wiedziałam, że w końcu o to zapytasz.
Chcę wiedzieć, widzowie też są ciekawi.
Nadal podpisujesz się pod tym, co mówiłaś?
No powiedz.
Dobrze, słuchaj.
Jest wiele kwestii, które trzeba poruszyć w tym temacie.
Obawiam się, że nie starczy nam na to dzisiaj czasu.
Ale piszę o tym książkę, która niedługo będzie w sprzedaży.
Na ten moment powiem jedno.
Chcę przeprosić cały kraj za to, w jaki sposób się zachowałam.
Chcę przeprosić miss Kenii i dzieci, dla których byłam wzorem.
Moje zachowanie było niedopuszczalne.
Naprawdę podobała ci się ta laska?
Przestań, Buhle.
Po prostu nie wydaje się być w twoim typie.
Jest trochę nerwowa, nie będę kłamać,
ale jest też wyluzowana.
Czuję się przy niej swobodnie.
Czuję się sobą, prawdziwą sobą.
Nie obchodzi jej sława.
Siedzi w domu i czyta książki.
Po co miałaby się ze mną spotykać?
Co? Jej strata. Dobra z ciebie partia.
Sindi zdaje się to zauważać.
Zaskoczyła mnie tą randką. Byłam…
Jest dobrą osobą.
I czuję, że się dogadacie.
Zobaczymy.
Nie bój się, Thoko! Jestem tutaj!
- Ludziom podobał się nasz odcinek. - Daj spokój.
- Chcieli tylko dramatyzmu. - Mówię poważnie. Ludzie cię kochają.
Nie świruj. Nie wierzę ci.
- Nie wierzysz? - Nie.
To poczytaj komentarze.
- Czytaj. - Dobrze.
Zobaczmy, co wypisują.
„Mówcie o Thoko, co chcecie, ale to najładniejsza miss”.
Widzisz? Mówiłam, że nie kłamię.
Pokaż jeszcze.
„Thoko jest powiewem świeżości,
ale nie zostawiłbym jej samej w kuchni”.
Tak, coś w tym jest,
ale odcinek z tobą
ma najwięcej wyświetleń.
- Naprawdę? - Poważnie.
Ludzie cię kochają.
To szaleństwo.
Chciałabym cię lepiej poznać.
Jesteś… bardzo bezpośrednia.
A czy tak nie jest najlepiej?
Racja.
Ale skąd wiesz,
że już się z kimś nie spotykam?
A spotykasz?
Nie.
Czyli mogę wrzucić to na socjale?
Śmiało!
PARK WODNY USHAKA
Sindi i miss RPA wyglądają razem wspaniale.
- Ale super! - Hej.
A nie mówiłam, żebyś mi zaufała?
Posłuchaj, Nana.
Nie wyciągaj pochopnych wniosków.
Dziennikarze napiszą wszystko, byleby się klikało.
Zweli, po prostu… idź na próbę.
Dobrze.
Największy wpływ miała na mnie mama.
To jej zawdzięczam swój intrygujący charakter i styl.
No więc tak.
Nigdy nie wspominałaś o swojej sympatii.
No wiesz, do książki.
Cóż,
jestem singielką od lat.
Skupiałam się na konkursach piękności i tak dalej.
Czyli nikogo nie masz?
Nie, niespecjalnie.
A Sindi?
Z Sindi jest tak,
że po prostu się poznajemy.
Ludzi z jakiegoś powodu to interesuje.
Nasze marki na tym korzystają.
Jest bardzo miła.
A właśnie.
Idę w ten weekend na jedną imprezę.
Chciałabym, żebyś poszła ze mną.
Dobrze, w porządku.
- Rozumiem, że nie… - Dobrze.
Przyjdę.
I za to wypiję.
NAGRODY LIFE TIME
Wiem, że powiedziałam ci,
że palnęłam tak przez narkotyki,
ale naprawdę mi się podobasz. Kocham cię.
Nana Liana Ndlovu!
Jesteś silną kobietą!
Zdobyłaś masę nagród, pora zdobyć dziewczynę.
Oczywiście, o ile ona też cię kocha.
Ale chyba dlatego cię zaprosiła.
Dziękuję.
