Wymieniałam z Robem listy, kiedy siedział w więzieniu.
Miał wtedy dużo wolnego czasu i wykorzystywał go na pisanie.
FILMOWIEC Z AUSTIN
To pierwszy list.
„Droga Claire.
W więzieniu czas płynie w dziwny sposób.
Czasami dzień trwa sekundę, a czasami sekunda trwa cały dzień.
Spędzanie 23 godzin na dobę w celi, rozciąga czas w nieskończoność.
Dużo czytam.
Przeczytałem całe Kroniki Diuny.
To jedna z najlepszych serii science fiction.
Klasyk.
Nie lubię łamigłówek”.
Wysłałam mu jakieś.
„Słucham NPR, chociaż wolę BBC.
Wykorzystałem te dziewięć i pół roku,
żeby stać się lepszym człowiekiem.
Ty tego nie zauważysz, bo znałaś mnie
tylko przez tydzień, ale wystarczy spytać moich rodziców,
może już ich nagrałaś do filmu.
Nie wiem, ile już masz.
Rozwinąłem się w tak wielu aspektach, że trudno to opisać.
Proszę, odpisz. Pozdrowienia, Rob”.
To był pierwszy list. Wymieniliśmy ich więcej,
zanim został wypuszczony za kaucją.
NIE ZAPOMNIMY
MORDERSTWA W AUSTIN
To, że mój wyrok został unieważniony, było niesamowite.
Stałem w drzwiach celi,
bo takie rzeczy przychodzą specjalną pocztą,
którą przynosi strażnik.
Bo to polecony.
Przynieśli mi to, a ja się zdziwiłem.
Pismo z sądu apelacyjnego. Otworzyłem i byłem w szoku.
Unieważnili wyrok ze względu na naruszenie szóstej poprawki,
czyli prawa do konfrontacji.
W procesie Springsteena
wykorzystali moje spisane zeznania
i odczytali fragmenty.
W moim procesie wykorzystano fragmenty jego nagranego przesłuchania.
Konstytucja stanowi, że ma się prawo
do konfrontacji z osobą, która wysunęła oskarżenia.
Ja odmówiłem zeznań w jego procesie,
on w moim.
Więc jak mieliśmy się skonfrontować
z naszymi oskarżycielami?
SĘDZIA W PROCESIE ROBA I MIKE’A
To była szara strefa prawa.
Kiedy sprawa trafiła do sądu najwyższego,
zapadła decyzja,
która całkowicie zmieniła prawo, uporządkowała je.
A to unieważniło sprawę.
Nowe informacje
w sprawie zabójstw z Austin.
Zdaniem sądu apelacyjnego,
Michael Scott nie przeszedł
sprawiedliwego procesu.
Jego zeznania zostały źle przedstawione przysięgłym.
Nie miał też możliwości konfrontacji
ze Springsteenem.
Unieważniono wyroki Scotta i Springsteena.
Naruszono ich prawa konstytucyjne.
Za każdym razem, kiedy słyszę...
MATKA ELIZY
...że „naruszono ich prawa”...
Nasze córki zamordowano.
Sąd najwyższy Teksasu zdecydował w głosowaniu pięć do czterech.
GŁÓWNY ŚLEDCZY 1997-2002
Czyli czterech sędziów uznało,
że to nie ma znaczenia, ale decydowała większość.
Dlatego będzie nowy proces.
Ile czasu spędziłeś w więzieniu?
Sześć i pół... siedem lat?
Tak obstawiam.
Ludzie nie rozumieją kolejności wydarzeń.
Zbrodnia miała miejsce w 91.
ADWOKAT MICHAELA SCOTTA
Scott i Springsteen przyznali się w 99.
Obaj przegrywają procesy. Jeden dostaje wyrok śmierci,
drugi dożywocie.
Siedem lat później mamy unieważnienie i nowe procesy.
Prokurator okręgowy zdecydował,
że skoro zeznania sugerują, że co najmniej jedna z dziewczynek
została zgwałcona,
będzie DNA do wykorzystania w procesie.
Miałeś orgazm?
Nie wiem, czy doszło do wytrysku.
Podczas pierwszego procesu zrobili profil genetyczny
i nie znaleźli obcego DNA.
Pewnie dlatego, że wtedy potrzebowali dużych próbek.
Teraz użyli nowej technologii,
Y-STR, która pozwala
na rozpoznanie dużo mniejszych próbek.
Sąd dowiedział się o tej nowej technologii...
ZESPÓŁ OBRONY SPRINGSTEENA I SCOTTA
...i uznał, że jej użyje,
bo nie możemy teraz wykorzystać zeznań.
Udowodnimy winę naukowo.
Istnieją chromosomy X i Y.
XX to kobiety, XY to mężczyźni.
Ta metoda pozwala zignorować DNA kobiety.
Zadzwonili do nas z gabinetu sędziego
i nas wezwali.
Na miejscu powiedzieli,
że stworzyli profil genetyczny
z próbki Amy Ayers...
WIEK: 13
i nie pasuje on do żadnego z oskarżonych.
Ani naszych, ani dwóch pozostałych.
DNA dowodzi, że zrobił to ktoś inny.
ADWOKAT SPRINGSTEENA
Nie któryś z naszych chłopaków.
Pewnie teraz oskarżenie powie,
że sprawców było pięciu, a nie czterech.
