Can! Gdzie jesteś, synu?
Can, gdzie jesteś?
Can!
Gdzie jesteś?
Synku!
Can!
Gdzie się schowałeś?
Can!
Gdzie jesteś?
Nie musisz się mnie bać.
Nie rozmawiam z obcymi.
No to się poznajmy.
Mam na imię Bilge, a ty?
- Can. - No to już nie jesteśmy obcy.
Co ci się stało?
Spadłem z drzewa. Strasznie bolało.
Chcesz lody?
Jesteś chora?
Wada zastawki w sercu.
Serce ma zastawkę? Dziwne to.
Miałam operację. Wcale nie bolało.
Moja mama kazała ci namówić mnie na prześwietlenie?
Dlatego się ukrywasz?
Miałam już trzy prześwietlenia. Nic strasznego.
Ta maszyna może przejrzeć cię na wylot.
Czego tak się boisz?
Że staniesz się gwiazdą?
Nie znam tego powiedzenia.
Nie bój się.
Nawet jeśli staniesz się gwiazdą, możesz wrócić na Ziemię.
Akurat. To moje rybki też by wróciły.
Możesz nie wierzyć. Jest nawet o tym historia.
- Bajka, ale na faktach. - Zmyślasz.
- Nie wierzę w bajki. - A ja tak.
- Jesteś na mnie zła? - Nie.
Tylko o to, że nie wierzysz w bajki.
Jeszcze nie opowiedziałaś.
Dobra. Dawno temu żył król imieniem Odyseusz.
Walczył na wojnie w Troi, niedaleko Çanakkale.
Chciał wrócić do domu, ale nie mógł,
bo jego dom był daleko, a on zgubił drogę.
Wsiadł na statek, by wrócić.
W czasie rejsu zobaczył piękną wyspę.
Ale okazało się, że na wyspie mieszka czarownica.
Zaoferowała królowi i jego towarzyszom zaczarowane wino.
Każdy, kto je wypił, zmieniał się w świnię.
Ale mądry król go nie wypił.
Gdy król uciekał z wyspy, czarownica śmiała się i krzyknęła:
„Jest tylko jedna droga do domu, ale jeszcze nikt jej nie przeżył.
Prowadzi przez świat zmarłych”.
Król chciał wrócić do domu, więc udał się do bram świata zmarłych.
Bram pilnował trzygłowy pies,
ale królowi udało się przejść.
Martwi wyszeptali mu:
„Znajdź Ślepego Proroka. On wskaże ci drogę”.
Król znalazł Ślepego Proroka,
a ten faktycznie wskazał mu drogę.
Więc nie bój się zostać gwiazdą świata zmarłych.
Bo to cud.
To cud.
Nowy rok!
Pomyśl życzenie.
Podobno życzenia dzieci się spełniają.
Wtedy na niebie pojawia się spadająca gwiazda.
A co, jeśli to się spełni?
Can, co ty tu robisz?
Bał się prześwietlenia. Nie bądźcie źli.
- To nie twoja sprawa, Bilge. - Nie jesteś moją prawniczką!
Sorki, nie chcę, żeby cię ukarali.
Chodź.
Uwierz w bajki i cuda, dobra?
LEGENDA O ODYSEUSZU
Gdzieś ty był?
Dobra. Zrobię prześwietlenie.
Ale obiecałeś, że pójdziemy do oceanarium.
DWA ŚWIATY - JEDNO ŻYCZENIE
Pani Bilge, paczka do pani.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Cześć, mamo.
Właśnie przyszłam do pracy, oddzwonię.
- Dostałaś noworoczne ciastka? - Tak, ale wysłałaś je za wcześnie.
Z zaproszeniem, którego nigdy się nie doczekamy od ciebie.
Jakim zaproszeniem?
Na ślub. Aslı wychodzi za mąż.
- Jaka Aslı? - Twoja ulubiona kuzynka.
Byłyśmy wtedy dziećmi.
Nie widziałam jej od lat.
To twoja wina. Nigdy do nikogo nie dzwonisz.
Wiesz, że jestem zajęta.
Może potrzebujesz przerwy.
„Dbaj o swoje serce, Bilge”.
- Twoja matka ma rację. - Tato. To było lata temu.
To nic.
Bóg jeden wie, czy chodzisz na kontrole.
Muszę kończyć.
Spokojnie, nie spędzę kolejnego sylwestra w szpitalu.
Dbaj o siebie.
A my się starzejemy.
Gdybym był mądrzejszy, poświęciłbym więcej czasu sobie.
Kończę, pa.
Jesteście kochani, całuję.
TĘTNO 130
Bilge. Dzień dobry.
Dzień dobry.
- Gratuluję nowej sprawy. - Dzięki.
Wszyscy w firmie...
Co robisz wieczorem?
W Yeniköy otworzyli świetną restaurację.
- Jeśli chcesz... - Mam tonę pracy, Mete.
Nie marnuj czasu.
Miłego dnia.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Nurettin Kaba będzie w sądzie o 15.
Pani Deniz chce jednak orzeczenia o winie
i żąda 50 000 rekompensaty.
- Pani Bilge? - Tak?
Podobno dostała pani sprawę Oyi Tüzel o milion.
- Szczęściara. - Dziękuję.
Bo jeśli to nie szczęście,
to nie wiem co.
Miłego dnia.
Mojego proszę nie dekorować.
Mnie się podoba.
- Nie lubię takich rzeczy, İpek. - A ja lubię.
Nowy rok, nowe zadania, nowe postanowienia,
nowe cuda.
Dziękuję.
STAROŻYTNE MIASTO ASSOS
Can.
- Can. - Co?
Coś nie tak? Nie poszedłeś na przerwę.
- Pracuję. - To ostatni dzień wykopalisk.
Właśnie dlatego pracuję.
Ktoś musi.
Dobra.
- Ale mam pytanie. - Wal.
Gdybyś żył w starożytności, co byś robił?
W starożytności? Coś w porcie.
Handlowałbym sarkofagami. Moja branża.
A ty?
Wystąpiłabym na olimpiadzie,
pojeździła na hipodromie i poszła na wielką ucztę.
Nie mój styl, za tłoczno.
Wolę swój mały świat.
A w tym twoim małym świecie jest miejsce na innych?
Can!
Ostrożnie, jest ślisko.
Miejsce na co?
Gdybyś żył w starożytności, co byś robił?
Kim byś był?
Znalazłbym żonę.
Miałbym dużo dzieci i umarłbym na dżumę.
Proszę cię, stary.
Nawet w historii myślisz o rodzinie.
- Modelowy obywatel. - Fakt.
Ty też sobie jakąś znajdź.
A czy ja wyglądam, jakbym szukał miłości?
Czegokolwiek szukasz, pożegnaj się. Pakujemy manatki.
Nie otwieraj, zamknęliśmy pozostałe cztery.
Prawie skończył.
Coś mu odbiło. Nawet nic nie jadł.
Po zeszłym sezonie też taki był.
Może lubię szukać, a nie znajdować.
Daj spokój.
Tyle sezonów, a znalazł tylko psa.
A raczej to pies znalazł jego.
Podaj pędzel.
W amfiteatrze tarzał się pies,
a on pyta mnie, czy ten futrzak oszalał.
Pies zaczął się za nim włóczyć.
- Znam Teo, jest słodki. - Rzym!
Patrzcie na to.
- Serio? Chodźcie tu. - I miałem nie kopać?
- Daj mi pędzel. - Lepiej odpuścić.
- Dawaj. - Daj pędzel.
Ruchy. Zróbmy zdjęcie.
Amfora z czarną postacią.
Szósty wiek przed naszą erą.
Ta postać...
To Cerber, trzygłowy pies chroniący bramy świata zmarłych.
A naprzeciw niego...
jest Odyseusz.
Tak, to Odyseusz wchodzący
do świata zmarłych.
Bajka, ale na faktach.
- Co? - Nic, wybacz.
Dobrze zachowana.
