Zmiana tonacji.
O pół tonu niżej.
Tak jest.
Jedziemy.
O mnie nie martw już się Radzę sobie
I nie mów mi
Że do domu wrócić czas
Mów co chcesz, mam to gdzieś To życie moje
Zajmij się własnym I spokój mi daj
Daruj sobie, to moje życie
Moje życie
Nie lubię słuchać się innych.
Nigdy nie lubiłem.
Mówią: nie możesz sam jeden spać W obcych miejscach
Dorastając, słyszałem:
"Skończysz liceum, studia,
dostaniesz porządną pracę i tyle".
Nie czekało mnie nic więcej.
Ale w końcu na własnym kwadracie Będziesz spać
"Ale chwila.
To nie pasuje do mojego planu na siebie.
Chcę robić coś innego".
To moja filozofia życiowa.
Jeśli czegoś chcę, robię to.
Nie potrzebuję twojego polecenia.
Daruj sobie, to moje życie
Moje życie
Wykonawca muzyki pop z lat 70. zwany "Piano Manem"
nadal żyje i nieźle sobie radzi w latach 80.
Dowód znaleźliśmy dziś w Cincinnati.
Relacja Dana Royala.
Billy Joel ma 33 lata, z czego od 29 gra na fortepianie.
Wielu powie, że punktem zwrotnym w jego karierze był 1973 r.
i piosenka Piano Man.
Wykorzystał zainteresowanie, nagrywając serię hitów.
Około roku temu
kolejny kamień milowy: wypadek na motocyklu.
Złamałem nadgarstek.
Nadal nie mam w nim pełnego zakresu ruchu.
Powinienem móc bardziej zginać dłoń.
Zmiażdżyłem też kciuk.
Brakuje w nim kawałka kości.
To boli.
Ale to rock'n'roll. Żaden ze mnie Vladimir Horowitz.
W ubiegłym roku Joel rozstał się z żoną.
Można by pomyśleć, że to i wypadek trochę go wycofają.
Przyjmuję to z cichą godnością i klasą.
Nie chcę żyć!
Dbacie o Billy'ego?
Macie teraz nowego managera.
Codziennie spuszczają mi łomot.
To ja prowadziłem samochód, z którym zderzył się Billy.
Nie wierzyliście? Billy powrócił.
Zdaje się, że publika go nie opuściła.
Album Glass Houses idealnie brzmiał na żywo.
Jest bardziej dynamiczny, co sprawdza się w dużej sali.
Był bliższy rock'n'rollowi,
który kręcił mnie w młodości.
Po jego nagraniu
postanowiłem iść w zupełnie innym kierunku.
Rozwodziłem się.
Na nowo ustalałem życiowe priorytety.
Chciałem zrobić coś poważniejszego.
Do studia wszedłem w ubiegłym roku,
ale nie skończyłem nagrywać z powodu wypadku motocyklowego,
który namieszał nam w terminach.
Dobrze, że nie odpuściłem, choć tyle to trwało.
W studiu Billy nie jest zbyt cierpliwy.
The Nylon Curtain nazwałbym wyjątkiem.
Chciałem stworzyć dźwiękowe arcydzieło.
Zwykle nagrania w studiu pozwalają zapisać proces tworzenia.
Tym razem wiele naszych starań
skupiało się na wykorzystaniu techniki.
Eksperymentowałem, używając studia jak instrumentu.
Tworzył nastroje i pejzaże dźwiękowe
jak w piosence Scandinavian Skies.
Bluesa mógłbym grać całą noc
Pod względem muzycznym i kreatywnym był to niezwykle płodny okres.
Zaczęli zmieniać to, co miałem w słuchawkach.
Wokal i echo brzmiały inaczej.
"Do tego mogę pisać", pomyślałem.
Presja!
To kurewsko dziwne i awangardowe.
Chciałem stworzyć utwór, gdzie dźwięk
jest równie ważny, jak same nuty.
W Pressure słyszę elementy w stylu Czajkowskiego.
Chcę do tego mandoliny i bałałajki.
Phil Ramone znalazł trzech bałałajkarzy z Rosji i ściągnął ich do studia.
Dziwnie było zobaczyć tych dziadków z dawnymi instrumentami.
Ale brzmiało to naprawdę świetnie.
Sześciu bałałajkarzy? Po co?
W półkole.
"Żartujesz!". "Nie, tego chcemy".
Presja!
Raz, dwa, trzy, cztery, presja!
Z tego albumu jako dzieła sztuki dźwiękowej
jestem chyba najbardziej dumny.
Zmieniło to mój sposób pisania.
Muzyka pokierowała mnie w stronę zupełnie innych tekstów.
Miłość i dziewczyny to już za mało.
Słowa muszą być poważne, bo taka jest muzyka.
Dojrzałem.
Przekroczyłem trzydziestkę.
Sam rock'n'roll nie wystarczał.
Tu chodziło o cały świat.
To były czasy Reagana, w założeniu modelowego "miasta na wzgórzu",
które miały jednak swoją mroczną stronę.
Nie spełniły się obietnice lepszej Ameryki.
Wszystko się zmieniało.
W Allentown, gdzie mieszkamy
Wszystkie zakłady pozamykali
Przemysł stalowy w Pensylwanii umierał. Ludzie stracili pracę.
Codziennie o tym pisano.
...w Allentown
Cały węgiel wykopali nam
Przerzucił się na piosenki w stylu Allentown.
Kamera się oddala, pokazuje, gdzie i kiedy jesteśmy.
Każdy dzieciak miał kiedyś szansę
Osiągnąć choć tyle, co jego ojciec
Udało mu się w znacznej mierze dopiąć swego.
To była piosenka w jego stylu, i to o czymś niezwykle ważnym.
Coraz trudniej nie wyjechać stąd
Bo mieszkamy w Allentown
Egalitarność tej piosenki skierowanej do ludu pracującego
to ważny element w jego muzyce.
Z jego piosenkami można się utożsamić.
Wie, co dotrze do ludzi, bo sam to poczuł.
Ma pasję.
Zaczyna się od czystości muzyki.
Obchodzą go ludzkie doświadczenia.
Nie ściemnia.
Pisał o tym, co ważne.
Poznaliśmy się jako bratnie dusze
Na Parris Island
Na płycie Nylon Curtain jest piosenka
dla moich przyjaciół, którzy walczyli w Wietnamie.
Chcieli, żebym coś dla nich napisał.
Nie byłem w Wietnamie,
więc nie czułem się uprawniony, ale opowiedzieli mi, co przeżyli.
Ostre były z nas chłopaki
I radośnie na szali kładliśmy życie swe
Nie napisano wcześniej piosenki z perspektywy żołnierza,
którego dziurawiły tam kule.
Bez oceniania,
po prostu: "Jak się tam czułeś?".
Wspieraliśmy się
Jak prawdziwi bracia
Sztuka zawsze ma wymiar polityczny.
U Billy'ego była to raczej kwestia charakteru.
Jego bohater, młody gniewny,
nie był aktywistą.
W jego tekstach lubię to,
że nigdy nie uderzają bezpośrednio.
Również dlatego ten materiał dobrze się zestarzał.
I wszyscy razem oddamy życie
Tak, wszyscy razem oddamy życie
Przy Goodnight Saigon nie myślę
o socjopolitycznych skutkach wojny w Wietnamie.
Myślę o tych chłopakach.
Najlepsze teksty Billy'ego Joela są o ludziach,
a nie wyższych celach czy koncepcjach.
Dziękuję.
Byliście niesamowici.
Nie lubiłem na scenie bawić się w politykę.
Wiem, że ludzie chcą od tego uciec.
Ale czasami zdarzają się rzeczy,
których nie można zignorować.
Wystąpiłem w żółtej gwieździe Dawida
jakiś tydzień po marszu Unite the Right w Charlottesville.
Żydzi nas nie zastąpią!
Musiałem coś zrobić.
Byłem zły. Szli przez amerykańskie miasto,
skandując: "Żydzi nas nie zastąpią!".
Walczyliśmy na wojnie, by pokonać takich ludzi.
I nagle Trump mówi:
"Po obu stronach są bardzo dobrzy ludzie".
Po obu stronach byli bardzo dobrzy ludzie.
Powinien był powiedzieć: "Tamci są źli".
Nie można tego złagodzić.
Naziści nie są dobrymi ludźmi i kropka.
Wściekłem się i musiałem zareagować.
Ale nie chciałem wyjść na scenę i powiedzieć: "Tak nie można".
Wyszedłem więc z gwiazdą,
by pokazać, że choćby nie wiem co,
zawsze będę Żydem.
NORYMBERGA, NIEMCY, LATA 30.
Jestem Żydem.
Ojciec wychował się w Niemczech w zamożnej rodzinie.
Jego rodziców widziałem tylko kilka razy.
Z dumą nazywali się Niemcami.
Nie byli praktykującymi Żydami.
Ojciec miał bar micwę i to by było na tyle.
Nie chodzili do synagogi.
Ale w Niemczech jesteś Żydem, jeśli pochodzisz z żydowskiej rodziny.
Mój dziadek po mieczu, Karl Joel,
prowadził w Norymberdze firmę Joel Macht Fabrik.
W zakładzie powstawały tkaniny i ubrania.
Firma doskonale prosperowała,
póki do władzy nie doszli naziści.
Joelowie byli zamożni.
Mieszkali w ładnym domu przy parku.
To w tym parku odbywały się nazistowskie zjazdy NSDAP.
W naszych żyłach płynie najczystsza krew
i dobrze o tym wiemy.
Postanowiliśmy utrzymać zwierzchnictwo nad narodem
i nigdy nie oddać władzy!
Ojciec słyszał przez płot
ich antysemickie przemowy
i widział, co się dzieje.
Zapewne przeżył traumę,
patrząc na parady SS i słuchając, za czym się opowiadają.
Urodził się w 1923 roku.
Miał dziesięć lat, gdy Hitler został kanclerzem Rzeszy.
Zrobiło się paskudnie.
Niemiecki rząd odebrał obywatelstwo
wszystkim Żydom.
Nie mogli siedzieć w parku,
chodzić ulicami.
Nie mieli żadnych praw.
W szkole żydowskie dzieci musiały siedzieć osobno.
W końcu w ogóle nie mógł chodzić do szkoły.
Redaktor Julius Streicher
wydawał kilka antysemickich gazet.
Największą był Der Stürmer.
Atakowano w niej dziadka.
Nazywali go "Żydem Joelem".
W końcu te wszystkie prawa i zakazy
oraz antysemickie artykuły odbiły się na firmie.
Wszystkie produkty należało oznaczać literą "J" jak "Jude" - Żyd.
Nie wiem, czemu myślał, że to przetrwa,
bo stawało się jasne,
że żadna żydowska firma nie ocaleje.
Może był optymistą
albo nie chciał tego widzieć. Nie wiem.
Musieli sprzedać firmę za bezcen,
za jakieś grosze,
niejakiemu Neckermannowi.
Ale Neckermann nie zapłacił.
Dziadek zapytał, co ma zrobić, by otrzymać pieniądze.
Otrzymał odpowiedź: "Porachujemy się".
W ostatniej chwili ostrzeżono go, by uważał,
bo zginie.
Dziadek zrozumiał, że to koniec.
Trzeba uciekać. Miał szczęście.
Przedostali się do Szwajcarii,
co dla wielu było trudne.
Gdyby znaleziono ich w pociągu
z żydowskimi dokumentami,
natychmiast trafiliby do obozu koncentracyjnego.
Wydostali się. To był cud.
Jak na ironię, gdy firmę przejął Neckermann,
w zakładzie produkowano pasiaste piżamy,
które nosili więźniowie w obozach.
Powstały w Joel Macht Fabrik.
Dowiedziałem się tego dopiero po dwudziestce.
Nadal nie wiem wszystkiego, ale staram się łączyć fakty.
Ojca nie było w moim życiu
odkąd miałem około ośmiu lat
aż do około dwudziestu pięciu.
Próbowałem się dowiedzieć, gdzie jest
i jak się z nim skontaktować, ale nikt nie wiedział.
