70'Lİ VE 80'Lİ YILLARDA ROMA'DA YAŞAYAN,
SIRADIŞI İNSANLAR VE SIRLARLA YOLU KESİŞEN BİR TAKLİTÇİ.
BU DA ONUN HİKÂYESİ.
YA DA EN AZINDAN HİKÂYESİNİN OLASI VERSİYONLARINDAN BİRİ.
Öldüğüm gün seninle buluşacaktık.
Ama ben gelemedim.
Böyle bitmemesi gerekiyordu.
Ölürken hayatın film şeridi gibi gözünün önünden geçer derler.
Ben bir bok görmedim.
Özgür bir adam olmak istemiştim
ama o özgürlük için ağır bedel ödedim.
Hayır!
Çünkü soru hep aynı.
İstediğin hedefe ulaşmak için
neleri göze alırsın?
DUCHESSA GÖLÜ, ÜÇ YIL ÖNCE
Çocukken üçümüz birlikte ortalığı birbirine katardık.
Büyüdük, kasabanın asileri olduk.
Ama ufacık tuvale sığan bir yerde kim yaşamak ister?
Ben istemem.
Beyler, size diyorum.
-Geç kalmadım, çok geç kaldım. -İşim bitene kadar bekle o zaman.
-Orası boş mu kalacak? -Sis çizeceğim.
-Otuz yıldır olduğu gibi. -Yani?
Sis çizmekten bıktım usandım yahu.
Gel, sana bizim kasabayı çizeyim.
-Çelik fabrikasına mı yetişeceksin? -Önemli bir ayin var. Piskopos gelecek.
-Piskopos demek. Acelen ondan. -E herhâlde.
İyi, ben gidiyorum. Araba benim zaten. Bir de hâlâ size yalvarıyorum!
-Gitmiyor muyuz? -Evet, gidelim hadi.
Bu külüstür bizi Roma'ya götürür mü, yolda kalmaz mı?
-Tabii ki götürür. -Harbi mi?
Immacolata beni hiç yarı yolda bırakmadı.
Neyse, hoşunuza gitse de gitmese de, tertium non datur.
-Ne dedi o? -Ben ne bileyim be?
Kim tutar bizi?
Kim tutar?
-Kim tutar bizi be? -Hadi!
Hadi Vittorio!
Roma yolunda bir rahip, bir işçi ve bir de ressam.
Bir fıkranın başlangıcı gibi.
Ama biz, tarih yazmak üzereydik.
Ne boktan yer be.
O zaman Roma şenlik alanıydı.
Papası, piskoposu, ressamı, suçlusu, politikacısı, komünisti, faşisti.
Her türlüsü vardı.
Bir de ben vardım. Roma'nın en iyi ressamı olmak istiyordum.
Bu şehre yetecek büyülükte bir tuval yoktu.
İlk aylar, resimlerini yaptığım insanları nasıl güldürdüğümü hatırlıyorum.
Hanımefendi?
Sonrasındaysa açlığı
ve soğuğu hatırlıyorum.
Portrenizi yapayım. Gelin.
-Kardeşim. -Hepsini sen alamazsın.
-Ne oluyor be? -Müşterin var.
Paylaşalım biraz. Ben de açım. Otur yerine, hadi.
Sokaklardaki cesetleri, bombaları da hatırlıyorum.
Ama umurumda mıydı?
Roma'nın yakama yapışacağını biliyordum.
-Merhaba! -Selam!
Bana gidelim.
Bu şehrin olayı şuydu, sabırlı olman lazımdı.
Er ya da geç beni de o şenliğe sürükleyecekti.
Kimin evi bu?
Ona "Ressam" diyorlar.
Buna mı ressam diyorlar? Kafayı yemişler.
İşte orada.
Koltukta kafası bir dünya olan.
GERÇEK SAHTEKÂR
Donata, çok soğuk.
Soğuk.
Çok soğuk. Yatağa gir.
Bu şehir hep buz gibi.
Asıl benim oralar nasıl soğuk, bir bilsen.
Donata, aşkım, buraya gel.
Sevgilim.
Hep böyle olmaz ama.
Geldim.
-Ne aldın başka? -Bütün bunlar onun mu?
Buradaki her şey ona ait.
Bir de resim yapabilse nasıl zengin olurdu, düşün.
-Sen resimden anlıyor musun ki? -Ressamım.
-Ben de sanat simsarıyım. -O zaman sana çalışmalarımdan getireyim.
Eğer ondan iyiysen belki vakit yaratabilirim.
Resimlerini nasıl imzalıyorsun?
Toni della Duchessa.
Ama Toni "i" ile.
Küçük Tony gibi değil.
Ya da Tony Curtis. Ya da Tony Renis.
-Sana bedava tavsiye vereyim mi? -Ver.
"İ"li veya "i"siz, satan bir isim değil. Bir çekiciliği yok.
-İkna oldum. Yarın hemen değiştiririm. -Tamam, sonra?
Bana resimlerini gösterecek misin?
-Araban nerede? -Arabam mı?
Ayıp ediyorsun ama.
Seni Roma'nın en güzel taşıtına bindireceğim. Gel.
-Saçındaki ne? -Bilmem, ne var?
-Saçında tuhaf bir şey var. -Çıkarsana.
Başkasının en güzide taşıtı desene.
Hırsız mısın, ressam mı?
Ne fark eder ki?
Hazırcevaplıkta da pek hızlısın.
Diğerleri yavaş. Atla hadi.
-İyi de nereye? -Hadi, atla.
-Nereye oturayım? -Atla.
-Bekle. -Aferin.
-Tuttun mu beni? İtme. -Tamam.
-Tutmazsam ben de düşerim. -Yavaş!
Yavaş git, "i"li Toni!
Kusura bakma. Ne desem, bilemedim. Temizlikçi kadın izne çıktı herhâlde.
-Anladım. -Evet.
Dinle Toni, sana diyeceğim şu…
Bunlar satmaz. Böyle şeylere rağbet yok.
Bu ara sembolik, soyut, kavramsal şeyler revaçta.
Senin tarzın bana biraz daha figüratif geldi.
Ne var? Üzüldün mü?
Ne yani, üzülmese miydim?
Ama yeteneklisin.
Anatomi çalışmaların müthiş.
-İşte, nü… Nüler… -Nü.
Aşırı geleneksel değilse satar.
Gerçekten mi?
Orijinal bir nü çalışman var mı?
Orijinal derken? Picasso'nunki gibi kübik mi?
Evet, güzel olurdu.
-Hayır, olmazdı. -Sahi mi?
Başta severdim ama işi ticarete döktü.
-Sahi mi? -Senden hoşlandım.
-Nüye seninle başlayabilir miyim? -Bunu ilk soran sen değilsin.
-Ama hep hayır dedim. -Sahi mi? Beni mi bekledin?
-Toni della Duchessa'yı mı? -Evet.
Yarına kadar beklersen yeni adımı öğrenirsin.
Benimki kremalı olsun.
Kremalı kruvasan.
Ya da çörek.
Demiştim, ressam değil, hırsızsın sen.
Nereden buldun bunu?
Bernini'nin otoportresi.
Nereden buldun?
Reprodüksiyon o.
-Reprodüksiyon mu? -Reprodüksiyon.
Muhteşemmiş. Nereden buldun?
Bulmak mı? Ben yaptım.
Evet.
-Hadi oradan. -İnanmazsan inanma.
-Peki. Aslını nerede gördün? -Şu kitapta vardı.
Bana inanmıyor musun?
Toni, şuna bak.
-Bunu da yapabilir misin? -Bunu mu?
-Yakından bak. Bence… -Aslından daha sahicisini yaparım.
Reprodüksiyonu hep kolay bulmuşumdur.
Bu da çocuk oyuncağı.
Çizgiler çok basit.
Fırça darbeleri biraz daha kişisel.
Ne bu?
Başarırsan gel, beni bul.
Hayatım her değiştiğinde anında anlardım.
Boynumda böyle kaşıntı gibi bir his olurdu.
Tuhaf bir his.
Her seferinde.
Girin.
Sorun şu ki değişen bir tek benim hayatım değildi.
Sen misin bu?
Hayır.
-Sarılmak yok mu? -Hayatta olmaz.
-Harbi mi? -Olmaz. Defol git hadi.
-Of, çok çirkinsin. -Konuşuna bak.
Fabrikadan çıktım.
Şık paltolar giyiyorsun diye mi?
Palto göze batmamak için.
Seni takan mı var? Niye göze batmayacakmışsın ki?
Ne söyleyeceksin?
Kasabada, patronları nasıl mahvederiz diye lafladığımız o geceleri hatırlar mısın?
-Saçma sapan konuşurduk işte. -Saçma değildi.
Kızıl Tugaylar, benim gibilerin fark yaratabileceği tek yer.
-Senin de. -Kimseye ait değilim.
-Biliyorum. -Bana bunlarla gelme o zaman.
Ama
yardıma ihtiyacım var.
Seni bekleyen bir kasa var.
Memlekette hayatta kalabilmek için elimden ne geliyorsa yapmıştım.
Hadi. İçeri gir.
-Burası ne? Cephanelik mi? -Ne yapıyorsun be? Kasa orada.
Fabione çocukluğumuzdan beri kendi pis işlerine beni de bulaştırırdı.
Ama ona nasıl hayır derdim?
Durun! Eller yukarı.
Ne yapıyorsun?
Kıpırdama. Ellerini kaldır…
Toni, gidelim! Acele et!
Çık hadi! Toni, çık dışarı!
Delirdiniz mi siz?
Kıpırdama.
Şu kamp yatağına bak.
Kamp yatağı, evet.
O 19. yüzyıldan kalma yatak tüylerimi ürperttiği için orada yatıyorum.
Rahatlık mı tüylerini ürpertiyor?
Yerde yat o zaman.
-Vittorio! -Biliyorum, bir saniye.
-Bir şey yok dedin. -Hayır, onu o dedi.
Annemin hemşire olması da beni doktor yapmıyor.
Detaylar Vittorio.
Evet, detaylar. Bunlar ne?
Fabione'nin yeni dostlarının eşyası.
Tüfeklerle tabancaları alırım. İki tane de size bırakırım.
Tanrım!
Kasanın içindeki paranın yarısı da sizin.
Para sende kalsın.
Bende mi kalsın? Dava için mi?
Hayır.
Sende kalsın çünkü dava karın doyurmaz.
-Of! -Sabret.
-Kes işte. -Keseyim mi?
-Kalsın mı? -Evet.
İyi be, neyse ne. Kan kaybından öl. Al.
Dedim ya…
Gazlı bezi ver.
Durumun saçmalığına gel.
Kolunda kurşun yarası, çantada silahlarla geliyorsunuz…
Siz böyle insanlar değilsiniz. Siz…
Biz papaz yardımcısıydık. Papaz yardımcısıydık.
Bitti mi vaazın?
Hayır, vaazım daha bitmedi. Hayır.
Sabah ne yapacaksın?
-Hop! -Evet.
-İşim var. -"İşim var."
-Vittorio, makası verir misin? -Hayır.
Kapat şunu be Vittorio.
Burası mı?
Vay be! Eve gel.
Böyle yerler sanki beni eziyor gibi geliyor.
-Kendimi küçük hissettiriyor. Ya seni? -Beni hissettirmiyor.
Bu güzelliği görünce nasıl benim de olur, diyorum.
Sen de aynısını düşünmelisin bence.
-Burada dur. -Burada mı?
Bu sanat simsarıyla nasıl tanıştın?
Kutsal bir şekilde tanıştım.
Tabii. Aferin.
Onunla yattım.
Anladık onu.
Yo, hayır. Anlamadın.
-Yapma, camı kıracaksın. -Çift camlı.
-Bırak! -Başkası çıkarsa giderim.
Dona!
-Bakın, kimler hayattaymış. -Bak, ne getirdim.
Hadi Vittorio. Sen git. Biz arkadaşımla hallederiz.
-Beni tanıştır… -Getirdiğin için sağ ol.
Hop.
Ne yapıyorsun… Kaldır onu.
-Güzel, değil mi? İmzalı da. -Şuradan gel.
-Ne? -Kapı o tarafta! İçeri gel!
-Hoşça kal Vittorio. Git. -Dur.
-Yapma lütfen. -Kibar ol ve tanıştır beni.
İçeri bir rahiple girmem. Rahip getirmek çok tuhaf.
Birebir aynı.
Hiç farkı yok.
İmza bile aynı.
Baksana.
-Ne var? -Burada duruyorum ya.
-Bu Peder Vittorio. -Memnun oldum.
-Ben de. -Ulaştırma şefimiz.
-Tokalaşsana. -Evet…
-Donata, merhaba. -Peder Vittorio.
Hayrola?
-Ne? -Anladın sen.
-Hayır. -Bunu yapamazsın.
Ben sadece…
Size mâni olmayayım. Ayine geç kaldım. Hoşça kalın.
-Güle güle. -Aferin sana.
Günah çıkarmaya git sen.
Nasıl yapıyoruz şimdi? Sana önden bir avans vereyim.
Ne kadar… Aklındaki rakam nedir?
Piyasanın uzmanı değilim de…
Bu satış fiyatının yüzde onu.
Üç yüz bin liret mi?
-Değeri üç milyon mu diyorsun yani? -En az üç milyon.
Bunu kutlamalıyız o zaman.
Seni dansa götüreyim.
İyi bir dansçı mısın?
En iyisi.
Arkasını dönmüş ve kocaman bir ayı görmüş.
Bu öncekinden bile büyükmüş.
-Devasa, beyaz bir ayı. -Atma!
"Doğruyu söyle, buraya avlanmaya gelmedin, değil mi?" demiş.
Selam!
Şarkımızı çaldılar ama yoktun.
Arkadaşlar, bu Toni.
Toni, Balbo.
-Balbo, Toni. -Selam. Bir sandalye çekeyim.
Toni de ressam.
Yeni tanıştığım bir ressam.
Toni bir taklitçi.
Taklitçi demek.
Vay canına.
Ve…
Balbo da mücevhercim.
Kolyeler, yüzükler…
Güzel de fiyat veriyor. Kaynağını sormuyorum.
Bu gece de yanında kolye veya yüzük var mı peki?
-Sevgilime hediye alayım. -Sahi mi?
Crocca, bu gece zulada ne var? Nişan yüzüğümüz var mı hiç?
Bakayım.
Crocca da atlet. Çekiç atıcı. Sen yapabilir misin?
Hayır. Çekiç atma nedir ki?
Al.
Bu iki pırlanta kalmış.
İkisini de alayım.
Sen de abartıyorsun.
-İkisinin ederi… -Üç milyon.
-Ne oldu ki? -Toni, ne yapıyorsun?
-Asıl değeri on kat fazlası. -Alıyorum dedim ya.
Bizim çekle senetle işimiz olmaz.
-Sahi mi? -Yarın parayla alırsın.
Saçmalıyorsun Toni.
Sakin ol ya, para benim bile değil. Hadi. Ama şu imza var ya…
Gerçeği kadar iyi.
Peki, tamam. Alıyoruz.
Ama bu işin tazminatı var.
Bir bulmacada bir hafta o kelimeye takıldım.
-Tam anlamı neyse ne ama güzel kelime. -Tazminat ne peki?
Tazminat şu, bize kazık atarsan
Şoför yarın kapını çalar.
Lakabı niye şoförmüş, öğrenirsin.
Tazminat anlaşıldı.
Bir fıkra daha anlatayım.
Bunu biliyorsunuzdur gerçi. Afrika'daki safariyle ilgili olan var ya?
Anlatmışımdır kesin.
Gökyüzündeki ay…
Selam.
Çeki aldılar ve bize bir deste para verdiler.
-İyi bari. Az daha sakat kalacaktın. -Ama şimdi bana kahvaltı ısmarlayacaksın.
Evet, sana mekânımızı gösterelim.
Balbo, Crocca, Şoför ve diğerleri…
İşin aslı onları biliyordum.
O yıllarda Roma'da herkes çete üyelerinin adını bilirdi.
Marcello, bana spuma versene.
Ama onları okumakla karşında görmek bir değildi.
-Hep yalnız oynuyorsun. -Bunlar yemelik mi, göstermelik mi?
Yeni komedyen gelmiş. Nereden buluyorsun bunları? Sirkten mi?
-Bilardo oynar mısın? -Tabii ki de.
Pepe, bizim şu Paul Newman'a topları diziver.
Niye sana Pepe diyorlar?
Çü… Çü…
Çü… Çünkü…
Anladım. Topları diz sen.
Fırçada mı ustasın, istekada mı, görelim.
Vay be.
-Ressam mı? -Evet.
Yani? Donata'nın taklitleri mi?
Sırf onlar değil.
Kendi işlerim de var.
Çok yönlü biriyim Ba.
Geçen gün kankamla cephane soyduk.
Millet hâlâ bunu konuşuyor.
O siz miydiniz?
Evet. Bir arkadaşla soyduk.
Bizden icazet almadan o işi yapan
orospu çocuklarını arıyoruz günlerdir.
Sen de ayağımıza geldin.
-Sadece kasayı açtım ben. -Silahları ne yapacaktınız?
-Arkadaşıma lazımdı, bana değil. -Niye lazımdı peki?
Büyük silahlar politikacılar içindi.
Bana iki tabanca bıraktı.
Ne politikacısı? Kızıl mı, Siyah mı?
Kızıl.
-Ulan rengi bile tutturamadın. -Renkler umurumda bile değil.
Beni yaşatanın tarafındayım.
Şu şaheserleri bir görelim hadi.
-Burada bekle. -Peki.
Ne güzel evmiş. Kunduz yuvası gibi.
Sana daha düzgün bir yer bulabilirim.
Düzgün bir yere ihtiyacım yok, bana stüdyo lazım.
Bu bok çukuru yerine ışık alan, ferah, gerçek bir stüdyo.
Bana atölye lazım.
Atölye mi?
Onu da not alayım. Sana atölye bulurum.
-Sahi mi? -Ev gibi de kullanırsın.
Beş dakikan varsa bana bir yardım ediver.
Bir atölye için tüm günümü veririm.
-Bunları… -Evet?
Senden alırım.
Gidelim Michelangelo.
İşte geldik. Bu ön kapı.
-Şu mu? -Evet.
Burası adamlarımızdan birinin deposuydu.
Sonra bir anda sulh hâkimiyle konuşmaya karar verdi.
Her şey var. Daktilo, televizyon… At gitsin. Ne istersen yap.
Girişi onar, birkaç bitki al.
Köpek de alırsın, eve hatun atarsın.
İşte.
İçerideki ışığa baksana. Yaşadığın o mezara benzemiyor.
Ne diyorsun? Burası atölye olur mu?
Çok iyi olur hem de ama param yetmez.
Para vermeyeceksin.
Ara sıra bize iş yaptığın müddetçe.
Ne tür işler?
Sanatsal şeyler.
Az çok.
Şunların seri numarasını sil. Nasıl yapılır, biliyor musun?
-Tabii ki. -İyi bari.
Evin eski sahibi geldi, sana işin daha az sanatsal kısmını da göstereyim.
-Hayır, tanrı aşkına! -Ne yapayım?
Kulağını mı, gözünü mü deleyim?
Sen seç! Kulak, göz…
-Göz. -Gözünü.
-Hayır ya! -Ağzını deleyim de sussun.
-Yalvarırım, insaf edin. -Aç ağzını!
-Ağzını açtır. -İnsaf edin, lütfen!
Hayır!
Lütfen! Yalvarırım!
Hâkime bir şey demedim. Hâkime bir şey demem.
İnsaf!
Lütfen…
Evet?
Hani en iyi kısmı?
Konuşmadım dedi.
Hayır.
-Konuşmamış mı? -Hayır.
-Öyle dedi ya. -Hayır, onlara her şeyi anlattı.
Hayır!
-Öyle değil mi? -Hayır, ben…
Değil mi bülbül?
-Hayır, ben… -Çok öttün, değil mi?
-Ben… -Şakı da dinleyelim.
-Hayır. -Şakı hadi!
Ben…
-Götüm! -Hayır!
Bundan sonra ötmez artık.
Dert etme. Herif ispiyoncuydu.
Temizlikçi yollarım, yarın taşınırsın.
Al.
Bu senin.
Modigliani için. Bir koleksiyoncu sekiz milyona aldı.
Ne?
Yüzde otuzu benim.
O yüzden 2,4 milyonunu ben aldım, 5,6 milyonu senin.
Önden verdiğim 300.000'i düştüm.
Yapman gereken iş bu.
Senin işin bu.
İstediğin kadar para kazanabilirsin.
-Ne yapacağım peki? -Nasıl yani? Resim yapacaksın.
-Taklit mi? -Tabii ki.
Kimsenin yanına yanaşamayacağı bir yeteneğin var.
Ama iyi olmak yetmez. Taklit edeceğin tabloları bilmen gerek.
Onu da eminim sen biliyorsundur.
1900'lerin başındaki tüm tabloları yapalım.
-Karalamayı sevdiklerin var ya? -O kaşıntı.
Roma'nın en iyi ressamı olduğumu birileri nihayet fark etti.
İşte. Bir kez daha hayatım değişiyor…
Evet?
Benimle iş yapmak ister misin?
Ne tür bir iş?
Gönül işi mi?
O da var tabii.
Âşık oluyorsun.
-Ben âşık olmam. -Oluyorsun.
Ben asla âşık olmam.
Ben de.
Monet, Boccioni, De Chirico. Hepsi. Hepsini resmedebilirdim.
Benim olayım buydu.
Hepsi. Her yeri dolduralım.
Herkesin isteyip sahip olmadığı bütün tablolar olsun.
O ayları çok iyi hatırlıyorum.
Mutlu olduğumu da hatırlıyorum.
Tavanda parke var.
-Evet. -Tavanda bile parke var.
Burası da
ikimizin odası.
İkimizin odası mı?
Sen dedin.
Hayatım tam da hayal ettiğim gibiydi.
-Papaz yardımcısıydık, söyledi mi? -Söylemedi.
Fırsatım olmadı.
-Üçümüz de. -Yok artık.
Evet. Sonra beni kovdular.
Fabione işçiydi, şimdi siyasete atıldı.
-Vittorio'yu da görüyorsun işte. -Onu niye attılar?
Pastanı ye.
Evet ya. Hangi sebebi paylaşmamı istersin?
Neyse, koleksiyondan parça çaldı.
-Fırça almak için. -Tabii.
Bir tutarlı senmişsin.
O mu tutarlı?
Rahip olmak istemiyordu, tek derdi paraydı.
Hiç de bile. Durum ondan daha karmaşık.
Annen ne derdi, söyle ona.
-Rahipler daha zarif… -Rahipler yer!
Rahipler yer derdi.
Onu dinleme Vittorio.
Tamam. Sonra?
Fakir aile, az imkân.
Çalışmalarıma anca böyle devam edebilirdim.
Sonuç bu işte.
Neyse, annen haklıymış.
Çok zarif, değil mi?
-Teşekkür ederim. -Çok zarif.
İkiniz biraz benziyorsunuz.
-Sahi mi? -Evet.
-Ben de zarifimdir. -Aşırı zarifsin.
-Ne istiyorsun? -Aynısını.
Fabione seni görmek istiyor. Paskalya ayinine gel.
Olur.
Donata'yı sevdim bu arada.
Ben de.
Bu noktaya kadar gelmişsin, lütfen sıçıp batırma.
-Her şeyin bir vakti var. -O külüstür kimin?
Sana bir araba alayım peder ya.
-Herkes arabama taktı. -Balbo, memnun oldum.
Geç kaldım ama işim vardı.
Gönlünü almak için bak, sana ne getirdim.
-Ne oldu? -Hiçbir şey.
Bu ne? Franca'nın tiramisusu mu?
-Nasılsın? -İyi. Sen?
-İyi. -Franca kim?
Ama mutluluğun sorunlu bir yanı var.
Asla yetmiyor.
Benim hatam da buydu işte.
Ressamlık sayesinde köşeyi döndün demek.
Bayağı döndüm hem de.
-Kaç paraydı? -Seninkinden ucuz.
Ya? Geceleri tek başına kulüplerde dolaştığını Donata biliyor mu?
Sence?
Biraz gizemli olmak lazım. Kadınlara her şeyi söyleyemezsin.
-Hadi, seni bekleyen biri var. -Kimmiş o?
Bir adam.
Üstündeki ne be?
Selam Ba.
Bu… Toni.
-Selam. -Sansiro, Toni.
-Memnun oldum Toni. -O zevk bana ait.
-Seyahat edecek. Pasaport lazım. -Peki. Ona çocuk pasaportu yaparız.
Espri yapmayı sever.
Gümrük memuru olsan beni mi durdurursun, onu mu?
-Beni. -Aynen öyle.
Ama hata yaparsın.
Nezaket güçlülerin silahıdır.
Gerçek pasaportun yanında mı?
Gidelim.
-Hadi. -Sen gelmiyor musun Ba?
Yok. Ben dans edeceğim.
PASAPORT SAHİBİNİN İMZASI İMZA DOĞRULAMA
Oldu!
Bak.
Adın artık Edoardo oldu.
Kusursuz.
Benim işim bu.
Balbo doğru demiş o zaman.
-Sana iyilik borçluyum. -Evet.
Mendiline düğüm at da unutma.
Niye sana Sansiro diyorlar?
İki şeye inanırım.
Biri Inter.
Ben de Inter'liyim.
Altobelli?
Çok abartıyorlar.
Oriali?
Oriali iyi.
Baresi?
O en iyisi.
-Adamımsın Toni. -Kendine dikkat et Sansiro.
Kral adamsın.
Çok yaşa Inter!
Daima.
Fabio!
Geldiği hâle bak.
Faşistlerle mi takılıyorsun?
Kim dedi onu?
Seninle konuşurken yüzüme bak.
Milleti öldürmek için tren bombalayan faşist yavşaklar var ya?
Ben kimseyle takılmıyorum.
Vaktini boşa harcıyorsun. Seninle siyaset konuşmak nafile.
Ayağını mı kıracaksın?
Pardon.
Daktilo dükkânın varmış, Vittorio söyledi.
Bu doğru mu?
Bize uygun da bir tane var mı?
Elimde bir tane elektronik IBM var. R'si takılıyor ama roket gibi.
O zaman bana bir kıyak yap.
Yarın onu gri bir Ford'un bagajına koy.
Dükkânın önünde olacak.
Olur Fabio.
Teşekkürler.
Yüzüne bak.
Perişan hâlde.
Ben yaparım.
Evsizlerin ayağını sen yıka da görelim.
-Ben kaçar. -Aptal işler yapma.
-Hoşça kal. -Güle güle.
Çok eski kafalısın. Meyveye çocuk işi diyorsun.
Değil ama işte.
Çilek ve limon gibisi yok, inan bana.
Sen ye o zaman. Benimle derdin ne?
"Şaşırmış, şaşkın."
Afallamış.
Biliyordum ya. Limonun tadı sabun gibi.
Gelmeseydiniz ya. Sizi işe aldılar sandım.
-Çok fazla seçenek vardı. -Limonu bekledi.
Aylarca bu toplantıyı planladık, dondurma için mi kaçıracaksın?
-Çocuk musun sen? -Alt tarafı on dakika ya!
On dakika.
Kimi için on dakika ne demek, biliyor musun?
Dur, şunu dinle.
Hristiyan Demokrat Partisi lideri, Muhterem Aldo Moro,
bir grup terörist tarafından Roma'da kaçırıldı.
İnanamıyorum.
Olay…
-Nasıl yaptılar bunu ya? -Sesi aç.
…parlamento konutunun önünde gerçekleşti.
-Teröristler, lidere… -Hadi, gidelim!
…eşlik eden korumalara ateş açtı.
Daha sonra onu zorla…
Bu kaçırma olayı müthiş bir haber.
Böyle zamanlarda yatırım yapmak gerekir.
Bu binalar da harika bir fırsat.
-Haklıyım ha? -Her zamanki gibi Zu Pippo.
Evet.
Toni.
Balbo dedi ki New York'a gidip gelmek için evrak konusunda yardımcı olabilirmişsin.
-Hizmetinizdeyim. -Güzel.
Virginia sana gerekenleri verir.
-Tabloları beğendin mi? -Bu avangart.
-Ona rağbet var. -İyi de satıyor.
Peki ya bunlar?
Benim çalışmalarım.
Satıyor mu?
Pek değil.
Ne diyorsun Virginia?
Beğendin mi?
Ne yapalım, biliyor musun?
Ben onları alayım.
Kaç para?
Fiyat veremem. Beğenmeniz bile benim için bir onur.
-Bence sen doğru kişisin. -Ne için?
Benim için özel bir şeyi resmetmeni istiyorum. Benim için ama.
Napolyon.
Yakışır.
-Yapabilir misin? -Bunu mu?
Farkı anlamazsınız bile. Ayrıca size hediyem olsun lütfen.
Balbo.
Toni'nin terbiyesini görüyor musun?
Keşke siz Romalılarda da olsa ama hepinizde yok işte.
Evet, biraz sabırlı olmanız lazım. Biz Romalılar malum…
-Bir tarihimiz yok. Doğaçlama takılıyoruz. -Ama dikkatli olmalısınız.
Söylentiler yayılıyor. "Balbo'nun çenesi çok düşük" diyorlar.
"Sürekli konuşup duruyor."
Sahi mi? Kim diyormuş bunu?
Tek bir kişi değil. Dedikodu kazanı işte.
Dedikodu kazanı demek. Peki.
Dedikodu hayalet gibidir. Etrafta dolaşır ama varlığına kim inanır?
Ben çıkıyorum.
Stüdyoya gidiyorum.
Kapıya kadar eşlik edeyim.
-Evrakları bekliyorum o zaman. -Elbette.
Amcan cevap vermene izin vermedi.
-Neye? -Resimlerle ilgili soruma.
-Senin resimlerin mi? -Beğendin mi?
Bu işin uzmanı değilim
ama diğer taklitlerle kıyaslandığında
seninkiler daha gerçek, daha güzel duruyor.
Ama dedim ya, uzman değilim. Bana aldırma.
Beğendiysen uzmansın demektir.
Portreni yapayım mı?
Hoşça kal.
Antonio?
-Toni. -Toni.
Saat 12.50 gibi haber odasına bir telefon geldi.
Bir ses, "Piazzale Clodio'nun köşesinde, Via Teulada'da bir telefon kulübesinde
Kızıl Tugaylar broşürü var" dedi.
Broşürler daktiloyla yazılmış ve beş köşeli yıldızla damgalanmış.
Daktilo dükkânın varmış, Vittorio söyledi.
Elimde bir tane elektronik IBM var. R'si takılıyor ama roket gibi.
Kızıl Tugaylar'dan ikinci bir mesaj da
Torino, Roma, Milano ve Cenova'da bulundu ve polise göre hepsi hakiki.
Muhterem Aldo Moro için dua edelim.
Papaz geleneksel ayini…
Bu akşam Kızıl Tugaylar,
Muhterem Aldo Moro'nun kaçırılmasına ilişkin bildiri yayınladı.
Bu da altıncı oluyor.
Öncekiler gibi aynı formdaki bildiride
"Moro'nun sorgusunun" sona erdiği yazıyor.
Suçluluk kararı ve de idam cezası çıkmış.
…Oriani'nin pozisyon aldığı orta sahaya doğru
tehlikeli bir pastı.
Hızla yetişen Collovati, araya girmeyi başararak
topu kornere çıkardı.
İkinci yarının başlamasının üstünden sekiz dakika geçti.
Üstün bir ikinci yarı…
-Merhaba. -Merhaba.
-Ne zamana? -On güne.
Çerçevenin eskitmesini de yapabilir misin?
Tabii ki de. Gauguin bebek işi.
Bu kime?
Bir arkadaşıma.
-Kaç para verecek? -Para almıyoruz.
O zaman önce Gauguin'i yap çünkü parasını alıyoruz.
-Hoşça kal. -Güle güle.
Ne… Selam.
Rahatsız mı ettim?
Hayır.
-Girebilir miyim? -Tabii.
Zu Pippo'nun evrakları.
Burası iyi mi?
-Portremi yapacaktın ya? -Portren, doğru.
-Bu ışık iyi mi? -Mükemmel.
Sen rahatına bak. Rahat olman lazım.
Ceketimi çıkarayım. O zaman daha rahat ederim.
-Pek rahat edemedin, değil mi? -Yok, daha rahat değilim.
Çizmelerini çıkar o zaman.
Şimdi oldu.
Böylesi daha iyi.
Bana bak.
Gerçekten portremi mi yapıyorsun?
-Ben mi? -Evet.
Portreyi sonra yaparız.
Bu ışığı sevdim.
Toni!
Bu da kim lan?
Seni arıyorlar.
Hep beni arıyorlar.
-Hop! -Çabuk ol. Bir yere gidiyoruz.
Terzi seninle konuşmak istiyor.
-Derdi neymiş? -Ben ne bileyim lan.
Seninle görüşmesi lazımmış.
-Görüşelim o zaman. -Bana bak.
Götlük yapma.
Aramızdaki asıl kötü adam onlar.
İyi akşamlar Toni.
İyi akşamlar.
Pantolonun bir beden büyük.
Moda sanıyordum.
Ama öyle diyorsanız doğrudur.
Toni, senden bir ricamız var ve epey acil.
Kızıl Tugaylar'dan sahte bildiri lazım.
Sahte bildiri mi?
Ama tabii telefon kulübelerine, çöp kutularına bıraktıkları gerçekleriyle
birebir aynı olmalı.
Bunu yapabilir misin?
Galiba.
Galiba mı?
Aynısını yaparım.
İyi.
Bunlar şu ana kadarki bildirilerinin birer nüshası.
Bu da bizimkinin taslağı.
En önemlisi şu, başkan öldü diye yazması gerek.
Gerisini sen uydurursun.
Bu da…
Avans mı veriyorsun?
…yıldızın çemberini ölçmen için.
Beyan gerçek mi, sahte mi, oradan anlarsın.
Tamam mı?
Bunu neden yapayım?
Çünkü başkanın hayatını kurtarmalıyız.
Çok açık değil mi?
Tabii ki.
Son bildiri altı numaraydı. Seninki yedi numara olmalı.
Unutma.
Modaymış.
Komik adam.
Duchessa Gölü'nün tam üstündeyiz.
Kızıl Tugaylar'ın yedinci bildiride belirttiği üzere
Aldo Moro'nun cesedinin bulunacağı yer burası.
Sabah şafak saatinden beri
itfaiye, polis ve jandarma hâlâ hiçbir şey bulamadı.
Tam bir şaheser.
Bölgeyi köşe bucak arayan jandarma, kolluk kuvvetleri
ve maliye polisine…
-Benden demesi. -…yüzlerce ihbar geliyor.
Teslim için 15'i dediysek 15'inde teslim etmek zorundayız.
Napolyon tablosu yapacaksın diye millete rezil olacak değilim.
Kime laf anlatıyorum ben?
…Duchessa Gölü bölgesinde,
yetkili ve müfettişlerin karargâhlarını kurduğu…
-Duchessa Gölü sizin orada değil mi? -Evet. Bize yakın.
-Çıkıyor musun? -Vitto'yla yemek yiyeceğiz.
-Peki Gauguin? -15'ine hazır olur.
Akşama hazırlan. Gönlünü alacağım.
Uzman dalgıçlar suyun dibine saldılar.
Kaz ciğeri yemeye gelmişiz, çorba mı içiyorsun?
Kaz ciğeri ve havyardan pek haz etmiyorum.
Yaşamayı bilmiyorsun.
Yakan nerede?
Yaka mecburi değil mi?
Yo, mecburi değil.
Kilise kuralları "uygun giyinin" diyor da
Roma'nın bu konudaki fikri bambaşka anladığım kadarıyla.
Ne oldu Vitto?
Giden piskopos monsenyörlük için beni önermişti.
Ama görev başkasına gitti.
Vatikan'da bir sürü dostu olan birine.
Yani bilemiyorum, o benden daha uygundu herhâlde.
Ben de burada tıkılıp kaldım.
Yerinde gayet iyisin. İnan bana, hiç dert etme.
Dertlenmek sana göre değil.
Monsenyör olsan sana verecekleri yatağı düşün.
Neyse, senin keyifler yerinde. Neyin peşindesin?
Toplumun yararına çalışıyorum.
Ben öderim. Gitmem lazım.
-Görüşürüz. Kendine iyi bak. -Gidiyor musun?
Sen ne yapıyorsun burada?
Dans etmeye geldim.
-Buraya dans etmeye gelemezsin. -Olmaz mı?
-Olmaz, biliyorsun. -Sana ne ki bundan?
Rahatsız olmuyor musun?
O böyle biri. Çocuk gibi. Kendini kontrol edemiyor.
Gösteriş yapmaya bayılıyor.
Bir gün bir sarışın, bir gün esmer.
Derken bir gün görecek gününü.
Herkes yerini bilsin yeter.
Sen nasıl mutluysan…
Onlar kim?
Tanıyor musun? Bana bak.
Arabada bekle.
İyi mi?
Bu da mı moda?
Harika olmuş demeye geldiysen yatağına dönebilirsin, biliyorum çünkü.
Ona itirazım yok.
Mükemmel olmuş.
-Senden bir şey daha istiyoruz. -Nedir? Yeni bildiri mi?
Başkanın hayatına karşılık bir sürü para alabileceklerini
Kızıl Tugaylar'a iletmen lazım.
Papa bizzat para topluyor.
Papa mı?
Kaç para?
On milyar.
On milyar mı?
Arkadaşına söyle, kendini kurtarabilir.
Hepsi parayı alıp kendini kurtarabilir.
Vaktini aldığım için Donata'ya özürlerimi ilet.
Bir saniye.
Bunları sana kim anlatıyor?
Sevgilimin adı, Kızıl Tugaylar'daki arkadaşım…
Dediğimi yap Toni.
Başkanın tutulduğu yeri bulacakları doğru mu?
-Birkaç güne bulurlar. -Kızıl Tugaylar'a ne olacak o zaman?
Arkadaşını kurtaracak mısın?
Dona? Baksana.
Yarın Vittorio'yu araman gerek ama galeriden.
Çok önemli.
Arar mısın?
Sorun nedir?
Artık eve de mi geliyorlar? O kimdi?
-Yatalım hadi. -Hayır, yatmıyoruz.
-Dona! -Kimdi o ve ne istedi?
Senin iyiliğin için diye saçmalama yine.
Sensiz 20 yılım bu dünyada geçti benim.
Hiç zarar görmedim. İş ciddiye binince anlarım.
-Tamam, anladım. -Anlamıyorsun Toni!
Çünkü başın derde girerse benim de girer.
Bu gece koltukta uyuyabilirsin.
Ben öne geçiyorum.
Açıklaman gereken çok şey var.
Papa'nın on milyarı hazır. Hükümet pazarlık yapmıyor.
-Sonunda mezarı boylayacaksın. -Sonumuz umurumda bile değil.
Seni kim yolladı?
Adamı tanımıyorum. Vaktinde ona bir iyilik yapmıştım.
Papa, Moro'nun yaşadığına dair kanıt istiyor.
Parayı o zaman verecek, siz de başkanı bırakacaksınız.
Sana haber veririm.
-Hoşça kal. -Dikkatli ol.
Hey.
Selam.
Burası ne böyle?
Gel. Çok vaktimiz yok.
Şu üçüncü raf. Buraya gel.
Şu kumaşları çek, valizi buraya koy ve git.
Kimse olmayacak.
Bu da Moro'nun şu anda hayatta olduğunun kanıtı.
Bugünün gazetesini tutuyor.
Fabio, ne yapıyorsun?
Bırak her şeyi, gidelim. Defolup gidelim buradan.
Komünist yok, faşist yok. Gidelim işte.
Toni.
Sen bu işlere kazara bulaştın.
Bense tam olmam gereken yerdeyim.
Hedef görüş alanımızda.
Takas yapılana kadar kımıldamak yok.
Rahip geldi. Konuşuyorlar.
Mikrofonu yaklaştır.
Çantalı birini bekliyordum ama Moro'nun fotoğraflarını getirdim.
Peki ya para?
Kutsal Babamız saatlerce perişan oldu
ama sonunda takastan vazgeçmeye karar verdi.
-Arkadaşını kurtarmayacak mı? -Ben haber vermeye geldim.
Ne haberi? Külahıma anlat sen onu!
-Ne oluyor? -Rahip gitti.
Hedef ateş hattımda ama elinde valiz yok.
Devam edeyim mi?
Gidiyor. Yine de devam edeyim mi?
Hayır. Vatikan işe uyanıp operasyonu iptal etti herhâlde.
Geri çekilin.
-Alo? -Vitto! Alo, Vitto!
Ne oluyor?
Fabione'yi araman gerek. Söyle ona, kaçsın.
Napoli-Palermo demiryolunda patlayan bir bomba yüzünden
paramparça olan 30 yaşındaki Giuseppe Impastato…
Seçimlerde oy vermek için kullanılacak okullarla ilgili Eğitim Bakanlığı…
GR1 Flaş Haber!
Roma'dan az önce çok önemli bir bilgi geldi.
Şehrin merkezinde bir erkek cesedi bulunmuş.
Aldo Moro'nun cesedi olabilir.
Henüz resmî bir onay yok.
Ceset bir çuvalın içinde bulunmuş.