To praktycznie cud, że jest w takim stanie.
Nie praktycznie.
- To cud. - Cud.
Dobra robota. Już dziś życzę wam szczęśliwego Nowego Roku.
I dziękuję ci, Can.
I Odyseuszowi.
Wszyscy się spisaliśmy.
- Bawcie się dziś dobrze. - Smacznego.
Can, to był świetny koniec sezonu.
Dzięki. Wyjeżdżasz?
Tak, Tayga cały dzień mnie męczy.
„Tato, znalazłeś złoto? Odkopaliście skarb?”
Ma nas za poszukiwaczy skarbów.
Kiedyś to zrozumie.
Nic w tym złego. Nie jesteśmy złodziejami.
- Racja. - No to lecę.
- Pozdrów Merve. - Jasne.
Jak tam, synu?
To Can?
Dobrze. A u was?
Też dobrze. Kiedy wracasz?
Zostaję na noc, ale rano już jadę.
Wysprzątałam dziś twoje mieszkanie, więc idealnie.
Było strasznie zagracone.
- Słuchaj. - Mamo, co Teo ma na łapie?
Średnio się czuł, byliśmy u weterynarza. To nic poważnego.
Czemu nic nie mówiliście?
Żebyś się nie martwił.
- To wracam teraz. - Nie jedź po nocy.
Nic mu nie jest.
- Opiekujemy się nim. - Nie o to chodzi.
Boi się. Zabierzcie Teo do mnie.
- Niech śpi u siebie. - Zawieziesz amforę do Stambułu?
- Zadzwonię po drodze. - Do zobaczenia.
- Czemu nie do muzeum? - Wystawią ją w Stambule.
Sponsor tego chce. Wiesz, jak jest.
- Skoro chcesz ryzykować. - Będzie dobrze.
- Dobra. - Can.
- Jedziesz do Stambułu? - Tak.
Może pojadę z tobą?
Jeśli chcesz.
Spakuję się.
Cholera.
Yasemin, wyglądasz na zmęczoną. Możemy jechać razem jutro.
Nie, w porządku.
Zabiorę się dziś z Canem, skoro jedzie.
- Dobra. - Idę się spakować. Do później.
MROCZNA KONSPIRACJA 4
Jak się masz?
Paryż, rok 1999.
W fabryce cementu znaleziono ciała młodej pary.
Nigdy nie widziałam cię tak szczęśliwego.
- Nie? - Oczy aż ci się świeciły.
To był dobry dzień.
- Chcę... - Czy mogę...
- Mów. - Przerwałam ci.
- Mów. - Byłeś pierwszy.
Poczułem się dziwnie, widząc Odyseusza na amforze.
To pierwsza legenda, jaką poznałem, a od dziecka...
Can!
WYSOKIE TĘTNO
- Pani Oya? - Przepraszam, że wcześnie dzwonię.
Właśnie wyszłam od Ömera...
I zaakceptowała pani jego warunki rozwodu.
Chyba nic pani nie podpisała?
Porozmawiamy jutro i razem zdecydujemy.
Proszę niczego nie podpisywać.
Teo?
Cholera. Boże.
Boże.
Mówi, że to podpisze.
To było po niej widać, tylko to przegapiłaś.
Ślepa jesteś?
Jutro się tym zajmij.
Kto tam?
- Kto tam? - Kto tam jest?
Co robisz w moim domu?
To mój dom.
Co się dzieje? Kim jesteś?
Kto tam jest?
Wyjdź albo zadzwonię po policję.
To mój dom, czemu mam wychodzić?
Wynoś się stąd!
Słyszysz mnie? Mówisz do mnie?
TĘTNO 140/MIN
Słyszę cię.
Mówiłaś do kogoś. Jesteś zła.
- Co? - Jak to co?
Mówiłaś, że powinnaś była wiedzieć.
Oszalałaś, Bilge.
Totalnie oszalałaś.
Uspokój się.
Jesteś Bilge?
To przejdzie. Zaraz mi przejdzie.
Dbaj o swoje serce, Bilge. Dbaj o serce.
Co się dzieje?
Bilge.
LEGENDA O ODYSEUSZU
Ta Bilge.
A co, jeśli to się spełni?
Moje życzenie się spełniło.
Spełniło się?
Chwila.
Teo?
Sprzedaż potwierdzona. Przygotujmy ją do transportu.
Jest tu ktoś?
Jesteś tu?
Pani Bilge.
- Wszystko dobrze? - Tak, a co?
Wygląda pani na zmęczoną.
Głowa mnie boli.
- Wszyscy są? - Tak, są gotowi.
To chodźmy.
Wykażemy, że Oya bierze antydepresanty i może cierpieć na wypalenie.
- Bilge, słyszysz mnie? - Znowu to?
„Znowu to?” Pewnie tak pomyśleliście.
Były mąż tej kobiety nie jest normalnym mężczyzną.
Bilge.
Słyszysz mnie?
- Oya Tüzel... - Odpowiesz mi?
Zamknij się!
Przepraszam.
Bilge, pozwolisz na chwilę?
Oczywiście.
Słyszysz mnie?
Wiem, że jesteś zmęczona i podekscytowana sprawą,
ale musisz odpocząć.
Zrób sobie dziś wolne.
Panie Nedim, nie trzeba.
- Bilge. - Wróćmy do spotkania.
Mam później rozmowę z panią Oyą.
- Pamiętasz mnie? To ja, Can. - Zamknij się wreszcie.
- Przepraszam, to nie do pana. - Bilge.
- Przepraszam. - Przestań.
Weź wolne. Odpocznij.
Odpowiedz, jeśli słyszysz.
Słyszę, ale nie odpowiem, bo to nie jest prawdziwe.
Nie jesteś prawdziwy!
Słuchaj.
Musisz mnie pamiętać.
Poznaliśmy się w 2000 roku!
W nowym milenium.
Gdzie to było?
Pamiętasz mnie?
Złamałem rękę.
Miałem mieć prześwietlenie, a ty chorowałaś na serce.
- Miałaś operację. - Moja choroba.
To wszystko przez moją chorobę.
Schowałem się, a ty dałaś mi lody, żebym się nie bał.
To były lody od Niko.
Zaciągnąłem rodziców do lodziarni, żeby ci podziękować.
Napisałem na ścianie: „Dziękuję, Bilge”.
Jestem Can. Pamiętasz mnie.
CENTRUM PSYCHIATRYCZNE
Pomyślałem życzenie. Wyszeptałem ci je.
I o co poprosiłeś?
O co poprosiłeś?
Chodź, mały. Wychodzimy.
Dobra.
Dobrze.
To wina mojej choroby.
Pani Bilge?
To pilne.
Od wczoraj słyszę głosy.
Znikąd, gdy nikogo nie ma.
Może i jestem przepracowana i się nie wysypiam.
Ale ten głos do mnie mówi i zna moje imię.
Od wczoraj się nie zamyka.
- Tylko gdy się napiłam... - Spokojnie, proszę usiąść.
- Przepraszam, pani Zeynep. - Nie szkodzi.
Proszę.
Czy wczoraj wydarzyło się coś dziwnego albo niepokojącego?
Nie.
Czasem takie objawy pojawiają się pod wpływem stresu.
Dam pani leki.
Poproszę.
Ale mogą wywołać u pani senność.
Jeśli objawy nie ustąpią, może być potrzebna hospitalizacja.
LODZIARNIA U NIKO
WUJEK NIKO SERWUJE LODY
Proszę. Miłego dnia.
Dzień dobry.
- Dzień dobry, poproszę lody. - Jakie?
Wiśniowe i cytrynowe, cztery porcje.
DZIĘKUJĘ, BILGE
Zamówienie gotowe.
Kto to tutaj napisał?
„Dziękuję, Bilge”.
Niestety nie wiem.
Ludzie piszą tu różne rzeczy od 30 lat.
Głupie pytanie. Nie tylko ja mam na imię Bilge.
