เธอใช้มันแทนคาถาเครื่องรางมนุษย์
ฉันน่าจะพูดว่ามันเป็นของกยอนอูมากกว่า
ถ้าเป็นแบบนั้น
คุณก็ควรเอามันไปให้กยอนอูค่ะ
แบบนั้นเราจะได้เชื่อมโยงถึงกันอีกครั้ง
สายสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้นไป
พวกเขาจะได้เจอกันในที่สุด
นี่ ถ้านายจะไปค้างที่อื่นก็น่าจะบอกฉันก่อน…
ซองอา
ให้ตายสิ มันไม่ได้ผลแฮะ
ฉันย้ายไปอยู่ในตัวแบกยอนอูไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยที่คราวนี้ไม่ได้ผล
ไม่เจอกันนานนะ ไอ้คนที่แพ้ราบคาบ
บงซูเหรอ
ตอนนี้นายมีแฟนยัง
หรือยังแอบชอบยัยหมอผีอยู่
นายนี่สิ้นหวังจริงๆ
นี่เธอ…
มานี่เลย
เลิกแกล้งเขาแล้วมานี่เลย เธอต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน
- ทำไม ฉันรู้สึกสบายใจดีนี่ - แต่เราไม่ เข้ามาข้างใน
- ตามมาเลย - นี่
ทำไม ฉันสวยตาแตกเลยเหรอ
แบบนี้เป็นไง
ช่างเสื้อผ้าเถอะ ทำไมเธอถึงใส่รองเท้าเข้ามาในบ้านอยู่ได้
แฟชั่นย่ะ
ยิ้มหน่อย
ถ้าไม่อยากโดนฉันฆ่าตาย
ตอนนี้ล่ะเป็นไง
ดูสวยดี
นี่ พโยจีโฮ พี่ชายนายได้ลากลับบ้านแล้ว!
ไปตรงโน้น
ให้ตายสิ
ไม่นะ
มาทำอะไรที่นี่
หมายความว่าไง ฉันมาเพราะนี่มันบ้านฉัน
นั่นสินะ
- มาที่นี่ทำไม - เดี๋ยวนะ
- พโยจีโฮอยู่ไหน - เฮ้ย
- อะไร - ทำไมถึงมาตามหาจีโฮที่นี่
- มาไม่ได้เหรอ - ไม่ได้
จีโฮก็ต้องอยู่บ้านเขาสิ ทำไมเขาต้อง…
ไปได้แล้ว
ไม่ต้อนรับกันขนาดนี้เลยเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น…
ขอโทษที
งั้นฉันไปละ
อย่าไป!
- ฉันชอบนาย - ว่าไงนะ
กลับเข้าไปข้างใน
กยอนอู
มีคนขโมยขนมฉัน
พัคซองอา
เฮ้ย!
- อะไรนะ - อะไรนะ
- ซองอากลับมาเหรอ - ซองอากลับมาเหรอ
เสื้อผ้าเธอทุกชิ้นนี่มัน…
โอย หัวจะปวด
ตัวนี้ดีกว่าตัวอื่นๆ หน่อย
เปลี่ยนไปใส่สองชิ้นนี้ แล้วคลุมด้วยตัวนี้ เข้าใจไหม
ทำตัวเหมือนซองอาหน่อย เข้าใจไหม
ให้ตายสิ…
ฉันนึกว่าฉันเห็นผี
เออ ฉันเข้าใจ
อะไร
ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
ซองอา เขาอยู่ไหน
พวกเธอรู้รหัสผ่านได้ไง
- นาย… - กยอนอู
ซองอาอยู่ไหน
ในนั้น
ถ้าเขากลับมา
- นายก็น่าจะโทรมาบอกบ้างสิ - เจ็บนะ
- นาย… - ตีฉันทำไมเนี่ย
ซองอา
อือ หวัดดี
ว่าแต่เธอเป็นใคร
ฉันโดยอนไง
โด…
กูโดยอนเหรอ
เป็นไปไม่ได้
เธอสวยเกินไป
หูย เธอจ๋า
เธอสวยจัง
นี่ อย่าร้องสิ
- หนึ่ง สอง สาม! - หนึ่ง สอง สาม
- แถ่นแท้น! - แถ่นแท้น!
มาฉลองการกลับมาอย่างปลอดภัย ของซองอากันเถอะ!
อะไรวะเนี่ย
เราควรดื่มฉลองกัน!
- ดื่ม! - ดื่ม!
ซองอา เป็นไงบ้าง
เธอหายไปไหนมา อยู่เกาหลีไหม หรือไปต่างประเทศ
- นั่นสิ เธอทำอะไรเหรอ - ถามจริง
ฉันก็สงสัยเหมือนกัน เธอไม่เคยโทรมาสักครั้ง ทำกันได้ไง
ใจร้ายจัง
ขอโทษนะ
ฉันยุ่งกับการไปโน่นมานี่
ฉันเดินทางบ่อย และเวลาก็ผ่านไปเร็วมาก
คงดีเนอะที่ได้รู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปไว
แฟนจ๋า
ฉันคิดถึงเธอมากจนนึกว่าฉันจะตายซะแล้ว
ฉันก็เหมือนกัน
เราไปเที่ยวนานๆ แบบซองอาบ้างดีไหม
- ไปไหม - ไปไหมล่ะ
จินอุง ปลดประจำการก่อนถึงไปได้
นายยังไม่ได้มาเกณฑ์ทหารเลย
จะพูดเรื่องเป็นทหารทำไม
ฉันไปแน่ ไม่ต้องห่วงหรอก
ทุกคน ฉันแอบชอบใครสักคนอยู่
เฮ้ย ยอมแพ้ซะเถอะ
เจ็บนะ
เงียบไปเลย
ซดเขาไป
ฉันด้วย!
- ดื่ม! - ดื่ม!
- อะไรวะน่ะ - นั่นบีตบ็อกซ์เหรอ
- เมื่อกี๊มันอะไร - เวลาเขาพยายาม เขาก็ทำได้ดีนะ
บ้าไปแล้ว
- ไม่รู้เหรอ - ไม่รู้เลย
ไปทำอะไรกับทรงผมมา
- ฉันด้วย - แหงอยู่แล้ว
- อันไหน - อยากกินอะไร
- ฉันอยากกินไก่ปิ้ง - เลือกได้ดี!
แต่มันต้องปิ้งก่อน
มีผ้าขี้ริ้วด้วยเหรอ แซ่บเลย
สงสัยจัง
ว่าทุกคนเป็นไงกันบ้าง
คิดถึงพวกเขาจัง
คนที่ได้รับความอบอุ่นนี้
ควรเป็นซองอา ไม่ใช่ฉัน
ไหนๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว ตอบหน่อยสิ
ซองอา
จริงๆ วันนี้ฉันเตรียมอะไรมาด้วย
ขอโทษนะ
ขอโทษที่ฉันมาที่นี่
ไม่เป็นไร ซองอา ไม่มีปัญหาเลย
เธอขอโทษทำไม
เธอกลับมาแล้ว ดีแล้วละ ไม่ต้องร้องไห้นะ
นี่ แทนที่จะร้องไห้ เราดื่มกันอีกดีกว่า
- เอาสิ - ใช่
- วันนี้วันดีนะ - ใช่เลย
- เดี๋ยวสิทุกคน - ดื่ม!
แล้วซองอาอยู่ไหน
ฉันควรทำไงถึงจะได้เจอซองอาตัวจริง
ยามฉลู
ช่วงเวลาของวิญญาณ
ซองอา
ได้ยินไหม
นี่กยอนอูนะ
กยอนอู
ซองอา
ซองอา…
"ซองอา"
"ได้ยินไหม"
"นี่กยอนอูนะ"
ขอโทษนะ
โธ่เว้ย!
ให้ตายสิ!
