- Nicky. - Co?
Wszyscy nie żyją.
Wiem o tym.
Dlaczego nas nie zabili?
Mam to gdzieś. Musimy się zwijać.
Może to coś znaczy. Trzeba kogoś wezwać.
Kogo? Policję?
„W naszym hotelu stało się coś dziwnego
i tylko my przeżyliśmy”.
„Nie zadawajcie żadnych pytań”?
Co jest, kurwa?
Zareagowałam na masakrę, którą widziałam. Wybacz.
Musimy spadać. Musimy się wynosić.
Patrz pod nogi! Wszędzie jest krew!
Patrzę.
BAR NA DACHU
Wracajcie do domu.
Okej.
Ci ludzie chyba nie pracują w hotelu.
Bez jaj, Morgan.
ŻYCIOWE BŁĘDY
Czemu to tak długo trwa?
Mieli zadzwonić z wynikami pół godziny temu.
Nie było miażdżącej przewagi,
co więcej mówi o mieszkańcach tego miasta
niż o naszej kampanii.
Susan Gopnik zatrzymała mnie w spożywczym
i mówiła, że na mnie głosowała. Czułam, że kłamie.
W czasach liceum jej matkę aresztowano za kradzież.
Ta kobieta to socjopatka.
Natalie!
Wołałaś mnie?
Głośny ten blender. Nie słyszę własnych myśli.
- Przyjęłam. - A wy co tacy małomówni?
Powinniśmy o czymś rozmawiać?
Stresuję się… tym, jak ci pójdzie.
Mało produktywny sposób spędzania czasu.
Jedziecie do Miami na wyjazd kościelny i wracacie jak śmierć na chorągwi.
To miłe, mamo.
Natalie! Słonko!
Błagam, jeśli mnie kochasz, zrób to smoothie innym razem!
- Proszę. - Dziękuję, kochanie.
Nie ma sprawy.
Chcę wam tylko powiedzieć, jak wiele znaczyły dla mnie
ostatnie miesiące.
Natalie, przeprowadziłaś mnie przez te wybory
z klasą i dojrzałością wykraczającymi poza twój wiek.
A do tego wy dwoje
odnaleźliście drogę do siebie.
Niezależnie od tego, co się dziś wydarzy,
ta rodzina zawsze będzie dla mnie drogowskazem.
Numer zastrzeżony.
Odbierz!
Linda Morelli.
Dobrze.
Jasne.
Rozumiem. Dziękuję.
Co?
Przegrałyśmy, prawda?
Jest remis.
Remis?
- Cóż… - Co?
Nie, nie wątp w siebie. Zrobiłyśmy wszystko, co mogłyśmy.
I co teraz? Co mamy zrobić?
Rada zadecydowała o wyłonieniu kandydata poprzez losowanie.
- Nie! Mamo! Boże! - Kochanie. Natalie.
- Przestań. - Że niby będziecie ciągnąć słomki?
- Mamo! Nie! - Słonko.
Boże, to jakieś szaleństwo!
Trzy dni sprawdzania wiadomości i nic.
Zginęło tylu ludzi i nikt o tym nie mówi.
Na pewno to zatuszowano.
Zdaję sobie sprawę.
Ale mam złe przeczucia. Boję się, że po nas przyjdą.
Zmuszono nas do tego.
Nie jest im na rękę zaginięcie dwojga przykładnych obywateli.
No tak.
Gdyby chcieli nas zabić,
mieli swoją szansę. Puścili nas.
W to właśnie chcę wierzyć.
- Jaka jest alternatywa? - Że zabiją nas kiedy indziej.
Pokrzepiające. Świetnie.
To koniec. Mamy remis.
Jak to możliwe?
To przez jebaną Susan Gopnik.
- Cześć. - Hej.
Nie przeszkadzam ci w pogawędce z Bogiem?
Szczerze? Chyba jest zachwycony, że odchodzę.
To już oficjalne?
Tak. To była wspólna decyzja.
- O rany. - Miło cię widzieć.
Tak.
- Myślę… - Mogę zacząć?
Muszę ci podziękować.
Nie wiem, co to za dzieciaki, ale zdołały odzyskać większość pieniędzy.
Jakie dzieciaki?
Hakerzy z twojej szkółki niedzielnej. Znaleźli Tegana.
- Hakerzy dla Chrystusa, coś takiego. - No tak.
Nie chcę wiedzieć, jak to zrobili, ale przywrócili mi wiarę w pokolenie Alfa.
Miło, że pomogłem.
Pomogłeś, choć cię obwiniałem. Nie powinno tak być.
Chciałbym zacząć od nowa.
Tym razem wszystko jawnie.
Bez ukrywania się.
Chcę ci coś powiedzieć.
Oczywiście.
Jestem przy tobie.
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Chodźmy na spacer.
Tak?
- Okej. Dobra. - Okej.
Urządzamy imprezę? Trzy wielkie butle whiskey?
Mogliśmy jechać do Costco.
Milczałam, kiedy wrzucałeś tu Lucky Charmsy i soczki.
Jak sześciolatek.
Soczki piję po treningach, a Lucky Charmsy też jadasz.
Ostatnio jesteś starą, zrzędliwą wiedźmą.
Bez obaw, zajmę się tym. Ogarnę to.
NUMER NIEZNANY
Kurwa, Max!
Morgan!
O mój Boże. Kurwa.
- Wybacz. Jesteś cały? - Przejechałaś mnie!
Wiem. To pomyłka. Wezwać karetkę?
Nie trzeba.
- Utknąłem. Wyciągnij mnie. - Daj ręce.
- Ciągnij. - Popchnij trochę.
- Ciągnij. - Okej.
- O kurwa. - Boże. Okej.
- Blokuje mnie podwozie. - Podwozie?
Tak, mam je na udzie.
- Poproszę kogoś o pomoc. - Nie, kurwa!
- No co? - To zajebiście krępujące.
O Boże.
Ludzie wysiadają z samochodów!
- Nic mu nie jest. Idźcie sobie. - Powiedz, żeby sobie poszli.
Jestem taki wściekły, że boli mnie głowa.
Poważnie? Filmujecie?
Mówił, że ukrywa go na widoku.
Kluczyk był w zamku.
Nie wiem. Nie zajmuję się nielegalnym importem i eksportem.
I przez to zginęło tyle osób?
Tak się w to wmieszaliśmy. Myślę, że te zabójstwa
miały raczej związek z kokainą wartą setki tysięcy dolarów,
nielegalnie importowaną w jądrach byków.
- Czy ty się słyszysz? - Oczywiście.
To co teraz? Jacyś ludzie cię szukają?
Nie wiem.
- Nie sądzę. - Nie sądzisz?
Fajnie byłoby to jednak wiedzieć,
zważywszy, że stoję obok ciebie i sypiam w twoim domu.
Kazałeś mi się otworzyć.
I wyznać ci prawdę. Taka jest prawda.
Jasne, że prosiłem o prawdę.
Ale nie sądziłem, że mój chłopak jest zamieszany w masowe morderstwo.
- Zrobiłem to dla nas. - Jaki to ma związek z nami?
Jak sądzisz, jak odzyskałeś pieniądze?
Hakerzy dla Chrystusa.
- Okej. - Nie ma hakerów dla Chrystusa.
Jasne, że nie ma Hakerów dla Chrystusa.
W zamian za to musiałem coś dla nich zrobić.
Naprawdę obwiniasz mnie o zabójstwo 15 osób?
Naprawdę myślisz, że obwiniam cię o zabójstwo 15 osób?
Wyglądam, jakbym wiedział, co myśleć?
Odbierz. Ja będę szedł dalej.
- Nie mogę gadać. - Dzwonił twój telefon z klapką?
Nie sprawdzałem go od powrotu z Miami.
Bo mój dzwonił.
Jak to możliwe?
- Nie wiem. Nie odebrałam. - I nie odbieraj!
Wyrzuć go do oceanu. Pozbądź się go.
Doktor Flores…
Co to było? Gdzie jesteś?
Ostry dyżur.
Czemu? Wszystko okej?
Tak, wszystko okej. Niechcący przejechałam Maxa.
URZĄD MIEJSKI
Co to w ogóle jest?
- Papier, kamień, nożyce? - Tak.
To ta durna gra,
w którą grali Nicky i Morgan, by ustalić, kto wynosi śmieci.
I kto teraz czuje się jak śmieć?
Ta oto dorosła kobieta, która musi grać w dziecięcą grę
z lokalną gnidą.
To lepsze niż to, co proponował Tom.
Szachy to gra strategiczna, a nie losowa.
A do tego mizoginistyczna.
Wskaż mi kobietę, która ma czas na szachy.
Natalie, to wszystko jest strasznie upokarzające.
Wiem. Też jestem wściekła.
Ale uważam, że powinnyśmy pokazać ludziom,
że w przeciwieństwie do Toma nie chodzi nam o władzę.
Ależ tu chodzi o władzę, Natalie.
Zawsze chodzi o władzę, gdy nigdy się jej nie miało.
W twoim wieku pracowałam w sklepie.
Nie dlatego, że chciałam, po prostu wszyscy to robili.
Nie miałam tego luksusu, by iść na studia
albo eksperymentować z grzywką, jak ty, kochanie.
Potem zakochałam się w twoim ojcu i było cudownie,
do czasu, aż zapragnęliśmy dzieci
i okazało się, że nie mogę mieć własnych.
Więc adoptowaliśmy twojego brata i bardzo go kochaliśmy,
a potem nagle zaszłam w ciążę z Morgan.
Wszyscy mówili, że to cud.
Osiem lat później pojawiłaś się ty, kolejny mały cud.
Prawda jest taka, że nie byłyście planowane.
Byłyście darami od Boga, więc musiałam was zatrzymać.
Ale nie planowaliśmy was.
Kocham was na zabój, ale nie planowaliśmy was.
- Byłyście wpadką. - Tak.
Nawet kiedy moje ciało dało mi wszystko, czego pragnęłam,
nie stało się to na moich warunkach.
Nie byliśmy z ojcem w dobrych relacjach.
Rozwiedliśmy się, ale nawet tego sama nie chciałam.
Wiedziałam, że nadejdzie dzień, gdy wasza nonna odejdzie
i nie będę musiała już nikim się opiekować.
Uznałam, że dlaczego nie miałabym
zawalczyć o odrobinę władzy,
zanim to wy będziecie musieli podcierać mi tyłek w szpitalu.
No cóż,
w takim razie przygotujmy cię do zwycięstwa w tej durnej grze.
Halo?
Jeśli ktoś tu jest, nie będę wrzeszczał. Nie będę uciekał.
To nie w moim stylu. Więc miejmy to już za sobą.
PIĘĆ NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
Mówię wam, pójdę, gdzie chcecie.
Tylko grzecznie poproście.
- Nicky! - Morgan?
- Co się odpierdala? - Nie wiem. Ty mi powiedz. Nic nie widzę!
Ja też nie.
Zginiemy? Pomocy! Ratunku!
- Pali się! - Pomocy!
- Pali się! - Czemu krzyczysz, że się pali?
Czytałem artykuł o tym, że ludzie chętniej wtedy reagują, bo ich to dotyczy.
- To samolubne. - Dobra!
- Pali się! - Pożar!
- Pali się! - Zamkniecie się, do kurwy nędzy?
- Yusuf? - O Boże.
- Kurwa, to jakieś jaja? - Boże.
Tak się odzywasz po tym, jak się, kurwa, zmyłeś?
Dzwoniłem, ale nie odbierałaś. Kurwa, to twoja wina.
O mój Boże.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że się bzyknęliście. To obrzydliwe.
- Ohyda. - Okej.
Gdybyś odebrała, podziękowałbym ci.
Niby czemu miałbyś mi dziękować?
Zawalczyłem o władzę. Awansowałem.
Kto dał ci awans? Iwan nie żyje.
O czym wy, kurwa, mówicie?
Iwan o niczym nie decydował. Zgłosiłem się do jego szefa.
Kto jest tym szefem?
Włosi.
Ale chciał ich wyruchać,
więc powiedziałem im o Miami.
Iwan pracował dla mafii?
Kurwa, przez ciebie prawie zginęliśmy!
Niby jak?
- Jak? - O Boże.
Przez to, że jesteś małym kapusiem, doszło do masakry.
Włosi zabili z 15 osób. Jesteś jebanym kapusiem!
Nie jestem kapusiem.
Jesteś. Mały kapuś i donosiciel.
- I morderca. - Nie jestem jebanym kapusiem.
- Jesteś. - O czym ty mówisz?
- Mieli zabić tylko Iwana i Andrieja. - To cię, kurwa, okłamali.
Widziałem, jak członek kartelu dostał kulkę w oko.
- Wiesz, jaki to dźwięk? - Wybili wszystkich. Obudź się!
Co jest, kurwa?
Są tu oboje?
Tak, są tutaj.
Yusuf, przedstawisz nas?
Tak, to Nicky i Morgan.
To już cała prezentacja?
Szczerze? Warto to dopracować.
Mamy pytanie o Miami.
My nie…
- Nie zrobiliśmy nic złego. - Nie zrobiliście?
Pomogliście dopiąć transakcję na sto kilo koki.
Obserwowaliśmy cyrk tego durnego Rosjanina w Miami od początku do końca.
Z wyjątkiem pięciu minut w łazience,
w której był syn przywódcy brazylijskiego kartelu.
I ty.
Nicky.
Nicky?
- O czym oni mówią? - Nie wiem. Nic się nie działo.
Miał osobisty kryzys.
Jaki kryzys wymagał prywatnej audiencji?
Wiem, że to się wydaje podejrzane.
Ale to nie ma nic wspólnego z kartelem.
Jestem pastorem, okej? Poprosił mnie o wsparcie duchowe.
Co mam z tym niby zrobić?
Wyceluj w szanowanego pastora,
a jeśli nie odpowie właściwie na nasze pytania,
kiedy skończymy odliczać od dziesięciu, zastrzel go.
- Czekajcie. Możemy to omówić? - Dziesięć.
O czym gadaliście z Filipe?
O życiu. Sprawy osobiste. Bez związku z rodziną.
- Dziewięć. - Przejmie interes po ojcu?
- Nie wiem. Nie gadaliśmy o tym. - Siedem.
Powiedziałbym wam, gdyby to miało związek z wami, jego ojcem
i całą tą sprawą.
Przysięgam na Boga.
- Jestem pastorem i przysięgam na Boga. - Mówi prawdę?
- Mówisz prawdę? - Pięć.
Czemu miałbym kłamać?
- Cztery. Trzy. - Co kurwa?
Wpakujcie mi kulkę w łeb albo mi uwierzcie.
- Co jeszcze mam powiedzieć? - Jeden.
Jebać to, zastrzel go.
Poważnie?
Zastrzel go.
Nie mogę.
Nie!
Dobra, wierzę ci.
Gdyby to zależało od nas, załadowalibyśmy broń dla zabawy.
Ruszam na sześciomiesięczny rejs z moim chłopakiem.
Nie musicie się o mnie martwić.
Nasz szef nie byłby zachwycony,
że taka kula u nogi szlaja się na rejsie
z nieznajomym przez kolejnych sześć miesięcy.
O tym wszystkim nie dowiedział się twój chłopak…
Tareq.
Tareq. Nie mówiłeś mu o tym, zanim zarezerwowałeś rejs, prawda?
Obyś mówił prawdę. Bo jeśli nie,
znajdziemy was.
Zawsze znajdujemy.
Odezwiemy się szybciej, niż byście chcieli.
Dziękuję, że nie zabiłeś mojego brata.
Kurwa, jaja sobie robisz?
Porwał nas, związał, przystawił mi pistolet do głowy
i skazał na rzeź mnóstwo osób.
- Okej! - Co z tobą?
- Uznałam, że to miłe. - To twoja relacja z mężczyznami?
- Przestań! - Wiecznie im odpuszczasz?
- I tak wszyscy są umoczeni. - To ma sens.
To ma sens. Też jesteś umoczony.
Nie jestem. Zamknij się, kurwa!
Rozwiąż mnie. W tej chwili!
Nie rób tego.
Cześć.
Nick, postawiłeś mnie w strasznie trudnej sytuacji.
Wiem o tym. Wiem.
Przepraszam.
Co zrobimy?
Nie wiem.
Nick, jesteśmy już tak blisko. Za półtora miesiąca
czeka nas półroczny rejs, który…
Nie mogę popłynąć.
O czym ty mówisz?
Zostałem wczoraj porwany i nie mogę ruszyć w ten rejs.
- Co? - Znam tego gościa. To nie jego wina.
- Wybacz. Nie mogę tego robić. - I nie powinieneś.
Nic tu się nie da zrobić. Nic już się nie poradzi.
Wszystko okej?
Tak, w porządku.
Powinieneś popłynąć w ten rejs.
Nie bez ciebie. To okrutne.
To nie jest okrutne. I tak planowałeś płynąć.
Powinieneś popłynąć.
Uważasz, że powinienem popłynąć?
Czy mówisz mi, żebym płynął?
Mówię ci,
że uważam, że powinieneś popłynąć w rejs.
Nicky, co ty zrobiłeś?
Najbardziej pojebane jest to, że do końca nie wiem, co zrobiłem.
Wydaje mi się, że niewiele.
Na pewno kłamałeś, Nick.
I przeraża mnie, jak łatwo ci to przychodzi.
Przykro mi.
Mnie też.
Papier, kamień, nożyce. Wygrana!
Papier, kamień, nożyce. Tak!
Papier, kamień, nożyce. Wygrana!
Morgan, dałaś kamień pięć razy z rzędu.
- Tak. - Nawet się nie starasz.
Papier, kamień, nożyce…
To jakiś absurd. Nie chcę tego robić z tym człowiekiem.
To się opiera na oszukiwaniu ludzi. Nie interesuje mnie to.
Taki jest sens tej gry.
Zawsze warto przeanalizować perspektywę przeciwnika, pani Morelli.
Dziękuję, Kevin.
Kevin?
- Misiu? - Poradzę sobie. Cofnij się.
W kwiatach cudowne jest to,
że sprawdzają się przy wygranej i przy przegranej.
Annette, dziękuję, że przyszłaś.
- Jak się trzymasz? - W porządku.
- Morgan. - Dzień dobry.
- Musimy zaczekać… - Patrzcie.
Tom jest gotowy?
Właściwie nie.
Rozmawiałam z panem Donaldsonem. Poinformował mnie, że ustępuje.
Komisja wyborcza ogłasza,
że Linda Morelli jest naszą nową burmistrzynią.
Jestem…
O Boże!
Gratulacje!
Widzisz, Lindo? Najlepsza osoba zawsze wygrywa.
- O Boże. - Co powiesz na drinka? Albo sześć?
Albo sześć.
Kochanie!
Boże.
Hej.
- Gratulacje, Lindo. - Dziękuję.
- Nie spodziewałam się ciebie. - Nie mogłem tego przegapić.
- Wszystko okej? - Po prostu się cieszę.
To bardzo miłe, kochanie.
Natalie też doceniłaby taki uścisk.
Okej.
- Jesteśmy na tyle blisko? Sama nie wiem. - Po prostu to zróbmy. Okej.
Co to jest?
Lekarz mówił, że nie musisz tego nosić przez cały dzień.
Chcę wrócić na siłownię, a lekarze nie mają urazu kręgosłupa.
Jezu. Kolejny wyjazd kościelny powinien być spotkaniem AA.
Moje jedyne dziecko.
To naprawdę konieczne?
- Tak. - Okej.
- Jak się czujesz? - Lepiej.
Naprawdę boli tylko wtedy, gdy ruszam szyją.
No proszę.
Skoro przetrwaliście potrącenie partnera,
przetrwacie niemal wszystko.
- Prawda? - Wypijmy za to.
Kiedy Max był malutki,
jego tata zapomniał, że zostawił go w foteliku na dachu auta.
Zorientował się dopiero w połowie przecznicy.
- Boże. - Tęsknimy za nim każdego dnia.
- Prawda, kochanie? - Tak.
Mogę cię na chwilę prosić?
Musisz mi z czymś pomóc na górze.
Oczywiście.
- Wybacz. Dziękuję. - Jasne.
O rany.
Nie mogę uwierzyć, że nigdy tu nie byłam.
Ja też nie.
Jestem taka dumna z twojej matki.
Tak się napracowała.
I bardzo się cieszę, że będziemy rodziną.
Ja też bardzo się cieszę.
Posłuchaj.
Wiem, że nie jesteś już zakochana w moim synu.
Problem w tym, że on jest w tobie bardzo zakochany.
Chciałam, żebyś wiedziała, że jeśli rozważasz odejście od niego,
to to nie wchodzi w grę.
Słucham?
Mówię ci,
że wyjdziesz za mojego syna.
Zapomniałam zapytać, jak twoja wycieczka kościelna?
Ponoć nie poszło zgodnie z planem.
Max byłby zdruzgotany, gdyby coś ci się stało.
Można by wręcz powiedzieć,
że twoje zaręczyny z moim synem
to jedyny powód, dla którego w ogóle wróciłaś do domu.
- Co ty tu, kurwa, robisz? - Ciszej, kurwa.
Nie wiem, czego chcesz, ale to kiepski moment.
Nie mieszaj w to mojej rodziny.
Zostaliśmy zaproszeni, jebany idioto.
Otwórz to.
Tak.
Podobno musiałaś się nagimnastykować, żeby mi to zwrócić, więc pomyślałam:
„Idealny prezent zaręczynowy”. Prawda?
Tak.
Witaj w rodzinie.
Wezmę to.
Salute.
Tak jest.
Za ciasny?
Tak, trochę.
Przyzwyczaisz się.
O tak.
Myślałam, że pracujesz w nieruchomościach.
Pracuję.
Między innymi.
No proszę.
Uważaj na niego.
Nie chcemy, żeby skończył w kolejnym grobie.
A jeśli jeszcze raz przejedziesz mojego syna,
osobiście cię zajebię.
Idziemy?
Uśmiechnijcie się.
- Morgan. - Musimy porozmawiać.
Włosi tu są.
To ma sens, bo Annette jest ich szefową.
O czym ty mówisz?
Iwan i Andriej pracują dla Włochów. A Włosi pracują dla Annette.
Naszyjnik był dla niej.
To wszystko było dla niej.
Moi drodzy!
Nasza burmistrzyni, Linda Morelli!
Dziękuję. To niesamowite, jak życie potrafi zaskoczyć.
Wiem, że głosowała na mnie tylko połowa mieszkańców,
ale zapewniam, że będę się starała przynieść chlubę całemu miastu.
Chcę podziękować mojej córce, Natalie,
która przez cały ten czas trwała u mojego boku,
a także Nicky’emu i Morgan za wszystko, co robicie.
Szczególne podziękowania należą się Annette Zofrei
za organizację dzisiejszej imprezy.
Annette, jesteś prawdziwą wybawicielką.
To mój talizman na szczęście.
Nie mogę się doczekać, aż nasze rodziny wkrótce oficjalnie się połączą.
Chyba jesteśmy w piekle. To musi być piekło.
- Hej, słonko. - Hej.
Dwie potrójne wódki z wodą sodową. A dla ciebie?
Nic. Co my teraz zrobimy?
Zapomniałam zagłosować.
Miałam za dużo na głowie. Zapomniałam.
Moja mamusia prawie przeze mnie przegrała.
Ale nie przegrała. Wszystko okej. Idź, baw się z Kevem.
- To nieistotne. - Kev.
Morgan.
Natalie, dasz nam chwilę?
Przestań!
Wiecznie mi przerywacie. Przestańcie. Rozmawiam z siostrą.
Morgan, kurwa, nie rób tego.
Czego?
Nie wychodź za Maxa, Morgan. Nie rób tego.
- Słucham? - Boże.
Kevin jest tak nudny, że mam ochotę umrzeć.
Natalie, chyba za dużo wypiłaś.
Chcę umrzeć. Co wieczór wracam do domu,
a on siedzi przy komputerze ze swoimi zaburzeniami erekcji
i problemami rodzinnymi…
- Chryste, Natalie. - No wiem.
Ale w pewnym momencie tkwienie w sytuacji, która ci nie pasuje,
zaczyna fizycznie boleć.
Na twoim miejscu
spierdalałabym, dopóki jeszcze się da.
Przepraszam.
Nie chcę być nadmiernie sentymentalna,
ale uważam, że taką chwilę warto uczcić. Synu?
- Gio, zdjęcie? - Tak.
Zbierzmy się na schodach.
Lindo?
Ty tutaj.
Zbliżcie się do siebie.
Dobra.
Za rodzinę.
- Za rodzinę. - Za rodzinę.
Trzy, dwa, jeden.
Napisy: Maria Zawadzka-Strączek