Downloaded from YTS.MX
Chce pokazać, kto tu rządzi.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Chce pokazać rywalowi, że to on tu rozdaje karty.
Bastien musi znaleźć sposób na wygraną.
Czy przez nokaut, czy przez poddanie, musi dać z siebie wszystko.
To ostatnia minuta trzeciej rundy.
Nie sądziliśmy, że tu dotrzemy.
Teraz liczą się tylko ciosy, a on przejmuje kontrolę.
Niski kopniak, prosty. Ciągła wymiana ciosów.
Teraz cios przyjmuje rywal, Bastien.
Mierzą się wzrokiem. To ostatnia minuta.
Rywal musi sięgnąć po pas.
Bastien jest bardzo skupiony. Ma oczy szeroko otwarte.
Kolejny piękny cios. Aż czuć jego skupienie.
Da z siebie wszystko.
- Dawaj, zniszcz go! - Enzo!
- Dalej! Nie poddawaj się!
- Enzo! - Tato!
Enzo!
- Tato! - Nie!
Coś mu jest. Potrzebujemy lekarza. Lekarza!
Puść mnie!
UKOCHANY MĄŻ I OJCIEC
A ten tu czego, kurwa?
Nie, Léo!
Zjeżdżaj stąd!
Przepraszam. Bardzo mi przykro.
Emmo, proszę…
- Wynocha! - Léo! Przestań!
- Léo, przestań! - Kurwa…
Uspokój się.
- Spokojnie. - Spadaj!
Idź już.
Idź!
NOKAUT
- To nóż? - Czemu Andaluzyjczyk?
- Co robisz? - A ty?
MIASTO FOKAJCZYKÓW
Łapać Andaluzyjczyka!
Kapitan Sarkissian, kapitan Alaoui. Co się stało?
Sąsiedzi mieszkający w pobliżu słyszeli wczoraj strzały.
Teraz jest cicho.
Przeszukaliście okolicę?
Nie, czekaliśmy na was.
Benoit, duży hol na dole.
Chyba się zabawili.
To Karim Zouhair, Kylian Garbi i Moussa Ouattara.
A Andaluzyjczyk?
Ich szef?
Nie ma go tu. Ale wytłukli całą siatkę jego współpracowników.
Wie pani, kto odpowiada za tę masakrę?
- Chyba tak. - Nie.
Panią kapitan ponoszą emocje.
Szefie, to ich modus operandi.
To sprawka Manchours. To ich manifest.
Alaoui, ganiasz za duchami. Wiemy, co cię z nimi łączy.
Zamknij się.
- Ty się zamknij! - Koniec tego!
Nie tutaj.
Wszyscy wiedzą, że wrócili i rządzą ulicami.
Pozbyli się Andaluzyjczyka, nie?
Tak…
Sekundkę, pani sędzio.
W porządku.
To niemożliwe.
Pani sędzio…
Vasseur ma rację.
Mamy polegać na pani przeczuciu?
Proszę znaleźć świadków i namacalne dowody,
a wtedy pani pomogę.
Dobrze?
Dobrze.
Ty i ta twoja dyplomacja…
Ty też się zamknij.
Wracajmy.
Muszę się napić.
Nie mogę. Obiecałem dziewczynkom, że je odbiorę.
Uściskaj moją chrześnicę.
A drugą nie?
Drugą też, ale wolę moją chrześnicę.
Dobra, na razie.
- Halo? - Kenza…
- Spotkajmy się. Teraz. - Jakiś problem?
Musimy się zobaczyć. Sami!
Léo?
Co się dzieje?
Mam przejebane. Mam naprawdę przejebane.
Co zrobiłeś?
Andaluzyjczyk i jego ludzie w magazynie…
Byłem tam i widziałem, kto ich załatwił.
Czy to Manchours?
Tak. Widzieli mnie.
Kurwa, zabiją mnie, gdy mnie znajdą.
Kurwa.
- Co jest? - Miałaś być sama.
Nie są ze mną. Chłopaki!
Stop. Jestem z policji.
- Zatrzymaj się! - Léo, poczekaj!
Léo!
Léo. Posłuchaj mnie.
Hej, Léo!
Odpalaj!
Cholera.
- Nie! - Tato!
Ty,
ty,
ty, ty
i ty.
Proszę. Dziękuję.
Dziękuję panu.
Emma?
Cześć, Bastien.
Ciężko cię znaleźć.
Twój trener powiedział, że możesz tu być.
Żyjesz jak pustelnik.
Tak się karzesz?
Co tu robisz?
Po tej walce się pogubiłam.
Czułam się źle.
Nie zajmowałam się nim.
Nie spodziewałam się tego.
Co się stało?
Pół roku temu pojechał do Marsylii do kuzyna.
Zaczął z nim mieszkać.
Wiem, że zaczął dilować,
a kilka dni temu dostałam to.
Mamo, to ja. Mam przesrane. Musisz mi pomóc.
- Léo! - Zabierz mnie stąd.
Oni tu są!
Więcej się nie odezwał. Ma wyłączony telefon.
Byłaś na policji?
Oczywiście, a jak myślisz?
Od razu poszłam z tym na komisariat. Powiedzieli mi, że to sprawdzą…
Wiem, że mają to w dupie. Jeden diler w tę czy w tamtą…
Ale minęło pięć dni!
Chcę, byś go poszukał.
Mam adres jego kuzyna.
Nazywa się Hugo. Mieszka w centrum Marsylii.
Ze mną nie chce gadać, ale z tobą pomówi.
- Emmo… - Jesteś mu coś winien!
Zabrałeś mu ojca. Masz wobec niego dług.
Léo jako malec był bardzo chory.
Byłam na pielgrzymce i modliłam się do Dziewicy.
To ona go uratowała.
Ta Czarna Dziewica
przyniesie ci szczęście.
Będę się modlić.
A ty go sprowadzisz.
Znajdziesz mojego syna.
Obiecaj mi to.
- Kto to? - Co to za typ?
Wygląda jak mieszanka Ghost Ridera z…
- To glina. - Nie sądzę.
Siema, chłopaki.
Jak się nazywasz?
Dylan.
Mieszkasz tu?
Tak. Urodziłem się w budynku B.
Dylanie z budynku B, widzisz ten motocykl?
Jest mi drogi. Nikt ma go nie dotykać.
Na twoją odpowiedzialność, rozumiesz?
Rozumiem.
- Wkurzył się. - Chłop oszalał.
To jakiś wariat.
Hugo? Léo?
Policja, ręce na ścianę.
Kurwa.
Nogi szeroko.
Czego tu szukasz?
Myślałem, że znajdę tu Léo Prince’a.
Czego chcesz?
Przysłała mnie jego mama. Dostała złowrogą wiadomość.
Mówiła, że jest u swojego kuzyna, Hugo.
Nie ruszaj się spod ściany.
- Czego szukasz? - Zostań.
- Pod ścianę. - Dobra.
Że niby jesteś gliną?
Inaczej już byś nie żył.
- Hugo? - Tak.
Biedak został pobity.
Złapali go, poturbowali i rozbili mu głowę.
Krew była wszędzie. Chyba jest w szpitalu.
- Wszystko widziałeś? - Nie było mnie tam.
W którym szpitalu?
W karetce mówili o Clairval, nie?
Nie sądzę.
Clairval, dobra.
Nie ma za co!
Ale z ciebie dzban.
Czego chcesz od Léo?
To twój informator?
Dlatego ma przesrane, tak?
Powiedz mi!
Nawet nie wiem, kim jesteś.
Z chęcią ci powiem.
Daj mi spokój. To sprawa policji.
Macie dzieciaka?
Jeszcze nie.
Wezwij pionków.
Co do jednego!
Co z Andaluzyjczykiem? Powiedział, gdzie trzyma towar?
Kutas nie chce gadać.
Z drogi.
Kiepsko wyglądasz, co?
Andaluzyjczyku, wiemy, że właśnie otrzymałeś 300 kilo zielska
i dziesięć kilo koki.
Nie zadzieraj z nami.
Powiedz, gdzie je skitrałeś.
Pierdol się.
- Daj mi telefon. - Jeb się.
To twoja rodzina.
Patrz.
Powiedziałem „patrz”!
Patrz.
Nie!
- Nie… - Ile lat ma twoja córeczka?
- Nie róbcie im tego! - Co?
15? 16 lat? Mam rację?
Słucham.
Słucham!
Dobrze…
Towar jest w autonomicznym porcie. Magazyn 7, kontener 19.
No i proszę.
Poślij ekipę. Ja zaczekam na pionków od dzieciaka.
- Co ty tu robisz? - Czekałem na ciebie.
Nie wpuścili mnie do Hugo.
- Jest na OIOM-ie. - Mówiłam ci już.
Nie przestanę szukać Léo.
- To legalne. - Tak.
Wy ledwo go szukacie.
Zostaw mi swój numer. Będę cię informować.
- To tak nie działa. Idę z tobą. - Ty tak na serio?
Będzie tak, jak ja chcę. To niebezpieczna sytuacja.
Zostaw mnie w spokoju.
Obiecałem jego matce. Przyprowadzę jej syna.
Jesteś jego tatą?
To skomplikowane.
To zachowaj te komplikacje dla siebie.
Zabiłem mu ojca.
Byłem zawodnikiem MMA.
Dwa lata temu zabiłem jego ojca w walce.
Ja mówię, ty słuchasz.
I to ja o wszystkim decyduję.
POSZUKIWANY LÉO PRINCE
Rozwieście je wszędzie.
Nawet nie w naszych dzielnicach. Wieść musi się rozejść!
Dziesięć koła dla znalazcy.
Policjantka też go szuka.
Musimy ją przycisnąć.
Cześć. Jestem Kenza.
Jestem policjantką. Chcę zapytać o Léo.
- Oparzenia 2. stopnia. - Pogadamy?
Przebili mu kolana wkrętarką,
złamali 6 palców i 4 żebra.
Jedno przebiło płuco.
Zrobili to, by znaleźć Léo?
Zidentyfikujesz ich?
Nosili maski.
Rozumiem.
Zdradziłeś jego położenie?
Nie wiem, gdzie jest.
To samo powiedziałem im.
Mówiłem, ale…
oni nie przestawali.
Znasz tę dziewczynę?
To Inaya.
Inaya.
Nie znam jej dobrze.
Znam jej siostrę, Fatou.
Fatou?
Pracuje w Pop Club.
Tam je poznaliśmy.
Dobrze.
Kto mu to zrobił?
Manchours.
To zdolni do wszystkiego zwyrodnialcy.
Zostań tu.
Co tu robicie?
Nic takiego. Odwiedzamy kumpla.
Podobno miał wypadek w domu.
Co za pech. Ale tak to już jest w Marsylii.
Atmosfera jest napięta. To przez ten upał.
Ludzie się irytują i robią straszne rzeczy.
Uważaj.
Grozisz mi?
Nie boję się waszych szefów.
Kurwa, odważna jesteś.
Zgadza się. Zamknij ryj i wypad.
Wynoście się stąd. Zjeżdżać!
Widziałeś? Czego by nie robiła, zawsze będzie pachniała naftą.
A właśnie, pozdrów swojego brata!
Przestań! Zabijesz ich!
Wezwijcie policję!
- Ona jest z policji. - Wszystko gra?
- Co robimy? - Nie wiem.
Czy pani oszalała?
- Grozili mi. - Nie chcę tego słuchać!
Pani krucjata dobiegła końca.
Mówiłem panu.
Zamknij się, Vasseur.
Zanim otrzymamy decyzję IGPN, proszę zdać broń i odznakę.
- Mam informatora… - Za późno.
Ostrzegałem panią nie raz.
Teraz mam związane ręce.
Dasz mi znać?
Już nie mogę.
Czego?
- Nie wierzysz mi? - Wierzę.
Ale Canistra też ma rację.
Nie panujesz nad sobą, walisz głową w mur i nie chcę…
Nie mogę stracić roboty.
Przepraszam.
Spoko.
Czekaj, Kenza, musisz odpocząć i…
Ja pierdolę.
Kurwa. To nie jest dobry moment.
Co powiedział ci ten dzieciak?
Odwal się. Właśnie mnie zawiesili.
Przykro mi. Tym bardziej nie masz nic do stracenia, nie?
Wspomniał o klubie nocnym Pop Club.
Podobno pracuje tam siostra dziewczyny Léo, Fatou.
Dziękuję.
Czekaj.
Bramkarze są porywczy. Pójdę z tobą.
Nie zawieszono cię?
Pieprzyć to.
Co cię łączy z Manchours? Czym cię rozjuszyli?
To nie twoja sprawa.
Ale masz rację, Léo to mój informator.
Widział morderstwo.
Chciał mi powiedzieć, ale się wystraszył i uciekł.
- Teraz Manchours go szukają. - O ile już go nie znaleźli.
Boją się, że to ja znajdę go pierwsza.
On żyje i gdzieś się ukrywa.
Znajdźmy go przed nimi.
Znajdźcie tego sukinsyna. Liczę na was, zrozumiano?
To dla Manchours. Sprzedał nas i ściągnął kłopoty.
Dorwijcie go dzisiaj.
Jazda!
- Kurwa, jest ich od groma. - Co?
Wszędzie rozwieszają plakaty ze mną.
- Na pewno? - Widziałem ich.
- Co najmniej 12. - Wyluzuj.
Uspokój się.
Wszystko gra. Dobrze?
- Tak. - Jestem tutaj.
Boję się.
Spójrz na mnie.
Będzie dobrze.
Nie martw się.
Ja będę mówić, okej?
- Dobry wieczór. - Co dla pani?
Fatou?
- Znamy się? - Nie.
Chcemy pogadać z twoją siostrą. Gdzie jest?
- Nie powiem. - To ważne.
Proszę mnie puścić!
- Proszę pani. - Chwileczkę.
- Nie. - Puść mnie.
- Zamknij się i wyjdź. - Puszczaj.
Chcemy tylko pogadać.
- Chłopaki, problem przy barze. - Żaden problem.
Z drogi!
Dobra, wystarczy.
Już dość.
Taki z ciebie twardziel?
Bufon!
Przyjdźcie tu jeszcze raz, gnoje,
a nie wyjdziecie żywi.
Chodźcie.
Zarąbista robota.
Kretyn aż zawył z bólu.
Żyjesz?
Odpowiedz mi.
Nic panu nie jest?
Nie wtrącaj się.
Cholera, on krwawi.
Kurwa, a ty dokąd?
Czekaj, co robisz? Pobiją cię.
Kurwa.
Eric!
Nie rozumiesz?
Philippe!
Fatou.
Nie!
Chcemy tylko porozmawiać.
Fatou!
To on! Proszę!
Biedak poleciał!
Wszystko OK?
Idź, proszę. Załatw go!
Co za wariat!
Nie darują mu tego.
Fatou.
Nie bój się. Chcemy tylko porozmawiać.
Wynoś się albo rozwalę ci łeb!
Spokojnie.
Oddychaj.
Uspokój się.
Oddychaj. Nie chcemy cię skrzywdzić.
Posłuchaj, zrób to dla siostry.
Zaufaj mi.
Mieszkają u jej mamy, która obecnie jest w swoim kraju.
- Nie boisz się, że ich ostrzeże? - Wie, że chcemy pomóc.
Kurwa.
O co chodzi?
Mieszkają w kiepskiej dzielnicy.
Frais-Vallon. Gliny tam nie wchodzą.
- Nie jesteśmy nimi. - Wcale nie rzucasz się w oczy.
Zapomnij. Czujki od razu nas zauważą.
Nie w nocy. Pójdziemy tam jutro rano.
Proszę. Musisz się ogarnąć.
Ładny widok.
Swoje kosztuje. Zdejmij koszulkę.
Cholera.
O co chodzi?
Nic. Nieźle cię załatwili.
- Bywało gorzej. - Proszę.
Dzięki.
Czy ty…
- Odnosiłeś rany podczas walk? - Tak.
Zawsze tego chciałeś?
MMA.
To była część mojego życia.
Kochałem to.
Trenowałem codziennie.
Ciężko.
By stać się mistrzem.
- Żadnego alkoholu, żadnych dragów. - Żadnych kobiet?
Tak.
Tylko kilka.
- Tak? - Tak.
Z dnia na dzień…
rzuciłem to wszystko.
Bez planu.
Ratujesz dzieciaka, któremu zabiłeś ojca.
- Co? - Nic.
Mów. Co?
Mieszkasz sama?
Na ten moment tak.
A to kto?
To mój brat.
Fajnie.
Muszę ci coś wyznać.
Mam spinę z Manchours i dlatego wcześniej wpadłam w szał.
Ja i brat dorastaliśmy w tej samej dzielnicy co oni.
Był działaczem społecznym.
Zadarł z Manchours, gdy tamci rozpoczęli działalność.
Porwali go, przywiązali do krzesła i spalili żywcem.
Nagrali film i mi go wysłali. Tak się dowiedziałam.
Potem zniknęli. Wrócili jakiś rok temu.
Przykro mi.
Nie można ich za to zamknąć?
Nie. Są nieuchwytni.
Nikt mi nie wierzy, że wrócili.
Gdy byliśmy mali, werbowali szaleńców.
- Psycholi? - Tak.
Ale są sprytni. Zawsze myślą o krok do przodu.
Od innych gangów też. Budują swoje królestwo w Marsylii.
Ale ja ich dorwę.
Wiem to.
Dzięki.
- Lepiej ci? - Tak.
Czekaj, co ty robisz?
Dziś zawieszono mnie za bójkę
i strzeliłam facetowi piłką w twarz,
a jutro możemy zginąć.
Teraz chcę się odprężyć.
Chcę się ruchać.
Czekaj.
A jeśli ja nie chcę?
A nie chcesz?
Co to ma znaczyć?
Jesteśmy w filmie?
Proponujemy rozejm.
Co powiedziałeś?
Pokój.
Mów dalej.
Zostawimy was w spokoju.
Zakończymy wojnę.
W zamian za co?
To proste.
Z towarem Andaluzyjczyka wszystko przechodzi przez nas, bracie.
Wszystko?
Wszystko.
Hasz, kokaina,
amfa.
Wszystko.
Twój rewir jest twój.
Ale towar do dilowania będzie nasz.
Wyjaśnijcie mi jedno. Czemu miałbym dla was pracować?
Mourad, ogłaszamy rozejm czy nie?
Kompletnie postradała zmysły.
A to kto?
Fatou, moja kelnerka.
- Ma tu być za godzinę. - Dobrze.
- Zidentyfikujcie napastnika. - Tak jest.
A pan niech znajdzie Alaoui.
Tak jest.
Tutaj, siódme piętro.
- Dzień dobry. - Dobry.
Komendant Canistra. Chcieliśmy porozmawiać o wczorajszej nocy.
To tu.
Słyszę hałas, są tutaj.
Léo, tu Kenza. Otwórz.
- Kenza. - Trzymasz się?
Tak.
Co on tu robi?
Ona rozpęta jebaną wojnę.
Uwaga!
Wszystkie zespoły interwencyjne migiem do Frais-Vallon.
- Wszystkie? - Tak.
- Jedźmy. - Wszystkie.
- Szybko. - Chodźmy.
- Jazda! - Masz klucze?
Jedź ze mną.
- Masz dobre wieści? - Wiem, gdzie jest dzieciak.
- Nie zrobię tego! - Nie mamy czasu.
Nie pojadę z tym skurwielem!
Inaya, prawda?
Spakujesz was?
- Rozumiem twój gniew. - Nieprawda.
Rozumiem, ale to zły moment.
Jeśli chcesz, po wszystkim porozmawiamy.
Jeśli nie, zniknę. Żaden problem. Ale teraz musimy iść.
Nie wiem, po co z tobą gadam!
Pomyśl o swojej dziewczynie. Zobacz, jak się boi.
No to chodźmy.
Czekajcie.
Tam, na końcu! Rozproszyć się!
Tędy. Chodźcie.
Dalej.
- Zabierz ich. - Chodź.
Zabierz ich stąd!
Chodźmy.
- Policja! - Policja!
Nie ruszać się! Z drogi!
Ręce do góry!
Nic ci nie jest?
- Cholera, było blisko! - Serio.
Inaya!
Nic ci nie jest?
Mój kolega zabierze was w bezpieczne miejsce.
Dobrze.
Będzie dobrze.
Pani kapitan, do mojego gabinetu.
Pan też.
Zaczekacie na krzesłach? Wrócę.
Proszę.
Alaoui, afery to twoje hobby?
To świadkowie w sprawie.
Jesteś zawieszona, rozumiesz?
Pilnuj własnego nosa.
Stop! Denerwujecie mnie. Proszę ważyć słowa w moim gabinecie.
Proszę się wytłumaczyć.
Wszystko OK?
Mama ci to dała?
Powiedziała, że przyniesie mi szczęście i sprawi, że cię znajdę.
Mogę ci ją oddać.
Nie.
Zatrzymaj ją.
Chcę powiedzieć, że…
widziałem, co zrobiłeś.
Naraziłeś się, choć nie musiałeś.
Dziękuję ci za to.
Ale nigdy ci nie wybaczę.
Nigdy.
Nie dlatego to zrobiłem.
Zrobiłem to, bo…
Nie uwierzyłeś mi, gdy mówiłem, że cię rozumiem.
Kumam, to normalne.
Ale wiem, co czujesz.
Mój tata zmarł, gdy byłem w twoim wieku.
Byłem wściekły.
Zły na wszystkich.
Rzuciłem szkołę.
Robiłem głupstwa.
Wdawałem się w bójki.
Brzmi znajomo?
Ten gniew boli, prawda?
Rozdziera od środka.
Przepraszam, że go spowodowałem.
Czy to się skończy?
Nie.
To teraz część twojego DNA.
Ale możesz to przekształcić.
Poznawszy odpowiednich ludzi, zamienisz to w siłę.
Tak było ze mną.
Poznałem odpowiednich ludzi…
i się z tym pogodziłem.
Uspokoiłem się.
Dobra. Załatwione.
Wszystko mi wyjaśniła. Zadzwonię do sędzi. Będzie dobrze.
- Pan spisze zeznanie. - A ja?
- Obserwuj. - Dobrze.
Pójdziesz z nami?
Musisz mi powiedzieć,
jak żyć z tym gniewem.
Chcę wiedzieć.
Gdy skończysz, odwiozę cię do mamy, jeśli pozwolisz.
Co?
Chwila. Dzieciak nie może gadać.
Powstrzymaj go jakoś.
Czekaj, uważasz, że masz jakiś wybór?
Mogłeś pomyśleć, zanim wziąłeś od nas kasę,
wciągałeś nasz koks i ruchałeś nasze dziwki!
Pójdziesz na dno razem ze mną!
Skurwysyn!
Wywiozą go z Marsylii.
Nikt stąd nie wyjedzie.
Powiedz, co tam widziałeś.
Śmiało.
Tak, Emmo, znalazłem go.
Wszystko gra. Jest bezpieczny.
Jesteśmy na komisariacie.
Przesłuchują go, bo widział coś, czego nie powinien.
Nie, jest sam,
ale obiecałem zawieźć go do domu po wszystkim.
Tak?
Przyjąłem.
Strzały na placu Sébastopol. Damien, jedziemy.
Słucham.
Rozumiem.
Hicham, szykuj się.
Wysyłają nas. Załóż kamizelkę.
Pospiesz się.
Ruchy.
Atak nożownika…
Kilka tygodni temu zbliżyłem się do ludzi Andaluzyjczyka.
Zacząłem nawet dla nich pracować.
Parę dni temu podsłuchałem rozmowę.
Mówili o ważnym spotkaniu…
z ich człowiekiem.
Byłem nowy, więc mnie nie zaprosili.
Byłem ciekawy.
Poszedłem tam.
Dlaczego? Prosiłam, byś się nie narażał.
Wiem, to było głupie.
Nieważne.
Pan Andaluzyjczyk.
Jak się masz? Mam nadzieję, że nie na darmo przyjechaliśmy z daleka.
Nie pożałujecie. Chodźcie za mną.
Gdy wszedłem, Manchours obezwładnili już jego ludzi.
Co ty na to, Andaluzyjczyku?
Mów, gdzie schowałeś towar, a uratujesz swoich.
Wolałbym umrzeć.
Czyżby?
Nie dotykaj go!
- Puszczaj! - Morda!
Tę pułapkę zorganizował człowiek Andaluzyjczyka.
- Puść go! - Zamknij się!
- Puszczaj! - Zapłata.
Kto to był?
Zdradziłeś nas?
Nie wiem. Stał daleko. Miał czapkę.
Ty skurwiały sprzedawczyku!
Jeden z ludzi Andaluzyjczyka zaczął wyzywać kapusia.
- Ty skurwysynie! - Ktoś się wściekł.
Wtedy przywódca Manchours…
Narwaniec z niego.
…się odpalił.
Wiesz, co z takimi robię?
Wiesz?
Łapać ich!
Łapać ich obu!
Widziałeś na własne oczy, jak Abdel Manchour poderżnął komuś gardło?
Tak.
Léo.
Gdy się spotkaliśmy,
czemu wystraszyłeś się policji?
Halo?
Tak?
Dobrze. Wyjeżdżamy.
- Jasne. - Weź kamizelkę kuloodporną.
Co się dzieje? Gdzie są wszyscy?
Nie wiem.
Czemu spanikowałeś?
Przez faceta w czapce?
Słyszałem, co mówił Andaluzyjczyk.
Zaufaj mi i powiedz.
Mówią na niego „glina”.
To kret?
Pieprzony kret.
Co?
Myślisz, że to ja?
Serio?
Benoit!
Przestań! Co ty robisz?
Przepraszam. Nie mam wyboru.
Muszę go zabić. Nie wiesz, do czego są zdolni.
Co to było?
Wchodźcie!
Chodźcie!
Idą po dzieciaka.
Do wyjścia awaryjnego.
Chodź.
Zostańcie tu.
Miło cię widzieć, Alaoui!
Ile czasu minęło? Dziesięć lat? Piętnaście?
Czujesz się w potrzasku?
- Alaoui! - Kenza, chodź.
Dalej.
Nie bój się.
Chodź do tatusia.
Chodź tu. Przydaj się na coś.
Odwróćcie się.
Ty szmato!
Otwórz drzwi!
Nie wkurzaj mnie, Alaoui!
Nie wkurzaj mnie!
Oddaj dzieciaka, a wszystko się skończy!
Znasz mnie!
Dotrzymuję słowa!
Oddaj dzieciaka, a to zatrzymam!
Otwieraj, do kurwy nędzy!
Ty suko!
Otwórz drzwi!
- Vasseur? - A ty?
- Już nie żyjesz! - Ty ją weź.
Nie ma go tam.
Gdzie są, do chuja?
Kenza!
Zdejmij to z niego.
Kapusiu,
tu jestem.
Nie jesteś już taka twarda. Zmiażdżę cię.
Wiesz co? Gdybym miał zapałki, podpaliłbym cię jak twojego brata.
Bastien…
To koniec.
Już po wszystkim.
Co?
Podoba ci się.
Coś w tym jest.
Co będziesz teraz robił?
Zobaczę.
Może znajdę coś w pobliżu.
Napisy: Paulina Iwaniak