มีอะไร เป็นอะไรไป
นั่นมันบงซู ฉันละอยากจะ…
บ้าเอ๊ย
เขานี่แย่สุดเลย เขาหลอกฉันว่าเป็นซองอา…
โคตรโมโหเลย
นี่
"ซองอา"
"ได้ยินไหม นี่กยอนอูนะ"
"ซองอา"
รู้ซะบ้างว่าตอนไหนควรหยุด กยอนอูเวลาโกรธน่ากลัวจะตาย
เขาโกรธแล้วจะทำไม
ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว
ถ้านายไม่รู้
ก็กินอุดปากซะ
อร่อยใช่มะ
แฟนจ๋า
กลับมาแล้วหรา
ที่รัก วันนี้เป็นไงเล่าให้ฟังบ้าง
เล่นแรงไปแล้ว
คิดจริงๆ เหรอว่าฉันคือยัยหมอผี
ฉันน่าจะปิดให้นานกว่านี้อีก นายจะได้ร้องไห้ขี้มูกโป่ง
หยุดเลย มันไม่ตลก…
มาลองอีกทีในยามฉลูนะ อาจจะได้ผลก็ได้
บอกให้หยุดไง
ก็ไม่อยากหยุดอะ
อย่าทดสอบความอดทนฉัน
อะไร พวกนายสองคนทำอะไรกันอยู่
เปล่านี่
บงซูยังเป็นเด็ก ส่วนนายเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ทำงี้ไม่เหมือนตัวนายเลย
มีตั้งหลายเรื่อง แต่เขาใช้ซองอามาแหย่ฉันตลอด
นายเคยเห็นเขาร้องไห้เหมือนกันนี่
ฉันมั่นใจว่ามีเรื่องราวที่เขาเล่าให้ฟังไม่ได้ง่ายๆ
เขาจริงจังเรื่องซองอาพอๆ กับเรา
แบบนั้นแหละ
ดึงขึ้นเลย เร็วสิ
เยส
คีบได้แล้ว
ปลอบใจเขาสิ
เอาไอ้นี่ไปให้เขาและขอโทษ
เหมือนกันเป๊ะเลย
เอาตัวนั้นให้เขา
ฉันไปก่อนนะ
จะไปขอโทษ
รอก่อนเถอะ
ฉันจะหาเพื่อนให้นายเยอะๆ เลย
อย่าเปิดไฟ
คือว่า…
ก่อนหน้านี้ฉันขอโทษนะ
ฉัน…
ทำตัวไม่เป็นผู้ใหญ่เลย
ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม
ได้สิ
ตายเพื่อฉันหน่อย
ตายแทนที่หมอผี
ขอร้องละ
ฉันต้องทำยังไง
แกล้งทำเป็นฉัน
ซองอาจะไม่มีวันออกมา ถ้าเขาคิดว่านายคือตัวนาย
นี่
ยัยหมอผี
ออกมาได้แล้ว
ฉันนึกว่านายคือกยอนอู
ตกใจหมด
ถ้าฉันคือกยอนอูล่ะ
งั้นฉันก็ควรไปซ่อนแหงอยู่แล้ว
ทำไม
เพราะฉันอาจทำร้ายเขาได้
นี่
ทำไมวันนี้นายเงียบจัง
ซองอา เดี๋ยว
นายไม่ควรอยู่ใกล้ฉัน
ซองอา
กายหยาบของเขากำลังแตกสลาย
ฉันต้องรีบทิ้งร่างของเขาเพื่อให้เขาอยู่รอด
แต่…
ฉันออกไปไม่ได้
เขาไม่ยอมปล่อยฉันไป
ฉันรู้ตั้งแต่แรก
ว่านี่ไม่ใช่ความฝันของฉัน
ฉันรู้ว่าฉันอยู่ในความฝันของเธอ
จีโฮอยู่เกรด 12 ห้องหนึ่ง
ฉันอยู่ห้องสอง
เราอยู่กันคนละห้อง
พื้นที่บนตู้ล็อกเกอร์เรา
ไม่เคยเรียบร้อยแบบนี้
ปกติมันจะมีหนังสือระเกะระกะไปหมด
และ…
ไม่มีเกรด 12 ห้องไหนที่มีกระถางต้นไม้
มันจะเหี่ยวหมด