I tak oto stoję na końcu drogi
Dokąd zmierzać mam?
Gdy miałem 21, 22 lata, pojechałem do Europy.
Grałem w klubach,
w niewielkich barach i na przeglądach.
Pomyślałem, że może uda mi się odnaleźć gdzieś ojca,
który nie pisał ani nie dzwonił.
Nie wiedziałem nawet, czy żyje.
W dniu mojego powrotu do Stanów
otrzymałem telegram:
"Znaleźliśmy twojego ojca".
"O Boże, znaleźli go.
Gdzie? Co teraz?"
Okazało się, że mieszkał w Wiedniu.
Odwiedziłem go w jego mieszkaniu.
Był tam mały chłopiec, blondyn.
Okazało się, że mam przyrodniego brata.
Poznałem Billa jako pięciolatek.
Pamiętam tę chwilę.
Właśnie wróciłem ze szkoły po pierwszym dniu.
Przeczytał mi bajkę na dobranoc.
Widziałem zdjęcia ojca na nartach.
Powiedziałem: "Ze mną tego nie robiłeś.
Co się stało? Dlaczego się nie odzywałeś?".
Miałem mieszane uczucia.
Ale życie ojca było bardzo dziwne.
Walczył w armii amerykańskiej pod dowództwem generała Pattona.
Wyzwolili Dachau.
Pytałem go o to,
ale nie chciał rozmawiać o przeszłości.
Większość opowiedział mi mój brat.
Był tam w pierwszym tygodniu po wyzwoleniu
i widział straszne rzeczy,
które wywołały głęboką traumę.
Poznałem historię jego rodziny.
Prześladowano ich.
Wielu trafiło do Auschwitz.
Większość rodziny zginęła.
Odwiedziłem cmentarz z grobowcem Joelów.
Nie wiedziałem, że miałem tylu krewnych.
Czasami ujawnia się moja podskórna wściekłość.
"Co jest? Nikt ci nic nie zrobił".
Ale oni wybili mi rodzinę,
a chciałbym poznać swoich krewnych.
Mój ojciec był też bardzo skryty.
Mroczna postać.
Gdy byłem mały, powiedział mi,
że życie to szambo.
Co za ponure spojrzenie na życie, pomyślałem.
Po przeprowadzce do Ameryki nie był nią zachwycony.
Uznał ją za zbyt komercyjną
i pozbawioną kultury.
Był też zgorzkniały z powodu doświadczanego antysemityzmu.
Kiedy dziadek postanowił wracać do Niemiec,
moi rodzice się rozwiedli
i ojciec wrócił do Europy.
Byłem przy spotkaniu Billy'ego z tatą.
Nikt nic nie mówił, gdy wszedł ojciec,
ale czuć było niepokój.
Było niezręcznie.
Jak odnowić znajomość z ojcem?
Jak z synem?
Byliśmy zbyt nieśmiali, żeby ze sobą rozmawiać.
Po prostu spędzaliśmy ze sobą czas,
próbując się do siebie zbliżyć
i kombinując, jak ze sobą rozmawiać.
Żaden z nas tego nie potrafił.
Te myśli się we mnie kisiły.
Pewnego dnia zabrałem się do pisania piosenki.
To dla mojego ojca. Posłuchajcie.
Zwolnij trochę, narwany chłopaku
Co za ambicja u takiego dzieciaka
Ale jeśliś taki sprytny
Dlaczego wciąż boisz się?
Po co ten pośpiech? Gdzie się pali?
Ochłoń trochę, nim się wypalisz
Tyle jeszcze przed tobą...
Miałem zaszczyt poznać Billy'ego osobiście.
Jego młode lata są naznaczone traumą.
Jej przebłyski widać w niektórych jego piosenkach.
Kiedy zrozumiesz
Że Wiedeń na ciebie czeka?
"Wiedeń czeka"?
Pewnie właśnie tego szukałem.
Tam był mój ojciec.
Jego szukałem na pewno.
Ale pomijając ojca, to muzyczna stolica świata.
Tak że jest w tym wiele znaczeń i wymiarów.
Szkoda, ale takie życie miałeś
Pędzisz naprzód I zapominasz, czego chciałeś
Myślę, że historia Billy'ego ma głębszy wymiar psychologiczny,
niż chciałby przyznać.
O pewnych traumach się nie zapomina.
Czasami kierują nami pobudki,
z których nie zdajemy sobie sprawy.
Myślę, że napędzała go
chęć poznania ojca przez muzykę.
Kiedy zrozumiesz
Że Wiedeń na ciebie czeka?
Dziękuję.
Chciałbym zagrać teraz z moim ojcem, jeśli wyjdzie na scenę.
Zawsze był między nami dystans.
Nie dopuszczał do siebie ludzi.
Chciałem się do niego zbliżyć. Chciałem, żeby był ze mnie dumny.
Chciałem rozmawiać z nim o życiu i muzyce.
Ale nie stworzyliśmy tak mocnej więzi.
Nie nastąpiła magiczna chwila.
To wielki zawód.
Gdzie jest orkiestra?
Czy to nie miał być musical?
Siedzę na balkonie
Jakim cudem przegapiłem uwerturę?
Where's the Orchestra to ostatnia piosenka
napisana na płytę Nylon Curtain.
Mimo że
Zupełnie nie
Wiem co...
Traktowała o rozczarowaniu.
To moje podsumowanie życia.
Życie nie jest musicalem, a grecką tragedią.
Gdzie jest orkiestra?
Dobranoc, Waszyngtonie. Nie dajcie sobą pomiatać.
Po Nylon Curtain byłem mentalnie i fizycznie wykończony.
Jakbym był na skraju śmierci.
Rok po roku jeździłem w trasę,
pisałem, nagrywałem, koncertowałem, i tak w kółko.
Nie robiłem sobie wolnego.
Gadałem z kolegą, Paulem Simonem,
który polecił mi Saint-Barthélemy na Karaibach, zupełnie mi nieznane.
"Tam jest bardzo cicho i spokojnie.
Spodoba ci się. Nikt nie będzie ci przeszkadzał".
Posłuchałem go i tam poleciałem.
To miała być spokojna wysepka.
Historię dla was mam...
Christie Brinkley walczy o sukces
na modelingowej karuzeli.
Złota dziewczyna z Kalifornii pobiła rekord,
pojawiając się na ponad stu okładkach.
Miałam sesję na Saint-Barthélemy.
Ktoś z ekipy przybiegł z informacją,
że w hotelu PLM jest Billy Joel.
Pobiegliśmy tam. Siedział przy barze.
Uwielbiam w Billym to, że swobodnie czuje się dopiero przy fortepianie.
Nie gra po to, by inni go usłyszeli.
Muzyka daje mu poczucie bezpieczeństwa.
Był na Saint-Barthélemy,
w barze z pianinem, usiadł przy nim, spojrzał przed siebie,
a tu gapią się na niego prześliczne modelki.
Był spalony na brąz.
Miał na sobie wakacyjną hawajską koszulę.
Pomyślałem: "Ale super.
Dzięki, pianino".
Od razu mnie rozbawił.
Był prześmieszny.
Chciał dla mnie zagrać.
Usiadłam obok niego przy pianinie,
a on zapytał, jaką muzykę lubię.
A ja na to...
Zaczęłam śpiewać,
a Billy mówi:
"No dobra".
On grał, a ja śpiewałam.
Wtedy weszła Elle Macpherson.
Była jego wielką fanką.
Miała piękne ciało,
które wyginała na wszystkie strony, by zwrócił na nią uwagę.
Podrywałem Elle i Christie.
Nagle podeszła młoda dziewczyna i mówi:
"Ja też umiem śpiewać".
"Tak, jasne.
Nie zawracaj głowy".
Okazało się, że ta piękna dziewczyna ma niesamowity głos.
To była Whitney, kurde, Houston.
Pierwszy raz pozowała do zdjęć.
Było cudownie.
Wszystkie były pięknymi modelkami,
a ja spalonym na słońcu ćwokiem przy pianinie.
W końcu i Billy mógł zaśpiewać kilka swoich piosenek.
Świetnie się bawił,
żartował, był różowiutki i lśniący.
Było w nim coś rozbrajającego.
Cudownie było śmiać się z nim i rozmawiać.
Postanowiliśmy utrzymać znajomość.
Oboje mieszkaliśmy w Nowym Jorku.
Polubiliśmy się i zaczęliśmy spędzać razem czas.
Powiedziałam mamie: "Spotykam się z uroczym facetem,
który nie jest w moim typie.
Ma fryzurę na kask z Long Island,
ale jest zabawny i interesujący".
A mama na to: "Fryzurę można zmienić,
buty też.
Jeśli ma dobre serce, posłuchaj instynktu".
Poszliśmy na prawdziwą randkę na koncert Beach Boys.
Oczywiście Billy wyszedł na scenę.
Było w nim coś uroczego i staromodnego.
I tak nasza przyjaźń przekształciła się w romans.
Spotykałem się z supermodelką, ja, chłopak z Hicksville.
Co ona ze mną robi?
To był bardzo płodny okres.
Napisałem dla niej wiele piosenek. Była moją muzą.
Znów czułem się jak nastolatek.
Wróciły te same emocje,
co przy pierwszych miłościach i romansach.
Świetnie się bawimy!
Od ilu już lat
Jestem głosem w twojej głowie
Cudem, co się zowie
Nasz płomienny romans
stawał się czasem inspiracją dla muzyki.
Niektórzy stają daleko od drzwi
Bo mogłyby się otworzyć
Chciałem napisać coś prostego i radosnego.
Tak powstał An Innocent Man,
hołd dla muzyki moich nastoletnich lat.
Niektórzy boją się dotyku
I że wyjdą na idiotów
Tę piosenkę skomponowałem w stylu The Drifters.
...bo niewinny ze mnie człowiek
Uptown Girl
miała być echem The Four Seasons z Frankiem Vallim.
I gdy tak kroczy Urocza jak nie wiem co
Wszyscy grywaliśmy w barach.
Znów wróciliśmy do lat 50. i 60.
Graliśmy muzykę, od której zaczynaliśmy.
Pod promenadą
Nad brzegiem morza
Pod promenadą Promenadą
Na sesjach świetnie się bawiliśmy.
Piosenki na An Innocent Man
powstały szybko.
Raz-dwa.
"Piszę to, co czuję, i już".
Chcę łatwych
Łatwych pieniędzy
Trwa trasa koncertowa Billy'ego Joela, wyprzedana jeszcze przed jej startem.
To zupełnie nowa publika.
Młodzi ludzie, którzy nie znają Piano Man
ani The Stranger, i być może kojarzą nas tylko
z teledysków do Pressure i Allentown
oraz tych nowych z An Innocent Man.
Przez nie mnie odkryli, i super.
Billy jest świetny.
- Ile masz lat? - Szesnaście.
To były wczesne lata 80., początki MTV.
MTV Music Television!
Teledyski przez całą dobę!
Billy nie lubił kręcenia teledysków.
Chciał, by to jego muzyka nakreślała obraz
i by ludzie dali się ponieść swojej nieograniczonej wyobraźni.
I nie uważał się za odpowiednią gwiazdę
do takich teledysków.
Chcemy dobrze wypaść na nagraniu.
Paula o to zadba.
Ale wiedział, że są ważne.
Teledyski okazały się istotnym elementem w jego karierze.
To nie teledysk, a mini film.
Trzyminutowy.
Dopiero zaczynałem kręcić teledyski.
Miałem swoją małą wytwórnię.
Opowiedziałem o niej Billy'emu.
- Cisza! - Kręcimy!
Chcieli zacząć od Tell Her About It.
Dennis Arfa, agent Billy'ego, załatwił Rodneya Dangerfielda.
Mówi Rodney Dangerfield.
Wystąpię w MTV z okazji premiery teledysku Billy'ego Joela.
Nakręciliśmy Tell Her About It. Wyszło super.
Stworzyli wiele z najciekawszych teledysków tamtych czasów.
Czekałem wieki całe
Lecz lepiej późno niż wcale
Tu Billy Joel. Oglądacie mnie w MTV Music Television.
