TEN SERIAL TO FIKCJA.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
Wracamy do Gali Levy,
młodej kobiety więzionej w Rosji już od dwóch i pół miesiąca.
Wcześniej Orna Levy
opowiadała nam o postępach, a raczej ich braku,
w działaniach dyplomatycznych.
Orna Levy, dobry wieczór.
- Dobry wieczór, Sivan. - „Dobry wieczór, Sivan”.
GALI NIE JEST SAMA
Uważaj!
- Przepraszam. - Patrz, jak jedziesz!
BEZWARUNKOWO
Dobry wieczór, szukam kogoś imieniem Yakir.
Pracuje tutaj?
- Tam jest. - Dziękuję.
To Efi, Mozi, Boaz...
- Tego zapomniałem. - Dudi.
Tak, Dudi.
Wiem, że Gali służyła w wywiadzie,
ale nie wiem, gdzie dokładnie, poza tym, że to tajne.
Pewnie nie może pan powiedzieć.
Mam to w dupie. Niech się walą.
To jednostka specjalna. Cybernetyka, technika, operacje w terenie.
I ci mężczyźni byli w tej samej jednostce?
Tak i nie. Gali i ja pracowaliśmy po „suchej” stronie, za kulisami.
Tamci działali po „mokrej” stronie, w terenie.
- Wszyscy czterej byli rezerwistami. - Ma pan z nimi kontakt?
Przygotowujemy nagranie do kampanii, w której przyjaciele Gali będą mówić:
- „Odzyskajmy Gali”. - To podejrzani faceci.
- Jak to podejrzani? - Nie pasują do wzruszającego filmiku.
Nie wiem, czy Hadas pani mówił, ale byłem dowódcą Gali
w tamtym roku.
- To były trzy lata. - Nie.
- Dwa lata służby i rok na kontrakcie. - Wyrzucili ją jeszcze w trakcie służby.
Nic nie mówiła?
Na pewno mówi pan o Gali?
Najpierw kazali jej pracować w bazie, a potem odeszła.
- Czemu? Co zrobiła? - Przepraszam.
Proszę usiąść, powiem pani.
Co parę miesięcy jednostka przeprowadza wspólną operację.
Od lat przebiega tak samo.
W wojsku wszyscy działają na autopilocie.
I nagle pojawia się Gali, rozgląda się i pyta:
„Hej, wsparcie powietrzne, czemu taka trasa? Czemu taka godzina?”
Więc wyjaśniamy: „To przyjęta rutyna ze względu na paliwo i widoczność”.
Ona na to: „Okej”. Idzie do meteorologa,
wraca i mówi:
„O tej porze mamy wiatr w plecy, więc możemy lecieć bezpieczniejszą trasą.
Poza tym wtedy się modlą, więc są mniej uważni”.
Przez 20 lat robimy to samo, a potem wpada Gali i bum!
Magia. Wszystko działa jak w zegarku.
Tyle że to nasz zwierzchnik przypisał sobie opracowanie tego planu
i zebrał za to laury.
I Gali... się wkurzyła.
Doniosła dowódcy jednostki i wywalono ją za niesubordynację.
Wie pani, była dla mnie ważna.
Kiedy ostatnio rozmawialiśmy, pracowała dla Maoza.
Ostrzegłem ją, że to zły pomysł pracować z takimi ludźmi.
- Dla kogo pracowała? - Dla Maoza Atara.
Podpułkownika, którego też wyrzucili.
Dlaczego?
Krążyły plotki, że używa zasobów jednostki,
by szmuglować narkotyki za granicę, wie pani?
To dla niego pracowała. Potem byli nawet parą.
- Nie. - Tak.
Co 50-letni facet robi z 20-letnią dziewczyną?
Też jej to powiedziałem. Ale... źle to odebrała.
Potraktowała mnie jak oblecha. Jakbym ją napastował.
No i proszę, jak skończyła. To raczej nie jest przypadek.
Pomoże mi pan ich odszukać?
Mam ich numery, ciągle wydzwaniam, chodzę do ich domów,
rozmawiam z ich rodzinami, ale nie mogę ich znaleźć.
Nie wiedziałbym, gdzie zacząć.
Na pewno ktoś zna tego Maoza.
Nie. Nawet nie wiem, czy już wyszedł.
- Skąd wyszedł? Z wojska? - Nie.
Z więzienia.
STUDIO TELEWIZYJNE
Jeszcze raz dziękuję za wszystkie datki składane za pośrednictwem strony.
Jeśli ktoś chce jeszcze pomóc, może nadal wpłacać pieniądze.
Oczywiście dziękuję też panu premierowi i wszystkim pracownikom ministerstwa.
Doceniam ich pomoc.
- Orna, masz nasze wsparcie. - Pełne.
- Wrócimy po reklamie. - I... mamy to!
- Dziękuję, Revital. - Dziękuję.
- I tobie, Oded. - Proszę.
Mamy nadzieję, że Gali wkrótce wróci.
- Amen. - Dziękujemy.
- Do zobaczenia. - Na razie.
- Co za kobieta. - Wow.
- Jak było? - Dobrze.
Głupio się czuję. Za co mam dziękować ministerstwu?
Gali wciąż tam jest, a oni nic nie robią.
- Jakby to był okup. - Bo to jest okup.
- Jakieś postępy? - Od zeszłego tygodnia nie.
Ministerstwo jest optymistyczne i tyle.
Czyżby?
Co?
Niech się pośpieszą. Kampania nie może trwać w nieskończoność.
- To co teraz robimy? - Potrzebujemy pieniędzy.
Są jak hałas. Jeśli jest dość głośny,
nikt nie może spać, nawet ministerstwo.
Rozumiem.
- Dobra. Masz jakąś kasę? - Nie.
Wszystko wydałam na bardzo drogi PR.
- Delikatnie... - Oby Gali wróciła.
...przypominam, że miałaś porozmawiać z rodziną męża.
Jak wygląda sytuacja?
Szkoda gadać.
Podrzucić cię?
Nie, przyjechałam autem.
- To coś nowego. - Od lat mam prawko, tylko nie jeździłam.
Dlaczego?
Nie miałam dokąd.
- Pa. - Pa.
MAOZ ATAR
Rozumiesz, że mnie okłamała?
Nie pojmuję, jak przez ponad rok mogła wstawać, wkładać mundur
i iść pracować dla tego dilera, robiąc Bóg wie co.
Miała 20 lat. Pewnie bała się cię rozczarować.
Może.
- To tu pracuje? - Tak słyszałem.
Sprytnie, że zamykasz auto. Po co kusić los?
Naprawdę myślisz, że ten chłopak kazał jej coś przemycić?
Jaki „chłopak”? To starszy od ciebie facet.
Przepraszam, gdzie znajdę Revital?
- Tam. - Dziękuję.
Przenieś najpierw tę paletę.
Dopilnuj, żeby Masha to podpisała.
Nie sprzedajemy prywatnym klientom.
- Nir, te też zabierz. - Czego dokładnie nam nie sprzedajecie?
Nie sprzedajemy wam biurowych krzeseł, biurek,
szafek... Mam wymieniać dalej?
Revital, prawda? Przepraszam, jestem Orna.
Dzwoniłam do pani. Zostawiłam kilka wiadomości.
Szuka pani Maoza. Pani też wisi kasę?
Nie, po prostu słyszałam, że wyszedł,
więc chciałam zadać mu parę pytań na temat mojej córki.
Wiedziałam, że skądś panią znam. Córka w Rosji.
Co Maoz ma do tego?
Co? Nie, zupełnie nic.
Po prostu... byli kiedyś razem. W tej samej jednostce.
Ale to pewnie nic.
No raczej, że nic.
A pan kim jest? Ojcem?
Nie. Jestem gościem, który znajduje numery byłych żon.
Przykro mi, ale nie mam pojęcia, gdzie on jest.
Szczerze mówiąc, wolę go unikać.
Nir, po co wkładasz to z powrotem?
- Wyciągnij to! - Już, już.
Wie pani, co myślę?
Że dobrze pani wie, gdzie jest.
Jest pani ciekawa, czemu tak szybko wyszedł?
- Mówiłam, że nie mamy kontaktu. - Bo wydał swoich wspólników.
Teraz się ukrywa. I nie bez powodu.
Więc może pytamy panią o niego jako pierwsi,
ale na pewno nie ostatni.
Więc albo nam pani powie, gdzie jest, albo przyjdzie ktoś inny,
ale proszę pamiętać, że może nie być tak grzeczny jak my.
Nie mam pojęcia, kim pan jest, ani dlaczego mi pan grozi,
ale radzę się panu wynosić, zanim zawołam kolegów.
Koniec widowiska.
- To prawda, że wydał wspólników? - Nie mam pojęcia.
Ale jeśli wie, gdzie jest, my też będziemy wiedzieć.
Jak to?
Bo wtedy do niego zadzwoni, żeby go ostrzec,
i tak dowiemy się, gdzie się ukrywa.
Skąd?
Poprosiłem kolegę z jednostki, żeby śledził jej numer.
Wow.
Halo.
Chcesz zobaczyć córkę żywą?
- Kto mówi? - Zamknij się i słuchaj.
Dwieście tysięcy dolarów. Masz 24 godziny.
Dobrze, chwila...
Nie mam tylu pieniędzy, ale je zdobędę.
Przestań! Ułatwimy ci sprawę.
Sto tysięcy amerykańskich dolarów
albo wyślemy ludzi, żeby zajęli się nią w więzieniu.
Nie, proszę. Nie róbcie tego.
- Zdobędę pieniądze. - Dobra.
To nasza ostatnia oferta, słyszysz?
Dwa szekle i bez paragonu, dobra?
Pod stołem. W tajemnicy.
Czekaj... Chwila.
Wiesz co? Jesteś dobrą klientką. Pójdę ci na rękę.
Za 25 000 $ damy ci...
To się często zdarza?
Odkąd pojawiam się w telewizji.
To czemu odbierasz?
Bo może ona zadzwoni.
YOSSI LEVY NA BURMISTRZA!
Cholera.
Benny, patrz. Zrobiliśmy dla niego czapki.
Jesteś! Już zaczynaliśmy się martwić.
Jeśli twoja szwagierka znowu tu przyjdzie, to ja rezygnuję.
Siedzimy tu. Benny mówił, że przez cały dzień nie wychodził.
No tak.
Patrz. W końcu ujawnił się polityk.
Tak. Uznaliśmy, że to dobra pora.
Każdy mówił, żebyśmy weszli w końcu do polityki.
Bardzo się cieszę.
W dzieciństwie doprowadzał rodziców do szaleństwa.
Zawsze nam wszystko załatwiał.
Przepraszam za spóźnienie. Miałam dziś urwanie głowy.
Potem wjechał w Libanie na minę.
Śmierć na miejscu. Okropne.
Organizujemy event rozpoczynający kampanię wyborczą.
Miło by było, gdybyś przyszła.
Od dawna się nie spotykaliśmy.
Tęsknimy za tym. Benny też, prawda?
- Tak, Benny? - Oczywiście.
Benchuk, pomożesz mi z kranem na górze?
Nie mogę sobie z nim poradzić.
Przynieś mu wody, dobrze?
To kran nie może sobie poradzić z tobą.
Tamara, prawda jest taka...
Jeśli chodzi o twój event,
Benny miał wczoraj gorączkę
i dlatego dzisiaj nie wyszedł.
Nie szkodzi. To przyjdź sama.
To ważne dla Yossiego, dla mnie, dla wszystkich.
Będzie warto, zwłaszcza teraz.
- Siła w jedności, prawda? - Tak.
Szczerze mówiąc...
zadzwoniłam w nadziei, że mi w czymś pomożesz.
Pewnie. O co chodzi?
Musimy uiścić teraz w Rosji opłaty sądowe,
do tego koszty kampanii, Orit Kadmon...
- Orna. - Przepraszam, że o tym mówię.
Poczekajmy, aż będzie po evencie. Na razie jest chaos.
Przyjdź. Będzie miło. Przygotowujemy coś dla Gali. Zobaczysz.
A potem na spokojnie usiądziemy
- i wszystko omówimy, dobrze? - Dobrze.
Super. Muszę iść.
Och, byłabym zapomniała.
Patrz, co znalazłam.
Możesz poprosić, by pokazywali je podczas wywiadów.
W telewizji nie było jeszcze małej Gali z wujkiem.
Niezłe zdjęcie, co nie?
- Pa, lecę. - Pa.
DORI
Hej, jesteś tam? Mam dobre i złe wieści.
Dobre są takie, że jego była dzwoniła i mamy lokalizację.
Obszar ma cztery kilometry kwadratowe, ale tylko jeden budynek.
- To są dobre wieści? - Tak. A złe...
Przejrzałem jego akta.
Nie siedział za przemyt narkotyków,
tylko za przemyt broni.
Porozmawiajmy, zanim tam pojedziemy, co?
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Jeśli to oni wciągnęli w to Gali, muszę ich znaleźć.
Jak mam wybór?
Z takimi ludźmi trzeba uważać.
Obiecaj, że sama nie pojedziesz.
Orna?
Chase, do nogi!
Hej.
Jesteś Maoz?
- Nie znamy się, ale... - Znam cię z telewizji.
Tak, jestem Orna. Gali Levy to moja córka.
Chyba służyliście razem w wojsku, prawda?
Pomyliłaś się. Nie jestem tym, kogo szukasz.
Ale tu mieszkasz?
Nie mieszkam.
Pracuję.
Ochrona dla farmerów.
Przepraszam.
Ktoś próbuje ukraść bydło, zajmuję się tym.
Dziki chcą zjeść zbiory, zajmuję się tym.
Zajmuję się wszystkim.
To dzik. Kontrolujemy populację.
Powinnaś iść. To prywatna posesja.
Ale spróbowałbyś przypomnieć sobie moją córkę?
- Pokażę zdjęcie. - Nie trzeba. Nie znam jej.
Daj spokój. Wiem, że znasz.
- Efiego, Boaza, Dudiego... - Słuchaj.
- Pracowała dla ciebie. - Nie znam cię.
Nie znam ani twojej córki, ani tamtych ludzi.
Zaraz będzie padać. Radzę wsiąść w samochód i odjechać.
Zanim skończysz w jakimś wąwozie.
Przepraszam, zatrzasnęłam kluczyki w aucie.
Mogę wejść i zadzwonić po ślusarza?
Czekaj. Dobrze, już jadę!
Już jadę.
Nie!
Chase!
Halo.
Orna Levy?
Kto mówi?
Człowiek, który może wskrzesić twoją córkę
i przynieść ci spokój.
Dobrze, ale słyszę tam hebrajski.
Nie wiem, o co chodzi.
Rozłącz się.
RZECZY GALI
OSTATNIO SŁUCHANE
„JURIJ GLASKOW” PHANTOM LIMB
Daj mi spokój. To nie ja.
Nigdzie nie pójdę, póki nie powiesz mi, co robiliście.
Ty, Efi, Dudi, Boaz...
- Kto cię przysłał? - Nikt.
Skąd znasz ich imiona?
Znalazłam w jej rzeczach ich paszporty.
Powiedz mi, co zrobiłeś mojemu dziecku.
Co w tym śmiesznego?
„Dziecku”. W wywiadach to samo.
„Moje dziecko to, tamto”. Jakby miała osiem lat.
- Zrobiliśmy je razem. - Wstydź się. Miała 20 lat.
Mała różnica wieku, i co z tego? To gorsze niż zdradzanie chorego męża?
No co? Gali mi powiedziała. Myślałaś, że nie zauważy?
Dzieci widzą wszystko.
Gdzie chowają się twoi koledzy?
Słuchaj, popełniłaś podstawowy błąd.
Wmówiłaś sobie, że banda łotrów
wykorzystała twoje „dziecko”, które gnije teraz w pace,
a oni liczą zyski, tak?
Nie jest ich ofiarą. O tym mogę cię zapewnić.
Dlaczego?
Bo to oni pracowali dla niej.
Słyszałam, że to ona pracuje dla ciebie.
Pracowała. Kiedyś.
Już kilka dni po moim aresztowaniu
zaczęła pracować dla mojego rosyjskiego odpowiednika.
- Nazwisko? - Nie wiem i mam to gdzieś.
Ukradła transakcję, którą szykowałem przez rok.
I szkoloną przeze mnie ekipę. Oddała ją temu Rosjaninowi jak swoją.
Rzuciła mnie w trzyminutowej rozmowie przez więzienny telefon.
Twoje „dziecko”.
Ale ci ludzie...
skoro nic jej nie zrobili, to czemu się ukrywają?
Nie ukrywają się.
Trzy miesiące temu dostałem w środku nocy dziwny telefon z Indii.
To był Efi, jeden z nich. Brzmiał strasznie.
Poprosił, żebym wysłał pieniądze na adres jakiejś Hinduski,
bo musi wyrobić sobie nowy paszport.
Nie pytałeś, po co mu nowy paszport?
Nie.
W tej branży nie zadajemy takich pytań.
Ale zapewniam, że jeśli transakcja pójdzie dobrze,
to nie dostaje się takich telefonów.
Fakt, że nie wypłacił pieniędzy, to chyba najlepszy dowód.
Dowód na co?
Nie możesz ich znaleźć nie dlatego, że się ukrywają,
tylko dlatego, że nie ma już kogo znajdywać.
Słuchaj, wiem, że jesteś jej matką
i to nie jest twoja wina,
ale Gali zasługuje na wszystko,
co ją teraz spotyka.
ODZYSKAJMY GALI
Magia.
Nie.
- Tak. - Tak szybko?
Chodź zobacz.
Mówił, że nie chce spać, więc zasugerowałam książkę.
Poszłam zrobić mu herbatę
i kiedy wróciłam, spał już jak dziecko.
Niewiarygodne.
Nałożę nam lody.
Mamo, rozkładam grę.
Jak chcesz tym razem grać?
Z dodatkiem czy bez?
Nie chce mi się uczyć niczego nowego.
Ostatnio, kiedy coś tatę irytuje, wyrzuca to do kosza.
Niby dla żartu, ale potem jest zły, kiedy tego nie znajduje.
Dlatego nauczyłam się uważać.
Co to jest?
- Noxolit. - Wiem. Czemu opakowanie jest puste?
Wiesz czemu.
Jak mu to podałaś?
Dodałam do herbaty.
- Oszalałaś. - Mamo, nie mam do tego głowy.
Jasno powiedział, że sobie nie życzy.
Dobrze, ale nie tylko on mieszka w tym domu.
Inni też. Zasługujesz, by mieć życie.
Nie jesteś za mnie odpowiedzialna.
- Myślę, że się na mnie wyładowujesz. - Wcale nie.
Wiele osób dodaje leki do jedzenia.
- Wszyscy rodzice. - Tak, dzieciom. Nie dorosłym.
To przecież nic takiego.
Nie traktuj go jak dziecka, rozumiesz?
Nie traktuj go jak dziecka.
Podałaś tacie ukradkiem leki.
Kto tak postępuje?
Wygląda na to, że ja.
Na to wygląda.
Orna, co się dzieje? Wszystko w porządku?
Co się stało?
Wejdź. Usiądziemy.
No chodź.
Wejdź do środka.
Rodzina Benny’ego zawsze będzie uważać, że im go ukradłam.
Jakbym... zaszła w ciążę tylko po to, by go usidlić.
Dzięki.
Tak interpretują wszystko, co robię.
Jasne, marzyłam o tym, żeby wżenić się w dynastię importerów hamulców.
Jak poszło z Maozem?
- To co chcesz teraz zrobić? - Nie wiem.
Chyba powinnam była ci zaufać, bo od początku mówiłeś,
żeby to zostawić.
Skupić się na Orit, zbiórce na kampanię... Sama nie wiem.
Naprawdę miałam nadzieję czegoś się dziś dowiedzieć.
Ale im głębiej w to wchodzę, tym bardziej wszystko wydaje się mętne.
- Tylko jedno jest jasne. - Co?
To nie ja powinnam tu być, żeby sprowadzić Gali do domu.
Tylko Gali.
Jak myślisz, od kogo się tego nauczyła?
- Raczej nie od Benny’ego. - Gdzie tam.
To kto został?
Mogła co najwyżej patrzeć na mnie i uczyć się postępować odwrotnie.
Słuchaj.
Teraz tak mówisz,
ale jestem pewien, że kiedyś spojrzysz na to wszystko,
na siebie, na to, jak funkcjonowałaś,
i zrozumiesz, jak surowo się oceniałaś.
I wtedy może zobaczysz siebie tak, jak ja ciebie widzę.
Jako kogoś, kto jest...
Kompletną idiotką!
Wręcz...
Wręcz klinicznie głupią.
I jakimś cudem nikt tego nie zauważył.
Jeszcze raz nazwiesz mnie idiotką...
YOSSI LEVY NA BURMISTRZA!
Dziękuję wszystkim za przyjście, a Nurit i domowi kultury
dziękuję za gościnność.
Jak niektórzy z was wiedzą, to trudny okres
dla mnie i mojej rodziny,
bo pewna ważna i kochana osoba
nie może tu dzisiaj być.
Mówię oczywiście o naszej Gali.
Dlatego chcemy zadedykować następną piosenkę Gali
oraz Ornie, jej cudownej matce,
która mimo smutku zaszczyciła nas swoją obecnością.
Być może jakimś cudem Gali usłyszy nas z daleka.
Eldar, proszę.
Istnieje dalekie miejsce
Gdzie ktoś zawsze z tobą jest
Zawsze trwa przy twoim boku
Gdy czujesz się samotnie Wyciąga do ciebie dłoń...
Ornush, jak się masz?
- Znasz Danielę? - Nie.
- Z naszej rady. - Miło mi.
- Znacie się? - Nie.
No, z telewizji.
- Wyrazy współczucia. - Dziękuję.
Zróbmy sobie zdjęcie na pamiątkę.
Dziękuję.
Dobrze, musimy wracać.
W porządku?
Tamara?
- Mogę... - Jasne.
Wiem, że to nie jest najlepsza pora...
ale naprawdę muszę wiedzieć,
czy mogłabyś wspomóc nas finansowo.
Muszę to wiedzieć.
Orna, proszę. Mój mąż zaczyna dziś kampanię wyborczą.
A co robi dziś moja córka?
Tamara, proszę o pomoc.
Nie potrzebuję przemów ani piosenek, tylko pieniędzy.
Dobrze. Damy ci rozsądną kwotę, o której porozmawiamy na spokojnie,
bez presji, w bardziej odpowiedniej chwili.
- Naprawdę. - Masz rację. Przepraszam.
Odrobina wdzięczności by nie zaszkodziła.
- Za co dokładnie? - Słucham?
Wdzięczności za co?
Powiedziałaś „wdzięczności”, więc pytam za co.
Za to, że zadzwoniłaś dwa miesiące po aresztowaniu Gali?
Z całym szacunkiem, my też byliśmy zajęci.
To za co ta wdzięczność?
Serio pytam. Za strach, że ludzie pomyślą, że macie coś wspólnego z narkotykami?
Za to, że kiedy Benny zachorował, to zniknęliście?
- I mnie zostawiliście? - Nie mam nic do powiedzenia.
Dobrze, że Benny nie widzi, jak się zachowujesz.
- Może to dobrze, że go zamykasz. - „Zamykam”?
Tak traktujesz człowieka, który zawsze o ciebie dbał?
Jak psa, którego zostawiasz z opiekunem, kiedy wychodzisz się bawić?
To ja go zostawiam? Kiedy odwiedził go Yossi?
Wybacz, ale nie pozwolę ci tego zepsuć,
zwłaszcza dzisiaj, po tym, co zrobiliśmy dla Gali.
Myślę, że wam na niej nie zależy.
Cicho. Orna, proszę.
Zależy wam na trosce pod publiczkę.
- Chcecie mnie pokazać. - Ciszej.
Ale nie zależy wam na mnie ani na niej. Ani trochę.
I czemu mówisz „nasza Gali”? Kiedy ostatnio ją widziałaś?
- Orna, dość. - Bo z tego, co pamiętam,
podczas Paschy, kiedy miała 17 lat.
- I ciągle mówiłaś na nią „Galia”. - Bzdura.
Jest tam od trzech miesięcy, rozumiesz? I nic.
Nic. Ani słowa.
Ale teraz jestem w telewizji, więc nagle to „nasza Gali”.
Pozwól, że cię o coś spytam.
Chcesz, żeby zdjęcie moje i Yossiego było w gazetach?
- Co? - Zdjęcie moje i Yossiego.
Razem, w gazetach. Chcesz tego?
Chcesz, żebym opowiedziała o wujku Gali,
kandydacie na burmistrza, który był dla niej jak drugi tata?
Mam wysłać dziennikarzy, żebyś opowiedziała im,
że martwisz się i smucisz, jakbyś sama straciła córkę?
Czy jest to warte małego czeku?
Nie odpowiadaj, tylko kiwnij głową.
Dobrze.
Dziękuję. To był cudowny wieczór.
Pa.
DOM KULTURY W KIRJAT ATCIE
NUMER PRYWATNY
Halo.
Pani Levy? Orna Levy?
Znowu to robicie?
Musimy porozmawiać o pani córce.
Tak, jasne. Dobra, rozłączam się.
Mogę pani pomóc.
Może to ja pomogę tym razem tobie.
Tak właśnie spędzasz czas? Dręcząc matkę, której córka jest w więzieniu?
W której jesteś klasie? Czwartej? Zastanawiasz się nad tym kiedykolwiek,
zanim zaśniesz w swoim żałosnym łóżku?
Zastanawiasz się kiedykolwiek, czemu taki jesteś?
Tak właśnie wyobrażasz sobie życie, pełne światła i miłości...
Co mam robić?
Co? Nie rozumiem.
Porozmawiaj z matką.
Mamo? To ty?
- Gali? - Mamo?
Pani Levy, rząd panią okłamuje.
Mogę pani pomóc. Proszę zapisać adres.
Napisy: Marzena Falkowska