Hej.
- Jestem na zewnątrz. - Gdzie?
Przy dywanie. A ty?
O Boże.
Thoko, bo zaraz zemdleję.
Nana, to ty?
Pięknie wyglądasz.
To ty pięknie wyglądasz.
Obrócisz się dla mnie?
Żebym mogła cię podziwiać.
Boże.
- Zawstydzasz mnie. - Thoko.
- Szukałam cię. - Przyszłam po Nanę.
Nana, to Sindi. Sindi, to Nana.
Sindi jest znaną kucharką.
A Nana jest asystentką wielkiej Liany Ndlovu.
Pamiętam ją. Zrobiła spore wrażenie.
Jeszcze raz przepraszam.
Ależ nie ma za co.
Musimy iść razem na czerwony dywan.
Jasne.
Przypilnujesz nam tego?
- Tylko na chwilę. - Tak.
Chodźmy.
Cały kraj chce wiedzieć, czy jesteście parą.
Tak, jesteśmy.
Nie rozumiem, dlaczego skłamałaś na ten temat, Sindi.
Przecież spędzamy razem czas.
Myślałam, że się lubimy.
Parę randek oznacza od razu związek?
- Dobrze. Jasne. - Boże!
Jasne.
Może trochę się pospieszyłam z tym oświadczeniem.
Ale czy to problem, żebyśmy naprawdę się spotykały?
Trzeba było wziąć mnie na randkę,
a nie ogłaszać światu, że jesteśmy razem.
- Rany! - Laski!
Co tu się dzieje?
Thoko,
dostrzegłam okazję i ją wykorzystałam.
Nasz pocałunek trenduje na socjalach.
Dlaczego nie dostrzegasz, jak bardzo nam to pomaga?
- Z czym masz problem? - Właśnie z tym.
Wydam oświadczenie i nazwę cię kłamczuchą.
- Nie możesz. - To nie twoja sprawa.
Posłuchaj mnie, proszę.
Elite Properties chce podpisać z wami kontrakt.
W pełni wyposażony apartament.
Miesięczne wynagrodzenie, dwa samochody, dwa urlopy rocznie.
Chcą pokazać, że młode pary też mogą kupić sobie dom.
Ale oferują to dlatego, że to ogłosiłyście.
OGŁOSZONE
- Niesamowite. - Wiem.
Będziesz mogła opłacić z tego książkę.
Przemyśl to.
Nana, to ja, Zweli. Otwórz drzwi.
Nana?
Błagam cię, otwórz.
Nana.
Nana, proszę. Otwórz drzwi i pogadajmy.
Porozmawiaj ze mną. Co się dzieje?
ROZDZIAŁ 3 MIŁOŚĆ ZAWSZE ZWYCIĘŻY!
Oto wasz nowy dom.
O rany! Nie może być.
Zaczekaj.
Tak!
Dobrze.
Niech was nie zwiedzie to, że wrzucają ściany tekstu.
Im dłuższy post, tym trudniejszy związek.
Na przykład to typowe: „tutaj mieszka miłość”. Piękne, prawda?
Szkoda, że nieprawdziwe.
Życie nie jest łatwe, a związki tym bardziej.
Wybrany numer jest obecnie niedostępny.
Proszę zostawić wiadomość.
Hej.
Minęło parę tygodni, a ja nie wiem, o co chodzi.
Tęsknię za tobą.
Odezwij się, proszę.
Cześć, Thoko. Mam nadzieję, że u ciebie dobrze.
Chcę dać ci znać,
że przekazałam już wszystko Lianie.
W razie pytań odezwie się do ciebie.
Moja praca się skończyła.
Wyślę ci kopię tekstu, kiedy będzie gotowy.
Pozdrawiam, Nana.
Uznałam, że najlepiej będzie się od niej odciąć.
A co z książką?
Już dawno zebrałam potrzebne informacje.
Po prostu chciałam spędzać z nią czas.
Wszystko gra?
Tak.
Płakałam.
Przeżywałam stratę.
Ale już mi przeszło.
To urocze.
Odczytaj wskazówki
i mnie znajdź.
Wystrój się ładnie.
I rozwiąż zagadkę, która zaprowadzi cię do karocy.
