Oh, ton değişti.
Sanki yarım ton alçaldı.
Yarım ses aşağı.
Evet!
Tamamdır.
Benim için endişelenme çünkü iyiyim
Bana gelip de
"Artık eve dön" deme
Artık ne dediğin umurumda değil Bu benim hayatım
Sen kendi hayatına bak, B eni rahat bırak
Kendine sakla, bu benim hayatım
Benim hayatım
İnsanların beni yönlendirmesinden hoşlanmam.
Hem de hiç.
Yabancı bir yerde yalnız uyuyamazsın Diyecekler sana
Ben büyürken şöyleydi:
"Liseden mezun olacaksın, üniversiteye gideceksin,
sonra da iyi bir iş bulacaksın, bu kadar."
Ve bu çizginin ötesi yoktu.
Ama er ya da geç Kendi yerinde uyuyacaksın
Dedim ki, "Dur,
hayatım böyle olsun istemiyorum.
Farklı bir şey yapmak istiyorum."
Hayat felsefem bu aslında.
Yapmak istersem yaparım.
Senin iznine ya da yetkine ihtiyacım y
Kendine sakla, bu benim hayatım
Evet, benim hayatım
70’lerin pop müzik sanatçısı, namıdiğer "Piyano Adam"
80’lerde hâlâ sahnede ve gayet iyi durumda.
Bunun kanıtı, bu akşam Cincinnati’deyd
Dan Royal oradaydı.
33 yaşındaki Billy Joel, 29 yıldır piyano çalıyor.
1973, kariyerinde dönüm noktasıydı,
Bu, Piano Man şarkısıyla gerçekleşti.
Ulusal çapta ilgi, peşinden gelen hit şarkılarla sürdü.
Ama bir yıl önce
bir motosiklet kazası geçirdi.
Bileğim kırıldı.
Biliyorsun, bilek Tam hareket kabiliyetim yok.
Elimi daha aşağı eğebilmeliyim ama yapamıyorum.
Baş parmak da ezildi.
Baş parmakta kemikten bir parça eksik şu an.
Ağrıyor.
Ama sonuçta bu rock’n roll! Ben de Vladimir Horowitz değilim sonuç
Geçtiğimiz yıl Joel eşinden ayrıldı.
Hem bu hem de kaza derken "Bu adam biraz durulur" dersin.
Bunu içtenlikle kabul ediyorum.
Yaşamak istemiyorum!
Billy’ye iyi bakıyor musunuz?
Bazı kişisel sorunlar yaşadın ama artık yeni menajerin var.
Hayır, beni her gece dövüyorlar!
O motosiklet kazasını biliyor musun? Arabayı ben kullanıyordum!
Şüphe duyanlara duyurulur: Billy geri döndü.
Ve garip olan şu ki, kalabalıklar zaten hiç gitmemiş.
Glass Houses albümü sahnede çalmak için çok iyiydi.
Daha güçlü bir dinamiği vardı, büyük alanlara daha iyi yansıyordu.
Gençken beni heyecanlandıran
rock müziğe daha yakındı.
Albüm bittikten sonra,
ben tamamen başka bir yöne gitmek istedim.
Boşanma sürecindeydim.
Hayatımda ne varsa yeniden gözden geçiriyordum.
Daha ciddi bir şey yapmak istedim.
Geçen yıl bu albüm için stüdyoya girdi
Ama bitirmem uzun sürdü çünkü motosiklet kazası geçirdim.
Ve bu tüm planları altüst etti, her şey aksadı.
Yapması uzun sürdü ama sonunda pes etmediğime sevindim.
Billy'nin stüdyoda
özellikle albüm yaparken sabrı pek yoktur.
Ama The Nylon Curtain bir istisnaydı diyebilirim.
Gerçek bir işitsel başyapıt yapmak istedim.
Normalde stüdyoyu sadece oluşan şeyi kaydetmek için kullanırsın
Ama bu kez, stüdyoda ciddi bir emek vardı,
şarkıyı teknolojiyle tamamlıyorduk.
Stüdyoyu bir enstrüman gibi kullanarak deneyler yapıyordum.
Duygular ve ses manzaraları yaratıyord
tıpkı Scandinavian Skies gibi.
Sabaha kadar Blues çalardım
Müzikal ve yaratıcı olarak Billy için çok verimli bir dönemdi.
Kulağıma gelen şeyleri değiştirmeye başladılar.
Vokal farklı geliyordu. Eko da öyle.
Dedim ki, "Vay, buna söz yazarım!"
Baskı!
Çok acayip, bayağı avangart
Öyle bir şey yaratmak istedim ki, sesl
en az notalar kadar önemli olsun.
Pressure için, kulağımda bir Çaykovski tınısı vardı..
Ve mandolinler, balalaykalar duymak istedim.
Phil Ramone gitti, Rus balalayka çalgıcılarını buldu,
hepsini stüdyoya getirdi.
Garipti, stüdyoya giriyorsun,
bir sürü yaşlı adam eski enstrümanlarla oturuyor.
Ama çok havalıydı ve harika tınladı.
Altı balalaykacı, neden?
Yarım daire olmuşlar.
"Şaka yapıyorsun." "Hayır, tam da bunu istiyoruz."
Baskı!
Bir, iki, üç, dört Baskı!
Sanırım o albüm işitsel bir sanat eseri olarak
en çok gurur duyduğum albümüm.
Yazım tarzımda bir geçişti bu.
Çünkü müzik beni farklı türde sözler yazmaya yönlendird
Sadece aşkla, sevgililerle ilgili olam
Daha ciddi olmalı, çünkü müzik de öyleydi.
Ben artık büyümüştüm.
Yirmilerimde değildim.
Artık mesele sadece rock değildi.
Dünyayla ilgiliydi.
Reagan dönemiydi,
güya "tepede ışıldayan şehir" olacaktı
Ama perde arkasında karanlık işler dönüyordu.
Amerika'nın vaadi artık yoktu.
Her şey değişiyordu.
Biz Allentown’da yaşıyoruz
Bütün fabrikaları kapatıyorlar
Pennsylvania’da çelik endüstrisi can çekişiyordu.
İnsanlar işsizdi.
Her gün bu manşetlerdeydi.
...Allentown'da
Ama kömürün hepsini Yerin altından alıyorlar
Bir noktada, odağını Allentown gibi şarkılara çevirdi.
Kamera geri çekilir ve hepimizi belli bir zaman ve yerde görürsünüz.
Her çocuğun, en az babası kadar
İlerleme şansı vardı
Bence ulaşmak istediği şeye büyük ölçüde ulaştı.
Bu şarkı tam anlamıyla bir Billy Joel şarkısıydı
ve onun kendisinden de büyük bir şey hakkındaydı.
Burada kalmak artık çok zorlaşıyor
Ve biz burada, Allentown'da yaşıyoruz
Bu şarkının eşitlikçi yapısı
ve işçi sınıfıyla kurduğu bağ,
onun müziğinde gerçekten önemlidir.
Şarkıları insanlara hitap eder.
Birine neyin dokunacağını bilir çünkü bunu kendisi de yaşamıştır.
Bu yüzden tutkuludur
ve bence bu tutku müziğin saflığından gelir.
İnsani deneyimi önemser.
Hiçbir sahtecilik yok.
O, önemli şarkılar yazdı.
Ruh eşi gibi tanıştık
Parris Adası’nda
The Nylon Curtain albümünde,
Vietnam gazisi olan arkadaşlarım için yazdığım bir şarkı var.
Benden onlar için bir şarkı yazmamı istediler.
"Ben Vietnam’a gitmedim" dedim.
Şarkı yazacak kadar yetkim olduğunu düşünmüyorum.
"Sana yaşadıklarımızı anlatırız" dedil
Bıçak kadar keskindi
Hayatımızı feda etmeye çok hevesliydik
Orada vurulan askerin bakış açısından
yazılmış bir şarkı daha önce hiç yoktu
Doğru mu, yanlış mı önemli değildi.
"Oradayken ne hissettin?" sorusu önemliydi.
Birbirimize tutunduk
Kardeş gibi tutunduk
Tüm sanat eserlerinin siyasi yansımaları vardır.
Billy’ninki siyasi olmaktan çok,
net bir tavırdı.
Billy’nin "öfke dolu genç adam" hâli sadece buydu.
O öfkeli bir aktivist değildi.
Billy’nin yazım tarzında sevdiğim şeylerden biri,
doğrudan mesaj vermemesi.
Bu yaklaşım, şarkılarının neden eskimediğini açıkla
Hepimiz birlikte batacağız
Evet, hepimiz birlikte batacağız
Goodnight Saigon’ı dinlerken Vietnam Savaşı’nın
toplumsal ya da siyasi etkilerini düşünmüyorum.
O şarkıdaki adamlara odaklanıyorum.
Bence Billy Joel en iyi olarak insanları yazar,
dava ya da kavramları değil.
Teşekkür ederim.
Harikaydınız.
Sahnedeyken siyasi olmaktan hiç hoşlanmadım.
İnsanlar bunlardan uzaklaşmak istiyor. Bunun farkındayım.
Ama bazen bazı şeyler olur
ve görmezden gelemezsiniz.
Charlottesville’deki "Sağı Birleştirin" yürüyüşünden
bir hafta sonra
sarı Davut Yıldızı taktım
Yahudiler yerimize geçemeyecek!
Bir şey yapmam gerekiyordu.
Sinirlenmiştim. Bu adamlar bir Amerikan şehrinde yürüyüp
"Yahudiler yerimize geçemeyecek" diyor
Bu insanları yenmek için savaş yaptık.
Sonra Trump çıkıp
"İki tarafta da çok iyi insanlar vardı" dedi.
Her iki tarafta da iyi insanlar vardı.
Çıkıp "Bunlar kötü insanlar" demeliydi
Bu konu yoruma açık değildir.
Naziler iyi insanlar değildir. Nokta.
Çok sinirliydim ve bir şey yapmam gerekiyordu.
Ama sahneye çıkıp insanlara
"Bu yanlış" diye vaaz vermek istemedim
Bu yüzden yıldızı taktım
çünkü her ne olursa olsun
ben her zaman bir Yahudi olacağım.
NÜRNBERG, ALMANYA 1930'LAR
Ben bir Yahudi'yim.
Babam Almanya’da büyüdü, varlıklı bir ailede.
Babamın anne babasını sadece birkaç kez gördüm.
Alman olmaktan gurur duyuyorlardı.
Dindar Yahudi değillerdi.
Babamın bar mitzvah'ı oldu, o kadar.
Sinagoga gitmezlerdi.
Ama Almanya’da
ailen Yahudi ise sen de Yahudi'ydin.
Büyükbabam Karl Joel’un
Nürnberg’de Joel Macht Fabrik adında bir şirketi vardı.
Bir fabrikaları vardı, kumaş ve kıyafet üretiyorlardı.
Şirketi çok iyi gidiyordu,
ta ki Naziler iktidara gelene kadar.
Varlıklı insanlardı.
Güzel bir evde yaşıyorlardı, evin yanında bir park vardı.
Nazi mitingleri o parkta yapılıyordu.
Biz en iyi kanı taşıyoruz,
bunu biliyoruz.
Ulusun liderliğini korumaya karar verd
ve asla bırakmayacağız!
Babam, antisemit konuşmalar sırasında,
çitin üzerinden bakardı
ve olan biteni görürdü.
SS’in bu prensipleri savunarak
geçit töreni izlemek ne kadar travmatik olmalı.
Babam 1923’te doğdu,
Hitler Almanya Şansölyesi olduğunda on yaşındaydı.
Durumlar kötüleşti.
Alman hükûmeti, Yahudi olanların
vatandaşlığını iptal etti.
Parkta oturamazdın.
Sokakta yürüyemezdin.
Hiçbir hakkın yoktu.
Okuldaki Yahudi çocuklar sınıfta başka tarafa oturmak zorundayd
Sonunda okula bile gidemedi.
Julius Streicher adında bir gazete editörü vardı.
Birkaç antisemit gazete yayımlıyordu.
Der Stürmer en büyüğüydü.
Büyükbabamı hedef alırlardı.
O "Yahudi Joel" diye anılırdı.
Bu yasalar ve gazeteler
işlere zarar verdi.
Gönderilen her şeye Yahudi anlamında "J" harfi basmak zorundaydılar,
Neden hayatta kalabileceğini düşündüğünü bilmiyorum
çünkü hiçbir Yahudi işletmesinin
ayakta kalamayacağı anlaşılıyordu.
İyimserdi belki
ya da görmek istemedi, bilmeyi reddett
İşletmeyi neredeyse bedavaya,
Neckermann adında
bir adama sattılar.
Ama Neckermann ödeme yapmadı.
Büyükbabam parasını nasıl alacağını sorarken,
bir mesaj aldı: "Hesap kapanacak."
Son anda uyarıldı, dikkatli ol,
öldürüleceksin.
Büyükbabam bunun son olduğunu anladı.
Vaktim varken gitmeliyim, dedi. Şansı yaver gitti.
İsviçre sınırını geçebildiler,
ki bu birçok insan için zordu.
Büyükbabam ve büyükannem,
Yahudi olduklarını yazan belgelerle trende yakalansalardı,
derhâl toplama kampına gönderilirlerdi
Ama mucizevi şekilde kurtuldular.
İronik olan ise, Neckermann işi devraldıktan sonra,
toplama kampı mahkûmlarının giymek zorunda olduğu
çizgili pijamaları üretmeye başladı.
Joel Macht Fabrik bunu yapıyordu.
Bunları yirmili yaşlarımın ortalarına kadar bilmiyordum.
Hâlâ bilmediğim çok şey var.
Parçaları birleştirmeye çalışıyorum.
Babamı yaklaşık sekiz yaşından
yirmili yaşlarımın ortalarına kadar
hiç tanımadım.
Nerede olduğunu, nasıl ulaşabileceğimi araştırdım.
Ama kimse bilmiyordu.
Şimdi buradayım, yolun sonunda
Buradan nereye gideceğim?
21-22 yaşlarındayken Avrupa’ya gittim.
Kulüplerde, küçük barlarda
ve sahne gösterilerinde çaldım.
Babamı bir yerde bulabileceğimi düşünd
çünkü ondan hiç haber almamıştım.
Ne kart geldi ne telefon, hiçbir şey.
Yaşıyor mu, ölü mü diye merak ettim. Bilmiyordum.
Amerika’ya dönmek üzereyken,
bir telgraf aldım,
"Babanı bulduk" diyordu.
"Tanrım, babamı buldular.
Nerede? Nasıl bulurum?"
Sonra babamın Viyana’da yaşadığını öğrendim.
Babamın dairesini ziyaret ettim,
küçük sarı saçlı bir çocuk vardı.
Üvey kardeşim olduğunu öğrendim.
Beş yaşındayken Bill ile tanıştım.
O anı hatırlıyorum.
Okulun ilk günüydü.
Okuldan yeni çıkmıştım.
Bana yatmadan bir hikâye okudu.
Babamın karın içinde oynadığı, kayak yaptığı fotoğraflarını gördüm.
Ve ona, "Bunu benimle hiç yapmadın," dedim.
"Neden? Hiç haber alamadım senden."
Bu konuda karmaşık duygular yaşadım
ama onun hayatı çok garipti.
Amerika Birleşik Devletleri Ordusu’nda General Patton komutasında savaştı.
Dachau'yu özgür kıldılar.
Onunla bu konuyu konuşmaya çalıştım
ama geçmişi hakkında konuşmak istemedi
Çoğu şeyi kardeşimden duydum.
Kamp kurtarıldıktan sonraki
ilk haftada oradaydı
ve gördüğü korkunç şeyler
onu derinden etkiledi.
Sonra babamın ailesi hakkında bilgi edindim.
Ailemi avlamışlar.
Ailemin çoğu Auschwitz’teydi.
Ailemizin büyük kısmı öldürüldü.
Joel ailesinin gömülü olduğu mezarlığı ziyaret ettim,
bu kadar çok akrabam olduğunu bilmiyordum bile.
Zaman zaman içimde bir öfke beliriyor.
"Niye bu kadar kızıyorsun? Kimse sana bir şey yapmadı."
Ama ailemi yok ettiler.
Bu insanları tanımak isterdim.
Yani babam çok içine kapanıktı.
Çok karanlık bir insandı.
Küçükken bana bir kez şöyle demişti:
"Hayat bir pislik çukurudur."
Ben de, "Vay be, hoş bir bakış açısı değil" demiştim.
Amerika’ya taşındıktan sonra orada yaşamayı pek sevmedi.
Çok ticari olduğunu düşündü.
Kültürden yoksundu ona göre.
Karşılaştığı antisemitizm onu çok kırd
Büyükannem ve büyükbabam Almanya’ya dönmeye karar verdiğinde,
babam ve annem boşandı
ve babam Avrupa’ya geri döndü.
Billy, babasıyla buluştuğunda oradaydı
Babası içeri girdi, kimse konuşmuyordu
ama gerginliği görebiliyordunuz.
Çok garipti.
Babanla nasıl tekrar bağ kurulur?
Oğlu ile nasıl bağ kurar?
Sanırım birbirimizle konuşacak kadar cesaretimiz yoktu.
Sadece yan yana vakit geçirdik,
birbirimize ısınmaya
ve iletişim kurmaya çalıştık.
İkimiz de nasıl yapacağımızı bilmiyord
Bu düşünceler bir süre zihnimde döndü.
Bir gün oturdum ve bu şarkıyı yazmaya başladım.
Bu şarkı babam için, tamam mı? Başlıyoruz.
Yavaşla, deli çocuk
Genç yaşta çok hırslısın
Ama eğer bu kadar zekiysen
Söyle, neden hâlâ korkuyorsun?
Yangın nerede? Bu acele niye?
Önce sakinleşsen iyi olur
Yapacak çok işin var
Billy’yi kişisel olarak tanıma ayrıcalığına sahip oldum.
Billy’nin genç yaşlarında çok travması vardı.
Bazı şarkılarına baktığınızda bunu görebilirsiniz.
Ne zaman fark edeceksin?
Viyana seni bekliyor
"Viyana seni bekliyor."
Sanırım aradığım buydu.
Biliyorsunuz, babam oradaydı.
Onu arıyordum.
Ama babamın ötesinde, burası dünyanın müzik şehri.
Bu yüzden birçok anlamı ve farklı katmanları var.
Ne yazık ki, hayat böyle gidiyor
Kendinden çok öndesin Ve ihtiyaçlarını unuttun
Bence Billy’nin hikâyesi Billy’nin bilmek istediğinden
çok daha derin bir psikolojik yapıya sahip.
Bazı travmalar vardır hiç geçmez.
Hayatta bazen farkında bile olmadığımı
bazı motivasyonlar vardır.
Ama bence onun itici gücü
babasını müzik aracılığıyla tanımak istemesidir.
Ne zaman fark edeceksin?
Viyana seni bekliyor
Teşekkür ederim.
Şimdi, babam kabul ederse onunla piyano çalmayı denemek istiyoru
Aramızda her zaman bir uzaklık vardı, Mesafe vardı.
Mesafeli biriydi.
Ona yakın olmak istedim.
Babamın benimle gurur duymasını isterd
Onunla müzik ve hayat üzerine konuşmak isterdim.
Ama hiç güçlü bir bağ kuramadık.
Hiç o sihirli anı yaşamadık.
Bu üzücü.
Orkestra nerede?
Bu bir müzikal değil miydi?
Ben burada, balkondayım
Açılış müziğini nasıl kaçırdım?
Where's the Orchestra?, Nylon Curtain albümünde
yazdığım son şarkımdı.
Ama
hiçbir fikrim yoktu
Hem de hiç
Bu bir hayal kırıklığı şarkısıydı.
Benim için hayatın bir özeti gibiydi.
Hayat bir müzikal değil, Yunan tragedyasıdır.
Orkestra nerede?
İyi geceler, Washington. Kimsenin boş laflarına aldanma.
Nylon Curtain albümünü yaparken hem duygusal
hem fiziksel olarak tükendim.
Neredeyse öleceğimi hissettim.
Yıllarca sürekli yollardaydım.
Yazıyor, kayıt yapıyor, turneye çıkıyordum,
durmadan devam ettim. Asla tatil yapmamıştım.
Bir gün arkadaşım Paul Simon’la konuşurken dedi ki,
"Karayipler’de Saint Barts diye bir yer var, oraya gitsene."
Hiç duymamıştım.
"Gerçekten sakin, çok rahat bir yer.
Orayı seveceksin. Kimse seni rahatsız etmeyecek."
Onun tavsiyesine uyup Saint Barts’a gittim.
Sessiz bir ada olduğunu düşünmüştüm.
Bir hikâye anlatayım sana
Christie Brinkley
modellik serüveninde altın bilet yakaladı.
Kaliforniya’dan gelen bu güzel kız
100’den fazla dergi kapağında yer aldı
Biz Saint Barts’ta çekimdeydik.
Ekibimizden biri koşarak içeri girdi ve dedi ki,
"Aman tanrım, Billy Joel PLM’de."
Hemen PLM’e gittik, o da barda oturuyordu.
Billy’de sevdiğim bir özellik,
bir odada piyano görene kadar rahat olmamasıdır.
Başka insanlar onu dinlesin diye performans yapmaz.
Bu, onun güvenlik battaniyesi gibidir. O yüzden şaşırtıcı değil.
Orada. Saint Barts’ta.
Bir barda. Piyano var.
Oturup çalmaya başlar. Ve yukarı bakar
ona bakan inanılmaz güzel modeller vardır.
Çok yanmıştı.
Üzerinde tatil gömleği gibi Hawaii gömleği vardı.
Ben de dedim ki, "Aman tanrım, bu hari
Çok teşekkürler Piyano Bey."
Hemen beni güldürdü.
Çok komikti.
"Sana birkaç şarkı çalayım" dedi.
Piyano taburesi vardı, yanına gidip oturdum ve dedi ki,
"Hangi müziği seversin?"
Ben de hemen başladım
Şarkı söylüyordum,
Billy de şöyleydi,
"Tamam, güzel."
O çalıyor, ben şarkı söylüyordum.
Sonra içeri Elle MacPherson girdi.
Acayip bir Billy Joel hayranı.
Muhteşem bir vücudu var
ve bu harika vücuduyla onun dikkatini
çekmeye çalışıyordu.
Ben de Elle ve Christie ile konuşuyord
Sonra genç bir kız geldi ve dedi ki:
"Ben de şarkı söyleyebilirim."
İçimden "Tabii canım," dedim.
"Oyalama beni ufaklık."
Ama o genç ve güzel kız bir anda şarkı söylemeye başladı.
O kişi Whitney Houston’dı!
Sanırım ilk modellik işiydi.
Gerçekten inanılmazdı.
Hepsi çok güzeldi. Hepsi modeldi.
Ben ise güneş yanığı olan bir adamdım, piyanoda takılıyordum.
Billy sonunda
birkaç şarkı söyledi.
Çok eğlenceliydi,
komikti, pembe ve parlıyordu.
Onda çok sevimli bir yan vardı.
Beraber çok güldük ve sohbet ettik.
Sonra irtibatta kalmaya karar verdik.
İkimiz de New York'ta yaşıyorduk.
Görüşmeye başladık ve birbirimizden hoşlandık.
Annemle konuştum ve dedim ki:
"Çok tatlı biriyle görüşüyorum
ama tipim değil, saçı kabarık biraz"
"Ama gerçekten eğlenceli biri."
Annem dedi ki:
"Saç değişir, ayakkabı da değişir.
Kalbi iyiyse, kalbini dinle."
Sonra gerçek bir randevuya çıktık. Beach Boys konserine gittik.
Tabii ki Billy sahneye çıktı.
Onda eski tarz bir sevimlilik vardı.
Arkadaşlığımız böyle aşka dönüştü.
Ben süper model biriyle çıkıyorum! Ben kimim ki?
Hicksville’liyim.
Benimle ne işi olur ki?
Ama bu dönem çok verimli geçti.
Onun için birçok şarkı yazdım. O benim ilham kaynağım oldu.
Yeniden gençlik heyecanı gibiydi.
Aşka ilk kez kapıldığım yıllardaki gib
o duyguları tekrar tecrübe ediyordum.
Harika zaman geçiriyoruz!
Çok uzun zamandır
Koridorda duyduğun ses benim
Bu bir mucize, hem de en güzeli
Fırtına gibi bir aşktı bizimki, eğlenceliydi
ve bu aşkın bazı yanları şarkılara dönüştü.
Bazı insanlar kapıya yaklaşmaz
Açılma ihtimali bile yeter onlara
Ben basit, saf ve mutlu bir şey yapmak istedim.
An Innocent Man böyle doğdu.
Gençliğimde dinlediğim şarkılara bir saygı duruşuydu aslında.
Bazı insanlar dokunulmaktan korkar
Bazısı kandırılmış olmaktan öfkeli
Innocent Man şarkısı, The Drifters tarzındaydı.
...çünkü ben masumum
Uptown Girl ile,
Frankie Valli’li The Four Seasons’a bir selam niteliğindeydi.
Ve o yürürken O kadar güzel görünüyordu ki
Biz hep bar grubu çocuklarıydık.
50’ler ve 60’lara dönmüştük sanki.
Çocukken öğrendiğimiz şarkıları yeniden çalıyorduk.
Kaldırımın altında
Denizin kıyısında, evet
İskelenin altında İskelenin
O şarkıları kaydederken çok eğlendik.
Tüm An Innocent Man şarkıları
çok hızlı oluştu.
Yani, şöyleydi:
"Böyle hissediyorum. Bunu yazıyorum.
Bu kadar."
Kolay
Kolay para istiyorum
Billy Joel, ulusal turnede.
Turne başlamadan önce bile tüm biletler tükenmişti.
Turnede yepyeni bir kitle vardı.
Daha genç bir seyirci. Piano Man'i hiç bilmiyorlar.
The Stranger'ı da bilmiyorlar.
Belki Pressure ve Allentown kliplerini biliyorlar.
Ve yeni An Innocent Man videolarını.
Beni bu videolarla keşfettiler, bu da harika bir şey.
Billy inanılmaz biri, adamım.
-Kaç yaşındasın? -16.
Bu, 80’lerin başıydı. MTV o zaman ortaya çıktı.
MTV Müzik Televizyonu!
24 saat müzik videoları!
Billy, video çekmekten pek hoşlanmazdı
Müziğin havada süzülmesini isterdi. İnsanların kendi hayal gücünü
kullanmasını, sınırsızca hayal etmesini isterdi.
Ayrıca kendini bu videolara
uygun biri gibi görmezdi.
Kamerada iyi görünmek isteriz, değil m
Evet, Paula bunu sağlar.
Ama videoların önemini anladı.
Bu klipler kariyerinin büyük bir parçası oldu.
Bu sadece bir klip değil. Bu küçük bir sinema filmi.
Üç dakikalık bir film gibi.
O zamanlar video klip yeni çekmeye başlamıştım.
Küçük bir yapım şirketim vardı.
Billy’yi aradım ve ne yaptığımı anlatt
-Sessizlik! -Kayıttayız!
Çekmek istedikleri ilk klip Tell Her About It'ti .
Billy’nin menajeri Dennis Arfa dedi ki "Rodney Dangerfield’ı ayarlayabilirim.
Merhaba, ben Rodney Dangerfield.
Billy Joel klibinin MTV'deki galasında olacağım.
Biz de Tell Her About It’i çektik. Sonuç harika oldu.
Dönemin en iyi işlerinden bazılarını yaptılar.
Uzun süre bekledim
Ama hiç olmamasından iyidir
Merhaba, ben Billy Joel.