Pan Niko ma zdjęcie z każdym dzieckiem, które tu coś napisało. Może on wie.
- A gdzie go znajdę? - Jutro tu będzie.
Proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co. Smacznego.
Can.
Jesteś tam?
Nie mam wyjścia, muszę uwierzyć.
Powiedz coś.
Jak dziś poszło?
Przekonaliście panią Oyę?
Tak, pani Sinem się tym zajęła.
A pani czuje się już lepiej?
- Bilge? - Can.
Chcę zadzwonić do kolegi, Cana.
- Can, jesteś tam? - Jestem.
Wreszcie mówisz mi po imieniu. To już coś.
Byłam w lodziarni.
Słyszałem. Bo wiesz, ja cię słyszę.
To czemu milczałeś?
- Widziałaś wiadomość na ścianie? - Tak.
I twoje zdjęcie z dzieciństwa.
Już mnie pamiętasz?
Nie.
Spotkajmy się.
Zaakceptuję, że jesteś prawdziwy,
ale muszę zrozumieć, co się dzieje.
Spotkajmy się i pogadajmy.
Nie mogę.
Czemu?
Jestem w szpitalu u znajomej, miała wypadek.
Muszę tu zostać.
Dzięki za typową szpitalną wymówkę.
Nie kłamię, ale to niejedyny powód.
Lepiej za bardzo nie wnikaj.
Spotyka to nas oboje,
a zamiast to zrozumieć, wolisz mnie unikać?
Nie unikam cię, ale mam dobry powód.
Jaki?
Jaki? Mam prawo wiedzieć, co się z nami dzieje.
Spotkajmy się.
Powiem ci tak.
Gdy niektóre cuda się zdarzają, wcale nie są takie wspaniałe.
Lepiej, żebym zniknął z twojego życia.
Zniknął? Nigdy cię w nim nie było.
POŁĄCZENIE OD NEDIM
Dbaj o siebie.
Spotkajmy się i porozmawiajmy. Proszę.
Słyszysz mnie?
Odpowiedz mi.
Za dużo pani pracuje.
Nawet na przerwach i po godzinach.
Może powinna pani zadbać o siebie.
Gdyby miała pani przyjaciół albo prawdziwego chłopaka, to może...
Jak to „prawdziwego”?
W sensie...
Gdyby pani miała jakiegoś chłopaka albo przyjaciół.
İpek,
nie jesteśmy przyjaciółkami, nie potrzebuję rad.
Przepraszam.
Przepraszam, ma pani rację.
Nie obchodzi mnie, czy mam rację, czy nie.
Jeśli uważasz, że nie mam życia poza pracą...
to masz rację.
Ale nie umiem inaczej żyć.
Jeśli uważasz, że tłumię emocje, to też prawda.
Inne dzieci uczą się życia, dorastając,
a ja starałam się nie umrzeć i bałam się, że serce mi stanie.
Nie spotkało mnie nic dobrego.
Ciągle mogłam coś stracić.
Nie przywiązywałam się do niczego,
bo musiałam się z tym żegnać.
Nie mogłam biegać po parku z przyjaciółkami.
Mam papierosa, którego nie mogę zapalić.
Nawet tego nie mogę!
Przez to byłam samotna.
Tak bardzo, że wymyśliłam sobie przyjaciela.
Wystarczy na dziś. Zajmę się resztą.
Pani Bilge, ja...
Dobranoc.
Cześć.
Gdzie...
Czemu się dziwisz?
Chcesz się spotkać?
Dobra, do zobaczenia.
Nie myślałaś o niczym innym?
Zawsze podchodzę do decyzji logicznie.
Dziękuję.
Więc nie żałowałam.
Ani trochę? Nic sobie nie pomyślałaś?
Dobra.
Może coś tak.
Sąd karny.
Jak ty.
To super. Czemu go nie wybrałaś?
Moje serce mogło tego nie wytrzymać.
Rany.
Dużo wyznań jak na zamkniętą księgę.
Nie jestem zamkniętą księgą.
Wyglądam tak?
Poważnie pytasz?
Jesteś księgą zamkniętą na cztery spusty.
Ale wiem, że nie jesteś tak oziębła, jak się wydajesz.
Oziębła?
Nie wiem, jak inni mnie postrzegają.
Jak piękną kobietę. Bo jesteś bardzo piękna.
Trochę oziębła, pracoholiczka,
ale wiesz, jak zdobyć to, czego chcesz.
Na przykład mnie dzisiaj.
Widzę, w co grasz.
Gram?
- Nie rozumiem. - Czyżby?
Ignorujesz mnie miesiącami i nagle dzwonisz.
I jemy razem kolację.
W nic nie gram.
Poważnie.
Chciałam zwyczajnie porozmawiać.
- Nie sądziłam... - Schlebiasz mi.
Ale gwarantuję, że nasz czas razem nigdy nie będzie zwyczajny.
Daj się ponieść.
Ja poprowadzę.
Ty poprowadzisz?
Aż tak potrzebujesz kontroli?
Tak jak ty.
Dlatego tak mnie pociągasz.
Jesteśmy podobni.
Muszę iść do łazienki.
Jasne.
Randka dobrze idzie, co?
Nagle ucichłeś.
A teraz wracasz?
Masz rację.
Nie mogłem się powstrzymać.
Wybacz, wracaj do niego. Dobrze jest.
Wiesz, że nie mogę.
Nie, dobrze wam idzie.
Tylko odpuść intymne rozmowy. Wszystko słyszę.
Intymne?
Skoro tak się przejmujesz, czemu się nie spotkamy?
Śmiało.
Mówię do ciebie.
Słyszysz mnie?
Dobra.
Racja. Dobrze mi idzie.
Intymne rozmowy?
Przestań, jesteśmy na ulicy.
Chcesz mnie pocałować?
Nie.
Mete.
Idziemy do domu?
Przestań, to zbyt wiele.
Może.
To tam, ulica Vuslat 37. Już prawie jesteśmy. Cierpliwości.
Dobra.
Cierpliwości.
Bilge. Słyszysz mnie?
Bilge?
ALEJA KİREÇCİ
Słyszysz mnie?
Bilge. Pogadajmy.
Proszę cię.
O tak.
Słyszysz mnie? Gdzie jesteś?
A gdzie mam być? W domu.
- Fajnie było, gdy nie odpowiadałam? - Jasne. Nie.
Pewnie, że nie.
Nie słyszałem drugiej osoby. Dziwne.
Mete...
Nie rób mi tego, proszę.
Dobra.
Zamknę się.
Jesteś zazdrosny?
Ile ty masz lat? Rób, co chcesz, ale wszystko słyszę.
Nie wiem, po co to zrobiłam. Chyba z nudów.
To było aż za wiele.
Możemy się uspokoić?
Spróbuję, w mojej pracy to klucz.
- Mogę o coś spytać? - O co?
Słucham.
Ten facet jest z tobą? Gdzie Mete?
Gdy wróciłam do stolika, nie było go.
Rozmawiał przez telefon.
Napisałam mu, że coś mi wypadło.
- I tyle z randkowania. - Dałaś mi adres.
Vuslat 37. Mogłem się zorientować.
Mogłeś.
To wpadniesz, telepatyczny przyjacielu?
Gdzie jesteś?
Nigdzie.
Wyszedłem na powietrze.
Pamiętam twoje oczy z tamtego Nowego Roku.
Były piękne. Na pewno nadal takie są.
Ale zazwyczaj podziwiają je tylko moje akta.
Mogę niedługo oślepnąć.
Nie sądzę.
Może to ty pokażesz mi drogę.
Tak jak w tej legendzie.
Nie umiem nawet sobie wytyczyć drogi, co dopiero tobie.
Poza tym znasz już drogę i adres.
Kiedy się spotkamy?
Nie wiem.
Pamiętasz moje życzenie?
Chciałeś móc ze mną rozmawiać.
Tak, ale dokładniej.
Co to było? Czego sobie zażyczyłeś?
Bilge.
Can.
