Czy skomentuje pani powołanie komisji w sprawie pani postępowania?
Spokojnie.
Proszę pytać. Najpierw pani.
Odmówiła pani złożenia zeznań przed komisją.
Dlaczego?
Zastanówmy się raczej,
dlaczego nasz stan ucieka się do politycznych gierek.
To wszystko spektakl.
Czyli zaprzecza pani, że łączyły panią niestosowne relacje
z ochroniarzem Michaelem Daviesem,
zwanym ponoć Syrenem?
Czy to nie interesujące, że te fałszywe oskarżenia padają teraz,
gdy gubernator Harper nie może sprawować urzędu?
- Zaprzecza pani? - Czy jestem człowiekiem?
Słucham.
Tak.
Czy jestem niezamężną kobietą?
Tak.
Czy mam swoje wady? Tak.
A pani? A pan?
- Chyba tak. - Właśnie.
- Ja również. - Czyli nie zaprzecza pani?
Ktoś próbuje mnie wrobić.
Stąd nieobecność przed komisją?
Nie, odmówiłam stawienia się,
bo to nie ja powinnam być sądzona, tylko cały system.
Niech pani zapyta system.
- Nie o to pytam. - Już wystarczy.
Czy stawi się pani przed komisją?
To wszystko, dziękujemy.
WICEGUBERNATORKA
Cisza!
Cisza na sali!
Cisza!
Przysięgacie mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
W imię Boże przysięgam.
Jacha.
Przysięgam.
Chyba.
Coś pan mówił?
Nie.
Proszę siadać.
Siadaj, skarbie.
Dziękuję. Dżentelmen, co?
Nie gapcie się jej na tyłek.
Ty wariatko.
- Bliżej! - Siądę przy moim kotku.
Tak zrobimy.
Panie Bonds,
jest pan szefem sztabu
jednego z najbardziej lubianych gubernatorów w kraju, tak?
Tak, mam ogromny zaszczyt pracować dla Erwina Harpera.
Zgadza się.
Zanim nastąpił aktualny stan wyjątkowy,
jak by pan opisał warunki pracy na Kapitolu?
Pełne poszanowanie.
Patriotyzm.
Bojaźń boża.
Panie Henderson, proszę podać nazwisko do protokołu.
Henderson jest spoko.
Ma pan obowiązek odpowiadać na zadane pytania.
Spróbujmy jeszcze raz.
Jak się pan nazywa?
Podobno Basil Henderson, ale nie wiem na pewno.
Panie Henderson, to nie jest sprawa karna.
Pani Thompson, czy ten kapelusz jest konieczny?
Byłam na kółku biblijnym.
Pani Jackson,
jest pani doradczynią wicegubernatorki.
Gdzie się panie poznały?
Kelly i ja poznałyśmy ją na pikniku.
Naprawdę?
Ponieważ...
ten kadr pochodzi z filmu dokumentalnego.
Widać na nim,
że poznały się panie w latach 90. na Freakniku.
Owszem, to właśnie jest piknik.
Dla freaków.
Kiedy usłyszał pan o Antoinette Dunkerson?
Nie wiedziałem o niej za wiele.
Zwróciłem na nią uwagę w czasie tych nietypowych wyborów.
Nie twierdzę, że sfałszowano wybory...
Właśnie tak to brzmi.
Nie, pani senator.
Wcale nie.
Po prostu wynik był niespodziewany. Wydawał się niemożliwy.
Właśnie, niemożliwy.
Kiedy poznał pan Antoinette Dunkerson?
Antoinette?
Ona i moja dziewczyna...
Moment.
Ona i pana dziewczyna co?
Czujecie to?
Chyba wyciek gazu. Miesza mi w głowie.
- Słabo mi. - Poproszę wody.
- Pani Dunkerson? - Boże.
Pani Dunkerson!
Jak się pani nazywa?
Jestem Shamika Latavia Latoya Farrah Dunkerson.
Moja kicia.
Jest pani kuzynką wicegubernatorki Antoinette Dunkerson?
Zgadza się.
Mieszka pani u niej wraz z panem Hendersonem?
Nie jestem pewna. Muszę naradzić się z babcią.
Może, zależy, kto pyta.
Może tak.
Może nie.
Kto pyta?
My pytamy.
Czy mieszka pani z panią Dunkerson?
Żądam immunitetu.
To niemożliwe, bo nie stawiamy żadnych zarzutów.
Panie Leary,
pani wicegubernatorka czyniła ponoć niestosowne uwagi
na temat swojego ochroniarza podczas wywiadu w telewizji.
Jest pan rzecznikiem prasowym.
Wie pan coś o tej sytuacji?
Według...
Według teczki D, sekcja 4.5,
nie ma nagrania ani transkrypcji
żadnej podobnej uwagi poczynionej podczas wywiadu.
Jak współpracuje się z panią wicegubernatorką?
Ma dość niefrasobliwe podejście do etyki pracy.
Jest leniwa?
Poza sprawą rurociągu. Ta ją zdenerwowała.
Nie dało się spokojnie dyskutować.
Za wszelką cenę chciała chronić swoich. Rozumie pan?
W pełni. To niepokojące.
Wysoko cenię kwestię charakteru. Martin Luther King to mój wzór.
Jak gubernator Harper zareagował na jej gniew i histerię?
Próbował ją przekonać, ale wpadła w szał.
Nie mówię, że doprowadziła do pogorszenia jego zdrowia,
ale naprawdę wpadła tam w szał.
Tu wraca sprawa Syrena.
Nie mam bezpośrednich informacji na jego temat,
ale muszę przyznać,
że czułem na sobie jej wzrok.
Bardzo mi przykro.
Czy pani Dunkerson zna swoje miejsce?
Czy przekracza granice?
Tego nie wiem.
Ale z jakiegoś powodu tu jesteśmy.
- Chce pani przejrzeć notatki? - Zaczynajmy.
- Wyczuwam wrogość. - Wcale nie.
Czy mówiła pani „Syren” o swoim ochroniarzu, Michaelu Davisie?
Nie.
Pracownik telewizji zeznał pod przysięgą,
że podczas wywiadu nazwała tak pani ochroniarza.
Wie pan co?
Tak, przypomniało mi się.
Używamy tego kryptonimu ze względów bezpieczeństwa.
Jaki był mój?
Ja chyba byłam Drozdem.
On jest Syrenem z powodu swojej siły.
Pasowało do niego.
A ja jestem drobna i swobodna, więc byłam Drozdem.
Pracownik programu zeznał,
że słyszał przez mikrofon, jak pani wicegubernator
nazwała swojego ochroniarza Syrenem,
ponieważ, cytuję:
„Robię się przy nim mokra jak rzeka Missisipi”.
Przepraszam za wulgarność.
Przyjmuję przeprosiny.
Kiedy używa się tego kryptonimu?
W nerwowych, napiętych sytuacjach.
Gdy był potrzebny ze względów bezpieczeństwa.
Czyli nie miało to związku z tym,
że przy nim robi się pani „mokra jak rzeka Missisipi”?
To obraźliwe pytanie.
Wcale nie...
Nie mówiła pani, że ma kisiel?
Nie rozumiem. Co to znaczy?
Chce pani przeczytać zapis?
Zobaczmy.
To kłamstwa.
Nie wiem, kto to powiedział, ale nie jest to prawda.
Pracownik telewizji zeznał też, że nie ma pewności,
ale chyba była pani wtedy przy wicegubernatorce.
Ja? Ależ skąd!
Mój drogi, oczyściła mnie krew Jezusa.
Rozumiecie?
Czy Michael Davies to Syren?
Syren?
Że co? Skąd to wzięli?
- Śmierdzi mi to. - Właśnie.
Proszę bez wykrętów!
- Rety! - Wykrętów?
Brzydko pan powiedział do mojej kici!
- Tak nie wolno. - Wariat.
Ile ma pani lat?
Jestem dorosła.
Pani Jackson,
czy w rzeczonym dniu była pani w domu wicegubernatorki?
Panie senatorze, wyjaśnijmy coś.
Byłam tutaj, na Kapitolu,
kiedy ta rzekoma rozmowa o Syrenie odbyła się w kuchni wicegubernatorki.
Nie było mowy o tym,
że rozmowa odbyła się w kuchni.
Słucham?
Panie Henderson, czy wicegubernatorka pana ułaskawiła?
Co to za pytania?
Nie będę gadał, póki nie załatwicie mi ugody!
Bez ugody nie będzie odpowiedzi!
Żądam nietypowości!
Cisza!
Żądam nietypowości!
Cisza!
Co z użyciem stanowych funduszy na romantyczny wypad do bazy Old Fort?
Old Fort?
To były oficjalne uroczystości.
Sojusz Gubernatorów Południa.
Proszę sprawdzić.
Czy pan Davies był tam z panią?
Na pewno tak. Jest ochroniarzem, to jego praca.
Za to płaci mu stan.
Był tam jako ochroniarz.
Proszę nam opowiedzieć,
jak wicegubernatorka zachowuje się przy Michaelu Daviesie.
Nie widziałam ich razem.
Nie widziała pani wicegubernatorki i jej ochroniarza razem?
Nie.
Co to?
To zdjęcie przedstawia panią,
wicegubernatorkę i Michaela Daviesa
na uroczystości otwarcia sadu.
Poznaje je pani?
- Nie widzę. - Załóż okulary.
Już wkładam.
Czasami w ciągu dnia słabo widzi.
Wszyscy czarni wyglądają tak samo.
Rasiści z was.
- Tam są jacyś ludzie. - Racja.
Widzę ludzi.
Kiedy pan Davies zaczął spędzać noce w pani domu?
To...
To nieprawda, pan Davies nigdy...
Boże.
Nigdy nie spał w moim domu.
Twierdzi pani, że nigdy nie spędził nocy w pani domu?
Twierdzę, i proszę słuchać uważnie,
że pan Davies nigdy nie spędził nocy u mnie w domu.
Mamy zeznanie.
Nie wiem, co pan insynuuje.
Jeśli próbuje pan insynuować,
że jestem w związku z Michaelem Daviesem, choć nie ma pan dowodów...
To oszczerstwo.
I nieprawda.
Miała pani współpracować.
Współpracuję.
Jest pani kuzynką wicegubernatorki?
Chyba tak.
Po wyborach została pani jej asystentką?
O ile pamiętam.
Może pani opisać,
jak wyglądała praca w sztabie wicegubernatorki?
Nie było łatwo.
Wysyłali nas do bzdurnych zadań.
Pracujemy we wrogim środowisku.
Mieliśmy głuche telefony.
Serio.
W sensie pogróżki?
- Nie głuche. - Od głuchych.
Antoinette miała tłumacza migowego.
Nie zgadzał się z jej wypowiedzią o rurociągu.
Wściekł się i napuścił na nią ekologów.
Zrobiło się gorąco, baliśmy się.
Kazałam mu do mnie przyjść. Michael się wprowadził.
- I... - J. K. L.
- Michael Davies się wprowadził? - M. N. O. P.
Kocham cię.
Pani Dunkerson!
Czy Michael Davies wprowadził się do domu wicegubernatorki?
To nowe informacje.
- Wyprowadzić! - Zabijecie nas?
- Do widzenia. - Ale kogo?
Powołuję na świadka Michaela Daviesa.
Zapraszamy Syrena.
A ty to niby kto? Morris Chestnut?
Wyglądasz jak cieć na bramce.
Idź pierwszy, nie ufam ci.
- Boję się. - Ja też.
Nie ma pokoju bez sprawiedliwości!
Przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
- Przysięgam. - Proszę usiąść.
No dobrze.
Panie Davies,
zmęczyły nas próby ustalenia
chronologii pana relacji z wicegubernatorką,
więc przejdę do rzeczy.
Jest pan żonaty, tak?
Chronologia jest prosta. To przeszłość.
Szlag!
Już lata temu wnieśliśmy o rozwód.
Powiedz, że nie oglądasz zeznań.
Nie wolno ci, to może wpłynąć na przesłuchanie.
W oczach Boga i mojej byłej żony to małżeństwo się zakończyło.
Amen.
Ma żonę?
Mówił, że ma eks i dwoje dzieci. Ja też mam!
To pan decyduje, czy małżeństwo się zakończyło?
A kto inny?
Właśnie.
Ma rację.
- Zeznano... - Ma rację.
...że spędzał pan noce w rezydencji wicegubernatorki.
To prawda?
Tak. Mieliśmy głuche telefony.
Czy wtedy zaczęła się pana relacja z wicegubernatorką?
Tak.
- Co za cyrk. - Cisza!
Muszę złożyć oświadczenie w sprawie jego zeznań.
- I co powiesz? - Ty mi podpowiedz!
Michael nie może decydować o tym, co nas łączy.
A co was łączy?
Nie wiem, powiedz mi!
Zaczekaj, daj mi coś wymyślić.
Może powiedz, że nie chciałaś, by grzebano w życiu osobistym Michaela,
bo uważasz to wysłuchanie za farsę.
Podoba mi się. Może być.
Nie odpowiada przed tobą. Nie jesteś jego szefową.
- To zadziała. - Tak.
Spotykaliście się przez chwilę, ale już to zakończyliście.
- Tak, to przeszłość. - Nie możesz się z nim widywać.
- Tak. - Czemu?
Ale...
Możesz na osobności.
Nie może.
- A w weekendy? - Zależy ci na robocie?
Zależy ci na robocie?
Zależy ci na nim?
Możesz się przymknąć?
Dobra!
Pójdę i tak powiem.
Dobra.
Okej, zróbmy tak.
Ale nie mów, że słyszałaś zeznania.
Wyjdzie, że wpływasz na świadków.
Powiem, że słyszałam krzyki o tym,
że komisja kończy posiedzenie.
- Dobre. - Okej.
Pójdzie ktoś krzyknąć czy jak?
- Jasne. - Już lecę.
Kończą posiedzenie!
Co takiego? Kończą posiedzenie?
Sprawdzę, czy też mam zeznawać!
Co pani tu robi?
Chcę złożyć zeznania.
Nie może pani oglądać wysłuchania
i wpadać tu z nowymi informacjami.
Usłyszałam przed gabinetem krzyki,
że kończycie posiedzenie, a też chciałabym coś zeznać.
Nagle chce pani zeznawać?
Mnie ciekawią jej zeznania.
Nie jestem przygotowany.
Zaczekam.
Dobrze.
Przejdę od razu do sedna.
Świetnie.
Pod przysięgą zeznała pani,
że Michael Davies nigdy nie był w pani domu,
ale usłyszeliśmy zeznanie,
że spędził kilka nocy w rezydencji wicegubernatorki.
Nie. To nie jest mój dom.
Słucham?
Pytał pan, czy spędził noc w moim domu.
Nie spędził.
Rezydencja wicegubernatora to tymczasowe miejsce mojego pobytu.
Bardzo to wygodne.
Wie pani, że Michael Davies jest żonaty?
Nie rozumiem, co to ma do rzeczy,
skoro się nie spotykamy.
Są rozbieżności w sprawie chronologii.
Czyli...
Chce pan ustalić chronologię tego,
kiedy dwoje dorosłych singli dobrowolnie się spotykało?
Dokąd pani idzie?
Przyszłam tu wyjaśnić tę sprawę. Zrobiłam to.
Do widzenia.
Cześć wszystkim.
Co u dzieci, Dot?
Dobrze? To super.
Daj spokój, Bill.
Mary wypuściła cię tak z domu?
Spokojnie, zajmę się tym.
Pani Chambers, dostała pani mój przepis na ciasto?
Dzieci się ucieszą.
Panie Clatterbuck, proszę zająć miejsce dla świadka.
Bardzo przepraszam.
Ja po prostu kocham ludzi. Winny!
Przysięga pan mówić prawdę, całą prawdę i tylko prawdę?
Inaczej niech mnie Bóg pokarze.
Proszę powiedzieć „przysięgam”.
Z całego serca przysięgam.
Samo „przysięgam”.
Przysięgam. Ma pan obrączkę?
Proszę usiąść.
Komuś miętówkę? Bardzo odświeżające.
- Siadaj. - Przepraszam.
Mogę prosić o pańską uwagę?
Oczywiście. Miętówkę?
Nie, dziękuję.
Jak długo pracuje pan dla stanu Missisipi?
Piętnaście lat.
W jakim charakterze?
Pracuję na dobry wizerunek polityków.
Pilnuję ich torebek, rzeczy osobistych.
Żongluję grafikami.
Czasem przypominam, by zadzwonili do mamy.
Czyli ani do końca asystent, ani sekretarz.
Bardziej niańka dla dorosłych.
Wydaje się, że naprawdę lubi pan tę pracę.
Jak to się mówi, jestem wymiataczem.
Czyli jestem w tym dobry.
Nauczyłem się tego od Shamoniki.
Musiało być panu przykro,
kiedy przypisano pana do biura wicegubernatorki.
Byłem tym zdruzgotany.
Ale potem Jed powiedział mi o misji.
Dziękuję, wróćmy do...
Nie, teraz ja pytam.
Proszę powiedzieć więcej o misji.
Na czym polegała misja i jaki miała związek z wicegubernatorką?
Gubernator Harper polecił mi nadzorować Antoinette.
Nadzorować.
Dopilnować, żeby się nie wtrącała.
Nie wychylała.
Miała...
wykonywać bezsensowne zadania, by gubernator mógł zająć się prawdziwymi.
Widzicie? Wiedziałam!
Mówiłam mu, że nie potrzebuję nadzoru, a on ciągle zaprzeczał.
Nie potrzebuję niańki, która mnie gaslightuje!
Usłyszą z korytarza.
Może pan wyjaśnić,
dlaczego gubernator kazał panu nadzorować wicegubernatorkę?
Niestety nie. To mnie przerasta.
Panie Clatterbuck, chcę powiedzieć,
że jest pan dzisiaj najbardziej szczerym świadkiem.
Serdeczne dzięki.
Dlatego zapytam wprost.
Czy wierzy pan w to, że wicegubernatorka Dunkerson
zachowywała się niewłaściwie?
Kto wie?
Surowo traktuje siebie i podwładnych.
Słyszałem, jak kiedyś im mówiła: „Musimy być doskonali”.
Ale nikt nie jest doskonały, prawda?
Powiedziałby pan, że nie spełnia wymogów decorum Kapitolu?
Kto wie? Każdy ma jakieś tajemnice.
Ja taiłem wiele rzeczy dla wielu polityków.
Takie oskarżenia w ogóle mnie nie poruszają.
- Brawo, Henry! - Dawaj!
- Tak jest! - Wywal brudy!
Jest uparta jak osioł
i subtelna jak cegła ciśnięta w okno.
Rozumieją państwo?
Ale czy wszyscy na tej sali też tacy nie są?
Wiemy, że polityka to nie herbatka...
Właśnie, przepraszam, herbatka.
Pojawiły się oskarżenia dotyczące jej życia osobistego.
Sugeruje pan, że mamy je odrzucić?
Nie bronię jej. Czy jest rozwiązła?
Być może.
Nie zdziwiłbym się, ale widzieli państwo jej ochroniarza?
Miałaby nie czuć pokusy? Nawet sam ją czuję!
Ale nie udawajmy, że to najgorsza rzecz,
jaką muszę tu tuszować.
Wyprowadzałem polityków z klubów ze striptizem.
Ukrywałem obciążające dowody.
Wymyślałem alibi w stylu pracy do późna.
Chodzi o niektórych obecnych na tej sali. Nie będę wymieniał nazwisk.
A to dopiero początek.
Czyli nic pan nie wie
o jej niestosownych relacjach z ochroniarzem?
Nic nie widziałem.
Dla mnie zawsze była może nie aseksualna,
ale na pewno nie seksualna.
Wszyscy chyba możemy się zgodzić, że nie jest ona seksowna.
Teraz kłamie.
Pierwszy raz teraz skłamał. Tak dobrze mu szło.
Jestem seksowna.
Tak.
- Pewnie. - Jestem.
- No pewnie. - Wiadomo.
Wiele kochanek zawoziłem do czegoś,
co nazywam zamiejscowym pogotowiem macicznym.
Nadążają państwo?
Mówię o aborcji.
A my będziemy tu oskarżać zakochanych?
- Henry! - Wiecie państwo...
Sam nie jestem niewinny.
Na początku podkopywałem jej pozycję, bo na nią donosiłem,
ale choć jest wkurzająca, a mnie wkurza niemożebnie...
To prawda.
...to jednego jestem pewien.
Chce ona coś zmienić w naszym stanie.
Chce sprawić, by jego mieszkańcom żyło się lepiej.
Czy nie po to ją wybraliśmy?
Jako że brak jest twardych dowodów,
a oskarżenia są dość niejasno motywowane,
proponuję odroczyć posiedzenie na czas nieokreślony.
Chyba że chcą się panowie zagłębić
w szczegóły ogólnych oskarżeń pana Clatterbucka.
Popieram wniosek.
Wniosek przyjęty. Posiedzenie odroczone.
Dziękuję, Henry.
Chyba zostaniesz gubernatorką!
Naprawdę?
- Tak. - Naprawdę.
Uda się nam?
Ludzie kochani, zaraz wygramy!
- Tak jest! - Boże!
Ale szał!
O Boże!
No dobrze.
Przyda mi się. Dziękuję.
Chodź no tu, kolego.
Dzień dobry!
Zabiorę gubernatora na pokrzepiającą przejażdżkę.
Wciąż jest słaby.
Przestań, nic mu nie jest.
Świeże powietrze mu pomoże. Tak kazał lekarz.
Nic nie kazał.
Chcesz, żeby w stanie wybuchł chaos?
- Nie. - Właśnie.
A chcesz uniknąć zamachu stanu?
- Zamachu stanu? - Tak.
- Oczywiście. - No właśnie.
- Nie wiedziałam. - To już wiesz. Pa.
Panie gubernatorze!
Gotów na przejażdżkę?
- Przejażdżkę? - Tak.
Pamięta pan Antoinette Dunkerson?
Ta czarna wicegubernatorka.
Spokojnie. Właśnie tak.
Musimy stąd jechać. Pokażemy ludziom, że wraca pan do zdrowia.
- Jechać? - Tak!
Jedź!
Brawo! Ubierzmy go.
Niech wygląda jak gubernator!
A to zakryjmy. Nie musimy tego widzieć.
- Jedziemy! - Chustka, Jed!
Tak jest.
Mam tu chusteczkę. Proszę.
- Jedź! - Tak jest.
Pokażmy światu, że wciąż jest pan w grze!
Do ataku!
- O Boże. - Chcesz te brzydkie pudełka?
Nie. To rzeczy wicegubernatorki, nie gubernatorki.
Szampan!
- To rozumiem! - Tak!
- Mówiłem, że nie zadziera się z rodziną! - Daj to.
- Dziękuję, Basil. - Nie ma za co.
Bardzo dziękuję.
- Dla ciebie też, skarbie. - Posłuchajcie.
Chcę powiedzieć,
że mam wielkie szczęście,
że będziecie ze mną w kolejnym rozdziale tej historii,
czyli na stanowisku gubernatora Missisipi.
Bardzo się cieszę.
Zdrowie!
- Super. - Z ostatniej chwili.
Gubernator Harper został wypisany ze szpitala
i natychmiast wraca do swoich obowiązków.
Widzimy, jak gubernator jedzie limuzyną do swojej rezydencji,
a wraz z nim szef sztabu Jed Bonds.
Tak.
Sami widzicie, że gubernator powrócił!
Zróbcie trochę zdjęć.
To on! Żywy dowód!
Dziękuję. Idźcie już.
Dzięki! Bądźcie mili i znikajcie.
Uciekajcie już.
Panie gubernatorze, tędy. Do domu.
Postawimy pana na nogi.
Podamy panu naleśniki, coś pysznego...
Cześć, co słychać?
O nie.
Dziękujemy!
Miło cię widzieć.
No dobrze.
- Kurwa, poważnie? - Odłożę to na miejsce.
Kto by chciał być gubernatorem?
- Możemy dokończyć szampana. - Tak.
Masz jeszcze butelkę?
- Tak. - To dobrze.
Co, kurwa?
Szlag.
- Mogę dokończyć? - Tak.
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska