Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
The Daily Show! Είμαι ο Τζον Στιούαρτ με φοβερό καλεσμένο.
Θα έχουμε τον Ντέιβιντ Ρέμνικ.
Είναι ο εκδότης του περιοδικού The New Yorker.
Τι λόγιο κοινό!
Το The New Yorker έχει γενέθλια,
και θα συζητήσουμε τη διαφορά ανάμεσα στα διαλυτικά και τη μεταφωνία.
Πρέπει να κάνω και το περπάτημα.
Θα τα πας μια χαρά. Θα χαιρετήσεις;
Ναι.
Καλωσορίστε τον Ντέιβιντ Ρέμνικ!
Εκατό χρόνια The New Yorker.
Σας έχω μια έκπληξη. Δεν ξέρω αν το βλέπετε.
Είναι το τεύχος με τα μαγιό.
Κύριε Ντιούι, Τρούμαν Καπότε από το The New Yorker.
-Το The New Yorker; -Ναι, το The New Yorker.
Όλοι αγαπούν τα σκίτσα του The New Yorker.
Ενώ οι εφημερίδες και τα περιοδικά παλεύουν να επιβιώσουν,
το The New Yorker τα πάει μια χαρά.
Είναι μόνο 100 ετών; Κοίτα τι έχει καταφέρει.
Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ χθες
για ερευνητική δημοσιογραφία.
Το άρθρο του νεαρού σεφ Άντονι Μπουρντέν ταράζει τον κόσμο των εστιατορίων.
Τα άρθρα της Πολίν Κέιλ δεν άλλαξαν την κριτική, αλλά τις ταινίες.
Τhe New Yorker.
"Θα ήμουν πιο απαθής αν δεν ήμουν τόσο ληθαργικός".
Το 'πιασα. Είναι κάπως αστείο.
Είμαι από τις Μεσοδυτικές πολιτείες,
και το The New Yorker ήταν σαν παράθυρο στο να γίνω Νεοϋορκέζος.
Γράφω στο The New Yorker.
-Είναι ένα περιοδικό… -Το ξέρω.
Απόψε, το Υπουργείο Άμυνας αμύνεται.
Αρνείται μια αναφορά στο περιοδικό The New Yorker.
Θέμα συζήτησης το εξώφυλλο του νέου τεύχους του The New Yorker.
Πρώτη φορά το The New Yorker στηρίζει έναν υποψήφιο πρόεδρο.
Ένα άρθρο στο τεύχος της εβδομάδας…
Το μόνο που έχεις για διασκέδαση είναι η τεράστια στοίβα The New Yorker.
Έλα τώρα.
Ξέρουμε ότι δεν πρόκειται να τα διαβάσω.
THE NEW YORKER: 100 ΧΡΟΝΙΑ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΜΠΟΡΙΟΥ
Έμιλι, πώς είσαι; Ζεις.
Γεια, Λουίζα. Τι κάνετε;
Έχουμε πολλά να πούμε. Ας ξεκινήσουμε.
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΣΥΣΚΕΨΗ ΙΔΕΩΝ
Συζητιέται το αγαπημένο αγαθό των πλουσίων.
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΤΕΥΧΟΣ
Τα απολιθώματα δεινοσαύρων.
Από το 2022, υπάρχει μεγάλη έλλειψη Adderall.
Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε το πορτρέτο του Κότζι Μουράτα,
του εφευρέτη του πρώτου ξύλινου δορυφόρου.
Όλες οι σπουδαίες ιστορίες εδώ και 100 χρόνια
ξεκινούν με μια υπέροχη ιδέα.
Οι συντάκτες μας ακολουθούν αυτές τις ιδέες όπου κι αν οδηγήσουν.
Οι επιμελητές μας, μαζί με τους συντάκτες,
ελέγχουν και φροντίζουν την κάθε πρόταση, την κάθε λέξη.
"…δεν υπήρχε πολλή συντακτική παρέμβαση,
κόμμα, στην αρχή". Χρειαζόμαστε το κόμμα μετά από αυτό;
Μετά το άρθρο πάει στο τμήμα ελέγχου γεγονότων
και περνά από μια διαδικασία που μοιάζει με την κολονοσκόπηση.
Λέμε ότι τα ονόματα των γατιών είναι Τάιγκερ, Λόβερ Μπόι και Γκάμι Μπέαρ.
Είναι σωστά;
Το The New Yorker είναι ένα θαύμα, εντάξει;
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΡΕΜΝΙΚ ΕΚΔΟΤΗΣ (1998-ΣΗΜΕΡΑ)
Είναι ένα έντυπο που δημοσιεύει ένα πορτρέτο 15.000 λέξεων
ενός μουσικού μια βδομάδα,
ή ένα ρεπορτάζ 9.000 λέξεων από τον νότιο Λίβανο
με γελοιογραφίες ανάμεσά τους.
Δεν είχε ποτέ φωτογραφία στο εξώφυλλο.
Ούτε μπικίνι ούτε σταρ του σινεμά.
Και ωστόσο πετυχαίνει.
Το γεγονός ότι υπάρχει και ευδοκιμεί,
και επιμένω ότι θα ευδοκιμεί, όχι για έναν αιώνα, αλλά για δύο τρεις,
είναι εκπληκτικό.
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1920
Η εποχή της τζαζ, Νέα Υόρκη.
Μια πόλη γεμάτη οικονομικούς συμβούλους και μοντέρνες νεαρές,
μεγάλες μπάντες,
τον Μπέιμπ Ρουθ,
και πάνω από 30.000 παράνομα μπαρ.
Έρχεται ο Χάρολντ Ρος,
ο απίθανος ιδρυτής του The New Yorker.
Μανιώδης καπνιστής με ταλέντο στις βωμολοχίες,
ο Ρος γνώρισε μια ομάδα ημιαπασχολούμενων συγγραφέων και χιουμοριστών.
Συναντιούνταν στο ξενοδοχείο Algonquin καθημερινά για ποτό και πνευματώδη αστεία.
"Όλα όσα μου αρέσουν να κάνω είναι ανήθικα, παράνομα ή παχυντικά",
σχολίασε ένας από την κουστωδία.
Τότε ο Ρος και η σύζυγός του, η Τζέιν Γκραντ,
συνέλαβαν την ιδέα για ένα νέο είδος χιουμοριστικού περιοδικού.
Θα απευθυνόταν κάθε βδομάδα στο εκλεπτυσμένο κοινό του Μανχάταν,
και όχι στη γριούλα στο Ντιμπιούκ.
Η ειρωνεία ήταν ότι ο ίδιος ο Ρος είχε παρατήσει το λύκειο
και καταγόταν από το Κολοράντο.
Έβαλε τους έξυπνους φίλους του να γράψουν προκλητικά άρθρα
και σκίτσα για την κοινωνία και τον πολιτισμό.
ΜΙΛΑ ΜΕ ΣΚΑΝΔΑΛΑ
Προσέλαβε έναν σχεδιαστή για τη χαρακτηριστική γραμματοσειρά
και μια μασκότ που χλεύαζε τον εκλεπτυσμένο αέρα του περιοδικού.
Αστειευόμενοι, ονόμασαν τον επιτηδευμένο δανδή Γιούστας Τίλι.
Και γεννήθηκε το The New Yorker.
Τα 100 χρόνια που ακολούθησαν ήταν μια ιστορία επιβίωσης,
πεισματικής αντίστασης,
τολμηρών αλλαγών,
και δημοσιογραφίας, μυθιστορημάτων
και σκίτσων που επηρέασαν τον αιώνα.
Το επετειακό τεύχος για τα 100 χρόνια βγαίνει σε λίγους μήνες,
και πρέπει να βρούμε κάτι ξεχωριστό για το εξώφυλλο.
Μέχρι να βρεις εξώφυλλο, δεν ξέρεις την προσωπικότητα του τεύχους.
ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ ΜΟΥΛΙ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ
Δεν είναι κάτι που μπορείς να βάλεις βιαστικά την τελευταία στιγμή.
Ένα εξώφυλλο πρέπει να είναι επίκαιρο,
αλλά να είναι κι ένα διαχρονικό έργο τέχνης
που μπορεί να κορνιζαριστεί και να κρεμαστεί στον τοίχο.
Ειλικρινά,
το κυνήγι του εξωφύλλου κάθε βδομάδα με κρατά ξύπνια από το άγχος,
ακόμα και μετά από 30 χρόνια.
Πριν έρθω στο The New Yorker,
είχα ένα περιοδικό γραφιστικής με αντεργκράουντ σκιτσογράφους.
Μ' αρέσει να δουλεύω με καλλιτέχνες που ο καθένας έχει τη δική του άποψη,
διαφορετικό στιλ, διαφορετικές ιστορίες που θέλει να πει,
και αυτό προσπαθώ να φέρω στο The New Yorker.
Για την 100ή επέτειο,
o Ντέιβιντ Ρέμνικ ήρθε και μου είπε
"Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τον Γιούστας Τίλι από το πρώτο εξώφυλλο".
Δάγκωσα τη γλώσσα μου για να μην πω "Όχι!"
Καταλάβατε.
Καταλαβαίνω την παρόρμηση,
αλλά θέλω να κάνω κάτι καινοτόμο που δεν έχει ξαναγίνει.
Προφανώς, πρέπει να σκεφτώ κάτι.
-Θα δούμε πώς θα πάει. -Καλά.
ΝΙΚ ΠΟΜΓΚΑΡΤΕΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
Το Talk of the Town είναι στην αρχή του περιοδικού. Σου ανοίγει την όρεξη.
Είναι σύντομα άρθρα.
Μικρές βινιέτες ή μικρά ρεπορτάζ.
Το καθένα λέει μια μικρή ιστορία.
Ίσως πάω για μπιλιάρδο με μια μπάντα
ή αράξω με τη φωτογράφο του Τζον Μπελούσι.
Συνήθως, αυτά τα άρθρα είναι αυτοτελή,
αλλά αυτό που γράφω δεν καταλήγει κάπου.
Εντάξει.
Ίσως προσέξατε ότι η πολιτική διχάζει τον κόσμο σήμερα,
οπότε σκέφτηκα να βγω και να πιάσω τον παλμό της πόλης.
Μοιάζει λιγάκι με ψάρεμα.
Ποτέ δεν ξέρεις. Περπατάς στο πεζοδρόμιο
και μαθαίνεις ποιο θέμα μονοπωλεί.
-Με λένε Μαρκ. -Χαίρω πολύ.
-Γράφω στο The New Yorker. -Εντάξει.
Γράφω στο περιοδικό The New Yorker. Το ξέρετε;
Μόλις μπω στη διαδικασία όπου ψάχνω ανθρώπους
και ενδιαφέροντα πράγματα,
είναι σαν να έχω πάρει ναρκωτικά ή κάτι τέτοιο.
Όλοι μου φαίνονται ενδιαφέροντες.
Είναι κάτι σαν θαύμα.
-Ο εγγονός σου. -Ο εγγονός.
-Το αξιολάτρευτο προσωπάκι του. -Αξιολάτρευτος.
Μπορώ να σου μιλήσω; Θες να μου μιλήσεις;
-Όχι. -Δεν θες να μιλήσουμε;
-Όχι. Συγγνώμη. -Σίγουρα;
Έλα, φίλε!
Ιδρώνω από το άγχος. Πάμε.
Γράφω στο περιοδικό The New Yorker.
Μπορώ να σας κάνω μερικές ερωτήσεις;
-Μιλάω λίγο αγγλικά. -Ποια είναι η μητρική σου;
-Μανδαρινικά. -Δεν ξέρω μανδαρινικά.
-Γεια, με λένε Νικ. -Γεια.
Γράφω ένα άρθρο για το άγχος που βιώνουμε
για την πολιτική κατάσταση.
Εσύ πώς είσαι; Πώς είναι η διάθεσή σου; Κοιμάσαι τα βράδια;
Όχι ιδιαίτερα.
Μήπως υποστηρίζετε διαφορετικά κόμματα στο σπίτι;
Έχει ενδιαφέρον που το ανέφερες, γιατί είμαστε…
Μιλούσα για τη λίστα καλεσμένων για τις Ευχαριστίες.
Μόλις μπήκες στο άρθρο μου.
"Πώς νιώθεις, Νέα Υόρκη;
Θα αλληλοσπαραχθούμε
ή θα συνεχίσουμε να ζούμε ατελώς όπως κάναμε τόσες φορές;"
Πιέζουμε πολύ τον κόσμο να μιλήσει,
αλλά νομίζω ότι βγήκε το άρθρο.
Για την 100ή επέτειο, αποφασίσαμε να κάνουμε μια σειρά βίντεο.
Έχουμε διαφορετικούς συγγραφείς, καλλιτέχνες, στοχαστές
για μια προσωπική ιστορία από το The New Yorker.
Η καρέκλα είναι από το αρχικό γραφείο.
Από το αρχικό γραφείο.
Ωραία!
Τις έφτιαξαν για να αντέξουν.
Από τις πιο αναπαυτικές καρέκλες που έχω κάτσει.
Χάσαμε αυτήν την τέχνη.
Χάσαμε την τέχνη των σκαλιστών κώλων πάνω σε ξύλο.
Γι' αυτό είναι τόσο άνετη, αλλά είναι πλέον χαμένη τέχνη.
Κανείς δεν μπορεί να το κάνει.
Έχεις κάποιο αγαπημένο σκίτσο
που αγαπάς ιδιαίτερα τόσα χρόνια;
ΜΟΛΙ ΡΙΝΓΚΓΟΥΟΛΝΤ
Τα πάντα της Έμιλι Φλέικ.
Το αγαπημένο μου είναι με μια γυναίκα σε ένα τσίρκο
που απλώνει τα χέρια.
Στην άλλη πλευρά είναι ένα λιοντάρι.
Και πιστεύω ότι αποτυπώνει εμένα στα 20 μου.
Όλοι οι άντρες ήταν αυτό το λιοντάρι.
"ΑΠΟ ΠΑΝΩ, ΔΙΑΟΛΕ, ΑΠΟ ΠΑΝΩ!"
Μ' αρέσουν τα σκίτσα του Ζακ Κάνιν.
ΑΠΑΡΝΑ ΝΑΝΤΣΕΡΛΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ, ΚΩΜΙΚΟΣ
Έχει έναν ήρωα, τον Σίσυφο στη δουλειά.
"ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΡΟΟΔΟΥ"
Έχει πλάκα να σκέφτομαι τον Σίσυφο μέσα σε ένα γραφείο.
Μάλλον δεν θα ολοκληρώσει ποτέ τη δουλειά.
Τα σκίτσα σε κάνουν να νιώθεις…
ΡΟΝΙ ΤΣΙΕΝΓΚ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
…ότι είναι πιο έξυπνα από σένα.
Τα σκίτσα είναι πάντα κάπως έτσι.
ΟΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ
Λατρεύω τη Ροζ Τσαστ.
ΣΑΡΑ ΤΖ. ΠΑΡΚΕΡ ΗΘΟΠΟΙΟΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ, ΕΚΔΟΤΗΣ
Με αγγίζει τόσο πολύ.
ΕΠΟΜΕΝΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΘΥΜΟΥ 4 Μ.Μ.
Αμάν! Την ακούτε;
-Δες το πουλί! -"Δες το πουλί!"
ΡΟΖ ΤΣΑΣΤ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟΣ
Είναι ένα τόσο δα πουλάκι.
Της αρέσει το The New Yorker.
Αλήθεια.
Της αρέσει να το μασάει.
Αυτές είναι αφίσες.
Είναι από την Γκάνα.
Ναι, αυτό ήταν… Νομίζω ότι ήταν γαμήλιο δώρο.
Το μαντίλι του Τσαρλς Άνταμς.
Για μένα είναι εκπληκτικό.
Ήταν ο πρώτος σκιτσογράφος που ερωτεύτηκα όταν ήμουν μικρή.
Με ελκύουν τα πράγματα
που είναι πολύ σκοτεινά αλλά και πολύ αστεία.
Φαντάσου να το έκαναν σήμερα.
Θα έλεγαν "Είναι τελείως απαράδεκτο.
Πού είναι το αστείο; Θα πονούσε. Θα έκαιγε.
Ξέρω κάποιον που κάηκε από βραστό λάδι.
Δεν ήταν καθόλου αστείο".
Ποτέ δεν σκέφτηκα να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να ζωγραφίζω
από τότε που ήμουν τριών ή τεσσάρων.
Νομίζω ότι δεν κάνεις αυτήν τη δουλειά
παρά μόνο αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ POWERPOINT
ΧΤΥΠΗΣΕΣ; ΣΟΥ ΤΑ 'ΛΕΓΑ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΣ. 1-800-ΜΠΟΥ-ΧΟΥ
ΠΟΡΤΑΤΙΦ ΠΟΥΛΙΩΝ
Πρέπει να μπει ένα άτομο εδώ.
Γράφω τις ιδέες μου όλη τη βδομάδα.
Είναι σαν…
Είναι αυτά που ζωγραφίζω.
Συνήθως γράφω, δεν ξέρω…
"Μαϊμού που χτυπάει κύμβαλα, αγρότης με χόμπι,
ανώτατο όριο χρέους, que sera sera,
ανοίκειο, πολυσυντροφικότητα".
Είναι απλώς
ιδέες, μισοτελειωμένες ιδέες.
Αυτό έψαχνα.
Μάλλον ζωγραφίζω, σε μεγάλο βαθμό, για να νιώθω λιγότερο μόνη.
ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ;
Δεν το βρίσκω μόνο εγώ τόσο θλιβερό,
που μετά βίας σηκώνομαι από το κρεβάτι.
Ξυπνάω πολύ νωρίς το πρωί,
πίνω μια κούπα καφέ,
αρχίζω να ακούω ένα podcast ή τρία.
Καλώς ήρθατε στο Haaretz Podcast.
Και γυμνάζομαι για να μην πεθάνω.
Είμαι 65 ετών.
Όταν τα πόδια μου ακουμπούν το πεζοδρόμιο, νιώθω σαν τον Φρεντ Αστέρ.
Νιώθω αμέσως ευτυχισμένος.
Μεγάλωσα στο Χίλσντεϊλ του Νιου Τζέρσεϊ.
Κοιτούσα τη Νέα Υόρκη όταν μεγάλωνα με μια αίσθηση λαχτάρας.
Ήταν τόσο δελεαστικά κοντά και όμως τόσο μακριά.
Τον λένε Μάικλ Τζόρνταν της δημοσιογραφίας.
Ξεκίνησε ως συντάκτης στη The Washington Post.
Υπηρέτησε ως ξένος ανταποκριτής στη Ρωσία.
Πριν γίνει ο πέμπτος εκδότης,
ο νικητής του Πούλιτζερ έγινε διάσημος
γράφοντας αναλυτικά πορτρέτα για θέματα από τον Πάπα,
μέχρι τον Μάικ Τάισον και τον Μπρους Σπρίνγκστιν.
Εντάξει, πάμε. Ναι.
Μια συνηθισμένη μέρα έχει συσκέψεις προγραμματισμού,
συσκέψεις ιδεών, συσκέψεις για την πολιτική.
Οι δημοσκοπήσεις είναι ενημερωμένες;
Οικονομικά, προσωπικό,
συναντήσεις με συντάκτες για να σχολιάσουμε ένα άρθρο,
και πολλά τηλεφωνήματα.
Δεν ξερνούσες στις τέσσερις το πρωί στην οδό Μπέρμπον;
Επικοινωνία με τους συντάκτες.
Θεέ μου. Τι θα έκανε ο Χάντερ Τόμσον;
Στη 1:30; Έχω 13 πράγματα έως τότε.
Ναι, μέχρι τότε.
Φιλ Μοντγκόμερι. Έχω ραδιοφωνική εκπομπή.
Θεέ μου.
Ο Σνάιντερ λέει ότι έμαθε…
Παραήταν ψηλά.
The New Yorker Radio Hour… Η φωνή μου είναι χάλια.
Και φυσικά έχουμε την 100ή επέτειο τον Φεβρουάριο.
Άρα, υπάρχουν πολλά που πρέπει να λυθούν.
ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΚΙΤΣΩΝ
Αυτό είναι το αγαπημένο μου.
Αυτό με έκανε να γελάσω δυνατά.
-Αυτό είναι… -Έχει πολλή πλάκα.
-Εντάξει, πρέπει να μπει. -Ναι.
ΝΑΙ ΙΣΩΣ ΟΧΙ
Κάθε Τρίτη πρωί, λαμβάνω
περίπου 1.000 με 1.500 σκίτσα στα εισερχόμενά μου.
Και τελικά καταλήγουμε σε δέκα με είκοσι.
ΕΜΑ ΑΛΕΝ ΕΠΙΜΕΛΗΤΡΙΑ ΣΚΙΤΣΩΝ
Από τα 1.500 καταλήγουμε στα δέκα.
Ο Ντέιβιντ λέει ότι δεν δουλεύω σε ανθρακωρυχείο.
Δεν επιτρέπεται να παραπονιέμαι.
Ωστόσο, είναι μια εξουθενωτική δουλειά.
Υπάρχουν κύματα μπερδέματος, παραληρήματος, κατάθλιψης.
Τεντωμένα χέρια, επανάλαβε άλλη μια φορά.
Στο 800ό σκίτσο, πρέπει να κάνω ένα διάλειμμα
και να κάνω ιαπωνική καλλισθενική για τριάμισι λεπτά.
"Νιώθω καλύτερα αφότου σταμάτησα να βλέπω ειδήσεις".
Πρέπει να σφίξει τα δόντια.
Ο Ντέιβιντ στη σύσκεψη διαλέγει 10 με 20
από τα 50 με 60 που του φέρνω.
Επινοώ ψυχολογικές στρατηγικές
για το πώς να χειραγωγήσω το μυαλό του Ντέιβιντ Ρέμνικ.
Δεν ξέρω αν πετυχαίνουν,
και δεν θα τις πρότεινα σε συναδέλφους.
Βάζω ένα σκίτσο που ξέρω ότι δεν θα του αρέσει
μπροστά από ένα που ίσως του αρέσει.
Τι;
Βάζεις τον πήχη χαμηλά,
και ξαφνικά, λέει "Τέλειο αυτό".
Και λέω "Είσαι ιδιοφυΐα. Έχεις δίκιο".
"Επιτέλους, είμαστε μαζί", λέει η γυναίκα στον σκύλο της.
"Και δεν ήξερα ότι ήξερες να χειρίζεσαι…"
-Χριστέ μου. -Περίμενε. Δεν κατάλαβα…
-Ο σκύλος σκότωσε τον πατέρα. -Κι αυτό είναι…
Συναντάς τα σκίτσα
ανάμεσα σε μακροσκελή άρθρα, αποκαρδιωτικά και κουραστικά άρθρα.
Χωρίς παρεξήγηση.
Αλλά πρέπει να είναι κάτι που διαπερνά το άρθρο και σε εκπλήσσει.
Προσφέρει μια σύντομη στιγμή χαλάρωσης και απόλαυσης.
Βλέπει φαντάσματα.
Είναι καλό.
Εντάξει. Δύο λίτρα γάλα συν τα δημητριακά ίσον ψυχοπαθής.
Δημητριακά συν το γάλα ίσον εντάξει.
-Αν βάζεις… -Η σωστή σειρά.
Παρεμπιπτόντως, είναι αλήθεια.
-Ναι. -Όχι πρώτα τα δημητριακά.
Ποιος βάζει πρώτα γάλα στο μπολ;
-Θα χώριζα τον Άλεξ. -Ξέρεις ποιος; Οι ψυχοπαθείς.
Απίστευτο ότι αυτή είναι η δουλειά μας.
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1940
Τις δύο πρώτες δεκαετίες του,
έγινε το πετυχημένο χιουμοριστικό και λογοτεχνικό περιοδικό
που ο εκδότης του, ο Χάρολντ Ρος, είχε ονειρευτεί.
Από τα γραφεία στην 43η οδό,
δημοσίευσε δοκίμια που ήταν ζωντανά και καυστικά,
σκίτσα που ήταν ριψοκίνδυνα και σπιρτόζικα.
Αλλά όλα άλλαξαν με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μετά τη βόμβα στη Χιροσίμα,
η κυβέρνηση των ΗΠΑ απαγόρευσε τη δημοσίευση φωτογραφιών
που έδειχναν την οδύνη πολιτών.
Οι Αμερικανοί αγνοούσαν κυρίως
όσα είχε βιώσει ο κόσμος εκεί.
Μα ο συντάκτης Τζον Χέρσι υποψιαζόταν ότι υπήρχε μια ιστορία
που έπρεπε να ειπωθεί.
Είχα μιλήσει με τον Γουίλιαμ Σον,
που ήταν τότε ο δεύτερος επικεφαλής στο The New Yorker,
και είχαμε μιλήσει για ένα άρθρο για τη Χιροσίμα.
Εκείνη την εποχή, κυρίως έγραφαν για τη δύναμη της βόμβας
πόσα κτίρια μπορούσε να γκρεμίσει,
πόσο μεγάλη ήταν η περιοχή που κατέστρεψε, και τα λοιπά.
Κι έτσι πήγα στην Ιαπωνία
και άρχισα να ψάχνω πέντε έξι άτομα των οποίων οι δρόμοι διασταυρώθηκαν,
των οποίων οι εμπειρίες ήταν ζωντανές.
Το άρθρο του έφερε επανάσταση στη δημοσιογραφία.
Δεν ήταν μυθιστόρημα,
αλλά γραμμένο με την οικειότητα και το δράμα μιας ιστορίας φαντασίας.
Νομίζω ότι η μυθοπλασία είναι πολύ πιο ισχυρή για τους αναγνώστες
όταν μιλάμε για μεγάλα ή φρικτά γεγονότα,
γιατί ο αναγνώστης μπορεί να ταυτιστεί με έναν ήρωα.
Ο Χέρσι ύφανε τις ιστορίες έξι ατόμων
που ήταν εκεί εκείνη τη μέρα,
συμπεριλαμβάνοντας έναν ιερέα, έναν γιατρό, έναν εργάτη.
"Ακριβώς 15 λεπτά μετά τις οκτώ το πρωί,
η δεσποινίς Τοσίκο Σασάκι,
υπάλληλος στο Εργοστάσιο Κασσίτερου Ανατολικής Ασίας,
είχε μόλις κάτσει στο γραφείο της
κι ετοιμαζόταν να μιλήσει στην κοπέλα στο διπλανό γραφείο.
Δεν ακουγόταν ήχος από αεροπλάνα. Το πρωί ήταν ήσυχο.
Όλα ήταν ήρεμα και ευχάριστα.
Τότε μια τεράστια λάμψη φωτός διαπέρασε τον ουρανό".
Το άρθρο ήταν μακροσκελές, 30.000 λέξεις.
Αλλά ήταν τόσο ξεχωριστό,
που ο Ρος κι ο Σον αποφάσισαν να αφιερώσουν το τεύχος σ' αυτό το θέμα.
Ούτε γελοιογραφίες, ούτε μυθιστορήματα, ούτε σπιρτόζικα κείμενα.
Εξαντλήθηκε μέσα σε λίγες ώρες.
Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ζήτησε 1.000 αντίτυπα να σταλούν σε κορυφαίους επιστήμονες.
Διαβάστηκε ζωντανά χωρίς διακοπή για διαφημίσεις
στο αμερικανικό ραδιόφωνο και σε όλον τον κόσμο.
"Ακριβώς 15 λεπτά μετά τις οκτώ το πρωί της 6ης Αυγούστου…"
"Ακριβώς 15 λεπτά μετά τις οκτώ το πρωί της 6ης Αυγούστου, τη στιγμή…"
"100.000 άνθρωποι χάθηκαν από τη βόμβα".
"Αναρωτιούνται γιατί έζησαν ενώ πέθαναν τόσοι".
"…ενώ πέθαναν τόσοι".
Ο Χάρολντ Ρος, που δεν φημιζόταν να επαινεί τους συντάκτες του,
είπε στον Χέρσι
"Όσοι είπαν ότι η Χιροσίμα ήταν η ιστορία της χρονιάς
την υποτίμησαν.
Είναι αναμφισβήτητα η καλύτερη δημοσιογραφική ιστορία της εποχής μου,
αν όχι όλων των εποχών".
ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ, Χ. Γ. ΡΟΣ
Το άρθρο του Χέρσι άλλαξε ριζικά τον τρόπο που ο κόσμος έβλεπε τα πυρηνικά όπλα.
Και βοήθησε να μεταμορφωθεί το The New Yorker από ελαφρύ περιοδικό…
ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
…σε σοβαρό δημοσιογραφικό παίκτη στην παγκόσμια σκηνή.
ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ ΞΑΝΑ!
ΜΑΝΤΙΣΟΝ ΣΚΟΥΕΡ ΓΚΑΡΝΤΕΝ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2024
Όταν γράφεται ιστορία,
και γράφεται στο ίδιο σου το σπίτι, ενθουσιάζομαι.
Πάντα με ενδιέφερε το γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν ό,τι πιστεύουν.
Δεν ξέρω αν το απολαμβάνω, αλλά το βρίσκω πολύ συναρπαστικό
το να γνωρίζω άτομα, με τα οποία έχω ενίοτε ελάχιστα κοινά.
Ξέρω ότι θα κερδίσει. Κέρδισε ήδη δύο φορές. Θα ξανακερδίσει.
Δεν ξέρω αν θα του δώσουν τη νίκη.
Ακολούθησα τον Τάκερ Κάρλσον στην περιοδεία του.
Πήγα στη Βουδαπέστη στο συνέδριο CPAC των συντηρητικών.
Πήγα στη Νότια Καλιφόρνια για να βρω κάποιους δημιουργούς meme.
Η δουλειά είναι να συλλέξω…
ΑΝΤΡΙΟΥ ΜΑΡΑΝΤΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
…την καλύτερη εκδοχή της ιστορίας τους που μπορώ.
-Εντάξει. -Το κάνετε από το 2016;
Όχι.
Για πολλούς, το The New Yorker έχει κάτι το ψωνισμένο.
Ξέρεις, θεωρούν ότι υπάρχει ένας σνομπισμός.
Για παράδειγμα, το The New Yorker έχει γλωσσικό οδηγό
που σου υπαγορεύει να βάλεις τόνο στη λέξη "élite".
Κι έτσι βρίσκομαι συχνά σε μέρη
με άτομα που μου λένε φράσεις, όπως
"Ελιτιστές μαλάκες, δεν παίρνετε χαμπάρι για τη χώρα".
Θα γράψουμε τη φράση "ελιτιστές μαλάκες",
αλλά θα βάλουμε και τον τόνο στη λέξη "élite".
Και σκέφτομαι
"Μάλλον αυτό αποδεικνύει αυτό που λένε".
ΚΑΝΤΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΞΑΝΑ!
Ένα πράγμα
που όσοι πραγματικά απεχθάνονται τον Τραμπ δεν καταλαβαίνουν με τίποτα
είναι τη διασκέδαση, την κοινότητα, τη συντροφικότητα.
Ο κόσμος πάει σ' αυτά τα σόου σαν να πάει να δει τους Phish.
Είστε έτοιμοι να γράψετε ιστορία
και να κάνετε τους φιλελεύθερους να κλάψουν;
Δεν θέλω να παραβλέψω τον βαθμό στον οποίο η πολιτική
μιλά στον κόσμο σε καθαρά συναισθηματικό επίπεδο.
Ο ΤΡΑΜΠ ΘΑ ΤΟ ΦΤΙΑΞΕΙ
ΤΡΑΜΠ - ΒΑΝΣ 2024
ΗΠΑ!
Μέρος του στόχου μας είναι
να δώσουμε στους αναγνώστες κάποιου είδους πύλη για το πώς νιώθεις
όταν πας σε συγκέντρωση του Τραμπ.
Ιδανικά, μπορείς να το πας παραπέρα.
Να μην πεις μόνο πώς νιώθεις στον χώρο, αλλά και τι σημαίνει.
ΜΑΝΤΙΣΟΝ ΣΚΟΥΕΡ ΓΚΑΡΝΤΕΝ
Μία πρόκληση για τη συγκέντρωση στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν
ήταν η σκιά της ναζιστικής συγκέντρωσης που είχε γίνει εκεί το 1939.
Είναι πρόκληση για έναν δημοσιογράφο
να πει "Είμαι σε έναν χώρο με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους
που απολαμβάνουν το σόου".
Αν γράψω στο πλαίσιο μιας συγκέντρωσης ναζί,
τους αποκαλώ όλους ναζί;
Δεν βλέπω κανέναν ναζί εδώ μέσα.
Αν δεν γράψω για αυτό το πλαίσιο,
τη γλιτώνουν όλοι από το πλαίσιο που θα έπρεπε να υπάρχει;
"Στις 20 Φεβρουαρίου 1939,
η Γερμανοαμερικανική Ομοσπονδία, φιλοναζιστική ομάδα με έδρα τη Νέα Υόρκη,
έκανε συγκέντρωση στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν.
Τη χαρακτήρισαν ως μαζική διαδήλωση για τον αληθινό αμερικανισμό.
Το σκηνικό ήταν διακοσμημένο με αμερικανικές σημαίες
και ένα πορτρέτο του Τζορτζ Ουάσινγκτον.
Η συγκέντρωση του Τραμπ το 2024 δεν ήταν αναπαράσταση του 1939.
Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται.
Όταν ένας δημαγωγός μιλά για 'έναν εχθρό εκ των έσω'
και 'αλλοδαπούς που δηλητηριάζουν το αίμα της χώρας',
θα ήταν παράξενο να μην κάνει ουδείς τη σύγκριση".
Ήταν πολύ σημαντικό στο σπίτι μας. Δεν είχαμε πολλά λεφτά,
αλλά είχαμε συνδρομή στο περιοδικό.
Πρώτη φορά έμαθα το The New Yorker…
ΝΕΪΤ ΜΠΑΡΓΚΑΤΖI
…στο Seinfeld.
Είχαν ένα επεισόδιο
όπου η Ιλέιν δεν καταλάβαινε μια γελοιογραφία.
Δεν καταλαβαίνω το σκίτσο στο The New Yorker.
Ούτε εγώ.
Κι εσύ δουλεύεις στον τομέα του χιούμορ!
Μεγάλωσα στο Νιου Τζέρσεϊ.
ΤΖΕΣΙ ΑΪΖΕΝΜΠΕΡΓΚ
Όλα φάνταζαν ειδυλλιακά στη Νέα Υόρκη.
Πρωτοάκουσα το The New Yorker και κατάλαβα ότι ήταν σημαντικό περιοδικό
σε ένα επεισόδιο της σειράς The Critic.
Τσακάλια των ΜΜΕ, είστε μια αγέλη από βρόμικα, σκανδαλοθηρικά αποβράσματα.
Σας μισώ όλους,
εκτός από εσάς τους καλούς ανθρώπους στο The New Yorker.
Μπράβο, κυρία Ες.
"Μπράβο, κυρία Ες".
Και θυμάμαι ότι σκέφτηκα
"Είναι το The New Yorker. Είναι σημαντικό".
Δεν ξέρω πώς το έμαθα, αλλά είναι εκεί.
Είναι ένας από αυτούς τους θεσμούς.
Σαν να λες "Πότε έμαθες για το Άγαλμα της Ελευθερίας;"
Φίλε, κάποιοι δίσκοι με κάνουν να νιώθω νοσταλγία,
αλλά άλλο με τρελαίνει. Αυτό!
-Είχα φάει κόλλημα με το Japanoise. -Και τώρα δεν το βρίσκεις.
Υπήρχε ένα διάσημο εύκαμπτο βινύλιο. Τα έκαψαν όλα στην παραλία.
Ξεκίνησα ως κριτικός μουσικής,
αλλά το 2008 όταν ήρθα στο The New Yorker,
δεν είχα κάποια ειδικότητα.
"Πιστεύουμε ότι μπορείς να γράψεις ενδιαφέροντα άρθρα".
Θυμάμαι εκείνη την πρώτη Δευτέρα.
Μπήκα στο γραφείο, που τότε ήταν στην Τάιμς Σκουέρ.
Έκατσα και σκέφτηκα "Γαμώτο, και τώρα τι;"
Η μόνη μου δουλειά είναι να είμαι ενδιαφέρων.
Όταν γράφεις στο The New Yorker, έχεις την τύχη
να σε διαβάζει ένα αναγνωστικό κοινό με περιέργεια,
πρόθυμο να πάει εκεί όπου θες να το οδηγήσεις.
ΤΟΥ ΚΕΛΕΦΑ ΣΑΝΕ
ΤΖΟΝ ΛΟΥΪΣ
Η ιστορία μπορεί να αφορά τα πάντα.
Και μέρος της συμφωνίας με τον αναγνώστη είναι
"Θα είναι διασκεδαστικό, οπότε μείνε εδώ".
Απόψε θα κάνω αυτό που κάνω συχνά.
Θα πάω να δω μια συναυλία.
Αυτά που καλύπτω στο The New Yorker
σχετίζονται με την επιστήμη, την ιατρική, την υγεία.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΑΡΗ
Σήμερα γράφω για ένα διαστημικό φάρμακο στη Γιούτα.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι πάνε στο διάστημα,
Πώς ξέρουμε τι θα συμβεί στα σώματά τους;
ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ
Σφίξε τα λουριά σου.
Προσπαθούσα να βρω τρόπο να ζωντανέψω κάποια θέματα της διαστημικής υγείας.
Μ' αρέσει να ψάχνω πώς να αφηγηθώ μια πολύ περίπλοκη ιστορία
με τρόπο που θα είναι ελκυστικός για τον αναγνώστη,
να μαθαίνει γι' αυτά τα πράγματα σχεδόν τυχαία.
Έχει πολλή υγρασία στην άμμο,
γι' αυτό δημιουργείται αυτή η ζαρωμένη όψη.
ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΡΑΜΕΡΣΙ ΝΤΙΛΑΝ ΜΑΡΛΟΟΥ
Γεια!
Με το περιοδικό μπορείς να στείλεις κάποιον σε έναν άλλον κόσμο
και να γράψει γι' αυτό.
Μεγάλωσα ως πανκ ρόκερ,
και αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μ' άρεσε όταν ήμουν 14 χρονών.
Η ιδέα ότι περνάς από μια πόρτα και υπάρχει ένας άλλος κόσμος,
όπου άλλοι κάνουν άλλα πράγματα. Είναι ένα μαγευτικό συναίσθημα.
Είστε έτοιμοι να παρτάρουμε, μωρό μου;
Μ' αρέσει που το The New Yorker έχει τη φήμη κουλτουριάρικου,
κυριλέ περιοδικού.
Έτσι είναι πιο διασκεδαστικό για μένα
να γράψω για τον Τζέι-Ζι, την πυγμαχία ή την μουσική κάντρι,
και να το τυπώσουν με τη γραμματοσειρά του περιοδικού.
Ο στόχος είναι να βρούμε πώς θα διατηρηθεί η κυριλέ αίσθηση
χωρίς να φαίνεται παλιομοδίτικο το περιοδικό.
"Η πανκ μού έμαθε να αγαπώ τη μουσική μαθαίνοντάς μου να μισώ τη μουσική.
Η μουσική μπορεί να διχάσει,
μπορεί να εμπνεύσει στοργή ή απέχθεια
ή την επιθυμία να καταλάβεις ποιο ήταν τι".
Πάντα ήθελα να γράψω για το The New Yorker.
Μπέργκερ μαύρων φασολιών.
Η ιδέα ότι δίνεις ιδέες στον κόσμο,
ότι αλλάζεις το πώς σκέφτεται κάποιος ένα πρόβλημα,
είναι συναρπαστική.
Έχουμε κόλιαντρο, άνηθο, μαϊντανό.
Το επάγγελμά μου είναι γιατρός.
Εξασκούσα το επάγγελμα στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια της πανδημίας.
Έγραψα μια σειρά αναφορών.
ΠΩΣ ΘΑ ΕΞΕΛΙΧΘΕΙ Ο ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ;
Η ΠΑΡΑΛΛΑΓΗ ΔΕΛΤΑ
Από τότε που η πανδημία εξασθένησε, μπόρεσα να επεκταθώ
στα θέματα για τα οποία γράφω.
"Ο κρύος άνεμος αλύχτησε καθώς οδηγούσαμε σε ανώμαλο έδαφος.
Έριξα μια ματιά μακριά
και φαντάστηκα την τεράστια, άθικτη έκταση
που θα βρουν οι πρώτοι άνθρωποι στον Άρη".
Όποιος δουλεύει για το The New Yorker έχει κάποια εμμονή.
Και ένιωσα να με τραβάει αυτή η εμμονή.
ΔΩΔΕΚΑ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΠΕΤΕΙAKO ΤΕΥΧΟΣ
Βλέπω μια ταινία τη μέρα τα τελευταία 40 χρόνια.
Κατά κάποιον τρόπο, είναι κάπως απλό.
Υπάρχει κάτι το μπανάλ στην κριτική.
Βλέπεις μια ταινία και γράφεις γι' αυτήν.
ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΜΠΡΟΝΤΙ ΚΡΙΤΙΚΟΣ
Αλλά ποτέ δεν ξέρω τι θα γράψω.
Μην τρέχεις! Πρόσεχε!
Μόλις αρχίσει να παίζει η ταινία, δεν έχω άποψη.
Η ταινία με κυριεύει, και το κοινό δεν υπάρχει.
Ούτε εγώ υπάρχω κατά τη διάρκεια της ταινίας.
Τι μέρος είναι αυτό που…
Δεν με αφήνουν να τον δω.
Όσο παρακολουθώ την ταινία, κρατάω σημειώσεις με μανία.
Το πρόβλημα είναι το πώς να τις διαβάσω μετά,
μιας και τις γράφω στο σκοτάδι.
Όταν τελειώσει η ταινία, δεν θέλω να μιλήσω με κανέναν.
Φεύγω με το παλτό πάνω από το κεφάλι μου
για να μη μιλήσω με συναδέλφους μου.
Θέλω να κρατήσω την εμπειρία μέσα, ούτε καν να τη σκεφτώ.
Θέλω να την αφήσω να επιδράσει πάνω μου.
Λένε ότι όσοι πίνουν τρία φλιτζάνια καφέ τη μέρα
ζουν μια δεκαετία παραπάνω.
Νομίζω ότι πλησιάζω την αθανασία με τον καφέ που πίνω.
Χωρίς καφέ, δεν γίνεται τίποτα.
Μακάρι να μη χρειαζόταν να γράψω αρνητική κριτική.
Και πάντα έχω στον νου ότι εμπλέκονται άνθρωποι.
Πάντα λέω ότι θες δύο χρόνια για να γυρίσεις μία ταινία,
δύο ώρες για να τη δεις και δύο λεπτά για να τη θάψεις. Στο Twitter δύο δεύτερα.
Κι έτσι νιώθω την ανάγκη να τη σεβαστώ.
"Η καρδιά της κριτικής είναι το συναίσθημα, οι αναταράξεις της ψυχής.
Οι κριτικοί δεν πρέπει να παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά,
αλλά την τέχνη στα σοβαρά".
Μου άρεσε πολύ,
αλλά οριακά θυμίζει άλλες δέκα ιστορίες…
-Δεν είμαι σίγουρος… -Η πλοκή.
Ναι, θα ήμουν οριακά υπέρ.
Μέσα σε έναν χρόνο, λαμβάνουμε
επτά με δέκα χιλιάδες υποβολές,
και δημοσιεύουμε 50.
Έρχονται από πράκτορες. Έρχονται από εκδότες.
Έρχονται απευθείας από συγγραφείς. Έρχονται με κάθε τρόπο.
Απ' ό,τι φαίνεται, δεν είναι δύσκολο να βρουν το email μου.
Πολύ σπάνια περιοδικά σαν τα δικά μας
δημοσιεύουν μυθιστορήματα.
Και ξέρω πολύ καλά ότι υπάρχει μια μερίδα αναγνωστών μας
που δεν κοιτά καθόλου τα μυθιστορήματα.
Ωραία. Αλλά ξέρω κι ότι υπάρχει μια μερίδα αναγνωστών
που νοιάζεται κυρίως γι' αυτό.
Πριν από ενάμιση χρόνο,
ο Ντέιβιντ Ρέμνικ ήρθε και μου είπε "Για την 100ή επέτειο,
να κάνουμε μια ανθολογία μυθιστορημάτων; Τι θα έβαζες μέσα;"
Πάνω από 13.000 ιστορίες έχουν δημοσιευτεί
όσο καιρό κυκλοφορεί το περιοδικό.
Αυτό το τεύχος περιέχει 78.
Ε. Μπ. Γουάιτ, Ντόροθι Πάρκερ.
Τζον Άπνταϊκ, Φίλιπ Ροθ.
Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, Τζαμάικα Κινκέιντ.
Συνεχίζει. Θα μπορούσα να διαβάσω οποιοδήποτε όνομα στη λίστα
και να μην υπάρξει αντίδραση.
-Γουάλας, Γιουντόρα Γουέλτι… -Σίρλεϊ Τζάκσον, Τζον Σίβερ…
-Τζούμπα Λαχίρι, Σμιθ… -Ναμπόκοφ, Μπέλοου…
-Μουρακάμι, Τζούνο Ντίαζ… -Άννι Πρου, Σόντερς.
Η συγγραφέας της οποίας το έργο θα παρουσιάσουμε στο επετειακό τεύχος
είναι η Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσι.
"Πάντα ήθελα να με μάθει,
να με μάθει πραγματικά, ένας άλλος άνθρωπος".
Για να γιορτάσουν τα 100 χρόνια του περιοδικού The New Yorker,
θα δημοσιεύσουν ένα απόσπασμα από το νέο μου μυθιστόρημα Dream Count.
"Στην καραντίνα άρχισα να κοσκινίζω τη ζωή μου
και να ονομάζω πράγματα που εδώ και καιρό δεν είχαν όνομα".
Η μυθιστοριογραφία είναι η πιο εξαίσια μορφή τέχνης.
Δεν μεροληπτώ.
"Μα τι έκανε…"
Με τη λογοτεχνία μαθαίνουμε ότι υπάρχουν πολλές απόψεις.
Είναι ένα νοητικό άλμα στην εμπειρία κάποιου άλλου,
γιατί απλώς…
Ενίοτε νιώθω ότι κάτι υπάρχει αποκαλυπτικό στον κόσμο που ζούμε,
και νομίζω ότι η λογοτεχνία είναι αυτή η μικρή αχτίδα ελπίδας.
Η μυθιστοριογραφία είναι ό,τι αγαπώ. Είναι αυτό που μου δίνει νόημα. Είναι…
Είναι ο λόγος που είμαι εδώ.
Όταν ήρθα στις ΗΠΑ, έγινε σαφές πολύ γρήγορα
ότι ήθελα να δημοσιεύσω στο The New Yorker.
Το The New Yorker είναι εμβληματικό.
Και το The New Yorker το ξέρει.
Οπότε…
Ο κόσμος κατηγορεί το The New Yorker για ελιτισμό.
Αλλά η συζήτηση για τα πράγματα που θεωρούνται ελιτίστικα
οδηγεί σε ένα είδος αντιδιανοουμενισμού
που σαρώνει τη χώρα
και είναι κακό για τη χώρα και για μας.
Τι λέμε; Μήπως λέμε ότι είναι τόσο ελιτίστικο,
που δεν πρέπει να γράφει για τέχνες, λογοτεχνία και πολιτική
με τρόπο πολύπλοκο και στοχαστικό;
Αν αυτό είναι ελιτισμός, τότε χρειαζόμαστε κι άλλο.
ΠΡΩΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ NEW YORKER 1987
Γεια, Μπρους.
Είμαι εδώ 46 χρόνια.
ΜΠΡΟΥΣ ΝΤΙΟΝΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ
Πολύς χρόνος, αλλά όχι αρκετός.
Τι δουλειά κάνεις εδώ;
Αν κοπεί το ρεύμα, αν δεν έχει κλιματισμό,
όλα αυτά τα λύνω εγώ.
Αν κάποιος χρειάζεται ένα χαρτί ή έναν εκτυπωτή,
αν χαλάσει ο υπολογιστής του, το λύνω εγώ.
Εγώ είμαι αυτός.
Αυτός με τα μακριά μαύρα μαλλιά.
Ξεκινήσαμε στην 43η οδό, στο 25. Το πρώτο γραφείο.
Είχε μια ωραία νοσταλγική αίσθηση, θύμιζε δεκαετία του '50.
Υπήρχε μια πολύ παλιά ομάδα κυρίων.
Οι τοίχοι ήταν λεκιασμένοι από καπνό από τσιγάρα.
Καθόσουν στον καναπέ, και πεταγόταν η σκόνη.
Όταν μετακομίσαμε, πήγαμε στο υπόγειο και βρήκαμε τι υπήρχε εκεί κάτω.
Ήταν γεμάτο παλιά χαρτιά και υλικά,
παλιά δοκίμια και παλιά επιμελημένα διηγήματα.
Ήταν λες κι ο κόσμος είχε ξεχάσει ότι είχε γράψει αυτά τα άρθρα,
αλλά υπήρχαν.
Κι άρχισα να μαζεύω
ό,τι πετούσαν κι εγώ πίστευα ότι έπρεπε να κρατήσουμε.
Δεν έχω μανία. Δεν ήθελα να τα ξεφορτωθώ,
γιατί πίστευα ότι είχαν ιστορία.
Η πρώτη μας αθροιστική μηχανή.
Βασικά είναι σαν Buick.
Αυτές είναι όλες οι πρώτες εκδόσεις συγγραφέων.
Αυτά είναι τα σκίτσα που θα έβλεπες σε μια σελίδα.
Είναι ουσιαστικά έργα τέχνης από καλλιτέχνες.
Έχουν πολλή λεπτομέρεια και λεπτοδουλειά.
Εντάξει.
Δούλεψα με τους τέσσερις από τους πέντε εκδότες.
Αλλά δεν δούλεψα με τον Ρος.
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1950
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το The New Yorker μπήκε σε μια νέα εποχή.
Ο ιδρυτής του, ο Χάρολντ Ρος, πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα
μετά από 26 χρόνια επικεφαλής,
και αντικαταστάθηκε από τον βοηθό του, τον Γουίλιαμ Σον.
Αν και οδυνηρά ντροπαλός,
ο Σον ήταν ατρόμητος ως εκδότης.
Κάποιοι τον αποκαλούσαν Σιδερένιο Ποντίκι.
Πίεσε το περιοδικό να γράψει αμφιλεγόμενες ιστορίες
και αντιμετώπισε τους ισχυρούς.
Το 1958, ο Σον δέχτηκε μια ιδέα για ένα άρθρο
από τη βραβευμένη συγγραφέα και βιολόγο Ρέιτσελ Κάρσον.
Ήθελε να καταλάβει γιατί πέθαναν χιλιάδες πουλιά
μετά τον ψεκασμό με το εντομοκτόνο DDT.
Τότε το DDT το χρησιμοποιούσαν αδιακρίτως
σε καλλιέργειες, γκαζόν, ακόμα και μέσα στα σπίτια.
"ΤΟ DDT ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ!"
Οι κατασκευαστές επέμεναν ότι ήταν ασφαλές,
αλλά η Κάρσον ήθελε να το ερευνήσει.
Με την υποστήριξη του Σον, άρχισε να κάνει μελέτες πεδίου,
να μιλά με ειδικούς
και να εμβαθύνει στην περίπλοκη επιστήμη.
Αλλά ενώ δούλευε, κρατούσε ένα μυστικό από τους άλλους.
Νοσούσε από καρκίνο του μαστού.
Επεμβάσεις κι επώδυνες θεραπείες την καθήλωναν σε αναπηρικό αμαξίδιο.
Αλλά συνέχισε τη δουλειά της.
Τελικά, μετά από τέσσερα χρόνια, υπέβαλε ένα προσχέδιο στον Σον.
ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΝΟΙΞΗ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Όταν κυκλοφόρησε η Σιωπηλή Άνοιξη ως σειρά σε τρία μέρη,
το πεζογράφημα της Κάρσον μεταμόρφωσε την επιστήμη σε λογοτεχνία.
"Σε όλο και μεγαλύτερες περιοχές των ΗΠΑ", έγραψε,
"η άνοιξη έρχεται χωρίς το τραγούδι της επιστροφής των πουλιών.
Τα πρωινά, που άλλοτε γέμιζαν με την ομορφιά του κελαηδήματος,
είναι αλλόκοτα σιωπηλά".
Εκδόθηκε ως βιβλίο, έγινε αμέσως μπεστ σέλερ
και πυροδότησε τη συζήτηση για τον κίνδυνο των χημικών σε ανθρώπους και ζώα.
Ζητήσατε από το Υπουργείο Γεωργίας να το εξετάσει πιο αναλυτικά;
Ναι, και ξέρω ότι ήδη το εξετάζουν.
Κυρίως με αφορμή το βιβλίο της κυρίας Κάρσον, αλλά ναι, το εξετάζουν.
Αλλά προκάλεσε και αντιδράσεις.
Η Κάρσον δέχθηκε επίθεση από ισχυρές εταιρείες χημικών.
Οι κύριοι ισχυρισμοί στο βιβλίο της Ρέιτσελ Κάρσον Σιωπηλή Άνοιξη
είναι κατάφωρες διαστρεβλώσεις των γεγονότων.
Η Κάρσον, φορώντας πλέον περούκα και περπατώντας μετά βίας,
υπερασπίστηκε τη δουλειά της σε Κογκρέσο και Τύπο.
Αν δεν ελέγξουμε καλύτερα τα χημικά,
οδεύουμε προς την καταστροφή.
Κάποιες εταιρείες απείλησαν με μηνύσεις,
αλλά ο Σον αρνήθηκε να κάνει πίσω.
Η Κάρσον πέθανε σε λιγότερο από δύο χρόνια από τη δημοσίευση της Σιωπηλής Άνοιξης.
Αν και δεν πρόλαβε να το δει,
η δουλειά της είχε ως αποτέλεσμα τον Νόμο περί Καθαρού Αέρα,
τον Νόμο περί Καθαρού Νερού
και τη δημιουργία του περιβαλλοντικού κινήματος.
ΣΩΣΤΕ ΤΗ ΓΗ
Χρόνια αργότερα,
ο Σον θα έλεγε ότι το περιοδικό έχει αυτήν την απλή φιλοσοφία.
Λέμε ό,τι σκεφτόμαστε για τα θέματα.
Αυτό πιστεύουμε αληθινά.
Κι αν αυτό πιστεύουμε, αυτό πρέπει να πούμε.
ΨΗΦΙΣΤΕ
ΒΡΑΔΙΑ ΕΚΛΟΓΩΝ 5 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024
Βάλερι;
Μας προωθείς εκείνο της Χάρις για τη συμμετοχή των Πορτορικανών;
-Σου το στέλνω τώρα. -Εντάξει, ευχαριστώ.
Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω.
Εντάξει! Πάμε να τους μεθύσουμε.
-Γεια. -Πώς πάει;
Όλα καλά.
Στο Ντίρμπορν,
είναι αρκετά δύσκολο να βρεις μπίρα,
αλλά έχει ναργιλέδες.
Μπορείς να μην αρχίσεις να πίνεις από νωρίς;
-Υποθετικά το λέω. -Εντάξει. Τι μαθαίνεις;
Κανείς δεν ξέρει κάτι.
Είμαστε προετοιμασμένοι.
Έχουμε ζωντανό μπλογκ και πολύ κόσμο παντού.
Μα αυτό που δεν ξέρουμε
είναι μια καθοριστική στιγμή στην ιστορία.
Δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Σίγουρα όχι τώρα.
Αν κερδίσει εκείνη, έχουμε αυτό από τον Καντίρ Νέλσον.
Στο σακάκι της έχουμε τους Ομπάμα, Σίρλεϊ Τσίσολμ,
Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ, Μάρσαλ, Φρέντερικ Ντάγκλας.
Πολλές και διάφορες προσωπικότητες που είναι αναμφισβήτητα ηχηρές
όσον αφορά την πρόοδο της ιστορίας.
Και όσον αφορά τον Τραμπ, το κλίμα είναι διαφορετικό.
Ο Τραμπ αναλαμβάνει καθήκοντα από τον Χαλκ Χόγκαν.
Και…
Εδώ έχουμε ένα απίστευτα χαρούμενο σκίτσο.
Και εδώ ο Ίλον Μασκ πέφτει με το αμάξι στο Οβάλ Γραφείο.
Έχουμε κι αυτό.
"Ένα δισκίο από το στόμα μία φορά τη μέρα για τέσσερα χρόνια".
Η καταμέτρηση των ψήφων αυτήν την ώρα.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει 90 εκλεκτορικές ψήφους.
Η Κάμαλα Χάρις έχει 27 εκλεκτορικές ψήφους.
Δεν θα κερδίσει τη Φλόριντα. Το καταλάβαμε τώρα;
Προηγείται εκείνος.
Δεν ξέρω αν εκείνη πλέον θα κέρδιζε μόνο από θαύμα, αλλά…
Έχει μείνει πολύ πίσω.
ΟΙ ΚΑΛΠΕΣ ΕΚΛΕΙΣΑΝ
Ο Τραμπ προβλέπεται να είναι ο νικητής στο Μίσιγκαν.
Ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε το Ουισκόνσιν.
Ο Ντόναλντ Τραμπ κέρδισε την πολιτεία της Πενσιλβάνια.
Εντάξει, ας το δουλέψουμε. Εντάξει. Ευχαριστώ.
Δεν είναι αυτό που περίμενα για απόψε,
αλλά διάλεξε αυτό.
Είναι δύσκολο, αλλά δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε την πραγματικότητα.
Μόνο να την αντικατοπτρίσουμε.
Καρολίνα. Δημογραφικά, μοιάζουν πολύ.
Μπορείς να πεις…
"Όταν τα εκατομμύρια Αμερικανοί που φοβούνταν την επιστροφή του Τραμπ
ξεπεράσουν τη θλίψη,
θα είναι ώρα να σκεφτούν τι πρέπει να γίνει.
Ένας από τους κινδύνους της ζωής υπό αυταρχική ηγεσία
είναι ότι ο ηγέτης θέλει να απομυζήσει τη δύναμη του κόσμου.
Επικρατεί η ηττοπάθεια".
Ανησυχώ για δεύτερη φορά ότι οι άνθρωποι νιώθουν ηττημένοι.
Δεν νομίζω ότι κάποιος σε αυτήν τη δουλειά,
πόσο μάλλον ως πολίτης…
πρέπει να υποκύψει σ' αυτό.
Η απόγνωση είναι ασυγχώρητη αμαρτία. Οπότε, όχι.
Όχι!
Δεν είναι…
Είναι ανεπίτρεπτο.
Θα δούμε την ανάληψη των καθηκόντων
ενός προέδρου που θα προσπαθήσει να επανεκκινήσει τον κόσμο.
ΤΖΟΝ ΛΙ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
Όλα τα άλλα είναι…
λιγάκι επουσιώδη.
Και θα επηρεάσει πολλά από όσα συμβαίνουν στις άλλες χώρες.
Ναι.
Τζον Λι.
-Πώς είσαι; Τέλεια. -Εσύ;
-Πάει καιρός. -Το ξέρω.
Δεν έχω διαβάσει για τη Νότια Αμερική, αλλά το γράφεις.
Ναι. Έχουμε το προσχέδιο, και προσθέτω κάποια πράγματα.
Ο Μιλέι.
-Ναι. -Τρελός.
Πώς ήταν μαζί σου;
Στα 26 χρόνια που είμαι στο The New Yorker,
είμαι ο άνθρωπος για τους πολέμους, ή ένας απ' αυτούς.
Έχω πάει σε πολλές συρράξεις.
Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία.
Ο πατέρας μου ήταν διπλωμάτης.
Μεγάλωσα σε εννέα χώρες.
Πολλές από αυτές ήταν επικίνδυνες.
ΤΟΥ ΤΖΟΝ ΛΙ ΑΝΤΕΡΣΟΝ
Αυτό με οδήγησε στη δημοσιογραφία. Ήθελα να ζήσω την ιστορία της εποχής.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΟΠΙΟΥ
ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΑΔΩΝ
Τι σκέφτεσαι να κάνεις μετά; Υπάρχει…
Πρέπει να σου πω ότι είμαστε σε κατάσταση…
Σοκ;
Πρέπει να καλύψουμε τον κόσμο και να διαλέξουμε τα σημεία μας.
Πες μου τι σκέφτεσαι.
Το The New Yorker δεν έχει προϋπολογισμό σαν τους Times.
Έχουμε μικρό προϋπολογισμό και προσωπικό. Ο Ντέιβιντ πάντα υποστήριζε την ιδέα
να πηγαίνουμε στο πεδίο και να βλέπουμε τα πάντα με τα μάτια μας.
ΔΑΜΑΣΚΟΣ, ΣΥΡΙΑ
Ο δικτάτορας Μπασάρ αλ Άσαντ έφυγε από τη Συρία.
Αντάρτες εισέβαλαν στη Δαμασκό,
βάζοντας τέλος στην 54χρονη βασιλεία της οικογένειας.
ΤΟΥΡΚΙΑ - ΙΡΑΚ - ΧΟΜΣ
"Δύο μέρες μετά τη φυγή του Σύριου δεσπότη Μπασάρ αλ Άσαντ,
έφτασα στη Δαμασκό για να γίνω μάρτυρας της αρχής ενός ξεκαθαρίσματος.
Μια μεγάλη καμπάνια εσωτερικής βίας
είχε δώσει τη θέση της
σε μια νευρική, σουρεαλιστική ειρήνη".
Όταν κάνω ρεπορτάζ,
μ' αρέσει να το μυρίζω, να το νιώθω, να το γεύομαι,
να το μεταφέρω στον αναγνώστη.
Αυτό το ρεπορτάζ μ' αρέσει.
Σαλάμ αλέκουμ.
"Ένα απόγευμα στη Δαμασκό,
επισκέφθηκα μια διαβόητη φυλακή του Άσαντ".
"Μου λείπεις, αγάπη μου".
"Γνωρίσαμε έναν νεαρό που πέρασε 15 μήνες στη στρατιωτική φυλακή
και έκανε αναπαράσταση μιας φρικτής εμπειρίας που υπέμεινε.
Οι φύλακες δεν έκρυβαν τις κακοποιήσεις τους.
Βρήκα έναν τεράστιο σωρό από φωτογραφίες με κρατούμενους μετά την ανάκριση.
Για πολλούς, μάλλον ήταν η τελευταία εικόνα προτού πεθάνουν".
Δεν είναι δύσκολο να διαλύσεις μια κοινωνία αν το βάλεις στόχο.
ΟΚΤΩ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΤΕΥΧΟΣ
Μήπως να είχαμε διαφορετικούς καλλιτέχνες
να ζωγραφίσουν διάφορα "100";
Ή προτιμάς τον κλασικό Γιούστας; Ίσως είναι καλύτερα.
Θα έλεγα ότι μ' αρέσει αυτή η εξέλιξη.
-Ολόκληρη η ζωή του Γιούστας. -Ναι.
Ο πυρήνας της κατανόησης του The New Yorker
είναι ότι πάντα υπάρχει μια ένταση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Το περιοδικό πιάνει τον παλμό της εποχής,
αλλά το ίδιο το περιοδικό δεν έχει αλλάξει πολύ οπτικά από το 1925.
Θυμάμαι όταν πρωτοήρθα που ήθελα να εισάγω τους μη ευθύγραμμους αριθμούς.
Αν χρησιμοποιείς αυτούς τους αριθμούς
και δημοσιεύεις τον αριθμό 1926,
το εννιά θα κατέβει λιγάκι πιο χαμηλά.
Δεν θα είναι όλα στην ευθεία, οπότε δείχνει πιο κομψό.
Αλλά μου πήρε βδομάδες να πείσω τα αφεντικά
ότι θα ήταν καλή αλλαγή.
-Κοίτα. -Κοίτα!
Έχεις ήδη δει πολλά από αυτά. Ας τα δούμε από την αρχή.
Το περιοδικό έχει έναν γλωσσικό οδηγό
για πολλά πράγματα.
Πού και πότε βάζεις διαλυτικά και πώς να χρησιμοποιείς τα κόμματα.
Έχουμε και τη δική μας ενίοτε ασυνήθιστη ορθογραφία.
Καθίστε.
Καθώς πλησιάζει η 100ή επέτειος, φάνηκε καλή ιδέα να ανοίξει μια συζήτηση
για κάποια θέματα που έχουν συσσωρευτεί
σαν τα βαλανόστρακα που κολλάνε στα πλαϊνά του πλοίου.
Ποια πράγματα είναι αυτά που ενδόμυχα
αποδεχόμαστε πλέον ως παράδοση,
ενώ αξίζει να τα ξανασκεφτούμε;
Κάτι που συναντώ συχνά είναι ο "έφηβος".
-Ναι. -Η παύλα στο "έφηβος".
Οι αριθμοί ολογράφως.
Το κεφαλαίο γιώτα στο "Ίντερνετ".
Μας κάνει να φαινόμαστε απαρχαιωμένοι.
Ένα θέμα που ακούγεται εδώ και δεκαετίες είναι το εξής.
"Ανησυχώ ότι δεν θα μπορέσω να γράψω με τη φωνή μου".
Κάθε φορά που το άκουγα, είχε να κάνει με κακούς συντάκτες.
Αυτό κατέληξε στο πρωτοσέλιδο των New York Times.
Δεν αντιστάθηκαν.
Γιατί μπήκε στους Times; Μάλλον δεν είχαν θέματα.
ΤΟ THE NEW YORKER ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΟΥ
Νομίζω ότι το The New Yorker είναι ακόμα
ένας ακατανόητος θεσμός που προκαλεί δέος στο μυαλό μου.
Παρόλο που έχω γράψει άρθρα για το περιοδικό,
ακόμα νιώθω "Εγώ; Ευχαριστώ".
Όταν βλέπεις το όνομά σου με τη γραμματοσειρά του,
φουσκώνεις από περηφάνια.
Μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα περισσότερο μ' αυτό
από όσο θα ενθουσιαζόμουν αν έπαιρνα Oscar.
Αν και δεν έχω κερδίσει Oscar, οπότε ίσως το ξανασυζητήσουμε.
Ένιωσα τεράστια τιμή όταν έγραψα για το περιοδικό.
Αυτοί οι συγγραφείς είναι στην πρώτη γραμμή
της σκέψης και της λογοτεχνίας στον πολιτισμό μας.
Μετά γελάω, γιατί ακόμα να πιστέψω ότι έχει ένα άρθρο μου
για τον Μαρβ Άλμπερτ, τον αθλητικό εκφωνητή.
Ο ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ ΜΟΥ
Ήταν η πρώτη μου δημοσίευση.
Σαν να κέρδισα στο Κάνε-Μια-Ευχή. "Θα δημοσιεύσουμε το άρθρο σου".
Σκέφτηκα "Μάλλον είμαι πολύ άρρωστος, και δεν μου το λένε".
Κάνω μαθήματα κιθάρας κάθε Κυριακή.
Είναι κάτι στο οποίο τα πάω χάλια και δεν με νοιάζει.
Είναι η απόλυτη απόδραση.
Δεν γράφω, δεν διαβάζω.
Δεν είμαι εκδότης.
Είναι διακοπές για μένα.
"ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ".
Ο πατέρας μου ήταν οδοντίατρος. Είχε ένα μικρό ιατρείο στο Νιου Τζέρσεϊ
και αρρώστησε στα 50 του.
Είχε Πάρκινσον και δεν μπορούσε να συνεχίσει να δουλεύει.
Η μητέρα μου, η Μπάρμπαρα,
δυστυχώς αρρώστησε πολύ νέα με πολλαπλή σκλήρυνση.
Κι έτσι είχα δύο γονείς με αναπηρία πολύ γρήγορα.
Μου λείπουν.
Ναι. Λατρεύω αυτήν τη φωτογραφία.
Είχα απίστευτες στιγμές καλοτυχίας και απίστευτες στιγμές κακοτυχίας.
Και μάλλον έτσι είναι η ζωή, αν είσαι τυχερός.
Επαγγελματικά, οι θεοί μού φέρθηκαν καλά.
Αλλά ναι, οι γονείς μου ήταν άτομα με αναπηρία,
και η κόρη μου,
η μικρότερη,
είναι αυτιστική.
Και…
Και αυτό δεν γίνεται να μη διαμορφώσει
το άτομο που κάθεται μπροστά σας.
Επηρεάζει το πώς βλέπω το The New Yorker;
Δεν χωρά αμφιβολία
ότι διαμόρφωσε την ιδιοσυγκρασία μου.
Θέλω το The New Yorker να είναι δύο πράγματα.
Θέλω να είναι σπουδαίο.
Θέλω να είναι ανθρώπινο.
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '60
Τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του,
το The New Yorker δημοσίευε μια σειρά από φωνές,
αλλά αγνοούσε τις ζωές ενός εκατομμυρίου Νεοϋορκέζων
που ζούσαν με τους καταξιωμένους συγγραφείς
και τους εκδότες.
Το περιοδικό είχε εκδώσει κάποια κείμενα του Λάνγκστον Χιουζ
και μία ιστορία της Ανν Πίτρι.
Αλλά ως επί το πλείστον, όταν εμφανίζονταν μαύροι στο περιοδικό,
ήταν ως υπηρέτες,
αχθοφόροι
και ρατσιστικές καρικατούρες.
Το 1961,
το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα κέρδιζε έδαφος.
Ο εκδότης του περιοδικού, ο Γουίλιαμ Σον,
ζήτησε από τον συγγραφέα Τζέιμς Μπόλντουιν να γράψει κάτι για το περιοδικό.
Όλο το βάρος της δημοκρατίας σε μαθαίνει να περιφρονείς τον εαυτό σου.
Έγραψε ένα από τα πιο ισχυρά δοκίμια
που γράφτηκε ποτέ για τη φυλή.
Το άρθρο ήταν καυστικό και ατρόμητα ειλικρινές.
"Ένιωσα", έγραψε,
"όταν ήμουν 14 ετών,
για πρώτη φορά στη ζωή μου, φόβο.
Φοβήθηκα το κακό μέσα μου και φοβήθηκα το κακό έξω".
Έγραψε για τη συνάντησή του με τον Ελάιζα Μοχάμεντ,
ηγέτη του μαύρου εθνικιστικού κινήματος Έθνος του Ισλάμ.
Οι Καυκάσιοι…
Το πραγματικό τους όνομα είναι διάβολος.
Ο Μπόλντουιν εξερεύνησε το κράμμα οργής, περηφάνιας και πόνου
που ένιωθε ως μαύρος,
και αντιμετώπισε κατά μέτωπο τους λευκούς αναγνώστες.
Έγραψε "Η κτηνωδία με την οποία οι μαύροι αντιμετωπίζονται στη χώρα
δεν μπορεί να μεγαλοποιηθεί,
όσο απρόθυμοι κι αν είναι οι λευκοί να το ακούσουν".
Η απήχηση ήταν εκρηκτική,
και κατακλύστηκαν από επαινετικές επιστολές.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Ένας συγγραφέας απογοητεύτηκε
που το δοκίμιο ήταν δίπλα από μια διαφήμιση ουίσκι
με μια ρατσιστική ζωγραφιά.
Το άρθρο του Μπόλντουιν έγινε το θεμέλιο για το βιβλίο The Fire Next Time,
και τον εκτόξευσε στο εθνικό προσκήνιο,
κάνοντάς τον μια κορυφαία φωνή στον αγώνα για φυλετική δικαιοσύνη.
"Πριν από 22 χρόνια, όταν ήμουν 14,
πήρα τη δεύτερη συλλογή δοκιμίων του Μπόλντουιν
Nobody Knows My Name.
Το εξώφυλλο είχε μια φωτογραφία του Μπόλντουιν
με ένα λευκό μπλουζάκι,
να στέκεται πάνω σε κάτι ερείπια σε ένα άδειο οικόπεδο.
Δεν είχα ξαναδεί μια εικόνα ενός μαύρου σαν εμένα.
Ήταν σαν να πόζαρε στην παλιά μου γειτονιά.
Βασικά, άρχισα να προσποιούμαι ότι η φωτογραφία του ήταν δική μου
και ότι το περιεχόμενο του βιβλίου περιέγραφε τη ζωή που ήθελα να ζήσω".
Ήρθα σε επαφή με το The New Yorker μέσω ενός γκέι μέντορά μου
που μου έκανε δώρο τη συνδρομή…
ΧΙΛΤΟΝ ΑΛΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
…και ήταν αυτό που περίμενα.
Ήταν μια ποικιλία φωνών όχι μόνο για την πόλη που αγαπούσα,
αλλά για τον κόσμο που δεν ήξερα.
Και κόλλησα.
Ήταν κάτι για μένα. Ένιωσα ότι ήταν κάτι για μένα.
Και αυτή η εμπειρία για ένα παιδί είναι μοναδική.
Όταν βλέπω το όνομά μου στο The New Yorker,
είναι κάτι μαγευτικό.
Ξαφνικά μοιάζεις με τη γλώσσα
όλων αυτών των ανθρώπων που αγάπησες.
Ξέρεις, είχα κολλήσει.
Βλέπω περίπου δύο, ίσως τρεις εκθέσεις τέχνης τη βδομάδα.
Αυτό είναι το Μπάουερι.
Λατρεύω αυτές…
τις παιδικές φιγούρες.
Αγαπώ στην τέχνη και τη δημιουργία της
το ξέφρενο πνεύμα και το αναπάντεχο.
Αυτό απαιτεί ένα είδος αισιοδοξίας,
ότι παρά τα παγκόσμια γεγονότα και τις καταστροφές,
το ανθρώπινο πνεύμα θα παραμείνει.
Σε όλη την πόλη,
υπάρχει ομορφιά,
αν προσέχεις πραγματικά.
ΕΚΘΕΣΗ ΤΕΧΝΗΣ 100ής ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Αυτό είναι του Σεμπέ. Υπογεγραμμένο.
Για να γιορτάσουμε τα 100 χρόνια του περιοδικού,
θα εγκαταστήσουμε τις αυθεντικές εικονογραφήσεις
για πάνω από 100 εξώφυλλα.
Θα δείξουμε πώς οι ίδιοι οι καλλιτέχνες
λειτουργούν ως καταλύτες για ό,τι πρόκειται να συμβεί
ή απαθανατίζουν τις στιγμές που συμβαίνει κάτι.
Αυτός ο πίνακας είναι του Καντίρ Νέλσον, και είναι ελαιογραφία.
Την έφτιαξε όταν είχαμε κορωνοϊό.
Οι καλύτερες εικόνες
αποτελούν σημείο εκκίνησης για το συναίσθημα του αναγνώστη.
Κι αυτό έγινε με το τεύχος της 11ης Σεπτεμβρίου.
Ήμουν με τον άντρα μου,
και πηγαίναμε να ψηφίσουμε.
Και μόλις βγήκαμε,
είδαμε ανθρώπους να τρέχουν δίπλα μας.
Ήταν καλυμμένοι με λευκή στάχτη.
Και μετά είδαμε τον δεύτερο πύργο να πέφτει
μπροστά στα μάτια μας.
Η βοηθός μου είπε "Φρανσουάζ, πήραν από το γραφείο.
Ο Ντέιβιντ Ρέμνικ θέλει να σου μιλήσει για ένα νέο εξώφυλλο".
Μιλούσα με μια μητέρα.
Είπα "Πρέπει να πάω στο γραφείο για να βρω εξώφυλλο για ένα περιοδικό".
Και η Ελίζ, η φίλη μου, επίσης μητέρα,
όταν το άκουσε, είπε "Εξώφυλλο για περιοδικό;
Θα σου πω εγώ τι εξώφυλλο να βάλεις. Μην κάνεις τίποτα! Μη βάλεις".
Και αυτό με επηρέασε.
Είμαι παντρεμένη με τον Αρτ Σπίγκελμαν, τον καλλιτέχνη,
και είπε "Να βάλεις μαύρο πάνω σε μαύρο.
Να κάνεις μαύρους τους πύργους σε μαύρο φόντο".
Οπότε, πήγα στο γραφείο,
κάθισα στον υπολογιστή, το ζωγράφισα,
και μόλις το είδα, κατάλαβα ότι αυτή ήταν η απάντηση.
Να δηλώσω το τι χάθηκε δείχνοντας την απουσία του.
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΠΕΤΕΙAKO TEYXΟΣ
Για το εξώφυλλο,
σκεφτήκαμε μια ιδέα που νομίζω ότι θα πετύχει.
Ο μόνος τρόπος να σου το δείξω είναι να το κάνουμε
με μια μακέτα. Οπότε…
-Γι' αυτό μυρίζω κόλλα. -Ακριβώς. Ξέρω ότι μου είπες…
Οι συμμαθητές μου φτιάχνονταν με κόλλα.
-Σου προτείνω… -Να μη φτιάχνομαι με κόλλα.
Θα χρησιμοποιήσουμε τον αρχικό Γιούστας απ' έξω,
και μετά θα έχει μία παραλλαγή,
και μετά θα έχει άλλη μία παραλλαγή.
Είναι πιο περίπλοκο όσον αφορά την παραγωγή, αλλά…
-Αυτό είναι δικό σου πρόβλημα. -Ακριβώς.
-Ας το κάνουμε. Νομίζω ότι είναι… -Ναι!
Γιατί ενθουσιάστηκες; Ναι, φοβερό στήσιμο.
Ωραίο είναι.
-Ωραίο δεν είναι; -Δεν περίμενα κάτι τέτοιο.
ΜΟΝΤΕΣΙΤΟ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ
Κάποιοι θεωρούν την κοσμική δημοσιογραφία επιπόλαια.
Δεν είναι ρεπορτάζ πολέμου.
Αλλά για μένα, το πώς φτιάχνεται ο πολιτισμός,
οι μύθοι που θέλουμε να πούμε για μας,
πώς οι καλλιτέχνες παλεύουν να φτάσουν εκεί που είναι.
Είναι οικουμενικές και ενδιαφέρουσες ιστορίες.
Μ' αρέσει να τα σκέφτομαι όλα αυτά.
Ωραία.
Λένε ότι το περιοδικό δημιούργησε το "πορτρέτο".
Ότι επινόησε τη λέξη "πορτρέτο"
για να περιγράψει το συγκεκριμένο είδος ρεπορτάζ
με έναν δημοσιογράφο και έναν καλεσμένο
που δημιουργούν κάτι σαν μίνι γραπτό ντοκιμαντέρ.
Θυμάμαι ότι ο Ντέιβιντ μού έστειλε μήνυμα.
Είπε "Πώς σου φαίνεται η Κάρολ Μπερνέτ;"
Η μόνη απάντηση σ' αυτό είναι "Ναι!"
Είναι μία από τις πιο αστείες γυναίκες που έχουν έρθει.
Καλωσορίστε την ξεκαρδιστική Κάρολ Μπερνέτ.
Πρώτα απ' όλα, η Κάρολ Μπερνέτ είναι ένα είδωλο.
Έχεις πλάκα. Λες ποτέ κάτι τραβηγμένο από τα μαλλιά;
Πολύ τραβηγμένο.
Με ενδιαφέρουν γυναίκες στην κωμωδία, στην ψυχαγωγία,
γυναίκες που ανοίγουν νέους δρόμους.
Η Κάρολ είναι όλα αυτά.
-Χαίρομαι που σε βλέπω. -Κι εγώ.
Κάρολ, θα το ανάψω. Θα αρχίζει να γράφει.
-Εντάξει. -Ωραία.
-Είμαστε στο Lucky's. -Ναι.
-Πόσο συχνά έρχεσαι εδώ; -Μια φορά τη βδομάδα.
Όταν γράφεις ένα πορτρέτο, διαβάζεις όλες τις συνεντεύξεις που έχει δώσει.
Ενίοτε διαβάζεις τα απομνημονεύματά τους.
Έτσι βρίσκεις ανέκδοτα και αποφθέγματα
που έχουν επαναλάβει χιλιάδες φορές.
Πάντα προσπαθώ να βρω ερωτήσεις πάνω σε αυτά τα πράγματα.
Κάτι που θα τους κάνει να βγουν από τη ζώνη άνεσής τους.
Πήγες ποτέ σε ψυχαναλυτή;
Όχι.
Μόνο μία φορά όταν η κόρη μου έπαιρνε ναρκωτικά.
Ναι.
Δεν πρέπει να σκεφτείς "Θα τους αρέσει;"
Οι μέντορές μου στο περιοδικό έλεγαν
"Αν νομίζεις ότι θα τους αρέσει, τότε έχεις πέσει έξω".
Ελπίζεις να το βρουν ακριβές.
Όταν είσαι γυναίκα…
Δεν θα μπορούσα να είμαι ο Τζάκι Γκλίσον ή ο Σιντ Σίζαρ.
Έλεγαν "Είναι χάλια. Διόρθωσέ το".
Έλεγα "Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε;
Δεν το κάνω σωστά".
Κολπάκι.
Ήταν ένας τρόπος να μη με πουν σκύλα.
Τι κακό θα γινόταν αν σε έλεγαν σκύλα;
Θα ήταν…
Δεν ήθελα τέτοια φήμη.
Σε μια συνέντευξη πρέπει να ακούς.
Πρέπει να ακούς κάτω από τις λέξεις.
Τι θέλουν πραγματικά να πουν, τι σκέφτονται; Τι τους απασχολεί;
Η μητέρα σου ήταν πνευματώδης και έξυπνη;
Πολύ έξυπνη, πολύ πνευματώδης…
Και πολύ θλιμμένη.
Είχε πολλά όνειρα…
και δεν εκπληρώθηκε κανένα.
Το γράψιμο είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της διαδικασίας.
Σίγουρα.
Εγώ προσωπικά δεν έχω φίλους που είναι συντάκτες που να κάθονται
κάθε λεπτό της μέρας και να λένε "Το λατρεύω!
Περνάω τέλεια!"
Τρέμω στην ιδέα ότι είμαι σαν την Κάρι Μπράντσο.
"Δεν γινόταν να μην αναρωτηθώ.
Ήταν η Κάρολ Μπερνέτ η πιο αστεία γυναίκα που γεννήθηκε ποτέ;"
Χρειάζομαι ένα τσιγάρο για να το πετύχω.
Η Κάρι έχει μαζί της το The New Yorker.
Σε μια ταινία, το βιβλίο της λαμβάνει κακή κριτική.
"Μέχρι η ταλαντούχα Μπράντσο
καταλάβει καλύτερα την πολυπλοκότητα του έγγαμου βίου,
καλά θα κάνει να εξερευνήσει τον όρκο της σιωπής".
Θα πρέπει να πληγώθηκε.
Στο Mad Men, είχαμε πολλά αυθεντικά περιοδικά της εποχής.
Είχαμε τα περιοδικά Life, Time.
Είχαμε το Newsweek και το The New Yorker.
Ήταν ένδοξες μέρες για τα περιοδικά, αυτό είναι σίγουρο.
Η εικόνα κάποιου να κρατά περιοδικά, να τα κουβαλά στην τσάντα ή στο σακίδιο
έχει χαθεί.
Και δεν βλέπω κόσμο να διαβάζει στο τρένο.
Βλέπω κόσμο στα κινητά.
Ίσως διαβάζουν το The New Yorker, αλλά στενοχωριέμαι.
Το θαύμα των περιοδικών έχει χαθεί στην ψηφιακή εποχή.
Μ' αυτό το εμμονικό σκρολάρισμα δυσάρεστων ειδήσεων δεν έχεις
την απτή αρχή και τέλος σε κάτι.
Το σκρολάρισμα δεν έχει τέλος.
Δεν εφηύρα εγώ το ίντερνετ. Αν το έκανα, θα είχε ένα τέλος.
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ THE NEW YORKER
Είναι μια συναρπαστική εκδήλωση στο Film Forum.
Για τα 100 χρόνια του περιοδικού,
θα προβάλουν ταινίες που έχουν σχέση με το The New Yorker.
Όπως το Μυστικό του Brokeback Mountain. Ήταν σύντομο άρθρο στο περιοδικό.
Το Οικογένεια Άνταμς 2 βασίζεται στα καρτούν του Τσαρλς Άνταμς.
Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι βασίζεται σε μια ιστορία του Κούντερα.
Το Adaptation, όπου η Σούζαν Ορλίν γράφει στο The New Yorker.
Άλλη μια ταινία που συνδέεται είναι Η Γαλλική Αποστολή του Γουές Άντερσον,
όπου πραγματικοί Νεοϋορκέζοι συντάκτες
μεταμορφώνονται σε φανταστικούς ήρωες.
Ο Μπιλ Μάρεϊ υποδύεται μια εκδοχή του Χάρολντ Ρος,
του εκδότη του The New Yorker.
Μήνυμα από τον επιστάτη. Σε μία ώρα τυπογραφείο.
Απολύεσαι.
Κι απόψε προβάλλουν το Εν Ψυχρώ
που βασίζεται στο βιβλίο του Τρούμαν Καπότε.
Είναι πολύ δύσκολο να φανταστείς
τον αντίκτυπο που είχε το Εν Ψυχρώ του Τρούμαν Καπότε
στο The New Yorker και τη λογοτεχνική ζωή στην Αμερική.
Ο Καπότε εφηύρε την αστυνομική λογοτεχνία στο υψηλότερο επίπεδο.
Το 1965,
το περιοδικό δημοσίευσε ένα μπλοκμπάστερ σε τέσσερα μέρη
που έγινε μπεστ σέλερ βιβλίο και επιτυχημένη ταινία.
Εν Ψυχρώ.
Θα γινόταν ένα από τα πιο διάσημα άρθρα που δημοσίευσε το περιοδικό,
αλλά και ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα.
Ο συγγραφέας Τρούμαν Καπότε
είχε προσληφθεί από το περιοδικό όταν ήταν 17
να φέρνει καφέ και να κάνει θελήματα.
Έγινε γνωστός στο γραφείο
για το γοητευτικό κουτσομπολιό και την κακή συμπεριφορά.
Τον απέλυσαν, επειδή υποδύθηκε έναν συντάκτη
και προσέβαλε τον ποιητή Ρόμπερτ Φροστ.
Αλλά ο εκδότης Γουίλιαμ Σον εντυπωσιάστηκε από τη συγγραφή.
Χρόνια μετά, όταν ο Καπότε έστειλε μια ιστορία
για έναν φρικτό φόνο σε μια αγροικία του Κάνσας,
ο Σον τον στήριξε.
Η νέα μου περιπέτεια, αυτό το πείραμα,
είναι αυτό που αποκαλώ "μη λογοτεχνικό βιβλίο".
Ένα μη λογοτεχνικό βιβλίο είναι ένα είδος
που δημιουργείται από τη σύνθεση
της δημοσιογραφίας με μια μυθοπλαστική τεχνική.
Ισχυρίστηκε ότι συνδύαζε την επιμέλεια της δημοσιογραφίας
με το αφηγηματικό στιλ της μυθοπλασίας,
όπως είχε κάνει ο Τζον Χέρσι με τη Χιροσίμα χρόνια πριν.
Αλλά λίγο μετά τη δημοσίευση του Εν Ψυχρώ,
κάποιοι κριτικοί άρχισαν να αμφισβητούν το ρεπορτάζ του Καπότε.
Ένας κριτικός είπε "Ο Καπότε ήταν πάντα συγγραφέας μυθοπλασίας.
Ακόμα είναι συγγραφέας μυθοπλασίας".
Αμφισβήτησαν ότι θυμόταν τις μεγάλες συζητήσεις,
που παρέθετε λέξη προς λέξη, χωρίς σημειώσεις ή ηχογραφήσεις.
Έχω την αντίστοιχη ακουστική εκδοχή της φωτογραφικής μνήμης.
Ο Γουίλιαμ Σον είχε τις ανησυχίες του
στη διαδικασία της επιμέλειας.
Δίπλα σε ένα απόσπασμα που περιγράφει μια συζήτηση
ανάμεσα σε δύο ήρωες που θα πέθαιναν μετά,
ο Σον είχε γράψει με μολύβι "Πού το ξέρεις;
Δεν υπάρχουν μάρτυρες; Γενικό πρόβλημα".
Κύριε.
Ο Καπότε δεχόταν ερωτήσεις για τη δουλειά του επί δεκαετίες.
Το βασικό ερώτημα είναι
αν πρέπει να τα διαβάζουμε ως μυθιστορήματα ή όχι.
Βρήκατε τρόπο να ισχύουν και τα δύο τώρα.
Κανείς δεν ξέρει πώς να το δει.
Εννοείτε ότι παίρνω κάτι πραγματικό
και το μετατρέπω σε μυθοπλασία; Γιατί δεν κάνω κάτι τέτοιο.
Δεν υπάρχει καθόλου μυθιστοριοποίηση.
Ο Καπότε τελικά παραδέχτηκε ότι εφηύρε την τελευταία σκηνή,
μια συζήτηση ανάμεσα σε έναν ντετέκτιβ
και τη φίλη της δολοφονημένης.
ΝΑΝΣΙ ΜΕΪ 1943-1959
Ο Σον είπε αργότερα ότι μετάνιωσε που δημοσίευσε το Εν Ψυχρώ.
Τις επόμενες δεκαετίες,
το περιοδικό αύξησε τη διαδικασία ελέγχου γεγονότων
για να αποτραπεί κάτι παρόμοιο.
ΤΟ ΘΛΙΜΜΕΝΟ ΜΙΚΡΟ ΓΕΓΟΝΟΣ
ΤΜΗΜΑ ΕΛΕΓΧΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ
Εντάξει. Και το πρωί την ημερομηνία εκτέλεσης,
δύο από εσάς τοποθετούνταν σε ένα κελί
κοντά στον θάλαμο αερίων. Σωστά;
Λέμε ότι καλέσατε τον συντάκτη Τζον Λι για ένα τσάι.
Καφέ ή τσάι;
Δουλεύουμε 29 άτομα στο τμήμα ελέγχου γεγονότων.
Δεν τσεκάρουμε μόνο ονόματα και ημερομηνίες,
αν και αυτά είναι πολύ σημαντικά.
Υποκαθιστούμε τον αναγνώστη.
Πάντα σκεφτόμαστε για το πλαίσιο μιας ιστορίας.
Η Έρικα δεν είχε δόντια,
υποθέτω λόγω οδοντικών προβλημάτων στη φυλακή.
Όλα μπορεί να 'ναι σωστά, αλλά να νιώθεις ότι κάτι έχει ξεφύγει.
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΛΕΓΚΤΗΣ;
Εκτυπώνεις το άρθρο
και υπογραμμίζεις ό,τι μπορεί να είναι γεγονός.
Σχεδόν υπογραμμίζεις κάθε λέξη.
Μερικές φορές, μπορεί να μην τσεκάρεις τα ρήματα, όπως το "είναι".
Αλλά μετά λες "Κάτσε. Ζει ακόμα αυτός;"
Και να γίνει το ρήμα "ήταν".
Μετά επικοινωνείς με τα άτομα και τις πηγές.
Θέλω απλώς να τσεκάρω
το πώς απαντάτε στο τηλέφωνο.
Θα λέγατε "Sparks Steakhouse. Πώς μπορώ να βοηθήσω;"
Είναι εντάξει;
Διασταυρώνουμε ό,τι δημοσιεύεται.
Εξώφυλλα, σκίτσα, ποιήματα, μυθιστορήματα.
Ναι, ελέγχουμε και τα σκίτσα.
Είχαμε ένα σκίτσο που έδειχνε έναν πιγκουίνο,
και η λεζάντα έλεγε
"Προτιμάμε τον όρο Αρκτικο-Αμερικανοί".
Κάποιοι έγραψαν, και είχαν δίκιο,
"Δεν ζουν πιγκουίνοι στην Αρκτική, ζουν στην Ανταρκτική".
Χαλάει το αστείο αν δεν υπάρχουν πιγκουίνοι στην Αρκτική.
Σε ένα εξώφυλλο, δεν εντόπισα ένα λάθος και ντράπηκα πολύ.
Έδειχνε έναν πωλητή χοτ ντογκ σε μια παραλία.
Είπα "Ωραία, θα τσεκάρω αν η σκιά της ομπρέλας του είναι σωστή.
Ναι, η σκιά είναι σωστή".
Εξάντλησα όλη μου την ελεγκτική ικανότητα στο εξώφυλλο.
Μια χαρά. Κανένα πρόβλημα. Το δημοσιεύσαμε.
Είχε δύο δεξιά πόδια.
Καλύτερα να είχε δύο αριστερά πόδια. Θα αστειευόμασταν.
Δεν το πρόσεξα.
Φρικτό!
Όλοι χαίρονται όταν βρουν λάθη των ελεγκτών γεγονότων.
Ακούμε πολύ συχνά την ίδια φράση.
"Ποτέ δεν περίμενα ότι το ξακουστό τμήμα ελέγχου γεγονότων
θα έπεφτε τόσο χαμηλά".
Δεν έχω ξαναδεί αυτό το επίθετο κάπου αλλού,
μόνο σε γράμματα παραπόνων για ένα λάθος.
Ποιος χρησιμοποιεί τη λέξη "ξακουστός";
Ο Μουάζ είπε στον Τζον Λι ότι ένας πράκτορας του καθεστώτος
σκότωσε τα περιστέρια της οικογένειάς του.
Η δουλειά απαιτεί γερό στομάχι.
Αντιμετωπίζεις ανθρώπους που είναι δυσαρεστημένοι μαζί σου.
Και έχουν λόγο να είναι δυσαρεστημένοι.
Θα παρουσιαστούν με δυσμενή τρόπο σε ένα περιοδικό εθνικής εμβέλειας.
Είπατε πως όταν έρχεται κάποιος και σας εγκωμιάζει τον Τραμπ,
βγάζετε ένα έγγραφο που έχετε φτιάξει με τις φορές που έχει πει ψέματα.
Σωστά;
Σίγουρα είναι περίεργη περίοδος από πολιτικής άποψης.
Υπάρχει μια χαλαρότητα στην ιδέα
ότι οι πολιτικοί πρέπει να λένε την αλήθεια.
Διπλασιάσαμε την αφοσίωσή μας σε αυτό που κάνουμε.
Προσωπικά, μου δίνει κίνητρο.
Είναι το καλύτερο αντίδοτο στον χείμαρρο του εξωφρενικού ψεύδους.
Σωστά;
Υπάρχει καλύτερο αντίδοτο από το να φροντίσουμε,
να προσέξουμε και να μεταφέρουμε σωστά τα γεγονότα;
-Γεια. -Γεια. Τι κάνεις;
-Εσύ; -Πώς πάει;
-Χαίρομαι που σε βλέπω. -Κι εγώ.
Ήρθα σε επαφή με το The New Yorker
καθώς ερευνούσα τον Χάρβεϊ Γουάινστιν.
Πίστευα ότι ο Γουάινστιν ήταν κατά συρροή θύτης,
αλλά δεν είχα καταφέρει να το δημοσιεύσω,
επειδή πολλά ΜΜΕ είχαν εκφοβιστεί.
Αλλά ο Ντέιβιντ είδε τη δουλειά μου κι είπε "Θα ολοκληρώσεις το ρεπορτάζ εδώ".
Νομίζω ότι έχουμε μια λογική επιλογή.
Θα γίνουν ενημερώσεις στα λογισμικά υποκλοπής.
Μετά θα επικεντρωθώ στον Ίλον.
Υπάρχουν διαρροές στον κύκλο του Ίλον Μασκ;
Να κάτι ενδιαφέρον που θα αντιμετωπίσουμε.
Ο κύκλος των ατόμων που είχαν μιλήσει την τελευταία φορά
τώρα θα μιλήσουν λιγότερο.
Το θέμα μου είναι η εξουσία.
Και αυτήν τη στιγμή,
τεράστιες πολιτικές δυνάμεις
δίνουν την εξουσία σε δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας.
Ο Ίλον Μασκ είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος που έζησε ποτέ,
και τώρα θα είναι Επικεφαλής Αποτελεσματικότητας;
Ναι.
Δεν υπάρχουν πολλά μέσα
που κάνουν τόσο εντατική και συγκρουσιακή δημοσιογραφία.
Δεν είναι ακτιβιστές,
αλλά είναι ατρόμητοι όταν κάτι το υποστηρίζουν τα γεγονότα.
Είμαι ο Ρόναν. Ευχαριστώ που με πήρατε.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΟΥΛΙΤΖΕΡ 2018
Ετοιμάζω ένα άρθρο για τον Μασκ.
Αυτήν τη στιγμή, στο τωρινό πολιτικό περιβάλλον,
υπάρχει μια έλλειψη σεβασμού για την ανεξαρτησία του Τύπου.
Και μια προθυμία να επιτεθούν στους ρεπόρτερ που κάνουν τη δουλειά τους.
Όλα αυτά συμβάλλουν σε μια τρομακτική ατμόσφαιρα
για τους ρεπόρτερ και τις πηγές.
Λοιπόν, θα το εκτιμούσα πολύ
αν μου στέλνατε κάποια απ' αυτά τα έγγραφα και τις σκέψεις ανεπίσημα.
Το να είσαι πηγή σε μια σημαντική ερευνητική ιστορία
είναι κάτι δύσκολο και σοβαρό, γιατί μπορεί να γίνει κι επικίνδυνο.
Σε κάποιες ιστορίες, επικοινώνησα με μια πηγή
μόνο με καρτοτηλέφωνο που αγόρασα με μετρητά
σε ένα ανώνυμο εμπορικό, μακριά από εκεί που μένω.
Αλλά όταν παίρνεις μια πληροφορία για μια ιστορία,
είναι η απολαυστική στιγμή
που κάθε ρεπόρτερ ονειρεύεται.
Αλλά συνοδεύεται κι από άγχος,
γιατί γίνεται πιο επιτακτική η ανάγκη να γραφτεί σωστά η ιστορία.
Ευχαριστώ και πάλι. Θα ξαναμιλήσουμε.
Εντάξει, γεια.
Είναι δύσκολοι καιροί για την ερευνητική δημοσιογραφία.
Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα
στη δύναμη της πληροφορίας,
γιατί νομίζω ότι η ενημέρωση του κόσμου είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε.
Καμαρώνω που προσπαθώ να το διαβάσω ολόκληρο,
γιατί ο στόχος μου είναι να μάθω πράγματα που δεν ήξερα ήδη.
Οπότε, είναι ένας ολοκληρωμένος τρόπος…
Ναι, είναι ένας ολοκληρωμένος τρόπος, αλλά δεν μπορώ ποτέ να το ολοκληρώσω.
Το The New Yorker είναι σκληρό… Είναι για έξυπνους ανθρώπους.
Έχει πολλά λόγια. Έχω πει τη γνώμη μου για το διάβασμα.
Μ' αρέσει ως ιδέα.
Αγοράζω μέχρι και βιβλία.
Αλλά αυτά τα βιβλία είναι γεμάτα λέξεις.
Και δεν μειώνονται.
Κάθε σελίδα έχει κι άλλες λέξεις.
Γιατί δεν βάζετε και καμιά κενή σελίδα;
Μήπως και πάρω μια ανάσα ο καημένος.
ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1980
Καθώς το περιοδικό έμπαινε στη δεκαετία του '80,
τα πράγματα ήταν έτοιμα να αλλάξουν.
Ο Γουίλιαμ Σον, που ήταν εκδότης για 30 χρόνια,
είχε κλείσει τα εβδομήντα.
Ο κόσμος αστειευόταν για το ανιαρό στιλ του περιοδικού
και τα άρθρα 20.000 λέξεων για θέματα όπως την ιστορία του ρυζιού.
Οι αναγνώστες γερνούσαν, οι πωλήσεις έπεφταν.
Και το 1985, ήρθε ο Σ. Ι. Νιούχαουζ.
Ο Νιούχαουζ είναι ιδιοκτήτης του The New Yorker.
Πλήρωσε 168 εκατομμύρια δολάρια.
Οι διευθυντές συμφώνησαν να ξεπουλήσουν
στον Σ.Ι. Νιούχαουζ Τζούνιορ.
Η αυτοκρατορία του περιλαμβάνει 29 εφημερίδες, το περιοδικό Parade
και τον Random House.
Είκοσι μήνες μετά, ο Νιούχαουζ σόκαρε τον κόσμο της διανόησης
διώχνοντας τον Γουίλιαμ Σον.
ΡΟΜΠΕΡΤ ΓΚΟΤΛΙΜΠ ΚΑΙ ΣΟΝ
Και το 1992, απέλυσε τον αντικαταστάτη του Σον, τον Ρόμπερτ Γκότλιμπ,
και έφερε ένα αμφιλεγόμενο νέο πρόσωπο.
Τη θρασεία, Βρετανίδα, 38χρονη εκδότρια του Vanity Fair,
την Τίνα Μπράουν.
Η εκδότρια αυτού του περιοδικού,
του Vanity Fair,
μόλις έγινε εκδότρια αυτού του περιοδικού,
του The New Yorker.
Οι κριτικοί ανησυχούσαν ότι θα έκανε το περιοδικό άλλο ένα ταμπλόιντ.
Θέλω να πω σε όσους ανησυχούν
ότι το The New Yorker θα χάσει το επίπεδό του,
περιμένετε να δείτε, γιατί δεν με ξέρετε ακόμα.
Δεν ξέρετε την αφοσίωσή μου στην ποιότητα.
Θα δείτε ότι το περιοδικό θα γίνει μόνο καλύτερο.
Το περιοδικό έκανε εντυπωσιακά πάρτι
και δημοσίευε τεύχη αφιερωμένα στον κινηματογράφο και τη μόδα.
Δημοσίευαν και σοβαρά νέα,
αφιερώνοντας ένα ολόκληρο τεύχος σε μια οδυνηρή αποκάλυψη,
μια σφαγή στο Ελ Σαλβαδόρ από στρατό εκπαιδευμένο στις ΗΠΑ.
Η Μπράουν είπε "Η δουλειά μας είναι να κάνουμε το σέξι σοβαρό
και το σοβαρό σέξι".
Επιστράτευσε μια νέα γενιά δημοσιογράφων,
όπως Μάλκολμ Γκλάντγουελ,
Τζέιν Μέιερ,
Χίλτον Αλς
και τον νεαρό συντάκτη της Washington Post Ντέιβιντ Ρέμνικ.
Άλλαξε και το λουκ του περιοδικού.
Για πρώτη φορά, άρχισαν να βάζουν φωτογραφίες.
Προσέλαβε έναν από τους πιο διάσημους φωτογράφους,
τον Ρίτσαρντ Άβεντον, στο προσωπικό.
Έκανε τα εξώφυλλα πιο τολμηρά και επιτακτικά,
και καλωσόρισε τις αντιδράσεις.
Τον Φεβρουάριο του 1994,
η Μπράουν διέπραξε βλασφημία, αντικαθιστώντας τον Γιούστας Τίλι,
που ήταν στο εξώφυλλο κάθε επετειακού τεύχος
για σχεδόν 70 χρόνια,
με μια μοντέρνα πινελιά σχεδιασμένη από τον Ρ. Κραμπ.
ΒΙΝΤΕΟ ΕΝΗΛΙΚΩΝ
Οι συντηρητικοί έμειναν άφωνοι,
αλλά η Μπράουν επέμενε ότι άνοιγε ένα παράθυρο
και άφηνε τον καθαρό αέρα να μπει σε έναν πνιγηρό θεσμό.
Είναι του Σορέλ.
"Για την Τίνα, που έδωσε ζωή στον Γιούστας".
Και δείχνει εμένα
που ξυπνάω τον Γιούστας Τίλι από τον λήθαργο.
Ποτέ δεν τον κατάλαβα τον Γιούστας Τίλι. Τον θεωρούσα πολύ εκνευριστικό.
Έπρεπε να τον είχαν ξεφορτωθεί το 1935.
ΤΙΝΑ ΜΠΡΑΟΥΝ ΕΚΔΟΤΡΙΑ (1992-1998)
Αυτά είναι τα σκληρόδετα τεύχη μου,
και φυσικά το πρώτο.
5 Οκτωβρίου 1992.
Το εξώφυλλο του Εντ Σορέλ.
Ήθελα να κάνει ο Εντ Σορέλ το εξώφυλλο.
Είπα "Κάνε κάτι που να ανακοινώνει ότι είμαστε καινούριοι".
Και ήρθε με τη ζωγραφιά ενός πανκ μέσα σε μια άμαξα.
Ήταν πανέξυπνο.
Αυτό σκέφτονταν όλοι.
Ήμουν ο καταστροφέας, η μπάλα κατεδάφισης,
και δεν είχαν άδικο.
Απέλυσα νομίζω 71 άτομα
μέσα σε δύο ή τρία χρόνια,
και προσέλαβα 50.
Η Τίνα με προσέλαβε όταν ήμουν επτά μηνών έγκυος,
που ήταν επίσης πολύ ασυνήθιστο τότε.
Ήταν καταπληκτικό.
Είχαμε κάτι σαν μητριαρχία.
Ήμασταν μια ομάδα γυναικών, μαμάδων με μικρά παιδιά.
Ήταν κάτι σαν μυστική αδελφότητα,
στην οποία η μία στήριζε την άλλη.
Ήξερα τα ονόματα όλων των νταντάδων τους.
Η Τίνα είναι κάτι σαν κομήτης.
Έρχεται και αλλάζει τα πράγματα.
Ήταν πνεύμα αντιλογίας κάποιες φορές, αλλά κυρίως είχε δίκιο.
Το περιοδικό έπρεπε να αλλάξει πάση θυσία.
Μετά από εξίμισι χρόνια στο The New Yorker,
ένιωσα ότι η επιχειρηματική πλευρά του περιοδικού ήταν αργή.
Έπρεπε να επεκταθούμε με έναν εναλλακτικό τρόπο.
Έγραψα στον Νιούχαουζ
και είπα ότι πρέπει να αναλάβουμε παραγωγές,
να κάνουμε ντοκιμαντέρ, βιβλία και ταινίες,
ίσως μια ραδιοφωνική εκπομπή.
Είπε "Εσύ ασχολήσου με το πλέξιμό σου".
Σκέφτηκα "Εντάξει".
Αυτό με εκνεύρισε πολύ.
Σκέφτηκα "Ίσως ήρθε η ώρα να προχωρήσω".
Της έκαναν μια προσφορά που απεδείχθη, εκ των υστέρων, ολέθρια.
Η ΤΙΝΑ ΜΠΡΑΟΥΝ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ
Σκέφτηκα να φτιάξω ένα περιοδικό
που θα λειτουργούσε ως κέντρο σκέψης.
Η καλύτερη ιδέα μου. Τα υπόλοιπα θα τα κάνει η Τίνα Μπράουν.
Δέχτηκε την πρόταση να συνεργαστεί με τον Χάρβεϊ Γουάινστιν
στη δημιουργία του περιοδικού Talk.
Δεν θα ήταν μόνο περιοδικό, θα έκανε παραγωγή σε ταινίες και τέτοια.
Ευχαριστώ που ήρθατε στα εγκαίνια του Talk.
Ήταν ό,τι πιο χαζό έκανα ποτέ.
Έφυγε ξαφνικά.
Έφυγε τον Ιούλιο του '98.
Δεν υπήρχε εκδότης.
Οπότε, ο Σ. Ι. Νιούχαουζ έκανε μια σύντομη έρευνα.
Μου πρότειναν τη δουλειά.
Μια ώρα μετά, στάθηκα μπροστά στο προσωπικό και τους συναδέλφους,
με χειροκρότησαν λιγάκι, και γυρίσαμε στη δουλειά.
Λοιπόν, για πάμε.
Ο Ντέξτερ κλείνει σήμερα.
-Και η Τουίλι. -Και η Τουίλι.
Σήμερα είναι…
Δεν έχω ιδέα τι είναι. Σήμερα είναι Πέμπτη απ' ό,τι φαίνεται.
Θα αρχίσουμε να κλείνουμε τα άρθρα για το επετειακό τεύχος
σε μιάμιση βδομάδα.
Τέλεια.
Έχουμε πολλή δουλειά. Ελπίζω να αντέχετε.
Εντάξει, ευχαριστώ.
Η φούρια του κλεισίματος θα είναι Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη.
Πρέπει να έχει ολοκληρωθεί την Πέμπτη.
Είστε εντός χρονοδιαγράμματος;
Σε γενικές γραμμές.
Εντάξει. Θα σας ρωτάω έναν έναν.
Θα μιλήσω πρώτος εγώ, και θα έρθουμε σ' εσένα.
Κάθε άρθρο στο The New Yorker
περνάει από τη σύσκεψη κλεισίματος,
όπου ο εκδότης και ο συντάκτης κάθονται με έναν επιμελητή, τον ελεγκτή,
και εξετάζουν το άρθρο πρόταση πρόταση.
Μάλλον θέλω να…
Λέμε "Η πρώτη συμπαιγνία της τηλεόρασης".
Μήπως "σύγκρουση με την αντικουλτούρα";
Το "σύγκρουση" ακούγεται σαν να ήταν σχεδόν τυχαίο,
ενώ προκλήθηκε από την αγορά.
Είναι σαν να κυνηγάς την ουρά σου.
Νομίζεις ότι τελείωσες, αλλά όλο κάτι ξεφυτρώνει.
-Θες να ξεκινήσεις; -Ναι. Πάμε.
Δεν είχα πολλά στην πρώτη σελίδα.
Είναι αγχωτική εμπειρία.
Σκέφτεσαι "Το κατέγραψα ξεκάθαρα;
Έγραψα τις λεπτομέρειες;"
"Ο Μέισον λέει ότι οι άνθρωποι κάποτε θα τροποποιήσουν τα γονίδιά τους".
Να ξεκαθαρίσω ότι δεν προτείνει να το κάνουμε…
-Τώρα. -Σήμερα.
Πρέπει να πούμε ποια είναι η γραμματέας κάποια στιγμή.
-Ναι. -Αλλά…
Κρατάει ώρες,
και καμιά φορά παραγγέλνουμε φαγητό απέξω.
Δεν φεύγεις αν δεν τελειώσεις.
Στο τμήμα ελέγχου, υπήρχε μια πινακίδα. "Καλύτερα τέλειο παρά ολοκληρωμένο".
"Ο Αλ Φράνκεν κοροϊδεύει".
Χρειαζόμαστε μια πιο χαζή λέξη, ίσως "γελοιοποιεί".
Όταν τελειώνει ένα κλείσιμο, πάντα νιώθω τεράστια ικανοποίηση
ότι έχουμε ένα σύστημα, ένα διαχρονικό σύστημα,
που λειτουργεί.
-Τα καταφέραμε. -Ναι.
Μπράβο.
-Συγχαρητήρια. -Καταπληκτικό.
Ευχαριστώ, παιδιά.
ΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ
Το μυθιστόρημα θα μπει εκεί στημένο με μια μικρή επικεφαλίδα.
Δεν θα γράψουμε στην εικόνα, όπως κάνουμε,
αλλά πάμε σε πιο κλασική διάταξη.
Και μετά θα θέλαμε τα σκίτσα να πουν την ιστορία του Γιούστας Τίλι.
Πόσες χιλιάδες Γιούστας Τίλι θα έχουμε; Θέλω να ξέρω.
ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΤΕΥΧΟΣ
-Πάμε μέσα; -Θέλουν να το κάνουν στο γραφείο σου.
Έχει πολλή ζέστη.
Το τελευταίο που κάνουμε
πριν τυπώσουμε το τεύχος είναι να δούμε τη μακέτα.
Τέλεια.
Ελέγχουμε τα γραφικά, τη διάταξη,
και έχουμε την ευκαιρία να δούμε πώς θα είναι το περιοδικό
όταν παραδοθεί στα γραμματοκιβώτια.
Θέλεις τη σαφήνεια του σκίτσου.
Αλλά είναι και μια στιγμή που μπορείς να πάρεις μια βαθιά ανάσα
και να εκτιμήσεις όσα έχεις.
Θέλει πολλή δουλειά. Θέλει πολύ κόσμο.
Θέλει πολλή διαφωνία. Θέλει πολλή συζήτηση.
Όμως, αξίζει τον κόπο.
Τέλεια. Εύκολο ήταν.
Τον Φεβρουάριο του 2025,
το The New Yorker γιόρτασε τα 100ά γενέθλιά του.
Τα γιόρτασε με ένα ειδικό διπλό τεύχος
που προορίζεται να διαβαστεί ξανά και ξανά.
Ή να προστεθεί σε εκείνη τη στοίβα στη γωνία που όλο μεγαλώνει.
Αυτό σηματοδοτεί την 100ή επέτειο του The New Yorker.
Έγινε 100 ετών.
…γιορτάζει τα 100 του χρόνια.
Ο κόσμος θέλει να μάθει πιο πολλά από γελοία tweets.
Θέλει να μάθει τι συμβαίνει.
Θέλει δικαιοσύνη, έλεγχο των γεγονότων και μια αίσθηση ευπρέπειας.
Ο κόσμος θέλει και κάποια ΜΜΕ που δεν υποκύπτουν σε πιέσεις.
Μαζεύτηκαν για μια γιορτή.
Αυτά τα δημιουργικά, περίεργα, επίμονα,
ιδιόρρυθμα, οριακά εμμονικά άτομα.
Κουτσομπόλεψαν, γέλασαν και ήπιαν ο ένας στην υγειά του άλλου
γνωρίζοντας ότι στέκονται στους ώμους
των γιγάντων προκατόχων τους.
Τα πρώτα χρόνια του περιοδικού,
πλησίασε τον εκδότη Χάρολντ Ρος ένας συντάκτης που ήθελε να παραιτηθεί.
Ο Ρος απάντησε
"Αυτό εδώ είναι κίνημα, και δεν μπορείς να παραιτηθείς από ένα κίνημα".
Και ξέρω ακριβώς τι εννοεί.
Δεν είναι μόνο κάτι που βγαίνει μία φορά τη βδομάδα ή κάθε μέρα στο διαδίκτυο.
Έχει ψυχή.
Έχει μια αίσθηση σκοπού και αξιοπρέπειας και ποιότητας.
Πρέπει να αμφισβητεί τον εαυτό του. Πρέπει να μαθαίνει από την εμπειρία.
Πρέπει να μπορεί να αλλάξει γνώμη.
Αλλά είναι κίνημα. Είναι αιτία για μεγάλα πράγματα.
Αν ακούγεται ηθικολογικό,
δεν με νοιάζει.
Γεια. Γεια σας.
-Ντιέγκο, θες να ξεκινήσεις; -Φυσικά.
Να γράψουμε για την αύξηση της έκπτωσης φόρου.
Μήπως δεν είναι αρκετά σέξι για περιοδικό;
Υποτιτλισμός: Γκέλη Τόγια