Wspomniałaś o telepatii.
- Tak. - Wiesz, co to znaczy?
„Tele”.
Co to znaczy?
Po łacinie to „daleko”.
„Pate” znaczy czuć. Czuć z daleka.
Telewizja. Telefon. Teleskop. Telepatia.
Właśnie.
I my.
Masz rację.
Na odległość.
Mogę ją skrócić.
Rozwiążę tajemnicę.
Chcesz mnie zobaczyć?
Słyszeć mnie nie chcesz, ale zobaczyć tak.
Nawet jeśli mnie znajdziesz... Może nie powinnaś.
Znajdę cię.
Na pewno.
Na pewno cię znajdę.
LODZIARNIA U NIKO
Przepraszam, mam pytanie.
Po pierwsze, dzień dobry pięknej pani.
- Tak? - Tak, dzień dobry.
A teraz słucham.
Jest tu napis „Dziękuję, Bilge”. Napisał to ten chłopak.
Zna go pan?
Pewnie, Can to napisał. To mój najlepszy klient.
Tak, Can.
Nie mogę się z nim skontaktować. Znamy się z dzieciństwa.
Nic dziwnego, piękna damo.
- Czemu? - Właśnie wrócił z wykopalisk.
- Z wykopalisk? - Jest archeologiem.
Wrócił kilka dni temu, ale nie zaszedł.
Dwa dni temu złożył zamówienie online.
- Tak? - Wiśnia i cytryna.
- Jego ulubione. - Super.
A mogę spytać o jego adres?
Nie mogę podać adresu klienta.
- Jak się pani nazywa? - Bilge. Bilge Tanil.
- Powiem, że pani tu była. - Dziękuję.
- Miłego dnia. - Miłego dnia.
Bilge.
- Cześć. - Cześć.
Potrzebuję adresu jednego z waszych zamówień.
- Jakiego? - Dla Cana, archeologa.
Nie mogę.
Jeśli dasz mi jego adres, dam ci trashmetalową płytę winylową.
Winyl? Jaki?
- Wrota ciemności. - Wrota ciemności.
Zapisz.
Dzięki za adres.
ALEJA KİREÇCİ
Znalazłam cię.
ALEJA KİREÇCİ
Dzień dobry. Szuka pani kogoś?
Cana. Nie mogę się z nim skontaktować.
Jest pani z wykopaliska?
Tak, z wykopaliska.
Jest w Greckim Szpitalu z koleżanką.
Faktycznie, wspomniał o szpitalu.
Grecki Szpital.
Dziękuję.
Jej matka zmarła.
Ojciec mieszka w Anglii, ale nie odbiera.
Policja czeka, aż się obudzi.
Dzień dobry.
Szukam znajomego. To archeolog, Can.
Odwiedza koleżankę. Czekają na mnie.
- Chodzi o panią Yasemin? - Tak.
- Proszę o pani dane. - Zostawię wizytówkę.
Są tu moje dane. Nie chcę, żeby długo czekali.
- To tam? - Tak, sala 23.
Sala 23.
Znalazłam cię, Can.
Cześć, Can.
Kogo pani szuka?
Co z nią?
Lekarze mówią, że jest lepiej. Jest pani krewną?
Znajomą pana Cana.
- Wie pani, gdzie on jest? - Odpoczywa w sali obok.
Dziękuję.
Znalazłam cię.
Tak się poznaliśmy.
Ukrywałem się i mnie znalazłaś.
Bo chciałam ci wierzyć.
Teraz mi wierzysz?
Jestem prawdziwy?
Jak to się stało?
Jakim cudem się słyszymy?
Spadająca gwiazda.
Nie rozumiem.
- Spokojnie... - Ty...
Bilge, oddychaj. Spokojnie.
Słyszy mnie pani?
Co pani robi?
Tak nie można. Co pani robi?
Dokąd pani idzie?
Proszę zaczekać!
Can.
Obudź się.
Can!
Obudź się. Powiedz coś.
Odezwij się.
Przed chwilą tu byłeś. Powiedz coś. Czy ja oszalałam?
Can, powiedz coś.
- Obudź się! - Spokojnie.
- Rozmawiał ze mną! - Proszę.
- Był tutaj. - Ciągle jest nieprzytomny.
- Był tu, rozmawialiśmy. - Spokojnie.
- Obudź się, Can! - Spokojnie.
- Proszę wyjść. - Był tu.
- Powiedz coś. - Proszę.
- Proszę pani. - Powiedz coś.
Nie jestem wariatką. Powiedz coś!
- Odezwij się! - Proszę.
Nie oszalałam! Obudź się.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Nie bierz tego.
Chcesz, żebym postradała zmysły?
Żebym oszalała? Jak tu wszedłeś?
- Spokojnie. - Wynocha!
Wyjdź z mojego domu.
Bilge.
- Przepraszam. - Zostaw mnie. Wyjdź.
Spokojnie.
- Zostaw mnie. - Wiem.
- Odejdź. - Posłuchaj.
Wiem, że to nie ma sensu. Dla mnie to też trudne.
Tracę rozum. Oszalałam.
- Serio oszalałam. - Nie.
- Posłuchaj mnie. - Nie podchodź!
Spokojnie.
Nie robię tego celowo. Też nie wiem, co się dzieje.
Jasne? Nie bój się.
Nie boję się ciebie.
Dlatego nie chciałeś się spotkać?
Kim ty jesteś?
- Czym jesteś? - Nie wiem!
Nie wiem, czy żyję, czy nie!
Jestem Can.
Przepraszam.
Dobra, uspokoję się. Ty też.
Wszystko dobrze?
Wiem, że masz chore serce.
W porządku.
Wszystko dobrze.
- Postaram się wyjaśnić. - Co się dzieje?
Co to ma znaczyć? Oszalałam.
Oddychaj. Wyjaśnię.
Na tyle, na ile to rozumiem. Po to przyszedłem.
To jakiś absurd.
To, co mi mówisz... Ty...
Odyseusz... To nie ma sensu.
- Nie żyję w twojej bajce. - Ale ja żyję w twojej.
Wciągnęłaś nas w to, a teraz nazywasz to absurdem.
Ty opowiedziałaś mi tę historię.
W sylwestra. Dałaś mi książkę.
- Po tym moje życie się zmieniło. - Ciągle mówisz o książce.
Teraz to rozumiem.
Nie chciałem tego.
Na wykopalisku znalazłem...
Ta amfora to moje najcenniejsze znalezisko,
a dałem im ją ukraść razem z moim życiem.
Jasne.
Zastanawiałam się, czego ode mnie chcesz.
Dobrze zrobiłeś. Też bym szukała prawnika.
- Tak? - Tak.
Ale to nie był powód.
Mogę rozmawiać tylko z tobą. Inni mnie nie słyszą.
Bo ciebie sobie życzyłem.
A czego dokładnie?
Jak brzmiało życzenie?
Naprawdę nie pamiętasz?
Cały wszechświat pamięta, ale ty nie?
Czego sobie życzyłeś?
„Jeśli kiedyś umrę...
Jeśli stanę się gwiazdą...
Chcę, by Bilge mnie znalazła i wskazała mi drogę”.
Byłem dzieckiem.
Skoro umierasz, czemu pojawiłeś się w moim życiu?
Czemu doprowadzasz mnie do szaleństwa i mnie do tego przyzwyczajasz?
Byłam dotąd szczęśliwa w swojej samotności.
Umrzyj w końcu.
Rób, co chcesz. Umieraj.
Gdybym wiedział, jaka się staniesz, nie życzyłbym sobie tego.
Nie martw się.
Wyjdź.
Nie obchodzi mnie, dokąd i jak. Wynoś się stąd!
LODZIARNIA U NIKO
Co robisz?
Czemu ciągle zamawiasz lody?
Czemu się tak torturujesz?
Gdyby tu był, zamówiłby lody.
Teo, siad.
Siad.
Wstań.
Połóż się.
Teo.
Turlaj się.
