TEN SERIAL TO FIKCJA.
WSZELKIE PODOBIEŃSTWO DO PRAWDZIWYCH OSÓB I ZDARZEŃ JEST PRZYPADKOWE.
KURUJ SIĘ
Orna…
Gali żyje. On kłamie.
Gali żyje. Trzyma ją w swoim domu.
Nikogo do niej nie dopuszcza.
Prawda, tato?
Wstawaj.
Sprawdziłeś godzinę?
Tak, zdążymy.
Lotnisko jest tam. Samolot do Izraela wylatuje za godzinę.
- Wpuszczą was. - Czekaj.
Roma mówił, że Gali jest w domu jego ojca. Że żyje.
Orna, chodź.
Zaraz macie lot.
Czekaj. Powiedz mi, co mu ukradła, a to odzyskam.
Chodź, idiotko!
Odzyskam to!
Proszę, czekaj.
Nie! Czekaj.
Zaczekaj!
Nie odjeżdżaj.
- To moja córka. - Odsuń się!
- Nie! Proszę. - Orna!
- Odsuń się. - Nie.
Nie mogę cię puścić. Nie, zaczekaj!
Proszę…
Nie jedź. Poczekaj.
Tylko chwilę. Proszę.
Cokolwiek mu ukradła, obiecuję, że to odzyskam.
Jestem jej matką. Znam ją. Znajdę to.
Proszę.
Anton.
Daj mi minutę. Pilnuj tej drugiej.
Były cztery paszporty.
Spytał mnie konkretnie o tego człowieka. Dlaczego?
Ma to, czego chce?
Tak.
Ale go nie znajdziesz.
Czemu? Skąd wiesz?
Bo my nie mogliśmy.
Wysłaliśmy już tam ludzi, profesjonalistów, i nie mogli go znaleźć.
Bombaj jest teraz bardzo niebezpieczny.
Chociaż masz po swojej stronie izraelski wywiad.
Pamiętaj tylko, że ci ludzie nie słyną z lojalności.
Jeśli coś znajdziesz, zadzwoń do mnie.
Wtedy zabierzemy cię do córki.
Anton!
BEZWARUNKOWO
Nazywa się Efraim Goldstein.
Efi, wiem.
Policja w Indiach też go szukała.
Jest jedno zgłoszenie.
Pasażer rozpoznał go w autobusie jadącym na lotnisko.
Był ranny, ale żywy. Policja to sprawdzała, ale bez skutku.
- Potem już nic. - Myślałam, że nie żyje,
bo kolega z Izraela wysłał mu tu pieniądze,
a on ich nie odebrał.
Powiem tak. Jeśli żyje, to nienajgorsze miejsce, by zacząć.
Nie jesteście z policji?
- Nie. - To skąd macie mój adres?
Może nam pani pomoże.
- Jesteście z Rosji? - Nie. Z Izraela.
A jakiej waluty używa się w Izraelu?
Branie zapłaty za przysługę to nie wstyd.
Jak mogę pomóc?
Nasz przyjaciel podróżuje sam po Indiach
i trochę się pogubił.
Nie do końca z nim dobrze.
Wiemy, że prosił kogoś o przelew tutaj
i ten ktoś użył do niego pani nazwiska.
Pomyślałyśmy, że może mu pani pomogła, coś mu sprzedała
albo nawet wie pani, gdzie jest.
Chwila.
Pokażę pani.
To on.
To nie wasz przyjaciel.
- Zresztą i tak go nie znam. - Jak to?
Jak to?
Ktoś się pomylił z tym przelewem.
Napisał „Lali Battahya” przez dwa T. Tak się nazywam.
Chodziło pewnie o „Lali Batahyę” przez jedno T.
Jest tu wielu ludzi o tym nazwisku.
Jak much przy śmietniku.
Zresztą i tak go nie znam.
Nie wiedziałam nawet o pieniądzach, zanim nie przyszli inni.
Chwila. Ktoś już o niego pytał?
Tak.
Dwóch Rosjan, jeden Amerykanin, a teraz Izraelki.
Dużo ma przyjaciół?
Tak czy siak, powiedziałam im to samo.
To nie ten dom.
Gdyby czekało na mnie 3000 euro,
tańczyłabym w drodze do banku.
Może kolega męża. Kto…
Mój mąż nie ma na to czasu.
Ledwo starcza mu go dla nas.
Przykro mi.
Starszy syn wraca zaraz ze szkoły.
Musi zjeść przed pracą.
Proszę.
Idźcie już.
Ale czemu ktoś dodał to drugie T?
To dziwny błąd.
Proszę pani.
Gdyby to miało sens, nie byłoby błędem, prawda?
Chodź.
Mam bardzo złe przeczucie.
Witaj w klubie.
To jaki mamy dokładnie plan?
Znaleźć Efiego, zabrać to, co ukradł, uwolnić Gali,
przeżyć globalne ocieplenie,
załamanie łańcucha pokarmowego, apokalipsę i umrzeć.
Dobra, ale chodzi mi o to, że…
nie jesteś tu z dobroci serca.
- Z dobroci serca też. - Jasne, ale…
powiesz mi, co to jest?
To, co ukradła Gali?
Dla tego też tu jesteś, nie?
Musisz to znaleźć i zabrać do kraju.
Nie. To raczej sytuacja typu: ty potrzebujesz podwózki, ja wypłaty.
Co?
Obopólna korzyść. Razem znajdziemy, co trzeba,
ty weźmiesz to do Rosji i odzyskasz swoją wkurzającą córkę,
a ja powiadomię Izrael, gdzie to jest, i wtedy zajmą się tym zawodowcy.
Nie martw się.
- Rita? - Tak.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Sam. - Miło mi.
Mały prezent od Stefana.
Dziękuję.
- Pozdrawia cię. - Jakiego Stefana?
Cicho, idiotko.
- Usiądziemy tam? - Tak.
Chodźmy.
Chodź.
Jesteś ranny i poszukiwany. Potrzebujesz dwóch rzeczy.
Paszportu, żeby stąd prysnąć,
i lekarza, żeby nie umrzeć.
I żeby zdobyć te dwie rzeczy, ktoś musi ci pomóc.
Ktoś wysłał mu pieniądze, ale to ślepy zaułek.
Nikt ich nie wziął.
No i jeszcze ta rana.
Z raną można sobie łatwo poradzić.
Ale trochę trudniej jest znaleźć lekarza.
Niewielu lekarzy w Bombaju robi taką robotę.
Jeśli był naprawdę ranny, jest duża szansa, że poszedł do tego.
Jak to było z autobusem?
Policja opublikowała rysopis i ktoś zadzwonił.
W Bombaju jest jakieś 15 000 autobusów,
ale widzieli go w takim, który jechał na lotnisko.
Minęły trzy miesiące i nikt nie ma pojęcia, gdzie on jest.
Chwileczkę.
Mówisz, że to wszystko stało się trzy miesiące temu?
Czyli ma związek z Krukiem?
Co to jest Kruk?
- Nieważne. - System naprowadzania rakiet.
- Co? - O tym mówimy, prawda?
O porwaniu.
Porwaniu? Jakim porwaniu?
Trzy miesiące temu czterech uzbrojonych mężczyzn
porwało tu z hotelu inżyniera,
a potem go zabiło.
Później inni mężczyźni próbowali zabić ich.
Nigdy o tym nie słyszałaś?
Było w wiadomościach.
Dziękuję, Sam. Wróćmy do tematu.
Po prostu tamten inżynier też był Izraelczykiem.
To urządzenie, które opracował, broń, system naprowadzania czy co tam…
to w zasadzie prototyp, który ukradł od was.
Wszyscy oni go szukali.
A teraz ten inżynier nie żyje i nikt nie wie, gdzie jest urządzenie.
Trzy miesiące temu przyleciała tu kupa ludzi,
przepychając się, żeby położyć na nim łapy.
Wiele osób zniknęło,
a wiele innych osób szukało tamtych osób.
Wszystko dobrze?
Tak, nic mi nie jest.
Macie jakieś zdjęcie tego gościa, którego szukacie?
Pokaż mu.
Spoko.
Pójdę się szybko odlać.
Jeśli przyjdzie kelnerka, weźcie mi kolejne piwo.
Czyli to Izraelczycy.
Dlatego tu jesteś?
- Powiesz mi chociaż, kim jest Stefan? - Nie.
- A co jest w paczce? - Nie.
Świetnie.
PORWANIE HOTEL BOMBAJ ATAK
7 OFIAR, 8 RANNYCH
Nagły atak.
Strzelanina, najbardziej nasilona o 10.00, trwała około 30 minut…
Nie!
Tak.
Nie.
W Bombaju, tak.
Dobra?
Nie poszedł do łazienki.
Co?
Widziałam przed chwilą, jak rozmawia przez telefon.
Okno przy łazience wychodzi na tył.
Zastanowiłem się nad czymś w toalecie.
Pomogę wam go znaleźć.
Możemy omówić szczegóły?
Chodź.
- Dokąd? - Musimy iść.
Co jest?
- Nie wiem, co… - Orna.
- Chce pomóc. - Co się dzieje?
W niczym ci nie pomoże.
- Kurwa, kobieto! - Chodź.
Co ty odpierdalasz?
Spokojnie. Turystki szukają restauracji.
Taksówka.
Nie. Teraz jem.
- Nie szkodzi. Smacznego. - Nie.
Przepraszam, mam teraz przerwę. Wyjdźcie, proszę.
To niebezpieczne miejsce i niebezpieczni ludzie.
Jeśli myślą, że ty coś wiesz, a oni nie, to cię załatwią, rozumiesz?
Nie wiedziałam, że chce nas zdradzić.
Idziemy do tego lekarza.
- Rita? - Tak.
Spóźniła się pani. Mam mało czasu. Dziś są urodziny mojego syna.
Przepraszam, to nie zajmie długo. Sto lat.
Która z pań jest ranna?
Chyba żadna.
Zgadza się.
- Co tu się dzieje? - Chodzi o konsultację.
Zadamy parę pytań i zapłacimy pańską stawkę.
Nie wiem, kto dał wam mój numer, ale popełnił błąd.
Radzę pójść do szpitala.
Nie, proszę. Szukamy przyjaciela. Tylko jedno szybkie pytanie.
Musicie iść.
- Ile ma lat? - Kto?
Pański syn. Mówił pan, że ma urodziny.
Dziewięć.
To dokładnie tyle, co mój.
Pewnie na mnie czeka.
Proszę, tylko jedno pytanie i damy panu wrócić do rodziny.
Proszę.
Dobrze. Co to za pytanie?
Szukamy naszego przyjaciela.
Wiemy, że był ranny, więc może…
Nigdy w życiu go nie widziałem.
Kiedy tu był?
Mówię, że go nie znam.
To było to pytanie? No to chodźmy.
Proszę, to dla mnie bardzo ważne.
- Bardzo. Proszę. - Nie.
Chodźmy. Nie musicie płacić.
Skąd masz broń?
Cicho. Siadaj. Tam.
Proszę. Mam dzieci.
Rita… Nie trzeba.
Nie przerywaj mi.
Mów. Kiedy tu był?
Leczyłeś go?
Mów, co się stało.
Umierał.
Rana odłamkowa w lewym biodrze. Kilkudniowa.
Chciałem operować go pod narkozą, ale odmówił.
Miał ze sobą walizkę. Bał się, że ktoś ją ukradnie.
Nie miałem wyboru.
Przez całą operację trzymał mnie na muszce.
- Był z nim ktoś inny? - Nie.
Podobno umierał. Ktoś musiał mu pomóc.
Przywieźć go, a potem odebrać.
Słuchajcie, nie wiem, dokąd poszedł.
Nie wiem, gdzie jest.
- Jeśli chcecie pieniędzy… - Powiedz tylko, kto mu pomógł.
Powiedział, że jeśli coś powiem, to zabije moją rodzinę, i ja mu wierzę.
Ja też mogę ją skrzywdzić.
- Rita, wystarczy. - Cicho.
- Proszę, nie. - Powiedz mi o nim.
Odpuść. Nie musimy…
Co robisz? Oszalałaś?
Zostaw mnie, idiotko. Pogięło cię?
Szlag!
Sama możesz sobie ryzykować,
ale mnie nie wchodź w drogę.
- Myślałam, że chcesz mi pomóc. - Pomagam.
Ale do tego muszę wyciągnąć nas stąd w jednym kawałku.
A każda dodatkowa minuta, którą spędzamy tu przez tę bzdurę,
- zwiększa szansę… - To nie bzdura.
Nie patrz tak na mnie.
Gali by nie chciała, żebym robiła takie rzeczy w jej imieniu.
Serio?
Tak. Co to za mina?
Kochana, Gali zrobiłaby je bez wahania.
Nieprawda.
- Nie wsiadają panie? - Dziękuję, pojedziemy następną.
Na pewno?
Proszę.
Nie wierzę, że tego wszystkiego chciała.
Sytuacja musiała się skomplikować.
Skomplikować?
Twoja córka była w wojsku na stanowisku, które dawało jej ogromną władzę.
Kiedy skończyła służbę, ktoś złożył jej ofertę.
Jeszcze więcej władzy i o wiele więcej pieniędzy.
Miała dwie opcje: być nikim albo się obłowić.
Nic się nie skomplikowało. To bardzo proste.
Wiesz, co zaoferowała Michaiłowi?
Mówił coś o pociskach.
O broni.
Nie ukradła bomby, która może zrównać całe miasto z ziemią.
To skalpel chirurgiczny.
Jeden bank. Jeden szpital. Jedna elektrownia.
Aż świat zapadnie się cicho od środka.
Nie sprzedała broni, tylko chaos.
Taka jest twoja córka.
I gdyby tu dziś była,
ani chwili by się nie wahała, co zrobić z tym lekarzem.
Muszę gdzieś zadzwonić. Spotkajmy się tu o 7.00.
I zostań w pokoju. Nie łaź nigdzie.
Przepraszam. U pana w pokoju klimatyzacja działa?
Nie.
Wyłączają tu o 2.00 generator.
Naprawdę?
Nie wiem dlaczego.
Czemu o 2.00?
I czemu w ogóle?
No dobrze.
Dobranoc.
Wszystko dobrze?
- Potrzebuje pan pomocy? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Zdecydowanie potrzebuję pomocy. Dziękuję.
Nie może się pan dostać do pokoju?
Ta karta teraz nie działa.
Wcześniej działała i wiem, że potem znowu będzie działać.
Przynajmniej ograniczyłem problem do teraz.
Dobry początek.
Prawda?
Zszedłem nawet na recepcję.
Pusto.
Próbował pan zadzwonić pod numer hotelu?
Co?
Doskonały pomysł.
Problem z głowy.
Telefon?
- Jest w pokoju. - Tym zamkniętym.
Nie innym.
Istnieje rozwiązanie…
Jest pani… Żydówką, prawda?
Przepraszam, słyszałem chyba, jak rozmawia pani ze znajomą po hebrajsku.
Tak.
Więc jako Żydówka
jak się pani czuje z zajebiście dużą swastyką nad głową?
A nie są w Indiach powszechne?
Bo pamiętam, że widziałam ją parę razy z córką
- na południu i… - No tak.
Nie odbierają.
- Zadzwońmy za pięć minut, dobrze? - Jasne.
Przepraszam, to jak to z nią jest?
Och, to stary hinduski symbol, prawda?
Swastika w…
sanskrycie oznacza pomyślność, dobrobyt.
Hitler ją wziął, obrócił o 45 stopni i umieścił na nazistowskiej fladze.
No i mamy teraz pokój, miłość i śmierć wszystkim Żydom.
Pokój i miłość.
Śmierć wszystkim Żydom.
Porąbane, nie?
Jedna rzecz może być dwoma przeciwnymi, jeśli obróci się ją o 180 stopni.
Czterdzieści pięć.
Stopni.
Mam poczucie, że się narzucam.
- Nie chce pani spać? - Nie, nie mogę spać.
- Na pewno? - Tak.
Próbowałam, ale mi się nie udało.
Chce pan…
Więc pani córka jest…
w tym samym hotelu?
Nie…
Nie, to…
Byłyśmy razem… na innej wyprawie.
Jestem tu drugi raz.
Rozumiem. To co tu pani teraz robi?
Pomagam…
szukam przyjaciela mojej córki, który zaginął.
A co pan tu robi?
Sam nie wiem.
W domu było mi ciężko. Mieszkam w Sheffield, w Anglii.
Moja żona w zeszłym roku zmarła.
Bardzo długo chorowała, więc…
Kiedy…
Kiedy umarła, poczułem w pewnym sensie ulgę.
Wiem, że brzmi to okropnie.
Nie.
Miałem z tego powodu poczucie winy.
To nie było dla mnie zdrowe ani odpowiednie.
Tak.
Potrzebowałem po prostu trochę spokoju.
Dla siebie, tak naprawdę.
Sorry… Chyba nie…
Wiedz, że nie miałem zamiaru
uwodzić cię tą smutną historią.
Nawet nie wiesz, jakie ja mam.
Wiesz, mam nadzieję, że znajdziesz córkę.
Nie, wszystko dobrze.
- Nie, prze… - W porządku.
- Wybacz. - Wszystko gra.
- Tylko… - Powiedziałem coś nie tak?
Pójdę tylko na chwilę do łazienki.
Przyjaciel twojej córki.
To jego szukasz, prawda?
Trochę cię wystraszyłem, wybacz.
Troszeczkę, tak?
Wszystko dobrze?
W porządku.
Spokojnie.
Odpręż się.
Rita!
Ktoś mi pomoże?
Proszę pana, pomocy!
Przepraszam, możecie mi pomóc?
Jest tu kto?
Nikogo nie ma.
Na pewno?
Tak.
Chodź.
Powoli.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Proszę.
Dziękuję.
Kiedy Gali miała…
cztery, pięć lat…
w jej przedszkolu był taki mały psychol.
Prawdziwy psychopata.
Groził jej, zniszczył jej lalkę.
Aż pewnego dnia tak mocno zepchnął ją z huśtawki,
że złamała rękę.
Biedactwo. To było latem.
Wtedy sama… byłam dzieckiem.
„Dzieckiem”. Miałam tyle lat, co Gali.
Poszłam do nauczycielki.
Miałam już gotową groźbę,
że jeśli go nie wyrzuci, to na nią doniosę.
Ale ona mi powiedziała…
że mama tego chłopca jest w szpitalu
i jestem okropną osobą, że ośmielam się cokolwiek mówić.
I nie wiem czemu, może dlatego, że nikt nigdy się za mną nie wstawił,
wycofałam się.
Nawet nie wiedziałam, jak do tego podejść. Byłam w kropce…
więc to zbagatelizowałam.
Palnęłam Gali mówkę o tym,
jak dojrzałą jest dziewczynką, i kupiłam jej nową lalkę.
I czekałam po prostu, aż problem rozwiąże się sam.
Kiedy teraz o tym myślę, było tysiąc takich sytuacji.
Tysiąc.
Więc co ja tam wiem?
Może jeśli nauczyłam Gali tylko, jak być ofiarą,
to moja wina, że wyrosła na bandytkę.
Ładna historia. Bardzo wzruszająca.
Jesteś zła przez to, co się stało?
To nie ma związku z tematem rozmowy.
- To o czym rozmawiamy? - Rozmawiamy o tym,
i specjalnie ujmuję to delikatnie,
czy jesteś bardziej naiwna, czy ciemna.
Tak czy siak, żyjesz w świecie fantazji.
Wyjaśnij.
Opowiadasz mi rzewną historyjkę o tym, jak nauczycielka tłumaczyła małego tyrana.
On jest chory, jego rodzina jest chora, biedactwo.
Ale ostatecznie dokładnie wiesz, kim on jest.
Gówniarzem, który złamał twojej córce rękę.
A co jednocześnie robisz?
To samo co nauczycielka.
Dajesz mi tysiąc wymówek dla Gali.
„To przeze mnie. To nie jej wina. Biedactwo”.
Nieważne, że nie rozumiała, w co się pakuje, i że tego nie chciała,
bo ostatecznie obie wiemy,
kim dokładnie jest.
To nie to samo. To coś innego.
Niby dlaczego?
Bo to moja córka.
Boże…
Jeśli ci trudno, to poczekaj.
Syn znalazł go w autobusie na lotnisko, kiedy sprzątał.
Był ranny.
Ktoś go postrzelił
i nie chciał iść do szpitala.
Syn nie wiedział, co robić. Od razu mu powiedziałam.
„Zadzwoń na policję”.
Ale potem Izraelczyk zaoferował mu pieniądze.
Tysiąc dolarów w gotówce.
Potem więcej, jeśli mu pomożemy, więc go tu wzięliśmy.
A potem?
Pomogliśmy mu.
Mój brat zna człowieka,
który załatwia takie rzeczy.
Skontaktował nas z lekarzem tu w Bombaju
i zorganizował mu nowy paszport.
Ale potrzebne było więcej pieniędzy.
Czemu ich nie dostał?
Proszę, nie zabierajcie tych, które nam dał…
Przestań.
- Niech je wezmą i odejdą! - Potrzebujemy ich…
Nie chcę pieniędzy. Chcę tylko wiedzieć, gdzie on jest.
Nic mu nie zrobiliśmy.
Zaczął czuć się bardzo źle.
Bardzo źle.
Do rany wdało się chyba zakażenie.
Nie chciał iść do szpitala.
Ja nie chciałam iść na policję.
Nie chcieliśmy żadnych kłopotów.
Gdzie on teraz jest?
Tutaj?
Tak.
Musimy tu dziś przenocować. Rano sobie pójdziemy.
Nikomu nic nie powiemy.
- Tak? - Tu Rita.
Cześć. Już cię łączę.
Co tam robisz, Olga?
Wera?
Mila?
Polina?
O, cześć, Polina. Dobry wieczór.
- Kim jest Polina? - Nikim.
Możecie zacząć się zastanawiać, co mi kupicie na święta.
Potrzebuję wakacji. Ma być ładnie i ciepło.
Może na Majorce.
Serio? To świetne wieści.
Załatwisz lot do Tel Awiwu?
Polecisz wieczorem. Jesteś bezpieczna?
O tak. Bardzo bezpieczna.
Znakomicie. Wysyłam maila.
Polina, co dzisiaj robisz?
Polina…
Spocznij.
Jutro w południe mamy lot do Moskwy.
- Z którego lotniska? - Śiwadźiego.
Nic wcześniej nie było. Prześpij się.
Orna?
Halo?
Tak.
Sorry, że tak dzwonię…
Czy coś się stało?
Pewnie jest u was środek nocy.
Nie szkodzi. Gdzie jesteś?
Nic ci nie jest?
Nie do końca.
Podziwiam cię, wiesz?
Jesteś jak bohaterka filmu. Jak Bambi.
Mieszkasz sobie w magicznym lesie,
a reszta z nas tapla się po szyję w błocie.
Mimo to jakoś dałaś radę.
Powiedz, kiedy byliśmy dziećmi,
myślałeś, że na kogo wyrosnę?
Nie wiem. Chyba o tym nie myślałem.
Ale po niektórych ludziach to widać, nie?
No…
można po nich wyczuć,
że będą siedzieć na tylnym siedzeniu.
Nie oni będą decydować o kierunku jazdy.
Nie, Orna, nie jesteś taka.
Nigdy nie byłaś.
Chce mi się pić. Chcesz wody?
Tak, poproszę.
Myślę, że tak naprawdę zawsze taka byłam.
Z Bennym, z ciążą.
Z Gali…
Z tobą też.
Nie widzę cię w ten sposób.
Na pewno nie teraz.
Chyba dopiero teraz czuję się gotowa, by być matką.
A mam 23-letnią córkę.
Nieźle pojebane, co?
Słuchaj…
nie, to nie jest pojebane.
Lepiej późno niż wcale, nie?
Proszę.
Dzięki.
Roni, wszystko w porządku? Trochę się martwię.
Co? Tak…
Wszystko dobrze.
Dzięki, Dori. Pomogłeś mi.
Orna?
Orna!
Gdzie jest?
Moja koleżanka. Gdzie?
Prosiła, by cię nie budzić, bo źle się czujesz.
Poszła już?
Tak. Parę godzin temu.
- Tak? - Tu Rita.
Już łączę.
- Halo? Nie lecisz? - Jest obsuwa.
Muszę lecieć do Moskwy. Pilnie.
Do Moskwy? Masz paczkę?
Potrzebuję lotu.
Dobra.
Na izraelski paszport?
Rita?
PASZPORT PAŃSTWA IZRAEL
WYLOTY
PORT LOTNICZY KRÓLA ŚIWADŹIEGO
Napisy: Marzena Falkowska