Jak się masz?
Ma dwa koła i dwie nogi.
Biega i skacze.
Przyjemnie schładza w obliczu letniego skwaru.
Cześć.
Sindi.
Co tu się dzieje?
Pięknie wyglądasz.
To nie jest odpowiedź.
Co się dzieje?
Thoko,
źle do tego wszystkiego podeszłam.
Byłam zbyt skupiona na tym,
co pomyślą o nas ludzie,
jak będą postrzegać nas z zewnątrz.
I zaniedbałam przez to twoje uczucia.
Zasługujesz na coś więcej.
Jesteś najwspanialszą osobą, jaką kiedykolwiek poznałam.
Nikt nie ma tak pięknego serca.
Daj mi proszę szansę na to,
żebym mogła to naprawić.
Koniec z kamerami, mediami społecznościowymi…
Liczysz się ty i ja.
A nie nasza marka.
To, kim dla siebie jesteśmy.
Jak się traktujemy.
Proszę, zrobię wszystko, żeby być lepszą partnerką.
Jestem skłonna spróbować.
- Naprawdę? - Tak.
Tak?
- Więc o co chodzi? - Nie wiem.
Pomyślałam, że to chyba romantyczne.
Zobaczymy, jak wyjdzie. Uważaj na wodę.
Nie wpadnij. Dobrze.
Tak.
Dość tego, moje dziecko.
Pracuję.
Ukrywanie się przed ludźmi to nie praca.
Musisz w końcu stąd wyjść.
Nie chcę tam wracać.
Na zewnątrz jestem wrakiem.
To moja wina, dziecko.
Za bardzo cię chroniłam, gdy byłaś mała.
Bałam się tego, że cię stracę.
To było głupie.
Nie pozwól, żeby moje błędy kierowały twoim życiem.
Wiesz…
Ostatnio tak sobie myślałam,
że w życiu istnieją główni bohaterowie.
W sensie…
Piękni ludzie,
którzy są zabawni
i seksowni.
Którzy znajdują miłość.
A później zostają miss RPA.
I zaczynają randkować z miss RPA.
I są też tacy ludzie jak my.
Statyści.
Zamazane twarze w tłumie.
Nie bierz tego do siebie.
Myślałem, że chcemy miło spędzić czas.
Nie chcesz tego?
Myślałeś też, że kryptowaluty nie są oszustwem.
Na twoim miejscu bym sobie nie ufała.
Przepraszam.
Krypto to przyszłość. Naprawdę.
Idę do łazienki.
Nie wychodź, proszę.
To się już nie powtórzy.
Nie wychodź.
TĘSKNIĘ ZA NIĄ, ZWELI
NIE PATRZ WSTECZ
Już idę.
- Jak się pan ma? - A pani?
- Dobrze. - Ja też.
Mam paczkę dla pani Dumy.
- To ja. - Naprawdę?
- Oto przesyłeczka. - Dzięki.
Do widzenia.
TIARY I MARZENIA
Niemożliwe.
Proszę bardzo.
- Dziękuję, Zwe. - Smacznego.
Koniec rozdziału.
I to na poważnie.
Tak.
Wiem, że to wciąż boli.
A może…
moja następna książka będzie trylogią złamanych serc?
Tak.
Dziękuję, Zweli.
Cześć.
Wszystko gra?
- Tak. - Na pewno?
Przeczytałam pierwopis mojej książki.
- Jest piękna. - Tak?
- Przeczytaj sama. - Dobrze.
Halo?
Tak.
Przeczytam.
Tak, nie jestem teraz zajęta.
Nie ma mnie tutaj.
Nie ma mnie.
- Cześć. - Hej.
- Co u ciebie? - Dobrze, a u ciebie?
Też dobrze.
Widziałeś może Nanę?
Trudno.
Mogę prosić o cappuccino?
Cappuccino, już się robi.
Usiądź gdzieś sobie.
Wybrany numer jest obecnie niedostępny.
Proszę zostawić wiadomość.
Twoje cappuccino.
Dziękuję.
Mogę ci pomóc w czymś jeszcze?
Nie.
Nie wiesz, kiedy Nana wróci?
Nie.
Dobrze.