เพราะทุกคนยุ่งกับการเรียน เกินกว่าจะรดน้ำต้นไม้
ให้ฉันพูดต่อไหม
อือ
อย่างแรกเลย…
จีโฮ
เขามักมาที่ห้องฉันเพื่อขอยืมหนังสือ
นี่ กยอนอู ขอหนังสือภาษาอังกฤษหน่อย
อะไรกัน เขาไม่อยู่เหรอ
โดยอนกับจินอุง
แยกกันไปเรียนคนละห้อง
จินอุงกับแก๊งของเขาจะมาที่ห้องของเรา
- เพื่อใช้เวลาอยู่กับโดยอน - ที่นี่มีผีเหรอ
ฉันมองไม่เห็นเลย
ไม่เห็นจริงๆ นะ อยู่ตรงไหน
มองไม่เห็นเหรอ
นั่นไง ตรงนั้น
นั่นไง ดูดีๆ สิ
เอ้อ ส่วนบอมกับจูซึง…
(ใบคะแนนการสอบจำลองเดือนมิถุนายน)
พวกเขาเครียดเพราะเกรดที่ได้
ฮเยรีอยู่ข้างๆ เพื่อให้กำลังใจพวกเขา
- กินของฉันด้วยสิ - โอเค
กินใบคะแนนของฉันด้วย บอม
ไอ้พวกซื่อบื้อ คราวหน้าพวกนายทำได้ดีกว่านี้เสมอ
วันนี้พี่สาวคนนี้จะพาไปเลี้ยงของอร่อย
จริงเหรอ
ไฟท์ติ้ง
- ไฟท์ติ้ง! - ไฟท์ติ้ง!
พวกเขาทำได้ค่อนข้างดี พยายามทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้
เข้าใจแล้ว
นายล่ะ
นายเป็นยังไงบ้าง
ฉัน…
(อำเภอยอนชอน)
(ผีลาดตระเวน)
มันก็…
ฉันก็ไปได้ค่อนข้างดี
ค่อยยังชั่ว
เธอล่ะ
เป็นไงบ้าง
ก็…
เป็นเพราะกยอนอูนั่งตรงนี้รึเปล่านะ
ที่นั่งอุ่นจัง
แค่นี้ก็ดีพอสำหรับฉันแล้ว
การได้เห็นเขาบ้างแบบนี้มันก็มากพอแล้วละ
มันเยี่ยมเลย
เยี่ยมจริงๆ
ซองอา
ฉันทิ้งเธอไว้คนเดียวในอดีตของเรา
ขอโทษจริงๆ นะ
เธอกลับมาแล้ว
บงซูอยู่ไหน
บงซู
เขาอยู่ในนี้
ว่าไงนะ
ไม่จริง
เขาอยู่ในนั้นไม่ได้ ฉันอยากให้เขากลับ…
ไม่ เดี๋ยวสิ เธอเอาเขากลับไปไม่ได้นะ
ไม่มีทางย้อนกลับแล้ว
มันจบแล้ว
ฉันทุ่มเทอย่างหนักเพื่อให้บงซูกลับมา เธอพรากเขาไปจากฉันไม่ได้
ไม่เอาน่า ทำไมทำหน้าหงอยล่ะ ไม่ต้องกังวลหรอก
ฉันมีแผนแล้ว
แผนอะไร
จากนี้ไป
เธอแค่ต้องทำอะไรสามอย่าง
นอนให้พอ
กินให้ดี
และยิ้มบ่อยๆ
ตั้งใจทำเรื่องพวกนี้ ส่วนฉันจะจัดการที่เหลือเอง
พ่อแม่นี่เหลือเกินจริงๆ
ไม่มีที่ไหนเหมือนที่นี่แล้ว
พวกเขาสนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ
ชักจะมากไปแล้วนะ
ซองอานี่นา
เยส
(วุ้นเส้น)
ทำอะไรอยู่ ซองอา
อะไรนะ
ฉันแค่…
ฉันคิดว่า…
ฉันคงใส่เสื้อผ้าพวกนี้ที่นี่ไม่ได้
อะไรกันเนี่ย…
นี่เสื้อหมาหรืออะไร
วางลงเถอะ
ฉันจะโยนทิ้งให้หมดเลย
ฉันจะให้เธอยืมเสื้อผ้าฉัน
นี่ลายสัตว์เหรอ
ตัวนี้ก็ใส่ไม่ได้
นี่ พโยจีโฮ หวัดดี
ไม่เจอกันนานเลย