Nie nakarmiłeś go? Co mu odbiło?
Nakarmiłem.
Pewnie chce się bawić.
Teo.
Pewnie tęskni za Canem.
Chcesz się turlać?
Turlaj się.
Teo.
Bez Cana tego nie zrobi.
Can wróci do domu. Tatuś wróci.
Jestem tu, tato.
LODZIARNIA U NIKO
ZAMÓWIENIE – BILGE TANIL CYTRYNA I WIŚNIA
Dziękuję.
DO BILGE
Droga Bilge, szczęśliwego Nowego Roku.
Lody od ciebie były pyszne. Znalazłem tę lodziarnię po serwetce.
Teraz ciągle jem wiśniowe i cytrynowe.
Droga Bilge, szczęśliwego Nowego Roku.
Jestem teraz w trzeciej klasie. A ty?
Na tureckim napisałem wypracowanie o mitologii.
Mam nadzieję, że przyjdziesz do lodziarni i odbierzesz moje kartki.
Możemy się zaprzyjaźnić.
Droga Bilge, jestem teraz w trzeciej klasie. A ty?
Czwarta klasa to nuda.
Piąta klasa. Bałem się...
Nie wiem, gdzie jesteś, i nie chodzisz do lodziarni,
więc zostawiam kartki wujkowi Niko.
Nadal wierzysz w bajki i cuda?
Pani Leyla.
Jak się pani ma?
A jak myślisz?
Jak myślisz?
Przepraszam, że nie mogłem być wcześniej.
Jak ma się Can?
Bez zmian.
Dziękuję za kwiaty.
Wypuścili Yasemin z OIOM-u.
Wiem, chcę ją zabrać na spacer.
Can.
To ja.
Słyszysz mnie?
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Od dzieciństwa nie byłam w tej lodziarni.
Nawet o niej nie wiedziałam, zanim mi nie powiedziałeś.
Żałuję, że przestałam jeść lody.
Że przestałam wierzyć w bajki i cuda.
Moglibyśmy spotkać się wcześniej.
Przepraszam.
Can.
Słyszysz mnie?
Can.
Nie zostawiaj nas.
Niedługo jest Nowy Rok.
Możemy świętować razem.
Możemy razem ubrać choinkę.
Albo pojechać na wycieczkę.
Zabierzesz mnie do Assos.
Odpowiedz mi.
Przepraszam.
Proszę.
Przepraszam.
Powiedziałam wszystko policji, Eren.
Nie pamiętam nic z wypadku
ani o złodzieju amfory. To działo się tak szybko.
Szkoda, że mnie nie posłuchałaś i nie pojechałaś ze mną.
Chciałam jechać z Canem, spędzić z nim czas.
Jakby to coś miało zmienić.
Co się stało, to się nie odstanie.
Rozmawiałem z firmą.
Opłacą ci lot do Anglii i pokryją resztę wydatków.
Nigdzie nie lecę, póki Can się nie obudzi.
To nie koniec.
To boli nas wszystkich,
ale lekarze zaczynają tracić nadzieję.
Musisz się z tym pogodzić.
Mam też inne złe wieści.
Can jest powiązany z ludźmi, którzy ukradli wazę.
Pomógł im w kradzieży.
Co za bajzel.
Amfora została skradziona podczas wykopalisk tej firmy.
Trwa niejawne śledztwo.
Sprawdź Erena Yavera, kierownika wykopalisk.
I tę firmę.
Czy kiedyś zaszło coś podobnego.
Zaginieni, zagubione pojazdy. Cokolwiek, İpek.
Dobrze.
Wzięła pani nową sprawę, skoro rozprawa już niedługo?
Ale nie rozumiem, kto tu się rozwodzi.
Nikt.
Potraktuj to jak sprawę kryminalną.
- Dobrze. - Tak zróbmy.
Dobrze, do widzenia.
Waza jest warta dziesięć milionów dolarów.
Według policji
archeolog Can Tarun jest powiązany z podejrzanym o kradzież.
Zanim wyjechał, wysłał mu SMS-a,
żeby uważał i nie skrzywdził kobiety, która z nim jechała.
Jeśli podejrzany odebrał wiadomość,
wypadek nie był częścią planu.
Planem była kradzież.
Ktoś podkradł mu telefon i wysłał wiadomość.
To musiał być ktoś z ekipy.
Myśli pani, że Can Tarun jest niewinny?
Nie myślę, tylko wiem.
Coś jeszcze?
Znaleziono też trzeci telefon poza tymi Cana i Yasemin.
To numer, na który Can wysłał SMS-a.
Telefon jest kradziony. Nic nie znaleźli.
Jasne.
Złodziej w panice zgubił telefon.
Ktoś tak nierozważny nie mógł tym kierować.
Czyli to pionek. Jaki ma numer?
To ten.
Nie potwierdzono właściciela, a policja utknęła,
bo Yasemin Williams nie powiedziała nic przydatnego.
Can jest w śpiączce. Nie wiadomo, czy się obudzi.
Obudzi się.
Po której stronie jest pani klient?
Pomiędzy.
Coś jeszcze?
Sprawdziłam też otoczenie wykopalisk.
W okolicy złożono jedno zgłoszenie, ale jest niepowiązane ze sprawą.
Jakie?
Kobieta z okolicznej wsi zgłosiła zaginięcie męża.
Zaginął trzy tygodnie temu.
Zadzwonił do niej raz i powiedział, że jest z inną kobietą.
Proszę.
Drań wysłał jej nawet zdjęcie.
I to nie był pierwszy raz.
Miał wcześniej romans z inną kobietą ze wsi.
To co innego. Spójrz na sufit.
Wygląda jak w jakimś pałacu.
- Co się stało? - Żona poszła na policję.
Powiedział: „Odszedłem. Nie dzwoń”.
I się rozłączył.
Ciekawe. Zaparzę kawę. Chcesz?
Dziękuję. Niedługo pójdę, jeśli pani pozwoli.
Jak chcesz.
Co tam?
W zasadzie już pójdę, zrobiło się późno.
Dobrze.
- Skąd ta pewność? - Jaka?
Że Can Tarun jest niewinny.
Wiem to, bo go znam
i dlatego że to moja praca.
On odkrywa przeszłość, a ja prawdę.
Nie wiedziałam, że go pani zna.
W jakim jest stanie? Aż tak złym?
Wyjdzie z tego.
Dobranoc.
Odprowadzę cię.
Do zobaczenia.
Myślałam, że się ciebie nie doczekam.
Muszę ci to wyperswadować.
Przepraszam cię.
Za co?
Wciągam cię w kłopoty.
Ja muszę przeprosić.
Za co?
Ja wciągnęłam cię w kłopoty.
Gdy byliśmy dziećmi.
Wygląda pięknie.
Musiałam się zrelaksować.
Ale jest niedokończona.
Druga połowa jest twoja.
Możesz później dokończyć.
Potrzebuję pomocy.
Jeśli chcesz się skontaktować ze zmarłymi bliskimi,
to nie pomogę. Nie umiem.
Wiesz, o co chodzi. Ale to też niezła myśl.
Zapomnij o tym. Nawet nie próbuj.
Chcę.
To moje marzenie.
- Nie powinnaś. - Mają cię za winnego.
- Wiem. - No i?
Ale...
Co zrobią? Zamkną trupa w więzieniu?
Ucieknę.
Martwię się tylko o to, jak to wpłynie na rodziców.
Więc rozwiąż to, zanim się wybudzisz.
Ale sytuacja jest bardziej skomplikowana.
Policja znalazła wiadomość...
Wysłaną z mojego telefonu. Wiem.
Wiem też, że to ktoś z wykopalisk.
Domyśliłeś się, że to Eren.
I że Eren buja się w Yasemin
i wysłał wiadomość z twojego telefonu, bo nie mógł ze swojego.
Nie, nie dlatego.
A jak?
Eren przyszedł do mnie do szpitala.
Co powiedział?
Przeprosił mnie wściekłym głosem.