Tutaj się ukrywasz?
Nana.
Co się dzieje?
W jakim sensie?
Po prostu zniknęłaś.
Dzwoniłam, pisałam, ale się nie odzywasz.
Bo skończyłam pracę.
Nana.
Mówisz tak, jakby tylko praca nas łączyła.
A co jeszcze nas łączyło?
Byłam…
- Jasne. - Czekaj, Nana.
Powiedz, co ci zrobiłam.
Po co tutaj przyszłaś, Thoko?
Dostałam pierwopis, pomyślałam, że to uczcimy…
Po co?
Nie wolisz świętować z dziewczyną?
Nana, ja…
Nie, Thoko.
Rozumiem już swoją rolę.
Jestem dziewczyną, która kończy sama,
podczas gdy królowa piękności dostaje wszystko, na co ma ochotę.
Nana…
Zaprosiłaś mnie na randkę tylko po to, żeby mnie ignorować,
i zrobiłaś ze mnie debilkę pilnującą torebki twojej dziewczyny.
Pytałam cię, czy kogoś masz, Thoko.
A ty mnie okłamałaś.
- Poniżyłaś mnie. - Nie wiedziałam wtedy.
Kochałam cię.
- A ty to wiedziałaś. - To nie fair.
Zapytałam i zaprzeczyłaś.
Bo było mi wstyd.
Byłam naćpana jak ta lala.
Nie tak chciałam ci to wyznać.
Chciałam powiedzieć ci prawdę.
Byłam gotowa wyjaśnić ci,
że nie poznałaś Liany dlatego, że…
to ja nią jestem.
Chciałam powierzyć ci tę tajemnicę.
Chwileczkę.
Jesteś Liana?
Nie było mi łatwo cię okłamywać.
Ale jak widać, nie tylko ja kłamałam.
Nana.
Thoko, masz swoją książkę.
Więc po prostu…
Na tym skończmy.
- Tak, cały talerz. - Super.
- Może pod tym kątem. - Chcę widzieć kolory…
A może tak…
Cześć, T! Tutaj jesteśmy.
Oto i ona.
- Co się dzieje? - Powiedzieć jej czy ty to zrobisz?
Za chwilę mnie pokochasz.
Będziecie miały swój własny reality show.
Słyszysz, skarbie?
- Nasze własne show! - Udało ci się, T.
Dasz wiarę?
Myślałam, że się ucieszysz.
Buhle.
Jestem ci wdzięczna za pracę, którą w to włożyłaś.
Ale nie mogę tego ciągnąć.
- O czym mówisz? - Thoko?
O tym związku.
Nie wiem, czy coś do mnie poczułaś, Sindi,
czy od początku chodziło o interesy.
- Thoko, proszę… - Mam dosyć udawania!
Przecież to ty chciałaś reality show.
Tak, Buhle, chciałam, ale nie w ten sposób.
Miłość powinna być prawdziwa.
Kurwa.
Cholera.
Cóż.
- Wracamy do punktu wyjścia. - Tak.
Naprawdę ci dziękuję.
W porządku. Po to się ma przyjaciół.
No i twojej menedżerce
oberwałoby się, gdybyś była bezdomna.
Nie mogę na to pozwolić.
Ale poważnie,
wiem, że wyprułaś sobie dla mnie żyły.
- Przepraszam. - Rób to, co dla ciebie najlepsze.
Nie mogę być o to zła.
No i sporo włożyłaś w tę książkę.
- Musisz zacząć zarabiać. - Wiem.
Tak.
- To co zrobimy? - Rozmawiałam z mamą.
Pytała, czy udzielisz ślubu Sizwemu.
Wiem, że to nie reality show,
ale będą tam media, to dobra prasa.
Jakoś to sprzedamy. Dasz radę.
W to nie wątpię.
Ale znając twoją matkę, każe mi założyć tiarę.
No ba.
Na sto procent.
- Posłuchaj, T. - Tak?
- Będzie dobrze. - Dzięki.
- Coś znajdziemy. - Dziękuję.
Co to za miłość, tak
Kocham Thoko Dumę.
Dzięki za tę rozmowę.
I nawzajem.
Co to za miłość, tak
Co to za miłość
Mamy maleńki kłopot.
