ZDEMASKOWANI
Jesteś za stara.
To się musi skończyć.
Dłużej nie dam rady.
Kula oderwała ci kawałek kości.
Co to za kula?
Śledząca.
Pierwsze widzę. Bardzo sprytnie.
To oznacza, że spudłował celowo.
- Doprowadziliśmy tutaj Koleeva? - Tak.
Meret.
Na kamerach nikogo nie widać.
W środku i na zewnątrz.
Ucieknijmy stąd. Dla Niny.
Nie mam zamiaru uciekać.
Chcę to zakończyć.
Ty zostajesz, to ja też.
Pakujcie się, musicie wyjść. Jesteśmy spaleni.
Mieliśmy być tu bezpieczni.
Kto cię postrzelił? To nie szpital.
Zrobimy tak, jak mówi twój tata.
Nie ruszę się, póki nie usłyszę prawdy.
Kim jesteście?
Nina,
idź po swoje rzeczy. Porozmawiamy jutro. Proszę.
Zawsze tak mówisz.
Jesteśmy w kryjówce, mamę postrzelono,
a ta kobieta przyczepiła się do nas jak rzep.
To nie jest normalne.
To dla ciebie. Na wypadek, gdyby coś nam się stało.
Tu znajdziesz odpowiedzi.
W furgonetce jest laptop. Otwórz plik.
Są tutaj.
Czas na was.
Proszę, Yul. Idźcie.
Jest tam 16-latka. Nie może jej spaść włos z głowy.
Rozumiem.
A resztę…
możecie zmasakrować, łącznie z pańską byłą.
I pańską.
Touché.
Te drzwi prowadzą do nieużywanych schodów.
Oni wejdą drugą klatką. Nie wpadniecie na nich.
- Katya was stąd wyprowadzi. - Co?
Katya?
Rozumiesz, o co cię prosimy?
Tak.
Pamiętasz, gdzie znaleźliśmy Gregora?
Tam się spotkamy.
Chodźcie.
- Ja nie chcę. - Ninja.
Nie dam rady, jeśli tu zostaniesz.
Zabijesz ich?
I nie dasz się zabić?
Oczywiście.
Kochamy cię.
Wybacz, Nina. Musisz już iść.
Szukamy igła w stogu siana?
Jest dziesięć pięter.
Na domofonie dziewięć.
Zaczniemy od góry.
Metin i ja idziemy pierwsi.
Spróbujemy to załatwić po cichu.
Wsiadajcie.
Jak uciekną, jeśli weźmiemy auto?
Słyszałaś ich. Muszę was stąd zabrać.
Zginą tam na górze!
Mamę już postrzelono, tata ma tętniaka w głowie,
a teraz ci ludzie z bronią.
Nina…
Coś wymyślimy. My…
Poczekamy na nich.
Tylko wsiądź, proszę. Proszę.
Wsiadaj.
…NIE JESTEM TWOIM WROGIEM H
Otrułeś swoją kochankę i zabiłeś własne dziecko.
Już wiem, czemu nie chciałeś mówić o Białorusi.
Jak mnie znalazłaś?
A czy to ważne?
Tak. Bo to znaczy, że ktoś z moich ma za długi jęzor.
Ojciec jest w Berlinie.
Zadzwonił do Aukena.
Zabiłeś dziecko?
Nie. Ktoś nagadał ci samych kłamstw.
Przyjechałem uratować córkę.
Na Białorusi zrobił się gnój i nie jestem z tego dumny.
Na koniec odebrano mi córkę. Ona tutaj teraz jest.
Chcę ją odzyskać.
Czy tobie rozum odjęło?
Nie możesz tego zrobić!
Nie na niemieckiej ziemi i nie jako mąż ambasadorki.
Teren zabezpieczony. Może pan iść.
Jeśli teraz wysiądziesz…
Już idę.
Josefie!
Kurwa mać.
Zabierz mnie stąd.
Już!
Hej, wy dwaj.
Mam dla was propozycję.
Szkoda.
Ominęła mnie cała zabawa.
Są tylko oni. Dziewczyny tu nie ma.
Znajdziemy ją później.
Udało ci się.
Kto by pomyślał?
Brawo.
Chodź tu.
Zabij ją.
Kurwa!
Myślisz, że jestem głupi?
W pokojach hotelowych są lustra.
I? Co ci napisała twoja była?
„Pozwoliłam ci żyć. Nie groziłam twojej rodzinie,
Nie jestem twoim wrogiem”. Chyba pisze o mnie.
Twoja odpowiedź?
„Pomogę ci, ale musisz zabić Koleeva”.
„Nie mogę. Sasha by mnie zabił”.
Tak.
Sasha mówi też, że tak się kończy, gdy grozisz jego dziecku.
Kurwa!
Idź!
Kurwa!
Hej, Ninja.
Pewnie się wkurzasz, że tak cię teraz nazywam.
Kiedykolwiek to „teraz” jest.
Nagrywamy w twoje dziesiąte urodziny.
Mamy nadzieję, że nie będziesz musiała tego oglądać.
Ale jeśli teraz to oglądasz,
to pewnie stało się coś złego.
Zanim się pojawiłaś,
twój ojciec i ja pracowaliśmy dla niemieckiego wywiadu.
Byliśmy agentami.
Mieliśmy fałszywe nazwiska,
fałszywe tożsamości, fałszywą przeszłość.
Kiedy się pojawiłaś, odeszliśmy stamtąd,
bo chcieliśmy, byś miała normalne życie.
Z normalnymi rodzicami.
Przepraszam.
Przyszedł czas, gdy znów zaczęliśmy wykorzystywać umiejętności.
Wiedliśmy drugie życie
obok tego, które mieliśmy z tobą.
A kiedy myślałaś, że coś przed tobą ukrywamy,
to było właśnie to.
Przysięgliśmy sobie, że zawsze będziemy cię chronić.
I nigdy nic, co robiliśmy,
nie było ważniejsze od ciebie.
Usłyszysz o nas wiele historii.
Powiedzą, że byliśmy złymi ludźmi.
Zdolnymi do strasznych rzeczy.
Ale ty nas znasz. Ty…
Wiesz, kim naprawdę jesteśmy.
- Kochamy cię. - Kochamy cię.
Musimy jechać.
Walę to. To rodzice.
- Nie zostawię ich. - Nina.
Jeśli tam pójdziemy, obie zginiemy.
A jeśli zginą, zostanę sama.
To nieprawda.
Masz mnie.
Nawet cię nie znam.
Musisz mi zaufać.
Nie ufam ci. Bo niby czemu?
Bo ja…
Nosze! Yul!
- Tato? - Jeszcze kawałek.
- Dobra. - Mamo, co z nim?
- Głowa! Puść. - Dobra.
Stopy tutaj.
Nina, stopy!
Raz, dwa, na trzy!
Ruchy!
Potrzebujemy pomocy!
To mój mąż. Ma tętniaka.
Jest nieprzytomny od 20 minut. Mieliśmy wypadek.
Podejrzenie krwotoku. Która sala?
Trójka jest wolna.
Powiadom salę operacyjną. Robimy tomografię.
Wróć do mnie. Sama nie dam rady.
- Imię pacjenta? - Simon.
- Dobra. - Zarezerwowana 15.
- Sprawdzić monitorowanie pacjenta - Włączone.
Musimy przejść. Proszę się odsunąć.
SALE OPERACYJNE ZAKAZ WSTĘPU
Musimy porozmawiać o Josefie.
Co znów przeskrobał?
Rozgwiazda nie żyje.
Co?
Samobójstwo.
Ale to nie wszystko.
Wiem, co wydarzyło się na Białorusi.
Z kim ja żyłam przez tyle lat?
Czego ode mnie chcesz?
Chcę tu zostać jako ambasadorka.
To koniec mego małżeństwa.
Z rozwodem czy bez.
Ale Koleev nie może tutaj ze mną być.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Dlaczego?
Rozgwiazda nie żyje.
Nie potrzebujesz już asystenta, ale potrzebujesz ambasadora.
Dlaczego musiał się zabić?
- Kto? - Rozgwiazda. A kto?
Jeśli oddam ci kreta z powrotem,
będę mogła zostać ambasadorką…
i asystentką?
Powiedziałeś „on”.
Ale ta kobieta z BND mówiła, że Rozgwiazda
była kobietą.
A zatem zatarł ślady i wrobił kogoś innego.
Jaką ja mam mądrą córkę.
Co za mądra dziewczyna.
POLICJA
Oddasz mi mój telefon?
To dowód.
Oddaj.
Jeśli informator się z tobą skontaktuje, daj mi znać.
Tak, obiecuję.
Pomyślcie, ile moglibyśmy zdziałać.
Nieoficjalni szpiedzy pracujący dla nas.
Poważnie mówisz to przy Dochodzeniówce?
Luźna myśl.
Daj mi chwilę.
Oczywiście.
Czas wracać do Moskwy.
Mówiłaś, że nigdy tam nie wrócisz.
Mówię o tobie.
Jesteś gotowy
na powrót do domu?
I bym tu została jako ambasadorka?
Umowa stoi?
A teraz idź się umyć.
Dam ci czyste ubranie.
Czy tak właśnie się czułaś, gdy byłam operowana?
Całe to czekanie?
Poradziłaś sobie.
Tata też da radę.
Idę coś zjeść.
Ktoś idzie ze mną?
Pójdę się przewietrzyć.
Proszę, pozwól, że ja jej powiem.
Dobrze?
Tak.
Dziękuję.
Panie Koleev, pani ambasador musiała wyjść.
Poprosiła, żebyś pan tam zaczekał.
Mówiła jak długo?
Nie.
Ale prosiła, abym przekazała, że transfer został zorganizowany.
Wszystko gotowe.
Nie dziw się tak, że mnie widzisz.
Musiała przyjść ta chwila, w której zapłacisz za swoje porażki.
Szkodniki zawsze należy tępić.
I tak żyłeś 16 lat dłużej niż powinieneś.
Witaj, Rozgwiazdo.
Gdzie Koleev?
Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.
Wrobić kogoś w szpiegostwo w taki sposób…
Wie pani, ile kosztowało mnie zabicie jej?
A ta masakra w Schöneberg?
Całkiem wam odbiło!
To sprawka mojego męża.
Nie jestem jak on.
Szybko się o tym przekonasz.
Teraz pracujesz dla mnie.
Mam dość.
Powinienem był powiedzieć szefowi,
jak tylko się odezwaliście.
To koniec.
Nie bądź śmieszny.
Proszę.
Dopiero
się rozkręcamy.
Wie pani, ile kosztowało mnie zabicie jej?
A ta masakra w Schöneberg?
Całkiem wam…
Będziemy się świetnie bawić.
Odezwę się!
Pani Schäfer?
Pani mąż miał dużo szczęścia.
Udało nam się usunąć tętniaka.
Dochodzi do siebie.
Proszę, zaprowadzę panią do niego.
Już się obudził i pytał o panią.
Julika?
Tak?
Wiesz, kto mówi?
Katya, jak sądzę.
Macie Koleeva?
Jeszcze nie, ale…
Powiedziałam wszystko Verze Koleev.
Jeśli go nie dopadniemy, zrobi to Sasha.
Chcę zawrzeć układ.
Co proponujesz?
Ty już siedzisz!
Jeszcze 20 minut
i doznałbym uszkodzenia mózgu, powiedziała lekarka.
Nikt by tego nie zauważył.
Przestań.
- Gdzie mogę dotknąć? - Ostrożnie.
- Muszę… - Może tutaj.
Gdzie jest Nina?
W poczekalni.
Jak tylko wydobrzejesz, wyjedziemy z Berlina. Dobrze?
Dam radę.
Dobra.
Chcesz wody?
Przestań.
Ukradłem dziecko, by ocalić nasze małżeństwo.
Oboje ukradliśmy dziecko.
I…
Okłamałem cię.
Wiedziałem, że byś ją oddała.
Możliwe. Pewnie tak.
Nie byłam świadoma, jak bardzo pragnęłam dziecka.
Póki go nie dostałam.
Od lat staram się być dobrym człowiekiem.
Próbowałem…
Próbowałem jakoś odkręcić
wszystko, co przeskrobałem.
Meret, nie wiem, kim byłem
w tym hotelu, z bronią w ręku.
Ale nie chcę taki być.
Meret, nie chcę taki być.
Bycie z tobą…
Czasem…
Wydobywa ze mnie to, co najgorsze.
Nie wiem, co na to poradzić.
Trzeba było się wtedy rozstać.
To był koniec.
Teraz też jest koniec, prawda?
Chyba tak.
Gdzie mama?
Koleev wie, że tu jesteśmy.
Mama załatwia w BND ochronę dla twojego taty.
Mam cię stąd zabrać.
- Gdzie jest Nina? - Z Katyą.
- Nie wiedziałam, czy przyjedziesz. - Ja też nie.
Wsiadaj.
Ruszajcie.
Stój! Policja!
Zatrzymaj się!
Stój!
Na ziemię!
Na kolana!
Meret Schäfer, jesteś aresztowana
pod zarzutem morderstwa.
Masz prawo zachować milczenie.
Wszystko, co powiesz, może być użyte przeciwko tobie.
Jesteś aresztowana za zabójstwo Jonasa Aukena.
Masz prawo do adwokata z urzędu.
Masz też prawo…
Nina…
Katya.
Napisy: Agata Martelińska