นี่ฉันเอง
ฉันรู้แล้ว
ฉันดูเธอเดินก็รู้แล้ว
นี่อะไร นายทำจับแชเหรอ
ใช่
ฉันกินทุกวัน และมันยังอร่อยอยู่
นายทำได้อร่อยมาก
อะไรกันเนี่ย
อาหารเปื้อนไปหมดแล้ว
เดี๋ยวนะ ยังติดอยู่เลย
กินเยอะๆ เลย ไม่ต้องส่งอาหารให้ฉันหรอก
ทุกคน นี่คือการผสมผสานขั้นเทพ
- เฮ้ย ไม่เอาน่า - นั่นอะไร
ทำอะไร จะไปไหนเหรอ
กยอนอู
รู้ไหมว่ามันคือเสียงอะไร
เสียงอะไรเหรอ
เสียงความรักครั้งแรกของฉันจบลง
ว่าไงนะ
นี่
เฮ้ย
เจ็บจัง
ข้างนอกไม่ร้อนไปเหรอ
เข้าไปข้างในไหม
ไม่เป็นไร
อย่ามองเธอนานนัก
มันจะทำให้จากไปได้ยากขึ้น
เธอเก็บเทพแห่งความชั่วร้ายไว้ในตัวเธอ
จนถึงจุดที่ทำให้เธออ่อนแอ
เธอเป็นคนอึดมาก
เธอจะหายดีใช่ไหม
การฝึกด้านหมอผี เป็นเรื่องของการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
เมื่อหนึ่งชีวิตร่วงโรย
อีกหนึ่งชีวิตจะผลิบาน
ผมเจอเขา ผมวิ่งหนีไม่ได้
นายเลือกที่จะไม่วิ่งหนีมากกว่า
ว่าแต่นายให้เขาเข้ามาอยู่ในร่างนายไหม
ฉันหมายถึงเทพแห่งความชั่วร้าย
ครับ
คุณช่วยซองอาได้ใช่ไหม
ถ้าจะให้เป็นแบบนั้นได้ นายต้องตาย
คุณคิดว่าผมไม่รู้เหรอครับ
ขอทีเถอะ ผมใช้เวลาอยู่ใกล้คุณมาหลายปี
(ถึงแม่หมอสวรรค์และพิภพ)
เสร็จแล้ว
เริ่มเลยไหม
ถึงแล้วครับ
เราต้องเดินไปจากตรงนี้
ไม่ถามหน่อยเหรอ
ว่ามีทางอื่นไหม
นอกจากให้นายตาย
ซองอาพยายามหาทางอื่นนั้น อยู่เรื่อยๆ ไม่ใช่เหรอครับ
แต่เธอก็ทำไม่ได้
ฉันเคย…
ขอโทษนายบ้างไหม
ไม่ครับ
ฉันจะช่วยให้นายไปปรโลกโดยไม่เจ็บปวด
รู้ไหม
ไม่ยุติธรรมเลยที่ฉันเป็นคนเดียวที่ต้องตาย
คุณก็ควรตายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
อะไรทำให้คิดว่า…
คุณเป็นคนเดียวที่ต้องตายวันนี้
ยอมฮวา!
อยู่ไหน ออกมานะ!
อาจารย์บุปผา ทำไมจู่ๆ ก็มาหาคะ
ยอมฮวาอยู่ไหน
ไม่ทราบค่ะ ฉันไม่เห็นเธอตั้งแต่เช้าแล้ว
เธอโอนเงิน 100 ล้านวอนเข้าบัญชีฉัน และไม่ยอมรับสายฉันทั้งวัน
เดี๋ยวนะคะ
อาจารย์คะ
เธอโอนเงินมาให้ฉันเท่ากันเลยค่ะ
(ยอมฮวา 100,000,000 วอน)
คุณจะตายด้วยใช่ไหม
ใช่ การไล่เทพแห่งความชั่วร้าย ไม่ใช่งานง่ายๆ
ไม่กลัวเหรอ
คุณกำลังจะตายนี่
ตลอดชีวิตฉัน
ฉันกลัวการมีชีวิตอยู่
ความตายไม่ได้ทำให้ฉันกลัวหรอก
กลัวเหรอ
ฉันจะ…
ลงนรกใช่ไหม
ไม่ต้องห่วง
คุณไม่โดดเดี่ยวหรอก
นังแม่มดบ้า! เปิดประตู!