Kolejny teledysk to Uptown Girl.
Billy mówi: "Weźmy Christie".
"Codziennie jest z tobą w prasie.
To musi być ona".
Poszedłem do niej,
a Christie mówi: "Widzisz to? To kosztuje".
Powiedziałem, że to będzie krótka scena
i może sama wybrać fryzurę i makijaż,
tylko niech się zgodzi.
I tak się stało.
Dziewczyna z wyższych sfer
Widziałem, jak w tym lepszym świecie Kręci się
Drogich zabawek nie chce już
Prezenty od chłopaków zbierają kurz
Lecz wybór ma
Czułem się swobodnie w kombinezonie roboczym,
bo pracowałem na stacji.
Choć trudno żyć tak, gdy krew w tobie wrze
A teraz chłopaka z osiedla chce
Więc chyba mnie
I gdy tak kroczy
Urocza jak nie wiem co
I gdy tak mówi
Powtarza, że moją jest
Billy nie chciał tańczyć, więc mówię: "Tylko się przemieszczasz,
ale robisz to stylowo, jasne?".
To był radosny obraz potęgi gwiazd.
Dziewczyna z wyższych sfer
Teraz moja jest
Nie było wtedy bardziej znaczącej pary celebrytów.
Największa gwiazda pop-rocka
i najsłynniejsza modelka w teledysku,
który wciąż ma legendarny status.
Uptown Girl podbiła cały świat.
- To ty śpiewasz Uptown Girl? - Tak.
Rozkręcił się.
Na płycie były ze cztery wielkie hity.
Ale krytycy nie byli łaskawi.
INNOCENT MAN TO OKROPNA PŁYTA
Na początku lat 80.
wszystko, co nie było dość rockandrollowe,
spotykało się z krytyką.
Krytyków muzycznych interesował tylko rock oparty na bluesie.
Billy Joel nie pasował do tego szablonu,
co skutkowało ich obojętnością lub pogardą.
Obaj dostaliśmy mnóstwo fatalnych recenzji.
Brałem to do siebie. Bolało.
"Co to za jedni? Nie znają mnie".
Wiem, że nie znosił krytyków.
Wkurwiali go.
Chrzanić ich.
Gdzie są teraz ci, którzy mu coś wytykali?
Gdzie są ludzie, którzy tak świetnie wiedzieli,
co mamy nagrywać?
Billy włożył w te piosenki kawał swojej duszy.
Wiele z nich to utwory autobiograficzne.
Wybebeszył się przed słuchaczami,
odsłonił,
i dostał za to po głowie. To bolesne.
Aż 40 milionów sprzedanych płyt,
pięć nagród Grammy, kilkanaście złotych krążków...
Jednak krytycy nie pokochali Joela.
Ich zdaniem jego różnorodność
pozbawia go autentyczności.
Bywał nazywany epigonem,
muzycznym kameleonem.
Oczywiście Billy Joel bronił się przed tymi zarzutami.
Dla mnie to cecha człowieka renesansu.
Ciągle się zmieniam.
Interesuje mnie wiele stylów.
Jeśli nie podoba ci się jego muzyka,
ta różnorodność staje się wadą.
Wielu krytyków uważało go niemal za oportunistę,
faceta bez własnej tożsamości, który zrobi wszystko, by grali go w radiu.
Podąży za każdym trendem.
Jasne, pisze ładne piosenki,
ale są wtórne i banalne.
Krytycy nie doceniali jego muzykalności.
Muzykalność była dla nich brzydkim słowem.
Ale mimo eklektyczności jego inspiracji,
w Billym jest pewna autentyczność.
Ludziom się to podoba.
Myślą, że go znają,
i reagują na jego słowa i emocje.
Jeśli spojrzeć na jego piosenki, Billy Joel nie owija w bawełnę.
Jego teksty nie są niejasne.
Mówi wprost, otwiera przed nami serce.
Wiemy, jakie ma poglądy, co nam przekazuje.
Rzadko bawię się w metafory i porównania.
Piszę tak, jak mówię
i jak myślę.
Myślę, że to kolejny powód pogardy krytyków.
A jednak tak właśnie pisali najlepsi tekściarze
ery muzyki rozrywkowej,
kanonu American Songbook.
To jeden z nielicznych tekściarzy,
którzy potrafią pisać standardy
zgodnie z zasadą: zwrotka, refren, zwrotka, refren,
łącznika, zmiana tonacji, koda.
Ta sztuka umiera.
Jako tekściarz trzyma się struktury, co bardzo doceniam.
Dzięki temu piosenki przetrwają.
Powiedz jej
Powiedz wszystko, co czujesz
An Innocent Man nie spodobał się krytykom. I kij z tym.
Chcę robić to, co mnie interesuje,
co sam chcę usłyszeć.
Najlepszy koncert rockandrollowy na świecie!
Billy!
Dziękujemy.
Do tamtej pory nie widywałem go
na okładkach z kobietami.
Nagle paparazzi oszaleli. To było czyste wariactwo.
No proszę, londyńscy paparazzi.
Czasy Christie były intensywne.
Stał się gwiazdą.
Ale nigdy nie czuł się z tym swobodnie.
Spójrz w tę stronę, Christie.
Nasza pierwsza kłótnia
nastąpiła, gdy otoczyli nas paparazzi
i Billy był dla nich bardzo niemiły.
Powiedziałam: "O wiele łatwiej jest się uśmiechnąć.
Teraz mają twoje zdjęcie z grymasem na twarzy
i ono trafi do gazet.
Uśmiechaj się do obiektywu,
a zrobią zdjęcie i dadzą nam spokój".
Mieliśmy taki swój żart.
Kiedy tylko pojawiał się obiektyw, ja pozowałam, a on robił tak.
Wszędzie to robiliśmy.
Dla mnie zawsze jest kobietą
I nigdy się nie wypala
Pamiętam, że się spotykali,
a ja pytałem:
"Ożenisz się?".
"Powinienem?", on na to, a ja mówię:
"Tak.
Myślę, że powinieneś".
Piosenkarz Billy Joel bierze dziś w Nowym Jorku ślub
z modelką Christie Brinkley.
Choć jestem zakochany...
Chcieliśmy się pobrać w porcie,
z widokiem na wieżowce Nowego Jorku i Statuę Wolności.
Wesele było świetne.
Ja, Steve i Brian byliśmy w orszaku weselnym.
Pożyczył moje płyty i dał je DJ-owi,
i graliśmy taką muzykę.
Było mnóstwo gości
z branży muzycznej, modelingowej,
cały zespół,
znajomi i krewni.
Było fajnie i szykownie.
To było coś.
Pomyślałem, że tak wygląda sława.
Czy nie mówiłem Że nie jestem gotowy na romans?
Jest 15 grudnia 1985 roku.
Jesteśmy w naszym nowym mieście East Hampton.
Pięknie tu, prawda?
Zbliżamy się do naszego podjazdu.
Pierwsze lata były świetne. Doskonale się bawiliśmy.
Oto on! Hura!
Dla mnie to nie pierwszyzna
Ale z tobą to nie to samo
Dotarliśmy do domu.
Marynarze!
Do jutra
Jeszcze czasu szmat
A ta noc
Może wiecznie trwać
Ktoś tu się powiększył.
Zostały tylko cztery tygodnie.
Trzy z kawałkiem.
Trzy i parę dni.
Jest 16 grudnia, więc następnym razem
nagramy już pewnie wielką nowinę.
Modelka Christie Brinkley i piosenkarz Billy Joel
zostali rodzicami.
Brinkley urodziła wczoraj trzykilogramową dziewczynkę
w szpitalu na Manhattanie.
Chyba nie da się dorosnąć, dopóki nie zostanie się rodzicem.
Nagle nie jesteś pępkiem świata.
Nabierasz dystansu.
Kochasz bezwarunkowo.
Gdy trzymałem w ramionach swoje dziecko, poczułem coś zupełnie nowego.
To było ważniejsze ode mnie. Najważniejsze.
To przyszłość,
za którą jestem odpowiedzialny.
Muszę się postarać.
Jedziemy.
Zapamiętaj te chwile
Bo nie będą wiecznie trwać
Ja nie miałem ojca.
Chciałem być tatą, którego mnie zabrakło.
To było dla mnie ważne.
- Cześć. - Cześć.
Dorastałam w East Hampton.
Dotarło do mnie, że moi rodzice są bardzo znani.
Nie wiedziałam, że są gwiazdami.
Myślałam, że ja nią jestem, bo tak traktuje się dziecko.
Ciągle mnie nagrywali i chwalili.
Byłam gwiazdą naszych rodzinnych musicali.
Tatuś, tatuś!
To ja.
Tatuś, tatuś!
Billy siadał przy fortepianie i zaczynał grać,
a ona się dostrajała
i śpiewała.
Śpiewaliśmy codziennie.
Gdy była z nami moja babcia Roz,
też śpiewała.
Uwielbiała musicale.
Jest taka piosenka z musicalu Show Boat:
Bo taki jest mój Bill...
Tata dostał imię z tej piosenki.
Roz była wyjątkowa.
Kiedy była z Billym,
lubili śpiewać broadwayowskie piosenki
i naśladować różne akcenty.
Nie wpadasz już do mnie na kawę.
Uwielbiali te wspólne występy.
Dla mojego słoneczka
I ostatni na drogę
Babcia było ekstrawertyczką,
i to niemal do przesady.
Zawsze miała w sobie nieprzebrane pokłady emocji.
Zaczynała coś śpiewać,
chwytało ją wzruszenie
i wybuchała płaczem.
Była nieobliczalna.
Miała bardzo zmienne nastroje.
Z trudem przyjmował jej chaotyczne zachowanie,
ale miał dla niej wiele współczucia,
bo była samotną matką.
Zawsze była przy mnie.
To ona jako pierwsza mnie wspierała.
Dodawała skrzydeł.
Kochał ją na dobre i na złe.
Była dumna z jego sukcesów
i podróży po całym świecie.
To Big Ben, Alexa. Widzisz ten wielki zegar?
Il Torcello, la prima capitale di Venezia.
Uwielbiałam podróże.
Podobało mi się rodzinne życie w trasie.
Starałam się jeździć jak najczęściej.
Billy'emu bardzo zależało
na spędzaniu czasu z Alexą.
Bo jestem
Niewinnym człowiekiem
Właśnie tak
Dasz fanom to, czego chcą?
Nie wszystko.
Ma garderobę, kosmetyki do makijażu, świetne rzeczy.
Ludzie lubili ich jako parę.
Spodobało im się, że przeciwieństwa się przyciągają.
- Tu John Malkovich. - I Billy Joel.
Podziwiam cię za małżeństwo z Cindy Crawford.
Nie, z Christie Brinkley.
Chciałbyś.
Wydałem Nylon Curtain
i An Innocent Man.
Miałem małą córeczkę.
Nie chciałem harować
sam w pokoju, wymyślając kolejne piosenki.
Chciałem nacieszyć się rodziną.
Przez parę lat się przed tym broniłem.
Ale wiedziałem, że w końcu będę musiał wrócić do pracy.
Dawaj wielogłos.
Pisanie mi nie szło.
Zabrakło mi ambicji z poprzednich albumów.
Słyszę to na płycie.
Muszę wymyślić kolejny fragment.
Może łącznik.
Podczas komponowania fortepian zdaje się czarną bestią z 88 zębami,
która chce odgryźć mi dłonie.
Piosenka nie przychodzi,
a gdy coś zaczyna się dziać,
nie mogę odejść od fortepianu, dopóki nie skończę.
Najgorsza jest pustka w głowie.
Zawsze pisałem sam.
To samotny proces.
Kiedy piszę, muszę być odizolowany, żeby się nie rozpraszać.
Muszę być w swojej samotni, jak jaskiniowiec.
Jestem humorzasty, narzekam,
przeżywam całą gamę emocji.
Czuję się oddzielony od reszty świata.
Ale tak musi być, jeśli mam pisać sam.
Muszę całkowicie zanurzyć się w próżni.
To samotna praca.
Najważniejszym językiem jest muzyka. Zawsze ma jakieś przesłanie.