Powiedział, że lepiej będzie, jeśli nigdy się nie obudzę.
Stąd wiem.
To dobrze. Musimy tylko znaleźć dowody.
Pójdę na policję i im powiem.
Ale nie to, że gadałam z duchem i myślimy, że to Eren.
- Rany. - No.
- Z duchem. - Co?
Nazwałaś mnie duchem. A miałem takie nadzieje.
To nie trać sił i nie daj się zabić.
Jutro rozprawimy się z Erenem.
Jak? Co chcesz zrobić?
Zobaczysz.
To same kryminały?
Czemu ukrywasz tu taką kolekcję?
Nie ukrywam.
Tak to wygląda.
Rybkę też tu ukryłaś.
Czemu?
Chcę ją utrzymać przy życiu.
Próbujesz mnie rozgryźć? Co ty kombinujesz?
Teraz moja kolej?
- Mogę o coś spytać? - Wal.
- Jak to działa? - Co?
Musisz spać?
Nie, nie śpię.
Jak mam spać, gdy tu jesteś?
Tacy jak ty są tylko w bajkach.
Właśnie to mówię.
- To zróbmy tak. - Jak?
Skoro nie sypiasz...
masz czas do rana,
by wymyślić, jak wydobyć informacje z Erena.
Dobranoc.
- Spadaj. - Dobra. Dobranoc.
Dobranoc.
Zgaś świeczki, to niebezpieczne.
Zmykaj, dobranoc.
To i tak cię nie zatrzyma.
Zatrzyma, ale nieważne.
Dzień dobry.
Przeraziłeś mnie.
Mam pytanie.
- Śmiało. - Jakim cudem tak wstajesz?
- Jak? - Taka piękna.
Bo jesteś piękna.
- Dziękuję. - Proszę.
To jak? O czym myślałeś przez noc?
O czym myślałem przez noc?
Dobra.
Będę poważny.
Ogarnę się.
Dobra, słuchaj...
Na poważnie.
Eren ma na komputerze dokumenty związane z wykopaliskami.
Pliki od sponsorów, nazwiska.
Dużo się można dowiedzieć.
Komputer ma pewnie w biurze albo w domu.
Nie wolno mi wejść do jego biura.
Więc muszę do domu. Tylko jak?
Ma dobre zabezpieczenia.
Kamery i tak dalej. Nie wejdziesz sobie przez okno.
Wejdę przez drzwi.
- Jak? Nie. - Tak.
Nie rób tego, co myślę.
Nie mamy wyjścia.
Poza tym masz brudne myśli. Jak możesz?
Telepatia tak nie działa. Twoje myśli...
Widzę to w twoich oczach. Boję się.
- Powinieneś. - Powinienem.
Boję się.
Dobra, czyli mówiłeś, że Eren chodzi biegać rano.
Nadal jest rano. Chodźmy.
Fajny sweter.
No chodź. Nie chcę się minąć z Erenem.
To on.
Dawaj!
- Co... - Przepraszam.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Bardzo przepraszam. Tak mi wstyd.
Nic się nie stało.
Kupię panu chociaż kawę.
Dobrze.
Co za ulga.
- Niedaleko jest kawiarnia. Chodźmy. - Dobrze.
Ma pani chusteczki?
- Będą w kawiarni. - Dobrze.
- Jestem Bilge. - Eren.
Miło mi.
Modigliani.
Uwielbiam Modiglianiego.
Ja też.
Co za przypadek.
Spytaj go o kobiety z jego obrazów.
Podoba mi się, jak maluje kobiety.
Mają bardzo eleganckie szyje.
Tak jak ty.
Dziękuję.
Ale to dziwne, że nie maluje ich oczu.
Czemu pomija oczy?
Mówił, że namaluje ich oczy, gdy pozna ich dusze.
Namalowałby ich oczy, gdyby poznał ich dusze.
Masz plan na wieczór?
Ty go znasz lepiej.
- Pomóż mi wybrać. - Dobra.
Może ta?
Ładna. Czarna, mini.
Dobra, zobaczmy.
Odważna. Może się spodobać.
- Ta fajniejsza. - Dłuższa?
Serio?
Znam Erena. Bardziej mu się spodoba.
Czyli nie mini.
Może jednak czarna mini?
Długa czerwona jest lepsza.
Ładna.
Ta będzie lepsza.
Wyglądasz za ładnie i za seksownie.
Taki mam cel.
Rozumiem, ale...
Żałuję, że jestem dziś w śpiączce.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Mówiłeś, że jesteś archeologiem.
Interesuję się tym od dzieciństwa.
Moja matka jest przewodniczką.
- Opowiadała mi... - Wiesz co?
Nie mówmy o tym dziś.
Rozmawianie o sztuce, gdy ty tak promieniejesz...
To niesprawiedliwe wobec takiego piękna.
Dziękuję.
Jesteś jak noworoczny prezent. Nie mogę oderwać od ciebie oczu.
Przepraszam.
Czy to krzesło jest zajęte?
- Tak. - Tak.
Jeśli się nudzisz, możemy iść do mnie.
Chyba nie dokończysz jedzenia.
Możemy iść do mnie porobić coś innego.
Porobić coś innego? Świnia.
Dobra.
Czego się napijesz?
Woda, kawa, coś mocniejszego?
Woda. Napij się wody.
Napiję się tego, co ty.
Dobrze.
- Myśli, że to znak. Co za debil. - To znak.
Nie martw się.
Światła zgasły. Trochę tu ciemno.
Mogę je włączyć.
Dziękuję.
Spadajmy stąd.
Nie jest tak miły jak Mete. To drań.
Poważnie, chodźmy.
Eren, zatłukę cię.
Bilge.
Bilge, chodźmy.
Nie spieszmy się, dobrze?
Rzeczy, które czekają na odkrycie,
leżą na terenach wykopalisk.
Co?
Nie tutaj.
Ale...
Oczywiście.
Nie musimy się spieszyć.
Jest.
Ten dźwięk...
To alarm samochodowy?
- Moje auto. - Jasne.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Bilge, co ty robisz?
Mówiłam, nie martw się.
Wyszedł. Jest komputer.
- Przejrzę to. - Tylko laptop.
- Tylko komputer? - Tak.
- Trzeba wpisać hasło. - 171717.
Numer rejestracyjny z Çanakkale. Idiota ciągle tego używa.
Udało się.
Chcę zgłosić uszkodzenie mojego samochodu.
- Nic nie ma. - Sprawdź to.
- Nic. - Jak to?
Numer.
Jaki numer?
Telefon złodzieja.
- Ten, który ma policja. - I co?
Jest w kontaktach Erena.
CT.
- To ty? - Nie.
Wyłącz, już.
Dzwonił do mnie klient.
Zatrzymali go za uszkodzenie auta. Muszę do niego jechać.
Naprawdę?
Ale to był miły wieczór.
Dzięki. Może jutro dokończymy rozmowę?
Jutro mam zajęty dzień.
Ale odezwę się.
Dobra. Dzięki.
Dobranoc.
Ale idiota się wkurzył.
Miał niezłą minę.
Debil.
İpek, znajdź wszystkie notowane osoby
z inicjałami CT, które mieszkają niedaleko wykopalisk.
Poza Canem Tarunem.
Coś ty taki zły?
Jesteśmy bliżej prawdy.
Dowiemy się od niego, gdzie jest waza. I reszty.
Jutro uczcisz Nowy Rok z Erenem.
- Jutro! - Tak.
Powiedziałam, żebyśmy spotkali się jutro.
Organizuje imprezę dla sponsorów.
Myślałam, że mi odmówił, bo zrobił się podejrzliwy.
Can.
Jesteśmy blisko. Co się dzieje?
A jak myślisz? Jestem w śpiączce.
Oskarżają mnie o kradzież.
A odpowiada za to mój rzekomy przyjaciel.
Musiałem patrzeć, jak flirtuje z kobietą, w której się zakochałem.
Nie udawaj zdziwionej. To oczywiste nawet w moim stanie.
Mam cię zaprosić na kolację? Nawet tego nie mogę.
Czemu nie?
A niby jak?
Mam cię zabrać do nieba?
W sumie mogę.
Rany!
Nigdy nie miałaś chłopaka?
To nie tak. Miałam.
Tylko...
Nie doświadczyłam nigdy silnych emocji.
Nie byłam w nikim zakochana ani nikt we mnie.
Teraz zdałam sobie z tego sprawę.
Dlaczego akurat teraz?
Zakochałaś się we mnie?
W tobie czy w twojej nieobecności?
Skoro moja nieobecność zrobiła takie wrażenie,
co dopiero zrobi z tobą moja obecność.
Wyobrażasz sobie?
To wypijmy za twoją obecność na sylwestra.
Czyli jutro.
Pomyślałaś życzenie?
Nie.
Jesteśmy już dorośli, może się nie spełnić.
Nie chcę, żebyś się rozczarowała.
Skąd mamy wiedzieć?
Co robimy jutro?
Będziemy razem świętować Nowy Rok.
Zrobiłbym coś nietypowego.
Na przykład?
Na przykład...
Wolę nie mówić więcej. To już chyba oczywiste.
Mam być wdzięczna za twoją nieobecność?
Nie wiem.
- Mogę o coś spytać? - Wal.
Co to za uczucie?
To, czego doświadczasz.
Jesteś między bytem a niebytem.
Nie wiem, co dokładnie czuję.
Ale...
Mam wrażenie, że moje uczucia są gdzieś indziej.
Jakby...
Gdybym tylko mógł dotrzeć do domu,
mógłbym zrozumieć te wszystkie odczucia.
Boisz się?
Bo ja ciągle się boję.
Słyszysz to, co ja?
Spróbuj mnie usłyszeć.
Zamknij oczy.
Posłuchaj.
Słyszysz to?
Chcę cię dotknąć.
Chcę cię poczuć...
chociaż raz.
Nie czuję cię.
Chcę, żeby tak było zawsze.
Na zawsze.
Can.
Chciałam obudzić się z tobą.
Can!
Jesteś tu?
Can!
Powiedz coś!
Can, odezwij się. Gdzie jesteś?
Can.
Gdzie jesteś?
Can!
- Sto pięćdziesiąt. Proszę. - Nie. Can.
- Brak reakcji. 200. - Synu.
Proszę.
- Jeszcze raz. - Synu!
- Jeszcze raz. - Synu, proszę!
- Puls wrócił. - Boże!
- Już dobrze. - Dzięki Bogu.
Can.
Synku.
Mój synku.
Eren idzie. Spadajmy.
Idzie. Schowaj się.
Co się dzieje?
Boisz się?
Że coś ci się stało.
Też się przestraszyłem. Tym razem było inaczej.
Widziałem Erena.
Rozmawiał z kimś przez telefon.
Chyba planują przemyt na dziś w nocy.
Zaprosił tę osobę do tej samej restauracji co ciebie.
Pójdziemy tam.
Dobra, ale poczekajmy chwilę.
- Pewnie jest u mnie. - Dobra.
To pan Nedim, mój szef.
Bilge, gdzie jesteś?
Wszyscy są przy stole.
Czekamy na ciebie. Pani Oya zaraz przyjdzie.
Nie dam rady.
Nie przyjdziesz?
Jeśli nie dajesz sobie z tym rady, to oddam sprawę Sinem.
Dobrze.
To bardzo dobry pomysł.
Proszę przekazać akta Sinem.
Co ty mówisz? Nie poznaję cię.
Byłaś oddana pracy.
Pracuję teraz nad ważniejszą sprawą.
Szczęśliwego Nowego Roku, panie Nedim.
Gratulacje, pani Sinem.
Jaki pozew? Can jeszcze się nie obudził.
- Wiem, ale nie możemy nic zrobić. - Jak to?
- Jako jego prawnik... - Panie Haluk. Są na niego dowody.
Odkryli wiadomości wysyłane między Canem a złodziejem.
Wyjdź, Eren.
Wyjdź stąd!
Dobrze.
Nie ma problemu.
Dobrego Nowego Roku.
Tam.
- Witam. - Witam.
Jak sytuacja?
Sprawdzają podejrzanych z wykopalisk.
Gdyby nie wypadek, to by nie trwało tak długo.
- Chwila, ja go znam. - Skąd?
Przejdź do rzeczy. Gdzie amfora?
- Jest bezpieczna? - Bez obaw.
To sponsor waszych wykopalisk.
Prezes tej firmy?
Kiedy wyślesz ją za granicę?
Nie wychylaj się.
- Pracują razem. - Daj mi 24 godziny.
Będę działać dyskretnie.
Goście odwrócą uwagę.
Ukradli amforę.
Jeśli coś pójdzie nie tak, firma nie może się dowiedzieć.
Jeśli wpadnę, to ty też.
Nie martw się, mam wszystko pod kontrolą.
Jakby co, zrzucimy winę na złodzieja.
A on może zrzucić wszystko na Cana.
Dlatego go tam trzymam.
Kretyn myśli, że traktujemy go jak króla w nagrodę.
Rany.
Niezły plan.
Tylko że ja nie umrę.
Najpierw dopilnuję, żebyście zostali ukarani.
Już wiem!
- Co? - Impreza noworoczna.
Nie słyszałeś, co mówił Eren?
„Daj mi 24 godziny”, „goście”, „będę działać dyskretnie”.
Zrobi to podczas imprezy.
Cholera jasna.
Musimy zajechać do mnie po zaproszenie.
Idziemy na sylwestra.
Wejdź.
- Ładnie tu. - Dzięki.
Chyba jest tutaj.
Sprawdź w szufladzie.
Tutaj?
Gdzie to jest?
Tu, pod spodem.
Dobra.
LEGENDA O ODYSEUSZU
To było moje.
Can.
To było moje.
Tak.
Chodźmy.
- Czekaj. - Bierz i chodź.
Dobra.
Wchodź, piesku.
Kim pani jest?
Co pani tu robi?
Jestem Bilge.
Widziałam panią w szpitalu.
Jestem znajomą Cana.
- Powiedz jej. - Nie bądź śmieszny.
- Że mnie widzisz i rozmawiamy. - Nie, to ją zdenerwuje.
- Dzwonię po policję. - Nie, proszę.
- Powiedz jej. - Niby co?
Że jestem niewinny.
- Potrzebuje tego. - Can.
- Proszę. - Can.
Powiedz jej.
Wiem, jak to brzmi,
ale rozmawiam z Canem.
- Co pani wygaduje? - Wiem, jak to brzmi.
Ale to prawda. On tu jest.
Kłamie pani.
Nie kłamię. Can tu jest.
Bilge.
Niech spojrzy na Teo. Każę mu się turlać.
- Słucha tylko mnie. - Teo.
Niech pani na niego spojrzy.
Turla się tylko na komendę Cana.
- Teo! Spójrz na mnie. - Słucha tylko jego.
- Teo! Turlaj się. - Naprawdę.
- Proszę. - Dość tego.
Proszę iść, bo wezwę policję.
Wynocha!
Przepraszam.
Przepraszam, mamo.
Tak?
Can nie ma nic wspólnego z tą wazą.
Pani Leylo, rozumiem, że trudno to zaakceptować, ale...
Była tu kobieta.
Przeszukiwała szuflady. Jakaś Bilge.
Może to ona jest winna.
Bilge?
- Jak wyglądała? - Taka ładna brunetka.
Nie wiem.
Widziałam ją też dziś w szpitalu. Ale nagle zniknęła.
Rozumiem. Dobrze.
Co się dzieje?
OCHRONA
Chcę zobaczyć nagranie z korytarza przy sali 24.
Teraz.
Dziś rano, koło dziesiątej.
Zatrzymaj.
Przewiń.
Zatrzymaj.
Odtwórz.
Zatrzymaj.
Zbliż.