ยอมฮวา!
ได้ยินไหม เปิดประตู!
มันไม่ถูกต้องนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ ยอมฮวา!
ยอมฮวา มันยังไม่สายเกินไป เปิดประตูหน่อย
โถ ตายจริง
- ยอมฮวา เปิดประตู! - เรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญซะแล้ว
จะห่วงทำไม
คุณมี…
เทพแห่งความชั่วร้ายอยู่ข้างคุณ
ยอมฮวา…
เป็นไปไม่ได้
เราไม่ใช่คู่ต่อกรกับเขา
ยังไงก็ทำเถอะค่ะ
รู้สึกเหมือนฉันลืมอะไรที่สำคัญไป
มันคืออะไรนะ
- ไม่เป็นไรใช่ไหม - อือ
เดี๋ยวนะ
เด็กคนนั้น…
ใช่แล้ว ฉันจะได้เข้ามหาลัยสี่ปีแน่นอน
ฉันจะอยู่เรียนหนังสือให้นานๆ เลย
สาขาไหน เอกอะไร
วางแผนหลังจบมหาลัยยังไง
ฉันมีแผนหลังเรียนจบมหาลัยแล้วด้วย
ก่อนอื่น…
ฉันอยากทำอะไรนะ
ไม่ต้องมีแผนอะไรหรอก
เพราะยังไงเธอก็จะเป็นหมอผีต่อไป
มีคนไม่มากที่ถือดาบได้สองเล่ม
ใครเขาจะทิ้งดาบเล่มคม เพื่อเก็บดาบเล่มที่เป็นสนิมกันล่ะ
นั่นสินะ ฉันเป็นหมอผี
ตอนนี้ฉันมาทำอะไรที่นี่
แม่หมอสวรรค์และพิภพ
ทันทีที่เธอตื่น
ทุกอย่างจะจบลง
ฉันห่วงว่าเธออาจหาทางออก ด้วยการเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง
เมื่อเธอไร้พลังใดๆ เพราะปราศจากเทพอุปถัมภ์
หวังว่าคงเข้าใจนะ
เมื่อเธอตื่นขึ้นมา
เธอจะหัวใจสลาย
แต่จงจำไว้อย่างนึง
กยอนอูจากไปเพื่อช่วยเธอ
เพราะเขารักเธอ
มันจะช่วยให้เธออยู่ต่อไปได้
เหมือนที่ฉันอยู่ต่อไปได้
หลังจากที่คุณแม่ของเราจากไป
ท่านเทพยดา
ลงมาเถอะค่ะ
กลับมาหาฉันนะคะ
ฉัน…
ปกป้องพวกเขาได้
ฉันยังทำได้นะคะ
ฉันทำได้ค่ะ
ขอละค่ะ…
ฉันทำได้จริงๆ
ฉันรู้ว่าฉันยังสู้ไหว
เพราะงั้น…
เพราะงั้นก็ขอละค่ะ…
ช่วยให้โอกาสฉันอีกสักครั้ง…
เพื่อให้ได้รับพลังจากท่าน
นะคะ…
ได้โปรดเถอะ
นี่
มันต้องยากขนาดนี้เลยเหรอ
เราทำ…
เรื่องเลวร้ายมากเกินกว่าจะตายได้ง่ายๆ
ไม่ต้องห่วง
เราใกล้เสร็จแล้ว
อีกที!
ขอร้องละ
นายฆ่าฉันด้วยปืนนั่นไม่ได้หรอก
ยังไงที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องจริงอยู่แล้ว
ทุกอย่างเป็นภาพลวงตา ฉันพูดผิดไหม
รู้จักชื่อของพี่คนนี้ไหม
ยอมฮวา ขอละ
ยอมฮวา ออกมาเถอะ ยอมฮวา
ยอมฮวา!
