Użyła na tym zaklęcia ludzkiego amuletu, więc raczej należy do Gyeon-U.
W takim razie
powinnaś mu to dać.
W ten sposób odnowią się więzi,
które zostały zerwane.
W końcu się spotkają.
Trzeba było dać znać, że nie wrócisz…
Seong-A.
Kurczę. Nie podziałało.
Z Gyeon-U się nie udało, więc nic dziwnego, że i tu klapa.
Kopę lat, popychadło.
Bong-su?
Masz już dziewczynę?
A może wciąż kochasz się w szamance?
Porażka.
Ty…
Chodź tu.
Przestań go nękać. Musisz się przebrać.
- Po co? Wygodnie mi. - Wcale nie. Chodź.
- No chodź. - Ej.
No co? Przesada?
A teraz?
Pomińmy ciuchy. Czemu chodzisz w butach?
Taka moda.
Uśmiech.
Chyba że mam was zabić.
A teraz?
Ładnie ci.
Hej, Ji-ho. Masz gościa na przepustce!
Idź tam.
O rany.
Nie.
Co tu robisz?
Jak to? To mój dom.
No tak.
- Co cię sprowadza? - Zaraz.
- Gdzie Ji-ho? - Czekaj.
- No co? - Czemu szukasz go tutaj?
- A nie mogę? - Nie.
Ji-ho pewnie jest u siebie. Czemu…?
Spadaj.
Od razu taki nieuprzejmy?
To nie tak…
Wybacz.
No to idę.
Nie idź!
- Lubię cię. - Co?
Wracaj do środka.
Gyeon-U. Ktoś mi podkrada słodycze.
Seong-A?
Hej!
Co?
Seong-A wróciła?
Twoje ciuchy są…
O rany.
To jest nieco lepsze niż reszta.
Załóż to i zakryj się tym, dobra?
Udawaj Seong-A. Zrozumiano?
O rany…
Myślałem, że zobaczyłem ducha.
Rozumiem.
Co jest?
Kto tam?
Gdzie Seong-A?
Skąd znacie kod?
- Ty… - Gyeon-U.
Gdzie Seong-A?
Tam.
- Trzeba było zadzwonić, że wróciła. - To boli.
- Ty… - Czemu mnie bijesz?
Seong-A.
No tak. Cześć.
Ale kim jesteś?
Do-yeon.
Do…
Ku Do-yeon?
Niemożliwe.
Jesteś za ładna.
Niech to, dziewczyno.
Ładna jesteś.
Hej. Nie płacz.
Raz, dwa, trzy!
Tadam!
Świętujemy bezpieczny powrót Seong-A!
Serio?
Trzeba wznieść toast!
Na zdrowie!
Zdrowie!
Seong-A. Co u ciebie?
Gdzie byłaś? W Korei? Za granicą?
- Właśnie. Co robiłaś? - Poważnie.
Też jestem ciekaw. Jak mogłaś nie zadzwonić?
Nieładnie.
Przepraszam.
Byłam zajęta tułaniem się tu i tam.
Dużo podróżowałam, a czas szybko mijał.
Pewnie miło tak się tym nie przejmować.
Skarbie.
Myślałem, że umrę z tęsknoty.
Ja też.
Może wybierzemy się w taką podróż, co Seong-A?
- Pojedziemy? - Tak.
Najpierw niech cię zwolnią z wojska.
Ty się nawet nie zaciągnąłeś.
Po co poruszasz ten temat?
Zrobię, co należy. Wielkie dzięki.
Słuchajcie. Zakochałem się w kimś.
Nie no weź.
To boli.
Cicho bądź.
Pij.
Ja też!
Zdrowie!
- Co to? - To beatbox?
Jest niezły, gdy się postara.
Niesamowite.
- Nie wiedziałeś? - Nie.
Co zrobiłeś z włosami?
- Ja też. - Pewnie.
- Które? - Co chcesz?
- Szaszłyk z kurczaka. - Dobry wybór!
- Ale trzeba to ugrillować. - Mamy flaki? Ekstra.
Ciekawe,
jak się mają pozostali.
Tęsknię za nimi.
Osobą, która powinna cieszyć się tym ciepłem,
jest Seong-A, nie ja.
Ty powinieneś odpowiedzieć.
Seong-A.
Przygotowałam coś na dzisiaj.
Przepraszam.
Przepraszam, że tu jestem.
Już dobrze, Seong-A.
Czemu przepraszasz?
Wróciłaś. Już dobrze. Nie płacz.
Zamiast płakać może się napijemy?
- Dokładnie. - Tak.
- To szczęśliwy dzień. - Właśnie.
- Czekajcie. - Na zdrowie!
A więc gdzie jest Seong-A?
Co mam zrobić, by spotkać tę prawdziwą?
Godzina Bawołu.
Godzina duchów.
Seong-A.
Seong-A?
Słyszysz mnie?
Tu Gyeon-U.
Gyeon-U?
Seong-A.
„Seong-A”.
„Słyszysz mnie?”
„Tu Gyeon-U”.
Przepraszam.
Niech to!
Kurczę!
Co jest? Co się stało?
Chodzi o Bong-su. Gdybym mógł go…
Niech go!
Jest koszmarny. Udawał Seong-A…
Jestem wkurzony.
Hej.
„Seong-A”.
„Słyszysz mnie? Tu Gyeon-U”.
„Seong-A”.
Przestań, póki możesz. Wkurzony Gyeon-U jest straszny.
No i co z tego?
Sam już nie wiem.
W takim razie
wypchaj sobie usta.
Pycha, co?
Skarbie.
Wróciłeś.
Kochanie. Opowiedz o swoim dniu.
To było poniżej pasa.
Naprawdę wziąłeś mnie za szamankę?
Trzeba było to pociągnąć. Zaraz zacząłbyś płakać.
Przestań. To nie…
Spróbujmy znów w godzinie Bawołu. Może zadziała.
Miałeś przestać.
Nie chcę.
Nie prowokuj mnie.
Co jest? Co robicie?
Nic.
Bong-su jest dzieckiem, a ty dorosłym.
Tak się zachowuj.
Bez przerwy drwi ze mnie, wykorzystując Seong-A.
Widziałeś, jak płakał.
Pewnie ma swoją niełatwą historię.
Zależy mu na Seong-A tak jak nam.
Właśnie.
Do góry. No dawaj.
Tak.
Mam.
Pociesz go.
Daj mu to i przeproś.
Są identyczne.
Daj mu tę.
Idę
przeprosić.
Jeszcze zobaczysz.
Załatwię ci masę przyjaciół.
Nie włączaj światła.
Więc…
Przepraszam za wcześniej.
To nie było
dojrzałe zachowanie.
Zrobisz coś dla mnie?
Dobrze.
Musisz umrzeć.
Zamiast szamanki.
Błagam cię.
Jak mam to zrobić?
Udawaj, że jesteś mną.
Nie pokaże się, jeśli uzna, że to ty.
Hej.
Szamanko.
Wychodź.
Myślałam, że jesteś Gyeon-U.
Przestraszyłeś mnie.
A gdybym nim był?
Wtedy powinnam się ukryć.
Dlaczego?
Bo mogłabym go skrzywdzić.
Hej.
Jesteś dziś milczący.
- Poczekaj, Seong-A. - Nie powinieneś się do mnie zbliżać.
Seong-A.
Jej skorupa duchowa pęka.
By przeżyła, muszę opuścić jej ciało. Ale…
nie mogę tego zrobić.
Nie pozwala mi.
Od początku wiedziałem,
że to nie mój sen.
Tylko twój.
Ji-ho był w pierwszej grupie 12 klasy.
Ja byłem w drugiej.
Nie byliśmy razem.
A to miejsce na szafkach nigdy nie było tak uporządkowane.
Zawsze było tam pełno podręczników.
No i…
żadna z klas nie miała roślin.
Zwiędłyby,
bo wszyscy byli zbyt zajęci nauką.
Mam kontynuować?
Tak.
Po pierwsze…
Ji-ho.
Zawsze przychodził pożyczać podręczniki.
Gyeon-U. Mam angielski.
Co? Nie ma go?
Do-yeon i Jin-unga
przydzielono do różnych klas.