Przepraszam, że znów przeszkadzam.
Ta kobieta była sama czy z kimś?
Sama.
Miała w ręku coś bordowego. Wyglądało jak zaproszenie.
Gdyby Can nie miał ze sobą wazy, nic by mu się nie stało.
Can sam chciał ją przewieźć.
To była jego decyzja. Proszę się tym nie zadręczać.
Muszę kończyć.
Kurwa.
Zabierzcie Teo do mnie. Niech śpi u siebie.
Zawieziesz amforę do Stambułu?
Can nie chciał wieźć amfory.
- Pięknie wyglądasz. - Dziękuję.
Nie tęsknię za takimi imprezami.
- Dziękuję. - Patrz na nią.
To nasza dawna sponsorka.
Can.
Widziałem ją.
Chodź.
Pogadajmy z nią. Ulży ci.
Piękne, prawda?
- Tak, są wyjątkowe. - Tak.
Tu jest tak pięknie, że aż nie umiem opisać.
Jak samo życie.
Cieszę się, że wydobrzałaś.
Dziękuję. Czy my się znamy?
Jestem znajomą Cana.
Widziałam cię w szpitalu, gdy do niego przyszłam.
Wszystko w porządku?
Ze mną tak.
Ale nie wiem, co będzie z Canem.
Chciałabym, by to się nie stało.
Nie zmienimy przeszłości. Dobrze o tym wiesz.
Fakt. Ale chciałabym móc z nim porozmawiać.
Może jakoś usłyszy to, co mu powiesz.
Może świat da nam szansę. Nigdy nie wiadomo.
Nie sądzę.
Gdybym dwa tygodnie temu usłyszała, że wpadnę w śpiączkę po wypadku
i spędzę tu sylwestra, w takim pałacu,
to bym nie uwierzyła.
Teraz jestem po prostu wdzięczna, że dożyłam nowego roku.
- Dobrego Nowego Roku. - Wzajemnie.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Plama. Logo. Koszula.
Powinnam była się domyślić.
Powinnam! Chyba jestem ślepa.
- Dokąd idziesz? - Chwila.
İpek...
Tak, pani Bilge?
İpek.
Pamiętasz to zgłoszenie związane z wykopaliskami?
Facet, który zostawił żonę.
Sprawdzisz jego nazwisko? To ważne.
Już sprawdzam, chwileczkę.
- Zaczekam. - Co?
Pani Bilge,
on się nazywa Celal Topkur.
Jak mogłam to przegapić?
Powiedz tej kobiecie, że znalazłyśmy jej męża.
Może odwiedzić go w więzieniu. Przynajmniej się znalazł.
Dziękuję.
Na co patrzysz?
Musimy znaleźć Erena. Uciekną z amforą.
Najpierw ten facet. Zanim przyjdzie Eren.
Zostawiła tylko wizytówkę.
BILGE TANIL PRAWNICZKA
KANCELARIA PRAWNA
Biuro pani Bilge, słucham.
Muszę pilnie pomówić z Bilge.
Wiem, kto ukradł amforę. Musimy go powstrzymać.
Słuchaj uważnie. Wyczyść pokój.
Niczego tam nie zostawiaj.
Rozumiem.
Dokąd idziemy?
To nie tutaj.
Nie tutaj.
To tu!
Patrz. To zdjęcie od İpek.
Ten sam sufit.
Czyli nie zamieszkał w pałacu z kobietą.
Szampan, słodycze... Nieźle.
To jego rzeczy.
Poplamiona koszula.
Dobrego Nowego Roku,
Bilge.
Bilge, zrób coś.
- Spokojnie. - Niby jak?
Nic się nie stało. Proszę bawić się dalej.
Z drogi.
Wszystko dobrze?
Co ci jest?
Ostrożnie. Oddychaj.
Oddychaj.
Bilge!
Słyszysz mnie?
Pomocy!
Niech ktoś jej pomoże!
Bilge!
Pomocy!
Co się stało?
Pewnie upadła.
- Wezwij pomoc. - Robi się.
Słyszysz mnie?
Co się stało?
- Pewnie upadła. - Wezwę pomoc.
Lecę.
- Słyszysz mnie? - Żyje?
Wezwę karetkę.
Potrzebujemy karetki.
Pani Bilge.
Słyszy mnie pani?
- Ostrożnie. - Co z nią?
- Co się stało? Pani Bilge. - Ostrożnie.
- Odwracamy ją. - Dobra.
- Dobrze. - Ostrożnie.
Szybciej!
Ruchy.
Ostrożnie.
Uwaga na schody.
- Panie Eren. - Tak?
POLICJA
Jeśli potrzebuje pan prawnika z powodu przemytu artefaktów,
oto wizytówka.
Ale zeznania świadków mogą skrócić proces.
Pan odkrywa przeszłość, a my prawdę.
To nasza praca.
Chwileczkę, to jakieś nieporozumienie.
Nie ukradłem amfory. To był ktoś inny.
Nie spowodowałem wypadku. To oni we mnie wjechali.
Powie pan resztę na komisariacie.
Jestem przy tobie.
Nie odchodź.
SZPITAL GÜNDOĞDU
- Inotropy maksymalne? - Tak.
Podwoić.
- Brak skurczy. - Robimy ECMO. Potrzebuje przeszczepu.
Dobrze.
Weźcie moje serce.
Trzymaj się, Bilge.
SALA OPERACYJNA
Pamiętasz Bilge? To koleżanka Cana.
Co rok wysyłał jej pocztówki na Nowy Rok.
Prosił, żebym pomógł mu ją znaleźć.
Zastanawiał się, czy nadal ma chore serduszko.
Wnieśliśmy o przeszczep, ale czekamy na dawcę.
Istnieje ryzyko, że nie zdążymy go znaleźć.
Bilge. Moja córeczka.
Czemu mnie nie słyszysz?
Mamo.
Wszystko prowadziło do tego.
To Bilge.
Moje serce się dla niej nada. Wiem to.
Proszę. Daj mi odejść.
Pozwól mi odejść.
Daj jej moje serce. Proszę.
Proszę.
Dajcie jej moje serce.
Proszę, mamo.
Przypomnij sobie.
Teo... Gdzie jest Teo?
Życzenie się spełniło.
Teo.
Teo. Chodź, piesku.
Jesteś moją ostatnią nadzieją.
Pokaż mojemu tacie.
Turlaj się.
Proszę.
Turlaj się. Pokaż tacie. Dawaj.
Spokojnie, Can.
Nie.
- Nie. - Nie martw się, jeszcze nie umarłam.
Nie mamy dużo czasu. Już rozumiem, po co to było.
- Moje serce... - Nie.
- Tak. - Nie.
Moje serce
będzie dla ciebie dobre.
Can.
Już jako dziecko bałeś się śmierci.
- Pamiętasz? - Tak.
Obiecałam ci, że razem uczcimy Nowy Rok.
Ty go uczcisz, beze mnie.
Nie.
- Muszę iść. - Nie możesz.
Musisz odnaleźć jeszcze dużo skarbów.
Znalazłem już swój skarb.
Nie znajdę nic cenniejszego.
Gdy będziesz chciała porozmawiać, będę tutaj.
Can!
Can, gdzie jesteś?
Chcesz uratować życie Bilge?
Can, nie.
Proszę, nie rób tego.
Chcesz uratować Bilge?
Leyla, uspokój się.
Jeśli tak...
Teo wie, co robić.
Proszę, nie.
Teo!
Piesku.
Turlaj się.
Leyla!
Pomyślałem nowe życzenie, ale ci nie zdradzę.
Ale nie przestawaj wierzyć w bajki.
Kocham cię.
- Tak bardzo cię kocham. - Bardzo cię kocham.
Spóźniłeś się.
Albo ty. Kto wie?
Może tym razem to ja pomyślę życzenie.
ZNALEZIONA PRZEZ ARCHEOLOGA CANA TARUNA
Napisy: Małgorzata Fularczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger