เอาละ เราจะเริ่มกันแล้ว
พร้อมลุยแล้ว เรือดําน้ําของคุณอยู่ด้านหลังนั่นไง
ไททัน อีกเดี๋ยวเราจะดําเนินการตามแผน และจะเริ่มพาคุณขึ้นเรือนะ
โอเค ไปเลยค่ะ
ก็วันทํางานอีกวันนั่นแหละ
เรียบร้อย ไปเลย
- ขอบคุณ - ได้เลยค่ะ
โอเคนะ
ค่ะ คุณทําได้ดีแล้ว แค่รักษาจังหวะไว้
ที่จริงไม่มีอะไรที่ต้องรีบจัดการทันทีหรอก
โอเคนะ เพราะงั้นถ้าได้ยินเสียงสัญญาณ
ก็ไม่ต้องตกใจ ทางที่ดีที่สุดคือไม่ต้องทําอะไรเลย
ผมได้ยินเสียงบางอย่าง
พวกคุณยังแตะพื้นอยู่ไหม
- ครับ - ครับ
เห็นวัตถุอะไรสักอย่าง
ใช่ เหมือนมีบางอย่างโผล่จากพื้น
มีบางอย่างทางกราบขวา
(ไททัน)
(บุคคลวงใน)
ฉันนึกย้อนถึงช่วงที่ทํางานที่นั่นบ่อยๆ และมันก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ธรรมดาเลย
พอนึกย้อนถึงช่วงที่เคยมีส่วนร่วม ในการดําน้ําบางครั้ง...
(เอมิลี่ แฮมเมอร์ไมสเตอร์ ผู้ช่วยหัวหน้าวิศวกร)
พอนึกย้อนกลับไป ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย ที่ต้องขันสลักปิดคนไว้ในเรือดําน้ํา
แล้วพอบทความข่าวแรกๆ โผล่ขึ้นมา
ที่พาดหัวว่า "เรือดําน้ํานักท่องเที่ยวสูญหายในแอตแลนติก"
ฉันก็รู้ทันทีว่าต้องเป็นเรือของโอเชียนเกต
(วันที่ 18 มิถุนายน ปี 2023)
หน่วยยามฝั่งสหรัฐแจ้งว่า จะใช้ทรัพยากรทุกอย่างที่มี
เพื่อค้นหาเรือดําน้ําที่หายไป
นอกชายฝั่งนิวฟันด์แลนด์ แคนาดา
สัญญาณสุดท้ายที่ส่งมา อยู่ตรงจุดเหนือซากเรือไททานิกพอดี
กําลังมีการค้นหาเรือดําน้ําลํานี้อย่างเร่งด่วน เพราะออกซิเจนกําลังจะหมดอย่างรวดเร็ว
(ผู้แจ้งเบาะแส)
ผมได้รับข้อความจากเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ที่หน่วยกู้ภัยเรือดําน้ํา
(เดวิด ลอคริดจ์ ผอ.ปฏิบัติการทางทะเล)
ตอนนั้นผมรู้สึกแย่จนคลื่นไส้เลย
ทุกอย่างที่ผมมอบให้เจ้าหน้าที่ที่มีอํานาจ ทุกอย่างที่ผมประสบพบเจอ
ทุกอย่างที่ผมได้เห็น ที่ผมเป็นกังวล ผมแจ้งไปหมดเปลือกเลย
พวกเขาควรลงมือทําอะไรสักอย่างสิ
สวัสดีครับ
แต่ไม่มีใครทําอะไรเลย
นี่เป็นปฏิบัติการค้นหาที่ซับซ้อนมาก
ตอนนี้พื้นที่ค้นหาบนผิวน้ํา กว้างเป็นสองเท่าของรัฐคอนเนตทิคัต
และการค้นหาใต้น้ําลึกลงไปถึง ประมาณ 4,000 เมตร
ทีมค้นหาและกู้ภัยกําลังปฏิบัติงาน ในสภาพแวดล้อมที่ท้าทายสุดๆ
เรือดําน้ําติดต่อเข้ามาครั้งสุดท้าย หลังจากดําลงไปได้หนึ่งชั่วโมง 45 นาที
แต่บริษัทโอเชียนเกตกลับไม่แจ้งเหตุฉุกเฉิน จนกระทั่งผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
เมื่อวานนี้มีเครื่องบินซี-130 สองลํา ที่ทําภารกิจค้นหาและกู้ภัย
วันนี้เครื่องบินซี-130 ของกองกําลังพิทักษ์มาตุภูมิ จะเข้าร่วมค้นหาด้วย
(วิศวกร)
มือถือผมแทบระเบิด เพราะมีคนส่งคลิปและข่าวมาให้เต็มไปหมด
ผมได้รับข้อความว่า "คุณรู้ข่าวหรือยัง คิดว่ายังไง"
แต่ผมก็รู้อยู่แล้วว่าสักวันเราจะมานั่งคุยกันแบบนี้
(โทนี่ นิสเซน ผอ.วิศวกรรม)
และเราก็มาอยู่ตรงนี้จริงๆ
(ผมว่าพวกเขาไม่มีวันหาพวกนั้นพบ)
แล้วฉันกับเพื่อนร่วมงานเก่า
ก็เริ่มส่งข้อความหากันแทบจะทันทีที่รู้ข่าว
(คุณก็รู้ว่าฉันบอกไม่ได้)
คนหนึ่งตอบกลับมาว่า "มันกําลังเกิดขึ้นจริงๆ แล้ว"
เราขอส่งกําลังใจและคําภาวนา ให้กับลูกเรือไททันและคนที่รักพวกเขา
เราจะยังคงทํางานกันเต็มที่ และเร็วที่สุดเท่าที่จะทําได้
เพื่อค้นหาพวกเขา
ผมจะตอบคําถามสองสามข้อ
เชิญครับ
ทันใดนั้น มันก็กลายเป็นข่าวระดับโลก
(เวลาและอากาศใกล้หมดแล้ว)
เรื่องนี้เหมือนฝันร้ายชัดๆ
ไม่มีใครจินตนาการได้เลยว่า คนที่อยู่ในนั้นกําลังเผชิญกับอะไร
('เหลืออากาศหายใจ 40 ชม.')
ฉันไม่รู้เลยว่าจะพูดยังไงกับเรื่องนี้
ฉันไม่ได้รู้จักทุกคนที่อยู่ในเรือ แต่ฉันรู้จักสต็อกตันดี
มีคนอยู่ในเรือดําน้ําห้าคน
รวมถึงสต็อกตัน รัช ซีอีโอของโอเชียนเกต
และฮามิช ฮาร์ดิง มหาเศรษฐีการบินชาวอังกฤษวัย 58 ปี
ชาห์ซาดา ดาวูด นักธุรกิจชาวปากีสถาน
และสุเลมาน ลูกชายของเขาก็อยู่ในเรือด้วย
และยังมีปอล-อองรี นาร์โฌเลต์ นักสํารวจชาวฝรั่งเศส
ที่หลายคนเรียกว่า "มิสเตอร์ไททานิก" ก็อยู่ในเรือดําน้ําเช่นกัน
(สมาชิกครอบครัว)
คุณทําอะไรเป็นอย่างแรกครับ
ฉันร้องไห้
สิบนาทีแรกฉันร้องไห้หนักมาก ฉันกลัวจริงๆ
จําได้ไหมว่าเจ้าหน้าที่จากไหนติดต่อคุณ
(ซิโดนี นาร์โฌเลต์ ลูกของพี.เอช.)
หน่วยยามฝั่งสหรัฐค่ะ
ในช่วงสองชั่วโมงที่ผ่านมา หน่วยยามฝั่งสหรัฐยืนยันว่า
เครื่องบินของแคนาดาตรวจจับเสียงใต้น้ําได้
เมื่อวานนี้เครื่องบินพี-3 ของแคนาดา ตรวจพบเสียงใต้น้ําในพื้นที่ค้นหา
จึงมีการย้ายจุดปฏิบัติการ ยานใต้น้ําควบคุมระยะไกลเพื่อพยายาม
สํารวจต้นตอของเสียงนั้น
ฉันรู้สึกอุ่นใจที่ได้เห็นว่า...
ตอนที่การค้นหาเริ่มต้นขึ้น
ทุกคนในครอบครัวต่างคิดว่าจะต้องหาเจอแน่
เราทุกคนเชื่อแบบนั้นจริงๆ เรามีความหวัง
ทุกอย่างต้องทําอย่างรวดเร็ว แต่ว่า
ตอนนั้นยังไม่มีใครพูดถึงเรื่องเจอซากเรือ
(หุ่นยนต์ร่วมค้นหาเรือดําน้ําที่หายไป)
เรื่องนี้มีองค์ประกอบครบหมด
มันมีไททานิก
มีเหล่ามหาเศรษฐี
มีเวลาที่กําลังจะหมดลง
เจ้าหน้าที่เชื่อว่าตอนนี้ออกซิเจนที่ใช้หายใจ เหลือไม่ถึงสองวันแล้ว
(เหลือออกซิเจน 6 ชม. 18 นาที)
ข่าวบางช่องมีตัวจับเวลา นับถอยหลังออกซิเจนอยู่มุมจอ
มันทําให้การเข้าไปดูสื่อเป็นเรื่องทําใจยาก
ตอนนี้การค้นหาเรือดําน้ําที่หายไป
ระหว่างมุ่งหน้าไปสํารวจซากเรือไททานิก
ได้ครอบคลุมพื้นที่เกือบเท่ากับ ขนาดของประเทศเวลส์แล้ว
จากเอกสารของศาล พบว่าอดีตพนักงานรายหนึ่ง เคยฟ้องบริษัทในปี 2018 โดยอ้างว่า...
ตอนนี้เวลากลายเป็นทรัพยากรที่ล้ําค่าที่สุดจริงๆ
(ไททานิก ภาคสอง)
ฉันเลื่อนดูข่าวแบบสิ้นหวังอยู่นานมาก
(ยอดผู้เสียชีวิตจากไททานิกประจําปี)
เพื่อนๆ คอยถามไถ่ฉันอยู่ตลอด
พวกเขาอยากให้แน่ใจว่า ฉันจะไม่อ่านข่าวในมือถือนานเกินไป
ฉันไม่ได้ทําอะไรเลยนะ
ถ้าจริงๆ แล้วเรื่องทั้งหมดเป็นแผนกันผู้คน
ไม่ให้ไปเยือนซากไททานิกล่ะ
แต่ถ้านั่นคือเป้าหมายจริงๆ ทําไปทําไม
มันยากที่จะพูดออกมา
ฉันรู้สึกไปต่างๆ นานา รวมถึงโกรธด้วย
(โคตรแย่เลย ฉันต้องออกไปเดินเล่นหน่อยแล้ว)
(ฉันรู้สึกแย่มาก)
(เหมือนกันเลย)
(อย่าอ่านคอมเมนต์นะ ฉันอ่านไม่ได้เลย)
(มีมุกตลกไททานิกเต็มไปหมด)
(ฉันนี่ตกใจสุดๆ เลย)
(เริ่มจะสติแตกนิดๆ แล้ว)
(อืม ใช่เลย)
มันเป็นสัปดาห์ที่ประหลาดมาก
(นี่แหละเหตุผลที่ฉันลาออก)
แต่แค่วันแรก คนส่วนใหญ่ก็เดากันไปในแง่ร้ายสุดๆ แล้ว
(การค้นหาวันที่สี่)
(เซนต์จอห์นส์ นิวฟันด์แลนด์)
หน่วยยามฝั่งได้ประกาศตั้งคณะกรรมการ สอบสวนทางทะเลอย่างเป็นทางการ
เพื่อตรวจสอบกรณีการสูญหาย ของเรือดําน้ําและผู้โดยสารทั้งห้าคนบนเรือ
การสอบสวนนี้จะนําโดยหัวหน้าผู้สอบสวน
กัปตันเจสัน นูบาวเออร์
(ผู้สอบสวน)
ตอนนั้นผมกําลังจะเกษียณจากหน่วยยามฝั่ง
แต่ผมอยากทําคดีนี้มาก เพราะมันไม่เหมือนใคร...
(กัปตันเจสัน นูบาวเออร์ ผู้สอบสวน หน่วยยามฝั่ง)
พอผบ.ถามว่าผมจะรับคดีนี้ไหม ผมตอบตกลงทันที
(การเสียชีวิตในเรือดําน้ํา)
คุณมองเห็นเรือสีน้ําเงินได้เลย มันชื่อว่าโพลาร์พรินต์
ที่พาเรือดําน้ําไททันออกสู่ทะเล
เรือลํานี้จดทะเบียนในแคนาดา
จะมีตัวแทนจากคณะกรรมการความปลอดภัย มารอรับพวกเขา
เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
สิ่งแรกที่ต้องตรวจสอบคือเขตอํานาจตามกฎหมาย
ถ้าเรือลํานั้นลงทะเบียนประเทศไหน แล้วเกิดเหตุขึ้น
ประเทศนั้นจะมีอํานาจสอบสวนทันที
เหตุการณ์ระเบิดที่คร่าชีวิตนี้
เป็นเรือดําน้ําไททันของโอเชียนเกต ซึ่งผลิตในอเมริกา
แต่ถูกปล่อยสู่น่านน้ําสากลโดยเรือสัญชาติแคนาดา
ดังนั้นนี่จึงเป็นการสอบสวน ระดับพหุชาติที่ซับซ้อนมาก
(จุดซากเรือไททานิก)
ไททันไม่ได้จดทะเบียนภายใต้ประเทศใดเลย ไม่ว่าจะสหรัฐ หรือชาติไหน
ซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติมาก
ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
ไม่เคยเจอเลยเหรอครับ
ไม่เลยครับ ตลอด 26 ปีที่ทําการสอบสวนมา...
แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไงครับ
ผมคิดว่าพวกเขาตั้งใจให้เป็นแบบนั้น
(แปดปีก่อน)
(เอเวอเร็ตต์ วอชิงตัน)
(วันที่ 12 มีนาคม ปี 2016)
ขอปิดไฟก่อนแล้วค่อยเปิดใหม่ได้ไหม
ได้เลย
คุณจะให้ผมดูอะไรในนี้อีก
(สต็อกตัน รัช ผู้ก่อตั้งและซีอีโอ)
เรามีไฟภายนอกตรงนี้
มันต่อแล้วใช่ไหมนะ ดูเหมือนจะต่อแล้ว
นี่คือระบบออกซิเจนของเรา
ถังนี้ใช้สําหรับการปฏิบัติงานปกติ
ส่วนถังคอแดงพวกนี้คือสําหรับกรณีฉุกเฉิน
ก็จะมีออกซิเจนสํารองไว้ใช้ ในสถานการณ์ฉุกเฉินสี่วัน
คนขับจะอยู่ตรงนี้
ปกติจะอยู่ข้างหลังพร้อมจอสองจอแบบนี้
เขาจะได้ควบคุมจากจอใดจอหนึ่งได้
แล้วคุณขับมันยังไงครับ
ด้วยการใช้จอยตัวนี้
(โอเชียนเกต ไซคลอปส์วัน)
เขาเป็นคนถ่อมตัว
แต่เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เย่อหยิ่งแน่นอน
เขารู้ว่าตัวเองฉลาด ไม่มีข้อสงสัยในเรื่องนั้น
เขารู้ว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะด้วยซ้ํา
(ช่างภาพวิดีโอ)
แค่ฟังที่เขาพูด ก็สัมผัสได้ถึงความมั่นใจ
เขาเป็นคนมั่นใจในตัวเองมาก แบบ...
เขาพูดด้วยน้ําเสียงหนักแน่น
(โจเซฟ อัสซี)
เขาบอกคุณว่าเขาจะทําอะไร และบอกเหตุผลว่าทําไมมันถึงได้ผล
วิธีที่เขาพูดทําให้คุณรู้สึกว่า "หมอนี่รู้จริงในสิ่งที่พูด"
ผมคิดว่าเราเคยก้าวหน้ามาก ในยุค 60 และยุค 70
ในการสํารวจทะเลลึกแบบมีคนขับ
แต่มันก็เงียบหายไปด้วยเหตุผลที่อธิบายได้ แต่ฟังไม่ค่อยมีเหตุผล
ความลึก 279
- เท่าไรนะ - ลึก 279
ความลึก 279
(ฌากอีฟส์ กูสโต นักสมุทรศาสตร์)
ผมรู้สึกมานานแล้วว่าการสํารวจใต้ทะเล
ไม่ใช่จุดหมายในตัวของมันเอง
การได้เข้าไปในโลกใต้น้ําที่ไม่มีใครรู้จัก คือสิทธิพิเศษของคนยุคเรา
นักวิทยาศาสตร์ส่วนใหญ่ เข้าสู่วงการชีววิทยาทางทะเล
เพราะอยากลงไปใต้น้ําและสนใจในทะเล
พวกเขาหลงใหลโลกใต้ทะเล
ต่อให้ผมให้คุณดูแกรนด์แคนยอนแบบสามมิติ
พร้อมปล่อยกลิ่นหญ้าเสจ มันก็ไม่เหมือนการไปอยู่ที่นั่นจริงๆ
ข้างล่างนี้ เราได้ยินเสียงจี๊ดๆ และเสียงคลิกของโลมาชัดเจน
การที่คุณได้ยิน ได้เห็น และได้สัมผัส สิ่งแวดล้อมรอบตัวทั้งหมด
เป็นสิ่งที่ไม่มีทางเลียนแบบได้
พวกเขาอยากเป็นที่รู้จักให้มากขึ้น
จุดนั้นแหละที่เราเข้ามาร่วมด้วย
เรือดําน้ําที่พวกเขากําลังสร้าง ยังเรียบง่ายอยู่มาก
ไอเดียคือ "ช่วยทําวิดีโอให้เราหน่อย
เราจะได้เป็นที่สนใจของผู้คน"
พวกเขามีไอเดียบ้าบอเต็มไปหมด เช่นอยากพาวงเพิร์ลแจมลงไปในเรือดําน้ํา
หรือพูดถึงเมืองลอยน้ําที่ดําลงไปใต้น้ําได้ด้วย
สต็อกตันเคยพูดว่า "เข้าถึงได้ ก็ครอบครองได้"
ถ้ามีเกาะเล็กๆ อยู่กลางมหาสมุทร
และคุณเป็นคนเดียวที่เข้าถึงมันได้
ไม่สําคัญว่าใครเป็นเจ้าของ คุณต่างหากที่ได้ครอบครองมัน
เพราะคุณเข้าถึงมันได้
และเขาก็เชื่อแบบนั้นจริงๆ
สวัสดีครับ ผมสต็อกตัน รัช วันนี้ผมเป็นคนขับ
ในการดําน้ําสํารวจแหล่งลากอวน ใกล้ฟรายเดย์ฮาเบอร์
ผมเจอสต็อกตันครั้งแรก ตอนโอเชียนเกตกําลังก่อตั้งที่ซีแอตเทิล
(ผู้เชี่ยวชาญ)
ตอนนั้นพวกเขาเน้นที่วิทยาศาสตร์และการศึกษา โดยเฉพาะในแถบพูเจต์ซาวด์
(ร็อบ แม็คคอลลัม หัวหน้าทีมสํารวจ อียอส)
เช็กสัญญาณไซคลอปส์ เปลี่ยน
ทีมผิวน้ํา เราได้ยินคุณชัดเจน
แต่ในปี 2015 ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป
ถ้าคุณเคยอยากไปเยือนซากเรือไททานิก
โอกาสของคุณกําลังจะมาถึงแล้ว
นักท่องเที่ยวจะสามารถเข้าร่วม การสํารวจเรือไททานิกด้วยเรือดําน้ํา
เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 2005
- คุณรัช ขอบคุณมากครับที่มาสัมภาษณ์วันนี้ - ยินดีเลยครับ
ตอนนั้นผมน่าจะเป็นคนเดียวในโลก
ที่เขารู้ว่าเคยจัดการเดินทางไปสํารวจไททานิก
(การสํารวจใต้ทะเลลึก ปี 2005)
ซากเรือไททานิกอยู่ใต้ผิวน้ํา ลึกลงไปราว 4,000 เมตร
อยู่นั่นไง
นี่มันเหลือเชื่อจริงๆ
เราเป็นบริษัทสํารวจ
เราเคยพาคนไปไททานิกมาแล้ว ราว 150 ถึง 160 คน
ทําไมถึงใช้เวลานานขนาดนี้ กว่าจะมีอะไรแบบนี้ครับ
เพราะอย่างที่รู้ แม้แต่ทุกวันนี้ผู้คนก็ยังสนใจไททานิกมากๆ
ครับ ผมว่าไม่ค่อยมีคนรู้หรอกว่า
มีเรือดําน้ําแบบใช้คนขับแค่สี่ลํา ที่พาคนไปถึงความลึกของไททานิกได้
ไททานิกเป็นอะไรที่น่าสนใจมาก
(เจมส์ คาเมรอน ผู้กํากับหนังไททานิก)
ผมกําลังบังคับยานสํารวจระยะไกล
นี่คือเจ้ากิลลิแกน ผมไม่แน่ใจว่าคุณเห็นไหม
มันคล้ายๆ เครื่องปิ้งขนมปังสีเขียว เวอร์ชั่นกล้ามโต
ต่อให้ผ่านมาเกิน 100 ปีแล้วตั้งแต่ที่ไททานิกจม
มันก็ยังสะกดใจผู้คน
ผู้คนหลงใหลไททานิกมาก
ผมเคยอ่านบทความหนึ่ง มันเขียนว่ามีสามคําในภาษาอังกฤษ
ที่เป็นที่รู้จักไปทั่วโลก นั่นคือ
โคคาโคล่า พระเจ้า และไททานิก
สต็อกตันมองเห็นโอกาส
ในการฟื้นฟูการท่องเที่ยวซากไททานิก
มีการคุยกันว่าจะทําตลาด ให้การสํารวจพวกนี้ยังไง
จะจัดการกับลูกค้าที่จ่ายเงินยังไง ประสบการณ์ที่ได้รับจะเป็นแบบไหน
จะสร้างและขยายธุรกิจนี้ยังไง
ซีอีโอสต็อกตัน รัชและทีมของเขา
จะเป็นกลุ่มแรกนับตั้งแต่ปี 2005 ที่จะได้เห็นซากเรือ
พลเรือนจะต้องจ่ายเงินราคาแพงลิบ เทียบเท่าชั้นเฟิร์สต์คลาส
ของการเดินทางเที่ยวแรกบนเรือไททานิก
คุณต้องมีหน้าที่ระหว่างลงไปที่นั่น ดังนั้นใครที่มากับเรา
จะมีหน้าที่จริงๆ เช่นควบคุมระบบโซนาร์...
แต่ก่อนอื่นเลย ต้องมีการสร้างทีม
ทันทีที่เรียนจบ ผมก็เข้าร่วมในกองทัพเรืออังกฤษ
และได้ทํางานเป็นนักดําน้ําพาณิชย์ คนขับอาร์โอวี
(เดวิด ลอคริดจ์ คนขับเรือดําน้ํา)
และมีประสบการณ์เกี่ยวกับเรือดําน้ํากว่า 20 ปี
นี่คือแอลไฟว์ กิโล กิโล กิโล
รับทราบ แอลไฟว์ ปิดสนิทดี
แครอล ภรรยาผม เป็นคนเห็นโฆษณาออนไลน์ในตอนนั้น
เธอบอกว่าพวกเขากําลังหาคนมารับตําแหน่ง
ผู้อํานวยการฝ่ายปฏิบัติการทางทะเล
(โอเชียนเกต)
เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งของฉัน บังเอิญไปเจอเว็บไซต์ของพวกเขา
เลยส่งมาให้ฉันดู บอกว่า "ว้าว ดูสิ เจ๋งมากเลยว่าไหม"
(ให้บริการและรับแก้ปัญหาใต้น้ํา)
(บอนนี่ คาร์ล นักบัญชีและซีพีเอ)
ฉันเริ่มดําน้ําในปี 2013 และก็ตกหลุมรักมันเลย
ฉันเลยตามดูโอเชียนเกตในเน็ตอยู่พักใหญ่
แล้วอยู่ๆ ตําแหน่งงานบัญชีก็เปิดรับคน
วันหนึ่งผมกําลังเปิดเว็บลิงก์อินอยู่บนเรือข้ามฟาก แล้วบังเอิญเจอบริษัทนี้
ที่กําลังสร้างเรือดําน้ําอยู่หลังบ้านผมเลย...
(โทนี่ นิสเซน วิศวกร)
ผมเลยคิดว่า...
ผมชอบสร้างของต่างๆ นานา
ผมเริ่มจากการเป็นนักดําน้ําลึกในกองทัพเรือ
เรียนวัสดุศาสตร์ที่ม.แคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์
- จะถ่ายแล้วนะ - เยี่ยมเลย โอเค
พวกเขากําลังหาช่างเทคนิค
(ส่งเรซูเม่)
มันเป็นการลดเงินเดือนเยอะอยู่
ฉันเป็นซีพีเอและรู้ตัวดีว่า ฉันมีคุณสมบัติสูงเกินตําแหน่ง
แต่การเอาสิ่งที่ฉันเรียนมาผสมผสาน
เข้ากับสิ่งที่ฉันหลงใหล มันฟังดูเหมือนงานในฝันเลย
(ศูนย์อาชีพ)
ตลอดเวลาที่เราทํางานกับโอเชียนเกต
ทุกคนรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้อยู่ที่นั่น
รู้สึกว่าเป็นคนพิเศษที่ได้อยู่ที่นั่น
อย่างที่เห็นตรงนี้ นี่คือไซคลอปส์ เรือดําน้ําที่ใช้คนขับ
เป็นเรือดําน้ําบรรทุกห้าคน
ความลึกสูงสุดที่ปฏิบัติงานได้อยู่ที่ 500 เมตร
หน้าที่ผมคือดูแลโปรเจกต์เรือดําน้ําโดยตรง
พวกเขามีเรือดําน้ําอยู่แล้วสองลํา
ไซคลอปส์วันกับแอนทิโพดีส
และพวกเขากําลังสร้างไททัน ซึ่งน่าตื่นเต้นมาก
ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไป
เพื่อทําบางสิ่งที่อาจไม่เคยมีใครทํามาก่อน
(สมาคมนักสํารวจ)
ขอบคุณมากครับ
คุณอาจได้เห็นในคําบรรยายแล้ว
ว่าผมเคยอยากเป็นนักบินอวกาศ
ผมถึงมีปริญญาวิศวกรรม ผมดูหนังเรื่องสตาร์ เทรคกับสตาร์ วอร์ส
ผมอยากเห็นสิ่งมีชีวิตต่างดาวพวกนั้น
แต่สุดท้าย ผมก็รู้ว่า...
ของเจ๋งๆ ทั้งหมดที่ผมเคยคิดว่าอยู่ในอวกาศ ที่จริงแล้วมันอยู่ใต้น้ํา
และความจริง...
สต็อกตัน รัชคือเซลส์แมนตัวจริงเสียงจริง
ฉันรู้สึกว่าเขาอยากทําสิ่งที่ต่างออกไป เพื่อเป็นคนแบบที่ต่างออกไป
ใครก็ตามที่มีเงินพอก็สร้างเรือดําน้ํา แล้วลงไปดูไททานิกได้
แต่เขาเลือกทําแบบไม่เหมือนใคร
เป้าหมายคือ... พวกคุณอยากไปที่ไหนในมหาสมุทร
สถานที่ไหนที่คนรู้จักมากที่สุดในมหาสมุทร
แน่นอนว่าต้องเป็นไททานิก และการจะไปไททานิกที่อยู่ลึก 3,800 เมตร
ต้องใช้เรือดําน้ําพิเศษ
ยานสํารวจใต้น้ําของเขา ซึ่งกําลังอยู่ระหว่างการสร้าง
จะสามารถพาคนห้าคนลงไปยังไททานิก
ที่อยู่ลึกลงไปกว่า 4,000 เมตรได้
คุณตื่นเต้นแค่ไหนครับกับเรื่องนี้
ตื่นเต้นระดับ 11 ไปเลยครับ
เรือดําน้ําแต่ละลําไม่เหมือนกัน
บ้างทําจากเหล็ก บ้างทําจากอะคริลิก
บ้างทําจากไทเทเนียม
แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีการใช้ดีไซน์แบบนี้
จะมีการใช้ตัวเรือที่ทําจากคาร์บอนไฟเบอร์ ในการดําน้ําลึกขนาดนั้น
เป็นเรื่องไม่มีใครรู้จักมาก่อน ไม่มีใครมีข้อมูลมาก่อน
(การออกแบบไททันเริ่มต้นขึ้น)
(ที่ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ประยุกต์ (เอพีแอล) ของม.วอชิงตัน ในปี 2013)
นี่คือเอพีแอล
ห้องปฏิบัติการฟิสิกส์ประยุกต์ ของม.วอชิงตันในซีแอตเทิล
ที่เอพีแอล พวกเขาทํางานด้านกลไก
และระบบควบคุมที่ใช้จอยของเพลย์สเตชั่น
เราถึงกับมีออฟฟิศที่นั่นเลย ผมไปที่นั่นสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง
เมื่อมีเอพีแอลเข้ามาร่วมด้วย ผมก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น
(บริษัทท้องถิ่นสร้างเรือดําน้ําล้ําสมัย)
แต่เหตุผลหลักที่ผมตัดสินใจเข้าร่วมโปรเจกต์นี้
คือเรือดําน้ําที่กําลังสร้างนี้จะต้องผ่านการจัดชั้น
(เจียวหลง เรือดําน้ําสํารวจทะเลลึก)
(ดําได้ลึกเกิน 7,000 เมตร หน่วยงานรับรอง: ซีซีเอส)
เวลาพูดถึงการจัดชั้น
มันคือการที่องค์กรอิสระภายนอก
เข้ามารับรองว่าเรือลําน้ําปลอดภัย
(ใบรับรองการจัดชั้น เรือดําน้ํา)
ถ้าเปรียบเทียบก็คือถ้าคุณจะสร้างเครื่องบินเอง
คุณจะพาตัวเองและเพื่อนขึ้นบินได้ ตราบใดที่ไม่มีใครจ่ายเงิน
แต่ทันทีที่คุณต้องการขนย้ายผู้โดยสาร ที่จ่ายเงินขึ้นมาบนยานนั้น
คุณต้องให้หน่วยงานภายนอก มารับรองความปลอดภัยให้ก่อน
ในโลกของการเดินเรือ เราเรียกสิ่งนี้ว่าการจัดชั้นพาหนะ
(กฎการสร้างและการจัดชั้น)
(ดีเอ็นวี โครงการจัดชั้น)
พวกเขาจะตรวจทั้งการออกแบบ การผลิต
พวกเขาจะตรวจสอบเรื่องพวกนี้เป็นประจําทุกปี
(แอนทิโพดีส)
เรืออีกสองลําของโอเชียนเกต ผ่านการจัดชั้นมาแล้ว
(ชั้น: เอบีเอสรับรองตัวเรือ)
ดังนั้นแนวคิดที่จะไปไททานิก
โดยใช้เรือดําน้ําลําใหม่ที่จะต้องถูกจัดชั้นนี้
มันจะไม่ดึงดูดใจได้ยังไง
รัชบอกว่าเรือดําน้ําของเขา
เป็นหนึ่งในรูปแบบการเดินทาง ที่ปลอดภัยที่สุดในโลก
เมื่อเราทดสอบเรือเสร็จ ผมเชื่อว่าไม่มีอะไรจะทําให้มันเสียหายได้
ตอนไททานิกก็มีคนพูดแบบนี้
ถูกต้องครับ
(ชาร์ลสตัน เซาท์แคโรไลนา วันที่ 16 กันยายน ปี 2024)
(การไต่สวนของหน่วยยามฝั่ง: วันที่หนึ่ง)
คุณสาบานหรือไม่ว่าคําให้การที่คุณจะให้ต่อไปนี้
จะเป็นความจริง ความจริงทั้งหมด และไม่มีอะไรนอกจากความจริง
ขอให้พระเจ้าเป็นพยาน
- สาบานครับ - ขอบคุณ เชิญนั่งได้
เราทําการไต่สวนนี้เหมือนการพิจารณาคดีในศาล
- สวัสดี คุณนิสเซน - สวัสดีครับ
คําถามทั้งหมดที่ผมจะถาม จะเกี่ยวกับประวัติของคุณ
และสิ่งที่คุณพบเจอที่โอเชียนเกต ในฐานะผอ.ฝ่ายวิศวกรรม
ครับ ฟังดูดีเลย
มีผู้สอบสวนหลายคนถามคําถาม
พยานทุกคนในคดีนี้มีสิทธิ์ปรึกษาทนาย
และมีผู้ที่เกี่ยวข้องกับคดี เข้าร่วมในการไต่สวนครั้งนี้ด้วย
และในคดีนี้ มีทนายของโอเชียนเกตเข้าร่วมด้วย
คุณอยากเข้าถึงข้อเท็จจริง นั่นแหละเป้าหมายหลักของการไต่สวน
เจาะผ่านข่าวลือ และหาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
คุณเริ่มทํางานกับโอเชียนเกตในปีไหน
มีนาคม ปี 2016 ครับ
และในเดือนมีนาคม ปี 2016 คุณเข้ามาทํางานตําแหน่งอะไร
ผอ.ฝ่ายวิศวกรรมครับ
บทบาทและหน้าที่รับผิดชอบของคุณ ในตําแหน่งผอ.ฝ่ายวิศวกรรมคืออะไร
โอเชียนเกตเป็นคนบอกว่าเรือไซคลอปส์ทู...
ใกล้เสร็จแล้ว
ผมจะต้องประกอบชิ้นส่วนต่างๆ
และลงมือทํางานให้เสร็จ ผมก็เลย...
ขอโทษด้วยครับ
นาฬิกาผมแจ้งเตือนว่าหัวใจผมเต้นเร็วผิดปกติ
ตอนแรกผมได้รับมอบหมาย แค่ให้ทําโปรเจกต์นี้ให้เสร็จ
คาดว่าจะใช้เวลาราวหนึ่งปี แค่นั้น
แล้วคุณจะอธิบายบรรยากาศการทํางาน
ตอนเริ่มเข้าทํางานว่ายังไง
สัปดาห์แรกยอดเยี่ยมมาก
เราศึกษาคุณรัช และสไตล์การเป็นผู้นําของเขา
ผมเลยรู้สึกว่าเราเข้าใจดี ว่าเขาบริหารธุรกิจยังไง
หมายถึง... ยังไงเหรอ
เขามักจะจัดการเรื่องพนักงาน ต่อหน้าคนอื่นบ่อยๆ
ไม่ได้ไปทําแบบส่วนตัว ผมว่าใครๆ ต่างรู้ว่า
ถ้าคุณทักท้วงหัวหน้าในเรื่องบางเรื่อง
คุณอาจโดนไล่ออกได้เลย
(แมตต์ แม็คคอย ช่างเทคนิค ฝ่ายปฏิบัติการ โอเชียนเกต (2017))
ช่วงที่ผมทํางานที่นั่น
ผมไม่แน่ใจว่าตอนไหนที่เริ่มรู้สึกตัว
แต่ผมคิดว่าโมเดลธุรกิจมันเริ่มดูไม่สมเหตุสมผล
เราไม่มีรายได้เข้ามา
เขาบอกว่าจะจดทะเบียนไททันที่บาฮามาส
แล้วปล่อยเรือที่แคนาดา
เพื่อเลี่ยงการอยู่ภายใต้เขตอํานาจของสหรัฐ
แต่ถ้าหน่วยยามฝั่งกลายมาเป็นปัญหา
เขาจะซื้อตัวส.ส.คนหนึ่งและจัดการปัญหานั้น
เขาพูดแบบนั้นตรงๆ เลยเหรอ
เขาพูดว่า "ผมจะซื้อตัวส.ส." ครับ
ไม่เคยมีใครพูดแบบนั้นกับผมตรงๆ
ผมตะลึงไปเลย หลังจากนั้น
ผมเลยลาออกจากบริษัท ผมทํางานที่นั่นต่อไม่ได้
ตอนช่วงแรกๆ เขาติดต่อได้ง่ายมาก
เราเข้าถึงเขาได้ง่ายมาก
ผมสนใจมากกับสิ่งที่พวกเขาตั้งใจจะทํา
คือทําให้การสํารวจทะเลเป็นเรื่องของทุกคน
ผมติดต่อไปหาบริษัท และคุยกับสต็อกตัน
เขาเลยชวนผมขึ้นเรือดําน้ําต้นแบบของพวกเขา
(มาร์ค แฮร์ริส นักข่าว ไวร์ด)
สต็อกตันเป็นผู้ประกอบการสตาร์ทอัป แบบคลาสสิกเลย
ผมเคยเจอแบบเขามาเยอะ หลายสิบหรืออาจหลายร้อยคนเลย
แล้วชายคนนี้โผล่มาจากไหน
คุณรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับสต็อกตัน รัช
เขามาจากครอบครัวมีฐานะ ไม่ต้องสงสัยเลย
เขาเรียนจบจากม.พรินซ์ตัน
(ฟิลลิปส์ เอ็กเซเตอร์ อะแคเดมี)
แม้จะไม่ใช่นักเรียนที่เก่งที่สุด
แต่เขาก็เรียนจบวิศวกรรมศาสตร์มาได้
เขาประกอบเครื่องบินเองจากชุดอุปกรณ์
และใช้มันบินไปไหนมาไหนอยู่หลายปี
ต่อมา เขายังสร้างเรือดําน้ําจากชุดอุปกรณ์ด้วย
เขาเป็นคนมั่นใจมาก เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
(เวนดี้ รัช ภรรยาของสต็อกตัน รัช)
ทั้งสต็อกตันและเวนดี้ ภรรยาของเขา มาจากครอบครัวที่ร่ํารวยสืบทอดกันมา
ที่จริงสต็อกตันสืบเชื้อสายของตัวเอง
ย้อนไปถึงบรรพบุรุษสองคนที่ลงนาม ในคําประกาศอิสรภาพสหรัฐ
ได้ยินเราไหม
เราได้ยินคุณชัดเจน คุณล่ะได้ยินเราชัดไหม
ถ้าคุณพูดช้าๆ ก็ได้ยินชัดเลย
เรากําลังจะออกจากแพ
เวนดี้ ภรรยาของเขา
เป็นเหลนรุ่นที่สี่
ของสองคนที่เสียชีวิตบนเรือไททานิก
(คนนับพันไว้อาลัยที่อนุสรณ์สเตราส์)
พวกสเตราส์เคยสร้างอาณาจักรค้าปลีก
ซึ่งสุดท้ายกลายมาเป็นห้างเมซีส์ ที่คนทุกครัวเรือนรู้จักกันดี
สต็อกตันเลยเป็นกลุ่มหนึ่งเปอร์เซ็นต์บนโลก
สต็อกตันอาจเป็นคนที่เข้าถึงยาก
และถ้าไม่พอใจใคร เขาจะพูดออกมาตรงๆ
พูดตรงมาก
ผมมีอีเมลที่แหล่งข่าวนิรนามส่งมาให้
ที่แสดงให้เห็นว่า เขาปฏิบัติกับคนในองค์กรของเขายังไง
และมีหลายอย่างในนั้นที่น่าเป็นห่วง
ผมเริ่มได้ยินเรื่องความอารมณ์ร้อนของสต็อกตัน
ดูเหมือนเขาจะพร้อมเถียงสุดๆ เวลามีใครถามคําถามจี้จุด
คุณทราบไหมว่าเคยมีภารกิจดําน้ําไหนที่...
เขาจะโทษคนอื่นในทุกปัญหาที่เกิดขึ้น
เขาดูหยิ่งพอสมควร ตั้งแต่ตอนแรกที่ได้เจอเลย
(คุณจะได้เที่ยวก้นทะเล)
ทุกอย่างเริ่มต้นจากแนวคิดที่ว่า
มันต้องมีโอกาสทางธุรกิจบางอย่าง ในการสํารวจมหาสมุทรสิ
ผมว่าเราจะมีเมืองอนาคตอยู่ใต้น้ํา
ก่อนที่จะมีเมืองในอวกาศซะอีก
บนดวงจันทร์เหรอคะ เจ๋งเลยค่ะ และมันยังมีอะไรน่าทึ่งมากมาย...
เขาอยากเป็นเหมือนเจฟฟ์ เบโซส์ หรือไม่ก็อีลอน มัสก์
มันเป็นดาวที่ยังต้องปรับปรุงอีกเยอะ
แต่ในที่สุดเราจะสามารถเปลี่ยน ดาวอังคารให้คล้ายโลกได้
คุณจะทําแบบนั้นได้ยังไง
เขาเรียกพวกนั้นว่า "พวกชายแท้ไร้เทียมทาน"
และเขาก็ชอบคํานี้มาก เขาจะใช้คํานี้ตลอดเวลา
เขาจะใช้โอเชียนเกต และการที่โอเชียนเกตใช้คาร์บอนไฟเบอร์
เป็นจุดขายให้ต่างจากเจ้าอื่นในวงการ
ถ้าเขาทําสําเร็จ เขาก็จะเป็น "ชายแท้ไร้เทียมทาน" ได้เหมือนกัน
จากข้อมูลที่คุณรู้ คุณจะนิยามไททัน
ว่าเป็นเรือดําน้ํามีคนขับแบบทดลองหรือเปล่า
ครับ แต่มันเป็นเรือดําน้ําทดลอง
ที่พวกเขาทําการเก็บเงินมัดจํา จากคนที่จะไปดูไททานิกแล้ว
(เซนต์จอห์นส์ นิวฟันด์แลนด์)
(ฤดูกาลดําน้ําครั้งแรก ฤดูร้อน ปี 2021)
ตอนนั้นผมลังเลที่จะบอกภรรยา และครอบครัวว่าผมกําลังทําอะไร
เพราะผมยังรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจ
ถ้าผมบอก พวกเขาต้องเป็นห่วงแน่
(บิล ไพรซ์ ผู้เชี่ยวชาญภารกิจ)
ผมเลยไม่อยากให้พวกเขากังวล
คุณบอกได้เลยว่าสต็อกตันคือคนคุม นี่เป็นปฏิบัติการของเขา
ระวังหัวนะ เข้าใจไหม เอาอุปกรณ์ทั้งหมดไว้ข้างหลัง
ลูกค้าของเราหลายคน
เป็นแฟนพันธุ์แท้ไททานิก เราเรียกว่าไททานิแอค
ทุกคนอยู่กันครบไหม
โอเค มารวมกันตรงนี้ มาเลย
ผู้เชี่ยวชาญภารกิจหลายคนของเรา ก็เป็นคนที่สนใจอวกาศ
สิ่งแตกต่างอย่างมีนัยสําคัญ ก็คือเราตั้งใจเปิดโอกาสให้
ผู้เชี่ยวชาญภารกิจที่ร่วมเดินทางกับเรา ได้มีส่วนร่วมจริงๆ
จะขานชื่อผู้เชี่ยวชาญภารกิจนะครับ
เช็กก่อนทําการดําน้ํา ตอนนี้สี่โมง เริ่มประชุมเตรียมดําน้ํา...
คําว่าผู้เชี่ยวชาญภารกิจเป็นคําเลี่ยง
มีกฎบางอย่างเกี่ยวกับการปฏิบัติการ ของเรือในทะเล
กฎพวกนั้นจะต่างกันไปขึ้นอยู่กับว่า
คุณเป็นลูกเรือ หรือเป็นผู้โดยสารที่จ่ายเงินมา
บางอย่างอาจมีความสําคัญน้อยกว่า
เช่นการตรวจสอบวิดีโอที่ถ่ายมา
เพราะถ้าทําพลาด มันก็ไม่ได้เป็นอันตรายต่อใคร
แต่ผู้เชี่ยวชาญภารกิจของเรา คือคนปิดฝาโดม
ตําแหน่งนี้สําคัญมากนะ
สต็อกตันพยายามทําให้มันคลุมเครือ
โดยยืนกรานว่าไม่มีใครถูกเรียกว่าผู้โดยสาร
คอลิน เทย์เลอร์ ผู้เชี่ยวชาญภารกิจ
ริชาร์ด เทย์เลอร์ ผู้เชี่ยวชาญภารกิจ
นี่เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ที่โอเชียนเกตใช้
เพื่อจะได้เลี่ยงกฎหมายของสหรัฐ
มีบางอย่างที่คุณต้องแน่ใจว่ามันปลอดภัยสุดๆ
นั่นคือตัวถังรับความดัน
เมื่อคุณมั่นใจว่าตัวถังรับความดัน
จะไม่ยุบตัวมาบีบอัดทุกคน ส่วนที่เหลือจะเสียหายก็ไม่เป็นไรเลย
สิ่งหนึ่งที่ผมประทับใจมากคือความโปร่งใสสุดๆ
(เอกสารสละสิทธิ์ ในการเรียกร้องความรับผิดชอบ)
(เรือดําน้ําทดลอง)
ในเอกสารทุกฉบับระบุไว้ชัดเจน...
(บาดเจ็บรุนแรง บอบช้ําทางจิตใจ)
หลักๆ ก็คือคุณกําลังเซ็นยกชีวิตของคุณทิ้ง
(หากข้าพเจ้าเสียชีวิต)
(อันตราย และ/หรือเสียชีวิต)
(เสียชีวิต)
ผมต้องบอกเลยว่าการเป็นคนกลุ่มแรก
ที่ได้ลงไปถึงก้นทะเล
ในเรือดําน้ําทดลองแบบนี้
ฟังดูน่ากลัวนะ
คุณไม่ได้คิดแบบนั้นคนเดียวด้วย มีหลายคนเลยพูดแบบนั้นกับผม
แต่ผมรู้สึกมั่นใจนะ ผมมั่นใจทั้งในตัวสต็อกตัน
แล้วก็ในพี.เอช.
(พี.เอช. นาร์โฌเลต์ นักสํารวจทะเลลึก)
พี.เอช.เคยไปที่นั่นมาแล้ว 37 ครั้ง
เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับไททานิก
และรู้เรื่องเรือดําน้ําและการดําน้ําเยอะมาก
การดําน้ําแต่ละครั้งคือประสบการณ์ใหม่
การดําน้ําแต่ละครั้ง คือการผจญภัยครั้งใหม่เพราะว่า
คุณไม่มีทางเจออะไรแบบเดิมเป๊ะๆ
นี่คือเรือวิจัยระดับสูงของฝรั่งเศส
จอร์จ ทัลลอคเป็นหัวหน้าคณะสํารวจ
บริษัทของทัลลอคชื่ออาร์เอ็มเอส ไททานิก
ทําหน้าที่ดูแลอนุรักษ์ ซากเรือโดยสารประวัติศาสตร์ลํานี้
ในการประสานงานภารกิจสํารวจ
ทัลลอคได้เลือกพี.เอช. นาร์โฌเลต์ อดีตผู้บัญชาการกองทัพเรือฝรั่งเศส
ฉันก็ชอบเรือไททานิกนะคะ แต่มันแย่งเวลาที่ฉันจะได้อยู่กับพ่อไปเยอะ
(ซิโดนี นาร์โฌเลต์ ลูกสาวของปอล-อองรี นาร์โฌเลต์ (พี.เอช.))
ตอนฉันยังเด็ก เราอาศัยอยู่ทางใต้ของฝรั่งเศส
พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน
เพราะมักออกเดินทางไปกับกองทัพเรือ
พ่อออกไปปฏิบัติภารกิจทางทะเลหลายครั้ง
พวกเขาค้นพบวัตถุใหม่ๆ
และเอาขึ้นมาจากทะเลเพื่อเก็บรักษา
พ่อหลงใหลในงานที่ตัวเองทํา
โบรดี้ เด็กฝึกงานจากเฮอไรซอน และโอเชียนเกต
สตีฟ ทํางานด้าน... เอ่อ สื่อและการตลาด
และเป็นผู้ช่วยงานทั่วไป
พี.เอช. ลูกเรือเรือดําน้ํา
- ลูกเรือเรือดําน้ําล่ะ - ผู้รู้ทุกอย่างต่างหาก
หนึ่งในคนขับเรือดําน้ํา ที่มีประสบการณ์ที่สุดในโลกตอนนี้ต่างหาก
- นั่นแหละคุณเลย พี.เอช. - สุดยอด
พ่อไม่ได้ทํางานกับโอเชียนเกตนะ ฉันขอพูดให้ชัด
พ่อได้รับเชิญ
เรื่องนี้สําคัญมาก
มันมีความคาดหวังอยู่ระดับหนึ่ง
มันมีเหตุผลที่คนเรียกที่นั่นว่าห้วงเหว
คุณว่าเราอยู่ห่างไปแค่ไหน
ผมว่า...
ห้าร้อย
ห้าร้อยเมตร
ตอนเรากําลังเคลื่อนที่ไปบนพื้นทะเล
จู่ๆ ก็มีผนังขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น
และมันก็เหนือจริงสุดๆ
ผมนี่อุทานเลย "พระเจ้า นี่แหละ"
ตอนนี้เราอยู่ข้างๆ...
ตัวเรือแล้ว
นั่นไงหัวเรือ
ครับ ผมเห็นหัวเรือแล้ว
โอ้ ว้าว ดูนั่นสิ
- นั่นโทรเลขหรืออะไรหรือเปล่า - ครับ
พวกนั้นแผ่นป้ายหมดเลย
มีแผ่นป้าย ใช่
ตอนนั้นหัวผมคิดอะไรไปต่างๆ นานา
แต่เรื่องหลักๆ ก็คือ...
"ฉันกําลังเห็นสิ่งนี้ที่นี่จริงๆ
นี่มันเหลือเชื่อมาก"
และผมจะไม่มีวันลืมเลย
มันเป็นภาพที่น่าทึ่งมาก ที่ตอนนี้มีคน ได้มีโอกาสเห็นมันใกล้ๆ มากขึ้นเรื่อยๆ
การสํารวจนี้ประกอบด้วยนักวิทยาศาสตร์ และนักสํารวจชื่อดังระดับประเทศและระดับโลก
รวมถึงผู้เชี่ยวชาญด้านไททานิก
(ขึ้นเรือเพื่อทัวร์ไททานิก)
ผู้นําการสํารวจนี้คือสต็อกตัน รัช ซีอีโอของโอเชียนเกต
(จิตวิญญาณของการผจญภัย ทําให้เกิดเรือดําน้ําที่เดินทางไปถึงไททานิก)
รู้สึกยังไงบ้างครับ
ผมจําได้ว่ารู้สึกยังไงตอนทําสําเร็จ ผมเหนื่อยจนหมดแรงเลยละ
แล้วตอนนี้ผมก็...
ผมดีใจแทนพวกเขาจริงๆ
ผมอยากให้พวกเขาทําสําเร็จ
เพราะเป้าหมายของพวกเขาสูงส่ง
วันนี้เรากําลังได้รับภาพใหม่ชุดแรก จากการดําน้ําครั้งประวัติศาสตร์
โดยผู้ก่อตั้งโอเชียนเกต...
และเรายินดีที่จะบอกว่า
สต็อกตัน รัช ซีอีโอและผู้ก่อตั้งอยู่กับเรา ในการถ่ายทอดสดจากคอนเนตทิคัต
สต็อกตันครับ นี่น่าทึ่งมาก
ผมยังไม่มีโอกาสซึมซับกับมันเลย จนกระทั่งกลับมาขึ้นเรือใหญ่
ตอนขึ้นสู่ผิวน้ํา มันรู้สึกเหลือเชื่อมาก
เพราะผมใช้เวลา 12 ปี
เพื่อทํางานนี้ให้สําเร็จ และพอทําได้แล้ว มันก็เยี่ยมมาก
เราจําเป็นต้องยอมรับ
ว่าเขาทําสําเร็จ
ในสิ่งที่เขาตั้งใจเอาไว้
เขาพาเรือดําน้ําคาร์บอนไฟเบอร์ ดําลงไปถึงไททานิก
ครับ นั่นเป็นเรื่องจริง
แต่เราไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะล้มเหลวเมื่อไร
แต่ในทางคณิตศาสตร์แล้ว มันจะล้มเหลวแน่
ดังนั้นการดําน้ําครั้งสองครั้ง หรือสิบครั้งไปยังไททานิก
ไม่ใช่ตัววัดความสําเร็จ
โดยส่วนตัว ผมไม่มีวันเข้าใจได้ว่า มันรอดผ่านการดําน้ําทดสอบครั้งแรกมาได้ยังไง
ผลการสอบสวนจะเปิดเผยว่ามีการเปลี่ยนตัวเรือ
เมื่อสร้างเรือดําน้ําไปได้ครึ่งทาง เพราะตัวเรือรุ่นแรกล้มเหลว
(ม.วอชิงตัน วันที่ 3 เมษายน ปี 2016)
(ห้าปีก่อนการดําน้ําไปไททานิกครั้งแรก)
(อาคารวิทยาศาสตร์ทางทะเล)
วันนี้เราจะทําการทดสอบแรงดัน ตัวเรือคาร์บอนไฟเบอร์รอบที่สาม
ตามทฤษฎีแล้ว เราอยากทดสอบ ให้ได้ที่ 6,000 พีเอสไอ
ซึ่งเทียบเท่ากับความลึก 4,100 เมตร
แต่มันก็มีโอกาสอยู่ไม่น้อย
ที่ตัวเรืออาจระเบิดยุบตัว เหมือนตอนทดสอบครั้งแรก
พวกเขาทดสอบหลายครั้ง
เพราะต้องการดูว่ามันจะลงไปได้ลึกแค่ไหน
ผมรู้ว่าพวกเขาจะใช้วัสดุใหม่
คาร์บอนไฟเบอร์นี่น่ะ ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย
จนกระทั่งมาทํางานที่นี่
คาร์บอนไฟเบอร์คือเส้นใยที่ทําจากคาร์บอน
มันถูกเคลือบด้วยกาวหรือเรซินเพื่อยึดให้ติดกัน
คาร์บอนไฟเบอร์แข็งแรงมากๆ มันเบากว่าและถูกกว่าวัสดุอื่น
นั่นดีพอใช้
มันถูกใช้ในระบบใหม่ๆ และผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ หลายตัว
ผู้คนใช้มันเพราะเหตุผลมากมาย เพราะมันเบาและแข็งแรงมาก
โอเคแล้วนะ
ตอนดูต้นทุนของการปฏิบัติการเรือดําน้ํา สิ่งที่แพงก็คือเรือขนย้าย
มีสองสิ่งที่ทําให้ปฏิบัติการเรือดําน้ํามีต้นทุนสูง...
ไม่ใช่พวกการเติมออกซิเจน
หรือตัวกรองคาร์บอนไดออกไซด์ นั่นจิ๊บจ๊อย
ค่าใช้จ่ายหลักอยู่ที่เรือขนย้าย
สิ่งสําคัญรองลงมา คือการเคลื่อนย้ายคนและอุปกรณ์
คุณจะเคลื่อนย้ายของ จากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่งยังไง
นั่นแหละที่กินต้นทุนไป 90 เปอร์เซ็นต์
ถ้าคุณจะสร้างเรือดําน้ําบรรทุกห้าคน ที่ทําจากเหล็กกับไทเทเนียม
มันคงจะใหญ่สุดๆ และหนักสุดๆ
คุณก็จะต้องใช้เรือขนาดใหญ่ มายกมันขึ้นจากน้ํา เพื่อขนย้ายมัน
แล้วไอ้นี่ที่ผมถืออยู่ล่ะ
มันไม่มีอะไร... เจ้านี่ขึ้นไปได้ไม่เกินแค่ตรงนี้
ถ้าคุณทําให้ความฝันที่จะสร้างเรือดําน้ํา จากคาร์บอนไฟเบอร์เป็นจริงได้
ทันใดนั้นคุณก็สามารถลดต้นทุน และมีเรือดําน้ําพวกนี้หลายลํา
เพื่อปฏิบัติการทั่วโลกได้
โอเค แล้วต่อไปล่ะ
- เขาต้องทําทั้งหมดนั่นเหรอ - ครับ
มันไม่เหมือนกับโลหะ
ส่วนไทเทเนียม เราก็รู้จักกันดีมากอยู่แล้ว
แต่คาร์บอนไฟเบอร์ มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวกว่าเยอะ
เพราะมันมีเส้นใยเล็กๆ ด้านในที่แตกหักได้
ไอ้การหักนี้น่ะ ตอนมันหักก็จะมีเสียงเกิดขึ้น
เรามีเซนเซอร์ตรวจจับเสียง
ถ้ามีคาร์บอนไฟเบอร์แตกหัก
เราก็จะตรวจจับเสียงนั้นได้
ทุกครั้งที่เส้นใยหัก มันทําให้โครงสร้างอ่อนแอลง อย่างที่คุณก็น่าจะนึกออก
ถ้าเส้นใยเส้นหนึ่งเกิดแตกหัก...
(ไมค์ เฟอร์ลอตติ กรรมการบริหาร)
ถ้ามีการแตกหักในตัวเรือ
ก็หวังว่าเจ้านี่จะตรวจจับเสียงนั้นได้ ซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าโครงสร้างมีความเสียหาย
มีเสียงดังเยอะเลย
นี่เรียกว่าระบบตรวจจับเสียง
หลักๆ แล้วมันคือไมโครโฟนหลายตัว
ติดอยู่ทั่วตัวเรือเพื่อฟังเสียงเส้นใยแต่ละเส้นที่หัก
โอเชียนเกตเชื่อว่า เสียงของคาร์บอนไฟเบอร์ที่หัก
อาจนํามาใช้เพื่อวัดว่า
โครงสร้างทั้งหมดกําลังจะยุบตัวหรือไม่
(ไททัน เรือดําน้ําบรรทุกห้าคน ความลึก 4,000 เมตร)
ในปี 2021 เว็บไซต์ของพวกเขาระบุว่า ระบบตรวจสอบแบบเรียลไทม์
เป็นระบบความปลอดภัยที่ไม่มีใครเทียบได้
เพื่อให้ทุกคนที่อยู่ในเรือดําน้ํา ได้รับการเตือนล่วงหน้า
และให้พวกเขามีเวลาหยุดการดําน้ํา และขึ้นสู่ผิวน้ําอย่างปลอดภัย
เราหวังว่าจะไม่ได้ยินอะไร แบบนั้นดีที่สุด
ไม่ได้ยินอะไรเลย และโครงสร้างก็แข็งแรงสมบูรณ์
ตลอดเวลาที่ทดสอบ
คุณมาเกี่ยวข้องกับโอเชียนเกตได้ยังไงคะ
พวกเขาติดต่อคนที่โบอิ้งค่ะ
ตอนนั้นฉันกับเจค ทํางานให้โบอิ้ง
การติดต่อกับโบอิ้งช่วยได้เยอะ
คาร์บอนไฟเบอร์ เป็นสิ่งที่วิศวกรโบอิ้งพวกนี้เข้าใจดี
และพวกเขาก็อยู่ห่างไปไม่ไกล จากสํานักงานใหญ่ของโอเชียนเกต
ที่เอเวอเร็ตต์ วอชิงตัน
(สนง.ใหญ่โอเชียนเกต สนง.ใหญ่โบอิ้ง)
ในปี 2013 ทีมจากโบอิ้งของสํานักงานใหญ่
จัดทําเอกสารแนวคิดและการออกแบบขึ้นมา
(ไม่เป็นความลับ)
เอกสารนั้นหนาอยู่นะ ราว 70 หน้าได้มั้ง
ในเอกสารนั้น พวกเขาวางแนวทางหรือแผนงานเอาไว้
ว่าจะสร้างเรือดําน้ําที่ว่านี้ยังไง
(โบอิ้ง โครงการร่วมกับโอเชียนเกต)
โอเค จะหย่อนลงไปแล้ว
วิศวกรโบอิ้งพวกนี้เป็นกังวลมาก
เรื่องประสิทธิภาพของตัวเรือคาร์บอนไฟเบอร์
การทดสอบครั้งนี้ เราย่อส่วนตัวเรือ
ให้มีขนาดราวหนึ่งในสี่ของขนาดจริง
เราประกอบมันขึ้นมา ติดตั้งอุปกรณ์ตรวจวัดต่างๆ
แล้วก็เอาไปใส่ในห้องแรงดัน
เพื่อจําลองการเอาตัวเรือดําลงไป ในความลึกที่เราต้องการ
- เสถียรไหม - เสถียรค่ะ
จอห์น พร้อมไหม
พันห้าร้อย ไปต่อเลย
(แรงดันในถัง)
แต่ละพัลส์ที่เห็นในกราฟ คือเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นในตัวเรือ
อีพ็อกซีกําลังทรุดตัวหรือมีเส้นใยแตกหัก หวังว่าจะไม่ใช่เส้นใยแตกหัก
ความดันเท่าไรแล้ว จอห์น
ตอนนี้อยู่ที่ 3,500
ไปที่ 4,000 เลย
ตอนนี้ได้เท่าไร นั่นไง
คิดว่าไง เดฟ
เดี๋ยวรอดูว่ามันจะนิ่งไหม แต่มีอะไรเกิดขึ้นเยอะเลย
ใช่ คุณไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก
โอเค
มันได้ถึงไหน
ถึง 4,000
ถึง 4,009 พีเอสไอ
อย่างน้อยเราก็รู้ว่าระบบตรวจจับเสียงทํางาน
ใช่ แต่การที่เขาไม่...
เราไปไม่ถึงความดันที่ทําได้คราวก่อน ให้ตายสิ
นั่นตอบอะไรได้เยอะเลย
วันนั้น ตอนแรกทุกคนตื่นเต้นสุดๆ แต่พอมันระเบิดยุบตัว
ทุกคนอารมณ์เสียเลย
โอ้ ตรงนี้เอง
- ใช่ ตรงนี้ - มาดูกัน
ไม่อยากเชื่อเลย
เราไปไม่ถึง 4,300 พีเอสไอด้วยซ้ํา
(ซากเรือไททานิก ความลึก: 3,800 เมตร)
(การดําน้ําทดสอบของไททัน ความลึก: 4,100 เมตร)
สต็อกตันมีลักษณะของคนที่เชื่อว่า
"เดี๋ยวมันก็ผ่านไปได้" แบบว่า "เราเอาอยู่"
ดูสิ
ครับ เป็นการระเบิดแบบยุบตัว
ว้าว โอเค
ผมว่าที่ราว 3,000 พีเอสไอ
เราเริ่มเห็นสัญญาณเสียงจากด้านหนึ่งของตัวเรือ
และมันก็แย่ลง
และพอเราหยุดที่ 4,000 พีเอสไอ
โครงสร้างทั้งหมดก็เสียหาย
ข่าวดีก็คือ
เราเริ่มเห็นหลักฐานถึงความเสียหาย ก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง
ซึ่งก็เป็นเป้าหมายหนึ่งของการทดสอบ
เพื่อตรวจสอบว่าระบบตรวจจับเสียงใช้งานได้ และเราจะพยากรณ์ความล้มเหลวได้ไหม
การทดสอบทุกครั้งล้วนมีประโยชน์
อันนี้ออกมา... แปลกๆ
เหมือนงานศิลป์ชั้นเยี่ยมเลย
เหมือนงานของแจ็กสัน พอลล็อก
ระบบตรวจสอบตัวเรือ
เป็นสิ่งที่โอเชียนเกตคิดค้นขึ้นมา
เพื่อช่วยสร้างความสบายใจ
ให้คนที่ถามคําถามมากเกินไป
(สามเดือนต่อมา)
หลังจากที่เราตั้งค่าไว้ที่ 2,000 ตอนนี้เราเจอเหตุการณ์มากมาย
ที่เกิดขึ้นบนช่องข้อมูลหลายช่องตรงนี้
ตอนนี้ที่ 6,000 เสียงค่อนข้างเงียบ
เราเลยจะไปต่อที่ 6,500
ถ้าเริ่มเจออะไร เราก็จะหยุด
ถ้าผมมีสกีที่ทําจากคาร์บอน หรือวัสดุคอมโพสิต
แล้วผมออกแรงกดบนสกี จนได้ยินเสียงมันลั่นเปรี๊ยะๆ
คุณไม่มีทางรู้เลยว่าสกีจะหักเมื่อไร
ผมว่าแค่นี้แหละ
- เราควรหยุดไหม - ครับ ผมว่าควรนะ
คุณกําลังฟังเสียงเจ้าสิ่งนี้กําลังกรีดร้อง
ได้ยินเสียงที่มันเจอความเค้น
และบอกกับคุณว่ามันกําลังอยู่ใต้แรงกดมหาศาล
แต่มันบอกคุณไม่ได้หรอกว่ามันจะยุบตัวเมื่อไร
วิศวกรโบอิ้งส่งรายงาน วิเคราะห์ตัวเรือนั้นให้สต็อกตัน
ระบุว่าแรงที่กระทําต่อตัวเรือจะเป็นยังไง เมื่อเรือดําลึกลงเรื่อยๆ
มีรูปหัวกะโหลกไขว้
ตรงจุดที่ต่ํากว่าซากเรือไททานิกจมแค่นิดเดียว
(เสี่ยง 4,000 ม.)
(เราคิดว่าเรือคุณมีความเสี่ยง จะเกิดความเสียหายรุนแรง)
(ที่หรือก่อนความลึก 4,000 ม.)
สําหรับผม รายงานนี้บอกชัดเจนว่า พวกเขากังวลเป็นอย่างมาก
(โปรดใช้ความระมัดระวัง)
ทําไมโอเชียนเกตกับโบอิ้งถึงเลิกร่วมงานกันคะ
ผมก็ไม่รู้แน่ชัด
(มาร์ค เนกลีย์ วิศวกรวัสดุและกระบวนการผลิต โบอิ้ง)
ผมเดาว่าค่าจ้างพวกเราน่าจะแพงไป
ถึงตอนนั้นจะเป็นที่แน่ชัดแล้วว่า โบอิ้งจะไม่สร้างเรือดําน้ําให้
สต็อกตันก็ยังมีตําราอยู่ในมือ
ผมคิดว่าสต็อกตันเองก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่า เขาจําเป็นต้องมีวิศวกรเก่งๆ ในบริษัท
จะจ้างให้เอพีแอลของม.วอชิงตัน ทําทุกอย่างทั้งหมดไม่ได้
ในฐานะผอ.ฝ่ายวิศวกรรม คุณเป็นคนตัดสินใจเรื่องวิศวกรรมทั้งหมดไหม
ไม่ครับ
- คุณได้ตัดสินใจเรื่องวิศวกรรมบ้างไหม - ครับ
แล้วใครเป็นคนตัดสินใจ เรื่องทางวิศวกรรมส่วนใหญ่
สต็อกตันครับ
สุดท้ายคนส่วนใหญ่ก็ต้องยอมถอยให้สต็อกตัน
เพราะโดนบีบทีละนิดจนทนไม่ไหว
โทนี่เลยเข้ามาร่วมด้วย น่าจะช่วงปี 2016
เขารวบรวมความเชี่ยวชาญ ด้านวิศวกรรมมาไว้กับตัว
จ้างวิศวกรเพิ่ม และสร้างทีมวิศวกรรมขึ้นมา...
เพื่อมาแทนที่ทีมของม.วอชิงตัน
เพื่อทําการออกแบบเอง และเพื่อสร้างเรือดําน้ําที่เสร็จสมบูรณ์
สต็อกตันหันมาหาผมแล้วพูดว่า "เอาละ นั่นเป็นปัญหาของคุณแล้ว"
(ในเดือนมิถุนายน ปี 2016 ขณะกําลังสร้างเรือดําน้ําไททัน)
(โอเชียนเกตก็ทําการเดินทาง สํารวจซากเรืออันเดรีย ดอเรีย)
(เป็นการฝึกซ้อมสําหรับทีมปฏิบัติการ)
(บอสตัน ฮาร์ตฟอร์ด)
(นิวยอร์กซิตี้)
ซากเรือนั้นอยู่ห่างจากเกาะแนนทักเก็ต
(ซากเรืออันเดรีย ดอเรีย เรือโดยสารข้ามแอตแลนติก)
เราเอาเรือดําน้ําไซคลอปส์วันออกมาใช้
เรารู้ว่านี่จะเป็นบททดสอบของบริษัท
และมันจะอันตรายมาก
เราจะอยู่ใต้น้ําให้นานที่สุด
เรามีขั้นตอนการสื่อสารแบบใหม่ เราจะใช้เวลากันสองชั่วโมง
เราจะปล่อยที่ 100 เมตรเหนือกระแสน้ํา เดาว่านั่นน่าจะดีที่สุด
เหมือนกับไททานิก แผนคือทําแผนที่ซากเรือทั้งหมด
ผมจะเป็นคนพาผู้โดยสารที่จ่ายเงินสี่คนลงไป
แต่ในวันดําน้ําจริง
สต็อกตันตัดสินใจว่า เขาไม่อยากให้ผมลงไปกับเรือแล้ว
เขาจะเป็นคนพาผู้โดยสารลงไปเอง
ตอนนั้นแหละที่ผมคัดค้าน
ซากเรือผุพังเร็วมาก มันอันตรายมากๆ
มีอันตรายอยู่เต็มไปหมด
เขาแค่ตัดสินใจว่าเขาอยากทํา
ในสิ่งที่เขาอยากทํา และเขาก็เป็นซีอีโอ
วันนั้นเราเลยมีปากเสียงกัน
สุดท้ายผมก็โน้มน้าวให้เขา ยอมให้ผมลงเรือดําน้ําได้สําเร็จ
แต่เขาอยากเป็นคนบังคับเรือเอง
ผมจะส่งต่อให้นะ คุณเข้าไปได้เลย
เริ่มเปิดการสื่อสารใต้น้ํา
ผมจะเปิดกล้องละนะ
เอาเลย
ระบายอากาศออกได้
ระบายอากาศ
กําลังระบายอากาศ
กําลังดําลงไป
กําลังดํา
โอเค เรากําลังออกจากแพ
รับทราบ กําลังออกจากแพ
- พ้นแอลเออาร์เอสแล้ว - ครับ
รับทราบ ได้ยินทีมผิวน้ําชัดเจน เรากําลังดําลงไปที่ระดับ 32 เมตร
เช็กสัญญาณสื่อสาร ที่ 40 เมตรทุกอย่างเรียบร้อยดี
ถึงพื้นเมื่อไรบอกด้วยนะ ตอนนี้เราอยู่ห่างแปดเมตร
ยังไม่เห็นอะไร
- มันอยู่นั่นไง - เจอแล้ว
มันอยู่ตรงนั้นไง เห็นไหม
โอเค ขับเข้าไปใกล้
- นั่นไง - ใช่แล้ว
เราเห็นชัดเจนเลย
นั่นแสงไฟใช่ไหม
เรา...
หมุนอีกหน่อยได้ไหม
เราอยู่ใกล้มากเลย
เราอยู่ลึกเกินไป
มีเศษซากเรืออยู่รอบตัวเราเลย
- ใช่ โอเค - เห็นนั่นไหม
- ถ่ายตรงนั้นไว้เลย - ว้าว โอเค
- แค่จะบอกว่าเราอยู่ใกล้ไปหน่อย - ครับ
ผมไม่ได้จะสั่งคุณนะ...
เขาดําลงไป แล้วบังคับเรือลงไป จนอยู่ห่างจากหัวซากเรือแค่สามเมตร
เรียกได้ว่าเขาพาเราเข้าไป ในเขตเศษซากเรือเลย
เดี๋ยวผมจะเปิดไฟนะ พร้อมไหม
- โอเคค่ะ - ครับๆ
- โอเคนะ - ครับ
ผมจะบังคับเรือไปด้านขวา ถ้าเราลอย เราจะลอยผ่านมันไป
- โอเค - โอเคนะ
ซากเรืออยู่ห่างฝั่งซ้ายแค่สามเมตร สต็อกตัน หยุดก่อน
ลงไปๆ
ลงไป ลงไปเรื่อยๆ
โอเค ถ้าข้างหน้าคุณไม่มีอะไร ก็ขับไปข้างหน้าเลย โอเคนะ
ขับไปข้างหน้า ช้าๆ นะ
- มีอะไรเหรอ - ผมก็ไม่รู้
ขับต่อไป แถวๆ ตัวเรือ
เขาพาเราไปกราบขวาของซากเรือ
แล้วบังคับเรือไปติดใต้ส่วนหัวของซากเรือ
เขาทําให้เราติดแบบจริงจังเลย
ผมบอกเขาว่า "ขอร้อง อย่าทําอะไร ส่งคอนโทรลเลอร์มาให้ผม"
ถ้าเราขึ้นตรงๆ เราก็จะไม่ชนมัน
แต่ก็จะเฉียดมากเลยใช่ไหม
ไม่ เราจะชนแหงๆ แน่นอนเลย
คริส คุณช่วยดูช่องมองทางซ้ายไว้หน่อยได้ไหม
เราแค่จะดูว่ามีสายไฟหรือสายเคเบิลไหม
เขาแทบไม่มีประสบการณ์ขับเรือดําน้ําเลย
ครับ เป็นเศษซากเรือแน่ๆ
อยู่เหนือหัวเราพอดี
ตอนนั้นผมพาเราหลุดออกมาได้ ผมขับออกมา 50 เมตร
พาเราเลี้ยวกลับ และก็พูดว่า
"นั่นต่างหากคือสิ่งที่เราควรทําตอนดําน้ํา"
แล้วเขาก็พูดว่า "ขอบคุณ ผมติดหนี้คุณแล้ว"
แจ้งทีมผิวน้ํา ตอนนี้เราอยู่ห่างจากหัวเรือ 30 เมตร
กําลังขึ้นสู่ผิวน้ํา
ระดับความลึกปัจจุบัน 52 เมตร
เราติดอยู่ใต้หัวเรือเลย
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่าอยากฟังเรื่องนี้ไหม
เรามองเห็นมันจากช่องมองทรงโดมเลย
มันอยู่ข้างหลังเราเลย
เดวิดมาคุมเรือเอง
ใช่ เดวิดมองขึ้นไป
เขามองขึ้นไปที่ช่องมอง
เรากําลังจะตรงไป แต่มีเนินใหญ่ๆ อยู่ข้างหน้า
เราไปอยู่ใต้หัวเรือเลย มันสุดยอดมาก
เราเห็น... มีซากเรืออยู่ข้างล่างแน่นอน มันใหญ่มาก
ผู้โดยสารสวมกอดกัน
แต่สําหรับผม เรื่องนี้เปลี่ยนมุมมอง ที่ผมมีต่อสต็อกตันไปเลย
นับสามนะ หนึ่ง สอง...
เขาแทบไม่พูดกับผมเลยตลอดการเดินทางที่เหลือ
บรรยากาศเปลี่ยนไป
(โอเชียนเกตออกสํารวจ แผนที่ซากเรืออันเดรีย ดอเรีย)
(ยอดเขาเอเวอเรสต์แห่งซากเรือ)
หลังจากที่ไปสํารวจอันเดรีย ดอเรีย
ผมก็เริ่มถูกผู้บริหารระดับสูง
กีดกันจากโปรเจกต์ไททัน
ผมถูกตัดออกจากการรับส่งอีเมลทุกฉบับ
ไม่มีการสื่อสารด้วยคําพูดด้วย
ผมหลุดออกจากวงไปเลย แต่ขณะเดียวกัน
ผมก็เป็นคนขับเรือหลักนะ เป็นผอ.ฝ่ายปฏิบัติการทางทะเล
ผมนี่แหละที่จะต้องขับเรือดําน้ําลงไปทุกๆ ครั้ง
ในหัวผมเอาแต่คิดว่า "นี่มันไม่ถูกต้อง มันไม่ถูกต้อง"
ด้วยความที่ผมเป็นคนพูดตรงๆ
ผมเลยไปคุยกับกรรมการบริหารบางคน ตอนที่พวกเขาเข้ามา
ปกติผมจะคุยกับสต็อกตันเสมอ
คุยกับประธานฝ่ายปฏิบัติการ กับภรรยาของสต็อกตัน
คนพวกนี้ที่เป็นคนที่บริหารบริษัท
ผมจะไปคุยกับพวกเขาเพื่อบอกสิ่งที่ผมกังวล
และเพราะเรือดําน้ําไม่ได้มาแบบสร้างเสร็จแล้ว
ผมเลยได้เห็นทุกชิ้นส่วน
และมันก็มีปัญหาแทบทุกชิ้นส่วนเลย
วันนี้เป็นวันสําคัญ เราจะเชื่อมชิ้นส่วน ไทเทเนียมเข้ากับคาร์บอนไฟเบอร์
รอยต่อจะต้องเรียบเสมอกัน และเล็ก แต่ไม่เล็กเกินไป
นี่เป็นจุดที่ถอยกลับไม่ได้แล้ว
โทนี่ นิสเซน ผอ.ฝ่ายวิศวกรรม
เรามักจะโต้เถียงกันเป็นประจํา
เขาดึงคนที่แทบไม่มีประสบการณ์
ในอุตสาหกรรมเรือดําน้ํามีคนขับเข้ามาร่วมด้วย
หลายๆ คนเพิ่งจบมหาวิทยาลัย
มาร์ค วอลช์เป็นหัวหน้าวิศวกรไฟฟ้า
และเพิ่งจบจากคณะวิศวกรรม ม.วอชิงตันในเอเวอเร็ตต์
นิโคลัส เนลสัน อายุ 24 ปีก็เช่นกัน
แค่คิดว่าเรากําลังจะส่งบางอย่าง ลงไปในความลึก 4,000 เมตร
และเป็นสิ่งที่เราออกแบบเองด้วย ก็สุดยอดมากแล้วครับ
ช่วงหนึ่ง เดวิดมาคุยกับผมว่า...
ผมว่าใช้คําว่าบ่นน่าจะได้
แต่จริงๆ มันคือวิธีที่เดวิด แสดงความกังวลของเขา
ตอนนั้นผมไม่รู้เรื่องคาร์บอนไฟเบอร์เลย
สําหรับคนที่ไม่มีความรู้เกี่ยวกับมัน มันดูเหมือนชีสสวิสเลยครับ
คุณมองเห็นรูพรุนชัดเจนเลย
คุณมองเห็นรอยแยก มองเห็นช่องต่างๆ ได้เลย
ตอนพวกเขาเชื่อม วงแหวนข้อต่อไทเทเนียมจนเสร็จ
พวกเขาก็เอาออกไปที่ลานจอดรถในเอเวอเร็ตต์
แล้วพ่นสเปรย์เคลือบพื้นกระบะรถ
สต็อกตันจะรู้สึกหงุดหงิดถ้ามีใครแค่ตั้งคําถาม
ว่าเรากําลังทําอะไรอยู่
เขาจะถือเป็นเรื่องส่วนตัวเลย
บริษัทหนึ่งในเอเวอเร็ตต์ เพิ่งสร้างเรือดําน้ําสําเร็จ
ที่พวกเขาจะใช้ดําลงไปหาไททานิกในฤดูร้อนนี้
นี่คือเลเซอร์สแกนเนอร์
โทนี่ นิสเซน ผอ.วิศวกรรมของโอเชียนเกต
กําลังอวดอุปกรณ์ไฮเทคบางอย่าง
ที่เขากับทีมกําลังจะติดตั้งลงในไททัน เรือดําน้ําบรรทุกห้าคนรุ่นล่าสุดของพวกเขา
กล้องใหม่ๆ จะบันทึกภาพในระดับความชัดโฟร์เค
ตอนพวกเขากําลังประกอบชิ้นส่วนกัน
ผมเป็นคนเดียวที่ลุกขึ้นมาพูดว่า
"คุณต้องเอาเจ้านี่ไปตรวจสอบนะ
เราต้องให้ผู้ตรวจสอบอิสระเข้ามาตรวจนะ
คุณจะเรียกพวกเขามาใช่ไหม" พวกนั้นพูดแค่ว่า "เรากําลังจัดการอยู่"
ผมโดนบ่ายเบี่ยงทุกครั้งเลย
ผมน้ําตาจะไหลเลย
เราเจ็บกันเยอะมากกว่าจะมาถึงจุดนี้
ผมว่าเราเจ็บกันมาเยอะเลยกว่าจะมาถึงจุดนี้ เราทํามันเร็วมากๆ
มีอยู่วันนึง เรากินมื้อเที่ยงที่โอเชียนเกต
สต็อกตันก็บอกว่าเขาตัดสินใจแล้วว่า
เขาไม่เห็นความจําเป็นที่จะให้เรือดําน้ํา รับการจัดชั้นหรือมีคนนอกมาตรวจสอบ
แล้วมื้อเที่ยงนั้นเป็นยังไงครับ
ผมลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ขอโทษด้วย ผมไม่ขอร่วมวงคุยเรื่องนี้
และไม่ขอเกี่ยวข้องกับโอเชียนเกต หรือเรือดําน้ําลํานี้อีก"
แล้วผมก็เดินออกมา
เขามีคอนเนกชั่นอยู่ทั่วอุตสาหกรรมเรือดําน้ํา
ที่บอกเขาว่าอย่าทําแบบนั้น
แต่พอคุณเริ่มทําทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด
และคุณรู้ตัวว่าคุณเลือกทางผิดมาตั้งแต่ต้น
โดยเฉพาะกับคนแบบสต็อกตัน
คุณก็ต้องยอมรับว่าคุณคิดผิด...
นั่นเป็นสิ่งที่กล้ํากลืนยอมรับได้ยากนะ
พร้อมลุยแล้ว
พวกนั้นบอกผมว่า "เรือนี่จะถูกส่งไม้ต่อให้คุณในอีกไม่กี่สัปดาห์หน้า"
ผมก็บอกว่า "พวก ผมบอกไปแล้วไง ว่าเราจะไม่ใช้เรือนี้ดําลงไป"
แล้วสต็อกตันก็บอกผมว่า
"ก็ได้ งั้นผมอยากให้คุณ ออกไปตรวจสอบเรือไททันให้ที"
(ไซคลอปส์ทู (ไททัน) โดย: เดวิด ลอคริดจ์)
(รายงานการตรวจสอบคุณภาพ โอเชียนเกต ไซคลอปส์ทู)
(ตรวจสอบตัวเรือกับการเคลือบเพิ่ม)
หลายวันหลังจากนั้น ผมก็ทําการทดสอบต่างๆ นานา
(มีการทดสอบโดยใช้ไฟ)
ผมถ่ายรูปไว้
(รายงานคุณภาพและความปลอดภัย)
จากนั้นผมก็ร่างอีเมลที่ผมคิดว่าเขียนได้ดีเลย
โดยสรุปก็คือสุดท้ายแล้ว ความรับผิดชอบทั้งหมดก็อยู่ที่ผม
แล้วผมก็ส่งอีเมลนั้นไปวันที่ 18 มกราคม
(วันที่ 19 มกราคม ปี 2018)
เช้าวันถัดมา ผมก็ได้รับอีเมล ว่าเราจะจัดประชุมกัน
มีผม บอนนี่ คาร์ล ผอ.ฝ่ายบุคคล
สก็อตต์ กริฟฟิธส์ ผอ.ฝ่ายควบคุมคุณภาพ
มีสต็อกตัน รัช ซีอีโอ
และโทนี่ นิสเซน
เอาละ
วันนี้วันอะไรนะ
- วันที่ 18 นะ - สิบเก้า
วันที่ 19 บ่ายหนึ่ง
กําลังบันทึกเสียงสนทนานี้
โอเค คําถามแรกเลย
เล่าพื้นหลังก่อน เกิดอะไรขึ้น
คุณเริ่มกังวลเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร
หลักๆ ก็...
ผมไม่ได้ไร้เดียงสา
ผมจับบรรยากาศได้
ส่วนหนึ่งที่ผมอยากรู้คือ อะไรเป็น...
อะไรทําให้เราต้องมาประชุมกัน คุณทําเอกสารนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร
เป้าหมายของการทําเอกสารนี้ขึ้นมา
ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคน ที่จะลงเรือลําน้ํา รวมถึงตัวคุณด้วย
ผมบอกได้เลยจากเสียงของสต็อกตัน ว่าเขาหงุดหงิด
มือเขาสั่น ผมเห็นมือเขาเลย
เขาโกรธมาก
แต่นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็น หรือได้ยินตอนเขาโกรธที่สุด
แต่วันนั้นเขาก็โกรธใช้ได้เลย
มันตรงข้ามกับสิ่งที่คนอื่นพูดกันเลย
ทุกคนพูดว่า "คาร์บอนไฟเบอร์รับแรงกดไม่ได้"
พวกนั้นพูดมั่ว และผมก็พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาพูดมั่ว
โปรเจกต์นี้มีมาแปดปีแล้ว
- ผมรู้ดีว่ากําลังพูดอะไร - โอเค
พูดต่อเลย
เรื่องที่คุณจะลงไปในเรือดําน้ํานี่น่ะ
- ผมขอคัดค้านสุดตัว - ผมเข้าใจ
เราควรจะเอาเรือลํานั้นผูกกับสายเคเบิล
พร้อมกับทุกอย่างที่คุณทําที่ยังอยู่ในขั้นทดลอง...
ผมรู้ว่าคุณไม่เห็นด้วย
ข้อแรก ทดลองหย่อนด้วยสายเคเบิล ก็ใช่ว่าจะปลอดภัย
ข้อสอง เราจะทํากันแบบที่ทําอยู่ จบแค่นั้น
- แค่นั้นงั้นเหรอ - ผมตรวจดูแล้ว
สิ่งที่ควรทําคือจัดตั้งโปรแกรมทดสอบ ที่จะค่อยๆ ทดสอบไปทีละขั้น
ไม่ใช่ว่าตอนมันไปถึง 3,100 เมตร ทุกอย่างยังเพอร์เฟกต์ดี
แต่พอถึง 3,200 เมตร ทุกอย่างจะพังซะหน่อย
มันจะไม่เกิดขึ้นแน่ ผมเอาชีวิตเป็นเดิมพันเลย
ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นแน่
ทําไมต้องทดสอบเรือที่มีคนอยู่ข้างในด้วย
ผมไม่เข้าใจเลย
สําหรับผม มันคือความหยิ่งยโสล้วนๆ
ผมไม่ต้องการให้ใครในบริษัทนี้
ที่รู้สึกไม่สบายใจกับภารกิจนี้ต้องฝืนใจทําต่อ
เราที่นี่กําลังทําสิ่งที่แหวกแนวกันอยู่ และผมก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป
ไม่ต้องสงสัยเลย ผมกําลังทําสิ่งที่นอกกรอบสุดๆ อยู่
และผมก็มั่นใจว่าวงการนี้คิดว่าผมมันโคตรโง่
ก็ไม่เป็นไร พวกเขาคิดแบบนั้นมาแปดปีแล้ว
และผมก็จะทําในแบบของผมต่อไป
แต่ผมจะไม่บังคับให้ใครมาเชื่อแบบผม
ถ้าพวกเขาไม่อยากเชื่อ
ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเลย
แต่ผมช็อกมาก
ที่ตอนนั้นพวกเขายินดีจะเสี่ยงกันแบบนั้น
เราต้องมีเดวิดอยู่ในทีมนะ
ในความเห็นของฉัน เราต้องการเขาในทีมนี้
ผมว่าสต็อกตันตัดสินใจไปแล้ว
ผมแค่ผิดหวังนิดหน่อยกับสิ่งที่คุณพูดออกมา
พูดตรงๆ คือผมเสียใจมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเขียนเอกสารแบบเป็นทางการ แสดงความกังวลในสุขภาพและความปลอดภัย
และให้ตายสิ สต็อกตัน
คุณก็รู้ว่าทุกการสํารวจที่เราทํากันมา เรามีปัญหามันทุกครั้ง
และผมก็อยู่กับคุณในทุกๆ การสํารวจ
เรื่องนั้นผมไม่เถียง
คุณอยากไล่ผมออกหรือเปล่า
นั่นแหละคําถาม
ผมไม่คิดว่าเรามีทางเลือก
ผมรู้สึกแย่แทนเดวิดจริงๆ นะ มันไม่ควรเป็นแบบนั้น
วันนั้น สต็อกตันพูดกับผมว่า
สําหรับเขา การจ่าย 50,000 เหรียญ เพื่อทําลายชีวิตใคร ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
เขาพูดถึงเดวิดแบบนั้นให้คุณฟังเหรอ
ครับ
คําพูดนั้นเปลี่ยนชีวิตผมที่บริษัทนั้นเลย
เปลี่ยนวิธีที่ผมต้องบริหารแผนกวิศวกรรมเลย
ผมต้องทําให้แน่ใจว่า ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไร
ผมทํางานให้คนที่น่าจะเข้าข่าย เป็นจิตเภทตามเกณฑ์การแพทย์
ที่แน่ๆ คือหลงตัวเองขั้นรุนแรง
คุณจะบริหารคนแบบนั้น ที่เป็นเจ้าของบริษัทได้ยังไง
ตอนนั้นฉันรู้เลยว่าฉันทํางานที่บริษัทนี้ต่อไปไม่ได้
ฉันกลับบ้าน แล้วอัปเดตโปรไฟล์ลิงก์อินตัวเอง
แน่นอนว่าตอนนั้น ฉันไม่ได้พูดอะไรกับสต็อกตันหรือนีล
สต็อกตันเองก็ทําเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แบบ "โอเค ตอนนี้บอนนี่จะมาเป็น คนขับเรือหลักคนต่อไปของเรา
ทุกอย่างจะไปได้สวยแน่
เราจะมีคนขับเรือหลักผู้หญิง สื่อจะต้องชอบเรื่องนี้แน่นอน"
ฉันจําได้เลยว่าคิดว่า
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น คุณจะบ้าเหรอ ฉันเป็นนักบัญชีนะ"
ฉันเลยตัดสินใจลาออก
ฉันว่าฉันพูดกับสต็อกตันไม่ถึงสองคําด้วยซ้ํา
แล้วฉันก็ออกมาแบบนั้นเลย
ฉันอยู่กับบริษัทนั้นนานกว่าหนึ่งปี ในฐานะเด็กฝึกงาน
ช่วงใกล้ๆ ปีสุดท้ายของมหาลัย
พวกเขาส่งฉันไปที่บาฮามาส
ไททันกําลังทดสอบดําน้ําอยู่ที่นั่น
แม็กซ์ ได้ยินไหม
ว่ามาเลย
ตอนนั้นมันก็แบบว่า "โอเค เธอช่วยงานพวกนี้ได้
และถ้าเราพอใจกันทั้งสองฝ่าย
เราก็จะรับเธอเข้าทํางานแบบเต็มเวลา"
เป็นครั้งแรกที่ฉันต้องไปทํางานที่อื่น
(มาร์ชฮาร์เบอร์ บาฮามาส)
(การทดสอบดําน้ําลึกครั้งแรกของไททัน)
เรามีภารกิจดําน้ํา 39
เป้าหมายคือที่ความลึก 4,200 เมตร
ต้องเป็นวันที่ยาวนานแน่นอน
เราเลยจะเริ่มกันคืนนี้เลย
แผนคือเริ่มเตรียมเรือตอนตีสาม
ช่วงแรกๆ สต็อกตันเป็นคนดําลงไปกับไททันเอง
โอเค
ผมเปิดเครื่องบันทึกภาพกับเสียงแล้ว
ตอนนี้เวลา 03:55 น.
เช้าที่แสนสดใสในมาร์ชฮาร์เบอร์
เขาบอกว่ามันเสียงดัง แต่ก็บอกว่ามันเป็นสิ่งที่คาดไว้แล้ว
บอกว่าเป็นเสียงคาร์บอนไฟเบอร์ "กําลังปรับตัว"
ฉันไม่เคยได้ยินว่าตัวเรือต้องปรับตัวด้วย
โอเค เสียงค่อนข้างดังเลย
ผมใช้ไมโครโฟนอัดเสียงไว้แล้ว
มีเสียงเปาะแปะที่ดึงความสนใจเอาเรื่อง
ให้ตายสิ นี่แปลกๆ นะ
ตราบที่มันไม่แตก ผมก็โอเค
เสียงแบบนี้เป็นใครก็ต้องตั้งใจฟัง
สต็อกตันอยากติดเซนเซอร์จับเสียงแค่ตัวเดียว
ผมติดเกจวัดแรงเครียดไป 18 ตัว กับเซนเซอร์เสียงเก้าตัว
เขาโกรธเลยที่ผมทําแบบนั้น
เขากลัวการหลงอยู่เหนือผิวน้ํา
ลอยเคว้งกลางทะเล มากกว่ากลัวเรือดําน้ําระเบิดยุบตัวซะอีก
เหลือเชื่อเลย 3,938 เมตร เดน่า
ก็ใกล้เคียงละนะ
ไททัน ถอดนอตออกแล้ว อัดแรงดันได้
รับทราบ ดําเนินการ
เอาน้ําหน่อยไหม
เฮ้
ยินดีต้อนรับกลับมา
สี่พันเมตรแน่ะ
ใช่เลย ใช้เวลา 17.3 ชั่วโมง ทําลายสถิติอีกแล้ว
คิดว่ามีแค่เจมส์ คาเมรอนนะ
ที่เคยอยู่ในเรือดําน้ําคนเดียวนานขนาดนี้
ประสบความสําเร็จด้วยดีเลย ทุกคน
มาฉลองกันเถอะ
โอเค เย่
ตลกดีที่นี่คือภารกิจดําน้ํา 39
และความลึกที่กล้องผมจับได้คือ 3,939 เมตร
ผมตั้งใจดําถึงระดับนั้นแหละ
ผมอาจดําถึงสี่พันง่ายๆ เลย แต่จะไปทําไม
ใครที่ไม่ถือว่า 3,939 คือ 4,000 คือไอ้งี่เง่า
มันผิดข้อกําหนดเอ็นเออาร์ก็จริง แต่เราไม่สนหรอก
แบบ "นั่นยังไม่ดีพออีกเหรอ ช่างหัวคุณสิ"
ช่วยไปที่กล้องแล้วขูดเลขนั้นออกได้ไหม แล้วบอกว่าคุณไปถึง 4,000 เมตร
ใช่เลย
คุณจะตัดตอนนี้ออกอยู่แล้ว
ที่ 4,039 เมตร ใช่เลย
ครับ เอาของทั้งหมดออกมาเลย
โอเค
เราดูข้อมูลอยู่ แล้วผมก็บอกสต็อกตันว่า
"ฟังนะ เราไม่รู้หรอกว่าข้อมูลที่ดีเป็นยังไง
แต่ที่ผมรู้แน่ๆ คือมันไม่ควรดูเป็นแบบนั้น"
(ข้อมูลการตรวจสอบแบบเรียลไทม์)
(ภารกิจดําน้ํา 39 แอมพลิจูดเทียบกับความลึก)
(ความลึก: หน่วยเป็นเมตร)
ถ้าคุณได้ยินเสียง
หรือระบบตรวจจับเสียงแสดงคลื่นพุ่งขึ้นมา
แปลว่ายังมีการแตกหักอยู่
คุณไม่อยากได้ยินเสียงนั้นอีกหรอก เพราะถ้ามันไม่แตกหัก ก็แปลว่ามันยังอยู่ดี
- ยินดีด้วย - ขอบคุณ
สุดยอดเลย
คุณคิดว่าสต็อกตันเข้าใจความเสี่ยงไหม
ไม่ครับ
เขาไม่เข้าใจ
ทั้งที่เขามีปริญญาด้านวิศวกรรมอวกาศ
แต่มีหลักการทางวิทยาศาสตร์หลายอย่าง ที่เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด
(ซีอีโอขับเรือดําน้ําไปที่ความลึก 4,000 ม. เตรียมไปไททานิกปี 2019)
ปี 2019 จะเป็นภารกิจดําไปหาไททานิกครั้งแรก
เขาโกรธมากที่ผมไม่เซ็นอนุมัติ
"คุณต้องดําลงไปอีกครั้ง เราต้องการการดําที่ไร้ปัญหาใดๆ"
การทดสอบที่บาฮามาสใช้เวลาหลายเดือน
โอเค มาร์ค ปล่อยได้
อีกที
บอกตามตรงว่ามันวุ่นวายนิดๆ
มีปัญหาเรื่องระบบไฟฟ้าเยอะมาก
ซึ่งจําเป็นต้องเปลี่ยนหลายจุด
โอเค เรียบร้อย ล็อกผมได้เลย
และตอนนั้นเอง พวกเขาก็เริ่มกังวลกันจริงๆ จังๆ
เกี่ยวกับตัวเรือ เสียงที่มันดังขึ้นมา
ดูดีเลย ตรงมาเลย
ตรงมาเลย
โอเค ไปทางขวานิดนึง
ใช้เวลาสี่เดือน หลังการดําน้ําที่สต็อกตันทําคนเดียว
กว่าพวกเขาจะเอาไททัน ไปดําทดสอบในทะเลลึกอีกครั้ง
วันนั้น ในเรือ
มีผู้เชี่ยวชาญด้านเรือดําน้ําอีกคน ชื่อคาร์ล สแตนลีย์
เขาสร้างเรือดําน้ําของตัวเอง
ใช้พานักท่องเที่ยวดําน้ําที่ฮอนดูรัส
สต็อกตันภูมิใจมากและอยากอวดไททันให้เขาดู
(คาร์ล สแตนลีย์ เจ้าของ เรือดําน้ําสแตนลีย์)
ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับสต็อกตัน ย้อนไปอย่างน้อยสิบปีได้
อาจถึง 15 ปี
ตอนผมรู้ว่าเขากําลังสร้างเรือดําน้ํา จากคาร์บอนไฟเบอร์
ผมตื่นเต้นมาก
ผมบินไปวอชิงตัน ไปช่วยงานเขาหนึ่งสัปดาห์ฟรีๆ
ช่วยทําพาหนะปล่อยและกู้เรือเวอร์ชั่นแรก
โดยมีเงื่อนไขว่าสักวัน ผมจะได้ดําไปด้วยสักที่
(วันที่ 17 เมษายน ปี 2019)
เราดําลึกไปกว่า 3,657.6 เมตร
อีก 40 เมตรถึงพื้นทะเล
- สี่สิบเมตรเหรอ - สี่สิบเมตร
ผมยังไม่เห็นอะไร
เสียงแตกเริ่มดังขึ้นตอนที่ดําลึกลงไป
(การทดสอบดําน้ํา 47 แอมพลิจูดเทียบกับความลึก)
(ความลึก: หน่วยเป็นเมตร)
หลังจากคุณขึ้นมาจากการดําน้ําครั้งนั้น
คุณได้เข้าร่วมประชุมอะไรบ้างไหม
ที่เกี่ยวกับการตรวจสอบข้อมูล จากเซนเซอร์เสียงแบบเรียลไทม์
โดยที่ทีมช่วยกันวิเคราะห์
และพยายามหาว่าเสียงดังมาจากจุดไหน
ข้อมูลพวกนั้นไม่เคยถูกแชร์กับผมเลยครับ
เขาไม่คิดเยอะเรื่อง... เขาไม่ให้ผมเซ็นเอกสารยินยอมด้วยซ้ํา
ไม่เคยมีคําพูดกล่อมให้ผมวางใจว่า
"ทุกอย่างโปร่งใส ถามได้ทุกเรื่องนะ"
มีแต่ "คุณมาแล้ว ไปกันเลย"
ยินดีต้อนรับครับ หนุ่มๆ สบายดีกันนะ
เฮ้
หลังจากการดําน้ําครั้งนั้น คาร์ลกับสต็อกตันส่งอีเมลหากัน
(สต็อกตัน ขอบคุณอีกครั้ง สําหรับโอกาสอันยอดเยี่ยม)
คุณบอกว่า "เสียงที่เราได้ยินเมื่อวานนี้
ไม่น่าใช่เสียงจากรอยต่อกาวที่แตก
หรือโพรงอากาศแตก
งั้นคําถามเดียวที่ผมอยากรู้ คือมันจะพังแบบเสียหายย่อยยับไหม"
มีตรงไหนไหมในอีเมลพวกนั้น
ที่เขาบอกคุณว่ามีการตรวจพบรอยร้าวที่ตัวเรือ
ฉันซื้อตั๋วเครื่องบินไปเซนต์จอห์นส์
ฉันกําลังจะไปช่วยทีมผิวน้ํา
เราวางแผนกันเยอะมาก เราระดมคนกับตู้คอนเทนเนอร์ไปแล้ว
จากนั้นคนขับเรือดําน้ําของเราคนหนึ่ง ก็เจอรอยร้าวในเรือดําน้ํา
โอเค เอาเลย
สอดคีมปากแหลมเข้าไปอีกนิ้ว โอเค ตรงนั้นแหละ
- ตรงนั้นเหรอ - ตรงนั้นแหละ
ใช่
ทําอีกที
ผมเห็นว่าไม่ใช่สีที่ขยับ
แต่เห็นตัวเรือที่เป็นสีดําขยับเข้าออก
- สีดํามันขยับเหรอ - ครับ
พวกเขาเลยเอาทุกอย่างกลับมาจากบาฮามาส
แล้วก็ให้ทีมวิศวกรบางคน
ขัดตัวเรือคาร์บอนไฟเบอร์ออก เพื่อดูว่ารอยร้าวมันลึกแค่ไหน
(รอยร้าวแนวตั้ง รอยร้าวแนวนอน)
(ไทเทเนียม สี่นาฬิกา)
เรื่องนี้ไม่มีใครนอกบริษัทรู้ และพวกเขาก็บอกว่า "ห้ามบอกใครเด็ดขาด"
หลังจากผมกลับจากบาฮามาส
และขูดรอยร้าวออกไปเยอะแล้ว สต็อกตันก็ชวนผมไปกินมื้อเที่ยง
(ซีส์เดอะเดย์คาเฟ่)
เขาบอกว่ามีคนในคณะกรรมการสองคน
บอกเขาว่าผมควรได้รู้ว่ามีปัญหานี้
ผมก็บอกสต็อกตันว่า "ผมรู้อยู่แล้ว และผมก็เคยบอกคุณแล้วด้วย
ที่จริงผมเคยเขียนรายงานเลยด้วยซ้ํา ว่าเรือมีปัญหาเรื่องนี้"
(ข้อมูลที่วัดจากแรงตึงแสดงว่า)
(โครงสร้างไม่ผ่านเกณฑ์ที่ควรจะเป็น)
สต็อกตันเลยบอกว่า "เราคนหนึ่งต้องไป
และคนคนนั้นไม่ใช่ผมแน่"
โอเค
คนในทีมวิศวกรรมโดนไล่ออกสองสามคน
ฉันประหลาดใจมาก
เราประชุมกันหกวันก่อนที่ฉันจะบินไปเซนต์จอห์นส์
แล้วเรือก็ "บังเอิญ" ถูกยกเลิก
(โอเชียนเกตระงับแผนดําน้ํา ไปซากไททานิกในปีนี้)
สต็อกตันบอกสาธารณชนว่า "เราจําเป็นต้องมีเรือสนับสนุนผิวน้ํา"
ตามด้วย "เราจะไม่ดําแล้ว"
(เนื่องจากปัญหาทีมผิวน้ํา)
ต่อมาก็ประกาศกับสาธารณชนว่า
"เราจะทําตัวเรือใหม่"
ฉันคิดว่าพวกเขาไม่เคยบอกเหตุผลไปตรงๆ
ฉันเลยคิดว่า "ฉันควรลาออก"
ผมจะไม่ทะเลาะกับเขาหรอก ผมจะไม่ไปหาคณะกรรมการด้วย
เพราะสต็อกตันเคยพูดไว้ชัดเจนมาก ว่าเขาชอบทําลายชีวิตคนอื่นแค่ไหน
โอเค
กําลังอัดเสียง
สําหรับกระทรวงแรงงานสหรัฐ
ฝ่ายความปลอดภัยและอาชีวอนามัย
ผมกําลังสัมภาษณ์เบื้องต้นกับคุณเดวิด ลอคริดจ์
คุณลอคริดจ์ติดต่อสํานักงานของเราในปี 2018
(พอล แม็คเดวิตต์ เจ้าหน้าที่สอบสวน)
ตอนแรกผมคิดว่าคดีของเขาดูมีน้ําหนักพอสมควร
ปกติแล้วเรือดําน้ําทั้งหลาย จะต้องได้การจัดชั้นจากหนึ่งในหกองค์กร
อย่างลอยด์ เอบีเอส ดีเอ็นวีจีแอล
แต่พอหลังคริสต์มาส เจ้าของกลับบอกว่า "ไม่ล่ะ
เราจะไม่จัดชั้นอะไรทั้งนั้น" มันเลยจะไม่มีการจัดชั้น
จะไม่ได้รับการประกัน
(กระทรวงแรงงานสหรัฐ)
(ถึง: บริษัทโอเชียนเกต/ลอคริดจ์)
ไม่กี่วันหลังจากนั้น โอเชียนเกตก็ได้รับแจ้ง
ผมเข้าร่วมโครงการคุ้มครอง ผู้แจ้งเบาะแสของรัฐบาล
มีคนบอกผมว่าผมจะได้รับการคุ้มครอง
(รัฐวอชิงตันถึง: เดวิด ลอคริดจ์)
โอเชียนเกตตอบกลับมา
พวกเขายื่นฟ้องคุณลอคริดจ์
(มีคดีฟ้องร้องท่าน)
มันคือการพูดว่า "เราจะเล่นงานคุณ ภรรยาคุณ
บ้านคุณ กรีนการ์ดของคุณ..." ทุกอย่างเลย
มันเหมือนกับเป็นสงครามว่า "แกกล้าดียังไงมาขัดขวางฉัน"
ไอ้พวกเวร ขอพูดออกกล้องเลย
"ไอ้พวกเวร" เป็นคําที่โอเคไหมที่นี่
มันเรียกว่าโครงการคุ้มครอง ผู้แจ้งเบาะแสใช่ไหมครับ
โชคร้ายที่ผู้แจ้งเบาะแส ไม่ได้รับการป้องกันจากการถูกเล่นงาน
เราไม่เหมือนพวกโครงการป้องกันพยาน
หรืออะไรแบบนั้น
หน้าที่เราคือสืบสวนสอบสวน
เจตนาก็คือจะปิดปากเรา
พูดง่ายๆ ก็คือทําให้ผมเงียบ เพื่อที่พวกเขาจะได้เดินหน้าทําโปรเจกต์ต่อ
ดําลงไปไททานิก และพาคนไปที่นั่น
(ปี 2019 โอเชียนเกตเริ่มผลิต ตัวเรือคาร์บอนไฟเบอร์ใหม่ให้ไททัน)
(โดยใช้ทีมวิศวกรชุดใหม่)
คําถามต่อไปนี้ เมื่อฉันพูดถึง "ตัวเรือไททัน"
ฉันจะหมายถึงตัวเรือรุ่นที่สองเท่านั้นนะคะ
ครับ
ช่วยอธิบายการทดสอบโมเดลจําลอง ขนาดหนึ่งในสามส่วนได้ไหมคะ
ผมไม่มีผลการทดสอบอยู่กับตัวตอนนี้
(ฟิล บรูคส์ ผอ.ฝ่ายวิศวกรรม โอเชียนเกต (2021-2023))
ผมไม่ได้รับเอกสารพวกนั้น แต่รู้ว่ามันล้มเหลว
เราเลยรู้ว่าเราต้องทําอะไรที่ต่างออกไป เพราะแบบเดิมมันใช้ไม่ได้
หลังเกิดเรื่องรอยร้าวที่ตัวเรือ ฉันก็อยากลาออก
นั่นคือตอนที่พวกเขาพูดว่า "รู้อะไรไหม
เราจะทําตัวเรือใหม่ให้ไททันให้ดีกว่าเดิม"
ฉันก็แบบ "โอเค พวกเขากําลังทําสิ่งที่ถูกต้อง งั้นฉันก็อยู่ต่อได้"
ตอนตัวเรือชุดแรกใช้ไม่ได้ผล มีแรงกดดันเยอะมาก
จู่ๆ พวกเขาก็ตระหนักว่า
"ไม่ใช่แค่เราจะไม่มีรายได้เข้ามาในปีนี้
แต่ตอนนี้เราต้องเปลี่ยนตัวเรือ หรือไม่ก็เปลี่ยนเรือทั้งลําด้วย"
ทั้งเงินเป็นแสนเป็นล้านเหรียญ
ทั้งเวลาทํางานและความพยายามของทุกคน
(เอมิลี่ แฮมเมอร์ไมสเตอร์ ได้รับแต่งตั้งเป็นพนักงานประจํา)
ก่อนปีใหม่ไม่นาน
สต็อกตันกับหัวหน้าวิศวกรรมคนใหม่ ที่พวกเขารับเข้ามา
เสนอตําแหน่งผู้จัดการโครงการให้ฉัน
เพื่อให้มาช่วยจัดการ เรื่องไทม์ไลน์ของตัวเรือใหม่
และยังบอกด้วยว่า "เราอยากฝึกคุณให้เป็นคนขับเรือดําน้ํา
อยากให้คุณมาทํางานในทีมปฏิบัติการเต็มเวลา"
สต็อกตันพูดว่า "เราอยากให้คุณเป็นคนขับหญิงอายุน้อย
เราอยากให้คุณเป็นหน้าตาของบริษัท"
เขาบอกว่าไม่อยากได้ชายแก่อายุ 60 ปี มาเป็นหน้าตาขององค์กร
พอฉันขอขึ้นเงินเดือน พวกเขาบอกว่า "ไม่ได้ นี่แค่เปลี่ยนสายงาน"
และเพราะฉันคิดว่าคุณอาจถามฉันอีก ว่าทําไมฉันถึงอยู่ต่อ...
ครับ ว่าจะถามเลย
เพราะโควิดค่ะ
พอเห็นที่เพื่อนๆ เจอช่วงเกิดโรคระบาด
ที่โดนเลย์ออฟกันทุกที่
ฉันก็แบบ "โอเค ฉันควรกอดงานไว้แน่นๆ"
(โปรดกันเวลาของพรุ่งนี้ไว้)
(เพื่อคุยเรื่องปรับโครงสร้างฝ่ายวิศวกรรม เป็นรายบุคคล)
เงินเริ่มตึงมือ
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักว่าเราอาจต้องรออีกสองปี
กว่าจะได้ดําลงไปอีก
สต็อกตันเลยลดขนาดทีมวิศวกรรม
(บางคนจะโดนเลย์ออฟ)
ไม่มีการประชุมใหญ่เกี่ยวกับการสร้างตัวเรือใหม่
ส่วนใหญ่ก็มีแค่หัวหน้าวิศวกรรม
ซีโอโอ สต็อกตัน แล้วก็ฉัน
พวกเขาทํางานร่วมกับซัพพลายเออร์ คาร์บอนไฟเบอร์หลายเจ้า
และกลุ่มที่จ้างมาทําตัวเรือ
ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการคาร์บอนไฟเบอร์
แต่พวกเขาไม่เคยทําเรือดําน้ํามาก่อน
โมเดลจําลองขนาดหนึ่งในสามถูกสร้างขึ้น และทดสอบในเดือนกรกฎาคม ปี 2020
มันล้มเหลวที่ความลึก 3,000 เมตร
(ตัวเรือย่อส่วนพังที่ความลึก 3,000 เมตร)
(อาจเป็นเพราะใช้คาร์บอนไฟเบอร์ราคาถูกก็ได้ แต่ผมจะไปรู้อะไรล่ะ)
ฉันคิดว่าทีมงานรู้สึกหมดกําลังใจกันพอสมควร
แต่สําหรับฉัน สิ่งที่สําคัญกว่า คือการตอบสนองหลังจากนั้น
งั้นขอยืนยันนะคะว่าไม่มีการทดสอบ ตัวเรือจําลองที่ประสบความสําเร็จ
ในระดับความลึกของไททานิก ก่อนที่จะเอาตัวเรือขนาดจริงไปใช้
ถูกต้องครับ ใช่แล้ว
แล้วพวกเขาก็เริ่มทําตัวเรือขนาดจริง
คุณได้พูดคุยเรื่องนี้กับใครบ้างไหม
ค่ะ
ฉันพูดเรื่องนี้
หลายๆ คนก็ด้วย
พวกเขาคุยกันเรื่องความกังวล แบบว่า "หมายความว่าไง
มันล้มเหลวนี่ แต่คุณจะทําต่อเนี่ยนะ"
สต็อกตันหมกมุ่นกับการจะไปไททานิก
ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ไม่ค่อยมีผล
และฉันจะไม่ยอมปิดประตูขังใคร ไว้ในเรือลํานั้นแน่
และนั่นเป็นสิ่งที่เพื่อนร่วมงานหลายคน ของฉันตอนนั้นก็เห็นด้วย
และไม่มีใครอยู่กับบริษัทต่อ
บริษัทพูดว่า "จะอยู่ก็อยู่ ไม่อยู่ก็ไม่ต้องอยู่"
ฉันเลยพูดว่า "โอเค ขอลาออกล่วงหน้าสองสัปดาห์"
คุณได้ตามข่าวหลังจากที่ลาออกแล้วไหมครับ
เรื่องตัวเรือใหม่น่ะ
(โอเชียนเกตเร่งการวิจัย)
ค่ะ ฉันตามเท่าที่จะทําได้
(เพื่อภารกิจดําน้ําลึกครั้งที่สองไปยังไททานิก)
ฉันทําได้แค่หวังว่าพวกเขาจะไม่ดําลงไป
(เซนต์จอห์นส์ นิวฟันด์แลนด์)
จนถึงวันนี้ นักข่าวเราไม่รู้เลยว่า
เราถูกสต็อกตันหลอกมากแค่ไหน
ผมเป็นผู้สื่อข่าวของซีบีเอส ซันเดย์มอร์นิ่ง วันหนึ่งผมได้รับอีเมล...
(ผู้สื่อข่าว)
บอกว่าบริษัทชื่อโอเชียนเกตเชิญเราไปทําข่าว
ไม่มีลังเลเลยเหรอครับ
- ไม่มีเลยครับ - ไว้ใจมากเลยนะนั่น
ผมก็ดันคิดไปว่าคนที่ต้องการให้สื่อทําข่าวขนาดนี้
(เดวิด โพก ผู้สื่อข่าว ซีบีเอสซันเดย์มอร์นิ่ง)
คงไม่เอานักข่าวตัวเป็นๆ ไปเสี่ยงอันตรายหรอก
(ฤดูกาลดําน้ําครั้งที่สอง ฤดูร้อน ปี 2022)
พวกเราไปที่นั่นในช่วงฤดูร้อนปีที่สอง ของการดําเนินการ
ทุกหนึ่งฤดูร้อน พวกเขาจะดําน้ําสํารวจห้าครั้ง
การสํารวจหนึ่งครั้งจะใช้เวลาเก้าวัน
พวกเขาจะทําแบบนั้นกันห้าครั้ง
ในการสํารวจแต่ละครั้งจะมีโอกาสห้าครั้ง ในการดําไปดูไททานิก
ไททันรายงานจากก้นทะเล ที่ความลึก 3,748 เมตร
รวมกันแล้วก็คือมีโอกาส 25 ครั้งต่อหนึ่งฤดูร้อน
แต่ในสองปี พวกเขาลงไปถึงก้นทะเลได้แค่เก้าครั้ง
แต่ผมรู้สึกว่าโอเชียนเกต มีวัฒนธรรมความปลอดภัยที่เข้มงวดสุดๆ
พวกเขามีกฎสามข้อ
ถ้าสามอย่างเล็กๆ นี้มีความผิดปกติ ไม่ได้มาตรฐาน หรือไม่อยู่ในสภาพดีที่สุด
พวกเขาจะไม่ดํา พวกเขาจะยกเลิกทันที
พวกนั้นกําลังเอาเรากลับขึ้นไป
- เอาเรากลับขึ้นไปเหรอ - ครับ
ครับ พวกเขากําลังพาเรากลับขึ้นไป
- เกิดเรื่องขึ้นเหรอ - ครับ
พวกเขามีผู้เชี่ยวชาญการดําน้ําไปไททานิก เบอร์หนึ่งของโลก พี.เอช. นาร์โฌเลต์
น่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เก่งที่สุดที่ยังมีชีวิตอยู่
ผมถามเขาซ้ําๆ ว่า "คุณไม่กังวลอะไรเลยเหรอ"
เขาก็ตอบว่า "ไม่เลย"
ผมบอกว่า "โอเค ไม่เป็นไร ได้เลย ไม่มีปัญหา"
นั่นช่วยให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นเยอะ
บทบาทของคุณในการสํารวจนี้คืออะไร
ผมก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้
เพราะผมรู้เรื่องไททานิกอยู่บ้าง
คุณรู้เรื่องไททานิกเยอะเลยต่างหาก
การที่พี.เอช.เข้ามาเอี่ยวด้วย คงเป็นปริศนาสําหรับเราตลอดไป
ปล่อยอัตราการหลุดลื่นแล้ว
มีคนเตือนเขาแบบชัดเจนเลยว่า
เขากําลังเอาความน่าเชื่อถือของตัวเอง
ไปเสี่ยงกับสิ่งที่รู้ทั้งรู้ว่ามีปัญหา
ช้าๆ หน่อย มันอยู่ข้างหน้าเราเลย
เขาตอบแบบเดิมทุกครั้ง
"ผมแก่แล้ว ผมมีชีวิตการทํางานที่ยอดเยี่ยม
ถ้าผมช่วยให้ปฏิบัติการของพวกเขาปลอดภัยขึ้นได้
นั่นก็ถือเป็นชัยชนะแล้ว"
โอ้ พระเจ้า นั่นหัวเรือ ทุกคน
เห็นกันไหม
ดูสิ เหมือนมันโผล่ออกมาเลย
ทุกทีมโปรดทราบ ไททันอยู่ที่หัวเรือไททานิก
ที่ความลึก 3,741 เมตร
- โอเค ถึงแล้ว ต้องแบบนี้สิ - เย่
ของกล้วยๆ
สต็อกตันมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง
ผมไม่มีวันเข้าใจเลยจริงๆ
พวกเราโชคดี
ผมรู้ว่าอีลอนเป็นคนพูดไว้ แต่โชคคือพลังวิเศษอันดับหนึ่งเลย
ใครก็ตามที่เคยทําอะไรในทะเล จะเข้าใจว่าโชคสําคัญแค่ไหน
มันกลายเป็นกลุ่มคนที่แน่นแฟ้น
ที่มีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้า ในสิ่งที่พวกเขาคิดว่ากําลังทําอยู่
จนกลายเป็นเหมือนลัทธิไปเลย
ไททันถึงผิวน้ําแล้ว
ขอต้อนรับกลับสู่ผิวน้ํา
เย่ ต้องแบบนี้สิ
เขาเชื่อสุดใจในสิ่งที่ทํา และเชื่อว่ามันจะได้ผล
ไม่งั้นเขาคงไม่เป็นคนขับเองเกือบทุกครั้ง
ไม่งั้นเขาคงไม่เชิญทีมทีวีมาถ่ายทํา
เรือดําน้ําของคุณเพิ่งกลับจากการดําน้ํา กับไททานิกมาทั้งวัน
- อีกรอบ - อีกรอบ
เมื่อเร็วๆ นี้เดวิด โพกของช่องเราได้รับเชิญ
ให้เข้าร่วมกับคนกลุ่มเล็กๆ และพิเศษสุดกลุ่มหนึ่ง
รายงานข่าวของเราเรื่องโอเชียนเกต ออกอากาศในเดือนพฤศจิกายน ปี 2022
ผมว่าคนดูรู้สึกว่ามันเจ๋งมาก น่าสนใจสุดๆ
สต็อกตันดีใจมาก
เขาบอกว่า "เริ่มมีคนโทรเข้ามาแล้ว"
(ชาร์ลสตัน เซาท์แคโรไลนา)
คุณแคตเตอร์สัน คุณเคยดําน้ํากับไททันไหมคะ
ไม่เคยครับ
คุณจะรู้สึกสบายใจไหมถ้าต้องดําน้ําลึกไปกับไททัน
(ไทม์ แคตเตอร์สัน - โอเชียนเกต คนขับและช่างเทคนิคเรือดําน้ํา)
ไม่ครับ
ความสัมพันธ์ของผมกับสต็อกตันเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ
พอทุกอย่างสร้างเสร็จ
เขาอยากให้ผมเป็นคนขับ ที่รับหน้าที่ในภารกิจไททานิก
แต่ผมบอกว่าผมจะไม่ลงไปในเรือ
นั่นแหละจุดจบของผม
ถ้าคุณโน้มน้าวคนในทีมของคุณเอง ที่เชื่อในภารกิจของคุณ
ว่าเรือดําน้ําของคุณปลอดภัยไม่ได้
งั้นบริษัทของคุณก็มีบางอย่างผิดปกติสุดๆ
คุณจะรับฟังความกังวลเหล่านั้นไหม จะรับฟังความคิดเห็นไหม
จะเอามันมาเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ เพื่อทําให้เรือนี้ปลอดภัยที่สุด
อย่างที่ทุกคนต้องการไหม
หรือคุณแค่เรียกพวกเขาเข้าห้องประชุม แล้วไล่ออก
ฮีโร่ที่ไม่มีใครพูดถึงในเรื่องนี้คือเดวิด ลอคริดจ์
เขาอาจจะเป็นคนเดียวในห้องนั้น ที่รู้จริงๆ ว่าเรื่องนี้มันเลวร้ายแค่ไหน
เขาไม่ยอมลดมาตรฐานวิชาชีพของตัวเอง
พวกเราตัดสินใจฟ้องโอเชียนเกตกลับ
แต่ไม่เหมือนกับสิ่งที่โอเชียนเกตทํา
พวกเขาเลือกจะฟ้องเราผ่านศาลแพ่ง
ซึ่งกระบวนการจะเป็นแบบปิด
เราตัดสินใจฟ้องศาลรัฐบาลกลาง เพื่อให้เรื่องนี้กลายเป็นข้อมูลสาธารณะ
และให้สาธารณชนได้รับข้อมูลครบถ้วน
เราต้องสู้สุดตัวด้วยทุกอย่างที่มี
แต่มันก็ทําให้เราเสียเงินเยอะมาก
ช่วงเจ็ดเดือนแรก เราต้องควักเงินเก็บออกมาสู้คดีนี้
เราต้องสู้ด้วยเงินของเราเอง
และอย่างที่คุณคงนึกออก การต่อสู้ในศาลไม่ใช่เรื่องง่าย
โดยเฉพาะเมื่อคุณถูกขู่ด้วยข้อหาลักทรัพย์ ฉ้อโกง
พอเราได้รับคําตอบเป็นลายลักษณ์อักษร และได้หลักฐานจากทั้งสองฝ่าย
น่าเสียดายที่ตอนนั้นการสืบสวนต้องหยุดไว้ก่อน
เพราะในฐานะผู้ตรวจสอบ ผมก็มีคดีอื่นอีกหลายคดีที่ต้องดูแล
(ขอแสดงความเสียใจกับคุณและภรรยา)
"โปรดทราบว่าตอนนี้ผมมีอีก 11 คดี ที่เก่ากว่าคดีของคุณ
ผมจะติดต่อกลับตามจําเป็น ขอบคุณสําหรับความอดทน"
ผมกับภรรยาตัดสินใจว่า นี่มัน... ผมไม่อยากบอกว่าไร้ประโยชน์
แต่มันไม่มีความคืบหน้าเลย แถมยังทําให้เราบอบช้ํากว่าเดิม
และมันยากมาก
ผมกับแครอลเลยตัดสินใจถอย
เราใกล้หมดเงินแล้ว ใกล้หมดแรงจะสู้ต่อ
เราพอแล้ว เราหมดไฟแล้ว
เจ้าหน้าที่ก็ไม่ยอมช่วยเรา
เราต้องยอมถอย แค่นั้นเลย
เขาโดนโอเชียนเกตไล่บี้
สุดท้ายเขาก็เลยถอนฟ้องไป
แล้วคดีนั้นก็จบไปเฉยๆ เลยเหรอครับ
ใช่ครับ
ดร.รอสครับ ในการสํารวจปี 2022
คุณอยู่ด้วยในทุกการสํารวจ ทั้งห้าภารกิจเลยไหมครับ
(ดร.สตีเวน รอสส์ หัวหน้าฝ่ายวิทยาศาสตร์)
เปล่าครับ ผมเข้าร่วมแค่ภารกิจที่สี่กับห้า
คุณอยู่ในทีมภารกิจดําน้ํา 80 ไหมครับ
ครับ
เรารู้ว่าคาร์บอนไฟเบอร์เริ่มมีปฏิกิริยาแปลกๆ เมื่อดําน้ําลึก
จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในการดําภารกิจดําน้ํา 80
ตอนนั้นเรากําลังลอยขึ้น ผมจําความลึกไม่ได้แน่ชัด
แต่เราน่าจะใกล้ผิวน้ําแล้ว
แต่ก็ยังอยู่ใต้น้ํา
แล้วมันก็มี...
