O, andere toonsoort.
Het is net een mol.
Een halve toon lager.
O, ja!
Oké.
Je hoeft je geen zorgen om mij te maken, want het gaat goed met me
Ik wil niet dat je me zegt
Dat het tijd is om naar huis te gaan
Het kan me niet meer schelen wat je zegt Dit is mijn leven
Ga verder met je eigen leven en laat me met rust
Hou het voor jezelf, het is mijn leven
Het is mijn leven
Ik wil niet dat ze me zeggen wat ik moet doen.
Nooit gewild.
Ze zeggen dat je niet alleen kunt slapen op een vreemde plek
Toen ik opgroeide was het:
"je doet eindexamen, gaat studeren,
"krijgt een goede baan, dat is het."
En verder dan dat ging het niet.
Ah, maar vroeg of laat slaap je op je eigen plek
Ik dacht: wacht,
dat past niet echt bij hoe ik mijn leven wil.
Ik wil iets anders doen.
Dat is een beetje mijn levensfilosofie.
Als ik het wil, dan doe ik het.
Ik heb jouw autoriteit daar niet voor nodig.
Hou het voor jezelf, het is mijn leven
Ja, het is mijn leven
De popartiest uit de jaren '70, bekend als de Piano Man,
leeft en doet het vrij goed in de jaren '80.
Dat bleek vanavond in Cincinnati.
Dan Royal was erbij.
Op zijn 33e heeft Billy Joel al 29 jaar piano gespeeld.
1973 was een keerpunt in zijn carrière, zeggen sommigen,
met het nummer Piano Man.
Nationale aandacht gevolgd door een reeks hits.
Maar een jaar geleden
was er een andere mijlpaal: het motorongeluk.
Mijn pols was gebroken.
Ik kan mijn pols niet volledig bewegen.
Ik kan mijn hand niet verder naar beneden krijgen.
En een verbrijzelde duim.
Dus er mist een stukje bot in mijn duim.
Het doet pijn.
Maar dit is rock-'n-roll. Ik ben niet Vladimir Horowitz.
Het afgelopen jaar is Joel gescheiden.
Je zou denken dat dat en het ongeluk hem wat rustiger zouden maken.
Ik accepteer het met stille waardigheid en gratie.
Ik wil niet leven!
Hebben jullie voor Billy gezorgd?
Je had wat problemen, je hebt een nieuwe manager.
Nee, ze sloegen me elke avond in elkaar.
Weet je dat motorongeluk nog? Ik bestuurde de auto.
Voor wie twijfelde... Billy is terug.
En het vreemde is, het publiek lijkt nooit te zijn vertrokken.
Het album Glass Houses was geweldig om live te spelen.
Het had een sterkere dynamiek om over te komen in een grote zaal.
Het zat dichter bij de rock-'n-rollmuziek
waar ik vroeger enthousiast over was.
En nadat dat album klaar was,
wilde ik volledig van richting veranderen.
Ik lag in scheiding.
Ik was alles in mijn leven opnieuw aan het evalueren.
Ik wilde iets serieuzers doen.
Ik ging vorig jaar de studio in om dit album te maken,
maar dat werd onderbroken door een motorongeluk
en dat gooide de hele planning in de war.
Het duurde lang, maar gelukkig heb ik doorgezet.
Billy heeft niet
zoveel geduld in de studio.
The Nylon Curtain was een uitzondering.
Ik wilde een echt sonisch meesterwerk maken.
Normaal gebruik je de studio om vast te leggen wat je aan het maken bent.
In dit geval was er veel werk in de studio
met behulp van technologie om het nummer af te maken.
Ik was aan het experimenteren en bespeelde de studio als instrument.
Hij creëerde stemmingen en soundscapes,
zoals in Scandinavian Skies.
Ik zou de hele nacht blues kunnen spelen
Het was een zeer vruchtbare periode voor Billy, muzikaal en creatief gezien.
Ze begonnen te veranderen wat ik in mijn koptelefoon hoorde.
De zang klonk anders. De echo klonk anders.
Ik zei: "o, wauw, daar kan ik op schrijven."
Druk
Het is zo verdomde raar en avant-gardistisch
Ik wilde iets creëren waarbij het geluid
net zo belangrijk was als de noten zelf.
Voor Pressure hoor ik dit Tsjaikovski-achtige...
En ik wil mandolines horen en balalaika's.
Phil Ramone vond die Russische balalaikaspelers,
bracht ze naar de studio.
Best vreemd om in de studio
die oude kerels te zien.
Maar het was erg gaaf en het klonk geweldig.
Zes balalaikaspelers. Waarvoor?
In een halve cirkel.
"Serieus?" "Ja, dat willen we doen."
Druk
Eén, twee, drie, vier, druk
Ik ben waarschijnlijk het meest trots op dat album
als een werk van sonische kunst.
En het was een overgang in hoe ik schreef.
Omdat de muziek me naar het schrijven van een ander soort tekst voerde.
Het kon niet enkel over liefde en vriendinnen gaan.
Het moest serieus zijn omdat de muziek serieuzer was.
Ik was volwassen geworden.
Ik was geen twintiger meer.
Het ging niet enkel om rock-'n-roll.
Het ging over de wereld.
Het Reagan-tijdperk,
dat verondersteld werd ideaal te zijn,
maar er was veel onderbuikgedoe gaande.
De belofte van Amerika was er niet meer.
Het was echt aan het veranderen.
Nou, we wonen hier in Allentown
En ze sluiten alle fabrieken
De staalindustrie doofde uit in Pennsylvania.
Er was werkloosheid.
Dat was elke dag in het nieuws.
Hier in Allentown
Maar ze hebben alle kolen uit de grond gehaald
Hij richtte zijn aandacht op nummers als Allentown.
De camera zoomt uit en je ziet ons op een bepaalde plaats en tijd.
Elk kind had een goede kans
Om minstens zo ver te komen als zijn vader
Ik denk dat hij echt veel heeft bereikt van wat hij wilde bereiken.
Het was echt een Billy Joel-nummer en het ging heel erg
over iets groters dan hij.
En het wordt erg moeilijk om te blijven
En we wonen hier in Allentown
De egalitaire aard van dat lied,
een band met werkende mensen,
dat is echt belangrijk in zijn muziek.
Mensen herkennen zich in zijn liedjes.
Hij weet wat iemand zal bereiken omdat hij het zelf gevoeld heeft.
Dus hij heeft de passie
en ik denk dat het begint in de puurheid van de muziek.
Hij geeft om de menselijke ervaring.
Geen onzin.
Hij schreef liedjes die er toe doen.
We ontmoetten elkaar als zielsverwanten
Op Parris Island
Er staat een liedje op The Nylon Curtain
dat ik schreef voor mijn vrienden die Vietnam-veteranen waren.
Ze wilden dat ik een liedje voor hen schreef.
Ik zei: "ik was er niet bij.
"Ik ben niet geloofwaardig."
"We vertellen het je."
Messcherp
En we waren zo gedreven om ons leven te geven
Er bestond geen liedje vanuit het oogpunt van de soldaat.
Wie was die kerel daar die beschoten werd?
Niet of het fout of goed was.
Gewoon: "hoe voelde je je daar?"
En we hielden elkaar vast
Als broers
Alle kunst heeft politieke implicaties.
Dit was minder politiek
dan gewoon opstandigheid.
Dat was gewoon Billy's boze jongemannenhouding.
Het was geen boze activistische jongeman.
Wat ik leuk vind aan hoe Billy schrijft
is dat hij daar nooit direct op ingaat.
Dat is ook deels waarom het materiaal niet gedateerd is.
We gaan allemaal samen ten onder
Bij Goodnight Saigon denk ik niet
aan de sociaal-politieke gevolgen van de oorlog in Vietnam.
Maar aan de jongens.
Ik denk dat Billy Joel op z'n best is als hij over mensen schrijft,
niet over oorzaken of concepten.
Bedankt.
Jullie waren ongelooflijk.
Ik heb nooit gehouden van politiek op het podium.
Mensen willen dat ontvluchten, dat realiseer ik me.
Maar soms gebeuren er dingen
en je kunt niet zomaar wegkijken.
Toen ik de davidster droeg,
ongeveer een week na Charlottesville,
de Unite the Right rally...
Joden zullen ons niet vervangen!
Ik moest iets doen.
Ik was boos. Ze marcheren door een Amerikaanse stad
en zeggen: "Joden zullen ons niet vervangen."
We voerden oorlog om deze mensen te verslaan.
En als Trump dan zegt:
"er waren prima mensen aan beide kanten."
Je had prima mensen aan beide kanten.
Hij had moeten zeggen dat dat slechte mensen waren.
Er is geen kwalificatie.
De nazi's zijn geen goede mensen. Punt uit.
Ik was erg boos en ik moest iets doen.
Maar ik wilde niet op een zeepkist op het podium:
"dit is verkeerd."
Dus ik droeg de ster.
Eigenlijk om te zeggen dat wat er ook gebeurt,
ik altijd een Jood zal zijn.
NEURENBERG, DUITSLAND Jaren '30
Ik ben Joods.
Mijn vader groeide op in Duitsland in een welgestelde familie.
Ik heb de ouders van mijn vader maar een paar keer ontmoet.
Ze waren er erg trots op dat ze Duits waren.
Het waren geen praktiserende Joden.
Mijn vader deed zijn bar mitswa en dat was het.
Ze gingen niet echt naar de synagoge.
Maar in Duitsland,
als je familie Joods was, was je een Jood.
Mijn opa van vaderskant, Karl Joel,
had een zaak genaamd Joel Macht Fabrik in Neurenberg,
en ze hadden een fabriek waar ze textiel en kleding maakten.
Zijn bedrijf deed het heel erg goed.
totdat de nazi's aan de macht kwamen.
Het waren rijke mensen.
Ze woonden in een mooi huis naast een park.
In dat park hielden de nazi's de Rijkspartijdagen.
Wij hebben het beste bloed
en dat weten we.
We hebben besloten om het leiderschap van de natie te behouden
en het nooit op te geven!
Mijn vader keek over het hek
tijdens die antisemitische toespraken
en zag dat gebeuren.
Ik kan me het trauma niet voorstellen
om naar de SS-parade te kijken die deze principes omarmt.
Hij werd geboren in 1923,
dus hij was tien toen Hitler kanselier van Duitsland werd.
De situatie verslechterde.
De Duitse regering trok het staatsburgerschap in
van iedereen die Joods was.
Je mocht niet in het park zitten.
Je mocht niet op straat lopen.
Je had helemaal geen rechten.
Joodse kinderen moesten aan de andere kant van de klas zitten.
Uiteindelijk kon hij niet meer naar school.
Er was een krantenredacteur, Julius Streicher,
die wat antisemitische kranten publiceerde.
Der Stürmer was de grote.
Ze hadden het op mijn opa gemunt.
"De Jood Joel" werd hij genoemd.
Uiteindelijk eisten deze verordeningen en wetten
en antisemitische kranten hun tol van het bedrijf.
Op alles wat ze verstuurden moesten ze de J van "Jood" stempelen.
Ik weet niet waarom hij dacht dat hij dit kon overleven
omdat het duidelijk werd
dat geen enkel Joods bedrijf zou kunnen overleven.
Hij moet een optimist zijn geweest
of hij wilde het gewoon niet zien, wilde het niet weten.
Ze werden gedwongen om het bedrijf voor niets te verkopen.
Je weet wel, voor een appel en een ei,
aan ene Neckermann.
Maar Neckermann heeft nooit betaald.
Mijn opa vroeg wat hij moest doen om het geld te krijgen
en hij kreeg een bericht: "we zullen de rekening vereffenen."
Hij werd op het laatste moment gewaarschuwd. Kijk uit.
Je gaat eraan.
Mijn opa besefte dat het zover was.
Ik kan beter gaan nu het nog kan. Hij had geluk.
Ze moesten de Zwitserse grens over,
wat voor veel mensen moeilijk was.
Als mijn grootouders in de trein waren gevonden
met de documenten met "Jood",
waren ze onmiddellijk naar een concentratiekamp gestuurd.
Ze zijn ontsnapt, een wonder.
Het ironische is, toen Neckermann het bedrijf overnam,
begonnen ze met de productie van de gestreepte pyjama's
die de gevangenen in de kampen moesten dragen.
Die zijn gemaakt door Joel Macht Fabrik.
Ik wist daar niets van tot ik midden twintig was.
Er is veel wat ik niet weet.
Ik probeer de stukjes in elkaar te passen.
Ik kende mijn vader helemaal niet
vanaf mijn achtste
tot ik midden twintig was.
Ik probeerde uit te vinden waar hij was,
hoe ik contact met hem kon opnemen, maar niemand wist het.
Nou, hier ben ik dan aan het einde van de weg
Waar ga ik nu heen?
Toen ik 21, 22 was, ging ik naar Europa.
Ik speelde in clubs
en ik speelde in kleine bars en presentatiezalen.
Ik dacht dat ik misschien mijn vader ergens kon opsporen.
Niets gehoord.
Geen kaartje, geen telefoontje, niets.
Ik vroeg me af of hij nog leefde.
De dag dat ik weer naar de States zou gaan,
kreeg ik een telegram
met: "we hebben je vader gevonden."
O mijn God, ze hebben mijn vader gevonden.
"Waar? Hoe..."
Toen kwam ik erachter dat mijn vader in Wenen woonde.
Ik ging naar mijn vaders appartement
en daar was een kleine blonde jongen.
Ik kwam erachter dat ik een halfbroer had.
Ik ontmoette Bill toen ik vijf was.
Ik herinner me dat moment.
Mijn eerste schooldag.
En ik kwam net uit school.
Hij las me een verhaaltje voor.
Ik zag foto's van mijn vader, spelend in de sneeuw en skiënd.
Ik zei: "dat heb je met mij nooit gedaan.
"Wat heb ik gedaan? Waarom heb ik nooit iets gehoord?"
Ik had er tegenstrijdige gevoelens over,
maar hij had een heel vreemd leven.
Hij vocht in het Amerikaanse leger onder Generaal Patton.
Ze bevrijdden Dachau.
Ik wilde dat hij erover vertelde,
maar hij wilde niet echt over zijn verleden praten.
Ik hoorde het meeste van mijn broer.
De eerste week.
Hij was daar nadat het was bevrijd
en zag verschrikkelijke dingen.
Dat was iets wat hem diep traumatiseerde.
Toen ontdekte ik meer over mijn vaders familie.
Ze werden opgejaagd.
Velen zaten in Auschwitz.
De meeste familieleden zijn vermoord.
Ik bezocht de begraafplaats waar de familie Joel begraven ligt
en ik wist niet eens dat ik zoveel familieleden had.
Er is een onderliggende woede die soms naar buiten komt.
"Waarom? Niemand heeft je iets misdaan."
Maar ze hebben mijn familie uitgeroeid.
Ik had graag sommige van deze mensen gekend.
Mijn vader was erg gesloten.
Een zeer duistere man.
Toen ik klein was, zei hij een keer:
"het leven is een beerput."
Wauw, dat is geen geweldige kijk op het leven.
Nadat hij naar de V.S. was verhuisd, vond hij Amerika niet echt leuk.
Hij vond het te commercieel.
Gebrek aan cultuur.
En het antisemitisme dat hij tegenkwam verbitterde hem behoorlijk.
En toen mijn grootouders besloten dat ze terug naar Duitsland gingen,
zijn mijn vader en moeder gescheiden, rond die tijd,
en verhuisde hij terug naar Europa.
Ik was erbij toen Billy zijn vader ontmoette.
Zijn vader kwam binnen en niemand zei iets,
maar je kon de angst zien.
Het was ongemakkelijk.
Hoe kom je weer in contact met je vader?
Hoe komt hij in contact met zijn zoon?
We waren te verlegen om met elkaar te praten.
We brachten gewoon wat tijd door bij elkaar
en probeerden het op te warmen
en uit te zoeken hoe te communiceren.
We wisten beiden niet hoe het moest.
Die gedachten marineerden.
En op een dag ging ik gewoon zitten en begon dit lied te schrijven.
Dit is voor mijn vader, oké? Hier gaan we.
Rustig aan, gek kind
Je bent zo ambitieus voor een jongere
Maar als je dan zo slim bent
Vertel me dan waarom je nog steeds zo bang bent?
Waar is de brand? Waarom zo'n haast?
Je kunt beter even afkoelen voordat je opbrandt
Je hebt zo veel te doen...
Ik had het voorrecht om Billy persoonlijk te leren kennen.
En Billy had veel trauma's in zijn jonge leven.
In sommige liedjes van Billy zie je daar een glimp van.
Wanneer besef je
Dat Wenen op je wacht?
"Wenen wacht op je."
Ik denk dat dit is wat ik zocht.
Mijn vader was daar.
Ik was naar hem op zoek.
Maar buiten mijn vader is het de muziekstad van de wereld.
Dus het heeft veel betekenissen, veel verschillende lagen.
Jammer, maar het is het leven dat je leidt
Je loopt zo vooruit op jezelf dat je bent vergeten wat je nodig hebt
Ik denk dat Billy's verhaal psychologisch veel dieper is
dan Billy wil weten.
Er zijn bepaalde trauma's waar je nooit overheen komt
en er zijn bepaalde drijfveren in het leven
waarvan we ons soms niet eens bewust zijn.
Maar ik denk dat zijn drive
voortkomt uit het willen kennen van zijn vader via muziek.
Wanneer besef je
Dat Wenen op je wacht?
Dank u.
Nu wil ik proberen piano te spelen met mijn vader als hij komt en het doet.
Er was altijd een afstand.
Hij was zo iemand die je afhield.
Ik wilde dicht bij hem zijn.
Ik had gewild dat hij trots op me geweest was.
Ik had graag met hem gepraat over muziek en het leven.
Maar we hebben nooit echt een sterke band gekregen.
Nooit echt dat magische moment gehad.
Dat is teleurstellend.
Waar is het orkest?
Was dit niet bedoeld als musical?
Hier sta ik op het balkon
Hoe kon ik verdomme de ouverture gemist hebben?
Where's the Orchestra? was het laatste nummer dat ik schreef
op het Nylon Curtain-album.
Hoewel
Ik absoluut geen
Idee heb...
Het was een lied van ontgoocheling.
Het is een conclusie van het leven voor mij.
Het leven is geen musical, het is een Griekse tragedie.
Waar is het orkest?
Goedenacht, D.C. Neem van niemand gelul aan.
Ik was emotioneel en lichamelijk uitgeput
door The Nylon Curtain.
Het voelde alsof ik bijna dood was.
Ik was onderweg geweest, jaar na jaar na jaar,
schrijven, opnemen, toeren, steeds maar door en door en door.
Ik had nog nooit vakantie genomen.
Dus ik sprak met Paul Simon, een vriend van me.
Hij zei: "ga naar Saint-Barthélemy."
Nooit van gehoord.
"Het is echt rustig. Het is echt chill.
"Je zult het leuk vinden. Niemand valt je lastig."
Ik volgde zijn raad op en ging naar Saint-Barthélemy.
Ik verwachtte een rustig eilandje.
Laat me je een verhaal vertellen over een vrouw
Christie Brinkley heeft succes
in de modellenwereld.
Dit succesvolle meisje uit Californië heeft het verbazingwekkende record
van het verschijnen op meer dan 100 tijdschriftcovers.
Ik was bij een fotoshoot. We waren op Saint-Barthélemy.
Een van de mensen van onze crew kwam aanrennen en zei:
"o mijn God, jongens, Billy Joel zit in het PLM."
We gingen naar het PLM en hij zat aan de bar.
Billy voelt zich
pas op zijn gemak als hij een piano ziet.
Hij treedt niet op zodat anderen hem kunnen horen.
Het is een soort knuffelbeer. Dus het is niet verrassend.
Hij is daar op Saint-Barthélemy.
Hij zit in een bar. Er staat een piano.
Hij gaat zitten om te spelen, kijkt omhoog
en daar kijken die prachtige modellen op hem neer.
Hij is roodverbrand.
Hij heeft een Hawaïaans hemd aan, je weet wel, zijn vakantiehemd.
Ik dacht: mijn God, dit is fantastisch.
Heel erg bedankt, meneer Piano.
Ik moest meteen om hem lachen.
Hij was zo grappig.
Hij zei: "laat me een paar liedjes voor je spelen."
Er stond een pianokruk, ik ging naast hem zitten
en hij zei: "waar houd je van?"
En ik begon gewoon...
Ik was degene die zong
en Billy reageerde:
"oké, goed."
Hij speelde het liedje en ik zong.
Toen kwam Elle MacPherson binnen.
Een grote Billy Joel-fan.
Ze heeft een prachtig lichaam
en ze drapeert haar prachtige lichaam overal
om te proberen zijn aandacht te krijgen.
Dus ik praat met Elle, ik praat met Christie.
Plotseling komt er een jong meisje aan.
"Nou, ik kan ook zingen."
Ja, ja, tuurlijk.
Zo van: "val me niet lastig."
Dit jonge, mooie meisje zet een stem op...
Het was Whitney Houston!
Het was haar eerste modellenklus.
Het was geweldig.
Ze waren allemaal mooi. Allemaal modellen.
En ik was maar een verbrande sukkel die piano speelde.
En toen kreeg Billy
eindelijk de kans om wat liedjes te zingen.
Hij was gewoon zo leuk
en grappig en roze en glanzend.
En hij had iets vertederends.
We hadden het gewoon leuk, lachen, praten en alles.
Dus besloten we dat we contact zouden houden.
We woonden allebei in New York City
en we begonnen met elkaar om te gaan en vonden elkaar leuk.
Ik zei tegen mijn moeder: "ik ga om met zo'n lieve jongen.
"Maar hij is niet echt mijn type.
"Hij heeft van dat lange, pluizige Long Island-haar.
"Maar hij is echt interessant en leuk."
Ze zei: "schat, je kunt zijn haar veranderen.
"Je kunt zijn schoenen veranderen.
"Maar als hij een goed hart heeft, moet je je hart volgen."
Dus we hadden een echt afspraakje, een Beach Boys-concert.
En natuurlijk belandde Billy op het podium.
Hij had iets heel liefs en ouderwets.
Dus zo veranderde onze vriendschap in onze romance.
Ik ga uit met dit prachtige supermodel, en ik?
Ik kom uit Hicksville.
Wat doe ik met haar? En zij met mij?
Maar ik was toen erg productief.
Ik heb veel liedjes voor haar geschreven. Ze was een muze.
Het was alsof ik weer een tiener was,
ik ervoer dezelfde emoties die ik had
toen ik voor het eerst romantiek en liefde ontdekte.
We hebben het zo naar ons zin!
Al lange tijd
Ik ben die stem die je in de gang hoort
En het grootste wonder van allemaal
Het was leuk om deze wervelende romance te hebben
en dat bepaalde aspecten daarvan in muziek veranderden.
Sommige mensen blijven ver weg van de deur
Als er een kans is dat hij opengaat
Ik wilde iets simpels en doms en vrolijks maken.
En ik maakte An Innocent Man,
wat eigenlijk een eerbetoon is aan alle muziek uit mijn tienerjaren.
Sommige mensen leven met de angst voor een aanraking
En de woede dat ze een dwaas zijn geweest
Zoals het nummer Innocent Man, dat in de stijl van The Drifters is.
Omdat ik een onschuldig man ben
Uptown Girl
wilde ik laten lijken op The Four Seasons met Frankie Valli.
En als ze loopt ziet ze er zo goed uit
We waren allemaal bar-band jongens
en het was een beetje zoals de jaren '50 en de jaren '60,
de muziek waarvan we het geleerd hadden.
Onder de promenade
Aan zee, ja
Onder de promenade
We hadden zo'n lol bij die opnames.
En al die liedjes voor An Innocent Man
kwamen snel.
Gewoon...
"Zo voel ik me. Dit is wat ik schrijf.
"Dit is het."
Ik wil het makkelijke
Makkelijke, makkelijke geld
Billy Joel zit midden in een nationale tournee
die uitverkocht was voor hij op pad ging.
Er is een heel nieuw publiek.
Veel jeugd die niets weet van Piano Man,
die The Stranger niet eens kent, die misschien alleen
de video's van Pressure en Allentown kent
en de nieuwe video's voor An Innocent Man.
Zo hebben ze me ontdekt, wat geweldig is.
Billy is ongelooflijk.
- Hoe oud ben je? - 16.
Dit was begin jaren '80 toen MTV ontstond.
MTV, muziektelevisie!
24 uur per dag videomuziek!
Billy vond het niet echt leuk om video's te maken.
Hij wilde dat zijn muziek gewoon de lucht schilderde
en dat mensen hun eigen grenzeloze verbeelding gebruikten.
En hij vond zichzelf niet het idool-achtige type
voor deze video's.
We willen er goed uitzien op camera, hè?
Ja, en Paula zorgt daarvoor.
Maar hij besefte dat ze belangrijk waren.
Dus die video's werden een groot deel van zijn carrière.
Dit is geen video. Dit is een minibioscoopfilm.
Een film van drie minuten.
Ik was net begonnen met muziekvideo's.
Ik had een productiebedrijfje.
Ik belde Billy en vertelde dat.
- Stil! - Draaien!
Het eerste nummer dat ze wilden doen was Tell Her About It.
Dennis Arfa, Billy's agent, zei: "ik kan Rodney Dangerfield regelen."
Hoi, dit is Rodney Dangerfield.
Ik kom op MTV, de wereldpremière van de clip van Billy Joel.
We maakten Tell Her About It. Het resultaat was mooi.
Ze maakten een paar van die echt goede nummers uit die periode.
Ik moest eeuwig wachten
Maar beter laat dan nooit
Hoi, ik ben Billy Joel
en je kijkt naar MTV muziektelevisie.
De volgende video was Uptown Girl.
Billy zei: "dus we krijgen Christie."
Ik zei: "ja, ze staat elke dag met je in de krant.
"Het is logisch dat zij het wordt."
Dus ik ging naar Christie.
Christie zei: "zie je dit? Dit is geld."
Dus ik zei: "je komt er maar even in.
"We zorgen voor het kapsel en de make-up, wat je maar wilt.
"Zeg maar dat je het doet."
Dus zei ze Billy dat ze het deed.
Met een meisje uit een chique buurt
Je weet dat ik haar in haar chique wereld heb gezien
Ze krijgt genoeg van haar kwaliteitsspeelgoed
En alle cadeautjes van die chique jongens
Ze heeft een keuze
Ik voelde me prima in die pompstation-outfit
omdat ik bij een pomp heb gewerkt.
Zolang iemand met warm bloed kan
En nu zoekt ze een gewone man
Dat is wat ik ben
En als ze loopt
Ziet ze er zo goed uit
En als ze praat
Zal ze zeggen dat ze van mij is
Billy zei: "ik wil niet dansen."
Ik zei: "je danst niet. Je gaat gewoon van A naar B
"en doet het met een beetje stijl."
Het was vrolijk en het toonde de kracht van de beroemdheid.
Meisje uit een chique buurt
Ze is mijn meisje uit een chique buurt
Ze waren het machtigste celebritykoppel in die tijd.
Ik bedoel, de ultieme rock-popster
en 's werelds grootste model, nu in deze celebrityvideo,
die tot op de dag van vandaag legendarisch is.
Uptown Girl was wereldwijd een monsterplaat.
- Bent u degene die Uptown Girl zingt? - Ja.
De impuls...
Het album had vier hitsingles.
Maar het was weer vechten tegen de critici.
'Innocent Man' is onverdraaglijk
Vooral begin jaren '80,
als mensen vonden dat iets niet rock-'n-roll was,
kwam er een bepaald soort kritiek.
Alle rockcritici waren geïnteresseerd in op blues gebaseerde rock.
Nou, Billy Joel paste niet in dat plaatje.
En wekte dus hun onverschilligheid of minachting op.
Dat hadden we gemeen met Bill. We kregen veel slechte kritieken.
En ik vatte dat persoonlijk op. Het deed pijn.
Ik dacht: "wie zijn die kerels? Ze kennen me niet."
Ik weet dat hij de rockcritici haatte.
Dat hij er de pest aan had.
Pissen op een stel critici.
De critici die Billy ooit bekritiseerden, waar zijn ze?
Waar zijn al deze mensen die zoveel wisten
over wat we zouden moeten doen?
Billy stopte zoveel van zichzelf in deze liedjes,
zoveel liedjes zijn autobiografisch,
dat hij zijn hart en ziel
erin legt
en dat iemand ze dan neersabelt, dat is erg pijnlijk.
Ondanks 40 miljoen verkochte albums,
vijf Grammy's en meer dan een dozijn gouden singles
zijn lovende kritieken Joel grotendeels ontgaan.
Critici beweren dat zijn gevarieerde stijlen hem
van een authentieke muzikale identiteit beroven
en anderen noemen hem een onoriginele imitator.
Een soort muzikale kameleon.
Het is begrijpelijk dat Billy Joel misschien een beetje defensief is.
Ik vind dat niet slecht. Wedergeboorte.
Ik verander steeds.
Alle soorten muziek interesseren me.
Als je niet van Billy Joel houdt,
wordt zijn veelzijdigheid eigenlijk een nadeel.
Veel critici zagen Billy Joel
als een outsider.
Een man die geen eigen identiteit heeft.
Dat hij alles deed om op de radio te komen.
Achter elke trend aanholde.
En ja, hij schrijft leuke liedjes,
maar hij is niet origineel.
De critici waardeerden de muzikaliteit van Billy Joel niet.
Voor dat publiek is muzikaliteit een vies woord.
Maar zelfs met al het eclecticisme van zijn invloeden
is hij authentiek.
En mensen reageren daarop.
Ze denken dat ze hem kennen
en ze reageren op wat hij zegt en voelt.
Als je naar zijn liedjes kijkt, draait hij er niet omheen.
Hij schrijft geen obscure teksten.
Hij is erg recht door zee en hij is erg openhartig
en je weet precies waar hij vandaan komt en wat hij zegt.
Ik hou me niet bezig met metaforen en vergelijkingen.
Ik schrijf zoals ik praat
en ik schrijf hoe ik denk.
Ik denk dat dat ook een reden is dat critici op hem neerkijken.
Maar dit is precies wat sommige van de grootste songwriters
van het populaire tijdperk,
van het American Songbook deden.
Hij is een van de weinige hedendaagse songwriters
die een evergreen kunnen schrijven
volgens die regels, met couplet, refrein, couplet, refrein,
brug, toonsoortwisseling, coda.
Die kunst sterft uit.
Hij is een structurele songwriter en dat is wat ik echt waardeer.
Dat is ook de reden dat liedjes blijven.
Vertel haar erover
Vertel haar alles wat je voelt
Veel critici vonden het album Innocent Man niks.
Jammer dan.
Ik wil doen wat me interesseert.
Ik wil doen wat ik wil horen.
De beste rock-'n-rollshow ooit!
Billy! Billy! Billy!
Billy, Billy!
Bedankt, Billy!
Ik zag hem nooit op de cover van tijdschriften
met zijn arm om iemand heen. Tot dan.
Toen konden de paparazzi niet genoeg van hem krijgen.
Het ontplofte.
Kijk eens aan, de paparazzi van Londen.
Tijdens de Christie-jaren was er die superintensiteit.
Hij werd een beroemdheid.
Maar ik denk niet dat ik hem ooit op zijn gemak heb gezien.
Christie, kun je hierheen kijken?
Onze allereerste ruzie
was omdat we omringd werden door paparazzi
en Billy was echt onbeleefd tegen ze.
Ik zei: "het is veel makkelijker om gewoon te glimlachen.
"Nu maken ze waarschijnlijk een foto van je met...
"en gaan die gebruiken."
"Als je de camera ziet, lach dan,
"dan krijgen ze hun foto en laten ze ons met rust."
We maakten altijd grapjes.
Elke keer als we een camera zagen,
poseerde ik en deed hij...
We begonnen deze act overal op te voeren.
Maar voor mij is ze altijd een vrouw
O, en ze geeft nooit op
Ik weet nog dat ze aan het daten waren.
Ik weet dat ik zei:
"ga je trouwen?"
En hij zei: "denk je dat ik dat moet doen?" Ik zei:
"ik denk het wel.
"Ja, ik denk dat je dat moet doen."
Pop-rockzanger Billy Joel
gaat vanavond trouwen in New York.
Zijn bruid is fotomodel Christie Brinkley.
Ook al ben ik verliefd
We wilden in de haven trouwen
met de skyline van New York, het Vrijheidsbeeld.
De bruiloft was geweldig. We zijn allemaal geweest.
Steve, Brian en ik hoorden bij het bruidspersoneel.
Hij leende al mijn platen en gaf ze aan de dj
en we draaiden al dat soort muziek.
Er waren veel gasten.
Mensen uit de platenindustrie, wat mensen uit de modellenindustrie,
de hele band was er,
vrienden, familie.
Het was erg leuk en glamoureus.
Een enorme toestand.
Zo van: "dit is roem."
Zei ik niet dat ik niet klaar was voor romantiek?
Vandaag is het 15 december 1985
en dit is onze nieuwe stad, East Hampton.
Is het niet prachtig?
Hallo. Dit blijkt onze oprit te zijn.
Die eerste paar jaar was het gewoon zo leuk, het was zo geweldig.
En hier komt het!
Iemand die alles al heeft gezien?
Nu jij hier bent is het niet dezelfde situatie
We zijn weer thuis!
De matrozen!
Morgen
Is nog ver weg
Deze nacht
Kan eeuwig duren
Iemand ziet er wat forser uit momenteel.
Nog maar vier weken te gaan.
Drie en een paar dagen.
Nou, het is nu 16 december, dus de volgende keer dat we filmen,
vertellen we misschien het verhaal.
Covergirl Christie Brinkley en zanger Billy Joel
zijn nu trotse ouders.
Brinkley is bevallen van een meisje van 6,5 pond,
gisteravond, in een ziekenhuis in Manhattan.
Ik denk niet dat je echt volwassen kunt worden
voor je de ervaring hebt gehad om ouder te worden en plotseling
niet alles om jou draait.
Het geeft je een heel ander perspectief.
Onvoorwaardelijke liefde.
Ik had nooit zoiets gevoeld, totdat ik dit kind in mijn armen hield.
Dit is belangrijker dan ik. Dit is alles.
Dit is de toekomst.
En ik ben er verantwoordelijk voor.
Ik kan er maar beter voor zorgen dat ik het goed doe.
Daar gaan we.
Dit is het moment om te onthouden
Want het zal niet eeuwig duren
Ik had geen vader.
Ik wilde de vader zijn die ik niet had.
Dat vond ik heel belangrijk.
- Hallo. - Hallo.
Ik ben opgegroeid in East Hampton.
En ik dacht: "wauw, mijn ouders zijn echt populair."
Ik wist niet dat mijn ouders beroemdheden waren.
Ik dacht dat ik de ster was,
want zo behandelden ze me als kind.
Ze filmden me altijd en gaven me zelfvertrouwen
en maakten me altijd de ster van hun familiemusicals.
Papa, papa, papa
Dat ben ik.
Papa, papa
Billy ging achter de piano zitten en begon te spelen
en dan luisterde ze naar de piano
en begon te zingen.
Elke dag zongen we.
En als mijn oma, ik noem haar Nanny Roz, bij ons was,
zong ze altijd.
Ze hield zo hartstochtelijk van musicals.
Er is een liedje uit de musical Showboat:
Omdat hij gewoon mijn Bill is...
Ze heeft mijn vader naar dat liedje vernoemd.
Roz was uniek.
Als zij en Billy samen waren,
zongen ze altijd graag liedjes van Broadway
en namen ze allerlei accenten aan.
Je komt nooit meer bij me op de koffie.
Ze vonden het leuk om samen een show op te voeren.
Eén voor mijn baby
En nog een voor onderweg
Mijn oma was extreem extravert,
bijna tot op het bot.
Gewoon zo'n eindeloze bron van emoties
die altijd in haar opborrelden.
Ze begon iets te zingen,
en dan werd ze overmand door emoties
en begon gewoon te huilen.
Ze was onvoorspelbaar.
Zeer grillige stemmingen, o ja.
Dat was moeilijk voor hem, dat zijn moeder zich zo vreemd gedroeg.
Maar ik denk dat hij heel veel sympathie voelde
voor haar benarde situatie als alleenstaande moeder.
Ze was er altijd. Altijd.
Zij was de oorspronkelijke drijfveer.
Zij was mijn voorvechter.
Door dik en dun hield hij van haar.
En ze was zo trots dat hij zo succesvol was
en de wereld over reisde.
Daar is de Big Ben, Alexa. Zie je die grote klok?
Il Torcello, la prima capitale di Venezia.
Ik vond het heerlijk om te toeren.
Om deel uit te maken van die reizende familie.
Dus ik probeerde zo vaak mogelijk te gaan.
En ik voelde dat het echt belangrijk was voor Billy
om die tijd met Alexa te hebben.
Ik ben
Een onschuldig man
Jawel
Krijgen je fans alles wat ze willen?
Niet alles wat ze willen.
Ze heeft kleedkamerspullen, make-upspullen, geweldige spullen.
Mensen hadden echt een band met hen als koppel.
Ik denk dat het leuk was om te zien dat tegenpolen elkaar kunnen aantrekken.
- Hoi, ik ben John Malkovich. - Ik ben Billy Joel.
Ik bewonder het feit dat je getrouwd bent met Cindy Crawford.
Nee, ik ben getrouwd met Christie Brinkley.
Mocht je willen.
Ik had Nylon Curtain uitgebracht
en ik had An Innocent Man uitgebracht.
Ik had net een babydochter.
Ik wilde niet in mijn eentje zitten zwoegen
in een kamer en proberen nummer na nummer te bedenken.
Ik wilde van mijn gezin genieten.
Dus ik verzette me er een paar jaar een beetje tegen.
Maar ik wist dat ik uiteindelijk weer aan het werk moest.
Doe de harmonie.
Het was een soort worsteling om te schrijven.
Ik had niet de ambitie die ik op de vorige albums had.
Ik hoor het op het album.
Ik moet een andere sectie verzinnen.
Een brug of een...
Als ik schrijf, zie ik de piano
als dat grote zwarte beest met 88 tanden
dat mijn handen eraf probeert te bijten.
En het komt niet.
En als het wel begint te komen,
kan ik er maar beter voor zorgen dat ik er blijf tot ik het heb.
Want het droge gevoel is het ergst.
Ik heb altijd alleen geschreven.
Het is erg eenzaam.
De eenzaamheid die ik moet hebben als ik schrijf.
Anders word ik afgeleid.
Ik moet helemaal in mijn eigen grot zijn, als een holbewoner.
Ik word chagrijnig, ik word kribbig, humeurig.
Ik ga door allerlei emoties.
Ik voel me volledig geïsoleerd van de rest van de wereld.
Maar zo moet het zijn als ik alleen ga schrijven.
Ik moet gewoon helemaal in het luchtledige kunnen zitten.
Het is dus een eenzame baan.
Voor mij is de muziek de belangrijkste taal. Er zit altijd een boodschap in.
Zelfs vóór de woorden. Er zit iets in.
Maar het werk is om het uit te graven, uit te zoeken wat dat is.
De drums klinken geweldig in deze ruimte.
Ja, hoor je de drums niet?
- Klinkt het goed? - Ongelooflijk.
- Hé, Lib, je kunt naar huis. - Zing.
Kom op. Zing.
Phil Ramone, die bevriend was met Ray Charles, zei me
dat Ray een liedje met me wilde doen.
"Heb je iets in gedachten dat je zou kunnen schrijven voor Ray en jou?"
Ik heb Ray Charles altijd verafgood.
Hij is waarschijnlijk mijn favoriete zanger aller tijden.
Dus ik dacht: "ik schrijf een liedje over iets wat we gemeen hebben."
Wat is het meest consistente in ons leven geweest?
De piano.
We vlogen naar Los Angeles voor die sessie
en Ray Charles kwam binnen en ik bevroor bijna.
"O, mijn God, hij is er echt.
"Dat is Ray Charles."
Jij zingt: "ik ben ver gekomen..."
Als ik de brug afmaak,
wil je dat ik blijf zingen? - Ja.
Phil Ramone zei:
"speel allebei piano."
En dat brak meteen het ijs.
Het is een band tussen mensen.
Een emotionele band die we allebei met dit ding hebben.
En nu ga ik zingen met Ray Charles.
Ik was zo geïntimideerd.
Ze komt erdoorheen
Ze is de enige die dat kan
Mijn babyvleugel
Is alles wat ik nodig heb
Ik hou van de uitgebreide metafoor van de piano
als een levenslange liefdesaffaire.
Ik ben dol op dat liedje.
En dat Ray Charles dat met hem zingt,
dat is geniaal.
Alles wat nodig is
Is de kracht in mijn handen
En deze babyvleugel
Is goed voor mij
Dat is hem.
- O ja, dat is goed. - Dat is soep.
Tijd voor soep.
Soupe du jour, o ja, dat is het.
Als je ontspant.
Ja, dat klopt. Nee, dat is het.
Eén, twee
Eén, twee, drie, vier
Na The Bridge toerden we over de hele wereld.
We waren overal.
We speelden veel in Frankrijk.
We waren in Nederland. We vlogen naar Londen.
We speelden in Berlijn in 1989, de muur viel.
We waren de eerste act daar toen de hereniging van Duitsland...
Ik had een hele toespraak.
Mijn gevoel zegt me dat je altijd naar een unieke plek wilde gaan,
waar mensen zulke dingen niet konden meemaken
En je zei ja tegen dingen die anderen niet zouden doen, zoals Rusland.
Wat is het maximale voordeel dat je uit deze ervaring
van twee weken zou willen halen?
Veel vrienden maken,
hopelijk wat mensen blij maken met mijn muziek
en iets krijgen wat kan worden voortgezet.
Deze man nodigde ons net bij hem thuis uit.
- Je hebt goede muziek. - Dank je.
Popmuziek is een universele taal onder jongeren in elk land.
Politici lijken niet in staat om grote doorbraken te maken.
Ik denk dat het soms aan de artiesten is om een dialoog te openen.
Tot ziens, bedankt.
Een geweldig publiek
dat opgewonden was om rock-'n-roll te horen.
Ze wilden rocken.
Dat leek op de geest van die mensen in Rusland.
Ze wilden met ons optrekken.
Dan kwam de wodkafles op tafel,
de bovenkant ging eraf en werd weggegooid.
Ze hadden geen schroefdoppen op wodkaflessen.
Het was iets wat je eraf haalde en weggooide.
Ik zei: "heb je geen dop die je er weer
op kunt doen?" Ze zeiden: "waarom?"
Waarom?
Toen ik de piano vernielde, vonden ze dat geweldig.
Hadden ze nog nooit gezien.
Rijke Amerikanen, ze vernielen hun apparatuur.
"Is hij boos op ons?"
"Wat ga je vanavond slopen?"
Da-da
Dat is papa, Alexa, in een helikopter!
Dat is papa!
- Ik ben twee dagen terug uit Leningrad. - Hoe voelt het om thuis te zijn?
Ik ben zo blij dat ik in de V.S. woon
Hully gully
Het is geweldig om terug te zijn.
We zijn weer onderweg, mensen. Deze keer gaan we naar Maine.
Tot nu toe zijn we tot hier gekomen.
Bantammeer.
Christie, laat ze het Bantammeer even zien.
We begonnen met het rijden langs de kustlijn van Maine,
zigzaggend vanuit de kustlijn en weer terug.
Een magische reis, waarbij we stadjes ontdekten.
Mijn type stad is Menemsha
Het was vreemd, want in elke stad waar we kwamen,
zei de ober of de eigenaar van het restaurant:
"o, ja. Jullie bezitten dat enorme pand verderop in de straat."
Dan zeiden we: "nee, nee."
Dan zeiden ze: "o, ja, ja.
"Je hebt een paard van me gekocht," weet je.
"Nee, nee."
Dit is interessant.
Ik ben blij dat we in de buurt blijven
en niet verder rijden.
Omdat het bijna donker wordt.
We botsten tegen mensen op en dan zeiden ze:
"o ja, je hebt dat oude hotel gekocht
"in North Carolina" of zoiets.
"Nee, dat waren we niet."
Ik begon een beetje het gevoel te krijgen
dat zijn manager dingen kocht met zijn geld.
Ik dacht: wauw, hij vliegt overal heen
in een privéjet.
Hij koopt renpaarden in overvloed.
Iedereen denkt dat we vastgoed bij ze in de buurt hebben.
Nou, ik weet dat je problemen hebt
Er klopt hier iets niet.
Maar ik heb mijn eigen problemen
Ik zei tegen Billy: "Frank Weber licht je op."
Dat wilde hij niet horen.
Ik had een appartement in Manhattan
en ik ging naar een huis kijken dat gerenoveerd moest worden.
Ik hoorde dat er problemen waren met de kosten daarvan.
Bekenden uit de muziekbusiness zeiden me:
"je kunt makkelijk aan het geld komen om dit te doen.
"Je hebt net al die hits gehad. Waar is al je geld?"
Daar had ik geen antwoord op.
Ik had er niet echt bovenop gezeten.
In elk leven moet wat regen vallen
Billy belde me.
"Ik kan mijn huis niet betalen."
Ik zei: "maar Frank kan zijn huis betalen?"
Hij zei: "hij heeft minder onkosten."
Ik zei: "Billy, je bent zo naïef."
We lopen soms allemaal in het donker
Frank was een vertrouweling geworden, een vertrouwde adviseur.
Billy zei me dat hij niet veel geld had.
Dat hij op dit punt in zijn carrière zei:
"ik heb geen geld" was absurd.
Er klopte iets niet.
"Je had hitplaten.
"Je doet tournees, je zou veel geld moeten hebben.
"Waarom heb je niet veel geld? Wat is er?"
Hij zei tegen mij:
"bemoei je er niet mee."
Toen ik het voor het eerst zei, zei hij:
"hé, ik ken hem veel langer dan ik jou ken."
Hij had het gevoel dat dit zijn zelfgekozen familie was.
Ik zei: "ik hou van je, ik probeer je te beschermen.
"Ik zie dat mensen je bestelen."
Billy vertrouwde hem.
Hij vertrouwde hem meer dan mij,
wat me natuurlijk pijn deed.
Ik zei: "neem een accountant.
"Ik zeg niet dat er iets mis is,
"maar laat er iemand naar kijken."
Ik liet dus een audit uitvoeren.
En na die audit kwam ik erachter
dat ik veel minder geld had dan had gemoeten.
Dat was echt een mokerslag.
Ik had dit waard moeten zijn en ik was dit waard.
Joel heeft een rechtszaak aangespannen over 90 miljoen tegen Frank Weber,
zijn manager sinds 1980.
Uit onderzoek naar Weber en zijn bedrijf
Frank Management is gebleken, en ik citeer,
dat Weber Billy gebruikte als zijn persoonlijke bank.
Het is al erg genoeg dat de manager
Billy's zwager was,
maar hij is ook de peetvader van Billy Joels dochter.
Ik was Uncle Sam vijf miljoen dollar schuldig.
Ik had minder geld dan ik dacht.
Het was verschrikkelijk.
Billy kan een blinde loyaliteit hebben
en die had hij jegens Frank.
En uiteindelijk werd die loyaliteit verbroken.
Het was een emotionele schok.
Als ik er niet op kan vertrouwen dat hij mijn belangen behartigt...
Hoe dom was ik?
Hoe naïef kon ik zijn?
Het was erg deprimerend.
Toen ik voor Billy begon, bezat hij niet eens al zijn auteursrechten.
Onder mijn leiding
hebben we alle rechten opnieuw verworven
op zijn liedjes.
Frank Weber zegt dat hij altijd handelde in het belang van Billy Joel
en totaal onvoorbereid was toen de rechtszaak begon.
Billy zei altijd dat hij voor de muziek zorgde
en ik voor de zaken zorgde.
Frank ontkent de beschuldigingen
en stelt dat de investeringen in kwestie mislukten
vanwege de recessie en andere factoren.
Dat was een levensveranderende, tragische gebeurtenis voor mijn vader.
Nou, als geld je een rijk man maakt
Toen hij zijn vertrouwen beschaamde en zijn vriendschap verried...
Zal ik misschien nooit slagen
Dat was echt verschrikkelijk.
Het deed hem vreselijk veel pijn.
Ik zal een kleine jongen zijn
Toen ik erachter kwam dat mijn geld vrijwel op was,
was ik woedend.
Ik besefte dat ik helemaal opnieuw moest beginnen.
Ik moest meteen nieuwe liedjes gaan schrijven,
de nieuwe liedjes opnemen
en gaan toeren en proberen dat geld terug te verdienen.
Ik heb een gezin, ik heb een kind,
Ik heb een vrouw, familie, ik moet voor iedereen zorgen.
Ik zorgde voor iedereen.
Ben je moe?
Ik ben kapot. Ik ben doorgegaan.
Ik vreesde dat dit niet goed was voor mijn huwelijk.
Dat dit niet goed was voor mijn relatie met mijn dochter.
Ik ben verbitterd. Ik ben boos.
Ik wil bij ze zijn.
Ik wil dit niet doen vanwege financiële problemen.
Maar ik had geen keus.
Ik moest eropuit en de kost verdienen.
Op dit punt in zijn carrière
kon hij meerdere avonden boeken in Madison Square Garden,
meerdere avonden in Boston.
Dus de mogelijkheid
om het terug te verdienen
was waarschijnlijk een beter idee
dan proberen te blijven vechten en je energie te verspillen
en somber te worden en gewoon...
Dus het besluit was
om de mouwen op te stropen en het terug te verdienen.
Long Islands eigen schrijver, componist, zanger, concertartiest
Billy Joel komt naar het Yankee-stadion.
Hij wordt denk ik met elk album groter.
Omdat hij gewoon blijft,
ondanks dat ongelooflijke talent.
Voelt dit goed aan het einde?
Een toegift van drie nummers?
Dat is echt goed, man.
Rock-'n-roll, Billy Joel!
Wat hij ook zingt, ik wil Billy Joel zien.
Hij is zo'n entertainer, hij is zo goed.
We zijn uit Ohio gekomen om Billy Joel één keer Piano Man te zien spelen.
Nou, ik zit op de vissersboot, de "Alexa"
En ik vaar door de zeestraat van Block Island
Ik heb een koers uitgestippeld naar de Vineyard
Maar vanavond ben ik op weg naar Nantucket
Het overkomt veel muzikanten.
Ik heb rekeningen te betalen en kinderen die kleren nodig hebben
We denken niet aan geld.
Het ging niet om geld. Het ging om muzikant zijn.
Zoals alle inwoners hier
Heb ik mijn huis moeten verkopen
Te trots om te vertrekken werkte ik mijn vingers kapot
Zodat ik mijn vissersboot de "Alexa" kon betalen
Ik hield er niet van om als zakenman te denken.
Ik wilde artiest zijn.
Alleen maar denken aan de muziek en de creativiteit.
Ik sta daarboven.
Nou, onzin. Ik stond daar niet boven.
En een goede kapitein kan niet in slaap vallen
Ik moest deze liedjes beschermen. Dit waren mijn kindjes.
Ze waren wees totdat ik mijn ouderschap over hen opeiste.
Van de bel in Gardiner's Bay
Dus ik nam mijn management over
en ik heb nooit meer omgekeken.
Maar ik heb mensen aan wal die op me rekenen
1989 was een jaar van veranderingen voor Billy Joel.
Hij werd 40, ontsloeg zijn manager, voegde bandleden toe
en nam na drie jaar weer een album op.
Het heet Storm Front.
Er brandt een vuur in Billy Joel -aangewakkerd door slecht management
Failliete Billy Joel werkt hard om erbovenop te komen
De vlag is een orkaanvlag.
Een rode vlag met een zwart vierkant.
Als je die ziet, vaar je niet uit.
- Is het een waarschuwing? - Ja.
Dat er iets gaat gebeuren. Er komt storm.
En ik ben rusteloos
Voor het open water
Rode vlaggen wapperen
Aan de mast van de kustwacht
Je favoriete album van Billy.
Dat is moeilijk.
Maar voor mij is het Storm Front.
"Als je fan bent,
"dat was zo laat in zijn carrière."
Hoeveel andere artiesten ken je
die zo laat in hun carrière
een zo verdomd ontroerend album hebben?
Na meer dan 16 jaar in de muziekbusiness
noemt Joel het een uitdaging om elk nieuw album anders te maken.
Deze keer probeerde hij dat met een nieuwe producer:
Mick Jones van Foreigner.
Niets mis met Phil Ramone.
Ik wilde nu gewoon een songwriter
die ook een instrument bespeelde, namelijk Mick Jones.
Ik had met Phil Ramone gewerkt tot eind jaren '80
en we waren een beetje in een sleur terechtgekomen.
Ik zag in dat het tijd was voor verandering.
Phil was echt gekwetst, dat wist ik.
Omdat de relatie zo hecht was.
Het was als uit elkaar gaan.
Het personeel waarmee je werkt wordt familie.
Het is moeilijk om uit een familie te breken.
Het valt niet mee als je gewend bent aan een bepaalde aanpak.
Ik sta hier
Waar de hele wereld me kan zien
Maar Billy moest het doen.
Veranderen om actueel te blijven en een ander geluid te krijgen.
Ik wilde alleen dat je het wist
Schaamteloos
Hij deed dat met elk album, hij veranderde dingen.
Je kon het verschil op het album zien.
Harry Truman, Doris Day, het Rode China, Johnnie Ray
De zuidelijke stille Oceaan, Walter Winchell, Joe DiMaggio
Joe McCarthy, Richard Nixon, Studebaker, televisie
Noord-Korea, Zuid-Korea, Marilyn Monroe
We Didn't Start the Fire was de eerste single
van het Storm Front-album
en het was een enorme hit.
De Rosenbergs, de waterstofbom, Sugar Ray, Panmunjeom
Brando, The King and I en The Catcher in the Rye
Eisenhower, inenting, Engeland heeft een nieuwe koningin
Marciano, Liberace, vaarwel Santayana
We hebben de brand niet gesticht
Het brandde altijd al sinds de wereld...
Toen ik dat schreef,
kwam ik met dat idee van krantenkoppen.
Ik ging van jaar tot jaar.
Het ging maar door.
Jozef Stalin, Malenkov, Nasser en Prokofjev
Rockefeller, Campanella, Communistisch Blok
Een tastbaar gevoel van geschiedenis door de krantenkoppen.
Diên Biên Phu valt, Rock Around the Clock
Libanon, Charles de Gaulle, Californië, honkbal...
Vandaag, op zijn 41e,
heeft de punker die met school stopte
een verrassende nieuwe aanhang: scholieren.
Sommige leraren noemen Joels lied het beste leermiddel
sinds Sesamstraat.
We Didn't Start the Fire stuwde Billy naar waarschijnlijk,
op dat moment, het hoogtepunt van zijn carrière.
Een van Amerika's grootste sterren: Billy Joel.
- Billy Joel. - Billy Joel.
We zijn begonnen met repeteren voor een tournee,
waarmee we beginnen in december.
We zullen lang onderweg zijn.
Ik hou niet van het reizen. Ik speel graag.
Als muzikanten het naar hun zin hebben samen,
weet je weer waarom je het doet.
Dan ben je in de wolken.
Noem me een grappenmaker, noem me een dwaas
Maar op dit moment ben ik hartstikke cool
Kristalhelder en messcherp
Ik voel me in de bloei van mijn leven
I Go to Extremes was wat er aan de hand was in zijn leven,
hij werd heen en weer geslingerd tussen een familieman zijn
en een gekwelde kunstenaar.
Lieveling, ik weet niet waarom ik tot het uiterste ga
Ik weet niet wat hij toen allemaal doormaakte.
Ik zag iemand die het moeilijk had.
Maar welke muzikant
voelt zich niet veilig op het podium?
Dat is het enige wat je geen mes in de rug steekt.
Dat was vast zijn veilige plek.
Lieveling, ik weet niet waarom ik tot het uiterste ga
Een beetje manisch.
Waarom ga ik tot het uiterste?
Waarom ben ik altijd aan het eind van mijn Latijn?
Niet altijd leuk.
Je wordt heen en weer geslingerd.
En als je dat herkent, denk je: ik moet moeilijk zijn om mee te leven.
Het doet me denken aan mijn moeder, die ging erg op en neer.
Ze was depressief, dan was ze euforisch.
Het zit waarschijnlijk in de familie.
We deden de Storm Front-tournee.
En ik zag dat Billy doordraaide.
En deze keer ging het gewoon echt slecht.
Hij kwam naar de repetitie en was soms zo van de kaart
met wat er gaande was en zijn pogingen om de pijn te verzachten
en zei dat ik iets moest doen op het drumstel
en de volgende dag kwam hij binnen en vroeg me waarom ik dat deed.
Dan zei de rest:
"dat vroeg je gisteren."
Hij zei: "o ja?"
Hij wist het gewoon niet meer.
Dit is de periode waarin Billy aan het wankelen was.
Er viel gewoon veel uit elkaar in zijn leven.
Op een nacht werd ik wakker in bed en ik dacht: "waar is Billy?"
En ik begon verschillende bars te bellen
en ik vond hem.
Ze zeiden: "ja, hij is hier."
Ik zei: "oké, niets zeggen.
"Ik wilde alleen zeker weten dat hij ergens was."
Een paar van die incidenten begonnen binnen te sijpelen
en ik werd me er bewust van en dat was verontrustend.
Maar hij wilde er niet echt over praten.
Hij gaf er de voorkeur aan om het gewoon dieper weg te duwen.
Zoveel artiesten worstelen met verslaving.
Ze hebben gewoon die uitlaatklep nodig.
Bovenop de eindeloze druk van de entertainmentindustrie.
De druk om op te treden.
De druk om iedereen tevreden te stellen.
Om zijn huwelijk met mijn moeder in stand te houden
of om op tournee te blijven gaan.
Ik denk gewoon dat hij het gewicht van de wereld op zijn schouders voelde
en daardoor ging hij drinken.
Kun je vertellen waar je aan werkt?
Ja, ik schrijf en neem een nieuw album op hier
in het oosten van Long Island.
Ik heb een kleine studio.
China, zeer ruwe mix, 16/12/'92.
Hij wilde dit doen
op Shelter Island
omdat hij zich geaard voelde aan de oostkant van Long Island.
Ik maak opnames.
De werktitel is nu The Shelter Island Sessions.
Zijn idee: laten we het houden waar het geboren is en het hier grootbrengen.
Billy ging het zelf produceren.
Hij schreef de liedjes, de muziek,
de tekst, runde de studio.
Hij kon niet alles doen. Er zijn te veel petten.
Hij zei: "ik moet een producer hebben."
Dus hij belde Danny Kortchmar op.
We namen de banden mee naar een andere studio
zodat we ze konden beluisteren, zien wat hij had.
"Wat denk je?"
Ik zei: "er zijn drie dingen waar ik echt van hou.
"De liedjesschrijver. Die is fantastisch.
"Ik hou van de toetsenist en ik hou van de zanger.
"De rest is waardeloos."
Ik vond dat die jongens zo zelfgenoegzaam waren geworden,
het klonk zo weinig enthousiast.
Ik zei: "we nemen mijn jongens.
"Als het niet werkt, kun je weer doen wat je deed."
"Niets aan de hand."
Ik wil me niet afsluiten voor een nieuw idee
omdat ik een bepaalde aanpak gewend ben.
Ik vond het wel goed klinken.
Maar in de duisternis
Zie ik jouw licht branden
Ik hoorde dat Billy in de studio zat met een andere band.
Ik zei: "ik bel hem."
Hij zei: "wat wil je?"
Ik zei: "wat is er gaande?"
Hij zei: "wat bedoel je?
"Jij belt. Wat is er?"
Ik zei: "ik weet het."
Hij zei: "Lib, ik moet dit proberen.
"Ik wil het gewoon proberen. Voor één liedje."
Eén liedje werd twee liedjes,
werd drie liedjes, werd het hele album.
Het was tijd voor iets nieuws.
Billy begon hardhandig opnieuw.
Hij was lange tijd mijn drummer.
Het werkte niet met Liberty.
Er waren tempoverschillen.
Er waren verschillen in ons persoonlijke leven.
Het leek op een scheiding en het was bitter.
Er ontstond spanning door.
Er was veel wrijving.
Er was veel wrok.
Ik herinner me dat ik er boos over was.
Ik stuurde hem een fax.
"Ik besef dat je dit moet doen, je naam staat op de plaat.
"Maar als je ooit mijn hulp nodig hebt, dan ben ik er.
"Maar als Danny Kortchmar mijn hulp nodig heeft, kan hij de pot op."
Nou, Billy nam die fax
en hing hem aan de muur in de studio.
Veel mensen zijn boos op me
omdat ze denken dat ik Liberty iets heb aangedaan.
En ik ga me er niet voor verontschuldigen.
Het ging niet goed met ons en dat is wat er gebeurde.
Ik denk dat Lib er nogal verbitterd over was,
maar we hebben het goed gemaakt en zijn weer bevriend.
B, D en Fis met je rechterhand.
B, D, E.
Alleen naar A, Cis.
Hij was briljant,
maar ik had geen idee hoe waanzinnig hij was tot ik met hem in de studio zat.
Europese muziek omzetten in popmuziek
was iets wat bijna niemand deed.
Alle anderen kwamen uit de volksmuziek, blues,
of popmuziek van die tijd.
Hij ging elementen gebruiken die weinig werden gebruikt.
G, D, Fis met je rechterhand.
Ik zag een citaat van Neil Diamond, geweldige songwriter,
over hoe hij zich nu op zijn gemak voelde bij het schrijven van liedjes.
"Ik heb mezelf vergeven dat ik Beethoven niet ben."
Zodra ik dat las, besefte ik: dat is mijn probleem.
Ik heb mezelf niet vergeven dat ik Beethoven niet ben.
Ik dacht negatief over mezelf
omdat Beethoven de grootste componist ooit was.
Mijn eigen geschiedenis als muzikant
begon met het horen van klassieke muziek
omdat mijn vader een klassiek geschoolde pianist was
en mijn moeder luisterde naar klassieke zenders.
Veel kinderen die naar de radio luisterden,
luisterden naar popmuziek.
Ik hoorde Mozart, ik hoorde Bach, ik hoorde Beethoven.
En het was meeslepend.
Ik heb die klassieke opvoeding in mijn schrijven verwerkt.
Het ging erom of het op zichzelf staand zonder tekst kon worden gespeeld.
Bijvoorbeeld Uptown Girl.
Dat had van Mozart kunnen zijn.
En dat heeft veel van mijn liedjes beïnvloed.
This Night is eigenlijk gewoon ontleend aan Beethoven.
Het komt uit de Sonate Pathétique
Beethoven op zijn melodieust.
Ik gebruikte dat thema voor het refrein van This Night.
Ik gaf hem erkenning.
Op het album staat: "L. v. Beethoven."
Ze zeiden: "hij heeft het van Beethoven gejat."
Ik heb hem niet betaald, maar ik heb hem niet bestolen.
We kennen elkaar al heel lang.
Ik speelde viool op Downeaster "Alexa".
En ik merkte dat hij een echte liefhebber van klassieke muziek is.
Hij kan piano spelen, hij kan orkestreren.
Ik bewonder zijn harmonische progressies.
Zoals Allentown, dat zit vol met kleine harmonische modulaties.
Ik ben altijd gefascineerd door hoe hij met de harmonieën werkt.
In klassieke muziek is het hetzelfde.
We staan allemaal op de schouders van reuzen.
Muziek komt niet uit de lucht vallen.
Het komt door werk en studie.
Je neemt wat al gedaan is.
Je hoort het, je neemt het in je op
en dan voer je het uit, maar je verrijkt het met jouw signatuur.
Zo leeft muziek voort.
Ik weet niet hoe ik het moet spelen.
De linkerhand speelt een arpeggio.
Niemand groeide op in een reageerbuis.
We zijn allemaal opgegroeid met invloeden.
Ik steel onbewust waarschijnlijk de hele tijd.
Hij heeft al die harmonische dingen in zijn hoofd.
Hij volgt gewoon zijn instinct als hij achter de piano zit.
En dat heeft veel te maken met klassieke muziek
en ook met blues en rock-'n-roll, waar hij van hield.
Dat album is een reis.
Het ene nummer bracht het andere voort.
Er is hier sprake van een liedcyclus.
Veel ervan ging over hoe ik schrijf.
Ik raak in een droomtoestand,
bijna een soort trance.
Het stroomt als een rivier.
O, nog iets waar ik aan dacht. Als we de stops doen...
Hoe pak je...
Het liedje The River of Dreams kwam in een droom bij me op.
Ik werd wakker en hoorde het ritme,
de oproep en de respons, het gospelaspect ervan.
Ik ben geen gospelartiest,
maar dat was zo anders voor mij.
Ik zei: "ik ga dit niet schrijven.
"Nee, nee." Ik wees het meteen af.
Oproep en respons, wat ze in de kerk doen.
En ik ging douchen en ik zeepte mezelf in en ik zong...
en het ging maar niet weg.
Het werd een deel van mijn wezen. Het bleef bij me.
"Je moet dit schrijven,
"of je nu wilt of niet."
Als iets zo krachtig is en zo suggestief,
moet je er meestal voor gaan.
Het moet geschreven worden.
Midden in de nacht
Loop ik in mijn slaap
Naar beneden naar de oevers
Van een rivier zo diep
Ik moet iets zoeken
Iets heiligs wat ik kwijt ben
Maar de rivier is breed
Te moeilijk om hem over te steken
Midden in de nacht
Loop ik in mijn slaap
Ik ging door een catharsis.
Ik moest het vertrouwen in de mensheid hervinden.
Ik moest mijn geloof in mezelf vernieuwen.
Ik moest verlost worden.
Ook al weet ik dat de rivier breed is
Ik loop elke avond naar beneden en ik sta aan de oever
Ik probeer hem over te steken
Zodat ik eindelijk kan vinden wat ik zocht
Midden in de nacht
Loop ik in mijn slaap
Door de vallei van angst
Naar een rivier zo diep
Ik heb naar iets gezocht
Wat uit mijn ziel is gehaald
Iets wat ik nooit zou verliezen Iets wat iemand gestolen heeft
Tegen het einde van het album
zag ik dat de liedvorm rond was.
Ik was het beu om woorden te schrijven.
Niet dat ik muziek ging opgeven of dat ik zou stoppen met muziek schrijven.
Maar ik had mijn zegje gedaan.
Dit is het wel zo'n beetje voor mijn songwriting.
Ik zit hier in Avalon
Kijkend naar de stromende regen
Ik was de tirannie van het rijm beu.
Iedereen is weer thuis
Ik vroeg hem waarom hij stopte met het schrijven van popliedjes
en hij zei omdat het de vreselijkste,
ondraaglijkste ervaring was die hij ooit zou meemaken.
Omdat hij een perfectionist is
en het zijn leven bedierf.
Dit zijn de laatste woorden die ik moet zeggen
Schrijven is iets noodzakelijks. Je moet honger hebben.
Als je dat niet in je hebt, ga je gewoon niet schrijven.
Er zullen ooit wel andere woorden zijn
Ik denk dat hij toen hij Famous Last Words schreef
dacht: ik wil niet meer met mezelf concurreren.
Ik wil niet vergeleken worden met Just The Way You Are
of The Stranger of zoiets.
Er komt een tijd dat je een filosoof moet zijn en zeggen:
"nu is het tijd om stil stoïcijns te zijn."
En dat respecteer ik.
Dit zijn de laatste woorden die ik moet zeggen
Ik heb nog steeds het gevoel dat het het natuurlijke verloop was.
Dus ik heb het boek gesloten.
Dank u wel.
Toen Billy stopte met schrijven, sprak hij over
hoe toen hij eenmaal beroemd werd, iedereen te veel las
in wat hij te zeggen had in zijn liedjes
en alles werd gezien of gehoord door het filter van zijn beroemdheid,
van zijn privéleven, zijn huwelijken.
En er knapte iets. Er brak iets.
Ik denk dat het ook met angst kan samenhangen.
Hij wilde niet minder goed werk maken naarmate hij ouder werd.
Ik denk dat Billy een soort erkenning wilde die hij nooit had gekregen.
Een soort serieuze, literaire, poëtische erkenning.
De kritiek op Billy is in de loop der jaren verbeterd,
maar ik denk niet dat het genoeg voor hem was.
Het heeft iets droevigs.
Iemand die een bron is van creativiteit die opgedroogd is.
Om hem nog steeds te zien als een goed functionerende artiest,
optredend met net zoveel levendigheid als voorheen,
maar gestopt met schrijven.
Het is bijna een puzzel.
Midden in de nacht
Loop ik in mijn slaap
Door de woestijn van de waarheid
Naar een rivier zo diep
We eindigen allemaal in de oceaan
We beginnen allemaal in de stromen
Nadat ik River of Dreams had geschreven,
moest ik stoppen met liedjes schrijven.
Maar het was een hit. Ongelooflijk.
Sting, Billy Joel krijgen grootste Grammy's
Hij verdiende dat geld terug, maar kwam ook groter en beter terug,
misschien door de tegenslag.
"Als je me neerslaat. kom ik terug met wraak."
Zijn tournee was drie jaar geleden.
Maar als je een nummer-één album hebt
is optreden een stuk gemakkelijker.
Terwijl het publiek om meer schreeuwt,
glipt Billy weg naar het volgende optreden.
En dat is in Boston.
Dan Philadelphia en New York.
De River of Dreams-tournee zal twee jaar gaan duren.
We vroegen ons af hoe je dochter, Alexa, en Christie
ermee omgaan dat je zolang toert.
Gaan ze met je mee?
Af en toe gaan ze met me mee.
Het feit dat Alexa nu in de groep 4 zit
maakt het moeilijker voor haar om te komen.
Een van de redenen waarom
dit de laatste lange tournee is die ik ga doen.
Ik wil niet doorgaan met het leiden van een leven als Willy Loman.
Je wilt je kind zien opgroeien.
Ik wil niet 's zondags het vlees komen snijden.
Onze relatie ging van heel leuk
en echt genieten van elkaar en alles
naar zijn werk dat hem verteerde.
En als ik meeging, zag ik hem niet
omdat de afkoelingsperiode na het optreden
doorging tot diep in de nacht.
"Wat doe ik hier eigenlijk?"
Ik wist niet wat ik moest doen.
Maar ik kon niet eenzaam zijn,
alleen Alexa en ik,
in dit grote oude huis dat zo vol leven had moeten zijn
en vol liefde en muziek en...
gelach en alles.
De dingen begonnen te verslechteren.
Ik had een relatie met iemand om wie ik veel gaf,
maar ik kon niet thuis zijn.
Ik kon niet bij mijn gezin zijn.
Het was een erg droevige tijd voor me.
Welterusten, liefje Tijd om je ogen te sluiten
Bewaar deze vragen voor een andere keer
Op dat moment
denk ik dat Alexa wist dat haar ouders uit elkaar zouden gaan.
En voor een kind is dat heel traumatisch.
Ze moest weten dat ik er altijd zou zijn.
Ik beloofde dat ik je nooit zou verlaten...
Goodnight, My Angel. Lullabye.
Ik kan er niet eens over praten zonder vol te schieten.
Waar je ook heen mag gaan, maakt niet uit waar...
Hij schreef dat liedje. Wat er ook gebeurt,
ik zal je nooit verlaten.
Welterusten, liefje Nu is het tijd om te slapen
En nog zoveel dingen die ik wil zeggen
Ik herinner me alleen dat het een emotioneel tumultueuze tijd was.
Toen we gingen zeilen op een smaragdgroene...
Ik denk niet dat het een geheim is dat hij behoorlijk dronk
en hij herinnerde zich niet wat hij deed als hij dronk,
dus hij wist niet echt hoe hij mensen pijn kon doen.
Het water is donker en diep in dit oude hart
Ik deed alsof ik sliep als hij thuiskwam
omdat ik hem zo niet wilde zien.
En op een avond hadden we ruzie
en zei ik: "ik kan hier echt niet meer tegen.
"En ik neem Alexa mee terug naar New York en vertrek."
En hij zei: "ja, prima. Ga maar."
Ik besefte dat liefde niet concreet is.
Je hebt het gevoel van wel.
Maar er zijn dingen die eraan knagen.
En uiteindelijk haalt het alles in.
En het is moeilijk.
Ik was er zo kapot van.
Als ooit je kind huilt
En je dit slaapliedje zingt
Dan zal er in je hart altijd...
Ik heb het geprobeerd. Ik wilde dat het werkte.
Ik wist hoeveel geluk ik had,
met muziek en zo, maar...
Het werkte gewoon niet.
Ooit zijn we er allemaal niet meer
Maar slaapliedjes blijven
Ze gaan nooit dood
Zo zullen jij en ik zijn
Joel-Brinkley uit elkaar Gescheiden sinds Thanksgiving
In elk hart is een ruimte
Een stevig en veilig toevluchtsoord
Om de wonden te helen
Van eerdere geliefden
Tot er een nieuwe komt
Als er een loper was
om te ontsluiten wat er achter de liedjes zit,
zouden het waarschijnlijk mijn relaties met anderen zijn.
Alles wat ik schrijf, wordt beïnvloed door iemand anders.
En toch heb ik het gevoel dat ik te veel heb gezegd...
Ware liefde is niet altijd in de wolken zijn en extase.
Veel ervan is pijn.
En elke keer als ik een roos vasthield
Leek ik alleen de doornen te voelen
En zo gaat het En zo gaat het
En jij zult binnenkort ook weer gaan, denk ik
Het is zo moeilijk om iets eenvoudigs en heel diepgaands te schrijven.
Het gebeurt soms maar één keer in je leven.
Dan zou dat mijn grootste fout zijn
Er zitten dissonanten in.
Er zit een dissonant in bijna elk akkoord.
Een noot die opgelost moet worden.
Het is een onderbroken akkoord. Het bouwt spanning op.
Dat is als de keuze aan mij was
Het lijkt een beetje op het einde van een romance.
Geen oplossing,
wat angstaanjagend is om te overwegen.
Je mag mijn hart gerust breken
Daarom heb ik het geschreven.
Onopgeloste akkoorden.
En zo gaat het En zo gaat het
En jij bent de enige die het weet
Hij is terug.
De enige echte Piano Man, Billy Joel,
is begonnen met zijn tournee.
De eerste reactie
bij een tournee is:
"hij promoot een album." Dit is een uniek concept.
Dit is onze eerste tournee zonder nieuw studioalbum.
Dus het is ook nieuw voor ons.
Tussen nu en het einde van het jaar
zal hij door Europa, Azië en de V.S. reizen, bijna honderd optredens.
Hij is moe, maar die twee uur op het podium
vindt hij nog steeds geweldig.
Kom tevoorschijn Virginia, laat me niet wachten
Jullie katholieke meisjes beginnen veel te laat
Vroeg of laat komt het op het lot aan
Ik kan net zo goed degene zijn
Bij muziek moet je alles geven op het podium.
Je kunt je niet inhouden.
En het heeft iets euforisch.
Ik denk dat ik dat nodig had op dat moment.
Alleen de goeden sterven jong
Dat is wat ik zei
Alleen de goeden sterven jong
Toen begon ik met de Elton-tours.
Vanavond ontmoette de Piano Man de Rocket Man op het podium.
Het podium was klaar voor de tournee van de eeuw.
Vrijdagavond kwam ik ongevraagd op je feestje
Zaterdag zei ik dat het me speet
Zondag kwam en maakte me kapot...
Ik was me ervan bewust dat de perceptie was dat er rivaliteit was.
Ik werd altijd vergeleken met Elton omdat hij als eerste doorbrak.
En daar was ik toen niet blij mee,
maar daar kwam ik overheen.
Misschien heb je gelijk
Ik ben misschien gek
Er was een gezonde competitie.
Het zijn verschillende pianisten.
Ik dacht dat ze elkaar fantastisch aanvulden.
Probeer me niet te redden
De tournee met Elton
was net alsof we op kamp waren. Het was leuk.
Ik genoot van de kameraadschap tussen die twee.
Hoeveel outfits backstage?
Ik heb er veel weggedaan, dus ik heb zo'n 20 outfits.
- 20? - Er komen er nog meer.
- En hoeveel heb jij er? - Dit is alles.
We genoten ervan en het publiek vond het leuk
en het werd steeds groter,
tot wel 50.000, 80.000 mensen.
En het ging 16 jaar door.
Je kunt gelijk hebben
Ik zei één, twee, één, twee, drie, vier
We hebben zoveel gelezen
dat pop misschien voor jou verleden tijd is,
en dat klassieke muziek
nu is wat je fulltime gaat doen.
- Is dat waar? - Ja.
Ik zeg niet dat ik
goed genoeg ben om een klassieke componist te zijn, maar ik begin.
Ik heb al die jaren
muziek geschreven voor Billy Joel.
Ik raak hem zat.
Toen ik muziek begon te schrijven, was klassiek het buurmeisje.
En toen werd ik meegesleurd
door deze verleidster van rock-'n-roll, je weet wel,
in zwarte netkousen
met doorgelopen mascara die rookte.
En dat was 25 jaar van mijn leven een passionele affaire.
En toen opeens ontdekte ik het buurmeisje weer.
Het eerste stuk dat ik in zijn geheel afmaakte
heette Soliloquy on a Separation,
over mijn dochter die op bezoek kwam
na de scheiding en dan weer wegging.
En die emoties die ik had
kon ik niet makkelijk in tekst vangen.
Ik zie mijn kind komen, ik zie haar gaan.
Het doet zo'n pijn om vader te willen zijn en dat niet te kunnen.
Ik schreef deze akkoorden. We zeggen vaarwel
En dan kijk ik als je weggaat
En dan keer ik langzaam terug
Naar dit stille huis
Waarom moet ik dat zeggen?
De muziek zegt het.
Misschien was ik toen
klaar om mezelf zuiver met muziek uit te drukken.
Maar ik besefte toen ik deze stukken schreef,
dat ik dit niet kon spelen.
Ik kan stukjes spelen in stappen
en kan goed genoeg componeren om... Iemand noteert het.
Maar ik kan het bravourestuk niet spelen zoals het moet.
Dat is Hyung-ki's expertise,
Hij speelt Rachmaninov, Chopin, Tsjaikovski.
Dit is de man die ik mijn muziek wil laten spelen.
Wil je dat het de eerste keer als een suggestie is
of wil je...
- Nee, het mag sterker. - Het mag sterker?
Dus het is al aanwezig.
Ja.
Hij verloor het vermogen
om muziek te lezen en te noteren.
Hij doet alles op gehoor,
wat ik echt verbijsterend vind.
Ongelooflijk.
Veel van zijn fans begrijpen het eigenlijk niet.
"Hij is de pianoman. een geweldige pianist.
"Heeft hij jou nodig?"
Natuurlijk is hij een fantastische pianist.
Maar het is alsof je een balletdanser vraagt te breakdancen
of andersom.
Ze zijn allebei briljant op hun gebied en virtuoos,
maar de een kan niet per se wat de ander kan.
En dan moet het... En dan zou die F het daar openen.
Hij hoort op een bepaalde wijze.
Klassieke muziek is iets wat hem echt heel na aan het hart ligt.
En dat voel je.
We hebben aan deze tien pianostukken gewerkt
die uiteindelijk het album Fantasies & Delusions werden.
Ik noemde het Fantasies & Delusions
omdat ik waanideeën heb als ik denk dat ik een klassiek componist ben.
Ik ben een rock-'n-rollpianist.
Het is een fantasie. Een waanidee. Laten we het benoemen.
Er staan geweldige momenten op.
Dit is uit Innamorato.
Er zit een inherente lyriek in en dat is
You are my heart's desire.
En ik blijf het herhalen.
Het is een obsessie.
Eén, twee, drie, vier.
Dit album onderscheidt zich in vele opzichten.
18 weken lang
nummer één op de klassieke Billboard-ranglijst.
Ik denk dat het ook een van de meest succesvolle klassieke albums ooit is.
Ik wist dat ik afgekraakt zou worden door de klassieke critici,
maar ik probeerde over te brengen waar ik van hield
en dat is de romantische pianomuziek.
Op een bepaalde manier
is dat album voor mij een eerbetoon aan papa.
Aan onze vader.
Geen idee of Bill dat denkt, misschien is het onbewust.
Hij leefde nog ten tijde van Fantasies & Delusions.
Maar ik heb nooit gehoord wat hij dacht van mijn pianostukken.
Ik weet dat mijn vader veel verlatingsangst heeft.
Zijn vader vertrok toen hij zeven was.
Daar is hij nooit overheen gekomen.
Het was een zeer impactvol moment in zijn leven
toen hij hem opspoorde, maar hij moest hém vinden.
Ik denk dat het zijn hart brak dat zijn vader niet naar hem toe kwam.
Hij moest naar Wenen.
Hij was altijd op zoek naar die diepere verbinding.
Ik denk dat hij die meer heeft gevonden via zijn broer Alex,
die dirigent is.
Ik denk dat het veel betekende
om eindelijk verbinding te kunnen maken
met dat deel van zijn familie.
Jammer dat pap geen muzikant was.
Hij zou gelukkig zijn geweest
in een opera.
Dat denk ik ook.
Hij speelde alle opera's op de piano voordat we erheen gingen.
Hij was dol op muziek.
Hij hield echt van muziek, maar vond zichzelf bar slecht.
We hadden een piano in de achterkamer.
Dan speelde hij waarschijnlijk iets van Chopin of van Beethoven
en dan kwam hij boos de kamer uit.
"Ik kan er niets van."
Voor mij klonk het geweldig.
Ik dacht: als ik zo kon spelen, zou ik zo blij zijn.
Maar hij was nooit tevreden met wat hij speelde.
Ik dacht als kind bij mezelf:
zo wil ik niet zijn.
Ik wil niet zo'n relatie met muziek hebben.
Dus ik heb nooit geprobeerd concertpianist te worden.
Ik ging een andere kant op waar ik...
Ik wilde mijn eigen muziek maken.
Hij was erg trots op je. Dat was hij echt.
Papa was enorm trots op Bill en op wat hij heeft bereikt.
Denk je dat Bill weet dat zijn vader trots op hem was?
Ik denk het niet.
Ik heb het gezegd. Hij gelooft me niet.
Ik denk dat mijn vader de ontbrekende schakel was in veel dingen.
En toen hij overleed, flipte ik een beetje.
"Hij is er niet meer en ik zal hem nooit leren kennen."
Maar ik was niet vijandig naar hem toe.
Ik had gewoon een gevoel van verlies.
Ik denk dat hij me "ik hou van je" wilde zeggen,
maar ik heb het nooit gehoord.
Toen Howard stervende was, stonden we aan zijn bed.
En ik herinner me
dat Billy en Howard elkaar aankeken.
En er was gewoon een lege blik op hun gezicht.
Geen emoties, helemaal niets.
Het veroorzaakte een grote leegte in mijn broers leven
en een gat in zijn hart.
Mijn moeder zei me altijd:
"de kwaliteit van genade is niet gedwongen."
Ik begreep het niet toen ik klein was,
maar wel toen ik opgroeide.
Dus ik heb hem lang geleden vergeven.
Je moet kunnen vergeven om jezelf te helen.
Na Fantasies & Delusions had ik het gevoel: oké, ik heb het gedaan.
Niet alleen met klassieke muziek, maar ook met populaire muziek.
Ik bedoel, ik had opgetreden
en was al heel lang een rockster.
En ik dacht: wat is er nog meer voor mij?
Ik had het gevoel dat ik iets miste.
The Daily News meldt
dat de zanger zich net heeft verloofd met zijn vriendin Katie Lee.
In termen van langdurige relaties
was ik voorzichtig om een verbintenis aan te gaan.
Maar het was nogal pril
en ik denk dat alle regels het raam uitgingen.
Als je verliefd wordt, val je.
Het is niet alsof je vliegt. Je valt.
Toen we net samen waren,
wilde Bill een pauze nemen van het toeren.
Dus geloofde ik hem op zijn woord
en dacht dat hij dat wilde.
Hij zei vaak: "ik ben het gewoon zat om Billy Joel te zijn,
"dezelfde liedjes te spelen."
En ik denk dat die ontevredenheid
over datgene waar hij zoveel van hield
moeilijk voor hem was.
Als je niets nieuws te bieden hebt,
kun je je nergens achter verschuilen.
Ik denk dat dat hem blootstelde aan de wereld
en zijn problemen acuter maakte.
Op dat moment in zijn leven dronk hij veel.
En door de jaren heen had hij een reeks calamiteiten.
Hij maakte er een bende van in het openbaar.
En dan kan het publiek zich tegen je keren.
Eerst het auto-ongeluk van Billy Joel in Long Island, New York.
De zingende superster herstelt van een grote schrik.
Roem gaat gepaard met een hoop geroddel.
Geruchten.
Ik hield niet van de roddelpers.
Dat hij hier in een van de grootste mediacentra ter wereld was,
viel hem zwaar omdat er veel aandacht was.
Ze slaan graag munt uit de fouten die we allemaal hebben begaan.
Billy Joel maakt weer een klapper, maar niet een die hij wilde.
Hij knalde tegen een huis, zijn derde ongeluk in twee jaar.
De vraag is:
heeft iemand meer dan geld in Billy Joels pot gedaan?
Er is bijvoorbeeld een gerucht dat ik vaak onder invloed heb gereden.
Dat is nooit gebeurd, maar mensen blijven de mythe herhalen.
"O, hij reed zo vaak onder invloed." Nee, nooit. Tyf op.
Er was een periode waarin hij niet schreef
en zich niet erg profileerde.
Hij werd het mikpunt van grappen.
Ik kan hier met mijn ogen dicht rijden.
Als ik zeg dat hij een grap was...
Ze behandelden hem als een onserieus persoon.
Scheelde weinig.
Ik kreeg bijna een hartaanval.
De pers kan vals zijn,
dus al die aandacht is niet gemakkelijk.
Ik vind het echt moeilijk om over die tijd te praten.
Ik had het gevoel dat hij dingen moest maken,
hij moest muziek maken, optreden,
om die angst weg te nemen
dat hij geen artistieke uitlaatklep had.
En er waren worstelingen met verslaving.
Het was moeilijk om daarmee om te gaan
omdat ik er geen ervaring mee had.
Maar hij ging naar Betty Ford om af te kicken.
Ze gaf me een soort ultimatum.
"Je stopt met drinken
"of dit gaat niet werken."
Billy is in een afgekickte stemming
Toen hij voor het eerst thuiskwam van Betty Ford,
was dat echt een kwetsbare tijd voor ons allebei.
Ik heb me altijd verbaasd over die periode met hem,
want op dat moment was Billy nuchter. Ik voelde altijd
dat hij een ander deel van zichzelf herontdekte.
En als je een nieuw deel van jezelf herontdekt, verander je.
Hij had alles meegemaakt.
Hij had dit enorme leven geleid.
Maar ik was jong
en had nog niets meegemaakt.
Dus ik wilde altijd uitgaan
en Bill wilde thuis zijn.
Op dat moment ging het niet goed met onze relatie.
Onze eigen Katie Lee laat zien
hoe u het thuis kunt grillen...
Ze werd erg carrièregericht
en wilde in de stad zijn, onder de mensen.
Er is een theorie dat ze een affaire had.
Dat is onzin.
We dreven gewoon uit elkaar.
Ik wilde alle dingen samen doen.
Maar ik denk dat daar onze leeftijd meespeelde.
Ik denk ook dat er misschien altijd een beetje wrok was
dat ik hem echt gepusht had om naar Betty Ford te gaan.
Afkicken doe je niet voor een ander.
Je moet het voor jezelf doen.
Je moet het willen.
Ik wilde het niet.
Het was moeilijk voor onze relatie
en in veel opzichten was het moeilijk om daarvan te herstellen.
Ik denk dat we allebei wilden dat het werkte,
maar het werd gewoon duidelijk dat het niet werkte.
En ik herinner me dat we zaten te eten
en ik zei: "Bill, ik ben ongelukkig."
En hij zei: "wil je scheiden?"
En ik zei: "ja."
En hij zei: "oké." En dat was het.
Ik lag weer in scheiding.
Drie keer.
Driewerf loser.
En de angst om weer alleen te zijn, om alleen te sterven.
Die persoon niet meer in mijn leven te hebben
en oud te worden.
Billy Joel en vrouw beëindigen vijfjarig huwelijk
Dus ik dronk weer, om de pijn te verzachten.
Dus ja, het was een soort verloren tijd.
We zaten op een avond te eten.
Billy was er gewoon kapot van.
Hij schoot vol en zei:
"ik heb een half miljard dollar en niemand om van te houden."
Dat doet pijn, het breekt je hart
om iemand in dat gat te zien vallen.
Die periode viel samen met het opnieuw werken met Elton.
Het concert is afgelast.
Joel en John hebben hun voorstelling afgelast.
Hij heeft het afgezegd.
Natuurlijk maakte iedereen zich zorgen om Billy Joel.
Ik herinner me dat Elton John zei dat Billy Joel te veel dronk,
wat Billy Joel niet leuk vond
toen hij dat las.
Billy wilde dat niet echt horen, zeker niet in het openbaar.
En het leidde tot bepaalde vragen
over waar zijn carrière heen ging.
Ik denk dat hij zijn problemen niet naar buiten wilde brengen.
Dus dat maakte hem kwaad.
Elton had een opmerking gemaakt dat hij dacht dat ik echt moest afkicken.
Hij maakte ervan: "hij is een dronkaard."
Dat deed pijn. Ik zei: "wacht even.
"Ken je me niet beter?"
En dat zette een tijdje kwaad bloed.
Er gebeurden meer dingen tegelijkertijd in die tijd.
Het voelde alsof ik een klap kreeg.
Dus ja. Dat was het dieptepunt.
Ik was gedesillusioneerd over wat ik dacht dat het allemaal moest betekenen.
Het is alsof alle tekenen naar me wezen: genoeg.
Ik schreef een brief aan de band: "ik wil dit niet meer doen.
"Ik ga stoppen."
Beste vrienden - Ik ben nu bijna een jaar gestopt met toeren...
Ik wil me graag terugtrekken uit het openbare leven.
Ik heb besloten om mijn podiumcarrière te beëindigen...
Ik denk dat hij probeerde zijn leven te redden.
Het is moeilijk om jezelf te beheersen als je zo hard werkt.
Om te overleven moet je dat achter je laten.
Het is tijd dat ik het speelveld verlaat.
Hij had het er al jaren over om vrij te nemen,
maar dit was echt een afscheid.
Hij werd erg oncommunicatief.
Ik sprak hem weinig in die tijd.
En ik moet zeggen dat ik me zorgen om hem maakte
omdat ik geloofde dat Billy zonder deze uitlaatklep
niets had om voor te leven.
En ik dacht dat...
Ik dacht eerlijk gezegd dat de klok aftelde.
In den beginne
Was het koud en donker
Op mijn 18e kreeg ik mijn eerste boot.
Hij was ongeveer 18 voet lang.
Je roeide je een ongeluk en hij was zo lek als een mandje.
Maar het was mijn boot.
Op het water zijn betekent veel.
Een deel ervan is vrijheid.
Je hebt het land verlaten en bent op jezelf aangewezen.
Je bent aan het navigeren.
Je bepaalt waar je heen gaat.
Te veel koninkrijken
Te veel vlaggen
Dus je moet altijd de controle hebben.
En dat heeft iets opwindends.
Zoveel wonden die geheeld moeten worden
De tijd is meedogenloos
Ik heb de controle. Ik ben de kapitein,
tegen alle natuurkrachten in.
En dat is een sterk gevoel. Erg krachtig.
Het is lang geleden
En nu ben ik bij je
Na tweeduizend jaar
Het is net als muziek. Het is helend.
Ik heb veel fouten gemaakt in mijn leven.
Maar ik ben erdoor gegroeid. Ik heb ervan geleerd.
En zelfs na alles wat ik heb meegemaakt...
geloof ik nog steeds in liefde en relaties.
Dat is altijd een grote factor in mijn leven.
Ik ben waarschijnlijk een romanticus pur sang.
Wanneer je iemand ontmoet die tot je verbeelding spreekt,
vernieuwt dat je, blaast dat je nieuw leven in.