Jeden z muzyków się spóźnia,
ale znaleźliśmy zastępstwo.
Już jest w drodze.
Mam dzisiaj bardzo ważnych gości.
Proszę mnie nie ośmieszyć.
Nie ma takiej opcji.
Jak się masz, świadkowo?
Trzymasz się?
Nic się nie martw. Mam obrączki.
- No i… - Dobrze.
Muszę poszukać brata.
Świetnie ci idzie.
Dziękuję ci bardzo.
No dobrze.
- Thoko. - Cześć, Lethu.
- Jak tam? - Dobrze, a u ciebie?
Cieszę się, że jesteś.
- Oto program. - Dobrze.
Damy ci znać dziesięć minut przed startem.
Przyjęłam.
Będę w samochodzie.
- Jasne. - Dużo tu nazwisk.
- Będzie dobrze. - Pewnie.
- Dziękuję. - Spoko.
Dobrze.
Nana?
Cześć.
Witaj.
Nie wiedziałam, że znasz Jamów.
Nie, nie znam. Po prostu…
Podrzuciłam Zweliego.
Dobrze cię widzieć.
Muszę lecieć.
Nie przestałam, Nana.
Nie przestałam o tobie myśleć.
Przepraszam za swoje zachowanie.
Tak naprawdę nigdy nie byłam z Sindi,
kiedy miałyśmy kontakt.
- To nie moja sprawa. - Chodziło o rozgłos.
Obu nam to pomogło, ale już się od tego odcięłam.
Skończyłam to parę tygodni temu.
Dlaczego mi o tym mówisz?
No?
Powinnyśmy dać sobie szansę.
Ty i ja?
Nie.
Nie, Thoko.
Nie.
Wykorzystałaś Sindi, a teraz chcesz wykorzystać mnie?
- Nie, Nana. - Nie.
Podjęłaś decyzję, Thoko.
Kiedy byłam dla ciebie zwykłą…
To nie w porządku.
Teraz wiesz, że jestem Lianą Ndlovu,
autorką nagradzanych powieści, i nagle chcesz dać nam szansę?
Zaraz.
To nie ma nic wspólnego z Lianą.
Nie pogrywam z tobą.
Ciężko w to uwierzyć.
Nana, to nie na Lianę wpadłam w toalecie w księgarni.
To nie z Lianą rozmawiałam godzinami.
To nie z Lianą śpiewałam na karaoke.
I to nie Liana pokazała mi nowe oblicze prawdziwej miłości.
- Mogłaś mi to powiedzieć, gdy… - Wiem.
Byłam głupia.
Przyzwyczaiłam się, że dostaję to, czego chcę. I do bycia chcianą też.
Bałam się zaryzykować i wyznać ci swoje uczucia,
a później cię stracić.
Ale wiesz, co jest jeszcze gorsze?
Zasypianie codziennie z „a co gdyby” na ustach.
Nie chcę być taka, jakiej oczekują mnie ludzie.
Nie chcę być królową piękności ani gwiazdą reality.
To nie ma znaczenia,
jeśli przegapię przez to szansę na miłość.
Nie mogłaś powiedzieć od razu?
Nana, uczynisz mi zaszczyt bycia dzisiaj moją plus jedynką?
Jesteś bardzo zaborcza.
Nie tak dawno chciałaś, żebym była współautorką,
a teraz chcesz mojego serca?
I twoją randką na weselu, na którym nikogo nie znam?
Nie zostawiaj mnie, dobrze?
Obiecuję.
- Moje kluczyki… - Boże, Nana.
To wesele Jamów.
Nikt nie ukradnie ci auta.
- Na pewno? - Tak. Daj rękę.
Trzeba się z tobą namęczyć.
Ale tęskniłaś, co?
No…
Randkowanie jest równie ekscytujące, jak stawienie czoła prawdzie.
Nieważne, czy ci się ona podoba.
Nie możemy bez niej żyć.
Dzięki randkowaniu świat nadal jakoś trwa.
To takie proste.
Czasami daje, czasami odbiera,
ale chcemy przetrwać, żeby przeżyć randki, które na nas czekają.
Napisy: Julia Antoniewicz