Tekrar ediyorum, Roma'nın merkezinde, Via Caetani, Piazza Argentina civarında,
Hristiyan Demokrasi Partisi merkeziyle,
Via delle Botteghe Oscure'deki İtalyan Komünist Partisi merkezinin
birkaç metre ilerisinde.
Böyle anlardaki belirsizlik ve acıyı tahayyül edebiliyoruz.
Tekrar ediyoruz, bu haber henüz teyit edilmedi.
Hiçbir haber ajansından teyit bilgisi gelmedi.
İçişleri Bakanlığı'ndan haber bekliyoruz.
Yaklaşık 70 dakika önce
acil müdahale ve özel operasyon araçları
Via Caetani'ye girmeye başladı…
İçişleri Müsteşarı Nicola Lettieri şu anda olay yerinde.
Yanında siyasi isimler, emniyet güçleri de var…
Hatıratı bulamadık.
Via delle Botteghe Oscure yakınında bulunan cesedin
Muhterem Aldo Moro'ya ait olduğu polis tarafından teyit edildi.
Terzi atıp tutuyor.
Moro'nun tutulduğu yeri öğrenirsek güya iki dostumuzu hapisten çıkaracaktı.
-Bulmuş muydunuz? -Bulduk tabii ki.
Ama bir bok yapmadılar ve arkadaşlarım hâlâ hapiste.
Benim de arkadaşım kayıp.
Yeraltında saklanıyordur.
-Hem Terzi kim ki? -Şu ana kadar bize çok hayrı dokunan biri.
Cebinde bir sürü insan var.
Polisi, hâkimi, avukatı… Hepsi bize çalışıyor.
Ama dediğini yapmazsa nasıl ağzına sıçarız, gösteririm.
-Rahipler de adamı. -Nasıl yani?
Vatikan'dan biri varmış.
Moro'ya karşılık Kızıl Tugaylar'a vermek için
bana on milyar getirecekti.
-İş patladı kesin, değil mi? -Evet.
Ucuz yırtmışsın.
O parayı alsaydın şu an burada olmazdın.
Terzi onu kurtarmak istemedi.
-Niye Moro'yu öldürsünler ki? -Niye mi?
Komünistlerle koalisyon kuracaktı.
Kızıl Tugaylar'daki dostların ya geberecek ya hapsi boylayacak. İnan bana.
Çok yazık.
-Paul Newman eline su dökemez. -Sonunda anladın.
İti an çomağı hazırla.
-Oyunu bitirmeye gelecek misin? -Yok ya, kaybetmekten bıktım.
Yaptığımız anlaşmaya sadık kalacaksın, tamam mı?
Bizim oralarda buna ihanet denir. Sana ve o kuklana olacakları görürsün.
Teşekkürler. Çok sağ ol.
Birçok ev, bodrum, yeraltı sahası ve garajda aramalar yapıldı.
Barikat ve trafik kontrolleri devam ediyor.
Olayın hemen ardından başlatılan…
-Burada mısın? -Evet.
Evet.
Nutkum tutuldu. Kelime bulamıyorum.
Beğenmenize sevindim.
Beni fethettin. O tabloyla beni fethettin.
Ne dilersen dile benden. Ne olursa.
Bir şey var aslında.
…bir gün evvel şans eseri bulundu, Kızıl Tugaylar'ın harekât üssüydü.
Arkadaşım tehlikede.
Ele geçirilen belge ve malzemelerin tetkiki sonucu onaylandı.
Bunların bir kısmı inceleme için laboratuvarlara…
Toni.
Rusya'daki askerlerin soğuktan ölüyor dediklerinde
Napolyon ne yapmış, biliyor musun?
Biliyor musun?
-Bilmiyorsun. -Yok.
İşte. Hiçbir şey yapmamış.
Hiçbir şey.
Çünkü bariz olanla savaşmak aptallıktır.
Tehlikelidir de.
Anlamaya çalış.
Şimdi git ve eğlen.
Dona?
Donata?
Selam.
Parti nasıldı Toni?
Arkadaşın tabloyu sevdi mi?
-Ne yapıyorsun? -Ne mi yapıyorum?
Bir anlaşma yapmıştık.
Sen onu bozdun, ben de gidiyorum.
-İki güne hazır olur. -İki gün mü?
-Hayatta bitmez. -İki gün.
Konu o değil ki!
Donata…
-Kaçamaklarına lafım yok. -Kaçamak mı?
-Evet. -Paranoyaklaşma.
Evet, paranoyaklaşıyorum.
Zoruma gidiyor ama anlıyorum.
Bana söylediğin yalanları bile görmezden gelebiliyorum.
Sen de biliyorsun.
Ama asıl anlamadığım şey,
egonu okşayan insanlarla hâlâ daha takılma gereği duyman.
-Bu işlere karışmak istemiyorum Toni. -Dona.
Tabloları da alıyorum. Senin de bir işine yaramazlar zaten.
Dinle Donata…
Yarın birini gönderirim, sen de kankalarından ayrı kalmazsın.
Ama sevgimin bir nişanesi olarak bunu sana bırakıyorum.
Sabahları uyandığında neye dönüştüğünü hatırlarsın.
Yeteneksiz olmaktan beteri nedir, biliyor musun?
Az yetenekli olmak.
Çünkü o azıcık yetenek
değersiz olduğunu anlamana yeter.
Sen taklitten başka bir şey yapamazsın.
Neden bahsediyorsun?
-Bitti mi? -Hayır.
O andan itibaren
her şey boka sardı.
Elveda, au revoir
Ne oluyor be?
Toni'yle hurdalığa gittik.
Fren kabloları kesilmişti.
Biri kurcalamıştı.
Kim peki?
-Toni, başın sağ olsun… -Başlarım Toni'ne!
-Ona ne yaptın? -Kes şunu.
Kendine gel. Yeter.
Herkes için zor bir gün. Anlayışlı olmak zorundayız.
Arkadaşın için çok üzgünüm Toni.
Gerçi şunu söylemeliyim ki
senden böyle bir tepki beklemiyordum.
Ani bir cesaret patlaması.
Ama önce cesarete gücün yetmeli Toni.
Bir de neye gücün yetmez, biliyor musun?
Meraka.
Biz kimiz, ne yapıyoruz, arkadaşın nasıl öldü diye
orada burada sorduğun sorular.
Ne dersin?
Şu rezilliği bırakıp iki kibar insan gibi konuşalım mı?
Olur mu?
Bize başkanın hatıratı lazım.
Gazetede çıkan değil tabii. Bana tamamı lazım.
Onu arayan bir tek biz değiliz
ama belki arkadaşın ona ilk bizim ulaşmamızı sağlayabilir.
-Arkadaşımın yerini bilmiyorum. -Eminim bir şekilde bulursun.
Ya bulmak istemiyorsam?
Toni, dedim ya demin. Cesarete de meraka da gücün yetmez.
-Bu son görüşmemiz. -Senin adına bunu hiç istemem.
Siktir git!
Dona?
Hayır Toni. Benim, Vittorio.
Vitto.
N'aber?
İyidir. Senden?
Ben de iyiyim. Söyle.
Dinle, biraz utanıyorum
ama aşevime biraz…
Biraz bağış lazım ve dedim ki…
Ne kadar lazım?
Binayı yenilememiz lazım çünkü başımıza yıkılmak üzere.
Ne oluyor lan? Hop!
-Zu Pippo. -Selam.
E? Sana iyi bakıyorlar mı?
Evet.
-Bir ihtiyacın var mı? -Çorba verip duruyorlar.
Hayırdır?
Toni.
Toni, hayatta bunu kullanmak gerek.
Kimin yanındasın, kime karşısın, onu da bilmen lazım.
Onu uyarmama rağmen Balbo bunu bilemedi.
Ve sen de aynı hataya düşecektin.
Onun için elimden bir şey gelmedi
ama seni bir cenazeden kurtardım.
Haddini bilmen gerek.
Sana bir hikâye anlatayım.
Bir süre önce bir bankere tonla para verdim.
Amerika'da servet kazandı. Paramla yatırım yapacaktı ama ne yaptı?
Paramı çaldı.
Olay çıkardık mı, yaygara kopardık mı? Hayır.
Sessiz kaldık, hâlâ da bunu bozmadık.
Bekliyoruz.
Gel buraya.
Önemli şeyler sabır ister.
Tekrar fırça tutabilir hâle gelmem beş ay sürdü.
Peki şimdi?
Ellerim olmadan ben kimdim?
Kendimi ne sanıyordum?
Ödenecek bir bedel yok zannettim.
Ama Roma daima hesabı kapatmaya gelir.
Alo?
-Toni? -Vitto.
-Rahatsız mı ediyorum? -Söyle.
İyi haberlerim var.
Paramı güzel harcamışsın.
-Beğendin mi? -Hem de çok.
Ellerin nasıl oldu?
İyiler.
Eldiven ha?
İşte geldi.
Vittorio, onunla tanıştı. Nasıldı?
Donata on numara kadındı. Hatta bizimki onu hak etmiyordu.
Onu deli gibi özlüyorum.
Her şeyi özlüyorum.
Bana bakışını özlüyorum.
Kendimi şey hissettirirdi…
Canlı.
Evet, canlı.
Kötü sıçtım.
Hep sıçıyoruz zaten.
Toni.
Buradan gitmem gerek.
Mümkün olduğunca uzağa.
Muhbirlerin sayısı artıyor.
Polis desen önce vurup sonra eller havaya diyor.
Yardım eder misin?
Tabii ki yardım ederim.
Pasaport hazırlarım. Bu ellerle bile yapabilirim.
Param da var. Çok değil ama biraz kaldı.
Para istemem. Pasaport yeterli.
Yardım lazım olursa bana da söyleyin.
-O süslü arabanı bana verir misin? -Al buyur.
Konunun arabaya geleceğini biliyordum.
-Hediyeydi zaten… -Sahi mi? Kimden?
-Piskopostan. -Vay!
Ne zaman tanışıyoruz?
Konsey'e yemeğe götüreceğim son insanlarsınız.
-Son mu? Niye ki? -Nesi varmış arkadaşlarının?
Emeklerime karşılık beni ödüllendirmek için…
Bir dakika.
Gitmeden yapmamız gereken bir şey var.
Elini değil, ayağını kullan!
-Ayağınla! -Sana ayrı bir top lazım!
-Ayağınla Vitto! -Pas mı atıyorsun?
-Hadi! -Hadi Vitto!
Hadi Toni!
Gönder!
-Fabio, pas ver! -Top Altobelli'de.
Hadi Vitto! Kafa at! Pas ver!
Hayır!
Berbatsın.
Altobelli, Oriali'yi görüyor!
Oriali'den röveşata!
At kafa, ver pası!
Gol!
Oriali!
Üçümüzün birlikte geçirdiği son gündü.
Ne istiyorsun? Ne işin var burada?
Özür dilemeye geldim.
Ne kadar özür dilesen de yetmez.
Sana bir de teklifim var.
Sat onu.
Ne demek o?
Paraya ihtiyacım var demek.
-Para mı? -Dona.
-Paraya ihtiyacım var. -Ne yapıyorsun? Kalk. Neden?
Çünkü düğünler çok maliyetli.
-Neden bahsediyorsun? -Her şeyi doğru yapmak istiyorum.
-Roma'nın yarısını davet ederiz. -Ya, tabii.
-Şeyli bir gelinlik alırız… -Kuyruklu.
-Evet.
Gül yaprakları, yüzük taşıyıcısı… Lütfen.
Dona, ben ciddiyim.
Her şeyi batırdım ama ciddiyim.
Toni, yapma.
Lütfen.
Toni.
Hamilesin.
Evet Toni, hamileyim.
-Sana artık bir ihtiyacım kalmadı. -O ne demek?
Bu bizim çocuğumuz.
-Biz ayrıldık. -O bizim çocuğumuz.
Başka işlerin, başka dertlerin var.
Hayattaki tek gerçek eserim bu.
Vay canına.
Yuh, çok iyi olmuş.
Sanatçıyım da ondan.
Sağ ol To.
Al.
Hatıratı.
Kaç sayfa var?
Yayımlananların en az iki misli.
-İki misli mi? -Sana niye lazım ki?
Para için mi?
Bu benim hayat sigortam Fabio.
Siyasete hiç kafam basmadı, haklısın. Ama bu bana hayatta kalma şansı veriyor.
Nereye gideceksin?
Tierra del Fuego'ya belki.
Tierra del Fuego.
Yakın olsa seni ziyarete gelirdim.
Gelmesen daha iyi.
Roma çok güzel, değil mi?
Bir daha görüşmememiz en iyisi.
İkimiz de ağlamaya başlamadan git.
Kimi kandırıyorum? Nereye gideceğim?
Bir daha karşılaşmazsak umarım senin yüzünden olur.
Göt. Lafı ağzımdan aldın.
Elveda To.
"Doğal olarak siz diye hitap ediyorum da hepinizi, partiyi, ülkeyi kastediyorum.
Dikkatli düşünün sevgili dostlar.
Bağımsız olun.
Yarını değil, bir sonraki günü düşünün.
Yineliyorum, Hristiyan Demokratların kararını kabul etmiyorum.
Kimseyi affetmeyecek, kimseyi haklı çıkarmayacağım.
Bazen onlarca yanlış seçimi düşünüyorum.
Başkalarının hak etmediği seçimler.
Sonra kendi kendime bir şey değişmezdi diyorum
çünkü kader kurbanıyız hepimiz.
Gerçek, sevgili dostlar,
herhangi bir seçim kazancından daha büyüktür.
Bir elime milyonlarca oy verin ama ötekinden bir nebze gerçeği alın,
yine kaybeden ben olurum.
Her şey bana biraz saçma geliyor ama mühim olan izah değil,
elden ne geldiğine bakmak ve onu yapmak.
Papa'nın elinden gelen bir şey yok mu?
Çünkü bir sürü dostumuz vardı.
Şu ana kadar tanıdığım kimsenin gıkı çıkmadı.
Şimdi azıcık bir umut ışığı belirdi derken
bir anda anlamsız bir şekilde infaz emri geldi.
Sevgili Noretta'cığım, Tanrı'ya ve sana emanetim artık.
Benim için dua et."
"Öteki dünyada her şey nasıl olacak, şu fani gözlerimle görmeyi çok isterdim.
Işık varsa kesin çok güzel olur."
Burası neresi?
Atölye ama kullanılmıyor.
-Saklamana ne gerek var? -Ne?
Saklamana ne gerek var?
-Ne o? -Bütün geleceğim burada Vitto.
Ne oluyor, anlat bana.
Sen kendi işine bak.
Şu bok çukurunda bana güvenli bir yer bul
ve sonra da gidelim.
Vitto.
Ne var?
Bana bir şey olursa bu mektubu Donata'ya ver.
Tamam.
Seni seviyorum Vitto.
Flavio.
Erkek mi, kız mı, bilmiyorsun ki.
-Erkek. -Nereden biliyorsun?
Hissedebiliyorum.
Düşünsene, büyüyünce
yuvada başka çocukların resimlerini taklit etmeye başlarmış.
En azından çocuğun kesin senden olduğu anlaşılır.
Bana benzesin ister miyim, bilmiyorum.
Neden?
-Sana benzesin. -Hayır.
Evet, bir tek sana.
Sana benzemesini istiyorum.
Aman, her şeyi benzemesin de.
Ama sana benzemezse üzülürüm.
Senin o güzel ellerine sahip olmasa…
Lütfen Toni, çok yorgunum.
Yoruldum.
Ya şimdi?
Daha iyiyim.
Dur, çok daha iyiyim.
Oğlum babam kim diye sorduğunda
ona ne diyecekler?
Hırsız mı?
Taklitçi mi?
Ödlek mi?
Nasıl olmuş?
Piyon olmaktan yoruldum.
Orijinalinden de iyi.
Buraya gel.
-Ne? -Yukarı gel.
Peki.
Özgür olmak, bu hikâyedeki bütün kötü adamları mahvetmek istedim.
Bankerinizin çaldığı para. Hastanede anlattığınız hikâye.
Küçük bir kuş dedi ki Aurelia'da bir depodaymış.
-Küçük kuş doğru söylüyor. -E alalım o zaman.
-Biz soyguncu değiliz. -Soygunu ben yaparım.
Kendine çok güveniyorsun.
Şimdiye öğrenmiş olman gerekir ki büyük kumarda
daima masa kazanır.
Daima.
Sessiz ol. Sakin ol.
Ama ben kumarbazım.
Ve şimdi rest çekmek istiyorum. Paradan ufak bir pay alıp giderim.
Donata ve bebekle yok olurum.
Kaybolurum.
Pekâlâ Toni. Sana izin veriyorum.
-Adı ne? -Cesare.
Yüzüne bak.
-Onu vurabilir miyim? -Olmaz.
-Niye? -Olmaz çünkü.
-Bankada gece vardiyasında. -Her şey fazla kolay görünüyor Toni.
O kapıyı açması zor da bir açılırsa…
-Ne… -Ana kuzusu! Hadi, çalıştır arabayı.
Ben bir şey yapmadım.
Bir şey mi dedim? Turlayalım biraz ya.
Aferin sana.
Sen kimsin?
Kızıl Tugaylar.
Erken geldim.
Tekrar söyle.
-Selam. -Beni içeri alır mısın?
Kapıyı açtı mı?
İçeri girince gerisi Crocca'da.
Ben bir buna, bir de buna yumruk atacağım…
İyi akşamlar.
Kasetleri ver. Kasetleri ver dedim.
Acele et! Acele et dedim!
-Çabuk ol. -Tamam, anladım.
Pepe, söylenme. Zengin olacaksın.
-Hop! -Kimse yok!
Tertemiz. Ben kazandım.
Elleri yukarı! Kıpırdamayın!
Dediklerini yapın. Adamlar Kızıl Tugay!
Sakin ol. Zaten kaybediyorsun. Kasayı aç.
Bir, iki.
-Onları kim bağlayacak? -Pepe.
-Hayır, sen. -Ben mi bağlayayım?
Para! Çantaları doldurun. Parayı alın, hadi!
Acele edin, çabuk! Tatile gidiyoruz!
Kağıt oynuyordunuz, öyle mi?
Para bizim değil ki.
Pepe, acele eder misin?
Yuh ya!
Çabuk! Hadi!
Onca sahte tablo, pul, pasaport yaptım.
Bu ülkenin tarihine imzamı attım.
Ama bu, sırf bir soygun değildi.
Baksana.
Hırsızlık değildi.
Bu nereden çıktı? Gitmemiz lazım.
Sanat bu.
Sen anlamazsın.
Bana bakın.
Niye suratlarınız düştü? Gülün.
İşte böyle. Gülün.
Gülümseyin!
Aferin.
KIZIL TUGAYLAR
Silahlı grubun bankaya düzenlediği soygunun koşullarını anlamak için
tüm emniyet güçleri seferber oldu.
Görünüşe göre dört adam, can kaybına yol açmadan
tek bir operasyonla 30 milyon lireti çalmayı başardı.
Ülkemizin tarihinde rekor bir meblağ
ve şimdiden asrın soygunu olarak adlandırılıyor.
Kavramsal sanat hiç sana göre değil.
Bankadaki çalışman çok zevksizdi.
Mezura mı koysam,
bok mu bıraksam
bilemedim.
Şu ironi anlayışın bizi nerelere getirdi.
Tam da ölü bir adamın hatıratını konuşacak yer.
Hatıratı sende mi?
Eksik var mı?
Kim bilir?
En azından yayımlanandan iki kat daha uzun.
Görebilir miyim?
Yanımda değil.
Çok akıllıca.
Kimse müdahale etmeden İtalya'dan gidecek vaktim olsun istiyorum.
Hatıratı o zaman alırsın.
Buna nasıl emin olabilirim?
Olamazsın.
Bana güvenmek zorundasın.
Arkadaşımın tabiriyle "Tertium non datur".
Gidiyorum. Hayatımı değiştiriyorum. Adımı, hatta belki yüzümü de değiştiririm.
Sadece birkaç ay.
Üstlerime bildirmeliyim.
Yerimi biliyorsun.
En son ne zaman günah çıkardın?
İzninizle.
Çok azımız güzel şeyleri fark ederiz. Değil mi Peder Vittorio?
Tanışıyor muyuz?
Merak etmeyin. Ben de terziyim.
Ölçünüzü almaya devam edebilirim.
-Peki. -Tamam.
Biraz uzun oldu.
Günahlarımı itiraf etmeliyim.
Toni'nin bir rahip arkadaşı olduğunu hatırladım.
Ama açıkçası çoğu iyi insan gibi
sıkıcı bir tip olmanızı beklerdim.
Ama yanılmışım.
Hiç de sıkıcı değilsiniz.
Kimsiniz, sorabilir miyim?
Konsey'in hazırladığı bir rapor aldık.
Kilise fonlarının şahsi harcamalar için zimmete geçirilmesiyle ilgili.
Bir sedan araba alınmış.
İşte burada.
Bu rapor, monsenyör olarak atanmanızı engellemiş olabilir.
Bir de aşevinin tadilatı için arkadaşınız Toni'den aldığınız para.
Orası iki yıl önce yenilenmişti.
Nereye Peder? Nereye gidiyorsunuz?
O parayı nereye harcadınız? Fransız restoranlarına mı?
Kıyafete mi?
Mücevhere mi?
Hayır, bakın, açıklayabilirim…
Ona hiç şüphem yok.
Ama bizim gelme sebebimiz o değil.
Toni eğer size bazı sayfalar emanet ettiyse
devlet o sayfaları geri istiyor çünkü o sayfalar devlete ait.
Hayır, bana bir şeyin sayfasını emanet ettiğini hatırlamıyorum.
Emin misiniz?
İyi düşünün. Siz Tanrı'nın hizmetindesiniz.
Yalan size yakışmaz.
-Yemin ederim ki… -Yemin etmek de.
İlginizi çekerse diye ekleyeyim,
arkadaşınız Toni yüklü miktarda para çaldı.
Devletin o paraya hiç ihtiyacı yok
ve durum bu olduğu için
o para cömert bir bağış olarak sizin kilisenize gelebilir.
Biz sadece sayfaları istiyoruz.
Son olarak da şunu söyleyeyim,
Vatikan'ın en üst mertebelerinde
beni ve çalışmalarımı hayli takdir eden insanlar var.
Dona?
Günaydın Toni.
Donata?
Sakin ol, hamile kadınları öldürmem. Galeride o.
Ne oldu?
Otursana.
Buraya gel.
Seni öldürmem için beni tuttular.
Sigortam var. Sana söylemediler mi?
Artık yok.
Hatırat. Arkadaşından almışlar.
Belli ki çok da arkadaşın değilmiş.
Ona ne yaptın?
Asıl soru şu,
ona ne vaat ettiler?
Niye bunu anlatıyorsun?
Ne demek niye?
Siktir, o kadar az Inter taraftarı var ki.
Değil mi? Birbirimizi kollamamız lazım.
Ve ben borcumu asla unutmam.
Ne kadar vaktim var?
Hiç.
Toni'ye zarar verecek misiniz?
Hayır. En iyi iş yaptığımız insanlardan biri o.
Peki elleri? Ellerini kim kırdı?
Devlet el kırmaz Peder Vittorio.
Yakında size monsenyör diyeceğim.
Belki bir gün kardinal bile derim.
Bir gün kardinal olmak ister misiniz?
Hep aynı soru. Hep aynı.
İstediğin hedefe ulaşmak için
neleri göze alırsın?
Hayallerinin gerçekleşmesi için
ne kadar çok şeyi
feda edersin?
Buyurun efendim.
Ne bu?
Bilmiyorum. Üzgünüm.
Teşekkürler.
Hep aynı soru.
Hep aynı.
İstediğin hedefe ulaşmak için neleri feda etmeye razısın?
"Hep aynı soru. İstediğin hedefe ulaşmak için…"
Ben de bu kez arkadaşımla vedalaşmayı göze aldım.
Üzgünüm Vitto.
Seni son kez göremediğim için çok üzgünüm.
Sana sarılamadığım için.
Ama sen Vitto,
olduğun yere gelmek için sen neyi feda ettin?
Senin kelimelerle aran benden daha iyi.
Ama şunu diyeyim, seni seviyorum.
Her şeye rağmen seni seviyorum.
Hayatımı değiştiriyorum. Adımı, hatta belki yüzümü de değiştiririm.
-Biraz benziyorsunuz. -Sahi mi?
Donata ve bebekle yok olurum.
Kaybolurum.
Ne kadar vaktim var?
Hiç.
Terzi'ye bir ceset götürmem lazım.
Sana sevgimden arabamı da bırakıyorum.
Senin araban çok dandik.
Elveda Vitto.
-Peder? -Hayır!
Çıkar şunu. Sırılsıklam olmuşsun.
Yağmurda ne yapıyordun?
Bana bak.
Toni.
Müzik açar mısınız lütfen?
NICOLA BIONDO VE MASSIMO VENEZIANI'NİN
IL FALSARIO DI STATO ADLI ROMANINDAN UYARLANDI
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Tangün