De eerste keer dat ik Alexis ontmoette, gingen we naar mijn huis
en ik wilde piano voor haar spelen.
Dat is een vorm van communicatie voor mij.
Er zit een scène in de film The Seven Year Itch
met Tom Ewell
en hij wil indruk maken op Marilyn Monroe.
Dus hij speelt Rachmaninov.
Je bent gekomen. Ik ben zo blij.
En hij draagt een choker en rookt een sigaret
Niet stoppen. Stop nooit.
Ik speel dat en ze is totaal niet
onder de indruk.
Het kan haar niet schelen wat ik speel
en ik denk: o, oké, dit werkt niet.
Ze was niet onder de indruk van het Billy Joel-gedoe
en daarvan was ik onder de indruk omdat ik dacht: oké.
Misschien vindt ze mij leuk,
niet die Billy Joel-gast.
We hielden contact nadat ik hem oorspronkelijk had ontmoet.
We belden met elkaar, mailden elkaar
en we leerden elkaar echt goed kennen.
En ik voelde me echt op mijn gemak bij hem.
Ik weet niet of ik openstond voor een nieuwe relatie.
Ik dacht dat dat niet kon.
"Hoe zal ik daartoe in staat zijn?"
Dat kan ik niet nog eens.
Plotseling gebeurde er iets.
Er knapte iets en ik stond ervoor open.
Toen Alexis en ik bij elkaar kwamen, werkte ze nog.
Ze had de leiding over een hele afdeling van een financieel bedrijf
en was er succesvol in.
En ik dacht niet echt meer aan werken,
dus ik was veel thuis.
En als ze thuiskwam, stond ik te koken en diende het eten op.
Hij maakt een geweldige zalm teriyaki.
Hij liet het marineren en het stond klaar met groente
en dan kwam ik thuis en stond er zalm, groente en wijn.
Dus het was heerlijk.
Ik had niet echt aan kinderen gedacht.
Ik dacht dat ik te oud was.
Grote meid.
Maar het is zo fijn om deze kleintjes op dit moment in mijn leven te hebben.
Ik heb tijd voor ze.
Ik hoef niet op te nemen, te schrijven.
Ik kan gewoon bij mijn kinderen zijn.
Zeg "ik hou van je, papa."
Ik hou van je, papa.
Bill zegt altijd:
"ik zal de beste vader zijn omdat ik geen vader had."
En na jaren van leren en persoonlijke groei
hebben mijn kinderen de meest geweldige versie van hem.
Ze boffen echt.
Ik wilde er zeker van zijn dat ze alles kregen wat ze van me nodig hadden.
Dus ik heb me ervoor ingespannen
en nam het vaderschap heel erg serieus.
Ik dacht: dit zijn dingen die ik gemist heb.
Ik wil dat zij het niet missen.
Ik wist niet of ze muzikaal zouden zijn,
maar er moet iets genetisch aan de hand zijn.
Mijn ouders waren ongelooflijk muzikaal.
En mijn broer heeft het ook.
Mijn oudste dochter Alexa heeft het.
Della heeft het.
Ze kan melodieën op een piano spelen
zonder te weten hoe ze piano moet spelen.
En ik zie het in mijn jongste, in Remy.
Ze speelt melodieën. Ze zingt.
Het zit in het DNA.
Het is geschiedenis.
En het gaat verder.
In het begin waren we een paar jaar samen voor we kinderen kregen
en hij was helemaal gestopt met optreden.
We reisden overal naartoe.
We maakten een motortocht van Maine terug naar Long Island.
We zaten op boten. We waren in Europa.
We hadden zoveel plezier.
Ik ging zo ongeveer met pensioen.
Ik wilde het niet meer.
Ik dacht dat dat deel van mijn leven voorbij was.
Ik denk dat hij ervan genoot
dat hij niet op pad ging en niet werkte.
Maar toen veranderde alles.
66 miljoen Amerikanen zetten zich schrap voor de impact.
Het weer wordt intenser
en het wordt erger.
O, mijn God.
Sandy kan de geschiedenis ingaan als een van de duurste stormen ooit.
Sandy heeft een groot deel van de zuidkust van Long Island verwoest.
Ik was hier tijdens de storm
en ik zag boten die van hun trossen werden gerukt,
op de kust neerstortten,
huizen die onderliepen.
Het was beangstigend.
Ik ben een Long Islander.
En dit zijn mijn wortels. Dit is mijn thuis.
Het was pijnlijk om de schade te zien en hoe die levens werden verwoest.
Ze organiseerden een benefietconcert voor het herstel
en ze belden mij.
Ik zei ja, ook al trad ik op dat moment niet echt op.
Hoe wil je de zang?
Dit was iets wat ik kon doen.
Ik kon geen hulpverlener zijn, maar wel helpen.
Live vanuit Madison Square Garden: 12/12/12,
het benefietconcert voor Sandy.
Dat was nogal een gang.
Iedereen was er toch?
Ik bedoel, McCartney, Daltrey en Townshend,
Keith Richards.
Toen we 12/12/12 deden,
had Billy jaren niet opgetreden
en op dat moment leek hij er ook niet in geïnteresseerd.
We hebben de geest hier vanavond.
We gaan het doen. We slaan ons erdoorheen.
Het komt goed.
Hij kwam erg nerveus het podium op.
We hadden lang niet gespeeld.
Hij zou vier nummers doen.
Maar zijn stem was zuiver, de band was geweldig.
Hij begon gewoon en zijn stem klonk fantastisch.
Hij had al die energie
die hij zelf ook niet vermoedde.
En het lijkt zo'n tijdverspilling
Als het daarom gaat
Mama, als dat hoort bij vooruitkomen
Dan ga ik weg
We wisten op dat moment dat die kerel alles terug had.
Alsof er niets verdwenen was.
Billy komt op en speelt de tent plat.
Ik kijk tv en zeg: "o mijn God.
"Dit zijn geen dode liedjes die gestold zijn.
"Deze liedjes leven.
"Ze komen over."
Tijdens het 12/12/12-concert
keek ik naar mijn social-mediafeed.
Ze hadden gewoon plezier
om af te geven op die klassieke rockers daar.
"Ze zien er oud uit, hebben hun beste tijd gehad.
"We zijn die liedjes zat."
De enige die ze leuk vonden:
Billy Joel.
BILLY JOEL IS DE MEESTER VAN DE MUZIEK!
Veel artiesten van zijn generatie
willen eruitzien zoals in de jaren 70.
De liedjes die ze schreven
werken beter als je je indenkt dat een jonger iemand ze zingt
en dat geldt niet voor Billy Joel.
Sommige mensen houden ervan om weg te gaan
Even weg uit de buurt
Ik denk dat veel van zijn liedjes
logischer zijn om door een oudere man te worden gezongen.
Ze hebben een zekere ernst die zijn leeftijd versterkt.
Jarenlang mochten de critici hem niet.
Er waren mensen die hem alleen ironisch goed vonden,
zo van: "Billy Joel, Long Island."
Ineens was er een explosie van niet-ironische waardering.
De liedjes zelf doorstaan de tand des tijds.
De schrijver ervan
kreeg nu niet eens met tegenzin respect, maar echt respect.
Mensen spraken over hem als een Amerikaanse schat,
niet een beroemdheid die een grap was.
Toen begon zijn wedergeboorte
in de wereld van de popmuziek.
KENNEDY CENTER-ONDERSCHEIDINGEN 2013
GERSHWINPRIJS VOOR SONGWRITING 2014
Terugkijkend voelde ik me toen erg nederig.
Ik denk dat het me deed beseffen
dat er nog wat in het vat zat.
Misschien moet ik dit niet wegdoen.
Goedenavond, New York City!
De eerste avond van onze Madison Square Garden-reeks.
Ik heb geen idee hoelang dit gaat duren.
Mijn impresario, Dennis, kwam met het concept:
zullen we gaan optreden in Madison Square Garden?
Ik heb de lichten uit zien gaan op Broadway
Ik zag hoe het Empire State Building was omgevallen
Ik zei: "oké, misschien duurt dat zes optredens of zo."
Ik verwachtte dit... en dan zouden we geen kaartjes meer verkopen.
Om de eilandbruggen te zien ontploffen
Maar de vraag nam nooit af.
Ze hebben onze stroom uitgeschakeld
En dreven ons ondergronds
Het werd groter en groter en groter.
Maar we gingen gewoon door met de show
De eerste keer dat ik in de Garden speelde
was 1978.
En nu, bijna 40 jaar later, voelde het alsof de cirkel rond was.
Ik heb de lichten uit zien gaan op Broadway
En ik speelde met jongens waar ik al jaren mee samen was.
Ze zijn echt mijn extra familie.
We waren een soort huisband in Madison Square Garden.
Misschien de bekendste zaal ter wereld voor rock-'n-roll.
Een droom die uitkwam.
Nieuwe generaties mensen waren degenen die het publiek vulden.
Ik zag dat elke avond.
En ze maakten veel lawaai.
Ze zingen graag zijn liedjes.
Daar gaat het om,
om die collectieve ervaring.
Billy Joel is onmiskenbaar New York.
Hoe komt het dat, als hij
onmiskenbaar van één punt op de aarde komt,
waarom voelt het dan alsof hij van ons allemaal is?
Hij is ervoor in de wieg gelegd.
Hij is zo goed, ik weet niet of hij dat zelf beseft.
En zo groot als hij is,
hij komt over als een alledaagse, gewone man.
Hij is zoals wij. Hij zingt vanuit dat oogpunt.
Je voelt die waarheid.
Je voelt die eerlijkheid. Krachtig.
Long Island houdt van Billy Joel.
Dit is mijn 123e Billy Joel-optreden.
Zijn muziek is een deel van ons dagelijks leven.
Ik wil Billy Joel elke maand zien in Madison Square Garden.
Hij is de soundtrack van ons leven.
Ik zag hem spelen in het Yankee-stadion in 1990
en werd omver geblazen. Zijn muziek rockt.
Er zijn er niet veel die het zich herinneren
Vanavond staan we stil
bij de 100e opeenvolgende uitverkochte zaal
van de Madison Square Garden-optredens.
Om de wereld te vertellen over
Hoe de lichten uitgingen
En de herinnering levend te houden
Het duurde tien jaar.
Nieuwe waardering voor mijn werk
en voor de kracht van muziek.
Hartelijk dank.
Kijk even hoeveel film ik nog heb. Sorry, jongens. Wacht even.
Het is 9 uur op een zaterdag
De stamgasten schuifelen naar binnen
Er zit een oude man naast me
Die de liefde bedrijft met zijn tonic en gin
Hij zegt: "jongen, kun je een liedje van vroeger voor me spelen?
"Ik weet niet precies hoe het gaat
"Maar het is droevig en lief en ik kende het volledig
"Toen ik als jongeman gekleed ging"
Ik weet niet wat ik was geworden als ik geen muzikant was geweest.
Ik weet niet hoe mijn leven was geweest
als de piano er niet was geweest.
En hij is vlug met een grap of met het aansteken van je sigaret
Maar hij zou liever ergens anders zijn
Hij zegt: "Bill, ik geloof dat dit me kapotmaakt"
Terwijl de glimlach van zijn gezicht verdwijnt
Billy Joels muziek maakt nu al 50 jaar een groot deel uit
van de Amerikaanse cultuur.
Waarom spreken deze liedjes mensen nog steeds aan?
Neem van niemand gelul aan.
Hij is een man die naar alle maatstaven
alle dromen heeft waargemaakt
die elke singer/songwriter heeft.
...een droom van me.
En toch is het overheersende thema van zijn liedjes
een soort existentiële ontevredenheid.
We zijn allemaal in de stemming voor een melodie
Er is iets in zijn hart
dat nog steeds ergens naar op zoek is.
En dat is de menselijke aard.
Daarom voelen mensen zich nog steeds met hem verbonden
na al die tijd.
Paul is makelaar-romanschrijver
Die nooit tijd had voor een vrouw
Je hoort de complexiteit van zijn leven in die liedjes.
Ik denk dat de liedjes de beste uitdrukking van Billy zijn.
En in Billy's geval denk ik dat dat is waar hij wilde dat het zou eindigen.
En de piano klinkt als een kermis
Het belangrijkste wat hij altijd tegen me zei, was:
"als je doet waarvan je houdt, houd je van wat je doet.
Dat dat het geheim van het leven is.
Ik denk dat hij,
met al het verdriet en alle strijd die hij doormaakte,
nog steeds deed waar hij van hield.
Vermaken jullie je niet?
Dat is echt wat hem op de been hield
en ervoor zorgde dat de muziek bleef komen.
Zing een liedje voor ons, jij bent de pianoman
Ik denk dat muziek mijn leven heeft gered.
We zijn allemaal in de stemming...
Het gaf me een reden om te leven.
En je geeft ons een goed gevoel
Mijn hoop was dat mijn muziek zou blijven weerklinken.
En ik ben blij dat dat zo is.
Er zal een deel van mij voortleven.
Je hebt iets geschapen.
Je hebt een stempel op je tijd gedrukt.
Ik weet niet waarom dat zo belangrijk voor me is.
Het is gewoon zo.
Maar ik ben nog niet klaar.
Ik ben net zo de weg kwijt als iedereen.
Ik ben nog steeds op zoek. Ik zoek nog steeds.
Misschien kom ik er wel nooit achter,
maar ik probeer het.
Ondertiteling: L. Dingemans For TransPerfect Media