(อัลเฟรด ฮาเกน ผู้เชี่ยวชาญภารกิจ ภารกิจดําน้ํา 80)
เหมือนเสียงปัง หรือเสียงแตกดังมาก
ในภารกิจที่สี่ ตอนเราขึ้นถึงผิวน้ํา สก็อตต์เป็นคนขับเรือ
เขาได้ยินเสียงดังสนั่น
- ไม่ใช่เสียงที่ฟังแล้วสบายใจ - ครับ
แต่บนผิวน้ํา และอย่างที่ทิมกับพี.เอช.จะยืนยันได้
เรือดําน้ําลึกเกือบทุกลํา จะมีเสียงบ้างระหว่างปฏิบัติภารกิจ
แต่เรือยังสามารถดําน้ําต่อได้ หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น
แต่ข้อมูลจากระบบเปลี่ยนไปเยอะมาก หลังจากภารกิจดําน้ํา 80
นั่นคือจุดที่ระบบติดตามข้อมูลแบบเรียลไทม์ น่าจะช่วยได้เยอะ
(ภารกิจดําน้ํา 81 ภารกิจดําน้ํา 80)
(ภารกิจดําน้ํา 82)
เพราะมันกําลังแสดงให้เห็นว่า เส้นใยกําลังแตกหักเพิ่มขึ้น
นี่ควรจะเป็นสัญญาณเตือน
แต่สุดท้าย พวกเขากลับละเลยระบบเดียว ที่สําคัญต่อปฏิบัติการมากที่สุด
ในความเห็นผม นั่นคือหลักฐานชิ้นสําคัญ ที่นําไปสู่โศกนาฏกรรมครั้งนี้เลย
สิ่งที่เราอยากทําจริงๆ คือเอาเรือกลับมา
อย่างน้อยก็เอากลับมาที่เอเวอเร็ตต์
ถอดแผ่นฝาครอบออก แล้วดูสภาพด้านในของตัวเรือ
เพื่อดูว่ามีรอยร้าวหรือเปล่า
แต่มันก็น่าหงุดหงิดมาก
เพราะเรือถูกทิ้งไว้ที่เซนต์จอห์นส์ ถูกทิ้งไว้ที่ท่าเรือเลย
ผมบอกสต็อกตันว่า "อย่าทําแบบนั้น"
"พอเราสร้างเรือเสร็จแล้ว
ห้ามเอามันไปไว้ในอุณหภูมิต่ํากว่าจุดเยือกแข็ง ห้ามโดนความเย็นจัดเด็ดขาด"
ถ้าน้ําเข้าไปในรอยร้าว
แล้วคุณเอาเรือไปตั้งไว้ในสภาพเยือกแข็ง น้ําจะขยายตัวจนทําให้เส้นใยแตก
ผมยืนยันเต็มร้อยเลย
ว่าเรือดําน้ําห้ามเจออุณหภูมิเยือกแข็งเด็ดขาด
สิ่งสําคัญที่สุดคือต้องกันไม่ให้น้ําเข้าไป
เราไม่มีทางจะซ่อมมันได้ ไม่มีทางจะตรวจสอบมันได้
พวกเขาบอกว่าติดเรื่องค่าใช้จ่าย
ค่าขนส่งมันกลับมาสูงเกินไป
พวกเขาเริ่มเงินขาดมือ เราเลยทําแบบนั้นไม่ได้
ช่วงนั้นแหละที่ผมตัดสินใจลาออก
ผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับปัญหาต่างๆ เหล่านี้มาก
เลยตัดสินใจลาออกจากบริษัท
พอถึงฤดูกาลดําน้ําครั้งที่สาม
ก็เป็นที่ชัดเจนว่าผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรม หลายคนลาออกจากโอเชียนเกต
หลังจากเรือดําลงไปถึงความลึกได้
ดูเหมือนโอเชียนเกตจะรู้สึกมั่นใจ
พวกเขาเชื่อว่าหลักการออกแบบนี้ ผ่านการพิสูจน์แล้วว่าน่าเชื่อถือ
(การดําน้ําลึกครั้งต่อไปของไททัน จะเป็นครั้งสุดท้าย)
(ฤดูกาลดําน้ําครั้งสุดท้าย ฤดูใบไม้ผลิ ปี 2023)
(อินฟลูเอนเซอร์)
โอเค เดี๋ยวเดินดูรอบๆ แบบเป็นธรรมชาติก่อน
เดี๋ยวค่อยกลับมาถ่ายจุดสําคัญทีหลัง
- อยากให้ผมชี้อะไรให้ดูไหม - อ้อ ได้เลยครับ
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจะได้ขึ้นเรือ ผมตื่นเต้นมากเลย
เดี๋ยวเราจะเดินขึ้นไปดูรอบๆ
ดูว่าเราจะเจอกับอะไรในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ไปกันเลยครับ
ผมเจค โคห์เลอร์ เป็นยูทูบเบอร์
"สคูบาเจค" คือชื่อที่ผมใช้
ว่าไง ทุกคน ขอต้อนรับกลับสู่ช่องของผม
ถ้าใครเพิ่งมาใหม่ ผมชื่อเจค เป็นนักล่าสมบัติ
อะไรที่ทําให้คุณสนใจไททานิกครับ
ผมสนใจเรื่องนี้มาตลอด
ผมเคยเข้าเน็ต
ไปหาคลิปต่างๆ ดูว่าสภาพของมันเป็นยังไง
หนึ่งในหนังที่น่ากลัวที่สุดในวัยเด็กของผม คือเรื่องไททานิก
มันก็แปลกดีที่พอโตขึ้นมา
ผมก็ได้วนกลับมาหามันอีกครั้ง แต่...
ที่จริงผมติดต่อไปหาโอเชียนเกตเอง
นี่สินะครับ นี่คือเรือดําน้ําไททัน เดี๋ยวเราจะเข้าไปดูใกล้ๆ กัน
ตรงนี้แหละที่คุณบอกว่าในแง่รูปลักษณ์...
ครับ แผ่นไฟเบอร์กลาสมันเปิดขึ้นมา เหมือนฝาเปิดอยู่
ทําให้มันดูเหมือนเราทําแบบลวกๆ ซึ่งก็เท่ดี
ทําแบบลวกๆ สินะ
ครับ
ล้อเล่นน่ะ
คุณรู้หรือเปล่าว่าจนถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิปีนั้น
พวกเขายังไม่เคยดําน้ําสําเร็จเลยสักครั้ง
ผมเพิ่งรู้ตอนมาถึงนิวฟันด์แลนด์
ว่าภารกิจครั้งแรกๆ ทําไม่สําเร็จ
เป็นเพราะสภาพอากาศแย่มาก
เราใช้เวลาอยู่กลางทะเลหลายวัน แล้วผมก็เมาเรือหนักมาก
โอ้ พระเจ้า
คุณโอเคไหม
เราออกไปในทะเล ลมแรงตลอด คลื่นก็ลูกใหญ่มาก
ผมอยากกลับบ้านเลยละ
แต่ในขณะเดียวกัน เราก็มีเป้าหมายของเรา
(หลังจากอยู่ในทะเลมาเก้าวัน)
(โอเชียนเกตยกเลิกการดําน้ํา ไปยังซากไททานิกทั้งหมด)
(เนื่องจากสภาพอากาศ)
(ระหว่างทางกลับไปที่เซนต์จอห์นส์)
(สต็อกตันตัดสินใจเอาไททันดําน้ํา)
(แถวขอบแกรนด์แบงก์ของนิวฟันด์แลนด์)
โอเค เราจะเริ่มแล้วนะ
พร้อมแล้ว เรือดําน้ําของคุณอยู่ตรงนั้นแล้ว
ปฏิเสธ...
เรื่องหนึ่งที่ผมไม่ทันนึกถึงคืออากาศมันเย็นจัด
แล้วผมก็ลงไปในเรือ
มันรู้สึกแปลกมาก
เพราะก่อนหน้านั้นผมยังไม่เคยเข้าไปในเรือ
โอ้ หล่นไปแล้วตัวนึง
ไม่เป็นไร แค่ตัวเดียว เรามีอีกเยอะ
เอาละนะ ทุกคน
สต็อกตัน พร้อมดําน้ําแล้ว
ครับ เราจะดําลงไปแล้ว
โอ้ พระเจ้า
ดูนี่สิ เรากําลังดําดิ่งลงไปเลย
เขาพูดว่าอะไรน่ะ
เขาบอกว่า "ล็อกเรียบร้อย"
"ล็อกเรียบร้อยแล้วนะ"
แสดงว่าเขาน่าจะกําลังดึงเราขึ้น
- ครับ เพราะเราไม่ได้สื่อสารกันมา... - สักพัก
ตอนเรากําลังจะออกตัว หมอกก็เคลื่อนเข้ามา
เลยต้องยกเลิกการดําน้ําครั้งนั้น
ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น คงไม่ใช่เรื่องสนุกเท่าไร
พูดตอนนี้อาจฟังดูแปลกๆ แต่ตอนนั้นผมรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย
ทั้งหมดนั้นกินเวลาน่าจะสองสามชั่วโมง
แต่ที่ผมจําได้คือเท้าผมเย็นมาก
ทีมผิวน้ํา
เพราะมีหยดน้ําเกาะตามผนังด้านในเรือ คุณจะเห็นมันเกาะเป็นหยดๆ เลย
ต่อมาภายหลัง ผมจําได้เลยว่า พวกเขาใช้เครนยกโดมขึ้นมา
หลังจากที่ทุกคนเสียชีวิตแล้ว
แล้วผมก็จําได้ว่าเท้าผมเหยียบอยู่บนโดมนั้น
แค่ไม่กี่วันก่อนหน้านั้นเอง
แล้วผมก็คิดในใจว่า ให้ตาย แบบว่า ถ้าเกิดว่านั่นเป็นผมล่ะ
มันทําใจยากนะ
เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับผมเลย
ผมแค่รู้สึกเสียใจแทนคนอื่นๆ
แต่ครับ มันทําใจยากอยู่ดี
มันมีแต่คําว่า "ถ้า" เต็มไปหมด แต่เราจะใช้ชีวิตอยู่แบบนั้นไม่ได้
ในปี 2023 โอเชียนเกตพยายามดําน้ํา ก่อนหน้านั้นสี่ครั้ง
แต่ทุกครั้งล้มเหลวเพราะสภาพอากาศ หรือไม่ก็ปัญหาทางเทคนิค
ในการดําครั้งแรกของภารกิจสํารวจสุดท้าย
ผ่านไปประมาณชั่วโมงครึ่ง
การสื่อสารและการติดตามหยุดลงกะทันหัน
(สิบหกนาทีหลังจากไททันขาดการติดต่อ)
(เครื่องบันทึกใต้น้ํา ก็บันทึกเสียงที่ไม่คาดคิดไว้ได้)
(ห่างจากซากไททานิก 1,448 กิโลเมตร)
ช่วงแรกๆ ที่ผมคุยกับคนอื่น
ตอนที่ยังหาเรือดําน้ําไม่เจอ
มีบางคนบอกผมว่า พวกเขาออกจากบริษัทเพราะสต็อกตัน
มีคนหนึ่งบอกผมว่า เขาต้องพกมือถือสองเครื่องเพราะสต็อกตัน
เขาไม่อยากให้สต็อกตันรู้ว่าใช้เครื่องไหน...
มีคนหนึ่งแทบจะไม่ยอมพูดอะไรกับผมเลย
จนกระทั่งทุกคนรู้ว่าสต็อกตันเสียชีวิตแล้ว
ตอนนั้นเองที่ผมเริ่มเชื่อว่า
มันต้องมีเรื่องจริงบางอย่าง อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์นี้
นี่คืออนาคตของบริษัท
นี่คือเส้นทางที่ผมมุ่งมั่นเลือกเดิน
ผมไม่ได้อยากตาย
ผมมีหลานสาวน่ารัก ผมจะอยู่ไปอีกนาน
ความผิดพลาดที่แท้จริง ไม่ใช่แค่เรื่องที่เรือไม่ได้รับการจัดชั้น
หรือที่เราไม่ได้ทําตามระเบียบข้อบังคับ
นั่นไม่ใช่ความผิดพลาดหลัก
สต็อกตันเอาตัวเองไปผูกกับโอเชียนเกต
เขาคือคนที่ผลักดันเรื่องนี้
เป็นคนที่ทลายกําแพง เพื่อปลดล็อกมหาสมุทรให้แก่มนุษยชาติ
ถ้าคุณวิจารณ์การปฏิบัติงานในแง่ใดแง่หนึ่ง
ก็เหมือนคุณกําลังวิจารณ์เขาโดยตรง
สิ่งสําคัญคือถ้ามีอะไรผิดพลาด ในขณะที่คุณอยู่ในเรือดําน้ํานั่น
ทีมสนับสนุนผิวน้ําของคุณ...
ทุกคนบอกว่า "โอ้ มีแค่ภรรยาของสต็อกตันนั่นแหละ
คนที่เราต้องรับผิดชอบมีแค่ภรรยาของเขา" ไร้สาระ
พวกนั้นคือคนที่ถูกทิ้งให้เจอกับผลที่ตามมา
พวกนั้นคือคนที่ต้องตอบคําถาม ของทีมสอบสวนอุบัติเหตุ
โอเชียนเกตจบแล้ว
วัฒนธรรมของที่นั่นคือสิ่งที่ทําให้เกิดเรื่องนี้
วัฒนธรรมของที่นั่นแหละที่คร่าชีวิตคน เรื่องนั้นแน่นอนเลย
(ฮามิช ฮาร์ดิง 1964 - 2023)
คุณได้รับข่าวหรือความคืบหน้า...
(ชาห์ซาดา ดาวูด 1975 - 2023 สุเลมาน ดาวูด 2004 - 2023)
จากโอเชียนเกตหลังเกิดเหตุเรือระเบิดไหมครับ
ไม่ค่ะ ตรงข้ามเลย โอเชียนเกตเงียบกริบ
(ปอล-อองรี นาร์โฌเลต์ 1946 - 2023)
ไม่มีแม้แต่ข้อความสั้นๆ ว่า "เสียใจกับการจากไปของพ่อคุณ"
ตอนนี้มีการฟ้องร้องใหม่ จากครอบครัวของนักสํารวจไททานิก
ที่เสียชีวิตจากเหตุเรือดําน้ําระเบิดปีก่อน
คดีฟ้องร้องการเสียชีวิตโดยมิชอบ เรียกค่าเสียหาย 50 ล้าน
และอ้างว่าผู้โดยสารบนเรือดําน้ํา หวาดกลัวสุดขีดเมื่อรู้ว่ากําลังเกิดอะไรขึ้น
เขาต้องการชื่อเสียง
อย่างแรกเลย เพื่อเติมเต็มอีโก้และชื่อเสียงของตัวเอง
นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ
และเขาก็ได้มันแล้ว
(สต็อกตัน รัช 1962 - 2023)
ผมไม่ได้อยากตาย และผมจะไม่ตายด้วย
สิ่งที่อาจเกิดขึ้นได้ง่ายๆ ก็คือเราจะล้มเหลว
ผมสามารถหาเหตุผลห้าสิบข้อเพื่อยกเลิกมัน แล้วล้มเหลวในฐานะบริษัทก็ได้
แต่ผมจะไม่ตาย จะไม่มีใครตาย ในความรับผิดชอบของผม จบแค่นั้น
(ไททัน)
(เดือนมิถุนายน ปี 2025)
(คณะกรรมการสอบสวนทางทะเล ของหน่วยยามฝั่งสหรัฐ)
(ยังไม่เผยแพร่รายงานฉบับสุดท้าย)
(หน่วยยามฝั่งสหรัฐ เป็นหนึ่งในหลายๆ หน่วยงาน)
(ที่กําลังตรวจสอบเหตุการณ์นี้)
(ยังไม่มีการตั้งข้อหาทางอาญาใดๆ)
(ที่เกี่ยวข้องกับเหตุเรือไททันระเบิดยุบตัว)
(และการสูญเสียชีวิตของคนทั้งห้า)
คําบรรยายโดย มนัสวี ศักดิษฐานนท์