Nieważne, że nie zgadza się to z teoriami,
które przedstawiali w pierwszym procesie.
Myśleli, że zbadanie DNA
udowodni ich tezę.
Zamiast tego ujawnili prawdę i nie mogą się z tym pogodzić.
Oskarżenie stwierdziło,
że doszło do kontaminacji.
Coś się stało z tą próbką.
Albo kontaminacja, albo kolejny sprawca.
ADWOKAT TRAVIS COUNTY
W 91 były inne procedury zbierania
i przetwarzania dowodów
w laboratorium.
Ta metoda wykrywa cząsteczki martwego naskórka,
czyli wszyscy, którzy mieli kontakt z próbką,
mogli ją zanieczyścić.
Pamiętajcie o warunkach.
Na miejscu zbrodni stała woda.
SZWAGIERKA AMY
Na ziemi leżały nagie ciała dziewczynek.
To mogło być wszystko.
BRAT AMY
W końcu to był lokal gastronomiczny.
Zaczęli badać wszystkich strażaków,
którzy byli na miejscu. było ich ponad 50.
Wszyscy policjanci, którzy tam byli, personel organów ścigania,
koroner, ojciec Amy,
jej brat,
sprawdzali wszystkich.
Po zbadaniu ponad dwustu mężczyzn,
którzy nawet tylko spojrzeli na ciało,
nikt więcej im nie został.
Chyba że to był ktoś spoza tego grona.
Zabójca.
Zanieczyszczenie jest możliwe,
ale nieprawdopodobne.
Pełny profil genetyczny z wymazu z pochwy najmłodszej ofiary
to nie zanieczyszczenie, tylko zabójca.
CZERWIEC 2009 ROKU
Od czasu pierwszego procesu
pojawiły się nowsze sposoby badań DNA.
Jestem pewna,
że dowody w sprawie zabójstwa
czterech dziewcząt zawierają DNA mężczyzny,
którego tożsamości nie znamy.
W związku z tym, nie mogę z czystym sumieniem
dopuścić do kolejnego procesu, zanim nie ustalimy,
czyje to DNA.
Po raz pierwszy w historii Teksasu,
wypuszczono na wolność dwóch mężczyzn
oskarżonych o poczwórne zabójstwo.
Stwierdziłem, że nie mogę ich dłużej trzymać w więzieniu,
więc wypuściłem ich za kaucją
i ustaliłem termin kolejnego procesu.
Jestem przekonana, że Springsteen i Scott są odpowiedzialni
za zabójstwa w lodziarni.
Zapewniam wszystkich, że będziemy kontynuować
pracę nad sprawą aż do kolejnego procesu.
Przeprosiłem Roberta,
że tyle to zajęło.
Ostatni raz był na wolności dziesięć lat temu.
Obiecałem mu, że nie wróci za kratki.
Wygramy, nieważne jak.
Przez proces czy inaczej.
Jakie to uczucie?
Cudowne. Dziękuję Bogu, rodzinie
i mojemu obrońcy.
Świadomość, że sprawca
może nigdy nie zostać odnaleziony jej nie przeszkadza.
Sprawa zamknięta. Nie potrzebowaliśmy DNA.
MATKA JENNIFER I SARAH
Oni będą za to płacić przez resztę życia.
Na ich miejscu zostałabym w więzieniu.
Tam jest bezpieczniej, bo na wolności jest wielu, którym się to nie spodobało.
CZERWIEC 2009 MIESIĄC PO WYJŚCIU ZA KAUCJĄ
To prosta sprawa.
Chodzi o nieodpowiednie przesłuchania,
przekraczanie granic...
i wykorzystywanie technik,
które prowadzą do fałszywych zeznań.
Problemem jest brak obiektywizmu.
Szukają dowodów winy,
bo są o niej tak przekonani.
To Carlos Garcia. Wydaje mi się,
że ćwiczy mowę początkową
do drugiego procesu.
To musiał być 2008 albo 2009.
Michael próbuje sobie przypomnieć szczegóły.
Boi się, bo nie pamięta.
Zaczyna mówić: „To jest broń, tak?
Powiedzcie mi”.
Zeznaje, że z tej broni zginęły dziewczynki.
Paul Johnson wiedział.
Siedział w pokoju obok, oglądał nagranie
i wiedział, że to nie ta broń,
bo osobiście zlecił jej zbadanie.
Laboratorium balistyczne stwierdziło,
że to mało prawdopodobne, żeby dziewczynki zginęły z tej broni.
W pierwszym procesie
za mało mówiło się o tym,
że broń nie została odnaleziona
i niewiele łączy oskarżonych ze zbrodnią.
Policja wiedziała, że to nie ta broń,
pomimo tego, że zeznania Michaela Scotta
sugerowały coś innego.
Minęło siedemnaście lat od zbrodni.
Nigdy nie znaleziono najmniejszego dowodu
łączącego oskarżonych z tą sprawą.
Ani jednego.
Ile to już trwa?
- 48 minut. - Okej.
Trzeba to skrócić do dwudziestu.
Moim zdaniem Johnson nawalił.
Mało tego, ukrywał to, co nie pasowało do narracji.
Badania kul z ciał dziewczynek
nie mogą jednoznacznie wykazać,
czy pociski pochodzą z broni Maurice’a.
Maurice powiedział, że broń,
z którą go aresztowaliśmy, to ten sam rewolwer,
którym Forrest zabił dziewczynki.
Ale wiedzieliśmy, że Maurice miał dostęp do innych pistoletów.
Nie mogliśmy na pewno potwierdzić zgodności,
ale to nie oczyściłoby Maurice’a, bo miał dostęp do broni.
Tamten rewolwer
mógł być narzędziem zbrodni tylko, jeśli wierzyć Maurice’owi.
Uważam się za uczciwego człowieka.
Mówię prawdę.
Postępuję uczciwie w każdej sytuacji
i tak było prowadzone moje śledztwo.
Jak dla mnie, wyroki potwierdziły moje przekonania.
Oni to zrobili, a my udowodniliśmy to
ponad wszelką wątpliwość.
Scott i Springsteen...
PRZESŁUCHANIE WSTĘPNE
...po raz pierwszy
stanęli przed sądem z wolnej stopy.
Obaj wyszli z więzienia po tym,
jak sędzia Mike Lynch zezwolił na kaucję
i dał oskarżycielom szansę na działanie do dzisiaj.
Proszę wstać.
Sąd rozpocznie rozprawę,
którą poprowadzi sędzia Mike Lynch. Proszę usiąść.
Witam. Rozprawa jest nagrywana.
W sierpniu sąd wydał decyzję
ze względu na wyjątkowe okoliczności
i wyznaczył ten dzień na moment, w którym strony ogłoszą,
czy są gotowe na kolejny proces.
Jak sąd wie, oskarżenie przeprowadza badania
mające na celu zidentyfikowanie mężczyzny...
ZASTĘPCA PROKURATORA
...którego DNA znaleźliśmy
dzięki przebadaniu wymazów z pochwy jednej z ofiar.
Z tego względu i z uwagi na to,
że nie zidentyfikowaliśmy jeszcze tej osoby,
nie widzimy innej możliwości
niż wniesienie o oddalenie procesu
w związku z dalszym śledztwem,
mającym na celu zidentyfikowanie nieznanego mężczyzny.
- Coś jeszcze? - Nie.
W związku z brakiem sprzeciwu, sąd przychyla się do wniosków
dla zarzutów wobec obu oskarżonych.
Prokuratura nie była gotowa ze względu na przetwarzanie dowodów,
więc byłem zmuszony oddalić sprawę.
Myślę, że wszyscy działaliśmy w ramach prawa i postępowaliśmy sprawiedliwie.
Widzę, że prawie wszyscy są niezadowoleni.
Przepraszam.
Nie doszło do rozwiązania.
Ale zakładam, że oskarżeni
cieszą się z wolności i braku zarzutów.
Możemy porozmawiać?
Bez komentarza.
To nie jest zwycięstwo.
Najważniejsze pytanie w tej sprawie pozostaje bez odpowiedzi.
Kto popełnił tę zbrodnię?
Gdzie są sprawcy? Musimy ich znaleźć.
I, co najważniejsze, powinniśmy współczuć
rodzinom dziewczynek.
Można iść do sądu i nie uświadczyć sprawiedliwości.
Takie prawo.
Sprawiedliwość może być czymś innym dla mnie...
OJCIEC AMY
...i dla każdego dookoła.
Sprawiedliwość może być zemstą.
Żeby było jasne...
To była bardzo trudna decyzja,
której wolałabym nie podejmować.
Uważam jednak, że to najlepsza strategia, dzięki której...
DETEKTYW
...będziemy mogli kiedyś ponownie sądzić Springsteena i Scotta
Możecie sprawdzić CODIS
albo bazę przestępców seksualnych?
Nie ma baz z takimi profilami genetycznymi.
Ten powstał z badania Y-STR
Co to znaczy dla wymiaru sprawiedliwości?
Albo wypuściliście dwóch zabójców,
albo skazaliście niewinnych ludzi.
Jak mamy w takiej sytuacji
ufać systemowi?
Dwudziestu czterech przysięgłych wysłuchało procesu
i zdecydowało o winie oskarżonych.
Sytuacja się rozwija.
Musimy znaleźć osobę, do której należy to DNA.
Uważam, że byłoby nie w porządku przekazać teraz sprawę przysięgłym
i wymagać, żeby zgadywali.
Zaczekamy.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Wyglądasz na pewnego siebie.
To jego pierwszy dzień na wolności.
Poza więzieniem.
Świetnie wyglądasz.
Zdrowo i w ogóle.
Wycofano zarzuty.
LISTOPAD 2009 TYDZIEŃ PO ODDALENIU ZARZUTÓW
Jesteś teraz bardzo blisko oczyszczenia swojego dobrego imienia.
Nie zostałem oczyszczony,
zarzuty jedynie oddalono.
Przechodzę
z jednego więzienia do innego.
Kurde.
Spodnie za sto dolców, a pasek nie wchodzi w szlufki.
To nie cieszy tak bardzo,
jak wszyscy sobie wyobrażają.
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Pytanie, czy kiedykolwiek zostanę oczyszczony z zarzutów.
- Miło poznać. - To producentka.
Rozgośćcie się.
EKIPA 48 HOURS
Zrobię więcej kawy. Mam też Gatorade i Doktora Peppera.
- No i wodę. - Świetnie.
Nagramy sobie dodatkowe ujęcia
takich zwykłych czynności.