Jin-ung z chłopakami przychodzili do nas,
- by z nią pobyć. - Tu jest duch?
Nie widzę.
Poważnie. Gdzie jest?
Nie widzisz go?
Tutaj.
Jest tu. Spójrz.
A Beom i Ju-seung…
WYNIKI PRÓBNEGO EGZAMINU
Stresowali się ocenami.
Hye-ri podnosiła ich na duchu.
- Zjedz też moje. - Dobra.
Zjedz moje wyniki.
Idioci. Zawsze możecie się poprawić.
Dziś zrobimy coś miłego. Ja stawiam.
Poważnie?
To jedziemy.
Do dzieła!
Udało im się czymś zająć.
A ty?
Co u ciebie?
Ja…
YEONCHEON-GUN
PATROL
No cóż…
Całkiem nieźle.
To dobrze.
A co z tobą?
Jak się masz?
No…
To dlatego, że Gyeon-U tu siedział?
Krzesło jest ciepłe.
To mi wystarczy.
Takie ukradkowe podglądanie mi wystarcza.
Jest świetnie.
Naprawdę.
Seong-A.
Zostawiłem cię samą w naszej przeszłości.
Wybacz mi.
Wróciłaś.
Gdzie Bong-su?
Bong-su?
Jest tutaj.
Co?
Nie.
Niemożliwe. Niech wróci…
Zaczekaj. Nie możesz go przyjąć.
Nie ma powrotu.
To koniec.
Tak się starałem odzyskać Bong-su. Nie odbierzesz mi go.
Skąd ta mina? Nie martw się.
Mam plan.
Jaki?
Od teraz
musisz robić trzy rzeczy.
Wysypiać się,
dobrze jeść i często się uśmiechać.
Skup się na tym, a ja zajmę się resztą.
Rodzice to utrapienie.
Tu jest najlepiej.
Teraz są tak blisko?
To za wiele.
To Seong-A.
Tak.
MAKARON ZE SŁODKICH ZIEMNIAKÓW
Co robisz?
Co?
Tylko…
Raczej
nie założę tych ciuchów.
Co, u licha…?
To torebka czy co?
Zostaw to.
Wyrzucę je i pożyczę ci swoje ubrania.
To panterka?
Tego też nie założę.
Cześć, Ji-ho.
Trochę to trwało.
To ja.
Wiem.
Poznaję po krokach.
Co to? Zrobiłeś japchae?
Tak.
- Jem to codziennie i mi się nie nudzi. - Świetnie gotujesz.
O rany.
Jesteś cała umorusana.
Czekaj. Jeszcze.
Jedz. Nie musisz mi podawać.
To najlepsze połączenie.
- No weź. - Co to?
Co robisz? Wybierasz się gdzieś?
Gyeon-U.
Wiesz, czego to dźwięk?
Czego?
Końca mojej pierwszej miłości.
Co?
Ej.
Czekaj.
To boli.
Nie jest za ciepło?
Wejdziemy?
Jest dobrze.
Nie wpatruj się tak.
Trudniej będzie odejść.
Tak długo miała w sobie złe bóstwo,
że mocno osłabła.
Jest twarda.
Ale wydobrzeje, prawda?
Szamani bazują na równej wymianie.
Gdy jedno życie usycha,
inne rozkwita.
Spotkaliśmy się. Nie mogłem uciec.
Raczej nie chciałeś.
Zatem przyjąłeś go?
Złe bóstwo?
Tak.
Ocalisz Seong-A?
W tym celu musisz umrzeć.
Myślisz, że nie wiem?
Przez te lata podłapałem to i owo.
DO WRÓŻKI
Gotowe.
Idziemy?
Jesteśmy na miejscu.
Stąd pójdziemy pieszo.
Nie ciekawi cię,
czy jest inny sposób?
Byś nie umierał?
Seong-A próbowała go znaleźć.
Ale jej się nie udało.
Czy kiedyś
cię przeprosiłam?
Nie.
Pomogę ci przejść bezboleśnie.
Wiesz,
to nie fair, że tylko ja umrę.
Ty chyba też powinnaś.
Skąd myśl,
że umrzesz tylko ty?
Yeomhwa!
Gdzie jesteś? Wyjdź!
Mistrzu Kwiatów. Skąd ta niespodziewana wizyta?
Gdzie Yeomhwa?
Nie wiem. Cały dzień jej nie widziałam.
Przelała na moje konto 100 milionów i cały dzień ignoruje moje telefony.
Zaraz.
Mistrzu.
Mnie też tyle przelała.
YEOMHWA 100 MLN WONÓW
Czyli ty też umrzesz?
Tak. Egzorcyzm złego bóstwa nie jest prosty.
Nie boisz się?
Wkrótce umrzesz.
Przez całe życie
bałam się żyć.
Śmierć mnie nie przeraża.
Ty się boisz?
Nie pójdę…
do piekła, co?
Nie martw się.
Nie będziesz sam.
Ty wariatko! Otwieraj!
Yeomhwa!
Słyszysz? Otwórz te drzwi!
Tak nie można. Nie rób tego!
Yeomhwa. Nie jest za późno. Otwórz.
O rany.
- Otwieraj! - Mamy nieproszonego gościa.
Po co się martwisz?
Masz przy sobie…
złe bóstwo.
Yeomhwa…
To niemożliwe.
Nie damy mu rady.
I tak to zróbmy.
Mam wrażenie, że zapomniałam o czymś ważnym.
Co to mogło być?
- W porządku? - Tak.
Zaraz.
Ten dzieciak…
Zgadza się. Na pewno pójdę na dobre studia.
Zostanę i będę się długo uczyć.
Na jakim kierunku?
A co po studiach?
Mam plany.
Po pierwsze…
Co chcę robić?
Nie możesz mieć planów,
bo dalej będziesz szamanką. Niewielu może władać dwoma mieczami.
Kto odrzuci ostry, by podjąć tępy?
No tak, jestem szamanką.
Co ja tu teraz robię?
Wróżko Nieba i Ziemi.
Gdy się obudzisz,
będzie po wszystkim.
Bałam się, że zaryzykujesz swoje życie.
A bez patrona jesteś bezsilna.
Zrozum.
Gdy się obudzisz,
będziesz zrozpaczona.
Ale pamiętaj o jednym.
Gyeon-U odszedł, by cię ratować,
bo cię kocha.
To pomoże ci żyć dalej.
Tak jak uporałam się
ze śmiercią matki.
Bogini Wróżko.
Przyjdź do mnie.
Wróć do mnie.
Mogę
ich ochronić.
Wciąż mogę to zrobić.
Dam radę.
Proszę…
Mogę to zrobić.
Wiem, że wciąż mam to w sobie.
Dlatego…
błagam…
daj mi jeszcze jedną szansę…
i podziel się swoją mocą.
Proszę.
Błagam.
Hej.
To powinno być takie trudne?
Wyrządziliśmy
za dużo zła, by umrzeć łatwą śmiercią.
Nie martw się.
Już prawie koniec.
Ponownie!
Proszę.
Możesz mnie tym zabić.
To nie jest prawdziwy świat.
To iluzja. Mylę się?
Znasz jego imię?
Yeomhwa. Proszę.
Yeomhwa, wyjdź.
Yeomhwa!
Kochana!
Mistrzu.
Mistrzu Kwiatów.
Spójrz!
Generał?
Co tak długo? Nie spieszyło ci się!
To wróżka.
Nie.
Tam.
Generał Dongcheon też tu jest. Co tak długo?
Trzeba było przyjść wcześniej.
Serio. Nie mogłyście wcześniej?
No dobrze.
Czas nas goni. Załatwmy to szybko.
Chodź, Yeomhwa.
Bong-su.
To nie koniec. Potrzebne nam twoje prawdziwe imię.
Wtedy wszystko odwrócimy.
Znasz jego imię?
Kim on jest?
Imię.
Jak się nazywa?
Byłeś sam.
Pewnie się bałeś.
Mamo.
Nie miałeś kogo poprosić o zwrot pierścienia.
Nikogo tam nie było.
Dlatego w ostatnich chwilach wyobraziłeś sobie kolegę.
Hej.
Wierzyłeś, że to prawda.