Şu an MTV Müzik Televizyonu’ndasınız.
Bir sonraki klip Uptown Girl idi.
Billy dedi ki, "Christie’yi çağıralım.
Ben de, "Zaten gazetelerde her gün berabersiniz" dedim.
"Onun olması mantıklı."
Sonra Christie’ye gittim.
Christie dedi ki: "Şunu görüyor musun? Bu para."
Ben de dedim ki: "Sadece kısa bir süre sahnede olacaksı
"İstediğin saç-makyajı ayarlarız. Ne istersen yaparız.
Sadece Billy’ye yapmak istediğini söyl
O da Billy’ye söyledi.
Zengin bir kızla
Onun dünyasını gördüm
Artık sıkılmış üst sınıf oyuncaklardan
Ve zengin çocukların hediyelerinden
Artık bir seçeneği var
Benzinci tulumuyla rahattım.
Çünkü benzin istasyonunda çalışmıştım.
Kanı kaynayan birinin Yaşayabileceği kadar
Ve şimdi işçi sınıfından bir adam arıy
Ben de tam olarak öyleyim
Yürürken
Harika görünüyor
Konuşurken
"Seninim" diyor
Billy "Ben dans etmek istemiyorum" ded
Ben de dedim ki, "Dans etmiyorsun zate
Sadece A noktasından B'ye gidiyorsun."
Klip enerjikti ve ünlü etkisini gösteriyordu.
Zengin kız
O benim zengin kızım
O dönemdeki en güçlü ünlü çifttiler.
Bir yanda pop yıldızı,
bir yanda dünyanın en ünlü modeli. Şimdi bu klipte birlikteler.
Bu klip hâlâ efsane olarak anılıyor.
Uptown Girl dünya çapında dev bir hit oldu.
-Uptown Girl’ü söyleyen adam mısın? -Evet, benim!
Albümün ivmesi yüksekti.
Dört büyük hit parça vardı.
Ama yine de eleştirmenlerle savaşıyord
'INNOCENT MAN' ÇEKİLMEZ BİR ALBÜM.
Özellikle 80’lerin başında
eğer bir iş "rock’n roll" değilse,
hemen eleştiri alıyordu.
Tüm rock eleştirmenleri blues tabanlı rock’a odaklıydı.
Billy Joel ise o kalıba uymuyordu.
Bu yüzden de onların ilgisizliğini ya da küçümsemesini çekti.
Bill’le ortak yanımızdı. Kötü eleştiriler alıyorduk.
Ben bunu kişisel algılardım. İncinirdi
"Bunlar kim ki? Beni tanımıyorlar," diye düşündüm.
Rock eleştirmenlerinden nefret ettiğini biliyorum.
Bu onu fazlasıyla rahatsız ediyordu.
Tüm o eleştirmenlere gıcıktı.
Billy’yi eleştiren herkes Neredeler şimdi?
Yapmamız gerekenlerle ilgili o kadar çok şey bilen
bu insanlar nereye gitti?
Billy bu şarkılara kendinden çok şey kattı.
Yani, birçok şarkısı tamamen otobiyografik.
Adeta içini döküyor,
hayatını ve ruhunu ortaya koyuyor. Sonra biri çıkıp
bütün bunları yerin dibine sokuyor. Bu da hâliyle çok can yakıyor.
40 milyondan fazla albüm sattı, beş Grammy kazandı
ve ondan fazla single’ı altın plak ald
Ama buna rağmen eleştirmenlerin övgüsünü kazanamadı.
Eleştirmenler, farklı tarzlarda müzik yapmasını,
ona özgü müzikal kimliği olmamakla eleştirdiler.
Bazıları onu özgün olmayan taklitçi olarak gördü.
Adeta bir müzikal bukalemun gibi.
Bu suçlamalar, Billy Joel’un biraz savunmacı olmasına sebep oldu.
Bence kötü bir şey değil. "Rönesans" olarak görüyorum.
Ben sürekli değişirim.
Her tür müzikle ilgileniyorum.
Eğer zaten Billy Joel’u sevmeye eğilimli değilsen,
çok yönlülüğü aslında bir yük hâline geliyor.
Pek çok eleştirmen Billy Joel’e
bir nevi fırsatçı gibi görüyordu.
Bu adamın kendi kimliği yok deniyordu.
Radyoya çıkmak için her şeyi yapardı, dediler.
Ne moda varsa onu takip ederdi, denild
Evet, güzel şarkılar yazıyor
ama özgün değil, deniyordu.
Eleştirmenler onun müziğini hiç takdir etmedi.
Onlara göre müzikalite kötü bir kelimeydi.
Farklı tarzlardan etkilenmiş olsa da
onda bir samimiyet var.
Ve insanlar buna gerçekten tepki veriy
Onu tanıyormuş gibi hissediyorlar.
Duygularına yanıt veriyorlar.
Billy Joel’un şarkılarına bakarsan direkt anlatır.
Gizli anlamlar ya da süs yoktur. Açıkt
Çok açık sözlüdür, ne dediği nettir.
Nereden geldiğini ve ne dediğini bilirsiniz.
Çok fazla metafor ve benzetme kullanmıyorum.
Nasıl konuşuyorsam,
nasıl düşünüyorsam öyle yazarım.
Eleştirmenler belki de bu yüzden onu küçümsedi.
Ama bu da tam olarak
Amerikan Şarkı Kitabı'ndaki
en iyi söz yazarlarının yaptığıydı.
O, klasik formda şarkı yazan
az kişiden biri.
Nakarat, kıta, orta bölüm,
ton değişimi, kapanış
Bu tarz artık yok olmak üzere. O hâlâ yapıyor.
Ben onun yapı kurmasına hayranım.
Ve bu şarkıları kalıcı yapan da bu zat
Her şeyi anlat ona
Hissettiklerini söyle
Pek çok eleştirmen Innocent Man'i beğenmedi.
Ne yapayım yani?
"Ben ne istiyorsam onu yaparım."
"Kendi dinlemek istediğimi yapmak istiyorum."
Hayatımda gördüğüm en iyi rock konseriydi!
Billy! Billy! Billy!
Billy, Billy!
Teşekkürler, Billy!
O noktaya kadar onu hiç bir dergi kapağında görmedim.
Yanında biri vardı, sarılmışlardı.
Sonra paparazziler peşini hiç bırakmad
Patladı.
Londra’nın paparazzileri iş başında.
Christie yıllarında her şey çok yoğund
Artık o da bir ünlü olmuştu.
Ama ben hiç rahat olduğunu görmedim.
Christie, buraya bakar mısın?
İlk kavgamız
paparazziler yüzündendi.
Billy onlara çok kaba davrandı.
Ona dedim ki: "Gülümse geç. Daha kolay
"Yoksa kötü pozlar çıkar,
onları basarlar."
"Bir kere gülümsersen,
çeker giderler."
Sonra bu olayı şakaya dönüştürdük.
Kamera görünce ben poz verirdim,
o da surat yapardı.
Her yerde bunu yapmaya başladık.
Ama her zaman kadınımdır benim
O hiçbir zaman geri adım atmazdı
Birlikteydiler, çıkıyorlardı.
Ona sordum:
"Evlenecek misin?"
"Sence evlenmeli miyim?" dedi.
"Bence evlen" dedim.
"Evet, bence evlenmelisin."
Pop-rock şarkıcısı Billy Joel
bu gece New York'ta dünyaevine giriyor
Eşi model Christie Brinkley.
Âşık olmama rağmen
Biz limanda evlenmek istedik.
Arkamızda New York silueti, özgürlük heykeli
Düğün harikaydı. Hepimiz oradaydık.
Ben, Steve ve Brian düğün kadrosundayd
45'lik plaklarımı aldı, DJ'e verdi.
O şarkılar çaldı bütün gece boyunca.
Çok kişi vardı.
Müzik sektöründen, moda dünyasından
Tüm grup oradaydı,
arkadaşlar, aile.
Hem eğlenceliydi, hem de çok gösterişl
Büyük bir olaydı.
"İşte bu şöhret" dedik.
Romantizme hazır değilim, dememiş miyd
Bugün 15 Aralık 1985.
Yeni kasabamız East Hampton'dayız.
Çok güzel, değil mi?
Merhaba! Artık bu yol bizim evin giriş
İlk yıllar gerçekten çok eğlenceliydi.
İşte geliyor! Yaşasın!
Her şeyi daha önce yaşamış biri mi?
Sen geldiğinden beri her şey değişti Aynı durum değil artık
Eve döndük!
Denizciler döndü!
Yarın
Çok uzakta gibi geliyor
Bu gece
Sonsuza dek sürsün
Biri biraz kilo mu almış acaba?
Doğuma sadece dört hafta kaldı.
Üç hafta ve birkaç gün.
Bugün 16 Aralık. Bir dahaki çekimde
Belki de doğum hikâyesini anlatırız.
Kapak modeli Christie Brinkley ile şarkıcı Billy Joel
Artık gururlu bir anne ve baba.
Brinkley dün gece 3 kiloluk bir kız çocuğu doğurdu.
Doğum, Manhattan’daki bir hastanede ol
Bence insan
anne-baba olmadan büyüyemez. O an her
artık seninle ilgili olmuyor.
Hayata bakışın tamamen değişiyor.
Koşulsuz bir sevgi bu.
Daha önce böyle bir şey hissetmedim. Ta ki o ana kadar.
Bu benden daha önemli. Bu her şey deme
Bu gelecek.
Ondan ben sorumluyum.
Doğru şeyi yapmak zorundayım.
Hadi bakalım.
Hatırlanacak bir an bu
Sonsuza dek sürmeyecek
Benim babam yoktu.
Hiç sahip olamadığım baba olmak istedi
Benim için çok önemliydi.
-Merhaba! -Selam!
Ben East Hampton’da büyüdüm.
"Annemle babam çok popüler," diye düşünürdüm.
Ünlü olduklarını bilmiyordum.
Kendimi yıldız sanıyordum
çünkü bana öyle davranıyorlardı.
Hep beni çekerlerdi, hep beni överlerd
Aile müzikallerinin başrolü bendim.
Baba, baba, baba!
İşte benim.
Baba! Baba!
Billy piyano çalmaya başlardı,
o da hemen eşlik ederdi.
Şarkı söylerdi.
Her gün birlikte şarkı söylerdik.
Büyükannemle beraberken, ben ona Nanny Roz derdim,
o da hep şarkı söylerdi.
Müzikallere tutkusu inanılmazdı.
Showboat adlı müzikalden bir şarkı var
O benim Bill'im...
Babamın ismi o şarkıdan geliyormuş.
Roz bambaşka bir insandı.
Billy’yle müzikal şarkıları söylemeyi severdi.
Broadway şarkılarıyla sürekli eğlenirlerdi.
Farklı aksanlara girer, oyun yaparlard
Artık kahve içmeye bile gelmiyorsun.
Birlikte şov yapmayı çok severlerdi.
Biri bebeğim için
Ve biri de yol için
Büyükannem çok dışa dönüktü.
Hatta bazen fazlasıyla.
Duyguları taşar gibiydi.
Çok tutkulu yaşardı.
Bir şarkı söylerdi,
sonra ağlamaya başlardı.
Böyleydi.
Tahmin edilemezdi.
Duyguları çok dengesizdi.
Bu durum, annesinin düzensiz davranışları Billy için zordu
Bence onun hâline karşı çok anlayışlıy
Bekâr bir anneydi.
Ve hep oradaydı. Hep.
O asıl motivasyon kaynağımdı.
Benim destekçimdi.
İyi günde de kötü günde de onu çok severdi.
O da Billy’nin başarısıyla gurur duyuyordu.
Tüm dünyayı gezmesine bayılıyordu.
Bak Alexa, Big Ben orada. Şu büyük saate bak!
Il Torcello, Venedik’in ilk başkenti.
Turnede olmak hoşuma giderdi.
O büyük turne ailesinin bir parçası olmak güzeldi.
Mümkün olduğunca onlarla gitmeye çalıştım.
Billy’nin Alexa’yla
vakit geçirmesi çok önemliydi.
Ben
Masum bir adamım
Evet, öyleyim.
Hayranların her istediğini alacak mı?
Her şey değil ama çoğunu.
Kulis eşyaları, makyaj malzemeleri Güzel şeyleri var.
İnsanlar onlarla çift olarak bağ kurdu
Zıt kutupların çekimi onlara ilginç geldi.
-Merhaba, ben John Malkovich. -Ben Billy Joel.
Cindy Crawford’la evli olmanı takdir ediyorum.
Yok, ben Christie Brinkley’le evliyim.
Tabii canım.
Nylon Curtain’ı çıkardım,
sonra An Innocent Man geldi.
Yeni doğmuş bir kızım vardı.
Tek başıma bir odada oturup
şarkı yazmak istemedim.
Ailemle vakit geçirmek istedim.
Bu yüzden birkaç yıl uzak durdum.
Ama eninde sonunda geri dönmem gerektiğini biliyordum.
Hadi armoni yap.
Yazmak bu kez biraz zordu.
Önceki albümlerdeki hırsım yoktu.
Bunu albümde duyabiliyorum.
Bir bölüm daha eklemeliyim.
Köprü olabilir ya da
Şarkı yazarken piyano bazen
bana 88 dişli bir canavar gibi gelir.
Sanki ellerimi ısırmak istiyor.
İlham gelmez.
Ama geldiğinde
olana kadar da oradan kalkmam gerekir.
Çünkü kuruluk hissi çok kötüdür.
Her zaman yalnız yazdım.
Bu çok yalnız bir iştir.
Yazarken yalnız olmak isterim.
Yoksa dikkatim dağılır.
Kendimi mağarada hissederim, gerçek bir mağara adamı gibi.
Asabi, huysuz ve karamsar olurum.
Her tür duyguyu yaşarım.
Dünyadan tamamen kopmuş hissederim.
Ama yalnız kalmam gerekiyor.
Kendi boşluğumda olmalıyım.