To jest moja kuchnia.
Mam mały toster, mikrofalówkę,
patelnię.
Robert Springsteen ma teraz 35 lat.
CZWARTY PROGRAM 48 HOURS
Nie spodziewał się, że spędzi 10 lat w więzieniu.
W ostatnich latach zrobiło się z tym sporo zamieszania
i chciałbym naprostować sytuację,
żeby ludzie poznali prawdę.
Znaleziono twoje odciski palców?
Nie.
- Krew? - Nie.
- DNA? - Nie.
- Włosy? - Nie.
Trudno mu jednak wyjaśnić, dlaczego po wielu godzinach zaprzeczania,
przyznał się do winy.
Jak to się stało?
Nie wiem.
Przez jakieś psychologiczne kwestie, których nie rozumiem.
Żałujesz, że się przyznałeś?
Trochę tak, a trochę nie.
Rozmawiałem z kilkoma prawnikami i ekspertami
i wszyscy mówią, że to się zdarza.
Ludzie zaczynają rozumieć,
jak działają fałszywe
i wymuszone zeznania.
TRZY TYGODNIE PO ODDALENIU ZARZUTÓW
Bierz go, Belle.
Cześć, Belle.
Wspomniałem o cytacie?
John Wisser zapytał, jakim wierszem
opisałbym koniec mojej sprawy.
Powiedziałem, że cytatem z Eliota.
„Oto jak kończy się świat. Oto jak kończy się świat.
Nie z hukiem, ale skomleniem”.
To okropne.
Wszystko się skończyło, bo nauka zawiodła.
I tak sobie siedzimy.
Proszę bardzo.
Chcesz cygaro?
Nie, dzięki.
Rozmawiałem rano z sędzią Lynchem.
Sprawa jest zamknięta, ale nigdy się nie skończy.
To jeden z tematów, który poruszyliśmy.
Pytał o ciebie i tak mu powiedziałem.
On myśli, że wyjechałeś.
Powiedziałem, że jesteś w Wirginii Zachodniej
i nigdy nie wrócisz do Teksasu.
Prokuratura uważa, że jesteś winny. Policja jest wściekła.
Gdyby cię złapali za kółkiem, mógłbyś już nie wyjechać z Austin.
Znaleźliby powód, żeby wsadzić cię za kratki.
O to mi chodzi.
Chociaż zarzuty wycofano,
mówiłyby o tym wszystkie media.
Oskarżony w sprawie zabójstw... Belle, na litość boską.
Bo cię wypcham...
Nie. Nie obchodzi mnie, co myślisz.
Lubię Teksas. Nie chciałem wyjeżdżać,
ale tak będzie najlepiej.
Nie wiedziałam, że tak wygląda sytuacja z policją.
Nie wiemy tego na pewno,
ale kiepsko to wygląda.
Nie chcemy kłopotów.
Przezorny zawsze ubezpieczony.
N2 na wschód. Jest tu parking.
ROK PÓŹNIEJ
EMS 10-18. Ranny funkcjonariusz.
Rutynowa kontrola skończyła się postrzeleniem człowieka,
który już wcześniej miał problemy z policją.
Policjant oddał strzał
i trafił podejrzanego.
Ofiara to Maurice Pierce.
Policja twierdzi, że Pierce przegapił znak stop
i zaczął uciekać,
skacząc przez płoty.
Kiedy Wilson go dogonił...
Policjant próbował go przeszukać i aresztować.
Powiedział, że poczuł coś mokrego
i zorientował się, że Maurice wyjął nóż
i ranił go w szyję.
Stan Wilsona jest stabilny.
Podejrzany został znaleziony martwy
w jednym z ogródków.
Maurice Pierce jest znany w Austin
ze względu na powiązanie z zabójstwami w lodziarni.
Jego rodzina mówi,
że ze względu na przeszłość nie ufał policji.
Kiedy zadzwonił do mnie starszy sierżant z wydziału zabójstw,
zrugałem go.
Powiedziałem, że powinni po mnie zadzwonić.
Nie chciałem usłyszeć o śmierci Pierce’a, chciałem ją zobaczyć.
Zawsze miałem nadzieję,
że znajdziemy dowody,
będzie proces
i skażemy go na dożywocie.
Kiedy dowiedziałem się
o jego śmierci, nie wstrząsnęło to mną.
Może to brzmi ostro, ale to prawda.
Przez lata Pierce rozmawiał z policją.
Oni chcieli go przesłuchiwać, on zawsze przychodził.
Bał się gliniarzy.
A oni go męczyli, bo był najważniejszym podejrzanym.
Johnson go zamęczał, a on zawsze zeznawał.
7 LAT PO ZBRODNI
Na pewno sam rozumiesz.
Jestem odpowiedzialny za tę sprawę
i frustruje mnie to, że masz informacje,
których nie mogę z ciebie wyciągnąć.
Ważne,
czy dążysz do prawdy w tej sprawie.
Inni policjanci,
którzy mnie przesłuchiwali,
kiedy miałem 16 lat,
zastraszali mnie.
Mówili, że wiedzą, że jestem winny, a nie miałem nic wspólnego ze sprawą.
Nie było mnie tam.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Powiedziałeś,
że Forrest wziął broń,
wrócił i mówił,
że je zabił.
Kiedy tak powiedziałem?
Po zabójstwach.
Na przesłuchaniu?
Tak.
Nie było mnie tam
i nie ma pełnego przesłuchania.
Jest tylko od piątej rano.
- Tak. - Co działo się
przez większość czasu?
Co z tą częścią przesłuchania,
kiedy mnie zastraszali?
Rzucali mi zdjęcia
i mówili, co się stało z tymi dziewczynami?
Gdzie te nagrania?
Nie nagrywali.
Dlatego się boję.
Ja niczego przed ciebie nie rzucam.
Wmawianie szesnastolatkowi,
że kogoś zabił,
choć nic nie zrobił,
jest przerażające.
Myślisz, że pamiętałbyś zabójstwo?
Tak.
Mam nadzieję.
Gdybym zabił, nie zeznawałbym.
Mówiłeś,
że nie pamiętasz. W kółko.
A potem, kiedy pisałem, zacząłeś płakać.
To znaczy, że sobie przypominasz.
To wraca.
Płacz nie oznacza, że coś się ukrywa.
A co oznacza?
Że mnie przerażasz.
O tym mówię.
Śmierć Pierce’a spowodował zespół stresu pourazowego.
Bez dwóch zdań.
Gdyby nie przyniósł wtedy rewolweru do centrum handlowego,
toby żył.
Nie rozmawialibyśmy teraz o tym.
Nie przechowuję policyjnych rzeczy w domu.
Nawet zdejmuję buty.
Ale pracuję też z domu...
DETEKTYW
...więc to nie takie proste.
Kiedy byłem w wydziale zabójstw, rozwiązywałem 100% swoich spraw.
Odszedłem bez otwartych śledztw.
Może się zapeszyłem,
bo przyszedłem tutaj i dostałem sprawę lodziarni.
Przy OJu Simpsonie do badania DNA
potrzebowali dużej ilości krwi.
Teraz zbieramy pikogramy,
czyli jedną tysięczną nanograma,
której nie widać gołym okiem.
Mam wrażenie, że laboratoria potrzebują
coraz mniej materiału.
WYDZIAŁ SPRAW NIEROZWIĄZANYCH
Ostrożnie.
Proszę.
Tak to mniej więcej było?
Zrekonstruowaliśmy to ze zdjęć i nagrań.
Z przodu siedzieli klienci,
a z tyłu zaczął się pożar, tu były dziewczynki.
Widzimy to w pierwszej kolejności.
Mamy wszystkie dziewczynki z biografiami.
Każdą z nich...
widzimy z rana.
To przypomnienie, że one mają swoje historie,
rodziny, twarze i całe życia.
To nie jest zwykła sprawa,
to coś więcej.
Mamy oryginalne materiały z lodziarni.
Te dwie szafki są pełne oryginalnych materiałów.
Mamy więcej takich szafek w innym miejscu.
To pokazuje, ile było wszystkiego w tej sprawie.
Mamy tu tylko część dowodów.
Proszę. To oryginalne kasety.
Z przesłuchań... Z aut.
Gdybyśmy chcieli obejrzeć,
musielibyśmy znaleźć magnetowid.
KOPIA Z DŹWIĘKIEM
SCOTT PO ARESZTOWANIU
Mamy nieznane DNA...
LODZIARNIA
SPRAWA NIEROZWIĄZANA
...które trzeba dopasować. To najważniejszy cel.
Może to kwestia zanieczyszczenia albo kolejnego sprawcy.
Jakie jest prawdopodobieństwo, że to zanieczyszczenie?
Mamy pierwotny profil z 2008.
Potem w 2017 i 2019
znaleźliśmy ten profil w innych miejscach.
Inne laboratoria,
inne, niepowiązane dowody.
Jak doszłoby do zanieczyszczenia
w innych miejscach zbrodni,
z innymi ludźmi i innymi procedurami,
podczas których dowody trafiały do różnych laboratoriów, w różnym czasie?
Szanse na to,
że wszystkie te niepowiązane dowody
przekazywane przez innych ludzi, w różnych laboratoriach
i okresach, zostały skażone
przez tego samego mężczyznę,
są jak kilkukrotna wygrana na loterii.
Oskarżenie uzna,
że sprawców było pięciu, a nie czterech.
Do zanieczyszczenia nie doszło przez pracowników laboratorium ani innych.
Są teorie o piątym sprawcy
i o niewinności czwórki podejrzanych,
ale dopóki nie znajdziemy
właściciela DNA,
to tylko spekulacje.
Nie rozumiem.
Wszyscy mówią o zanieczyszczeniu.
Rodzina w to wierzy.
Były policjant też mi tak powiedział.
Zakładam,
że to przez powiązanie ze śledztwem.
Mózg trochę mi się przegrzewa.
W zeznaniach nie ma żadnej innej osoby.
To by...
unieważniło zeznania.
Bo w tym kontekście to nie ma sensu.
Tak.
Nie wypowiem się...
dopóki nie zidentyfikujemy tej osoby.
To może być ktoś niezwiązany ze sprawą,
mogło dojść do przeniesienia DNA
kogoś znajomego.
Może to ślepa uliczka. Nie wiadomo.
Nie uważamy, żeby DNA udowadniało winę lub niewinność.
EKSPERT DNA
DNA to tylko ślad,
który może wskazać źródło materiału i to,
kto nim nie jest.
Ale jak i kiedy DNA się tam znalazło,
trzeba ustalić w toku śledztwa.
Przy każdym badaniu DNA
bierze się próbkę i się ją wykorzystuje.
Po wykorzystaniu tracimy próbkę.
Kiedy mamy mało materiału,
możemy mieć tylko jedną szansę, bo po wykorzystaniu
nie da się wszystkiego cofnąć.
Zrobili pełny profil?
To bardzo nowatorskie podejście,
wykorzystujące najnowsze z najnowszych technologii.
Nie wiemy, czy uzyskamy dzięki temu
pożądane odpowiedzi,
czy będzie to jedna wielka strata czasu,
bo nikt tego nigdy wcześniej nie zrobił.
Chwytamy się brzytwy, bo niczego innego nie możemy zrobić,
żeby rozwiązać tę sprawę.
Dobrze... Proszę o cierpliwość.
Bardzo przepraszam. Radzimy sobie z przestępstwami,
ale nie z technologią.
Dobrze, to jest mój zespół, o którym opowiadałam.
PRYWATNA DETEKTYW
Oni bardzo chcą pana poznać,
EMERYTOWANY DETEKTYW
bo tak pana zachwalałam.
Jest sporo pytań,
ale zacznijmy od tego,
co zrobiłby pan inaczej? Znając dzisiejszy stan wiedzy.
Sprawdzałbym dalej
ludzi znad rzeki.
Maca i pozostałych, z którymi spędzał czas.
Nie robiłbym z nich podejrzanych, ale chciałbym wyciągnąć z nich informacje.
Dostaliśmy mnóstwo zgłoszeń na temat Maurice’a.
Zgodnie z zeznaniami Maurice’a właśnie tam,
pod mostem, trzymali wspólną broń.
Według naszych podejrzeń chodzi o kaliber .38.
Powiesz nam, gdzie on przechowuje broń?
Kojarzycie Shoal Creek?
Nad rzeką, o, tam.
Tak powiedział Forrest.
Forrest powiedział, że tam Mace trzymał broń?
Nie wiedziałem, że padły takie słowa. To szaleństwo.
IMPREZOWICZ ZNAD RZEKI
Nie wiem nawet, jak na to odpowiedzieć.
Kiedy mówił o jakimś Mace'ie
mieszkającym w North Cross z matką,
musiał mówić o mnie.
To było to mieszkanie po drugiej stronie.
Tutaj?
Nie znałem nikogo innego,
kto mieszkał tam z mamą. Byłem tylko ja,
skinhead, czy coś.
Nie sądziłem, że tu wrócę.
Młodość mnie dopada.
To było tutaj.
Lodziarnia jest dwie minuty spacerem stąd.
IMPREZOWICZ ZNAD RZEKI
Z kilkaset metrów. Blisko.
Centrum handlowe jest za tymi budynkami.
Ale wszystko zarosło.
To było...
Przychodziliśmy tu, żeby pić w ukryciu.
- Tak. - To wszystko.
Według zeznań
mieliście tu broń.
- Bzdura na kółkach. - Pytali mnie o to.
Absurd.
Pytali o to
i poprosili mnie o próbkę DNA,
bo pierwszą chyba zgubili.
Po pierwsze nie mieliśmy kasy.
Gdybyśmy mieli forsę na spluwę,
nie zostawialibyśmy jej nad rzeką.
Sam pomysł wspólnej broni jest idiotyczny.
Byliśmy pełni brawury.
Chcieliśmy być fajnymi twardzielami,
ale nie byliśmy źli. Nikogo nigdy nie skrzywdziliśmy.
Nigdy.
Ludzie nie lubią wysłuchiwać,
że istnieją złe osoby
i że większość z nas
nie jest ani dobra, ani zła i może pójść w różnym kierunku.
Ale to może częściowo wyjaśnić sprawę.
Bo ktoś mógł być zły, a reszta po prostu go posłuchała.
Nie rozumiem tylko,
jak ci, którzy dali się w to wciągnąć, mieliby nigdy nie puścić farby.
Jakim cudem?
Tak, ktoś był zły,
ale uważam, że ludzie postępują różnie.
Ja nie chcę taki być.
Ustawmy się w kręgu.
Chwyćmy się za ręce.
Dziękujemy Bogu.
KSIĘGOWA, GIMNAZJUM BURNET
Jesteśmy wdzięczni za to, że nas połączył.
Prosimy o zdrowie dla wszystkich
i żebyśmy zaznali spokoju
- w imię Jezusa. - Amen.
Odsuńmy to, bo kapsuła tam jest.
Patrz.
- Tak. - Jest.
Odsuńmy. Ostrożnie.
Przesuń tam.
- To było w pudełku? - Nie pamiętam.
Pamiętam, jak ją robili.
Coś tam jest.
Czy to jest to?
- Nie pamiętasz? - Nie.
Tamten rok jest jak za mgłą.
Tak.
No nie wiem...
Przez te korzenie może tego nie być.
Może to tu.
Bez sensu.
Jej zdaniem było trochę z boku.
Nawet jeśli rodzice tak nie uważają.
Jak myślisz, możemy z boku?
„Najlepsi koledzy.
Amy Ayers, 21 lutego 1992 roku”.
Proszę.
- Udało się? - Ostrożnie.
- Ale bałagan. - Gazeta.
Coś jest w tej torebce.
Przynieście śmietnik.
To wstążki zwisające z drzewa.
Tak.
Były na drzewie, kiedy je sadzili.
Widzę jakieś imiona.
Wiązali to na drzewie.
Nie zapomnimy.
To jest to pudełko.
Miło, że nie byli w tym sami,
nawet jeśli tak się czuli.
CÓRKA SHAWNA I ANGIE
Widać, że wiele osób ją kochało
i o niej myślało.
To ona.
Gdy byliśmy w szkole podstawowej,
nie wiem, czy...
Jak wyschnie, może będzie lepiej.
Pamiętam, że nie wiedziałam wszystkiego.
Ale wiedziałam o tym od zawsze.
Dziadkowie mają ją na jednej poduszce.
Zawsze się zastanawiałam, kim była.
Mają też taki korytarz,
w którym jest trochę rzeczy z Amy.
Widać, jak to na nich wpłynęło.
Tata niewiele o tym mówi.
Zwykle mama o tym opowiada.
Czasem się zastanawiam, jacy by byli,
gdyby to się nie wydarzyło.
NIE ZAPOMNIMY
Koniec rozdziału.
To, że straciłam siostrę 30 lat temu,
widać na różne sposoby.
Mam na imię Sonora i jestem terapeutką.
SIOSTRA ELIZY
Mam prywatny gabinet w Massachusetts.
Do tego zawodu przyciągnęło mnie to,
że sama przez bardzo długi czas próbowałam stanąć na nogi.
Na początku, kiedy straciłaś dziecko,
jakie to było
dla ciebie doświadczenie?
Uważam, że opowiadanie swojej historii
w różnych miejscach ma wiele zalet.
Napisz list do swojego dziecka.
Może być o tym, co się teraz u ciebie dzieje.
Trauma nigdy nie traci na sile.
Kiedy ktoś spyta, czy pamiętam lodziarnię,
moje ciało się zmienia
na samo wspomnienie.
To może się nigdy nie zmienić.
Minęło 31 lat, a nadal o tym rozmawiamy.
Choć tego unikam.
Bez was
bym o tym nie mówiła.
Ale potrzebowałam tego.
Wczoraj rozmawiałyśmy o tym,
że przez to przeżycie dowiadujemy się o rzeczach,
o których inni nie wiedzą.
To nie działa tak u wszystkich.
Nie.
Niektórzy z mojej rodziny
zrobili się bardziej cyniczni.
Nie umiem tego opisać,
a próbuję.
Dlaczego te tragiczne wydarzenia otworzyły mnie na miłość,
chociaż mogło być odwrotnie?
Jedno i drugie się zdarza.
Właśnie.
- Jedno i drugie. - Tak.
Bywamy chamscy i cyniczni,
ale czujemy też, że przeszliśmy na drugą stronę.
Jesteśmy bliżej miłości.
To niesamowite, jakich narzędzi trzeba użyć, żeby stanąć na nogi
i jak rzadko z nich korzystamy. Tak bardzo oswajamy ból,
że wydaje nam się on wygodniejszy niż światło i wolność.
OJCIEC ELIZY I SONORY
Często to słyszę na terapii grupowej.
Nie podoba mi się to,
ale boję się, bo nie wiem, jaka jest inna możliwość.
Wiem, jak trzymać się bólu
i jak z nim żyć.
Powtarzam, że kiedy umrę,
mam nadzieję, że wystarczy mi odwagi na ten skok.
Chcę w wolności rzucić się w kolejny etap, nieważne jaki.
- Żeby odpuścić strach. - Właśnie.
Myślę, że jedną z trudności, którą dostrzegam 30 lat później,
jest ustalenie, jak żyć tak,
jak się chce.
Nie chodzi o to, żeby się tym nie przejmować,
tylko żeby znaleźć to, co się kocha i to,
co chce się robić.
Tak.
To jest trudne.
Ale bardzo ważne. Wróciłem do szkoły
po dziesięciu latach.
Zająłem się inżynierią.
W zabójstwach trudne jest to,
że angażujemy się w śledztwo.
Tak.
Czy to dobrze, czy źle, czy ktoś nawalił...
Dopiero podczas terapii grupowej
się wyzwoliłem.
Zostałem zaproszony, bo mój ojciec zmarł.
Może to banalne.
Miał 85 lat, chorował.
Przez cały czas na terapii mówiłem o Elizie.
Mówienie o żałobie pozwoliło mi się uwolnić.
Przy zabójstwach tego brakuje,
- a to jest potrzebne. - Tak.
- Bo nie musimy tego robić. - Nie musimy.
Właśnie.
Zgadzam się.
Myśleliśmy, że postępujemy właściwie,
występując publicznie.
Musimy utrzymać sprawę na językach,
żeby mieć wsparcie ludzi,
żeby nas pokochali
i pomogli znaleźć sprawców.
Wszystko działo się przed kamerami.
W miarę upływu czasu robi się ciężko.
Minęło 31 lat.
Rozegrałabym to inaczej.
Wycofałabym się
i spędziła trochę czasu w ciszy, z Bogiem.
Ale musimy być ostrożni.
Nasza sprawa była głośna,
a większość ludzi nie otrzymuje takiego wsparcia.
Tracą bliskich i nikt z nimi o tym nie rozmawia,
nie wspomina imienia ofiary.
Potrzebujemy tej miłości i czułości w cierpieniu.
Ale każdy medal ma dwie strony.
Na początku otrzymywaliśmy dużo uwagi, bo to był głośny temat.
Zamordowano cztery białe dziewczynki.
Co do sprawy, wiemy niewiele.
Co konkretnie?
Tyle ile nam mówili. I uznawaliśmy to za prawdę.
Bo...
Bardziej bym się wycofała.
Ale czułam, że moim obowiązkiem jest takie działanie.
Przepraszam, ale potrzebuję
ujęcia waszej dwójki.
Dobra.
Nas?
Potrzebuje szerokiego ujęcia.
Dziękuję,
wyszło świetnie.
Cudowny, prawda?
Lepiej, kiedy ja to robię.
Chciał się podzielić doświadczeniem.
Ale się bał.
- Tak. Ucieszyłam się. - Ja też.
Ja...
Odłóżmy to na chwilę.
Za nami kilka trudnych dni powracania do tych wydarzeń.
Ale dziękuję za tę możliwość.
Te rozmowy były dla mnie dużym darem.
Bardzo dziękuję,
wiele się nauczyłam.
- Może to komuś pomoże. - Mnie pomaga.
Tylko na tym mi zależy.
Dziękuję, że podzieliłaś się ze mną swoim doświadczeniem.
Nie mogę porozmawiać z mamą, ale mogę z tobą.
Od jednej staruszki do drugiej. Świetnie.
Dokładnie.
Na jedno wychodzi.
Tak.
- To już koniec? - Masz szerokie ujęcie?
Jesteśmy.
Trudno na to patrzeć.
Zdjęcia na ścianie pochodzą ze spraw,
które rozwiązywaliśmy.
Ile lat miały te sprawy?
Większość pochodzi z lat 80. i 90.
Na pewno słyszeliście podobną gadkę
od każdego śledczego przez ostatnie 30 lat,
ale pracujemy nad sprawą. Jestem tu nowy,
ale chcę, żebyście wiedzieli, że w pełni się w to angażuję.
DNA jest kluczem, na którym się skupimy.
Ponownie przeglądamy wszystkie dowody,
ponieważ to, co mogło być
nie do zbadania jeszcze parę lat temu
ze względu na stan dowodu,
może być do zbadania teraz.
Mamy ich ograniczoną ilość.
Postanowiłem zaangażować ludzi,
którzy znają się na DNA.
Krajowych ekspertów, którzy będą nam doradzać
i dzięki nim,
jak będziemy chcieli coś zbadać,
będziemy mieli jak największe szanse powodzenia.
W innym wypadku się wstrzymamy.
Jeśli macie jakieś pytania,
chętnie odpowiem.
Miło dostać...
jakieś informacje.
Powtarzamy od lat,
że dobrze, jak ktoś nowy dostaje sprawę.
Jako rodziny ofiar pozostajemy w kontakcie z policją
w nadziei, że rozwiążemy tę sprawę.
Jestem dobrej myśli.
Wierzę, że technologia idzie do przodu we własnym tempie
i przyjdzie czas, kiedy będziemy mogli zabrać dowody do laboratorium
i zbadać próbki, których wcześniej
nie dało się zbadać, żeby stworzyć profil genetyczny.
Rozwiążemy kiedyś tę sprawę. Chcę, żeby ludzi o tym wiedzieli.
Każdy doświadczy swojego bólu, w swoim czasie.
Mojego nie potrzebujecie.
W pewnym momencie projekt się kończy,
film jest gotowy, żyje się dalej.
To była inna sytuacja, bo nie skończyłam.
To skomplikowane.
Nie widziałam wszystkich perspektyw,
narracji i ludzi.
Miałam poczucie porażki.
I przede wszystkim miałam wrażenie,
że zawiodłam ludzi,
którzy bardzo mi zaufali.
Ale warto było uchwycić to wszystko.
Cieszę się, że te materiały wreszcie znalazły miejsce,
w którym będą mogły
uczcić ludzi, którzy umożliwili mi ich nagranie.
Lata lecą,
a sprawa pozostaje nierozwiązana.
Zawsze szóstego grudnia się chowałem.
Nie dało się mnie znaleźć, brałem wolne.
Kiedy pracowałem w policji i później,
nie dało się mnie tego dnia znaleźć.
To dla mnie trudny dzień
i tak już zostanie.
Przynajmniej do czasu
rozwiązania sprawy.
Czasem myślę, że mam jakieś wspomnienie,
a to tylko zdjęcie, które mogłam widzieć wiele razy
i wokół którego stworzyłam historię.
Nieważne, czy wspomnienie jest dokładne, czy nie.
To wspomnienie.
Pytacie, jak radzimy sobie z traumatycznymi wspomnieniami,
jak je uleczamy?
Wiele osób uważa,
że wystarczy o tym wspomnieniu dużo opowiadać.
Ja myślę, że musi się wydarzyć coś więcej,
poza opowiadaniem.
Potrzebujemy silnego wsparcia w tym opowiadaniu
i współczucia od ludzi, którzy nas otaczają,
którzy są świadkami naszej historii.
Zarówno opowiadający, jak i słuchający zyskują na opowiadaniu
i słuchaniu tej opowieści.
Myślę, że to zmienia sposób, w jaki wspomnienie w nas żyje.
Patrzcie, to Eliza!