Pewnie byłeś bardzo samotny.
Ja jestem prawdziwy.
Nazywam się Bae Gyeon-U.
A twoje imię to nie Bong-su.
Jang Yoon-bo.
Wiem, czemu nie mogłem go znaleźć.
Nie znajdziesz czegoś,
co już się odnalazło.
„Yoon” znaczy „słońce”.
A „Bo” znaczy „dal”.
„Ciepłe słońce, które rozjaśnia dal”.
Ładne imię.
POKÓJ MŁODYM DUSZOM
JANG YOON-BO
Zaczynajmy.
I tak jestem nikczemnym głupcem,
więc to pewnie bezczelne,
ale czy spełnisz ostatnie życzenie?
Chcę choć raz
mocno cię przytulić.
Widziałem, jak dźwigasz na swoich barkach cały ten ciężar.
Chociaż raz
chciałem cię pocieszyć.
I już.
Szamanko.
Żegnaj.
Dbaj o siebie.
No przestań.
Też się pożegnaj.
Żegnaj.
Seong-A.
O co chodzi?
Twoje imię.
Jak masz na imię?
Bo nie Yeomhwa.
Jak masz naprawdę na imię?
Czemu chcesz to wiedzieć?
Po prostu.
Miło by było używać twojego prawdziwego imienia.
Widzisz?
Twoje ciało wie, gdy kogoś nienawidzisz.
Nie staraj się tak. Nie zmuszaj się, by mi wybaczyć.
Trzymaj się.
Celuj w złoto i marzenia.
Oto druga runda eliminacji do reprezentacji łuczniczej 2028.
To już ostatni dzień.
Dziś wybierzemy trzech mężczyzn i trzy kobiety.
Będą reprezentować Koreę na Igrzyskach Olimpijskich 2028 w LA.
To ostatni sprawdzian, by dołączyć do drużyny.
Podobno dostanie się do niej jest trudniejsze niż występ na igrzyskach.
Zobaczymy zażartą walkę.
Zawody rozpoczną się za pół godziny.
Dobrze wygląda.
Beom. Jak się poznaliście?
- No więc… - W klubie wspinaczkowym.
Czemu Seong-A jeszcze nie ma? Zaraz się zacznie.
Sołtysko, bóle głowy miną.
Dziękuję, wróżko.
Marzyłam, by być zwyczajna.
Kang Gyeong-min, dziesięć.
Bae Gyeon-U, dziesięć.
Cześć. Już prawie jestem.
Widzę
więcej niż inni.
Przez to
utrzymywałam się na obrzeżach świata.
Ale już mnie to nie smuci.
Możesz popłakać.
Obiecuję, że cię znajdę.
I będę przy tobie.
DRUGA RUNDA ELIMINACJI DO REPREZENTACJI KOREI
Kang Gyeong-min, dziesięć!
Trafił dziesiątkę.
O rany.
Denerwuję się.
Co tu robisz?
Płakanie w samotności.
Płakałaś?
Tam.
Pa.
Przestał płakać?
Tak.
Wytarł łzy i poszedł dalej.
No tak.
Jak ci poszły eliminacje?
Trafienie w X. Dziesiątka! Ostatni bilet na najbliższe igrzyska
trafia do Bae Gyeon-U!
Gyeon-U!
Przybij piątkę.
Co to było?
Chodź tu.
Dobra robota.
Dziękuję.
Dzień dobry.
Podobno jesteś dobra w swoim fachu.
Proszę pani.
Trzeba go przytrzymać.
Mnie? Ale dlaczego?
Nie poznajesz mnie?
Przepraszam, spieszy mi się.
Jak nie dasz rady,
to się poddam.
Ty jesteś tą uczennicą z egzaminami!
Masz większą moc.
Pewnie dobrze się bawiłeś na ziemi,
żyjąc w ciele człowieka.
Pora przejść na drugą stronę.
No już.
Pora przejść.
Nie.
To bolało!
Musi bardzo boleć.
Ale ci pomogę.
Pora,
byś odszedł hen daleko.
O rany.
To był trudny przypadek.
Kto następny? Zapraszam.
Napisy: Karolina Gruszczyńska