SERIAL MORDERSTWA W AUSTIN MIAŁ PREMIERĘ W SIERPNIU 2025 ROKU
MIESIĄC PÓŹNIEJ ARCHIWUM X POLICJI W AUSTIN
OGŁOSIŁO PRZEŁOM W SPRAWIE
29 WRZEŚNIA 2025 ROKU
To był koszmar dla mieszkańców Austin.
Szczególnie tych, którzy są tu od bardzo dawna.
KONFERENCJA PRASOWA
Dzień dobry.
Dziękuję, że państwo do nas dołączyli.
Trzydzieści lat temu dokonano zbrodni, która odebrała życie czterem nastolatkom
i zmieniła Austin na zawsze, łamiąc nasze serca.
Nadal nie możemy się otrząsnąć po stracie.
Blisko ćwierć wieku temu...
BURMISTRZ
...w podobnych okolicznościach...
powiedziałem, że Austin straciło niewinność, kiedy te dziewczynki
straciły życie.
NIE ZAPOMNIMY
Minęły lata.
Jesteśmy innymi ludźmi w innym mieście.
I chociaż nic nie zmieni tej tragedii, nic nie zmniejszy żałoby,
wreszcie możemy odetchnąć...
Dzięki wiedzy.
Dziś wreszcie mamy rozwiązanie.
KTO JE ZABIŁ?
NAGRODA ZA INFORMACJE PROWADZĄCE DO SKAZANIA
NIE ZAPOMNIMY
MORDERSTWA W AUSTIN
Na tej ulicy pracowałam jako niania.
Nigdy nie pamiętam, w którym domu.
Gdzieś po prawej jest Sonora Street.
Chyba już ją minęliśmy.
Nie znam tej okolicy tak dobrze, jak kiedyś.
SIOSTRA ELIZY
Gdy detektyw do mnie zadzwonił...
Po chwili już go nie słyszałam.
Muszę to usłyszeć jeszcze z dziesięć razy,
żeby wiedzieć, o co pytać.
Mam mętlik w głowie. Minęło dopiero kilka dni
od tej wiadomości.
Wiem, że to się ułoży,
ale teraz czuję się nieswojo.
Myślałam, że to było dalej.
Nie wiem. Pamiętam duże drzewo, ale...
straciłam orientację.
Chyba był też wazon.
Zostawić cię?
Tak, na parę minut, potem możemy jechać.
Przyjechali aż z Austin, żeby nam powiedzieć.
Czuję się otępiała.
To zupełnie nowe informacje.
W jednej chwili
okazało się, że 30 lat myśleliśmy jedno,
a prawda jest inna.
Współczułam im,
bo rozmawiali już z pozostałymi rodzicami.
Wiele razy musieli to powtarzać.
Powiedział: „Mam dobre wieści”,
zrobił długą przerwę
i powiedział coś, czego nigdy nie zapomnę.
„Wiem, kto zabił państwa córkę”.
DETEKTYW DAN JACKSON ARCHIWUM X POLICJI W AUSTIN
Kiedy przejąłem sprawę,
rozmawialiśmy o tym, jak mało mamy dowodów.
Jednym z nich była łuska pocisku kalibru .38 znaleziona w odpływie.
Sprawdziliśmy ją w rejestrze broni
i nic.
Dzięki bruzdom wiedzieliśmy, z jakiej broni strzelano.
Szukaliśmy jej w całym kraju.
Wiedzieliśmy, czego szukamy.
Jest taki Zintegrowany Narodowy System Informacji Balistycznych.
To jak baza danych DNA,
ale dotyczy łusek.
Lufa, przez którą przechodzi pocisk,
zostawia mikroskopijne ślady.
System porównuje, czy takie same ślady znaleziono na innych miejscach zbrodni.
Pomyślałem, że minęło sporo czasu.
Dane pewnie nadal są w bazie,
ale sprawdzę, czy możemy z nimi zrobić coś nowego.
Z jakiegoś powodu postanowiłem się w to zagłębić.
Dane wgrano do bazy co najmniej dwukrotnie.
W dziewięćdziesiątym siódmym i dziesięć lat później. Bez zgodności.
Minęło sporo czasu,
system się rozwinął.
Robi teraz nawet modele 3D.
Drugiego lipca pobrali łuskę z materiału dowodowego
i do mnie zadzwonili.
Akurat byłem na urlopie,
na plaży w Port Arkansas.
Zapytali, czy siedzę.
Odpowiedziałem, że tak, na plaży.
Spytałem, czy mam się napić.
Oni na to, że jest zgodność.
AUSTIN, TEKSAS
Powiązali łuskę z zabójstwem w Lexington w stanie Kentucky.
To 43-letnia Linda Rutledge.
POLICJA SZUKA INFORMACJI
Siódmego listopada 1998 roku,
policja została wezwana do pomocy przy pożarze sklepu.
Na zapleczu znaleziono zwłoki.
Później potwierdzono, że to Linda Rutledge.
Na ciele, znalezionym na Malabu Drive 121,
stwierdzono ślady niezwiązane z pożarem.
Przy pożarze sprawdzamy wszystko.
Szczególnie kiedy znajdujemy ciało z podejrzanymi śladami.
Sprawę uznano za zabójstwo.
Nie wskazano podejrzanych.
Ciało kobiety znaleziono w sklepie jej rodziców.
Ofiara przychodziła tam czasem się przebrać.
Prawdopodobnie miała wyjść ze znajomymi po pracy w barze.
Weszła tam, ale nie dotarła już do baru.
Później ktoś przejeżdżał w pobliżu i zauważył ogień.
Tak jak w przypadku lodziarni, po ugaszeniu pożaru,
ciało było na zapleczu. Kobietę zabił strzał w głowę z broni kalibru .38.
Ofiara także została zgwałcona.
Drzwi były zamknięte od środka,
więc sprawca wyszedł tyłem.
Za sklepem wygląda dokładnie tak,
jak za lodziarnią.
To zaułek jakich wiele.
Wróciłem z urlopu, spotkałem się z policjantami z Lexington.
Szukaliśmy jakiegoś połączenia.
Oni wgrali łuski do bazy dopiero w 2024 roku.
Po tygodniu
nie mieliśmy nowych powiązań.
My nie myśleliśmy o Lexington,
a oni nie mieli nic prowadzącego do Teksasu.
Ta sama broń, siedem lat później, podobny modus operandi.
Porównaliśmy przeprowadzone badania.
Oni mieli obdukcję.
My nie mieliśmy próbki DNA, która nadawałaby się
do bazy materiału genetycznego CODIS.
To krajowa baza danych prowadzona przez FBI.
ZINTEGROWANA BAZA DANYCH DNA
CODIS doprowadził do wielu sukcesów.
W miarę powiększania bazy,
rozwiązujemy coraz więcej spraw.
Próbka musi mieć określony rozmiar i jakość,
żeby utworzyć
pełny profil pozwalający na wrzucenie do bazy.
Częściowe lub zanieczyszczone próbki mogą prowadzić do fałszywych wniosków.
PROFIL CODIS MARKERY WIELU CHROMOSOMÓW
My mieliśmy tylko Y-STR.
PROFIL Y-STR
Spytaliśmy, czy oni mają,
ale w tej sprawie nie mieli.
Oskarżenie chce przeanalizować
nowe dowody.
Profil Y-STR nie pasuje do żadnego z oskarżonych.
Czy można przeszukać bazę CODIS?
Nie ma bazy takiego rodzaju profili.
My mamy tylko profil chromosomu Y, nie ma takiej bazy.
Y-STR pozwala na ustalenie męskiej części profilu DNA.
Nie istnieje taka baza danych.
Nie można tego nigdzie wrzucić i szukać,
bo taki profil nie jest
wyjątkowy i niepowtarzalny.
Otrzymywalibyśmy zgodność z całkowicie niepowiązanymi sprawami.
Można szukać ręcznie.
Bierze się profil, siada
i sprawdza z innymi profilami w konkretnym stanie.
NIEZNANY PROFIL Y-STR Z LODZIARNI
Jeśli gość jest z Kentucky,
możemy sprawdzić, czy znajdziemy zgodność z tamtejszymi przestępcami.
Potem pomyślałem, że można to zrobić dla całego kraju.
Nie wszystkie laboratoria tworzą te profile, ale to coraz częstsze.
Poprosiliśmy wszystkich w kraju
i tylko Karolina Południowa coś znalazła.
Mieli pełną zgodność profilu
z gwałtu i zabójstwa
w Greenville w 1990 roku.
POLICJA W GREENVILLE
ZABÓJSTWO
NAPAŚĆ SEKSUALNA
PROFIL Y-STR Z LODZIARNI
Powiedzieli, że chcą to sprawdzić.
Przeprowadziliśmy dodatkowe kontrole,
bo błędy się zdarzają.
Chyba byliśmy pierwszymi, którzy w ogóle o to pytali.
Nikt ich nigdy wcześniej o to nie prosił.
Przed ujawnieniem informacji, musieli się upewnić, czy to nasz podejrzany.
Czekaliśmy potem długie dwa tygodnie.
ARCHIWUM X WYDZIAŁ OSÓB ZAGINIONYCH
Rozmawiałem z lokalnym śledczym.
Wspomniałem o naszym poczwórnym zabójstwie,
a on na to: „Ale jak poczwórnym?”.
Rzuciłem, że może sobie poszukać, że jest nawet serial dokumentalny.
W tamtym czasie wychodził chyba trzeci odcinek.
Powiedziałem, że ma sobie obejrzeć na HBO, ja jestem w czwartym odcinku.
Spytał, czy ofiary były związane własnymi ubraniami.
Potwierdziłem, a on powiedział, że ich ofiary też.
Sprawca użył chyba rajstop.
Wtedy poczułem, że coś jest na rzeczy.
Przysłali mi raport z informacją,
że na pewno mamy powiązanie z ich sprawą...
PROFILE Y-STR SĄ ZGODNE
...o takim numerze, z taką datą.
Wygooglowałem i oczywiście znalazłem tę sprawę.
W Greenville zamordowano Jenny Zitricki.
Uduszono i zgwałcono ją w jej własnym mieszkaniu.
Ciało znaleziono w wannie.
Sprawcą jest seryjny gwałciciel i zabójca.
TROPIENIE SERYJNEGO ZABÓJCY
Dzięki ręcznemu wyszukiwaniu,
padły pytania, których nikt wcześniej nie zadawał.
Śledczy z kilku stanów współpracują, żeby ustalić,
czy zabójca jest powiązany z innymi sprawami.
Trzeba pamiętać,
że pasujący profil mogą mieć tysiące mężczyzn.
Dlatego nie można po prostu powiedzieć, że on był winny.
Skontaktowałem się z policją w Missouri...
POLICJA Z MISSOURI
...która pracowała nad powiązanym
podwójnym zabójstwem z marca 1998 roku.
W New Madrid.
Czy samo Madrid? Zawsze mylę.
Sherry i Megan Schrer, matka i córka.
Mąż i syn pojechali do miasta,
wrócili po jakichś 40 minutach.
Nie wiem, jak dostał się do środka. Zamordował je.
I zgwałcił dwunastoletnią Megan.
Dwie godziny później
próbował się włamać do domu w Dyersburg,
raptem 60 kilometrów dalej.
Ofierze udało się go powstrzymać,
ale sprawca strzelił przez drzwi w jej ramię.
Z tej samej broni, której użyto w Missouri.
Śledczy miał całą teczkę na tego podejrzanego,
bo wiedział, że ktoś kiedyś będzie o to pytał.
Trudno robić sobie nadzieję
po tylu rozczarowaniach.
Spodziewasz się jednego
i sprawdzasz różne tropy,
a lądujesz w zupełnie innym miejscu.
Trzeba zrobić krok w tył i spojrzeć na to obiektywnie.
Trudno prosić ludzi o zainteresowanie
sprawą sprzed 34 lat.
Mam przyjaciółkę, do której zadzwoniłam dzień po zabójstwach.
MATKA JENNIFER I SARAH
Ona jeździ do lodziarni w każdą rocznicę zabójstw.
Od 34 lat. Ja przestałam lata temu.
Dla mnie to za dużo,
ale one jeżdżą.
Od niej wiem, że w tym roku było więcej ludzi niż zwykle.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH
Cieszy mnie to.
Nie chcę, żeby ktoś pomyślał inaczej.
Wracam do normalności dzięki temu wsparciu.
Nie chodzi tylko o nas. Cała społeczność musi przejść na tym do porządku dziennego.
W 1991 roku studiowałem i brakowało mi pieniędzy.
Skontaktowałem się ze znajomym, który pracował przy przejmowaniu obiektów.
Zadzwonił do mnie siódmego grudnia.
PRACOWNIK SOCJALNY
Mieliśmy się spotkać
przy lodziarni.
Wyjaśnił mi, że będzie nadzorował
odzyskiwanie nieruchomości
i sprzątanie lodziarni,
włącznie z wyrzuceniem wszystkiego
ze środka.
Znałem te dziewczyny,
miałem powiązania z lokalną społecznością
i zdecydowałem, że to zrobię.
Jasno powiedziałem robotnikom, którzy mieli tam pracować,
że nie można żartować
ani przeklinać.
Będzie dosyć hałasu,
nie musimy się do tego dokładać.
To było trudne,
bo to nie był tylko budynek po pożarze,
ale też miejsce tragicznej śmierci.
To spowolniło w pewnym sensie pracę...
I spowodowało, że chcieliśmy wykonać tę pracę z ogromnym szacunkiem.
Nie spodziewałem się, że będę tak powiązany z tą sprawą...
Ale sam podjąłem tę decyzję.
Nie zostałem zmuszony.
Czułem, że należy coś zrobić, z szacunku.
Nie byliśmy losową ekipą,
która bezmyślnie wykonywała obowiązki.
Pracowaliśmy z szacunkiem.
I...
To było niezwykłe doświadczenie. Trudne, ale niezwykłe.
Cofniemy się trochę i wyjaśnię, jak zidentyfikowaliśmy sprawcę.
Dużo jeździł w latach dziewięćdziesiątych.
Nie ma go w bazie CODIS,
bo wtedy jeszcze nie zbierano DNA.
SERYJNY ZABÓJCA
Gwałcił i zabijał anonimowo.
Na początku lat dwutysięcznych władze zaczynają uzupełniać CODIS o stare sprawy,
ukazując historię
niezidentyfikowanego, bardzo aktywnego gwałciciela i zabójcy.
Mamy zabójstwo z Karoliny Południowej,
podwójne w Missouri i powiązaną strzelaninę w Tennessee.
Potem Memphis. Tamto DNA wprowadzono do bazy CODIS.
Sprawca wtargnął tam do domu czterech kobiet.
One właśnie weszły,
on uznał to za okazję.
Według policji, mężczyzna zapukał do domu,
w którym były cztery kobiety i dziecko.
Wtargnął do środka z bronią,
a następnie obciął kable telefoniczne.
Związał ofiary.
To kluczowy element ataku gwałciciela.
Związał wszystkie ofiary taśmą
i zgwałcił najmłodszą, czternastoletnią dziewczynkę.
Przeżyły?
Tak. Pozwolił im żyć dalej. Nie wiem czemu.
Powstał portret pamięciowy.
W latach dziewięćdziesiątych
nie było danych z sieci komórkowych,
monitoringu, czytników tablic rejestracyjnych,
mediów społecznościowych.
Gdyby to było takie proste, te sprawy zostałyby rozwiązane,
a nie trafiły do archiwum X.
To pamiętnik Jenny Zitricki.
Imiona, miejsca, wspomnienia.
Kończy się czwartego, w dniu morderstwa.
Nie wiadomo, czy któreś z tych imion
należy do sprawcy.
To lustro wisiało nad komodą Jenny.
Zabójca zostawił wiadomość. „Nie zadzieraj z moją rodziną”.
To osobiste.
Myśli pan, że znała sprawcę,
ale to może być próba
- zmylenia policji? - Właśnie.
Rok 2018 to początek genealogii genetycznej.
Dzięki genealogicznej bazie danych
zidentyfikowano seryjnego zabójcę.
Golden State Killer został złapany.
To była nowość.
Śledczy wykorzystali dane dostępne publicznie,
żeby zidentyfikować podejrzanego.
Na podstawie próbek DNA sprzed kilkudziesięciu lat,
które przesłano stronie genealogicznej
GEDmatch.
Jest odpowiedzialny za 12 zabójstw, 50 gwałtów
i ponad 100 włamań.
W Missouri, Tennessee i Karolinie Południowej
uznali, że jest szansa
i skontaktowali się z Parabon Labs.
Stworzę drzewa
aż do pradziadków.
Powstaje profil genealogiczny
prowadzący do dalekich krewnych.
Na tej podstawie tworzy się drzewa i sprawdza, gdzie są ze sobą powiązane.
To jest potencjalny podejrzany.
GOLDEN STATE KILLER ZŁAPANY DZIĘKI GEDMATCH
Od tego się zaczęło
i to otworzyło drzwi dla kolejnych spraw w 2018 roku.
ZAMORDOWANO ZITRICKI
Zamiast poszukiwania pełnej zgodności w bazie CODIS,
my poszukujemy krewnych.
Zwykle bardzo odległych...
WYNIK ŚLEDZTWA
...z częściową zgodnością,
którzy mają powiązanie z danym DNA.
Kiedy szukałam takich powiązań,
znalazłam ten artykuł.
Człowiek skazany za próbę zabójstwa i gwałtu
na Florydzie w 1985 roku.
Uderzyło mnie to, więc zaczęłam to zgłębiać.
Znalazłam jego córkę na Facebooku.
Zobaczyłam mężczyznę bardzo podobnego do tego z portretów pamięciowych.
OKULARY Z METALOWYMI OPRAWKAMI I CZAPKA
Nie tylko był podobny,
ale też miał tę samą czapkę i okulary.
To dobry kandydat ze względu na jego przeszłość.
POSTRZELONA KOBIETA UCIEKA
Został skazany na 12 lat,
ale wyszedł na zwolnienie w 1989 roku.
Zmarł.
Został pochowany w Arkansas.
Sędzia wydał pozwolenie na ekshumację.
Wrzuciliśmy DNA do bazy CODIS
i uzyskaliśmy pełną zgodność we wszystkich omawianych sprawach.
Robert Eugene Brashers.
Niezidentyfikowane DNA pobrane z ciała Jenny i innych ofiar
należało do nieżyjącego już sprawcy,
Roberta Eugene'a Brashersa,
czterdziestolatka z Arkansas.
Te sprawy rozwiązano w 2018 roku.
Kiedy dostałem wszystkie informacje,
uznałem, że to pewnie nasz sprawca.
Miał ten sam profil Y-STR
i używał tego samego rodzaju broni.
Był seryjnym zabójcą z podobnym sposobem działania.
Czyli to on, tylko nie mamy całkowitej pewności.
Co, jeśli pewniejsi nie będziemy?
Jakkolwiek tę sprawę ułożyć, to nadal poszlaki.
Musimy mieć stuprocentową pewność.
Ktoś już dostał za to karę śmierci
i skreślilibyśmy 34 lata śledztwa.
Czy mamy dostatecznie dużo dowodów?
RATUSZ W AUSTIN
Przedstawiam...
29 WRZEŚNIA 2025 ROKU
...śledczego prowadzącego tę sprawę.
Dzień dobry. Nazywam się Daniel Jackson,
prowadzę tę sprawę...
PRZEŁOM W SPRAWIE
...od 2022 roku.
Opowiem, skąd mamy aktualne informacje.
Zacznę od skrótu sprawy,
zaczynając od szóstego grudnia 1991 roku.
To wygląda jak każdy inny pasaż handlowy w naszym kraju.
To sala dla klientów.
A na zapleczu wzniecono pożar,
tu znaleziono ciała.
Sarah, Eliza i Jennifer leżały obok siebie,
Amy była trochę bliżej sali.
Znaleziono dowody gwałtu. Wszystkie postrzelono
z broni kalibru 5,6mm, Amy została też postrzelona z broni kalibru .38.
Według raportu balistycznego
użyto półautomatycznego pistoletu AMT,
model Backup, kaliber .38.
Do zbrodni przyznał się Maurice Pierce.
Osiem dni po zbrodni,
Pierce był w centrum handlowym z kolegą Forrestem Welbornem.
Miał pistolet kalibru 5,6mm.
Został aresztowany
i przesłuchany przez Hectora Polanco.
POLANCO: Forrest kazał ci podpalić ciała?
MAURICE: Tak.
W 1999 roku, Pierce, Welborn, Springsteen i Scott zostali ponownie przesłuchani.
Springsteen i Scott się przyznali.
Myślę, że kogoś zabiłem.
Też tak myślę.
Scott dostał dożywocie,
Springsteen karę śmierci.
Kiedy złożyli apelację, sąd apelacyjny w Teksasie
pozwolił na nowy proces Springsteena i Scotta.
Bez komentarza.
Technologia Y-STR
wykluczyła wszystkich czterech podejrzanych.
Witamy z powrotem!
Zarzuty wycofano, a przez kilka kolejnych lat
zebrano setki próbek do porównania.
Od służb, rodziny, znajomych.
Zbadaliśmy około 400 próbek.
Jakiś czas temu skontaktowaliśmy się z laboratoriami w całym kraju
z prośbą o manualne porównanie naszego profilu Y-STR.
Znaleźliśmy zgodność
z gwałtem i zabójstwem w Greenville w 1990 roku.
Oto profil sprawcy. Robert Eugene Brashers.
NIEZNANY PROFIL Y-STR ZOSTAŁ POWIĄZANY Z ROBERTEM EUGENEM BRASHERSEM
Jego Y-STR znaleziono w tych trzech miejscach.
Mamy trzy obdukcje tych dziewczyn.
PROFIL Y-STR BRASHERSA ZNALEZIONY
W PONIŻSZYCH SPRAWACH
Trudno mieć pewność jedynie na takiej podstawie.
Zastanawiamy się, jak ją uzyskać.
Zaczynamy badać Brashersa,
żeby ustalić, co wtedy robił.
Ósmego grudnia, dwie doby po zabójstwach w lodziarni,
Brashers został zatrzymany przez patrol graniczny
pomiędzy El Paso i Las Cruces.
To była losowa kontrola.
Strażnik zorientował się, że coś jest nie tak.
WYDAWAŁ SIĘ NERWOWY
Sprawdził numery rejestracyjne i okazało się, że auto skradziono
pod koniec listopada w Georgii.
Brashers miał ze sobą pistolet kalibru .38.
Konkretnie AMT, model Backup.
Taki, jaki wskazał raport balistyczny
po zabójstwach w lodziarni.
Czyli ledwie dwie doby później wyjeżdżał z Teksasu z taką bronią.
Zgłosiliśmy się do DNA Labs International.
Te próbki badano już w przeszłości.
Zachowano je na przyszłość,
ale dziś tylko byśmy je marnowali.
Prawdopodobnie nigdy nam to nie wystarczy na pełny profil do bazy CODIS,
ale nie musimy niczego wrzucać, żeby szukać.
Wystarczy, że porównamy
markery STR z naszego miejsca zbrodni
z Brashersem.
To miała być chwila prawdy.
Postawiliśmy wszystko na jedną kartę.
Wierzyliśmy, że dzięki technologii i aktualnym okolicznościom,
to się opłaci.
Ponownie przebadaliśmy paznokcie Amy
pobrane podczas autopsji.
Uzyskaliśmy z nich DNA,
porównaliśmy z Brashersem i mieliśmy zgodność
z pewnością dwa i pół miliona do jednego, że to DNA Roberta Brashersa.
Na tym etapie żadne dowody
nie łączą Springsteena, Scotta, Pierce'a ani Welborna
z miejscem zbrodni
i nic nie łączy ich z Brashersem.
Żyjące ofiary Brashersa zeznały, że zawsze działał sam.
Nie miał wspólników.
Chcę podkreślić, że to wszystko dzięki technologii,
współpracy policji z różnych ośrodków
i odpowiedniemu momentowi.
To nie mogło się wydarzyć aż do 2025 roku.
Przepraszam, że zajęło nam to aż 34 lata,
ale wreszcie się udało.
Zawdzięczamy to ostatnim chwilom życia Amy.
To dzięki temu, że walczyła.
Dziękuję.
Czy udało się ustalić, czemu Brashers był w Austin?
Nie, nie wiemy tego.
Nadal próbujemy to ustalić.
Jak zmiany w technologii
pomogą uniknąć w przyszłości
oskarżenia na wczesnym etapie śledztwa,
chociaż prawdziwego sprawcę poznajemy kilkadziesiąt lat po zbrodni?
Nie będziemy zamykać spraw...
KOMENDANTKA POLICJI
...wyłącznie na podstawie zeznań. Potrzebujemy większej liczby dowodów.
Postanowiłem nie sugerować się zeznaniami.
Nigdy ich nie słuchałem, ani nie czytałem transkryptów.
Po raz pierwszy usłyszałem ich fragmenty
w serialu HBO.
Postanowiłem iść tam, gdzie pokierują mnie dowody.
Czy jest więcej takich spraw w Teksasie?
Sprawca był
w Karolinie Południowej, Tennessee, Missouri.
Sprawdzacie to?
Możliwe, że jest więcej ofiar.
Kiedy nie siedział w więzieniu, popełniał okropne zbrodnie.
W zeszłym tygodniu wiedzieliśmy o trzech zabójstwach, w tym wiemy o ośmiu.
Będziemy nad tym pracować.
Czy sprawiedliwości stało się zadość?
Łuska znaleziona na miejscu zbrodni
doprowadziła do tego przełomu. Ma związek z bronią, którą Brashers miał
podczas pościgu z policją w pobliżu El Paso.
Nie ma dowodów DNA, które łączyłyby pierwotnych podejrzanych z zabójstwami.
Dobrze znowu włożyć tę koszulę?
Tak, pierwszy raz od 1999.
- Usłyszałem to, co chciałem. - Tak?
Tak.
Że ta czwórka nie była zamieszana.
Nie chodzi o zeznania, tylko o dowody.
Dożyłem tego dnia.
Cieszymy się, że mogliśmy pomóc
w znalezieniu odpowiedzi.
Rozwiązując tę sprawę,
stworzyliśmy zespół,
a teraz policja z Austin należy do tego zespołu.
Kiedy pojawi się następna sprawa, a będzie następna...
Ten zespół będzie kontynuował pracę, żeby pomóc kolejnym ludziom.
To dziwne uczucie. Trochę smutek...
OBROŃCA MICHAELA SCOTTA
Poczucie straty nie opuści tych rodzin.
Trzeba się zastanowić,
jak doszło do takiej porażki śledczej.
Te rodziny przez to cierpiały.
Myślę też o tym, że mamy jednak osiem ofiar.
Osiem ofiar, a nie żyje jeszcze
Maurice Pierce.
Mam nadzieję, że na którejś konferencji prasowej
pokażą zdjęcia tych chłopaków
i wyjaśnią, jak im to zrekompensują.
Niewiele tu wygląda jak w 1991 roku.
Jest więcej domów.
Wszystko się zmieniło.
Moim zdaniem,
wtedy na miejscu zbrodni...
wszystkie nasze działania były zasadne.
Nie działaliśmy zgodnie ze standardami lat dwutysięcznych,
tylko zgodnie ze standardami 1991 roku.
Zrobiliśmy tyle, na ile pozwalały ówczesne możliwości.
Rozwiązalibyśmy sprawę,
gdyby straż graniczna przeczytała wiadomość, którą rozesłaliśmy.
Szukaliśmy broni kalibru 5,6mm i AMT kalibru .38.
Nie było nam pisane.
Zmroziło mnie.
To był szok.
Seryjny zabójca...
Było to...
OJCIEC AMY
Trudno to zrozumieć. Czyste zło.
Wszedł tam, nie chciał pieniędzy,
nie był na haju, nie był pijany,
nie postradał rozumu.
On po prostu lubił zabijać.
Zrozumiałabym napad, który wymknął się spod kontroli.
MATKA AMY
Ale trudno mi zaakceptować, że ktoś działał z takim zamiarem,
że są tacy ludzie.
INNOCENCE PROJECT W TEKSASIE
Sędzia wyznaczył termin rozprawy na 19 lutego.
Złożymy wniosek, oskarżenie go poprze.
WDOWA PO PIERSIE
Wniesiemy o uniewinnienie i oczyszczenie z zarzutów,
a sędzia oficjalnie to zatwierdzi i podpisze potwierdzające to dokumenty.
DYREKTOR INNOCENCE PROJECT
Poprzemy to dowodami.
Aby świat wiedział...
CÓRKA PIERCE'A
...że oni są niewinni
ponad wszelką wątpliwość
i z całkowitą pewnością.
Chciałbym, żeby wybrzmiało też, co poszło nie tak.
Kiedy dochodzi do katastrofy lotniczej,
służby przeprowadzają dogłębne śledztwo.
Myślę, że to dobra analogia.
Te potworne wydarzenia
są jak katastrofa lotnicza.
Doszło do wielkiej niesprawiedliwości, którą należy naprawić.
Poznaliśmy się w szkole, mieliśmy po 13 i 14 lat.
Od razu zostaliśmy parą.
Szybko zostaliśmy rodzicami.
Wzięliśmy ślub w wieku 21 i 22 lat.
To wydarzyło się niedługo później.
Ja miałam 23 lata, on 24.
Aresztowali go 6 grudnia 1999 roku.
Byłam w koszuli nocnej,
wyszłam, bo usłyszałam hałas.
Po ośmiu latach, policja aresztowała podejrzanych.
To było nierealne.
Można pomyśleć, że takie rzeczy się nie dzieją, kiedy nie ma dowodów.
Żona odmówiła komentarza.
Bez komentarza.
- Śledztwo dobiegło końca. - Córka poszła do szkoły.
Dyrektor do mnie zadzwonił, bo ta wiadomość
rozniosła się po całej szkole.
Wiedziałam, że nie mogę jej już posyłać.
Wszystko się zmieniło. Musiałam chodzić do sądu.
Nie mogłam pracować.
Mąż chyba myślał, że jak z nimi pójdzie,
to go wypuszczą.
Nie wiedział się, że przez trzy i pół roku będzie czekał w areszcie na proces.
Trzymali go w izolatce przez dwa lata.
Wychodził tylko na godzinę dziennie, wtedy dzwonił do mnie.
Wychodził na zewnątrz tylko kiedy zabierali go do sądu.
Stracił iskrę w oku.
Jego tęczówki zmieniły kolor,
stały się szare.
A kiedyś miał piękne, błękitne oczy.
Nic nie było takie samo.
Ona straciła dzieciństwo, kiedy aresztowano jej tatę.
Też się zmieniła.
Cieszy się pan, że zobaczy córkę?
Powiedziałem, że jestem niewinny
wszystkich zarzucanych czynów
i podtrzymuję to.
Nie dotrwał tego dnia.
Nie mógł ogłosić światu, że od początku był niewinny.
Nie mamy dowodów, żeby go teraz skazać,
ale życie jest długie.
To krótka informacja: siedział trzy lata.
Ale to był ciągły mrok. A kiedy wyszedł,
ciągła walka z widmem sprawy...
Prosimy o oddalenie sprawy w związku ze śledztwem.
Czy służby próbują powiązać DNA z innymi podejrzanymi
poza Maurice'em Pierce'em?
Skupiamy się na podejrzanych.
Nie ma wątpliwości...
DETEKTYW
...że oni są w centrum naszego śledztwa.
Musiał z tym żyć. Miał w aktach informację,
że śledztwo trwa.
Uwzięli się. Nigdy mu nie odpuścili.
Bał się policji.
Uważał, że dopadną go za te zabójstwa
i tak się stało. Tak było.
Policjant strzelił...
PODEJRZANY NIE ŻYJE
...w stronę podejrzanego.
To nie jest prawdziwa sprawiedliwość.
Chcę mówić o wszystkich z szacunkiem...
Ale mój tata już nie wróci.
Dla niego jest już za późno.
Patrzcie, Eliza.
Dla mnie...
11 GRUDNIA 1990
...to jest miejsce...
Widzę, jak jeździ konno.
Zagania bydło.
Na koniu.
One nadal są z nami.
Wspomnienia bledną. Tak długo już ich nie ma.
Ale zawsze będą moimi dziewczynkami.
Nadal śmieję się z tego, co robiły,
jakie były zabawne.
Poprzednio
zaczął pan od tego,
ile minęło od odejścia Amy.
Co do dnia.
Nadal myśli pan w ten sposób?
Nie, nie liczę już dni.
To koniec.
Czy czuje się pani inaczej
niż trzy lata temu,
bo mamy rozwiązanie?
Nie wiem. Nadal czuję się otępiała.
Ale wiedza pomaga.
Są twarde dowody,
których wcześniej nie mieliśmy.
To ma na mnie duży wpływ.
To koniec.
Koniec pytań.
Przez 30 lat chodziliśmy...
BRAT AMY
...spięci i wreszcie możemy się rozluźnić.
To inne uczucie.
Koniec z zadręczaniem się niewiedzą.
Dosyć.
Przez dwa dni byłam w szoku.
Po tygodniu wreszcie pogodziłam się z tym,
że moje serce się otworzyło, chociaż nie wiedziałam, że było zamknięte.
Myślałam, że dobrze to przepracowałam...
Ale to odmieniło moje serce
i...
tak bardzo się z tego cieszę.
Czuję ogromną wdzięczność.
Nie spodziewałam się tego,
ale to dostałam.
To dużo dobra. Wiele osób tego nie otrzymuje.
A my możemy zamknąć ten rozdział,
chociaż nikt nie lubi tego określenia.
My mamy tę szansę.
Moje życie jest piękne.
Co roku jeździłem sprzątać groby dziewczynek
i zrobię to też teraz. Ale czuję taki spokój,
że jestem gotowy żyć dalej, bawić się
i zrobić to, na co mam ochotę.
One też zaznały spokoju. Czuję, że Amy chce,
żebym tak zrobił.
Może nie będę już tak dbał o te nagrobki,
bo one wreszcie zaznały spokoju.
Zaznały spokoju.
Nie wiedziałem, że jestem taki zły. Zdałem sobie sprawę z tego,
że byłem wściekły przez tyle czasu, że już o tym nie wiedziałem.
Inaczej patrzyłem na moje dzieci, żonę,
na wszystko.
Muszę teraz znaleźć inny powód do zmartwień.
Po prostu...
Mogę znowu oddychać.
Bo znamy prawdę.
Czy już wcześniej nie myślał pan, że zna prawdę?
Co powoduje ten spokój?
Pewność?
Znamy dowody.
I po prostu wiemy.
Myślał pan, że Springsteen
i pozostali są winni,
a to nie dawało spokoju.
Teraz to pan czuje.
Też tego nie rozumiałem.
Ma pani jakieś przemyślenia o tych chłopakach?
Nie. To chłodne, ale nie, dla własnego dobra.
Nie chcę się angażować w traumę,
którą przeżyli.
Dostatecznie dużo przeszłam, nie chcę tego brać na siebie.
To, co ich spotkało, jest straszne.
Myśli pani o tych chłopakach,
którzy byli podejrzewani?
Czy nie?
Nie.
Oni już nie są częścią tej sprawy.
Nie myślę o tym.
Wiem, że cierpieli...
Ale innym cierpieniem niż ja.
Muszę poradzić sobie z własnym bólem.
Nie myślę o tym.
Raz na jakiś czas
spotykają nas trudności.
Ale dwóch z nich się przyznało i poszło do więzienia. Dwóch nie.
Ci, którzy się przyznali...
Sami sobie zaszkodzili.
Nie zastanawiałem się nad tym jeszcze.
Ostatecznie...
Kiedy sąd wyda wyrok, że są niewinni
i wszystko dobiegnie końca...
Nie mogę tego powiedzieć.
Czego?
Że sami sobie tego nie zrobili,
ale trochę tak było.
Mówi się, że pierwszy śledczy
popełnili pewne błędy.
Mogliśmy zgłosić te zeznania,
zdobyć nakaz
i później martwić się o zbieranie dowodów.
To nie skończyło się najlepiej dla Paula i reszty.
O co powinniśmy spytać Paula?
O to, co mnie. „Jak się czujesz?
Co chciałbyś powiedzieć Pierce'owi?”.
Szczególnie,
że wydał oświadczenie, według którego nie obchodzi go
śmierć Pierce'a.
„Co teraz myślisz?”
Maurice nie żyje, ale Springsteen,
Scott i Welborn już tak.
„Oni żyją, co chciałbyś im powiedzieć?”
Może przysięgli uznali ich za winnych
ze względu na sposób przedstawienia dowodów?
Mam tu trzy konie.
Nie dostają zbyt dużo uwagi.
Nie obchodzi mnie to,
co ludzie myślą o moim śledztwie.
Jeśli dochodzi
do powiązania ze sprawą kogoś, kto nie był podejrzanym...
ŚLEDCZY PROWADZĄCY W LATACH 1997-2002
...to normalne, że ludzie zaczynają
kwestionować śledztwo, które nie doprowadziło do tego tropu.
Ale obejrzałem konferencję.
Powiedzieli na niej, że nowy podejrzany z całą pewnością
był na miejscu zbrodni i jest sprawcą.
Z konferencji jednak
nie wynika jednoznacznie,
że nie było tam innych ludzi, w tym naszych podejrzanych.
To, że był tam nowy sprawca,
nie udowadnia, że naszych podejrzanych tam nie było.
10 WRZEŚNIA 1999
Jestem w szoku, że śledczy nigdy nie przesłuchał zeznań.
Leżała na brzuchu.
Tak.
Gdyby wysłuchał zeznań
lub przeczytał akta,
zrozumiałby, że są rzeczy, których nie da się wyjaśnić,
jeśli naszych podejrzanych tam nie było.
Dlaczego nikt nie wspomniał w zeznaniach o Brashersie?
Nikt nie powiedział:
„Był jeszcze gwałciciel”.
Nikt.
Nikt nie powiedział tego w ten sposób.
Uznaliśmy...
Że nie wskazali innego sprawcy,
bo był na tyle przerażający, że woleli tego nie robić.
Woleli iść do więzienia, niż o nim wspomnieć?
To bardzo prawdopodobne.
Taki człowiek mógł być straszny dla nastolatków.
Jeśli wszyscy byli zamieszani i weszli do lodziarni,
ale za bardzo się go bali, żeby go wydać,
mogli sobie pomyśleć: „Za bardzo się go boję, zrzucę winę na Forresta,
on nie jest straszny”.
Tak kiedyś wyglądało Austin.
Grają tu dużo muzyki country.
Ale nie tylko.
Przypomina mi to o przeszłości.
To papryczki nadziewane kurczakiem i...
makaron z warzywami.
To jest stale zamawiane.
- Przez kogo? - Przez Forresta.
Mieszkaliśmy niedaleko centrum handlowego.
Odebrałam go z aresztu...
MATKA FORRESTA WELBORNA
...bo był z Maurice'em w centrum handlowym.
WITAMY W NORTHCROSS MALL
Na miejscu powiedziano mi, że Maurice miał przy sobie broń.
Odebrałam Forresta i zabrałam go do domu.
Później okazało się, że przesłuchują ich
w sprawie zabójstw w lodziarni.
Kiedy wychodził do szkoły, przed domem stało auto.
Wysiadł detektyw i powiedział: „Wsiadaj, przejedziemy się”.
Miał 15 lat.
Chyba nie wiedział, że nie musi wsiadać.
Nie miał nic do ukrycia.
Wiedziałam, że policja przesłuchuje wiele osób.
Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jakie to poważne.
Detektywi przywieźli go do domu i powiedzieli,
że dwie osoby przyznały się do winy, za dwa tygodnie ich aresztują.
Forrest miał szansę się uratować,
jeśli go przekonam, żeby się przyznał.
Przez kolejne dwa tygodnie
codziennie siedziałam z nim w warsztacie, żeby się upewnić, że jest bezpieczny.
Aresztowali go, jak tylko wróciłam do pracy.
Ta sprawa się ciągnie,
a chcę, żeby się skończyła.
Trudno mi o tym mówić i myśleć.
Wszyscy mówią, że powinienem się cieszyć,
ale to jeszcze nie koniec,
nie czas na świętowanie.
Mam nadzieję, że teraz wszyscy wierzą, że mnie tam nie było.
Ludzie myślą...
że jestem mordercą.
Muszę z tym żyć.
Traciłem prace, związki, przyjaciół...
Jest ciężko.
PIERCE: Co robiłeś tamtej nocy?
W ten piątek?
FORREST: Piątek?
A co?
15 GRUDNIA 1991 ROKU
Co wtedy poczułeś?
Zdradę. To był mój najlepszy przyjaciel.
Chciał, żebym powiedział, że tam byłem i że jestem w to zamieszany.
To szaleństwo.
Wtedy straciłem...
Wiarę w ludzi. I w przyjaźń.
Nikomu nie umiałem zaufać.
Rzuciłem szkołę,
bo nie mogłem tak dalej.
Współczuję.
Wróciłem rok później,
ale tylko na parę miesięcy.
Pamiętasz okres, kiedy ogłoszono aresztowania
i podano informację, że wy to zrobiliście?
Tak.
Możemy o tym porozmawiać?
Tak...
Chwileczkę.
- W porządku? - Tak.
Chcesz zrobić przerwę?
To trudne.
Wiem, bardzo współczuję.
Przyszli do mojego
warsztatu samochodowego.
Otoczyli mój lokal,
aresztowali mnie
i oskarżyli o zabójstwo.
Straciłem ten warsztat.
Myślałem, że trafię na resztę życia do więzienia za coś, czego nie zrobiłem.
Przyjaźniłeś się po tym z Maurice'em?
Nie.
Przestałem z nim rozmawiać.
Teraz trudno mi kogoś tak do siebie dopuścić.
Mam przyjaciół, ale nie tak bliskich.
Kiedy zaczynam się z kimś przyjaźnić,
pierwsza rzecz, którą mówię,
to moje...
zamieszanie w sprawę zabójstw w lodziarni.
Zwykle nie kończy się to najlepiej.
Ile trwał twój najdłuższy związek?
Pół roku.
Próbowałem, ale...
To największa zbrodnia w Austin.
Byłem zamieszany... Ale nigdy mnie nie oczyszczono.
Nikt nie powiedział:
„On jest niewinny, trzeba to ogłosić światu”.
Co poczułeś na wieść o tym, że Maurice został zabity przez policję?
Żal mi go i jego rodziny.
Ale jestem na niego zły przez to,
co powiedział policji, chociaż myślałem, że się przyjaźnimy...
A co czujesz w kwestii Roba i Mike'a?
Nie obchodzą mnie.
Nie obchodzi mnie nikt, kto chociaż próbował powiedzieć,
że jestem zamieszany w tę sprawę.
Wiem, że źle tak mówić, ale...
Nie jest mi przykro, że trafili do więzienia,
ze względu na to, że próbowali mnie tam wsadzić.
Drogówka zatrzymuje mnie co najmniej raz w tygodniu.
Byłem aresztowany 50 razy
za bzdury.
Nie wiem, czy to się zmieni,
ale może kiedyś.
Nie tylko te cztery dziewczyny straciły wtedy życie.
Nie.
Czym jest teraz dla pani sprawiedliwość?
W naszej sprawie jest sprawiedliwość,
bo zabójca naszej córki nie żyje.
Co pan myśli o Brashersie?
Nic nie myślę.
To nie był człowiek. On...
Jest tylko powodem.
To potwór i tyle.
Istnieją źli ludzie.
Nie wiem czemu.
Nie chcę się zastanawiać
i próbować zrozumieć, dlaczego tacy są.
Czuł pan ogromną nienawiść
do tych czterech chłopaków, ale nie do Brashersa.
Nie kryje pan urazy do seryjnego zabójcy?
Czy źle to odbieram?
Pewnie dlatego, że nie żyje.
Stąd się bierze spokój.
Nikogo już nie skrzywdzi, niczego już nie zrobi.
Chciałabym wiedzieć, co go spotkało, że taki się stał.
Ludzie nie rodzą się źli.
Chciałabym wiedzieć, co się stało.
Za mało go przytulano? Za mało kochano?
Czy po prostu postanowił,
że nie będzie mu zależało na niczym, tylko na samym sobie?
To jeden z najsłynniejszych seryjnych zabójców, którzy nie chcieli sławy,
nie chciał ujawniać swoich zbrodni.
Zdobył bardzo złą sławę
i to ciekawe,
bo wkładamy bardzo dużo energii w myślenie o nim.
To nie ma znaczenia.
Po co tyle o nim myśleć?
Szkoda, że ja nie miałam takiego podejścia. Miałam obsesję
i godzinami szukałam informacji na jego temat.
Zidentyfikowałam wielu seryjnych zabójców i nie o wszystkich myślę.
On był wyjątkowo zły i brutalny.
Nawiedzał mnie w koszmarach.
Czułam, że ta historia nie jest skończona
i że są jeszcze ludzie, którzy czekają na rozwiązanie.
Przez moją obsesję poczułam, że chcę porozmawiać z ludźmi, którzy go znali,
bo każda wskazówka
mogła nas doprowadzić do kolejnej sprawy, w której on był sprawcą.
Mam więcej dokumentów dotyczących ojca niż czegokolwiek innego.
Mam z nim tylko jedno zdjęcie.
To, które krąży po internecie.
Zrobiliśmy je latem 1997 roku.
Tej nocy przeprowadziliśmy się do Arkansas.
Nie wiedziałam o złej stronie mojego ojca.
CÓRKA BRASHERSA
Poznałam go niewiele wcześniej.
Przyjechał, powiedział: „Jestem twoim ojcem”,
a mama potwierdziła.
No więc miałam tatusia, który krótko później umarł.
Dorastając, spotkałam
więcej dziwnych ludzi niż tych normalnych.
Przestępcy, osoby w których towarzystwie czuję się dziwnie,
to była moja norma.
Mama nie była najlepsza.
A skoro tacy ludzie są twoimi rodzicami,
to czego można się spodziewać?
Dorastając, miałam z tym problem.
Dla mnie okropni ludzie byli normą.
Przez długi czas tak wyglądało moje życie.
Jedyna normalna część
okazała się kłamstwem,
bo to był właśnie czas, kiedy mieszkałam z ojcem.
Okres, od momentu, jak go poznałam, aż do jego śmierci,
był najlepszym w moim życiu.
Niczego nam nie brakowało,
nikt nas nie krzywdził,
nie molestował, nic takiego.
Mama przed nami nie uciekała.
Rodzina jak się patrzy.
Trzy córki i pracujący rodzice.
Gotowaliśmy, świętowaliśmy urodziny,
było normalnie.
Można powiedzieć,
że nikt by się po nim tego nie spodziewał,
ale to był bardzo zły człowiek.
Okazało się, że uciekał po włamaniu do domu pewnej kobiety
w weekend wielkanocny w 1998 roku.
Złapali go tam w Wielkanoc. Czemu?
W domu czekały na niego trzy córki.
Czyj to był dom?
Włamał się do kogoś...
PRZESTĘPSTWO
...dla kogo pracował.
Wtargnął do środka i obciął kable telefoniczne.
Miał przy sobie zestaw do zabijania,
zamierzał ją zabić. Czemu? Nie wiem.
- Zestaw? - Do zabijania.
Czyli?
Rękawiczki, opaski zaciskowe, broń.
Miał wiele takich zestawów.
Broń zostawił na miejscu.
Kiedy go aresztowali, zadzwonił do mamy,
ona zadzwoniła do dziadka,
a dziadek pojechał tę broń odzyskać.
Oni musieli coś wiedzieć.
Dla niektórych, jeśli się nie krzywdzi rodziny, wszystko jest w porządku.
I obawiam się, że tak było w tym przypadku.
Normalnie mówiłyśmy do niego tatusiu albo Robert.
Jak był ścigany, miałyśmy do niego mówić Mitch.
Przed wyjściami na jedzenie
zakładał perukę, bo był ścigany
i musiał wyglądać inaczej.
Przebierał się za kobietę, żeby napadać na restauracje
w środku nocy.
Jeździł na jazdy testowe, dorabiał kluczyki
i wracał później ukraść dane auto.
Robił wiele rzeczy,
ale nikt nie podejrzewał, że zabija.
Pamiętam, jak mówili w telewizji
o podwójnym zabójstwie i mama się przestraszyła.
A on powiedział, że nic nam nie grozi.
Bo to zrobił. Ale był nonszalancki.
KIM JEST ROBERT BRASHERS?
Trudno zliczyć wszystkie przestępstwa,
które popełnił.
Z tym muszę się pogodzić.
Jeśli już muszę z tym żyć,
to chcę przynajmniej przeprosić tych wszystkich ludzi.
Żeby wiedzieli, że jego krewna żałuje jego czynów.
Nie chcę ich denerwować, kontaktując się z nimi.
Nigdy nie odezwałam się do rodziny Schrerów.
Ale skontaktowałam się z rodzinami z Karoliny Południowej i Austin.
Żeby przeprosić.
Chcę zerwać wszystkie klątwy pokoleniowe.
To było do tych dwóch niesłusznie oskarżonych
o zbrodnie mojego ojca z Austin.
„Nazywam się Deborah Brashers
i wiem, że moje słowa
mogą niewiele znaczyć.
Nie ja sprawiłam panu ból i cierpienie,
ale jestem córką człowieka, który jest za to odpowiedzialny.
Nie wyobrażam sobie, przez co pan przeszedł
i co czyny mojego ojca panu odebrały.
Pomimo, że nie byłam w to zaangażowana,
wyrażam głęboki żal w związku z tym, co pana spotkało.
Piszę do pana, żeby pokazać,
że widzę tę niesprawiedliwość.
Nie zasłużył pan na to
i współczuję wszystkiego, co pan przez to stracił.
Z poważaniem, Deborah Brashers”.
Pisałam to przez kilka dni,
żeby napisać dokładnie to, co chcę przekazać.
Wydrukuję to i do nich prześlę.
To tuż przed jego przyjazdem.
Chcesz spróbować?
To spróbuj.
Nie rozmawiałam z chłopakami.
Super.
Mam nadzieję, że po tej wiadomości zaznali spokoju.
AUTORKA FILMÓW Z AUSTIN
Nie wyobrażam sobie, jak to jest,
kiedy nawet ludzie, którzy mówią, że wierzą w twoją niewinność,
mają wątpliwości.
Uważałam, że tego nie zrobili.
Ale zawsze były wątpliwości.
Byłam przekonana,
ale ludzie mieli wątpliwości.
Spędziłam dużo czasu z Robertem Springsteenem.
Znosił to wszystko z godnością.
Skoro wiadomo, że tego nie zrobił,
powinien być wściekły.
A nie jest.
Skąd wiesz?
Bo go o to spytałam.
Nie jestem wściekły.
Nie odczuwam w związku z tym silnych emocji.
Odpuściłem nerwy.
Spędziliśmy razem dużo czasu.
Gdybym uważała, że jest mordercą, nie zrobiłabym tego.
A Michael Scott zeznał,
że chyba może być w to zamieszany.
To mnie przeczołgało.
Nie był zamieszany,
ale to pokazuje, że nawet sam sobie nie ufał.
Teraz może z całą pewnością powiedzieć: „Nie zrobiłem tego”.
Już idę.
Super.
Czujesz się inaczej wiedząc, że to Brashers?
Gdyby nadal żył, bałabym się o wszystkich.
Obecność zła jest przerażająca.
Ładnie.
Z drugiej strony, to ulga, że już po wszystkim.
Chociaż to rozczarowujące, że on nie żyje.
Zawsze był niewiadomą i już zawsze nią pozostanie.
Przewinął się przez miasto
i spowodował wiele szkód.
Po tym, jak go zidentyfikowałam,
zaczęłam szukać nierozwiązanych spraw w miejscach, w których mieszkał.
MIESZKAŁ 1KM OD GENEVIEVE
Dlatego byłam rozczarowana, że nie mogłam pomóc w sprawie lodziarni.
SERYJNY ZABÓJCA: ROBERT BRASHERS
Nie mieli wystarczającej próbki DNA, żeby wykonać drzewo genealogiczne.
Gdybym tylko wiedziała, że tutaj
został zatrzymany na granicy w Teksasie,
wszystko byłoby inaczej.
Od razu wiedziałabym,
że mógł stać za zabójstwami w lodziarni.
Wróćmy do ósmego grudnia 1991 roku. Ucieka z Teksasu.
Trafia do aresztu za kradzież auta
i posiadanie broni.
Wychodzi za kaucją pięć dni później.
Nie wiemy, kto ją wpłacił.
Kilka miesięcy później...
BIURO SZERYFA
...w lutym 1992 roku, zostaje aresztowany w Georgii, w aucie ukradzionym w Teksasie.
Czyli wyszedł za kaucją, wrócił do Teksasu,
ukradł auto i pojechał do Georgii, gdzie znowu został aresztowany.
Miał przy sobie narzędzia do włamania, skaner policyjny,
fałszywą odznakę
i perukę.
POSIADANIE BRONI
Za posiadanie broni przez przestępców na zwolnieniu
grozi pięć lat.
Kiedy go skazano, broń kalibru .38 trafiła do jego ojca,
który pozyskał ją z policji.
KALIBER .38
Zasięgnąłem języka i trudno to w ogóle zrobić.
Trzeba wypełnić mnóstwo dokumentów.
A to broń warta maksymalnie 75 dolarów.
Kiedy wyszedł w 1997 roku, odzyskał swoją broń.
Właśnie to doprowadziło nas
do rozwiązania kolejnych spraw.
Inaczej nie połączylibyśmy tych spraw z Kentucky,
bo broń nadal leżałaby w magazynie.
Doprowadził nas do tego ciąg całkowicie nieprzewidzianych wydarzeń.
W styczniu 1999 roku
policja patrolująca parking motelu
w Missouri...
zauważyła wyróżniające się auto.
BRAKOWAŁO SZYBY
Kradzione tablice.
Zajrzeli do środka, znaleźli zabawki.
Okazało się, że rodziny z dziećmi
nocują w konkretnym pokoju.
Żona Brashersa podała fałszywe nazwisko
i powiedziała, że mąż wyszedł i nie wiadomo, kiedy wróci.
Policja rozgląda się po pokoju
i znajduje go pod łóżkiem z bronią.
Dochodzi do konfrontacji.
Obudziłam się i wszędzie była broń.
Tutaj stało sześciu policjantów z bronią.
Jeden policjant uniósł łóżko,
pod którym leżał mój ojciec z lufą przy głowie.
Zakuli mamę w kajdanki, a nas wyprowadzili na korytarz.
Widziałyśmy z tego miejsca basen,
a w nim odbicie wszystkiego,
co się działo.
Drzwi się otworzyły,
mój ojciec demolował pokój.
Wtedy usłyszałam huk,
do środka weszli policjanci.
Rozrzucił trochę ubrań
i pistolet kalibru 9mm,
po czym się zastrzelił.
RAMA ŁÓŻKA, CIAŁO
Zabił się z AMT kalibru .38.
Ten sam numer seryjny, z którym zatrzymano go
dwa dni po zabójstwach w Austin.
Sprawa zatoczyła koło.
Użył tej broni do zabójstw, a potem do samobójstwa.
Miał pistolety kalibru 9mm i .38.
Gdybym miał się zabić,
wybrałbym dziewiątkę.
On wybrał drugą broń nie bez powodu.
To było jego trofeum. I właśnie nim się zabił.
Przesłuchali nas, zadawali różne pytania.
Kłamałyśmy: „To jest Mitch,
nie znamy Roberta”.
List pożegnalny zaadresował do policji.
Z drugiej strony napisał:
„Jeśli to czytacie, to nie żyję.
Błagam, nie kontaktujcie się z moim ojcem.
Właśnie wyszedł ze szpitala po operacji onkologicznej,
wizyta policji go zabije. Dziękuję”.
To podziękowanie na końcu...
Dlaczego je napisał?
Prawda wyszła na jaw 20 lat po jego śmierci.
Chyba myślał, że nie zostanie złapany.
DZIAŁALNOŚĆ PRZESTĘPCZA BRASHERSA
Nie wiemy, jak dostał się do lodziarni.
Miał różne sposoby, za każdym razem
trochę inny.
To jest zgłoszenie, które dostaliśmy
dwa dni po zbrodni.
Dzwonił pan Croft z firmy ochroniarskiej.
Powiedział, że był tego wieczoru w lodziarni.
Około 22.15 wszedł biały mężczyzna pod trzydziestkę, dziwnie się zachowywał.
„Kiedy wszedłem, widziałem parę przy jednym ze stolików
i drugą przy ladzie.
Za kasą stała Eliza Thomas.
Podejrzany stał między miejscem,
w którym się zamawia
a kasą.
Nagle mnie szturchnął i spytał,
czy to auto ze światłami na dachu jest moje.
Potwierdziłem, a on dopytał,
czy jestem z policji czy z ochrony.
Ekspedientka zapytała, co chce zamówić.
Powiedział, że coś zimnego do picia.
Rozbawiło mnie to,
bo kto przychodzi po napój do lodziarni?
Kiedy płacił za zamówienie,
spytał Elizę, gdzie jest łazienka.
Ona odpowiedziała, że na zapleczu,
a on wziął Sprite'a i wszedł za ladę.
Stałem i rozmawiałem z ekspedientką
przez dobre 15 minut,
żeby zobaczyć, czy podejrzany wróci.
Miałem złe przeczucie.
Nie wyszedł.
Moje lody zaczęły się topić, więc wyszedłem.
To był biały mężczyzna, 175 centymetrów wzrostu.
Pojechałem do Houston na mecz,
a kiedy wróciłem,
usłyszałem o zabójstwach”.
To koniec.
Nie dowiemy się, czy to był Brashers,
ale rzeczywiście mógł
schować się w łazience.
Albo poszedł na tył, żeby uchylić tylne drzwi.
Siedziałem tam i zalała mnie fala czerwieni.
Wozy strażackie z kogutami,
patrole policyjne z kogutami...
Dym. Dym też widziałem.
Unosił się nad dachem.
Podjechałem...
Wiedziałem, że lepiej się nie zbliżać, więc stanąłem tutaj.
Przekonały mnie paznokcie.
Pod paznokciami ofiary nie mogło dojść do skażenia dowodów.
Podstawy kryminologii.
U żyjących ofiar napaści seksualnych
zawsze sprawdza się materiał pod paznokciami
i odsyła do analiz.
Słucham?
Widziałam Sonorę.
Jezus...
Sonora.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Wiem.
Zwykle tu nie przychodzę.
To dla mnie dosyć trudne.
Ale przyjaciółka powiedziała mi przy śniadaniu,
że chce przywieźć tu kwiaty i zaproponowała,
że mogę dołączyć.
Ćwiczę teraz przyjmowanie propozycji,
więc powiedziałam, że spróbuję.
- Nieźle, co? - Tak.
Trzydzieści cztery lata.
Serce rośnie na widok tych kwiatów.
Wielu ludzi nadal o tym myśli.
Proszę.
Przeprowadziłam się tu w 1996 roku.
W 1991 kończyłam liceum...
Byłyśmy w tym samym wieku.
Tak, miałam wtedy 17 lat.
Dokładnie w tym samym.
Cieszę się,
że znaleźli sprawcę.
Nie zatrzymuję was.
Dziękuję, że przyszłaś.
Sprzątaliśmy salę,
bo w tym czasie w pizzerii mieliśmy bufet.
BYŁY PRACOWNIK PIZZERII
Zmywałem naczynia, Dave odkurzał
i powiedział, że na parkingu jest dużo wozów strażackich.
Stąd aż do sklepu z tapetami,
wszyscy mieliśmy ten sam dach.
Dym się do nas dostał.
O niczym nie wiedzieliśmy,
aż do czwartej nad ranem.
Wtedy usłyszeliśmy o tragedii.
Dziękuję.
Dziękujemy.
Jeśli tu zostaniemy, poznamy wielu różnych ludzi.
Nie wierzę, że on tu wtedy był.
Policja wykonała niesamowitą robotę.
Trochę im to zajęło, ale się udało.
Tak.
Współczuję tym chłopakom,
którzy trafili do więzienia.
Myśleli, że to zrobili, chociaż tak nie było.
To miasto jest małe.
- Dożyliśmy tego momentu. - Tak.
Dzięki pracy, jaką wykonaliście tamtej nocy.
To kochane, że ludzie pamiętają.
Z drugiej strony mam nadzieję, że zapomną.
Twórzmy nowe historie.
Życie musi tworzyć. Nie możemy trzymać się przeszłości.
Zaczynam myśleć,
jak to będzie za rok.
Ta historia ze mną zostanie.
Daj buziaka.
Ale nie żyję już w tajemnicy i bólu.
Jest woda.
Czuję, że to prawie koniec.
Na jakimś etapie to będzie historia.
Coś, co pamiętamy,
ale czym już nie żyjemy.
Mamy rozwiązanie i możemy...
zostawić to za sobą.
Możemy to zrobić.
Jest wiele wspomnień...
Świat widział zbyt wiele.
Tak, to było Sarah.
Niewiele ich zostało.
Coraz więcej jest od wnuków.
To jest od Maddie. Zrobiła mi kapelusz.
To szaleństwo, że się tym zajmujecie.
To dziwna branża.
Nie chcę urazić nikogo,
kto przeprowadzał ze mną wywiady przez te lata.
Ale cieszę się, że z tym już koniec. To błogosławieństwo...
Nie sądziłam, że to się wydarzy, ale to będzie mój ostatni wywiad.
Trzeba puścić szambo w niepamięć, żeby w nim nie utonąć.
Trzymaj ten talerz.
Nasza walka dobiegła końca,
ale inni walczą dalej.
Tworzymy miejsce, w którym skupimy ekspertów kryminalistyki...
ŻONA SHAWNA
...specjalistów od DNA, genealogii i genetyki,
żeby każdy mógł znaleźć odpowiedzi w jednym miejscu.
Działamy non profit.
Teraz tym się zajmujemy.
Próbujemy pomóc innym rodzinom.
Każda historia jest inna.
Mamy nadzieję na rozwiązanie kolejnych spraw
i znalezienie rozwiązań, żeby nikt nie musiał się zastanawiać.
Gdyby miał pan dopuścić do siebie możliwość,
że ci chłopacy są niewinni,
co by pan czuł?
Gdyby się okazało, że w ogóle nie mają z tym związku,
czułbym się oszukany.
Jeśli zmyślili pozycje ciał,
zostałem oszukany.
Może działałem na podstawie nieprawdziwych informacji?
To oznacza pomyłkę.
Śledczy może się pomylić,
ale nie on podejmuje decyzję o więzieniu,
tylko przysięgli.
A jeśli przysięgli się pomylili?
Myślę, że nie popełnili błędu.
Jeszcze nie widziałem sprawy,
w której tylu specjalistów
było przekonanych o swojej racji,
a okazało się to tragiczną pomyłką.
Kto wierzy, że ta czwórka miała z tym coś wspólnego?
Jest taki obszar badań, związany z wypieraniem niewinności.
Zwykle ma to miejsce u policjantów i oskarżycieli,
którzy pomimo nowych dowodów,
wierzą w winę
pierwotnego podejrzanego.
Teraz dowody są tak silne,
że chyba wszyscy je akceptują.
Oczekuję, że dostaną oświadczenie sądu
o niewinności i oczyszczeniu z zarzutów.
19 LUTEGO 2026 ROKU
Jeszcze nigdy czegoś takiego nie widzieliśmy.
Mamy sytuację, w której odrzucono oskarżenia.
PROKURATOR OKRĘGOWY
Nikogo nie skazano,
a jednak ciężar podejrzeń
prześladował ich przez 30 lat,
w każdej sytuacji.
Przesłuchania, które doprowadziły do tak zwanego przyznania się do winy,
były bezprawne i niesprawiedliwe.
Nie bądź frajerem, Mike!
Niestety, było wtedy wielu takich ludzi jak Hector Polanco.
Takie postępowanie zaczęło się na długo przed nim i trwało po nim.
Mamy obowiązek
zrozumieć tę historię i zrobić wszystko, żeby ją naprawić.
Musimy się z tym rozliczyć.
Proszę wstać.
Usiądźmy. Witam wszystkich.
W tym sądzie każdego dnia
oskarżenie prosi ludzi o wzięcie odpowiedzialności
za wyrządzone innym krzywdy.
Następnie robimy wszystko, by te krzywdy naprawić.
PROKURATOR POMOCNICZA
Dzisiaj czas, żebyśmy my wzięli odpowiedzialność
i wykorzystali prawdę
do załagodzenia krzywd.
Ponad ćwierć wieku temu, odbył się proces czterech niewinnych mężczyzn
oskarżonych o dokonanie
zabójstw w lodziarni w 1991 roku.
To niesłuszne postępowanie wyrządziło krzywdę Amy Ayers,
Elizie Thomas oraz siostrom Jennifer i Sarah Harbison.
One zasługują na sprawiedliwość.
Krzywdę poniosły też rodziny ofiar.
OJCIEC ELIZY
Prosiliśmy ich, żeby uwierzyli, że schwytaliśmy sprawców.
A teraz poprosiliśmy, żeby zapomnieli o tym,
że od lat obwinialiśmy
nieodpowiednich ludzi, w niepewności i braku poczucia rozwiązania.
Krzywdę poniosła lokalna społeczność.
Wiara w to, że nastolatkowie byli zdolni do takich czynów,
zmieniła nasze postrzeganie człowieczeństwa.
Krzywdę ponieśli też
niesłusznie oskarżeni.
Dzisiaj chcemy to naprawić
i ujawnić prawdę.
Proszę usiąść.
Czy śledztwo w jakikolwiek sposób
powiązało tę czwórkę z zabójstwem?
Nie.
Czy wykazano
ich powiązanie z Robertem Brashersem?
Nie.
ZEZNANIA, DOWODY
W zeznaniach jest przyznanie się do napaści seksualnej.
Czy w związku z brakiem zgodności próbek z wymazami z pochwy,
jest to możliwe?
Nie.
Nazywam się Michael James Scott.
Szóstego grudnia 1991 roku,
kiedy doszło do zabójstw w lodziarni, miałem 17 lat.
Nie popełniłem tych zbrodni. Nie brałem w nich udziału
i od początku podtrzymuję swoją niewinność.
Zostałem oskarżony, osądzony i niesłusznie skazany.
Straciłem rodzinę, młodość
i wczesną dorosłość.
Żaden wyrok sądu nie zwróci mi lat i miłości, którą mi odebrano,
ale może uznać prawdę.
Jestem niewinny.
Oświadczenie Roberta Springsteena IV.
Oświadczenie Forresta Brooka Welborna.
Nazywam się Phil Scott. Michael to mój syn.
Nazywam się Janine Casey, jestem byłą żoną Michaela.
Nie spodziewałam się, że mój mąż zginie z rąk policji.
Jestem dumna, że Forrest się nie ugiął
w kwestii swojej niewinności.
Do policji z Austin, prokuratury i Paula Johnsona...
Wasze klapki na oczach
odebrały mojemu tacie przyszłość.
Dzisiejsza decyzja to nie wyraz hojności,
a obowiązku.
Żaden wyrok nie odda wam straconego czasu.
Nie odbierze ciężaru, jaki nosicie.
Ale sąd oświadcza
bez najmniejszego zawahania,
że jesteście oczyszczeni z zarzutów,
a wasza niewinność zostaje potwierdzona.
Trzy, dwa, jeden.
Dzisiejsze zeznania dotyczyły bólu straty rodziny i młodości,
którego doświadczyli czterej niesłusznie oskarżeni
w sprawie zabójstw w lodziarni.
Przepraszam.
Okej?
Wiem.
Maurice cię nie zdradził.
Nie chciał tego robić.
Byłeś jego przyjacielem.
Okej?
Powiedzieli mu
same kłamstwa.
Chcę, żebyś to wiedział.
Dziękuję.
Tak.
Uda się bez odsuwania?
Historia zyskała nowy koniec.
ARCHIWUM X
To samo miejsce, z aktualizacją.
Wygląda dobrze.
Całkiem równo.
Tak.
PROSZĘ NIE DOTYKAĆ
Napisy: Maria Kuczek