Bu yüzden bu iş çok yalnızdır.
Benim için esas dil müziktir. Müzikte hep bir mesaj vardır.
Sözlerden önce bile. O mesaj oradadır.
Ama onu bulmak zahmet ister.
Davullar bu odada harika duyuluyor.
Davulları duymuyor musun?
-Ses iyi mi? -Müthiş.
-Lib, istersen gidebilirsin. -Söyle.
Söyle hadi.
Phil Ramone bana dedi ki,
Ray Charles seninle şarkı söylemek istiyor.
"Onunla yazabileceğin bir şarkı var mı?" dedi.
Ray Charles’a hayatım boyunca hayrandı
Belki de en sevdiğim şarkıcıdır.
"İkimizin ortak noktası ne?" diye düşündüm.
Hayatımızın en sabit şeyi neydi?
Piyano.
Seans için Los Angeles’a uçtuk.
Ray Charles içeri girdi. Donup kaldım.
"Tanrım, bu gerçekten o.
Gerçekten Ray Charles."
"I’ve come far from the life" kısmı senin.
Köprüyü bitireceğim.
-Söylemeye devam edeyim mi? -Evet.
Phil Ramone,
"İkiniz de piyano çalın," dedi.
Ve buzlar hemen çözüldü.
Bu ortak bir bağdır.
İkimiz için de duygusal bir şey.
Ve şimdi Ray Charles’la şarkı söylüyor
Çok gözüm korkuyordu.
O halleder
Her şeyin üstesinden gelir
Piyanom
İhtiyacım olan tek şey
Piyanoyu bir ömür süren
aşk gibi anlatması
Buna bayılıyorum.
Ray Charles’ın eşlik etmesi dâhice.
Müthiş.
Gereken tek şey
Elimdeki güç
Ve piyanom
Bana iyi gelir
İşte bu.
-Evet evet, bu güzel. -Bu çorba.
Çorba zamanı. Çorba zamanı.
Günün çorbası, evet işte bu.
Rahatlayınca olan bu.
Aynen öyle! Tam olarak bu!
Bir, iki
Bir, iki, üç, dört!
The Bridge sonrası tüm dünyayı gezdik.
Her yerde sahne aldık.
Fransa’da bolca konser verdik.
Hollanda'ya da gittik. Londra’ya uçtuk
1989’da Berlin’de çaldık. O sırada duvar yıkıldı.
Almanya birleşince ilk orada sahne alan bizdik.
Uzun bir konuşma hazırlamıştım.
Sen hep özel yerlere gitmek isterdin.
Herkesin ulaşamadığı yerleri seçerdin.
Başkalarının gitmediği Rusya gibi yerlere "evet" derdin.
Bu iki haftalık deneyimden
ne bekliyorsun?
Arkadaş edinmek,
insanları müziğimle mutlu etmek
ve bunu sürdürülebilir kılmak.
Bu adam bizi evine davet etti.
-Müziğiniz çok güzel. -Teşekkürler.
Pop müzik, gençler için evrensel bir dildir.
Siyasetçiler büyük ilerleme kaydedemiy
Bazen diyaloğu sanatçılar açmalı.
Güle güle, teşekkürler.
Harika bir seyirci vardı.
Rock müzik için çok heyecanlıydılar.
Rock yapmak istiyorlardı.
Rus halkı tam da böyleydi.
Bizimle vakit geçirmek istediler.
Votka masaya gelirdi.
Kapağını açıp direkt fırlatırlardı.
Votkanın kapağı geri takılacak türden değildi.
Çıkarıp attığın bir şeydi.
"Yeniden kapatacak kapak yok mu?"
"Neden olsun ki?" diye cevap verdiler.
"Niçin?"
Piyanoyu parçaladığımda çıldırdılar.
Daha önce hiç görmemişlerdi.
Zengin Amerikalılar ekipmanlarını kırıyor.
"Bize mi kızdı?"
"Bu gece neyi parçalayacak?"
Ba-ba!
Alexa, baban helikopterde!
Bak, baba!
-Leningrad’dan iki gün önce döndüm. -Evde olmak nasıl hissettiriyor?
ABD'de yaşadığım için çok mutluyum
ABD’de yaşadığım için çok mutluyum!
Gerçekten çok iyi hissediyorum.
Dönmüş olmak harika.
Bu kez Maine'e gidiyoruz. Yeniden yollardayız millet!
Şu ana kadar
Bantam Lake’e geldik.
Christie, Bantam Lake’i göstersene.
Maine’den başlayıp kıyı boyunca dolaşt
Sahilden içeri zigzag yaparak gittik.
Küçük kasabaları keşfetmek büyüleyiciy
Menemsha, tam benim tarzım
Her kasabada garson
ya da restoran sahibi diyordu ki:
"O büyük arsayı siz aldınız, değil mi?
"Hayır, biz almadık."
Ve sonra şöyle derlerdi, "Ah, evet, ev
Benden bir at almıştınız"
"Yok, biz değiliz."
Bu ilginç.
Daha çok sürmektense burada kalmamıza
sevindim açıkçası.
Gün ışığı azalıyor.
Sürekli biriyle karşılaşıyorduk.
"Şu Kuzey Karolina'daki oteli siz aldınız"
ya da buna benzer bir şey diyorlardı.
"Hayır, biz almadık."
Yavaş yavaş düşünmeye başladım.
Menajerinin parayı kendi çıkarına kullanıyordu.
"Vay canına, her yere
özel jetle uçuyor.
Yarış atları alıyor.
Her kasabada mülkümüz var sanılıyor" diye düşündüm.
Biliyorum ki dertlerin var
"Burada bir gariplik var," dedim.
Ama benim de dertlerim var
Billy'e dedim ki: "Frank Weber seni dolandırıyor."
Ama bunu duymak istemedi.
Manhattan’da bir dairem vardı.
Renovasyon gerektiren bir eve bakıyord
Ama masraflarda sıkıntı olduğunu duydu
Müzik sektöründen tanıdıklarım diyordu
"Bu kadar hit çıkardıysan paran bitmiş olamaz.
Nerede bütün o para?"
Ve buna cevabım yoktu.
Mali işlerin takibini pek yapmamıştım.
Her hayata biraz yağmur düşer
Billy beni aradı ve dedi ki:
"Evimi ödemek için param yok."
Dedim ki, "Frank'in evi nasıl ödeniyor
"Daha az masrafı var" dedi.
"Ah Billy, çok safsın" dedim.
Hepimiz bazen karanlıkta yürürüz
Frank artık sırdaşı gibiydi. Güvendiği bir danışmana dönüşmüştü.
Billy bana parasının azaldığını söyled
Kariyerinin bu noktasında, bu imkânsız
"Param yok" demek, bir saçmalıktı.
Bir sorun vardı.
"Listelere giren şarkıların var.
"Turnelere çıktın, paran olmalı.
"Niye paran yok? Sorun ne?"
Bana dedi ki:
"Kendi işine bak."
İlk söylediğimde şöyle dedi:
"Onu senden çok daha uzun zamandır tanıyorum."
Onu ailesi gibi görüyordu.
"Bak, seni seviyorum. Sadece seni korumaya çalışıyorum" dedi
"Seni kandıranlar var."
Billy ona güveniyordu.
Benden çok ona güveniyordu.
Bunu duymak da beni çok üzdü.
"Neden bir denetçi tutmuyorsun?
Yanlış giden bir şey var demiyorum.
Sadece biri gelip hesaplara bakmalı" dedim.
Denetim yapılmasına izin verdim.
Ve sonunda anladım ki,
sahip olmam gereken paranın yanına bile yaklaşamıyorum.
Bu beni darmadağın etti.
Bu kadar olmalıydım Ama şu kadardım.
Billy Joel, 1980'den beri menajeri olan Frank Weber’a
90 milyon dolarlık dava açtı.
Bağımsız denetime göre:
"Frank, Billy’yi
kendi bankası gibi kullandı."
Frank Weber sadece menajeri değil,
Billy’nin eski bacanağıydı.
Ayrıca kızının vaftiz babasıydı.
Devlete 5 milyon dolar borcum vardı.
Zannettiğim kadar param yoktu.
Bu beni mahvetti.
Billy’nin kör bir sadakati vardı.
Frank’e de bu kör sadakati gösterdi.
Ama sonunda bu sadakat kırıldı.
Bu büyük bir duygusal sarsıntıydı.
Güvendiğim bu adam beni kandırmış
Ne kadar aptalmışım!
Ne kadar safmışım!
Bu çok yıkıcıydı.
Billy için çalışmaya başladığımda, şarkılarının hakları bile onun değildi
Benim yönlendirmemle,
tüm haklarını
geri aldık.
Frank Weber, hep Billy’nin iyiliğini düşündüğünü söyled
Dava açılınca şoke olduğunu belirtti.
Billy'ye göre o müziği üstlenirdi,
ben de işleri yürütürdüm.
Frank, suçlamaları reddetti.
Bahsi geçen yatırımların
krize denk geldiğini savundu.
Bu olay babam için hayatını değiştiren trajik bir olaydı.
Para adamı zengin ediyorsa
Güvenine ihanet ettiğinde dostluğuna ihanet etti.
O zaman asla olamayabilirim
Bu onu mahvetti.
Büyük bir acı duydu.
Ben küçük çaplı bir işletmeci olacağım
Bütün param neredeyse bitmişti. Bunu öğrendiğimde
öfkelendim.
Her şeye yeniden başlamam gerekti.
Yeni şarkılar yazmalı,
kayıt yapmalı,
sahneye çıkmalı, ve o parayı geri kazanmalıydım.
Çünkü bir ailem vardı. Bir çocuğum var
Eşim, akrabalarım vardı.
Herkesi ben geçindiriyordum.
Yoruldun mu?
Çok yorgunum. Hiç durmadım.
Endişeliydim. Bu evliliğime zarar verecek.
Kızıma da zarar verecek.
Kırgınım. Bu beni sinirlendiriyor.
Onlarla olmak istiyorum.
Para yüzünden bunları yapmak istemiyor
Ama başka seçeneğim yoktu.
Çalışmam gerekiyordu.
Bu noktada, kariyerinde
Madison Square Garden’da ardışık konserler veriyordu.
Boston’da da öyle.
Parayı yeniden kazanmak,
dava açıp
yıpranmaktan daha iyiydi.
Çünkü bu çok yıpratıcı bir süreç olacaktı.
Yıpranacaktı
Karar verildi.
Gücünü tüketmek yerine kolları sıvadı.
Long Island’ın yazarı, bestecisi, sesi: Billy Joel!
Yankee Stadyumu’na geliyor!
Adam her albümde daha da büyüyor.
Çünkü hâlâ sade biri gibi davranıyor.
Tüm o yeteneklerine rağmen.
Sonda üç şarkılık
bir encore yapalım mı?
Bu harika olur, gerçekten iyi fikir.
Rock'n roll, Billy Joel!
Ne söylediği umurumda değil, Billy Joel’u izlemek istiyorum.
Müthiş bir sahne sanatçısı. O kadar yetenekli ki.
Sırf Piano Man şarkısını duymak için Ohio'dan buraya kadar geldik.
Ben "Alexa"nın aşağı doğu tarafındayım
Ve Block Adası'nda seyrediyorum
Vineyard'a doğru bir rota belirledim
Ama bu gece Nantucket'a gidiyorum
Birçok müzisyenin başına gelir.
Faturalarım ve giydirmem gereken Çocuklarım var
Biz finansla ilgilenmeyiz.
Para için değil, müzik içindi.
Tüm yerliler gibi
Ben de evimi satmak zorunda kaldım
Ayrılmak için fazla gururluyum, İliklerime kadar çalıştım
Sadece Downeaster "Alexa"ma Sahip olmak için
İş adamı gibi düşünmek hoşuma gitmezdi
Sanatçı olmak istedim.
Sadece müziği ve yaratıcılığı düşünmek istedim.
Bunlardan daha üstündüm.
Bok varmış. Bunların üstünde falan değildim.
Bir kaptan nöbette uyuyamaz
Şarkılarımı korumam gerekti. Onlar benim çocuklarımdı.
Bana ait olduklarını kabul etmeden, onlar sanki yetimdi.
Gardiner Körfezi'ndeki çandan
Yönetimi devraldım.
Bir daha da geriye bakmadım.
Karada bana güvenen insanlar var
1989, Billy Joel için büyük değişim yılıydı.
40 yaşına girdi, menajerini kovdu. Gruba yeni müzisyenler ekledi.
Ve üç yıl aradan sonra bir albüm çıkar
Adı, Storm Front.
BILLY ÖFKELİ, KÖTÜ YÖNETİMDEN BESLENEN BİR ÖFKE.
PARASI BİTEN BILLY JOEL BATAKTAN ÇIKMAK İÇİN SIKI ÇALIŞIYOR.
Bayraktaki işaret kasırga işareti.
Kırmızı zemin, siyah kare ortasında.
Bu bayrak varsa, hiçbir yere gitmezsin
-Bu bir uyarı mı? -Evet.
Bir şey olacak demektir. Bir fırtına geliyor.
Ve huzursuzum
Açık sulara çıkmak istiyorum
Sahil Güvenlik direğinden
Kırmızı bayraklar dalgalanıyor
Favori Billy Joel albümün hangisi?
Zor bir soru ama benimki:
Storm Front.
"Çok geç bir döneminden" derler.
Ama kariyerinin bu geç döneminde,
böyle etkileyici bir albüm
yapan kaç kişi var?
Öyle değil mi?
16 yılı aşkın kariyerden sonra bile,
her albümde farklı bir şey yapmaya çalıştı.
Bu kez yapımcıyı değiştirdi:
Foreigner’dan Mick Jones.
Phil Ramone’la bir sorunum yoktu.
Ama bu kez besteci bir yapımcı istedim
Ve bir enstrüman çalan biri. Mick Jones öyle biri.
Phil Ramone’la 80’lerin sonuna kadar çalıştım.
Ama artık bir monotonluk var gibiydi.
Değişim zamanı geldiğini fark ettim.
Phil kırılmıştı, bunu biliyordum.
Çünkü güçlü bir bağ vardı.
Adeta bir ayrılıktı bu.
Beraber çalıştığın ekip, bir süre sonra ailen gibi olur.
O çemberden kopmak zordur.
Alıştığın şeyleri bırakmak kolay değil
Burada duruyorum
Tüm dünyanın görmesi için
Ama Billy’nin bunu yapması gerekiyordu
Güncel kalmak için değişmeliydi.
Senin bilmeni istedim
Utanmaz
Billy her albümde değişiklik yapardı.
Ama bu albümde fark gerçekten büyüktü.
Harry Truman, Doris Day Red China, Johnnie Ray
South Pacific, Walter Winchell Joe DiMaggio
Joe McCarthy, Richard Nixon Studebaker, Televizyon
Kuzey Kore, Güney Kore Marilyn Monroe
We Didn't Start the Fire, Storm Front albümünün
ilk teklisiydi.
Ve çok ilgi gördü.
Rosenbergs, H-Bomb, Sugar Ray, Panmunjom
Brando, Kral ve Ben, ve Çavdar Tarlasında Çocuklar
Eisenhower, Vaccine, İngiltere'nin yeni bir kraliçesi oldu
Marciano, Liberace Santayana güle güle
Yangını biz başlatmadık
Hep yanıyordu
Bu şarkıyı yazarken,
haber başlıkları fikrini oluşturmaya başlamıştım,
yıllara göre başlıklar çıkardım.
Başlıklar üst üste geliyor.
Joseph Stalin, Malenkov Nasser ve Prokofiev
Rockefeller, Campanella Komünist blok
Bu başlıklarda hissedilen şey, tarih.
Dien Bien Phu düşüyor, Rock Around the Clock
Lübnan, Charles de Gaulle, Kaliforniye beyzbol,
41 yaşında
liseyi bitirmemiş bir adam,
şimdi okul çocuklarının idolüydü.
Bazı öğretmenler bu şarkıyı
Susam Sokağı kadar faydalı buluyordu.
We Didn't Start the Fire
Billy’yi kariyerinin zirvesine taşıdı.
O artık Amerika’nın en büyük yıldızlarından.
-Billy Joel. -Billy Joel.
Turne provası yeni başlamıştı.
Aralık ayında sahnede olacağız.
Uzun bir turneye çıkıyoruz.
Yolculuk kısmından hoşlanmam. Ama sahnede çalmayı çok severim.
Müzisyenler beraber çalarken eğlenince
bu işe neden başladığını hatırlarsın.
Dünyanın zirvesindeymiş gibi hisseders
Bana şakacı de, bana aptal de
Şu anda tamamen havalıyım
Kristal kadar berrak Bıçak kadar keskin
Hayatımın en güzel dönemindeyim
I Go to Extremes şarkısı yaşamındaki iniş çıkışları anlatıyordu
Aile babası ile zorluk çeken sanatçı kimliği arasında
gidip geliyordu.
Canım, neden aşırıya kaçtığımı bilmiyo
O dönem neler yaşadığını bilmiyorum.
Ama çabalayan biri olduğunu görüyordum
Ama hangi müzisyen
sahnede veya müziğiyle güvende hissetm
Orası seni asla sırtından vurmaz.
Eminim ki onun güvenli yeri orasıydı.
Canım, neden aşırıya kaçtığımı bilmiyo
Şarkı biraz da manik bir ruh halidir.
Neden aşırıya kaçıyorum?
Neden her zaman çaresiz kalıyorum?
Bu hep keyifli olmuyor.
Bir yöne çekiliyorsun, sonra öbür yöne
Ve bunu fark edince diyorsun ki: "Benimle yaşamak zor olmalı."
Bu bana annemi hatırlatıyor. Çünkü o da çok inişli çıkışlıydı.
Bazen depresifti, bazen coşkulu.
Yani bu bizde genetik olabilir.
Storm Front turnesindeydik.
Ve Billy'nin dağıldığını gördüm.
Bu kez gerçekten çok kötüydü.
Provaya geliyordu ama tamamen dağılmış gibiydi.
Yaşadığı şeyler çok ağırdı. Acısını bastırmaya çalışıyordu.
Davullarda bir şey yapmamı söylerdi,
sonraki gün niye öyle çaldığımı sorard
Diğer grup üyeleri,
"Sen dün öyle dedin," derdi.
O da şaşırırdı: "Gerçekten mi?"
Hatırlayamıyordu.
O dönemde Billy sarsılıyordu.
Hayatında çok fazla şey çözülüyordu.
Bir gece yatakta uyandım. "Billy nerede?" dedim.
Çevredeki barları
aramaya başladım.
Biri dedi ki, "Evet, burada."
"Tamam. Sadece yerini öğrenmek istedim
bir şey söylemeyin" derdim.
Birkaç kere böyle şeyler oldu.
Ve bu beni endişelendirmeye başladı.
Ama Billy bu konuları konuşmazdı.
Bastırmayı tercih ederdi.
Pek çok sanatçı bağımlılıkla boğuşur.
Çünkü bir çıkışa ihtiyaçları vardır.
Bir de eğlence dünyasının sürekli baskısı var.
Sahne baskısı.
Herkesi aynı anda memnun etme baskısı.
Annemle evliliğini sürdürme baskısı.
Ve bir yandan da turneye devam etme.
Bence dünyanın yükünü omzunda hissetti
Ve bu da onu içkiye yöneltti.
Şu an ne üzerinde çalışıyorsun?
Yeni bir albüm yazıp kaydediyorum.
Burada, Long Island'ın doğu ucunda.
Küçük bir stüdyo kurdum.
China, çok ham bir miks, 16.12.1992
Bunu Shelter Island'da
yapmak istedi.
Çünkü orada kendini dengede hissediyor
Kayıtları derliyorum.
Başlık alternatiflerinden birisi, The Shelter Island Sessions
Düşüncesi şuydu: "Nerede doğduysa, orada büyüsün."
Billy bu kez yapımcılığı da üstlenecek
Şarkıyı yazıyor, stüdyoyu yönetiyordu.
Ama hepsini birden yapamazdı.
Çok fazla iş vardı kafasında.
"Bir yapımcı bulmalıyım," dedi.
Ve Danny Kortchmar’ı aradı.
Önce kayıtları alıp başka bir stüdyoda
neler var diye dinlemeye gittik.
"Bunlar hakkında ne düşünüyorsun?" ded
Dedim ki: "Üç şeyi gerçekten çok sevdi
Besteci harika.
Klavye çalan müthiş. Vokal zaten şahan
Geri kalanı berbat."
Grup artık çok rahat davranıyordu.
Sanki sadece görev icabı çalmışlardı.
"İzin ver, kendi adamlarımı getireyim.
Olmazsa eski düzene dönersin.
Zarar da olmaz" dedim.
Alıştığım bir şey olsa bile,
yeni fikirlere kapımı kapatmam.
Ve duyduklarımı da beğenmiştim.
Ama karanlıkta
Işığını görüyorum
Duydum ki Billy başka grupla stüdyoday
"Billy’yi arayayım," dedim
Dedi ki: "Ne istiyorsun?"
"Ne oluyor, anlat?" dedim
"Olay ne demek,
sen aradın beni," dedi
"Billy, ben biliyorum," dedim
"Lib, bunu denemem gerek," dedi
"Bir şarkılık deneyeceğim."
Bir şarkı oldu iki, üç derken
tüm albüm bitti.
Yeni sayfa açma zamanı gelmişti.
Billy bunu sert şekilde yaptı
Kendisi uzun yıllar davulcumdu.
Ama artık yürümüyordu.
Tempomuz farklıydı.
Özel hayatlarımız da öyle.
Boşanma gibiydi, zorluydu
Ortamda gerginlik oluştu.
Kırgınlıklar, öfke vardı.
Birçok alınganlık vardı.
Bunun için üzülmüştüm.
Ona bir faks çektim.
"Billy farkındayım. Albümde senin adın yazıyor, karar seni
Ama bir gün yardım gerekirse buradayım
Ama Danny yardım isterse, unutsun o iş
Billy de bu faksı
stüdyonun duvarına astı.
Pek çok kişi bana kızgın.
Liberty’ye yanlış yaptığımı düşünüyorl
Ama bahane üretmeyeceğim.
Yürümüyordu, o kadar.
Lib biraz kırgındı
ama barıştık. Artık yine arkadaşız.
Sağ elimizle Si, Re ve Fa diyez basıyoruz.
Sonra Si, Re, Mi.
Ve La ile Do diyez.
Onun dâhi olduğunu bilirdim.
Ama stüdyoda ne kadar iyiymiş, şaştım.
Avrupa müziğini popa yedirmesi,
kimsenin yapmadığı bir şeydi.
Herkes halk müziği
ya da blues çıkışlıydı.
O müziğe çok kullanılmayan başka unsurlar kattı.
Sağ el, Sol, Re, Fa diyez
Neil Diamond’ın bir sözünü okumuştum.
Şarkı yazarlığı konusunda nasıl rahatladığını anlatıyordu.
"Artık Beethoven olmadığım için kendimi affettim" demişti.
Ben bunu yapamamışım.
Beethoven olmadığım için kendimi affedememiştim.
Kendimi hep hırpaladım.
Çünkü Beethoven en büyüğüydü.
Benim müzisyen olarak geçmişim
klasik müzikle başlamıştı.
Babam klasik müzik çalardı.
Annem de radyoda klasik müzik dinlerdi
Çoğu çocuk
radyoda pop dinler.
Ben Mozart, Bach, Beethoven dinlerdim.
Ve büyülenmiştim.
Bu klasik geçmişimi şarkı yazarken hep kullandım.
Sözsüz de çalınabilir olmalıydı.
Mesela, Uptown Girl
bir Mozart eseri olabilirdi.
Ve bu durum şarkılarımın çoğuna yansıd
This Night tamamen Beethoven’dan alınm
Pathétique sonatından.
Beethoven’ın en melodik hâli.
Pathétique’teki temayı aldım This Night’ın nakaratına koydum.
Ona referans verdim.
Albümün arkasında yazıyor: "L.v. Beethoven".
"Beethoven'dan çaldı!" dediler. Hayır, çalmadım.
Para ödemedim ama çalmadım da.
Tanışıklığımız uzun yıllara dayanır.
Downeaster "Alexa"da keman çaldım.
Ve gördüm ki klasik müzik tutkunu.
Piyano çalabiliyor. Orkestrasyon yapabiliyor.
Onun armonik ilerlemelerine hayranım.
Allentown mesela, küçük armoni geçişleriyle dolu.
Bu geçişleri nasıl yapıyor diye hep merak etmişimdir.
Klasik müzikte de aynıdır bu.
Hepimiz devlerin omuzlarında duruyoruz
Müzik havadan çıkmaz.
Çalışmak ve öğrenmek gerekir.
Yapılanı alırsın.
Olanı alır, dinler, özümsersin.
Sonra da kendi imzanla yansıtırsın.
Müzik böyle yaşar.
Aslında tam çalmayı bilmiyorum.
Sol elle arpej yapıyorum.
Hiçbirimiz bir test tüpünde büyümedik.
Hepimizin ilham aldığı kaynaklar var.
Farkında bile olmadan çalıyor olabilir
Kafası armonik yapı dolu.
Piyano başına geçince
saf içgüdüyle ilerliyor. Ve bu içgüdül
klasik müzikle, çok sevdiği blues ve rock’la dolu.
O albüm tam bir yolculuk.
Bir şarkı öbürünü doğurdu.
Adeta bir şarkı döngüsü var.
Benim yazma şeklim böyle.
Bir çeşit rüya hâline giriyorum.
Neredeyse trans gibi.
Bir nehir gibi akıyor her şey.
Aklıma başka bir şey geldi. Duraklama yerlerinde
Nasıl geri giriyoruz
The River of Dreams şarkısı rüyamda geldi bana.
Ritmi duyarak uyandım,
o çağrı-yanıtı duyarak, o gospel havasını yani
Gospel sanatçısı değilim.
Ama bu bana çok farklı geldi.
"Yazmayacağım bunu," dedim. "Hayır."
Hemen reddettim.
Kilise ilahilerinde olduğu gibi, çağrı ve yanıt vardı.
Duş almaya gittim, sabunlanıyordum,
bir yandan da söylüyordum
Benim bir parçam olmuş gibiydi. Peşimi bırakmadı.
"İstesen de istemesen de
bunu yazmalısın" diye düşünüyordum.
Bir şey bu kadar güçlü ve çağrışımsal olduğunda
bundan vazgeçmemelisiniz.
Yazmanız gerekir.
Zifiri karanlıkta
Çıktım yürüyüşe uykumda
Derin bir nehrin kıyısında
Yürüyüp duruyorum
Sanki bir şey arıyorum
Kaybettiğim kutsal şeyi
Ama nehir çok geniş
Karşı kıyıya geçemiyorum
Zifiri karanlıkta
Çıktım yürüyüşe uykumda
Bir arınma yaşıyordum.
İnsanlığa olan inancımı yeniden keşfetmem gerekiyordu.
Kendime yeniden inanmalıydım.
Kurtarılmaya ihtiyacım vardı.
Nehrin geniş olduğunu bilsem de
Her akşam burada yürüyorum Kıyıda durup dimdik
Karşıya geçmeye çalışıyorum
Sonunda aradığım şeyi bulayım diye
Zifiri karanlıkta
Çıktım yürüyüşe uykumda
Korku vadisinden geçiyorum
Derin nehre doğru
Bir şeyler arıyorum
Ruhumdan sökülen
Kaybetmemem gereken Benden çalınan şeyi
Albümün sonuna geldiğimde
Şarkı formunun tam bir döngüye girdiğini fark ettim.
Söz yazmaktan yorulmuştum.
Müziği ya da söz yazmayı bırakacaktım demiyorum.
Ama ben fikrimi söyledim.
Söz yazarlığı konusunda söyleyeceklerim bu kadar.
Avalon'da oturuyorum
Yağmuru izliyorum
Kafiyenin zulmünden bıkmıştım.
Herkes eve döndü
Ona pop şarkıları yazmayı neden bıraktığını sordum.
Bana bunun hayatındaki en korkunç
ve eziyetli deneyim olduğunu söyledi.
Bunun nedeni mükemmeliyetçi olması
ve bu yüzden hayatının alt üst olmasıy
Son sözlerim bunlar olacak
Yazmak bir zorunluluktur. Aç olmak gibi bir şey.
Eğer içinizde bu yoksa yazamazsınız.
Zamanı gelince başka sözler duyacaksın
Bence Famous Last Words eserini yazdığında,
"Artık kendimle rekabet etmek istemiyorum.
Just The Way You Are, The Stranger ya da diğer eserlerle
karşılaştırma yapılmasını istemiyorum. dedi.
Sonunda bir filozof gibi düşünüp
"Şimdi sessiz kalıp stoacı olayım" demelisiniz.
Buna saygı duyuyorum.
Son sözlerim bunlar
Hâlâ bunun dünyanın doğal seyri olduğunu hissediyorum.
Yani o defteri kapattım.
Teşekkürler.
Billy yazmayı bıraktığında,
ünlü olduktan sonra herkesin şarkılarında söylediği
her şeye gereğinden fazla anlam yüklediğini
ve her şeyin şöhretinin, özel hayatının, evliliklerinin
bu sözlerde görülüp duyulduğunu anlatt
Ardından bir şey koptu. Bir şey kırıld
Bir kısmının korkudan da kaynaklandığını düşünüyorum.
Yaşlandıkça daha kötü iş yapan biri olmak istemiyordu.
Sanırım Billy, daha önce almadığı bir tür takdir istiyordu.
Ciddi, edebi, şairane.
Billy'ye yönelik eleştirel tepki yıllar geçtikçe bir nevi iyileşti,
ama sanırım bu onun için yeterli değil
Bunda biraz hüzünlü bir durum var:
Yaratıcılık pınarı gibi olan ama kuruyan bir adam.
Bu kişiyi hâlâ ortalıkta çok işlevsel bir sanatçı olarak görmek
daha önce olduğu kadar canlı bir şekil performans sergilerken
yazmayı bırakması
Bir bulmaca gibi.
Zifiri karanlıkta
Çıktım yürüyüşe uykumda
Gerçeklik çölünden
Derin bir nehrin kıyısına
Hepimiz okyanusa varıyoruz
Hepimiz nehir yataklarında başlıyoruz
River of Dreams'i yazdıktan sonra
Şarkı yazmayı bırakmam gerekiyordu.
Ama çok büyük hit oldu. Bakın şu işe.
STING, BILLY JOEL EN İYİ GRAMMY'LERİ ALDI...
O parayı geri kazanmakla kalmadı, daha büyük ve iyi bir şekilde geri dön
Belki de sıkıntıdandı.
"Beni yere serdin, siktir git. İntikamla geri döneceğim."
Son turunun üzerinden üç yıl geçti.
Ama tura çıkmak için bir numaralı albüme sahip olmak
sahneye çıkmayı çok daha kolay hâle getiriyor.
Kalabalık gecenin sonunda daha fazlası için çığlık atarken,
Billy arka kapıdan dışarı çıkıp bir sonraki gösteriye geçiyor.
Sıradaki sahne Boston'da
Ardından Philadelphia ve New York.
River of Dreams turu iki yıl devam edecek.
Sadece kızın Alexa ve Christie'nin bu durumu nasıl kabullendiğini
merak ediyoruz. Böyle uzun süren turla
Onlar da seninle geliyor mu?
Eh, zaman zaman onlar da bana katılaca
Alexa'nın şu anda ikinci sınıfta olmas
onun benimle gelmesini daha da zorlaştırıyor.
Ama bu turneye bu şekilde yapacağım
son uzun turne dememim sebeplerinden biri bu.
Gerçekten Willy Loman gibi yaşamaya devam etmek istemiyorum.
Çocuğunun büyüdüğünü görmek istiyorum.
Uzaktan babalık yapmak istemiyorum.
İlişkimiz çok eğlenceli bir şekilde başladı
ve gerçekten birlikte çok eğleniyorduk
Sonra resmen işi onu tamamen ele geçir
Turneye çıktığımda onu göremiyordum
çünkü gösteri sonrası rahatlama süreci
gece geç saatlere kadar sürüyordu.
"Ben burada ne yapıyorum?" diyordum.
"Ne yapacağımı bilmiyorum" moduna geld
"Ama yalnız olamam.
Ben ve Alexa, yalnız,
bu büyük eski evin hayat dolu olması,
aşk ve müzikle harmanlanması
kahkahalarla çınlaması gerekiyordu."
İşler kötüleşmeye başlıyordu.
Çok önemsediğim biriyle ilişkim vardı
ancak evde olamıyordum.
Ailemle olamıyordum.
Benim için çok üzücü bir zamandı.
İyi geceler meleğim Gözlerini kapatma vakti
Ve bu soruları başka bir güne sakla
O zamanda
sanırım Alexa, anne babasının ayrılacağını biliyordu.
Bir çocuk için bu travmatik bir şey.
Daima yanında olacağımı bilmeliydi.
Hep yanında olacağım diye söz verdim
Goodnight, My Angel, Lullabye.
Gözlerim dolmadan onun hakkında konuşamıyorum.
Nereye gidersen git Neresi olursa olsun
O şarkıyla ne olursa olsun,
seni asla bırakmayacağım, dedi.
İyi geceler, meleğim Uyku vakti geldi
Yine de söylenecek çok şey var
Sadece duygusal açıdan çalkantılı bir zaman olduğunu hatırlıyorum.
Zümrüt gemide yelken açtığımızda
Alkol tüketiminin daha da kötüye gitti bence gizli bir şey değil.
İçtiğinde ne yaptığını hatırlayamıyord
ve insanlara nasıl zarar verebileceğin gerçekten bilmiyordu.
Su karanlık ve derin Bu kadim kalbin içinde
İçeri girdiğinde onu öyle görmek istemediğimden
uyuyormuş gibi yapardım.
Bir gece kavga ettik
ve "Artık buna dayanamıyorum.
Alexa'yı alıp New York'a döneceğim" dedim.
Bana "Tamam, git." dedi.
Aşkın somut olmadığını anladım.
İnsan öyle sanıyor.
Ama aşkı tüketen şeyler de var.
Sonunda hepsi birikiyor.
Zor bir durumdu.
Yıkılmıştım.
Bir gün çocuğun ağlayabilir
Bu ninniyi söylersen
Öyleyse daima kalbinde
Denedim. Devam etmek istedim.
Müzik ve her şeyi düşününce
şanslı olduğumu biliyordum ama
Olmadı, o kadar.
Bir gün göçüp gideceğiz
Ninniler devam edecek
Sonsuza dek sürecek
Tıpkı bizim gibi
JOEL-BRINKLEY ÇİFTİ AYRILDI ŞÜKRAN GÜNÜ'NDEN BERİ AYRILAR
Her kalpte bir boşluk vardır
Güvenli ve güçlü bir sığınak
Yaraları kapatacak
Geçmişten gelen
Yeni biri gelene kadar
Şarkılarımın ardındakileri açığa çıkaracak
bir anahtar varsa, bunun muhtemelen
ilişkilerim olduğunu söyleyebilirim.
Yazdığım her şeyi etkileyen başka biri vardır.
Yine de çok konuştuğumu hissediyorum
Gerçek aşk her zaman bulutların üzerinde süzülüp coşkulu olmak değildi
Çoğu acıdan ibarettir.
Ve bir gülü tuttuğum her an
Sanki dikenler vardı sadece
İşte böyle, işte böyle gider
Sanırım yakında sen de öyle
Çok basit ama derin bir şey yazmak zordur.
Bu, ömür boyu sadece bir kez olur baze
...O zaman bu en büyük hatam olur
İçinde anlaşmazlıklar var.
Neredeyse her akorunda acı bir nota va
Çözülmesi gereken bir nota.
Susturulmuş bir akor. Ve gerginlik yaratıyor.
Eğer seçme şansım olsaydı
Bir nevi romantizmin sonu gibi.
Çözümsüzlük,
düşüncesi bile korkutucu.
Bu kalp kırıklığı senin olabilir
Bu yüzden bunu yazdım.
Çözülmemiş akorlar.
İşte böyle, işte böyle
Bunu bilen de sadece sensin
Geri döndü.
Piano Man'in ta kendisi, Billy Joel,
Doğu yakası turnesine yeni başladı.
Bir sanatçı turneye çıktığında
aldığınız ilk tepki
"Yeni albümün tanıtımını yapıyor" olur Bu benzersiz bir konseptti.
Bu yeni bir stüdyo albümü olmadan çıktığımız ilk tur.
Bizim için de bir yenilik.
Yıl bitene dek Avrupa,
Asya ve ABD’de yüzden fazla konser verecek.
Yollarda yorgun düşmüş hâlde ama sahnedeki o iki saat için
hâlâ tutkuyla seviyor işi.
Çık ortaya Virginia, bekletme beni
Katolik kızlar çok geç başlıyor
Er ya da geç iş kadere kalıyor
O zaman neden o kişi ben olmayayım
Müzik performansı sırasında sahnede her şeyini vermelisin.
Kendini tutamazsın.
Bu işin getirdiği bir coşku var.
O dönem o coşkuya ihtiyacım vardı.
Yalnızca iyiler genç ölür
Ben de öyle dedim
Yalnızca iyiler genç ölür
İşte o zaman Elton turnelerine başladı
Bu gece sahnede Piano Man ile Rocket Man buluştu.
Böylece bazılarına göre yüzyılın turnesi başladı.
Cuma gecesi partine daldım
Cumartesi özür diledim
Pazar geldi, beni darmadağın etti
Rekabet olduğu algısının farkındaydım.
Sürekli Elton'la karşılaştırıldım. Çünkü o benden önce parladı.
O dönem buna içerledim,
ama zamanla aştım.
Haklı olabilirsin
Deli olabilirim
Aralarında sağlıklı bir rekabet vardı.
Farklı tarzlarda piyano çalıyorlardı,
bu yüzden birbirlerini sahnede çok iyi tamamladılar.
Beni kurtarmaya çalışma
Elton’la turneye çıkmak
bir yaz kampı gibiydi. Çok eğlenceliyd
Ve aralarındaki dostluğu izlemek hoşuma giderdi.
Kuliste kaç kıyafet var?
Son zamanlarda çoğunu verdim. Şu an yaklaşık 20 kıyafetim var.
-20 mi! -Daha fazlası geliyor.
-Senin kaç tane var? -Sadece bu.
Hem biz keyif aldık, hem de izleyenler çok sevdi.
Seyirciler giderek arttı.
50, 80 bin kişiye kadar çıktı.
Turne tam 16 yıl sürdü.
Haklı olabilirsin
Bir, iki, bir, iki, üç, dört dedim
Son zamanlarda duyuyoruz ki
pop müzik senin için bitti.
Tam zamanlı olarak
klasik müziğe yöneldiğin söyleniyor.
-Doğru mu bu? -Evet.
Henüz klasik besteci olacak kadar
iyi değilim ama başlıyorum.
Yıllardır Billy Joel için
müzik yazıyorum.
Artık ondan sıkıldım biraz.
Müzik yazmaya ilk başladığımda klasik müzik yan komşu gibiydi.
Ama sonra rock'n roll geldi,
siyah file çoraplı,
maskarası akmış,
sigara içen bir baştan çıkarıcıydı.
Bu ateşli ilişki 25 yıl sürdü.
Ama sonra komşu kızı yine ilgimi çekti
Bitirdiğim ilk tam eser
Soliloquy on a Separation idi.
Boşanma sonrası kızımın beni ziyarete gelişi
ve sonra ayrılışı hakkındaydı.
O duyguları
şarkı sözleriyle yazmak zordu.
Çocuğumu görmek, sonra onun gidişini izlemek
Baba olmak isteyip bunu yapamamak acı vericiydi.
Ve şu akorları yazdım: "Elveda deriz.
Sonra gidişini izlerim.
Yavaşça geri dönerim
bu sessiz eve."
"Neden bunu söylemeliyim ki?" dedim.
Müziğin kendisi söylüyordu bunu.
Belki o dönemde
kendimi sadece müzikle ifade etmeye hazırdım artık.
Ama bu eserleri yazarken fark ettim ki
ben bu parçaları çalacak adam değilim.
Bölüm bölüm çalabiliyorum,
notaya dökmesi için de yeterince iyi besteliyorum.
Ama o ihtişamla çalamam.
Hyung-ki'nin uzmanlık alanı bu:
Rachmaninoff, Chopin, Çaykovski.
Benim eserlerimi çalmasını istediğim kişi o.
İlk seferinde bu sadece bir öneri gibi mi gelsin istiyorsun
yoksa daha güçlü mü?
-Daha güçlü olabilir. -Daha güçlü olabilir, değil mi?
Zaten orada var.
Evet.
Artık nota okuyamıyor
ve yazamıyor da.
Her şeyi kulaktan yapıyor,
bu beni gerçekten büyülüyor.
İnanılmaz bir şey.
Pek çok hayranı aslında şunu anlamıyor
"Bir dakika. Bu adam 'Piano Man.' Harika bir piyanist.
Sana neden ihtiyaç duysun ki?"
Elbette ki o harika bir piyanist.
Ama bu biraz balerine breakdance yaptırmaya çalışmak gibi.
Ya da tersi.
İkisi de kendi alanında usta
ama biri diğerini yapamayabilir.
Sonra şöyle gitmesi gerekiyor Ve o Fa akoru orayı açar.
O, müziği kendine özgü duyar.
Klasik müzik onun için çok özel bir yer taşır.
Ve hissedersin.
Birlikte on piyano parçası üzerinde çalıştık.
Bu parçalar daha sonra Fantasies & Delusions albümüne dönüştü
Albümün adını Fantasies & Delusions koydum
çünkü klasik besteci olduğumu sanmak biraz hayaldi.
Ben bir rock'n roll piyanistiyim.
Bu bir hayal. Bir yanılsama. Ne ise adını öyle koyalım.
Albümde harika anlar var.
Mesela bu parça Innamorato'dan.
Doğasında şu söz var sanki:
Kalbimin arzuladığı sensin
Ve bunu tekrar tekrar söylüyorum.
Bu bir takıntı.
Bir, iki, üç, dört.
Bu albüm pek çok açıdan öne çıkıyor.
Klasik Billboard listesinde
18 hafta boyunca bir numaraydı.
Sanırım bu albüm, tüm zamanların en başarılı klasik albümlerinden biri.
Klasik müzik eleştirmenlerinin beni yerden yere vuracağını biliyordum
Ama tek amacım romantik piyano müziğin
yani sevdiğim şeyi yansıtmaktı.
Bence bu albüm,
bana göre bir nevi babama saygı duruşuydu.
Bu bizim babamıza bir saygı duruşuydu.
Bill bunu böyle görüyor mu bilmem, belki bilinçaltında böyle.
Fantasies & Delusions'ı çıkardığımda hâlâ hayattaydı.
Ama o piyano eserlerimle ilgili hiçbir yorumunu duymadım.
Biliyorum ki babamın terk edilme korkuları çok derin.
Onun babası o yedi yaşındayken terk edip gitti.
Hiçbir zaman bunu atlatamadı.
Yıllar sonra izini sürüp
bulduğu an çok şey değiştirdi. Ama babamın onu bulması gerekti.
Ama babasının onun peşinden gelmemesi, kalbini biraz kırdı.
Onun Viyana’ya gitmesi gerekti.
Hep o derin bağın peşindeydi.
Ve belki de bu bağı en çok kardeşi Alex'le kurdu.
Alex bir orkestra şefi.
En sonunda o tarafıyla
bağlantıya geçmek
onun için çok anlamlıydı.
Keşke babamız müzisyen olsaydı.
Onu küçük bir opera evinde mutlu şekil
hayal edebiliyorum.
Aynısını düşünüyorum.
Opera öncesi bana tüm operaları piyanoda çalardı.
Müziği sevdiğini biliyorum.
Gerçekten, yürekten severdi müziği. Ama kendi müzisyenliğinden nefret eder
Arka odada piyano vardı, girer ve çalmaya başlardı.
Muhtemelen Chopin ya da Beethoven çalardı.
Sonra odayı öfkeyle terk ederdi.
"Berbat çaldım," derdi sinirle.
Bana göre harikaydı.
"Ben böyle çalsam çok mutlu olurdum" diye düşündüm hep.
Ama o hiçbir zaman çaldığıyla yetinmez
Ben de çocukken kendi kendime dedim ki
"Böyle olmak istemiyorum.
Müzikle böyle bir ilişkim olsun istemiyorum."
Bu yüzden konser piyanisti olmaya hiç çalışmadım.
Farklı bir yoldan gittim.
Kendi müziğimi yaratmak istedim.
Seninle çok gurur duyuyordu. Gerçekten öyle.
Babamız Bill'le ve başardığı her şeyle inanılmaz gurur duyuyordu.
Sence Bill, babasının gurur duyduğunu biliyor mu?
Sanmıyorum.
Ona söyledim ama inanmıyor.
Babam birçok şeyin eksik parçasıydı sanki.
O vefat ettiğinde biraz sarsıldım.
"Artık yok ve onu asla tanıyamayacağım diye düşündüm.
Ama ona karşı hiçbir öfkem yoktu.
Sadece bir kayıp hissi vardı.
Sanırım bana "Seni seviyorum" demek istedi
ama bunu hiç duymadım.
Howard ölürken yatağının başında durdu
Hatırlıyorum
Billy ve Howard birbirine baktı bir sü
Yüzlerinde hiçbir ifade yoktu.
Ne bir duygu, ne bir tepki.
Bu durum kardeşimin hayatında kocaman bir boşluk açtı.
Kalbinde bir yara bıraktı.
Annem hep derdi:
"Merhamet, zorlamayla olmaz."
Çocukken bunu anlayamadım.
Ama büyüdükçe anlamaya başladım.
Bu yüzden onu çok önceden affettim.
İyileşmek istiyorsan, affetmeyi bilmelisin.
Fantasies & Delusions sonrası, şöyle hissettim: "Tamam, yaptım."
Sadece klasik müzik değil, popüler müzik de.
Yıllarca sahneye çıktım,
bir rock yıldızı oldum.
Sonra düşündüm, "Benim için başka ne kaldı?"
Bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordum içten içe.
Daily News'a göre şarkıcı,
sevgilisi Katie Lee ile nişanlandı.
Uzun ilişkiler konusunda
kararsızdım hep.
Ama bu ilişki tazeydi,
tüm kurallar unutulmuş gibiydi.
Âşık olunca, düşersin.
Uçmak değil bu. Gerçekten düşüyorsun.
İlk tanıştığımızda
Bill turneye ara vermek istiyordu.
Ben de buna inandım
ve istediği bu sandım.
Sık sık şöyle derdi: "Artık Billy Joel olmaktan yoruldum.
Hep aynı şarkıları çalmak yoruyor."
Çok sevdiği şeye
duyduğu o bıkkınlık
onu gerçekten zorluyordu.
Yeni bir şey sunamayınca
saklanacak yerin de kalmaz.
Bu da onu dünyaya karşı
daha savunmasız hâle getirdi.
O dönemde çok içki içiyordu.
Yıllar boyunca peş peşe felaketler yaşandı.
Kamuoyunun önünde her şey darmadağın oldu.
Böyle olunca da toplumun sesi tersine döner.
Bugün Billy Joel’un Long Island’daki kaza haberiyle başlıyoruz.
Şarkıcı büyük bir tehlike atlattı, şimdi iyileşme sürecinde.
Şöhretle birlikte dedikodu da gelir.
Söylentiler durmaz.
O dedikodu basınını hiç sevemedim.
Burası dünyanın en büyük medya merkezlerinden biri.
Ve bu onun için zordu. Çünkü herkes onu izliyordu.
Yaptığımız hataları ön plana çıkarmayı seviyorlar.
Billy Joel'un yeni bir kazası daha var
Dün arabasıyla bir eve çarptı. İki yıl içinde üçüncü kazası.
Bu sabahın sorusu şu Eric:
Dün gece Billy Joel’un kavanozuna ekmekten fazlası mı kondu?
Mesela şöyle bir söylenti var: "Sürekli alkollü araç kullanıyor."
Oysa böyle bir şey hiç olmadı. Ama insanlar hâlâ bunu söylüyor.
"Hep alkollü araç kullandı." Hayır, siktirin gidin.
Bir süre üretmediği,
görünmediği bir duraklama dönemi oldu.
O zamanlar herkes onu alay konusu yapt
Bu sokaklarda gözüm kapalı giderim.
İnsanlar onu ciddiye almaz oldu.
Adeta bir şaka malzemesi hâline geldi.
Ucuz kurtulduk.
Az kalsın kalpten gidiyorduk-duk-duk-d
Basın acımasız olabilir.
Ve bu kadar ilgi görmek, o kadar kolay bir şey değil.
O dönem hakkında konuşmak benim için z
Bir şeyler yazması gerektiğini düşünüyordum.
Müzik yapmalı, sahneye çıkmalıydı.
Çünkü başka türlü
o kaygıyla baş edemiyordu.
Bağımlılıkla da mücadele ediyordu.
Benim için zordu çünkü bu konuda
hiçbir deneyime sahip değildim.
Ama sonra Betty Ford kliniğine gitti.
Orada bana bir ültimatom verdi.
"Ya içki sorununu çözersin
ya da bu ilişki biter."
BILLY REHABİLİTASYON HÂLİNDE
Betty Ford’dan döndüğünde
ikimiz için de çok hassas bir dönemdi.
O dönemi hep merak etmişimdir.
Çünkü o zamanlar Billy ayıktı.
Kendinden farklı bir yönü yeniden keşfediyor gibiydi hep.
Kendinden yeni bir yön keşfedince de değişiyorsun.
O her şeyi yaşamıştı.
Kocaman bir hayat sürmüştü.
Ama ben gençtim,
hiçbir şey yaşamamıştım.
Ben hep dışarı çıkmak istiyordum.
Bill ise evde kalmak istiyordu.
O noktada evet, ilişkimiz iyi gitmiyor
Katie Lee, evde mangal yapmayı
anlatıyor
Kariyerine çok odaklanmıştı.
Şehirde olmak, sosyalleşmek istiyordu.
Onun bir adamla ilişkisi olduğuna dair bir teori var.
Tam anlamıyla saçmalık.
Sadece birbirimizden uzaklaştık.
Ben her şeyi birlikte yapmak istiyordu
Ama yaş farkı burada önemli hâle geldi sanırım.
Ayrıca belki de bana hâlâ kırgındı
çünkü onu Betty Ford'a ben zorlamıştım
Rehabilitasyona başkası için gidilmez.
İnsan kendisi için gitmeli.
İstemek gerekiyor.
Ben gitmek istemiyordum.
Bu durum ilişkimizi sarstı
ve toparlaması zor oldu.
İkimiz de bu iş yürüsün istiyorduk.
Ama yürümeyeceği artık belli olmuştu.
Hatırlıyorum da, bir akşam yemeğinde
Bill'e, "Ben mutsuzum" dedim.
O da dedi ki: "Boşanmak mı istiyorsun?
Ben de "Evet" dedim.
O da, "Peki" dedi. Ve olay bitti.
Bir boşanma daha geçiriyordum.
Üçüncü defa.
Üç kez kaybetmiş biri.
Yeniden yalnız kalma korkusu, yalnız ölme ihtimali.
Hayatında artık o kişinin olmayışı
ve yaşlanmak
BILLY JOEL VE EŞİ 5 YILLIK EVLİLİK BİTİYOR DİYOR
Bu yüzden yeniden içmeye başladım. Acımı hafifletmek için.
Kayıp bir dönemdi.
Bir akşam yemeğinde oturuyorduk.
Billy tam anlamıyla yıkılmıştı.
Gözlerinden yaşlar süzülerek dedi ki:
"Yarım milyarım var ama sevecek kimsem yok."
Ve bunu izlemek, birinin o çukura düşmesini izlemek,
içini parçalıyor insanın.
Bu dönem aynı zamanda Elton’la tekrar çalıştığım zamana denk geldi.
Billy Joel/Elton John konseri iptal edildi.
Detroit konseri iptal oldu.
Perşembe konseri de iptal edildi.
Herkes Billy Joel için endişeliydi.
Hatırladığım şey şu: Elton John, Billy’yi çok içmekle suçladı.
Billy bunu gazetede okuyunca
hiç hoşuna gitmedi.
Billy bunları duymaya açık değildi. Hele ki halka açık şekilde hiç.
Bu da kariyerinin
nereye gittiği konusunda sorular doğur
Kendi sorunlarının ortaya saçılmasını istemiyordu.
Bu onu sinirlendirdi.
Elton şöyle dedi: "Gerçek bir rehabilitasyona ihtiyacı var."
Beni "sarhoş" diye etiketledi resmen.
Bu beni çok incitti. Dedim ki: "Bir dakika.
Sen beni daha iyi tanımıyor musun?"
Aramızda kısa süreli bir kırgınlık old
O dönemde birçok şey aynı anda oldu.
Resmen sarsıldım.
Evet, dip noktadaydım.
Her şeyin bana göre anlamı beni hayal kırıklığına uğrattı.
Sanki her şey "Yeter artık" diyordu.
Ve gruba bir mektup yazdım: "Artık bunu yapmak istemiyorum.
Bırakıyorum."
Sevgili dostlar, turneyi bırakalı neredeyse bir yıl oldu
Kamu hayatından emekli olmak istiyorum
Sahne kariyerimi bitirmeye karar verdi
Sanırım kendi hayatını kurtarmaya çalışıyordu.
Böyle çok çalışırken kendini kontrol etmek zor.
Hayatta kalmak için bunu geride bırakman gerek.
Benim için artık oyun alanını terk etme zamanı.
Yıllardır ara vermeyi düşünüyordu
ama bu gerçekten bir vedaydı.
Çok az konuşur oldu.
O dönemde onunla çok konuşmadım.
Ve açıkçası onun için endişeliydim.
Çünkü Billy'nin bu ifade yolu olmadan
yaşamak için bir sebebi kalacağına inanmıyordum.
Ve bana öyle geliyordu ki
o saat işliyordu
Başlangıçta
Soğuk ve gece vardı
18 yaşında ilk tekneni aldım.
Yaklaşık 5,5 metre uzunluğundaydı.
Kürek çekmek çok yoruyordu, su da sızdırıyordu.
Ama benim teknemdi.
Suda olmak çok şeyi ifade eder.
Bir kısmı özgürlüktür.
Karada değilsin artık ve kendi başınas
Yönlendiriyorsun,
nereye gideceğine karar veriyorsun.
Çok fazla krallık
Çok fazla bayrak
Her zaman kontrol sende olmalı.
Ve bu çok heyecan verici.
İyileşmesi gereken çok yara var
Zaman acımasızdır
Kontrol bende. Gemimin kaptanıyım,
doğanın tüm güçlerine karşı.
Bu güçlü bir his. Çok etkileyici.
Uzun zaman oldu
Ama şimdi seninleyim
İki bin yıl sonra
Müzikle benzer bir şey bu. İyileştirici bir yanı var.
Hayatımda birçok hata yaptım.
Ama o hatalardan büyüdüm. Ve çok şey öğrendim.
Yaşadığım her şeye rağmen
aşka ve ilişkilere hâlâ inanıyorum.
Hayatımda hep büyük bir yer tuttular.
Sanırım içten içe romantik biriyim.
Hayal gücünü yakalayan biriyle karşılaşınca,
yenileniyorsun.
Alexis’le ilk tanıştığım anı hatırlıyorum. Eve gittik
ve ona piyano çalmak istedim.
Bu, benim için bir iletişim biçimi.
"Yaz Bekârı" filminde bir sahne var.
Tom Ewell, Marilyn Monroe’yu
etkilemeye çalışıyor.
Ve Rachmaninoff çalıyor.
Geldin. Çok sevindim.
Boynunda fular, elinde sigara
Durma. Asla durma.
Ben de aynısını çalıyorum ama o hiç etkilenmedi.
Ne çaldığım umurunda bile değildi.
O an dedim ki,
"Tamam, bu işe yaramıyor."
Billy Joel olmamdan hiç etkilenmemişti
Bu da beni etkiledi.
Dedim ki, "Belki sadece beni seviyor,
Billy Joel'u değil."
İlk tanıştıktan sonra irtibatta kaldık
Telefonlaştık, e-posta yazdık.
Zamanla birbirimizi iyi tanıdık.
Onun yanında kendimi rahat hissettim.
Yeni bir ilişkiye açık mıydım, bilmiyorum.
Yapabileceğimi sanmıyordum.
"Tekrar bunu nasıl yapacağım?
Bir daha kaldıramam."
Ama birden bir şey oldu.
Bir şey değişti. Ve ben de kalbimi açt
Alexis’le bir araya geldiğimizde o hâlâ çalışıyordu.
Bir finans şirketinde bir bölümü yönetiyordu
ve işinde çok başarılıydı.
Ben artık çalışmayı pek düşünmüyordum.
Evde çok vakit geçiriyordum.
O eve gelince ben yemeği pişirmiş oluyordum.
Somon teriyaki'yi çok güzel yapar.
Tüm gün marine eder, sebzelerle birlikte hazır ederdi.
Ben de eve gelip yemeğimi yer, şarabımı içerdim.
Harika bir şeydi bu.
Yeniden çocuk sahibi olmayı düşünmemiştim aslında.
Artık yaşlandığımı sanıyordum.
Canım, ne kadar büyümüşsün.
Ama hayatımın bu noktasında küçük çocuklar hayatıma neşe kattı.
Onlarla vakit geçirecek zamanım var.
Ne kayıt yapmam gerek, ne şarkı yazmam
Sadece çocuklarımla takılabiliyorum.
"Seni seviyorum baba" der misin?
Seni seviyorum, baba!
Bill’in en çok söylediği şey:
"En iyi baba olacağım. Çünkü benim babam yoktu."
Yıllar süren öğrenme ve gelişimden son
çocukları onun en güzel hâline sahip.
Gerçekten çok şanslılar.
Onlara her şeyi verdiğimden emin olmak istedim.
Bu yüzden ciddi şekilde
babalık görevime odaklandım.
Dedim ki, "Bunlar benim kaçırdığım şeylerdi.
Onların kaçırmasına izin vermem."
Müzisyen olacaklar mı bilmiyordum
ama genetikte bir şey var herhâlde.
Ailem inanılmaz derecede müziğe yatkın
Kardeşim de öyle.
Büyük kızım Alexa’da da var.
Della’da da var.
Piyano çalmayı bilmeden
melodileri kulaktan yakalıyor.
Ve bunu küçük kızım Remy’de de görüyor
Melodiler çıkarıyor. Şarkı söylüyor.
Bu genlerinde var.
Bu bir miras.
Ve devam ediyor.
İlk başta birkaç yılımız çocuksuz geçmişti.
O zamanlar konser vermeyi tamamen bırakmıştı.
Her yere seyahat ettik.
Maine’den Long Island’a motosiklet turu yaptık.
Sürekli teknedeydik. Avrupa’ya gittik.
Çok eğlendik.
Ben artık emekli oluyordum.
Devam etmek istemiyordum.
O hayatım bitti sanıyordum.
Yollara çıkmamak
ve çalışmamak onun da hoşuna gidiyordu
Ama sonra her şey değişti.
66 milyon Amerikalının etkileneceği düşünülüyor.
Hava çok kötü,
gittikçe de kötüleşiyor.
Aman tanrım.
Sandy, tarihin en yıkıcı kasırgalarından biri olabilir.
Sandy, Long Island’ın güney sahilini büyük ölçüde yok etti.
Fırtına sırasında buradaydım.
Tekneler kopup
kıyıya vurdu.
Evler sular altında kaldı.
Korkutucuydu.
Ben Long Island’lıyım.
Burası benim evim. Burası köklerim.
Bu kadar büyük bir yıkımı görmek acı vericiydi.
Yardım için bir bağış konseri düzenleniyordu.
Ve beni aradılar.
Sahneye çıkmıyor olsam da evet dedim.
Vokali nasıl istersin?
Bu benim yapabileceğim bir şeydi.
İlk müdahale eden olamazdım ama ikinci olabilirdim.
Madison Square Garden’dan canlı yayın:
12/12/12 Sandy Yardım Konseri
O ne koridordu öyle.
Herkes oradaydı.
McCartney, Daltrey, Townshend,
Keith Richards.
12/12/12 konserinde
Billy yıllardır sahneye çıkmamıştı.
O zamanlar ilgisi de yok gibiydi.
Bu gece burada coşku var.
Her şey yoluna girecek. Tüm bunları atlatacağız.
Bu zorluğu atlatacağız.
Sahneye çok gergin çıktı.
Çok uzun zamandır çalmamıştık.
Dört şarkı söyleyecekti.
Ama sesi tertemizdi. Grup çok iyiydi.
Çıktı ve sesi muhteşem geliyordu.
İçinde taşıdığı o enerjiyi
kendi bile fark etmemişti.
Zamanın boşa gitmesi gibi geliyor baze
Konu da tamamen bu
Anne, eğer bu yükselmekse
Ben taşınıyorum
O anda anladık ki onda hâlâ her şeyi v
Hiçbir şey kaybolmamıştı.
Billy sahneye çıktı ve ortalığı dağıtt
Televizyondan izliyordum ve dedim ki,
"Bu şarkılar geçmişte kalmış ölü şarkılar değil.
Hâlâ yaşıyorlar.
Hâlâ insanı etkiliyorlar."
12/12/12 konseri sırasında
bir yandan sosyal medyadan yorumları takip ediyordum.
Sahnedeki klasik rock'çılarla
dalga geçiyorlardı.
"Bu adamlar yaşlanmış, onlardan geçmiş
bıkmadık mı şu şarkılardan?"
Ama herkesin sevdiği bir kişi vardı:
Billy Joel.
BILLY JOEL MÜZİĞİN EFENDİSİ!
Onun kuşağındaki birçok sanatçı
hâlâ 70’lerdeki gibi görünmeye çalışıy
Yazdıkları şarkılar
daha genç birinin söylemesiyle daha anlamlı oluyor.
Ama bu Billy Joel için geçerli değil.
Bazı insanlar uzaklaşmak ister
Mahalleden bir tatil yapar
Bence onun şarkılarının çoğu
ilerleyen yaşında daha anlamlı.
Yaşı şarkılara ağırlık katıyor.
Yıllarca eleştirmenler onu pek sevmedi
Bazı insanlar da onu sadece alaycı biçimde seviyordu.
"Hey, Billy Joel işte, Long Island'dan
Ama sonra gerçek bir hayranlık patlaması yaşandı.
Şarkılar zamana karşı dayanıklıydı.
O şarkıları yazan kişi olarak
Billy artık gerçekten saygı görüyordu.
Artık bir espri malzemesi değil,
bir Amerikan hazinesi olarak anılıyord
Pop müzik dünyasında
yeniden doğuşu o zaman başladı.
KENNEDY CENTER ONURSALLARI 2013
GERSHWIN BESTECİLİK ÖDÜLÜ 2014
O döneme dönüp baktığımda çok alçakgönüllü hissettim.
Ve dedim ki,
"Hâlâ gücüm varmış.
Belki de bunu kenara atmamalıyım."
İyi akşamlar New York City
Madison Square Garden konser serimizin ilk gecesindeyiz.
Bu işin ne kadar süreceğini hiç bilmiyorum.
Menajerim Dennis geldi ve dedi ki:
"Madison Square Garden sürekli konser fikrine ne dersin?"
Broadway ışıklarının söndüğünü gördüm
Empire State'in yere serildiğini gördü
Tamam dedim, belki altı konser sürer bu iş.
Bilet alacak kimse kalmaz sanmıştım.
Adanın köprülerini izlemek için
Ama bilet talebi hiç azalmadı
Elektriğimizi kestiler
Bizi yeraltına ittiler
Hep arttı.
Ama biz gösteriye devam ettik
Garden'da ilk kez
1978’de çaldım.
Neredeyse 40 yıl sonra çemberi tamamlamıştım, aynı yerdeydim.
Broadway ışıklarının söndüğünü gördüm
Ve sahnede yıllardır birlikte olduğum o müzisyenlerleydim.
Onlar benim ikinci ailem gibi.
Madison Square Garden’ın ev sahibi grubu gibiydik.
Rock’n roll’un en bilinen sahnesi belki de.
Bu gerçek bir hayalin gerçekleşmesi.
Yeni kuşaklar artık seyirciyi oluşturuyordu.
Her gece bunu görüyordum.
Ve çok ses çıkarıyorlardı.
Şarkılarını söylemeyi çok seviyorlar.
Ve aslında mesele de bu.
Birlikte yaşanan ortak bir deneyim.
Billy Joel kesinlikle New York’lu.
Ama bir yere bu kadar bağlı biri
nasıl oluyor da
hepimize ait gibi hissediliyor?
Bu iş için doğmuş.
Ne kadar iyi olduğunu belki o bile bilmiyor.
Ve bu kadar büyük bir sanatçı olsa da
o hâlâ sade bir insan gibi.
Bizden biri gibi. Şarkılarını o gözle söylüyor.
O samimiyeti hissediyorsun.
O dürüstlüğü hissediyorsun. Etkileyici
Long Island, Billy Joel’a bayılır.
Bu benim 123. Billy Joel konserim.
Müziği artık hayatımızın parçası.
Her ay Madison Square Garden'da Billy Joel'u görmek istiyorum.
"Hayatımızın müzikleri" diyorlar ve bu doğru.
Onu 1990’da Yankee Stadium’da gördüm
ve beni acayip etkiledi. Müziği resmen ortalığı yıkıyor.
Çoğu kişi hatırlamasa da...
Bu gece Madison Square Garden konserlerinin
100. kapalı gişe
gecesini kutluyoruz.
Dünyaya anlatmak için
Işıkların nasıl söndüğünü
Ve hafızalarda yaşatmak için
On yıl sürdü bu dönem.
Yaptığım işe ve müziğin gücüne
yeniden saygı duydum.
Çok teşekkür ederim.
Film ne kadar kaldı, bakayım. Kusura bakmayın, bir saniye.
Cumartesi, saat dokuz
Her zamanki kalabalık yavaş yavaş dolu
Yanımda yaşlı bir adam oturur
Tonik ve ciniyle sevişir
"Evlat, bana bir anı çalabilir misin?
Nasıl gittiğinden çok emin değilim
Ama hüzünlü ve tatlıydı
Gençken giydiğim kıyafetler gibi"
Müzisyen olmasaydım ne olurdum,
hayatta nerede olurdum, bilmiyorum.
Her şeyi piyanoya borçluyum.
Şakayı sever, sigara da yakar
Ama aslında başka yerde olmak ister
"Bill, sanırım bu beni bitiriyor" dedi
Yüzünden gülümseme silindi
Billy Joel’un müziğiyle 50 yıl geçti
ve Amerikan kültürünün büyük bir parça
Neden bu şarkılar hâlâ etkili?
Kimsenin boş laflarına aldanma.
Hayal edilebilecek
bir çok şeye
bir şarkıcı, söz yazarı olarak ulaştı.
..benim hayalimdi.
Ama şarkılarına hâkim olan tema
bu bir nevi varoluşsal tatminsizlik gibi bir şey.
Melodiye hazırız hepimiz
Derinlerde bir şey,
içinde hâlâ bir arayış var gibi.
Ve insan dediğin budur zaten.
Bu yüzden insanlar onunla bağ kuruyor,
bu kadar zaman sonra bile.
Paul, bir emlakçı roman yazarı
Hiç evlenmeye vakti olmamış
Hayatındaki tüm karmaşa şarkılarda.
Şarkılar Billy'nin en net ifadesi.
Ve bence hep orada kalmasını istedi.
Piyano bir panayır gibi ses çıkarıyor
Bana hep şunu söylerdi:
"Sevdiğin işi yaparsan yaptığın işi seversin."
Hayatın sırrı da bu zaten.
Bunca hüzne,
bunca zorluğa rağmen sevdiği şeyi
yapmaya devam etti.
Eğlenmiyor musunuz?
İşte bu, onu hayatta tuttu.
Ve müziği hep sürdü.
Bize bir şarkı söyle, piyanist adamsın
Bence müzik hayatımı kurtardı.
Hepimizin bir melodi dinleyesi var
Hayata tutunma sebebim oldu.
Ve sen bize iyi hissettiriyorsun
Dileğim, müziğimin sürmesiydi.
Ve sürmesine sevindim.
Benden bir parça hep var olacak.
Bir şey yarattım.
İz bıraktım.
Neden bu kadar önemli, bilmiyorum
Ama öyle.
Ama hâlâ işim bitmedi.
Herkes kadar kayıp hissediyorum.
Hâlâ arıyorum, hâlâ soruyorum.
Belki hiç çözemeyeceğim.
Ama deniyorum.
Altyazı: Merve Ceren Yüksel TransPerfect Media adına