Przekazuje coś nawet bez słów.
Moje zadanie polega na znalezieniu tego przesłania.
Perkusja świetnie tu brzmi.
Nie słyszysz?
- I jak? - Świetnie.
- Lib, do domu. - Śpiewaj.
Śmiało.
Phil Ramone, znajomy Raya Charlesa, powiedział, że Ray chce ze mną zaśpiewać.
"Mógłbyś napisać coś dla was obu?"
Ray Charles był moim idolem.
To chyba mój ulubiony wokalista.
Postanowiłem napisać o tym, co nas łączy.
Co zawsze nam towarzyszyło?
Fortepian.
Polecieliśmy na sesję do Los Angeles.
Wszedł Ray Charles, a ja prawie znieruchomiałem.
"To naprawdę on.
To Ray Charles".
Ty śpiewasz: "Wiele się zmieniło...".
Skończę łącznik.
- I mam śpiewać dalej? - Tak.
Phil powiedział: "Zagrajcie obaj na fortepianie".
To od razu przełamało lody.
Tak powstaje więź między ludźmi.
Obaj jesteśmy bardzo związani z tym instrumentem.
Teraz miałem śpiewać z Rayem Charlesem.
Onieśmielało mnie to.
Zawsze przy mnie
Ona jedyna
Moja dziecina
Tyle mi trzeba
Podoba mi się metafora fortepianu
jak obiektu wielkiej miłości.
Uwielbiam tę piosenkę.
Do tego zaśpiewał z nim Ray Charles.
Genialne.
Nie byle co
W moich dłoniach moc
I moja dziecina
Zawsze wierna
Mamy to.
- Zgadza się. - Upichciliśmy to.
To nasza zupa.
Soupe du jour, zdecydowanie.
- Wystarczy trochę luzu. - Naprawdę.
I raz, i dwa
I raz, dwa, trzy, cztery
Po wydaniu The Bridge koncertowaliśmy na całym świecie.
Gdzie nas nie było!
Koncerty we Francji.
Holandia, Londyn.
Graliśmy w Niemczech w 1989 roku, po upadku muru.
Mieliśmy pierwszy występ po zjednoczeniu Niemiec.
Wygłosiłem przemowę.
Zawsze chciałeś jeździć do wyjątkowych miejsc,
gdzie nie było takich okazji.
Zgadzałeś się na miejsca, które inni odrzucali, choćby Rosję.
Jaką widzisz maksymalną potencjalną korzyść
z tych dwóch tygodni?
Chcę poznać ludzi,
uszczęśliwić ich swoją muzyką
i stworzyć precedens.
Zaprosił nas do siebie.
- Masz dobrą muzykę. - Dzięki.
Muzyka pop to język łączący młodzież w każdym kraju.
Politycy do nich nie docierają.
Czasami to artyści muszą nawiązać ten dialog.
Pa, dziękuję.
To była świetna publika spragniona rock'n'rolla.
Chcieli poszaleć.
Taki był duch Rosjan.
Chcieli się z nami bawić.
Stawiali na stole wódkę
i wyrzucali zatyczkę.
Pamiętam, że nie było nakrętek.
Zatyczkę się wyrzucało.
Pytałem, czy nie można ich znów zakręcić, a oni na to: "Po co?
Dlaczego?".
Spodobała im się demolka fortepianu.
Tego jeszcze nie widzieli.
Bogaci Amerykanie niszczą sprzęt.
"Wkurzył się?"
"Co dziś rozwalisz?"
Dada!
W śmigłowcu jest tata!
Tata!
- Dwa dni temu wróciłem z Leningradu. - Jak się czujesz?
Tak się cieszę, że mieszkam w USA
Tańczymy
Super znów tu być.
Znów jesteśmy w trasie. Tym razem jedziemy do Maine.
Dotarliśmy na razie tutaj,
do jeziora Bantam.
Pokaż im jezioro, Christie.
Postanowiliśmy przejechać całe wybrzeże, zaczynając od Maine.
Raz zbliżaliśmy się do wody, raz oddalaliśmy.
Podczas tej magicznej wyprawy odkryliśmy wiele miasteczek.
Miasteczko w moim stylu, Menemsha
Ciekawe, że gdzie byśmy nie dotarli,
kelner lub właściciel restauracji mówił:
"Już wiem, to do was należy ten wielki dom na końcu ulicy".
A my zaprzeczaliśmy.
A oni na to: "Tak,
kupiliście ode mnie konia".
"Nieprawda".
Ciekawe.
Fajnie, że tu zostaniemy,
zamiast jechać dalej.
Robi się ciemno.
Kolejni ludzie mówili nam:
"Kupiliście ten stary hotel
w Karolinie Północnej" czy coś.
Odpowiadaliśmy: "To nie my".
Zaczynałam podejrzewać,
że jego manager kupował różne rzeczy za pieniądze Billy'ego.
Lata wszędzie prywatnym odrzutowcem,
hurtowo kupuje konie wyścigowe,
a wszyscy myślą, że mamy obok nich dom.
Wiem, że swoje troski masz
Coś tu śmierdziało.
Ale mnie też nie jest łatwo
Powiedziałam Billy'emu, że Frank Weber go okrada.
Nie chciał tego słuchać.
Miałem mieszkanie na Manhattanie.
Poszedłem obejrzeć dom, który wymagał remontu.
Okazało się, że to za duży wydatek.
Znajomi z branży mówili:
"Nie powinieneś mieć problemu z zebraniem takiej kwoty.
Nagrałeś mnóstwo hitów. Gdzie twoja kasa?".
Nie wiedziałem.
Nie kontrolowałem tego.
Nad każdym czasem zawisną chmury
Billy powiedział, że brakuje mu pieniędzy na dom.
A ja na to: "A Frankowi nie?".
"Ma mniejsze wydatki", odpowiedział.
"Billy, ty naiwniaku".
Wszyscy czasem kroczymy w ciemności
Frank był jego powiernikiem, zaufanym doradcą.
Billy powiedział, że ma mało pieniędzy.
Na tym etapie jego kariery
było to niedorzeczne.
Coś tu nie grało.
"Największe hity, trasy koncertowe... Powinieneś być dziany.
Dlaczego nie masz fortuny? O co chodzi?"
A on na to:
"Nie wpierdalaj się".
Kiedy mu to powiedziałam, odparł:
"Ej, znam go o wiele dłużej niż ciebie".
Uważał go za członka swojej wybranej rodziny.
Powiedziałam wtedy: "Kocham cię i chcę cię chronić.
Ludzie cię wykorzystują".
Billy mu ufał,
i to bardziej niż mnie,
co oczywiście mnie zabolało.
Zaproponowałem audyt.
"Może wszystko jest w porządku,
ale niech ktoś to sprawdzi".
Zgodziłem się na audyt.
Okazało się wtedy,
że mam o wiele mniej niż powinienem.
Byłem w szoku.
Powinienem mieć tyle, a miałem tyle.
Joel pozwał wczoraj Franka Webera, swojego managera od 1980 roku,
o 90 milionów dolarów.
Z niezależnego audytu firmy Webera,
Frank Management, wynika, cytuję,
że Billy był dla Webera prywatnym bankiem.
Manager nie tylko był kiedyś szwagrem Billy'ego,
ale też ojcem chrzestnym jego córki.
Zalegałem z pięcioma milionami podatku.
Miałem mniej, niż myślałem.
Byłem załamany.
Billy miał w sobie ślepą lojalność,
którą obdarzył Franka,
a ten nadużył jego zaufania.
To był szok emocjonalny.
Jeśli nie mogę zaufać temu człowiekowi...
Co ze mnie za idiota?
Jak można być tak naiwnym?
Byłem zdołowany.
Na początku Billy nie miał nawet praw do swoich piosenek.
Dzięki mnie
wszystkie je odzyskał.
Frank Weber twierdzi, że zawsze działał na korzyść Joela,
a pozew jest dla niego zaskoczeniem.
Billy zawsze mówił, że on zajmie się muzyką,
a ja stroną biznesową.
Frank zaprzecza zarzutom
i twierdzi, że inwestycje nie zwróciły się
z powodu recesji i innych czynników.
To było tragiczne i przełomowe wydarzenie w życiu taty.
Jeśli bogactwem są pieniądze
Zdradzono jego zaufanie i przyjaźń.
Być może nie jest pisane mi
Załamał się wtedy.
Bardzo go to zabolało.
Będę zwykłą płotką
Kiedy okazało się, że moje pieniądze się rozeszły,
wpadłem w szał.
Zrozumiałem, że muszę zacząć od nowa.
Znów pisać piosenki, nagrywać nowe kawałki,
ruszyć w trasę i odrobić straty.
Miałem rodzinę, dziecko,
żonę i krewnych, o których musiałem zadbać.
Bo tak to wyglądało.
Zmęczony?
Wykończony. Nie miałem przerwy.
Bałem się, że to się odbije na moim małżeństwie
i zaszkodzi mojej relacji z córką.
Jestem zły z tego powodu.
Chcę być z nimi.
Nie chcę tyrać przez kłopoty finansowe.
Ale nie miałem wyjścia.
Musiałem zarobić na życie.
Na tym etapie
występował dzień po dniu w Madison Square Garden
czy w Bostonie.
Miał możliwość
odrobienia tych strat,
co było chyba lepszym pomysłem
niż dalsza wyczerpująca walka,
która by go wykończyła.
Postanowił więc zakasać rękawy i zabrać się do roboty.
Autor piosenek, kompozytor, wokalista i artysta estradowy Billy Joel
wystąpi na Yankee Stadium.
Z każdą płytą jest coraz większą gwiazdą.
Może to przez jego skromność
mimo tak niezwykłego talentu.
Podoba ci się końcówka?
Trzy piosenki na bis?
Świetnie.
Rock'n'roll, Billy Joel!
Nieważne, co zaśpiewa. Chcę go po prostu zobaczyć.
To niesamowity artysta.
Przyjechaliśmy aż z Ohio, żeby choć raz usłyszeć jego Piano Man.
Jestem na moim kutrze "Alexa"
I płynę cieśniną Block Island
Wytyczyłem kurs na Vinyeyard
Ale dziś ruszam w stronę Nantucket
Spotyka to wielu muzyków.
Rachunki płacić trzeba I dzieci ubrać w coś
Nie znamy się na finansach.
Nie chodziło o pieniądze, a o granie.
Jak wszyscy miejscowi
Musiałem sprzedać dom
Zbyt dumny, by odejść Harowałem jak wół
Bym kuter "Alexa" kupić mógł
Nie chciałem być biznesmenem,
tylko artystą.
Myśleć tylko o muzyce i kreatywności. Byłem ponad całą resztę.
Gówno prawda. Nie byłem.
A kapitan nie może zasnąć
Musiałem chronić piosenki. Były dla mnie jak dzieci.
Sieroty, dla których stałem się ojcem.
Wypłynąłem z Gardiners Bay
Przejąłem zarządzanie
i tak już zostało.
Ale o tych na lądzie zadbać muszę
Rok 1989 przyniósł wielkie zmiany w życiu Billy'ego.
Skończył 40 lat, zwolnił managera, powiększył zespół
i nagrał pierwszą płytę od trzech lat.
Jej tytuł to Storm Front.
ZŁE ZARZĄDZANIE ROZPALIŁO W BILLYM JOELU OGIEŃ
SPŁUKANY BILLY JOEL HARUJE, BY ODBIĆ SIĘ OD DNA
Ta flaga oznacza huragan.
Czerwona z czarnym kwadratem.
Nie wychodź, gdy ją zobaczysz.
- To ostrzeżenie? - Tak.
Znaczy, że coś się stanie. Idzie burza.
Wypłynąć chcę
Na otwarte wody
Lecz czerwona flaga
Z masztu zwisa dziś
Ulubiona płyta Joela?
Trudny wybór.
Dla mnie to Storm Front.
"Co z ciebie za fan?
To późny etap jego kariery".
Ale znacie innych artystów,
którzy po tylu latach
wypuszczają coś tak zajebiście poruszającego?
Po ponad szesnastu latach w branży muzycznej
największym wyzwaniem jest nagrywanie zupełnie innych płyt.
Tym razem pomóc w tym miał nowy producent,
Mick Jones z zespołu Foreigner.
Nie mam nic do Phila Ramone'a, ale szukałem tekściarza,
który na czymś gra, jak Mick Jones.
Z Philem Ramone'em pracowałem do końca lat 80.
i zaczynaliśmy popadać w rutynę.
Uznałem, że czas na zmiany.
Wiem, że Phil poczuł się zraniony.
Ich więź była tak silna,
że to było jak zerwanie.
Współpracownicy są jak rodzina.
Trudno się z nimi rozstać.
Niełatwo jest odejść od ustalonych schematów.
Stoję tu
Niech widzi mnie cały świat
Billy musiał to zrobić.
Musiał się zmieniać, by podążać za trendami.
Musisz to wiedzieć
Bezwstydny
Billy zmieniał coś na każdej płycie,
ale tu różnica była naprawdę widoczna.
Harry Truman, Doris Day, Chiny, Johnnie Ray
Południowy Pacyfik, Walter Winchell, Joe DiMaggio
Joe McCarthy, Richard Nixon Studebaker, telewizja
Korea Północna i Południowa, Marylin Monroe
We Didn't Start the Fire to pierwszy singiel ze Storm Front.
Był hitem.
Rosenbergs, atomówka, Sugar Ray, Panmundżom
Brando, Król i ja I Buszujący w zbożu
Eisenhower, szczepionka W Anglii nowa królowa
Marciano, Liberace Santayana, żegnam
Nie my wznieciliśmy pożar
Płonął od wieków...
Tworząc tę piosenkę,
pomyślałem o nagłówkach.
Szedłem rok po roku, nagłówek za nagłówkiem.
Józef Stalin, Malenkow Naser i Prokofjew
Rockefeller, Campanella Blok wschodni
Nagłówki wprowadzają rys historyczny.
Dien Bien Phu kapituluje Rock Around the Clock
Liban, Charles de Gaulle, kalifornijski baseball...
W wieku 41 lat
ten punkowiec bez matury
ma zaskakujących nowych fanów: uczniów.
Nauczyciele mówią, że to najlepsze źródło wiedzy
po Ulicy Sezamkowej.
We Didn't Start the Fire wyniosła Billy'ego
na szczyt kariery.
Jedna z największych gwiazd Ameryki, Billy Joel.
Rozpoczęliśmy próby przed trasą,
w którą ruszamy na początku grudnia.
Wyjeżdżamy na długo.
Nie lubię tego całego jeżdżenia. Lubię grać.
Gdy muzycy dobrze się razem bawią,
przypominam sobie, dlaczego w ogóle to robię.
Czujesz się jak król.
Nazwiesz mnie głupcem czy błaznem może
Lecz zimna płynie we mnie krew
Jasność myślenia, ostrość spojrzenia
Najlepsza to moja era jest
I Go to Extremes opowiada o jego życiu.
Miotał się pomiędzy byciem ojcem rodziny
a udręczonym artystą.
Nie wiem, czemu tak skrajnym muszę być
Nie wiem, co dokładnie przeżywał,
ale widziałam, że się męczy.
Jednak każdy muzyk czuje się bezpiecznie na scenie.
Tylko muzyka cię nie zdradzi.
To było jego schronienie.
Nie wiem, czemu tak skrajnym muszę być
To rodzaj manii.
Skąd te skrajności?
Czemu ciągle jestem u kresu wytrzymałości?
To bywa przykre.
Jestem rozdarty.
Zrozumiałem, że pewnie trudno ze mną wytrzymać.
Przypominało mi to moją matkę, pełną skrajności.
Raz miała depresję, raz skakała z radości.
Pewnie mamy to w genach.
To była trasa Storm Front.
Widziałem wcześniej odpały Billy'ego,
ale tym razem było naprawdę źle.
Czasami przychodził na próby tak nieprzytomny,
próbując uśmierzyć ból i poradzić sobie z sytuacją,
że kazał mi coś zagrać na perkusji,
a następnego dnia pytał, dlaczego to robię.
Reszta zespołu mówiła: "Bo wczoraj mu kazałeś".
"Serio?"
Nie pamiętał tego.
W tym okresie Billy stracił równowagę.
W jego życiu zbyt wiele się działo.
Pewnej nocy obudziłam się, a jego nie było.
Zaczęłam wydzwaniać po barach.
Znalazłam go.
"Tak, jest tu", powiedzieli.
A ja na to: "Nic mu nie mówcie.
Chciałam tylko wiedzieć, że gdzieś jest".
Ale takich incydentów było coraz więcej.
Bardzo mnie to niepokoiło.
On nie chciał o tym rozmawiać.
Wolał coraz bardziej to zagłuszać.
Wielu artystów boryka się z uzależnieniem.
To ich wentyl bezpieczeństwa.
Do tego dochodzi ciągła presja związana z branżą muzyczną,
presja bycia na scenie,
próby zadowolenia wszystkich naraz,
ratowania związku z moją mamą
lub dalszej trasy.
Myślę, że poczuł na barkach olbrzymi ciężar
i przez to zaczął pić.
Nad czym teraz pracujesz?
Piszę i nagrywam nową płytę
na wschodzie Long Island.
Mam tu swoje studio.
China, wstępny miks, 16 grudnia 1992.
Chciał nagrywać
na Shelter Island,
bo wschodnia część Long Island dawała mu oparcie.
Zbieram nagrania.
Na razie nazywam to Shelter Island Sessions.
Chciał pielęgnować muzykę tam, gdzie się narodziła.
Miał być też producentem płyty.
Pisał teksty, komponował,
zarządzał studiem.
Nie można robić wszystkiego. To za dużo.
Potrzebował producenta.
Zadzwonił do Danny'ego Kortchmara.
Zanieśliśmy taśmy do innego studia,
żeby ich posłuchać i sprawdzić, co mają.
Zapytał: "I jak?".
a ja na to: "Podobają mi się trzy elementy.
Tekściarz jest świetny,
klawiszowiec też, i jestem zachwycony wokalistą.
Reszta jest do bani".
Uznałem, że osiedli na laurach.
Słychać było, że grają na pół gwizdka.
Zaproponowałem swój zespół.
"Jeśli nie wypali, wrócicie do tego, co wcześniej.
Nie zaszkodzi spróbować".
Nie chciałem zamykać się na nowy pomysł
z powodu swoich przyzwyczajeń.
Zresztą dosyć mi się spodobał.
Ale w mroku
Widzę twoje światło
Usłyszałem, że Billy nagrywa z innym zespołem.
Zadzwoniłem do niego.
Pyta: "Co tam?",
a ja na to: "Co się dzieje?".
"Jak to? To ty dzwonisz. Po co?"
Mówię, że wiem.
Powiedział, że musi spróbować,
ale to będzie tylko jedna piosenka.
Z jednej zrobiły się dwie,
trzy i w końcu cały album.
Nadszedł czas na nowy rozdział.
Billy nie patyczkuje się ze zmianami.
Długo był moim perkusistą.
Liberty już do mnie nie pasował. Mieliśmy różne tempo.
Poróżniliśmy się w życiu prywatnym.
Przypominało to burzliwy rozwód.
Pojawiło się przez to napięcie,
sporo tarć
i zranionych uczuć.
Pamiętam, że się zdenerwowałem.
Przefaksowałem mu wiadomość:
"Billy, musisz robić swoje, bo to twoja płyta.
Gdybyś mnie potrzebował, zadzwoń, a ja przyjdę.
Gdyby Danny Kortchmar mnie potrzebował, niech mnie pocałuje w dupę".
Billy przyczepił ten faks do ściany w studiu.
Wielu się na mnie złości,
bo uważają, że skrzywdziłem Liberty'ego.
Nie będę się tłumaczył.
Nie układało nam się i tyle.
Lib początkowo miał pretensje,
ale pogodziliśmy się i znów jesteśmy kumplami.
H, D i fis na prawą dłoń.
B, D, E.
A i cis.
To geniusz,
ale dopiero w studiu zrozumiałem, jaki z niego kozak.
W zasadzie nikt tak jak on
nie nagrywał popowych wersji muzyki europejskiej.
Wszyscy mieli korzenie folkowe i bluesowe,
sięgali po współczesny pop.
On wprowadzał rzadko spotykane elementy.
G, D, fis na prawą.
Jest taki cytat z Neila Diamonda, świetnego tekściarza.
Mówi o tym, jak poczuł się swobodnie, pisząc piosenki.
"Wybaczyłem sobie, że nie jestem Beethovenem".
Zrozumiałem, że w tym tkwi mój problem.
Nie wybaczyłem sobie, że nie jestem Beethovenem.
Biczowałem się za to, bo uważam,
że nie było lepszego kompozytora od Beethovena.
Sam jako muzyk
zaczynałem od słuchania muzyki poważnej,
bo ojciec był pianistą klasycznym,
a mama słuchała takiej muzyki w radiu.
Dzieciaki często słuchały radiowej muzyki pop,
a u mnie był to Mozart, Bach i Beethoven.
Byłem jak zaczarowany.
Wprowadziłem znajomość tej muzyki do swoich kompozycji.
Sprawdzałem, czy piosenkę da się zagrać samą, bez wokalu.
Weźmy Uptown Girl.
Mógłby to napisać Mozart.
Słychać to w wielu moich piosenkach.
This Night zawiera bezpośredni cytat z Beethovena,
z jego Sonaty Patetycznej.
To jego najbardziej melodyjny utwór.
Wykorzystałem ten motyw w refrenie This Night.
Zaznaczyłem to.
Na okładce widnieje "L.v. Beethoven".
Ludzie mówią, że to zrzynka z Beethovena.
Nie zapłaciłem mu, ale go nie okradłem.
Znamy się od lat.
Grałem na skrzypcach na Downeaster "Alexa".
Zauważyłem, że kocha muzykę poważną.
Gra na fortepianie, pisze dla orkiestry.
Podziwiam jego progresje harmoniczne.
W Allentown pełno jest takich harmonicznych modulacji.
Fascynuje mnie sposób, w jaki zmienia tonację.
W muzyce klasycznej jest tak samo.
Wszyscy czerpiemy z dawnych wirtuozów.
Muzyka nie wzięła się z powietrza.
Wymaga pracy i wysiłku.
Bierzesz to, co już powstało,
słuchasz, przyswajasz,
a następnie wykonujesz, wzbogacone o twój styl.
I tak muzyka żyje dalej.
Nie wiem, jak to zagrać.
To arpeggio lewą ręką.
Nikt nie dorastał w sterylnych warunkach. Wszyscy mamy swoje inspiracje.
Pewnie ciągle coś kradnę i nawet o tym nie wiem.
Ma te wszystkie progresje w głowie.
Kiedy siada przy fortepianie, prowadzi go instynkt,
który wywodzi się z muzyki poważnej,
ale też bluesa i rock'n'rolla, które tak uwielbiał.
Ten album to podróż.
Jedna piosenka rodziła kolejną.
To cały cykl.
To też kwestia tego, jak komponuję.
Wprowadzam się w stan zbliżony do snu,
niemal transu.
Wszystko płynie jak rzeka.
Mam jeszcze jeden pomysł. Kiedy robimy pauzy...
Jakie to przejście?
Piosenkę The River of Dreams sobie wyśniłem.
Obudziłem się z tym rytmem w głowie,
z frazami zawołania i odpowiedzi, elementami gospel.
Nie tworzę muzyki gospel,
ale dojrzałem w niej coś nowego.
Nie chciałem tego pisać.
Od razu odrzuciłem pomysł.
Zawołanie i odpowiedź, jak w kościele.
Poszedłem pod prysznic, namydliłem się i zacząłem śpiewać.
Nie mogłem się tego pozbyć.
Ta piosenka we mnie wrosła i nie chciała się odczepić.
Musiałem ją napisać,
czy tego chciałem, czy nie.
Czegoś tak mocnego i poruszającego
nie można zostawić.
Trzeba to napisać.
Gdy zapada ciemna noc
Ja przechadzam się we śnie
Idę prosto na brzeg
Jakże głębokich rzek
Pewnie czegoś szukam
Czegoś uświęconego
Ale rzeka szeroka
Trudno dotrzeć do brzegu
Gdy zapada ciemna noc
Ja przechadzam się we śnie
Przeżywałem katharsis.
Musiałem odzyskać wiarę w ludzkość,
odnowić wiarę w siebie.
Odkupić winy.
Chociaż wiem, że daleki to brzeg
Co noc pojawiam się nad rzeką
Próbuję przejść na drugą stronę
By nareszcie znaleźć to, czego szukam
Gdy zapada ciemna noc
Ja przechadzam się we śnie
Idę doliną strachu
Do jakże głębokich rzek
Próbuję znaleźć coś
Co mej duszy odebrano
Czego nigdy nie zgubię Choć mi to wykradziono
Gdy skończyłem płytę,
zrozumiałem, że moje piosenki wróciły do punktu wyjścia.
Zmęczyło mnie pisanie słów.
Nie miałem zamiaru przestać grać i komponować,
ale powiedziałem swoje.
Kończyłem z tekściarstwem.
Siedzę w Avalonie
Patrzę, jak leje deszcz
Miałem dość tyranii rymu.
Wszyscy w domu są znów
Zapytałam, dlaczego nie pisze już piosenek.
Powiedział, że to najgorsze,
najbardziej bolesne doświadczenie w jego życiu.
Jest perfekcjonistą,
więc niszczyło mu to życie.
To ostatnie słowa, jakie dla was mam
Pisanie to przymus. Jest jak głód.
Jeśli go nie czujesz, nie będziesz pisać.
Kiedyś wybrzmią jeszcze inne słowa
Kiedy napisał Famous Last Words, uznał, że nie chce ze sobą rywalizować.
Nie chciał porównań z Just The Way You Are,
The Stranger i tak dalej.
Czasami trzeba zabawić się w filozofa
i wybrać cichy stoicyzm.
Szanuję to.
To ostatnie słowa, jakie dla was mam
Nadal uważam, że to była naturalna kolej rzeczy.
Zamknąłem rozdział.
Dziękuję.
Kiedy Billy przestał pisać, mówił o tym,
że gdy zyskał sławę, wszyscy nadinterpretowali
jego teksty.
Wszystko przepuszczano przez filtr jego sławy,
prywatnego życia, małżeństw.
W końcu coś w nim pękło.
Mógł nim też powodować strach.
Nie chciał z czasem obniżyć poziomu.
Myślę, że nigdy nie zyskał uznania, na jakie liczył.
Jako poważny literat, poeta.
Z czasem krytycy oceniali go lepiej,
ale to było dla niego za mało.
To dość smutne.
Wyschło jego źródło kreatywności.
Nadal pracował, był artystą,
występował z dawnym zapałem,
ale przestał pisać.
To niemal zagadka.
Gdy zapada ciemna noc
Ja przechadzam się we śnie
Przez pustynię prawdy
Do jakże głębokich rzek
Naszym końcem ocean
A początkiem strumienie
Po River of Dreams
musiałem przestać pisać piosenki.
O dziwo, to był hit.
GRAMMY DLA STINGA I BILLY'EGO JOELA
Nie tylko odrobił stracone pieniądze, ale stał się jeszcze większą gwiazdą,
być może dzięki trudnościom.
"Pierdolę wasze ataki. Wrócę silniejszy".
Powrót na scenę po trzech latach
ułatwił z pewnością
najlepiej sprzedający się album.
Tłum domagał się bisów, ale Billy wymknął się tylnymi drzwiami.
Czas na kolejne koncerty w Bostonie, Filadelfii i Nowym Jorku.
Trasa The River of Dreams potrwa dwa lata.
Jak twoja córka Alexa i żona Christie
radzą sobie z tak długą trasą?
Jeżdżą z tobą?
Czasami do mnie dołączają.
Alexa jest teraz w drugiej klasie,
co utrudnia wyjazdy.
Dlatego mówiłem,
że to moja ostatnia długa trasa.
Nie chcę dalej żyć jak Willy Loman.
Chcesz być przy dzieciach.
Tak, nie być bardziej wujkiem niż tatą.
Kiedyś świetnie się razem bawiliśmy
i uwielbialiśmy spędzać razem czas,
a teraz pochłaniała go praca.
Nawet gdy byłam w trasie, nie widywałam go,
bo po koncercie musiał dojść do siebie,
co trwało do późna w nocy.
Myślałam: "Co ja tu robię?
Nie wiem, co dalej.
Nie chcę być sama,
tylko z Alexą,
w wielkim domu, który miał być pełen energii,
miłości, muzyki,
śmiechu i tak dalej".
Zaczęło się między nami psuć.
Byłem w związku z kobietą, na której bardzo mi zależało,
ale nie mogłem siedzieć w domu.
Nie mogłem być z rodziną.
To był bardzo smutny okres.
Dobranoc, aniołku Oczy zmrużyć czas
Pytania zostaw na inny dzień
Myślę, że Alexa wiedziała, że jej rodzice się rozstaną.
Dla dziecka to traumatyczne przeżycie.
Musiała wiedzieć, że zawsze może na mnie liczyć.
Obiecałem, że nigdy nie opuszczę cię
Lullabye (Goodnight, My Angel)...
Mam łzy w oczach, gdy o tym mówię.
Gdziekolwiek będziesz Cokolwiek...
W piosence napisał, że choćby nie wiem, co się działo,
on nigdy mnie nie zostawi.
Dobranoc, aniołku Oczy zmrużyć czas
Tyle jeszcze powiedzieć chcę
Pamiętam, że buzowały wtedy emocje.
...żeglowaliśmy w szmaragdowej...
To żadna tajemnica, że pił coraz więcej.
Nie pamiętał, co robił po pijaku.
Nie wiedział, jak bardzo może innych zranić.
W mrocznych głębinach Pradawnego serca
Gdy wracał, udawałam, że śpię. Nie chciałam widzieć go w tym stanie.
Raz się pokłóciliśmy
i powiedziałam: "Dłużej nie wytrzymam.
Wrócę z Alexą do Nowego Jorku. Odchodzę od ciebie".
A na to: "Dobrze, jedź".
Zrozumiałem, że miłość jest nietrwała.
Wydaje nam się, że jest,
ale coś ciągle ją kruszy.
W końcu jest tego za dużo.
To trudne.
Byłem załamany.
Gdy twoje dziecko będzie kwilić
Tę kołysankę mu zaśpiewasz
I w sercu zawsze będziesz miała...
Starałam się. Chciałam to ratować.
Wiedziałam, że jestem szczęściarą, mam jego muzykę i wszystko inne...
Ale nie układało nam się.
Kiedy nas zabraknie
Zostanie kołysanka
One nie umierają
I tak przetrwamy, ty i ja
ROZSTANIE JOELA I BRINKLEY W SEPARACJI OD DNIA DZIĘKCZYNIENIA
W każdym sercu jest komnata
Twój silny, bezpieczny azyl
Tam leczysz rany
Dawnych miłości
Nim nowa miłość się pojawi
Jeśli istnieje wytrych
do znaczenia moich piosenek,
to są nim moje relacje z ludźmi.
Wszystkie moje teksty są inspirowane kimś innym.
Chyba za dużo powiedziałem
Prawdziwa miłość to nie tylko sielanka i ekstaza.
To często także ból.
Gdy tylko róże w dłoniach miałem
Zawsze na kolce natrafiałem
Tak to już jest, tak to już bywa
I ty odejdziesz, jak podejrzewam
Trudno jest napisać prosty, ale głęboki tekst.
Masz szansę jedną na milion.
Popełniłbym najgorszy błąd
Jest w niej dysonans,
zgrzyty w niemal każdym akordzie.
Ta nuta wymaga rozwiązania.
Akordy zawieszone budują napięcie.
Gdybym to ja wybierać miał
To jak koniec romansu.
Nie ma domknięcia,
co jest przerażające.
Lecz jeśli chcesz, me serce złam
Dlatego to napisałem.
Akordy zawieszone.
Tak to już bywa, tak to już jest
Tylko ty jedna najlepiej wiesz
Powrócił.
"Piano Man" Billy Joel
koncertuje na Wschodnim Wybrzeżu.
Kiedy artysta znów rusza w trasę,
zwykle promuje nową płytę. Teraz jest inaczej.
To pierwsza trasa bez nowego albumu.
To dla nas nowość.
Do końca roku
Billy Joel wystąpi niemal sto razy w Europie, Azji i Stanach Zjednoczonych.
Trasa męczy, ale artysta wciąż uwielbia
te dwie godziny na scenie.
Wyjdź, Virginio, nie każ mi czekać
Katoliczki zbyt długo się oszczędzają
Ale prędzej czy później los zdarza się
Możesz oddać się mnie
Podczas występu musisz dać z siebie wszystko.
Nie ma taryfy ulgowej.
Jest w tym pewna euforia.
Na tym etapie było mi to potrzebne.
Tylko ci dobrzy umierają młodo
Tego trzymam się
Tylko ci dobrzy umierają młodo
Tylko ci dobrzy
Zacząłem koncertować z Eltonem.
Dziś na scenie Piano Man spotkał Rocket Mana.
Wielu nazywa to trasą stulecia.
W piątek wbiłem na twoją imprezę
W sobotę przepraszałem
Niedziela dała mi mocno w kość...
Wiedziałem, że ludzie uważają nas za rywali.
Porównywano mnie z Eltonem, bo pierwszy zdobył rozgłos.
Wtedy mi to przeszkadzało,
ale przestało.
Może i tak
Może oszalałem
Łączyła ich zdrowa rywalizacja.
Grają inaczej,
więc wspaniale się uzupełniali.
Nie ratuj mnie
Trasa z Eltonem
była świetną zabawą, niczym wakacyjny obóz.
Lubiłam obserwować ich koleżeństwo.
Ile masz strojów?
Sporo wyrzuciłem, więc pewnie zostało ze 20.
- Tak? - Będzie więcej.
- A ty? - Tylko ten.
Podobało się i nam, i publiczności.
Przychodziły coraz większe tłumy,
nawet 50 czy 80 tysięcy ludzi.
Trwało to 16 lat.
Może i tak
I raz, dwa, raz, dwa, trzy, cztery
Ostatnio ciągle czytamy,
że kończysz z popem,
a twoim nowym kierunkiem będzie muzyka poważna.
- To prawda? - Tak.
Nie mogę powiedzieć,
że już jestem dość dobry, ale zaczynam.
Od lat komponuję piosenki dla tego całego Billy'ego Joela.
Mam go trochę dość.
Kiedy zaczynałem, muzyka poważna była jak dziewczyna z sąsiedztwa.
Później dałem się uwieść
kusicielskiemu rock'n'rollowi w czarnych kabaretkach,
z rozmazanym tuszem i papierosem.
Na 25 lat połączył nas płomienny romans.
Nagle przypomniałem sobie o dziewczynie z sąsiedztwa.
Mój pierwszy dokończony utwór
nosił tytuł Soliloquy (On a Separation).
Jest o tym, jak córka odwiedzała mnie
po moim rozwodzie, po czym wyjeżdżała.
Odczuwanych wtedy emocji
nie przekułbym w tekst piosenki.
Dziecko pojawia się i znika.
To bolało. Chciałem być ojcem, ale nie mogłem nim być.
Napisałem wtedy: "Żegnamy się
i patrzę, jak odchodzisz...
i powoli wracam
do cichego domu".
Ale po co te słowa?
Muzyka to powie.
Może na tym etapie byłem gotowy wyrażać siebie wyłącznie poprzez muzykę.
Ale kiedy komponowałem, zrozumiałem,
że nie ja powinienem to grać.
Mogę grać kolejne ustępy
i skomponować utwór, który ktoś zapisze,
ale nie zagram całości z odpowiednią wirtuozerią.
Hyuang-ki to spec
od Rachmaninowa, Chopina, Czajkowskiego.
Chcę, żeby on grał moje utwory.
Czy pierwszy raz ma być niejako sugestią,
czy raczej...
- Może być mocniej. - Prawda?
Już to mamy.
Tak.
Stracił umiejętność
czytania i pisania nut.
Wszystko robił ze słuchu,
co nie mieści się w głowie.
Niewiarygodne.
Wielu jego fanów tego nie rozumie.
"Chwila, to świetny pianista.
A ty mu po co?"
Tak, jest świetnym pianistą,
ale to jakby baletmistrzowi kazać tańczyć breakdance
lub odwrotnie.
Jedni i drudzy są mistrzami w swoim fachu,
ale niekoniecznie potrafią się zastąpić.
I kolejną część otwiera F.
On słyszy po swojemu.
Muzyka poważna jest bliska jego sercu. To czuć.
Opracowaliśmy dziesięć utworów,
które utworzyły album Fantasies & Delusions.
Zatytułowałem go tak,
bo łudziłem się, myśląc, że jestem kompozytorem muzyki poważnej.
Gram rock'n'roll.
To fantazja, ułuda. Nie oszukujmy się.
Na płycie są wspaniałe momenty.
Ten jest z Innamorato.
Są w niego wpisane słowa:
"Ciebie pragnie moje serce".
Wciąż to powtarzam.
To obsesja.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Tę płytę wiele wyróżnia.
Była na szczycie listy przebojów muzyki poważnej przez 18 tygodni.
To jedna z najlepiej sprzedających się płyt wszech czasów w tej kategorii.
Wiedziałem, że krytycy zmieszają mnie z błotem,
ale tworzyłem to, co kocham,
czyli romantyczne utwory na fortepian.
W pewnym sensie
ta płyta jest hołdem dla naszego taty.
Może Bill podświadomie tego chciał.
Ojciec jeszcze żył, gdy nagrałem Fantasies & Delusions.
Ale nie wiem, co sądził o tych utworach.
Wiem, że tata czuje się porzucony.
Miał siedem lat, gdy zostawił go ojciec.
Nigdy się z tym nie pogodził.
Niezwykle ważne było dla niego
odnalezienie ojca. Musiał to zrobić.
Pewnie zabolało go, że to nie ojciec go szukał.
Musiał sam lecieć do Wiednia.
Zawsze chciał odnaleźć między nimi głębszą więź.
Myślę, że udało mu się to z bratem Alexem,
który jest dyrygentem.
Musiał być zachwycony,
gdy nareszcie odnalazł więź
z tą częścią rodziny.
Szkoda, że tata nie został muzykiem, bo w operze byłby szczęśliwy.
Zgadzam się.
Kiedyś grał dla mnie opery na fortepianie.
Kochał muzykę.
Z całego serca. Ale nie znosił swojej muzykalności.
Czasami grywał w domu na naszym pianinie
coś Chopina czy sonatę Beethovena,
po czym wychodził z pokoju z chmurną miną, wkurzony.
"Jestem do niczego".
Mnie się podobało.
Sam chciałem tak grać.
Ale on nigdy nie był z siebie zadowolony.
Jako dzieciak powtarzałem sobie:
"Nie chcę taki być.
Nie chcę mieć takiej relacji z muzyką".
Dlatego nie chciałem zostać pianistą.
Wybrałem inny kierunek,
tworzenie własnej muzyki.
Był z ciebie bardzo dumny.
Tata był niesamowicie dumny z osiągnięć Billa.
A Bill o tym wiedział?
Chyba nie.
Mówiłem mu, ale mi nie wierzy.
Ojciec był dla mnie takim brakującym ogniwem.
Po jego śmierci zacząłem panikować,
że teraz już nigdy go nie poznam.
Nie czułem urazy.
To była dla mnie olbrzymia strata.
Chyba chciał powiedzieć, że mnie kocha,
ale to się nie stało.
Gdy Howard umierał, staliśmy przy jego łóżku.
Pamiętam, że patrzyli na siebie z Billym.
Ich twarze były pozbawione wyrazu,
emocji, czegokolwiek.
W życiu mojego brata pojawiła się pustka.
Ugodziło go to prosto w serce.
Mama powtarzała mi zawsze:
"Dla miłosierdzia nikt przymusu nie ma".
Jako dzieciak tego nie rozumiałem.
Pojąłem to w okresie dojrzewania.
Już dawno mu wybaczyłem.
Bez wybaczenia nie uleczysz ran.
Po Fantasies & Delusions pomyślałem: "Osiągnąłem, co chciałem,
w muzyce poważnej i rozrywkowej".
Występowałem przecież
i byłem gwiazdą od wielu lat.
Co jeszcze mnie czekało?
Czułem, że czegoś mi brakuje.
Daily News donosi,
że wokalista zaręczył się ze swoją partnerką Katie Lee.
W długich związkach zawsze bałem się zaangażować.
Ale to było coś nowego
i zapomniałem o zasadach.
Zakochałem się i koniec.
Miłość nie uskrzydla, tylko rzuca na kolana.
Kiedy zostaliśmy parą,
Bill chciał odpocząć od koncertowania.
Uwierzyłam, że tego właśnie chce.
Często mówił, że męczy go bycie Billym Joelem
i granie tych samych piosenek.
Myślę, że trudno mu się było pogodzić
ze zmęczeniem tym,
co tak bardzo kochał.
Nie miał nic nowego do zaoferowania,
nie miał się za czym schować.
Odsłonił się przed światem,
co spotęgowało kłopoty.
W tym czasie bardzo dużo pił.
W kolejnych latach miał wiele problemów.
Kompromitował się publicznie.
Ludzie mogą się wtedy od ciebie odwrócić.
Zaczniemy od wypadku samochodowego Billy'ego Joela na Long Island.
Gwiazdor otarł się o śmierć.
Gwiazdom zawsze towarzyszy mnóstwo plotek.
Nie znosiłem tabloidów.
Mieszkał w olbrzymim ośrodku medialnym,
co utrudniało sprawę, bo zawsze był pod lupą.
Media karmią się naszymi błędami.
Znów głośno o Billym Joelu, choć nie tego by sobie życzył.
Piosenkarz wjechał wczoraj autem w dom. To jego trzeci wypadek.
Powstaje pytanie,
czy wczorajsza noc była zakrapiana.
Mówią, że jestem notowany za jazdę po spożyciu alkoholu.
To nieprawda, ale ludzie to powtarzają.
"Był notowany mnóstwo razy". Nigdy! Pierdolcie się.
Nastąpił jałowy okres, w którym nie pisał
i miał kiepski wizerunek.
Żartowano z niego.
Mogę tu jeździć z zamkniętymi oczami.
Był obiektem drwin.
Nie traktowano go poważnie.
Blisko było.
Prawie dostałem zawału.
Prasa bywa okrutna.
Niełatwo poradzić sobie z takim zainteresowaniem.
Trudno mi mówić o tamtych czasach.
Powinien był tworzyć,
komponować, występować,
by zwalczyć niepokój
związany z brakiem tego artystycznego ujścia.
Do tego zmagał się z uzależnieniem.
Kiepsko sobie z tym radziłam.
Nie miałam doświadczenia.
Poszedł na odwyk do ośrodka Betty Ford.
Postawiła mi ultimatum.
"Albo zrobisz coś z tym piciem,
albo koniec z nami".
BILLY MYŚLI TYLKO O ODWYKU
Kiedy wrócił z ośrodka Betty Ford,
nie było nam obojgu łatwo.
Często wracam myślami do tego okresu w jego życiu,
bo Billy był wówczas trzeźwy.
Myślę, że odkrywał swoje nowe oblicze,
a to sprawia, że człowiek się zmienia.
Przeżył już wszystko.
Miał niesamowite życie.
Ale ja byłam młoda
i nie miałam wielu doświadczeń.
Chciałam się bawić,
a Bill wolał zostać w domu.
Nie układało nam się w związku.
Katie Lee pokaże wam,
jak grillować w domu...
Skupiła się na karierze.
Chciała być w mieście, wśród ludzi.
Mówiono, że ma z kimś romans.
To brednie.
Po prostu się od siebie oddaliliśmy.
Chciałam robić wszystko naraz.
I tu do głosu dochodził nasz wiek.
Być może miał mi trochę za złe,
że zmusiłam go do odwyku.
Na odwyk nie idzie się dla kogoś,
a dla siebie.
Trzeba tego chcieć.
Ja nie chciałem.
Zepsuło to nasz związek
i pod wieloma względami nie dało się go już naprawić.
Nie chcieliśmy, żeby się rozpadł,
ale stało się oczywiste, że nam się nie układa.
Wreszcie raz przy kolacji
powiedziałam, że jestem nieszczęśliwa,
a on na to: "Chcesz rozwodu?".
"Tak".
Zgodził się i to był koniec.
Znów się rozwodziłem.
Trzeci raz.
Potrójna porażka.
Znów bałem się, że będę sam, że umrę sam,
że nikogo przy mnie nie będzie,
że się starzeję.
TO KONIEC PIĘCIOLETNIEGO MAŁŻEŃSTWA BILLY'EGO JOELA
Znów piłem, by uśmierzyć ból.
Traciłem czas.
Jedliśmy raz kolację
i Billy był załamany.
Płakał i mówił:
"Mam pół miliarda dolarów i nikogo do kochania".
Trudno było patrzeć,
jak stacza się w mrok.
W tamtym czasie znów koncertowałem z Eltonem.
Koncert Billy'ego i Eltona odwołano.
Joel i John odwołali koncert w Detroit.
Czwartek odwołany.
Wszyscy martwili się o Billy'ego Joela.
Pamiętam, że Elton John oskarżył Joela o nadużywanie alkoholu.
Billy nie był zachwycony,
gdy to przeczytał.
Nie chciał tego słuchać, zwłaszcza na forum publicznym.
Pojawiły się wątpliwości
co do jego dalszej kariery.
Nie chciał, by omawiano dręczące go sprawy.
Wkurzył się.
Elton powiedział, że potrzebny mi porządny odwyk.
Zrobił ze mnie pijaka.
Zabolało mnie to.
"Przecież mnie znasz".
Przez jakiś czas byliśmy skłóceni.
Nazbierało się wtedy wiele problemów.
Dobijało mnie to.
Stoczyłem się na dno.
Życie okrutnie mnie rozczarowało.
Wszystko mówiło mi, że czas z tym skończyć.
Napisałem list to zespołu: "Mam tego dość.
Wycofuję się".
"Drodzy przyjaciele, nie koncertuję już niemal rok.
Chcę się wycofać z życia publicznego.
Postanowiłem zakończyć karierę..."
Chciał się uratować.
Trudno nad sobą zapanować, gdy tak ciężko się pracuje.
Aby przetrwać, trzeba z tym zerwać.
"Nadszedł czas, by zakończyć zabawę".
Od lat zapowiadał przerwę,
ale to było prawdziwe pożegnanie.
Odizolował się.
Rzadko wtedy rozmawialiśmy.
Muszę przyznać, że się o niego martwiłem.
Uważałem, że bez swoich występów
Billy nie będzie miał po co żyć.
Myślałem, że...
Naprawdę bałem się, że nadchodzi koniec.
Na początku
Był tylko chłód i mrok
Pierwszą łódź dostałem w wieku 18 lat.
Miała około pięciu metrów długości.
Wiosłowanie było mordęgą, do tego była dziurawa jak sito,
ale była moja.
Pływanie wiele dla mnie znaczy.
To między innymi wolność.
Opuszczasz ląd i jesteś zdany na siebie.
Nawigujesz.
Kontrolujesz kurs.
Zbyt wiele królestw
Zbyt wiele flag...
Zawsze trzeba nad wszystkim panować.
Jest w tym coś radosnego.
Wiele ran do wyleczenia
Czas jest nieubłagany
Ja tu rządzę. Jestem kapitanem tej łajby.
Walczę z żywiołami.
Daje mi to poczucie władzy.
Szmat czasu minął
I z tobą jestem znów
Po dwóch tysiącach lat
To leczy, podobnie jak muzyka.
Popełniłem w życiu wiele błędów.
Ale wszystkie mnie czegoś nauczyły.
Po wszystkim, co przeżyłem,
nadal wierzę w miłość i związki.
To ważna część mojego życia.
Chyba jestem romantykiem.
Kiedy poznajesz kogoś, kto rozpala twoją wyobraźnię,
nabierasz nowych sił.
Kiedy poznałem Alexis, poszliśmy do mnie
i chciałem zagrać dla niej na fortepianie.
Tak się komunikuję.
Jest taka scena w filmie Słomiany wdowiec,
gdzie Tom Ewell
chce zrobić wrażenie na Marylin Monroe
i gra Rachmaninowa.
Przyszła pani. Jakże się cieszę.
Ma fular, pali papierosa.
Proszę nie przerywać, w żadnym razie.
Grałem, a ona nic.
Zero reakcji.
Nie obchodziło jej, co grałem.
Pomyślałem, że to chybiony pomysł.
Billy Joel nie robił na niej wrażenia.
Za to mnie się to spodobało.
"Może przyszła, bo lubi mnie,
a nie tego całego Billy'ego Joela".
Utrzymaliśmy kontakt po pierwszym spotkaniu.
Dzwoniliśmy do siebie, pisaliśmy e-maile.
Bardzo dobrze się poznaliśmy.
Czułam się przy nim swobodnie.
Nie wiem, czy byłem otwarty na nowy związek.
Myślałem, że to niemożliwe.
Jak miałbym to powtórzyć?
Nie mogę.
Ale nagle coś się zmieniło
i otworzyłem się na tę możliwość.
Kiedy zostaliśmy parą, Alexis wciąż pracowała.
Zarządzała całym działem firmy pośrednictwa finansowego
i była w tym dobra.
Ja nie chciałem już pracować, więc dużo czasu spędzałem w domu.
Kiedy Alexis wracała, przygotowywałem jej kolację.
Jego specjalność to łosoś teriyaki.
Marynował go cały dzień, przyrządzał do tego warzywa,
i gdy wracałam, czekało to na mnie z kieliszkiem wina.
Było cudownie.
Nie planowałem już dzieci. Uznałem, że jestem za stary.
Jaka duża dziewczynka!
Ale cudownie jest mieć teraz małe dzieci.
Mam dla nich czas.
Nie muszę nagrywać ani pisać.
Mogę być z nimi.
Powiedz, że kochasz tatę.
Kocham cię, tato!
Bill zawsze powtarza,
że musi być jak najlepszym ojcem, bo sam go nie miał.
Przez wiele lat uczył się i dojrzewał,
więc moje dzieci dostały teraz jego najlepszą wersję.
Mają szczęście.
Chciałem dać im wszystko, czego potrzebują.
Przyłożyłem się
i poważnie podszedłem do roli ojca.
Mnie tego brakowało,
ale moim dzieciom nie może.
Nie wiedziałem, czy mają talent,
ale pewnie odziedziczyły coś w genach.
Moi rodzice byli niezwykle muzykalni.
Mój brat też.
Moja najstarsza córka Alexa.
Della również.
Potrafi powtórzyć melodię na pianinie,
choć nie umie grać.
To samo widzę w najmłodszej Remy.
Odtwarza melodie, śpiewa.
To część naszego DNA.
Naszej historii.
I tak się to kręci.
Przez te parę lat, zanim urodziły nam się dzieci,
Billy w ogóle nie koncertował.
Dużo podróżowaliśmy.
Pojechaliśmy motocyklem z Maine do Long Island.
Żeglowaliśmy, byliśmy w Europie.
Świetnie się bawiliśmy.
Kończyłem karierę.
Nie chciałem już grać.
Myślałem, że mam to już za sobą.
Chyba podobało mu się,
że nie musi być w trasie i pracować.
Ale później wszystko się zmieniło.
Na uderzenie huraganu szykuje się 66 milionów Amerykanów.
Wiatr się nasila.
Będzie coraz gorzej.
O Boże...
Huragan Sandy okazał się rekordowo kosztowny.
Zniszczył sporą część południowego wybrzeża Long Island.
Byłem tu w tym czasie
i widziałem, jak wiatr porywa łodzie i rozbija je o brzeg,
a woda zalewa domy.
Przerażające.
Jestem z Long Island.
Tu są moje korzenie, mój dom.
Z bólem patrzyłem na straty i ludzkie nieszczęście.
Zaplanowano koncert charytatywny na rzecz ofiar.
Zaproszono też mnie.
Zgodziłem się, choć już wtedy nie występowałem.
Jaki chcesz wokal?
Choć tyle mogłem zrobić.
Nie mogłem pomóc jako ratownik.
Na żywo z Madison Square Garden 12 grudnia 2012 roku:
koncert na rzecz ofiar huraganu Sandy.
Co za zestaw.
Wszyscy tam byli:
McCartney, Daltrey, Townshend,
Keith Richards.
Gdy graliśmy ten koncert,
Billy nie występował już od lat
i zdawało się, że nie ma zamiaru.
Mamy w sobie moc.
Przejdziemy przez to.
Poradzimy sobie.
Denerwował się, wychodząc na scenę.
Dawno nie graliśmy.
Wybrał cztery piosenki.
Ale brzmiał czysto, a zespół grał świetnie.
Nadal miał głos za milion dolarów.
Emanował energią, której sam się pewnie po sobie nie spodziewał.
Szkoda tracić czas
Jeśli tyle z tego masz
Jeśli to ma być ten awans
To ja wyprowadzam się
Zrozumieliśmy, że wszystko odzyskał.
Było jak dawniej.
Na scenie dał czadu.
Oglądam go w telewizji i myślę:
"To nie są jakieś zapomniane piosenki.
One wciąż żyją,
wciąż rezonują".
Podczas koncertu 12/12/2012
sprawdzałem swoje media społecznościowe.
Ludzie zaśmiewali się
ze starych rockmanów na scenie.
"Stare pryki. Ich czas minął.
Mamy dość tych kawałków".
Spodobał im się tylko...
Billy Joel.
BILLY JOEL TO MISTRZ!
Wielu artystów z jego pokolenia
chce wyglądać jak w latach 70.
Ich piosenki
wybrzmiewają mocniej, gdy śpiewa je ktoś młody.
Z Billym tak nie jest.
Jedni chcą wyjechać stąd
Zmienić otoczenie
Myślę, że napisał wiele piosenek,
które mają większy sens w ustach starszego człowieka.
Z wiekiem nabrały znaczenia.
Krytycy go nie lubili,
inni lubili go tylko ironicznie, wiecie,
"O, Billy Joel z Long Island".
Nagle pojawiła się zupełnie szczera sympatia.
Te piosenki wytrzymały próbę czasu.
A on, ich autor,
został teraz obdarzony szczerym szacunkiem.
Stał się narodowym skarbem,
a nie wyśmiewanym celebrytą.
Tak zaczął się jego renesans
w świecie muzyki rozrywkowej.
NAGRODA IM. GERSHWINÓW DLA AUTORA PIOSENEK 2014 R.
Ten okres nauczył mnie pokory.
Zrozumiałem też wtedy,
że nadal tli się we mnie ogień.
Może to jeszcze nie koniec.
Dobry wieczór, Nowy Jorku!
To nasze pierwsze spotkanie w Madison Square Garden.
Nie wiem, ile będzie tych występów.
Mój agent Dennis wymyślił,
żeby występować stale w Madison Square Garden.
Na Broadwayu gasną światła
Empire State Building ginie w cieniu
Założyłem, że zagramy może sześć koncertów,
zanim zabraknie ludzi zainteresowanych kupnem biletów.
Patrzeć, jak znikają mosty
Ale chętnych nie brakowało.
Wyłączyli nam prąd
I wykurzyli stąd
Było coraz lepiej.
Ale nie przestaliśmy grać
Pierwszy raz grałem w Garden
w 1978 roku.
Minęło niemal 40 lat. Historia zatoczyła koło.
Na Broadwayu gasną światła
Gram z tymi chłopakami od lat.
Są dla mnie jak rodzina.
Staliśmy się rezydentami Madison Square Garden,
najlepszej sali koncertowej w świecie rock'n'rolla.
To spełnienie marzeń.
Widownię tworzyły nowe pokolenia.
Widziałem to co wieczór.
I nie było cicho.
Uwielbiali śpiewać jego piosenki.
Nie ma nic lepszego niż ta muzyczna wspólnota.
Billy Joel jest typowym nowojorczykiem.
Jakim cudem,
choć przynależy do konkretnego miejsca,
mamy wrażenie, że należy do nas wszystkich?
Jest do tego stworzony.
Chyba sam nie wie, jak dobrze to robi.
Chociaż jest gwiazdą,
sprawia wrażenie zwykłego gościa.
Jest jak my. Śpiewa z naszej perspektywy.
Czuć w tym prawdę,
szczerość, moc.
Long Island go kocha.
Jestem na jego koncercie 123 raz.
Jego muzyka wpisała się w naszą codzienność.
Chcę go tutaj oglądać co miesiąc.
To ścieżka dźwiękowa naszego życia.
Widziałem go na Yankee Stadium w 1990.
Wyrwał mnie z butów. Jego muzyka wymiata.
Niewielu już pamięta...
Dziś uczcimy
setny wyprzedany wieczór z rzędu
podczas tej rezydencji.
...By powiedzieć światu
Jak zgasły światła
By nie umarła pamięć
Trwało to dziesięć lat.
Znów doceniłem swój zawód
i moc muzyki.
Dziękuję bardzo.
Ile mam jeszcze taśmy? Wybaczcie, jeszcze chwila.
Jest dziewiąta wieczorem w sobotę
Wchodzi stała ekipa
Obok mnie siada starszy mężczyzna
I sączy dżin z tonikiem, miłość życia
Mówi: "Synu, zagrasz mi wspomnienie?
Nie pamiętam dobrze, jak to szło
Ale było smutne i słodkie I znałem je całe
Gdy jeszcze nie posiwiała skroń"
Nie wiem, co bym robił, gdybym nie był muzykiem.
Nie wiem, co bym osiągnął,
gdyby nie fortepian.
Żarty jak z rękawa, zapalniczkę podstawia
Ale wolałby gdzie indziej być
Mówi: "Bill, to zabija mnie"
I uśmiech znika z jego twarzy
Od 50 lat muzyka Billy'ego Joela jest ważnym elementem
amerykańskiej kultury.
Dlaczego te piosenki wciąż przemawiają do ludzi?
Nie dajcie sobą pomiatać.
Udało mu się spełnić
wszystkie marzenia
każdego autora piosenek.
To moje marzenie.
Mimo to w jego utworach przewija się wątek
egzystencjalnego niezadowolenia.
Wszyscy mamy ochotę na melodię...
Jego istotą
jest ciągłe poszukiwanie.
Na tym polega kondycja ludzka.
Chyba dlatego ludzie wciąż się z nim utożsamiają
mimo upływu lat.
Paul w nieruchomościach spełnia się
Dla żony nigdy czasu nie ma
W jego piosenkach słychać wszystkie zawiłości życia.
One najlepiej go wyrażają.
Myślę, że tego właśnie chciał Billy.
Dźwięk fortepianu zwiastuje zabawę i...
Zawsze powtarza:
"Rób, co kochasz, a pokochasz to, co robisz".
To sposób na życie.
Myślę, że mimo smutków i wszystkich przeciwności
i tak robił to, co kochał.
Źle się bawicie?
To go napędzało
i sprawiało, że tworzył.
Zaśpiewaj nam, pianisto Zaśpiewaj dla nas dziś
Muzyka mnie ocaliła.
Wszyscy mamy ochotę...
Dała mi powód, by żyć.
A ty sprawiasz, że czujemy się dobrze
Miałem nadzieję, że moja muzyka wciąż będzie poruszać.
Cieszę się, że tak jest.
Jakaś część mnie przetrwa.
Stworzyłem coś.
Odcisnąłem swoje piętno.
Nie wiem, czemu mi na tym zależy,
ale tak już jest.
Ale to jeszcze nie koniec. Jestem tak samo zagubiony, jak wszyscy.
Nadal rozglądam się i szukam.
Może nie wszystko zrozumiem,
ale się staram.
Napisy: Agata Jakubiec dla TransPerfect Media