เพื่อนรัก! ยอมฮวา!
อาจารย์คะ
อาจารย์บุปผา
ดูโน่นสิคะ!
แม่ทัพเหรอ
ทำไมหายไปนานนักล่ะ แม่ทัพ เที่ยวเพลินเลยนะ!
แม่หมอน่ะสิคะ
ไม่จริง
ตรงนั้น
แม่ทัพทงชอนก็อยู่นั่นด้วย ทำไมหายไปนานนัก
น่าจะมาให้เร็วกว่านี้
พูดจริงนะเนี่ย มาให้เร็วกว่านี้ไม่ได้รึไง
เอาละค่ะ
เรายุ่งกันหมด เพราะงั้นรีบทำเถอะค่ะ
ไปกันเถอะ ยอมฮวา
บงซู
มันยังไม่จบ สิ่งเดียวที่เราต้องการคือชื่อจริงของนาย
ถึงจะทำให้ทุกอย่างกลับเป็นปกติได้
รู้ชื่อของเขาไหม
หมอนี่เป็นใคร
ชื่อเขาล่ะ
ชื่ออะไร
นายโดดเดี่ยวมาตลอด
มันคงน่ากลัวแน่เลย
แม่ครับ
นายขอให้ใครเอาแหวนของแม่นายมาคืนไม่ได้
ไม่มีใครเลย
เพราะงี้นายถึงจินตนาการ ว่านายมีเพื่อนอยู่ในนาทีสุดท้ายของชีวิต
พี่ครับ
นายเชื่อว่าเขาเป็นคนจริงๆ
นายคงเหงาน่าดูเลย
ฉันเป็นคนจริงๆ นะ
ฉันชื่อแบกยอนอู
ชื่อของนายไม่ใช่บงซู
- จางยุนโบ - จางยุนโบ
มีเหตุผลที่ฉันหามันไม่เจอ
คนเราเจอบางอย่าง
ที่เคยเจอไปแล้วไม่ได้
"ยุน" แปลว่า "แสงอาทิตย์"
"โบ" แปลว่า "กว้าง"
"แสงอาทิตย์อันอบอุ่นที่แผ่ไปกว้างไกล"
เป็นชื่อที่เพราะมาก
(วิญญาณวัยเยาว์แห่งฮวามก! ขอให้ไปสู่สุคติ)
(จางยุนโบ)
มาเริ่มกันเลย
ยังไงฉันก็เป็นแค่วิญญาณร้ายที่น่าปวดหัว
ฉันเลยรู้ว่ามันน่าละอายที่จะขอ
ช่วยให้พรขอสุดท้ายแก่ฉันทีได้ไหม
ฉันอยาก…
กอดเธอแน่นๆ สักครั้ง
การได้เห็นคนตัวเล็กๆ อย่างเธอ แบกภาระทุกอย่างไว้
มันทำให้ฉันอยากจะ…
ปลอบใจเธออย่างน้อยสักครั้ง
นี่
หมอผี
ลาก่อน
ลาก่อนนะ
ไม่เอาน่า
เธอควรบอกลาตอบกันด้วยสิ
ลาก่อน
ซองอา
อะไรเหรอ
ชื่อคุณ
ชื่ออะไรเหรอครับ
คุณไม่ได้ชื่อยอมฮวา
อีกชื่อนึงของคุณ ชื่อจริงๆ น่ะ
ทำไมถึงอยากรู้ชื่อฉันล่ะ
ก็อยากรู้เฉยๆ
มันคงดีถ้าได้เรียกคุณด้วยชื่อจริงของคุณเอง
เห็นไหม
ร่างกายของนายรู้เวลาที่นายเกลียดใครสักคน
อย่าพยายามหนักเกินไปเลย
อย่าบังคับให้ตัวเองยกโทษให้ฉัน
ดูแลตัวเองนะ
เล็งเหรียญทองและยิงธนูไปสู่ความฝัน
นี่คือรอบสองของการแข่งคัดตัว ทีมชาติกีฬายิงธนูปี 2028
ถึงวันสุดท้ายแล้วครับ
วันนี้จะมีการเลือกนักธนูประเภทโค้งกลับ ชายสามคนและหญิงสามคน
เพื่อเป็นตัวแทนของสาธารณรัฐเกาหลี ไปแข่งกีฬาโอลิมปิกที่แอลเอในปี 2028
นี่คือความท้าทายสุดท้ายในการแข่งกีฬาโอลิมปิก
ว่ากันว่าการติดทีมชาติเกาหลี ยากกว่าการไปแข่งโอลิมปิกมาก
การแข่งขันที่ดุเดือดใกล้จะเริ่มแล้ว
การแข่งขันจะเริ่มในอีก 30 นาที
เขาดูดีนะ
บอม นายสองคนรู้จักกันได้ไง
เราเจอกัน…
ที่ชมรมปีนเขาค่ะ
ใกล้จะเริ่มแล้ว ทำไมซองอายังไม่มาอีก
ผู้ใหญ่บ้านคะ คุณจะไม่ต้องปวดหัวอีกต่อไปแล้วค่ะ
ขอบคุณนะคะ แม่หมอ
ฉันฝันอยากเป็นคนธรรมดา
คังกยองมิน สิบแต้ม
แบกยอนอู สิบแต้มเช่นกัน
หวัดดี ฉันใกล้ถึงแล้ว
ฉันเห็น…
มากกว่าที่คนอื่นเห็น
มันทำให้ฉัน
วนเวียนอยู่ที่ขอบโลกเสมอ
มันไม่ได้ทำให้ฉันหัวเสียอีกต่อไป
การแอบร้องไห้ไม่เป็นไรเลย
ฉันสัญญาว่าจะหานายให้เจอ
ฉันจะอยู่เคียงข้างนาย
(รอบสองของการแข่งคัดตัวทีมชาติกีฬายิงธนู)
คังกยองมิน สิบแต้ม!
กยองมินยิงได้สิบแต้มเลย
สุดยอด
โดยอน ฉันประหม่าจนดูไม่ไหว
มาทำอะไรตรงนี้
ร้องไห้คนเดียว
เธอร้องไห้เหรอ
ตรงโน้น
บายจ้ะ
เขาหยุดร้องไห้แล้วเหรอ
ใช่
เขาปาดน้ำตาและเดินไปแล้ว
เอ้อ จริงด้วย
การแข่งคัดตัวเพื่อไปโอลิมปิกเป็นไงบ้าง
สิบแต้มกลางเป้า!
ตั๋วใบสุดท้ายสำหรับทีมยิงธนูชายประเภทโค้งกลับ เพื่อไปแข่งโอลิมปิก
เป็นของแบกยอนอู!
นี่ แบกยอนอู!
ไฮไฟฟ์หน่อย
นี่ เมื่อกี๊อะไรกัน
มานี่มา
เก่งมาก
ขอบใจนะ
หวัดดีครับ
ชาวบ้านต่างก็พูดกันว่าคุณเก่ง
คุณป้าคะ
ช่วยจับตัวเขาไว้หน่อยค่ะ
ผมเหรอ จับผมไว้ทำไม
จำฉันไม่ได้เหรอ
ขอโทษนะคะ ฉันมีเวลาไม่มาก
ถ้าคุณไม่ไปภายในสิบนาที
ฉันจะเลิกช่วยแล้วนะ
เธอคือเด็กที่จะไปสอบมิดเทอมนี่เอง บ้าเอ๊ย!
แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมนะเนี่ย
คุณคงมีความสุขสินะที่ได้ท่องโลก
ในร่างของคนเป็น
ได้เวลาไปปรโลกแล้ว
ไปเลย
ข้ามไปได้แล้ว
ไม่
ไม่ไป
ไม่!
เจ็บโว้ย!
คงเจ็บมากสินะ
ฉันจะช่วยให้คุณหายเจ็บเอง
ได้เวลา…
ที่ต้องโบยบินไปไกลๆ แล้วค่ะ
โอย ให้ตายสิ
หนักนะเคสนี้
ต่อไปใครคะ เชิญเข้ามาเลยค่ะ
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี