CENA ZEZNANIA
DYREKTOR FUNDACJI Z GOŚĆMI HONOROWYMI
KILKA MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
To studenci wydziału muzyki.
Dobry wieczór.
To Jin Young-in, prawnik, który podarował ten obraz.
Dobry wieczór.
- Kochanie. - Cześć, kotku.
Przepraszam za spóźnienie.
Panie dyrektorze, to moja żona.
Jestem Choi Su-yeon.
Wiem, kim pani jest. Choi Su-yeon, wiolonczelistka.
Dziękuję za podarowanie nam tak cennego obrazu.
Galeria zyskała uznanie.
- Dziękujemy. - Chodź.
- Dobry wieczór. - Miło cię widzieć.
Gratulacje.
Lee Ki-dae, przedstawię was.
To Jin Young-in, prawnik.
Będzie wykładał u nas na prawie.
Nie ma chyba w Korei drugiego prawnika,
który zajmował się tyloma sprawami co on.
Jin Young-in.
Bardzo mi miło.
Lee, podejdź.
To Lee Ki-dae, artysta.
Chciałem, żeby także dołączył do grona wykładowców,
ale się opiera.
Lee, pozwól na moment.
To dzieło wschodzącego afrykańskiego artysty.
Pewnie go kojarzysz.
Tak.
Podobno Hwang, prezes H Group,
też kolekcjonuje dzieła Sokoboako.
Jak to jest zobaczyć jedno z nich na żywo?
No cóż.
Sokoboako zasłynął ze względu na swój oryginalny styl,
ale wkrótce
ktoś zaczął go podrabiać.
Teraz podobno musi ciągle biegać po sądach.
Doprawdy?
Dlatego potrzeba oceny eksperta.
Dyrektor zawsze prosi mnie o weryfikację obrazów,
które dostaje w darze.
Przyznam, że czasem stawia mnie to w trudnej sytuacji.
To brak szacunku dla sztuki.
Dlatego tak się zachowałem.
Cześć, skarbie. Wychodzę z uczelni i jadę do przedszkola.
Dasz znać, że trochę się spóźnię?
- Zaraz będę. Pojadę taksówką. - Panie Lee.
Dzień dobry.
Czy my się znamy?
Tak. Jestem Jin Young-in, profesor prawa.
Dyrektor Kim nas przedstawił na otwarciu galerii.
Rozmawialiśmy o obrazie Sokoboako.
- Tak, pamiętam. - Chciałem z panem porozmawiać.
Zdaje się, że pan dyrektor źle zrozumiał to,
co mówił pan wtedy o Sokoboako.
Przepraszam,
ale bardzo się spieszę.
- Ale… - Już wsiadam.
Jest mi pan winien przeprosiny.
Panie Lee, sąd właśnie orzekł, że to nie jest kopia.
- Powinien pan przeprosić. - Proszę…
Przez pańskie słowa źle wypadłem przed panem Kimem.
Czy to jest warte tych wszystkich rozmów i kłótni?
Celowo ignoruje pan moje telefony i wiadomości.
To niegrzeczne.
- Musi pan przeprosić. - Nie. Proszę już nie dzwonić.
Halo?
Kochanie.
LEE KI-DAE
Halo.
Dość, bo zadzwonię na policję.
Chcę tylko, żeby pan nas przeprosił.
Halo?
Su-yeon.
Panie prokuratorze, to chyba telefon Ko Dong-uka.
Wiadomości z Ko Se-hunem.
Zdjęcia, które przysłała nam An Yun-su.
Proszę pana.
Coś zniknęło?
Nie.
Ewidentnie Jin prowokował Ko Dong-uka.
Zobaczył w sądzie, jaki jest wściekły.
Czemu Ko Dong-uka nic nie zdziwiło w tych zdjęciach?
Nie był ciekaw, kto je wysłał i dlaczego?
Pewnie był w szoku,
przez co
skupiał się na tym, co widział.
- Ko Dong-uk jest w szpitalu. - Dobrze.
Znajdźcie Jin Young-ina.
An Yun-su pewnie będzie w pobliżu.
Tak jest.
Nam, sprawdź tablice Jin Young-ina i namierz samochód.
Bae, sprawdź, gdzie mieszka
i pojedź tam.
Tak jest.
W sprawie Ko Se-huna
nie ma żadnych dowodów.
Skoro o tym wiedziałaś,
czemu skłamałaś?
To była przynęta.
Podejrzewam, kto go zabił, ale sama nic nie wskóram.
Jin Young-in?
Podszył się pode mnie i wysłał ci pogróżki,
gdy odwiedził mnie
w areszcie.
To nie było od ciebie?
Gdybym miała telefon, napisałabym to samo,
żebyś nie wahała się zabić Ko Se-huna.
Nie zrobił tego sam.
Pomagała mu jego żona.
Dlaczego pan się w to pakuje?
To pomysł mojej żony.
Zauważyła, że pani zeznanie pozwoliło komuś innemu oczyścić imię,
więc się zgodziłem.
Mamy świadka.
Jest ktoś, kto widział,
jak ginął Ko Se-hun.
Już z nim rozmawiałam.
Kto to?
Co…
Co on widział i w jaki sposób?
Kurwa, co jest? Puść mnie!
Kim jesteś? Nie zabijaj mnie.
Słyszysz mnie, prawda?
Kto zabił
Ko Se-huna?
Przecież…
Kto?
Ta nauczycielka, która zabiła męża.
To jest kara boska.
Co było dalej?
Nie obejrzałem, bo za bardzo się bałem.
Miał nagranie z całego tamtego dnia.
Ja pierdolę, myślałem, że już po mnie. Co za wariatka.
Nieważne, gramy.
Możemy wygrać kupę hajsu.
Myślisz, że to Jin?
Najważniejsze, że to nie ty.
Sprawdźcie wiadomości.
To był telefon Se-huna.
Skąd wiedział, żeby wysłać to na ten numer?
Proszę pana.
Widział pan kiedyś tego mężczyznę?
Przyszedł do mojego domu.
Niedługo po tym, jak była An Yun-su
i wy.
O czym rozmawialiście?
Przeprosił mnie
jako prawnik tej kobiety i powiedział,
że gdyby wiedział, że one zawarły swój układ,
Se-hun nadal by żył.
Tak?
Ta kobieta.
Ją też już widziałem.
Pewnie czeka pan na wnuczkę.
Mówią, że zawsze pozostają dziećmi, nawet gdy dorosną.
Mam jednak nadzieję, że będą rosnąć powoli.
Chcecie
mi powiedzieć,
że to oni zabili Se-huna?
- Jeszcze nie… - Tak.
Tak sądzę.
Ta kobieta też tak powiedziała.
Że to nie była An Yun-su.
Skąd Jin miał to nagranie?
Panie prokuratorze.
Jang Jeong-gu.
Mówi An Yun-su.
Wysłałam panu nagranie.
Widziałem. Gdzie pani jest?
To nagranie z dnia, w którym zginął Ko Se-hun.
Gdy obejrzy pan do końca,
zobaczy pan, kto naprawdę go zabił.
Jin Young-in?
Zobaczyliśmy go na zdjęciu w galerii, gdy szukaliśmy pani.
Był na nim też pani mąż.
Ten szkic Choi Su-yeon, który zostawiła pani kurator Bae,
zniknął.
Miała pani rację.
Nie musi już pani działać na własną rękę.
Muszę coś sprawdzić.
Znajdę was, gdy się upewnię.
Pani Yun-su.
Wystraszyła mnie pani.
Myślałem, że mi się upiekło.
Jednak gdyby nie pani,
nie wiedziałbym, że na płycie zostały odciski.
Gdzie ona jest?
Odłóż to.
To prawda.
To ja zabiłem twojego męża.
Nie.
Nie ciebie wtedy widziałam.
To była twoja żona.
Co za bzdura.
Nie! To mnie widziałaś tego dnia!
Pani mąż
był dla nas niegrzeczny.
To nie powód, żeby kogoś zabić.
A kto o tym decyduje?
Ofiara!
Lee Ki-dae
nas obraził.
To wszystko przez ciebie!
To mogło pozostać tajemnicą,
ale ty wszystko ujawniłaś!
Nie masz prawa nikogo winić.
Oskarżona o zabójstwo pary dentystów Mo
przyznała się w sądzie do kolejnej zbrodni.
Po jej zeznaniu
zebranych na sali sądowej poniosły emocje.
Myślałem, że nam się upiekło.
Co tu się wyprawia?
Dopóki jej słowa nie zostaną potwierdzone…
- Kochanie. - Tak?
Co to?
Daj to pani Mo.
Takie drobiazgi zmiękczają ludzi.
Dlaczego?
Dlaczego nie mogłaś zabić Ko Se-huna?
Gdybyś dotrzymała słowa, nie doszłoby do tego.
A Mo Eun powinna mi dziękować,
bo to ja pomściłem jej siostrę!
Musiałem odwalić całą robotę za ciebie!
Wyjmij telefon.
To numer Janga.
Cholera.
Myślał pan, że to zbrodnia doskonała?
To nagranie pewnie ogląda właśnie prokurator Baek.
Jak myślisz, ile razy je widziałem?
Dziesiątki? Setki?
Wyjdzie na jaw, że nie zabiła go pani An.
Dobrze wiem, że prokurator Baek mnie podejrzewa.
Jak pani mówiła, mój konflikt z Lee Ki-daem
to nie powód, żeby zabijać.
„Zabiłam
mojego męża,
ale nie zabiłam Ko Se-huna”.
To, co zeznałaś w Internecie, stanie się prawdą.
Sama przyznałaś, że zabiłaś Lee Ki-daego.
A Ko Se-huna
zabił ktoś, kogo przysłała Mo Eun!
Nie!
Nie rób tego.
Ja też spróbuję zawrzeć z panią umowę.
Proszę polać płytę kwasem.
Szybko.
Pozbędziemy się tych odcisków
i oboje będziemy mieć spokój!
Powie pani,
że Mo Eun zmusiła panią do zeznania.
Dlatego ją też pani zabiła.
Pojebało cię.
Nic dziwnego. Jesteśmy po uszy w gównie.
No więc?
Przekonam cię,
jeśli ją lekko dźgnę?
Przestań!
Przestań.
Świetnie.
A teraz
ją zabij.
Skończmy z tym szaleństwem.
Pozbyłam się odcisków.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że nie dasz rady.
Moja żona też tak mówiła.
An Yun-su już taka jest.
Jesteś tylko człowiekiem.
Spytałaś mnie,
dlaczego ci pomagałam.
Chciałam ci wynagrodzić to, w co cię wmieszałam.
Po prostu.
W przeciwieństwie do mnie
ty masz dokąd wracać.
Co ty robisz?
Jang, to nie moja wina!
Ta wariatka sama się dźgnęła!
- Nie wyciągaj! - Sama to zrobiła!
Pani An!
Nie…
Czemu to zrobiłaś?
Dlaczego?
Dlaczego…
Powoli.
Ja pierdolę.
Myślałem, że już po mnie. Co za wariatka.
Mój telefon.
Kurwa mać.
Stary.
Właśnie prawie zszedłem. Serio.
CO, KURWA? POSPIESZ SIĘ
JAKAŚ POJEBKA CHCIAŁA MNIE ZABIĆ
NIE PIERDOL. OGARNIASZ TĘ RUNDĘ!
Te matoły mi nie uwierzą.
Nieważne, gramy.
Możemy wygrać kupę hajsu.
Siema.
To będzie ważna gierka, co?
Tak, wezmę młot.
Panie mecenasie.
Zapraszam.
Kiedy wszystko się zepsuło?
15 kwietnia 2022 roku,
gdy Lee Ki-dae, mąż pozwanej, został zabity.
Pozwana przybyła na miejsce zbrodni,
zobaczyła, że on umiera, i zadzwoniła na 112.
Wtedy rozpoczęła się jej tragedia.
W areszcie śledczym
zawarła układ z zabójczynią.
Wiedziała, że postępuje niemoralnie,
ale była to dla niej jedyna droga.
Gdyby na nią nie weszła,
nie miałaby już żadnych szans.
Pozwana An Yun-su nie jest ofiarą,
ale ocalałą w tej sprawie.
Przetrwała to wszystko,
bo walczyła o życie swoje i swojej córeczki.
A zatem
pytam ponownie.
Kiedy wszystko się zepsuło?
Jeśli można naprawić to, co zepsute,
czy jej życie będzie takie jak dawniej?
Pomimo wszystko
mam nadzieję, że tak będzie.
Dziękuję.
W sprawie o zabójstwo
i połączone z nim zarzuty przeciw An Yun-su
Sąd orzeka, co następuje.
W głównej sprawie o zabójstwo Lee Ki-daego
Sąd uznaje oskarżoną
za niewinną.
W odniesieniu do innych zarzutów Sąd orzeka, co następuje.
Usiłowanie zabójstwa z art. 25 kodeksu karnego,
winna.
Przygotowanie do popełnienia zabójstwa
na podstawie artykułu 255, winna.
Bezprawne pozbawienie wolności na podstawie artykułu 276, winna.
Na tej podstawie Sąd skazuje An Yun-su
na dwa lata więzienia z trzyletnim okresem zawieszenia.
Uzasadnienie wyroku jest następujące.
Przy rozpatrywaniu zarzutów o usiłowanie zabójstwa
i pozbawienie wolności
Sąd wziął pod uwagę wniosek rodziny ofiary
o złagodzenie wyroku.
Oto petycja.
Gdyby…
Se-hun przyznał się do swoich win
i został odpowiednio ukarany…
doszłoby do tego wszystkiego?
Podejrzewam,
że wszystko potoczyłoby się inaczej.
Gdyby tak było.
Podczas śledztwa…
były momenty, kiedy myślałem,
że An Yun-su może być niewinna.
Ignorowałem te myśli.
Tłumaczyłem sobie, że przecież zginęli ludzie.
Traktowałem moje płytkie poczucie sprawiedliwości jako wymówkę…
żeby wierzyć tylko w to, co widzę.
Zamiast się zawahać…
tylko się fiksowałem.
Choć czułem, że pański żałobny gniew jest niebezpieczny…
ignorowałem to.
Chciałem tylko dopaść An Yun-su.
Teraz postaram się wszystko naprawić.
To mój obowiązek.
Pani An.
Może pani wrócić do domu.
W tym dziele warto zauważyć pewien detal.
Są na nim odciski palców.
- Odciski? - Tak.
Dzieło wydrukowaliśmy po śmierci artysty,
więc niczego w nim nie zmienialiśmy.
Uznaliśmy, że niesie to znaczenie.
Rozumiem.
Wydrukowaliśmy tylko jeden egzemplarz.
To niezwykle rzadkie przy akwaforcie.
Ma wartość kolekcjonerską.
Oryginał zniszczono?
Nie, płyta została w pracowni artysty.
Zapewniam jednak,
że nie będzie więcej wydruków.
Mam nadzieję.
Myślała pani, że nie ma więcej dowodów,
ale są.
Był wydruk próbny.
Oto on.
Na nim też jest odcisk.
To mój odcisk?
Tak.
To pani.
Nie ma pani zegarka.
Podobno wiele dla pani znaczył.
Gdy mój mąż
został profesorem,
kupiliśmy sobie takie same zegarki.
Gdy rozsypywałam jego prochy…
wyrzuciłam go do morza.
Czy to pani
zabiła Lee Ki-daego?
Nie.
Mój mąż go zabił.
Zrobił to tak szybko, że nie zdążyłam go powstrzymać.
Zanim się odwróciłam,
mój mąż trzymał już w dłoni nóż.
Su-yeon.
Był wobec ciebie taki niegrzeczny.
Kochanie.
Spokojnie.
Ja tu wszystko ogarnę. Idź już.
Nic mi nie jest.
Nic ci nie jest. Nie przejmuj się.
Posprzątam tu szybko i cię dogonię.
Wszystko dobrze.
Do której on dłubał przy tych akwafortach?
Oddycha, ale nie…
Ki-dae, spójrz na mnie.
Otwórz oczy.
Nie zamykaj oczu.
Ki-dae, nie zostawiaj nas.
Ki-dae.
Szybciej, błagam!
Wiem, że to nie w porządku,
ale nie mogłam wydać męża…
bo go rozumiałam.
Pani Choi.
Na razie jest pani podejrzana o współudział w zabójstwie
Lee Ki-daego i Ko Se-huna.
Czeka nas rozprawa,
ale mamy mocne dowody na to, że to pani zabiła Lee Ki-daego.
Zakładam…
że z An Yun-su też zaczęło się od takich podejrzeń.
Ma pani prawo do adwokata i do zachowania milczenia.
Drogi księżycu, daj nam ryż i curry
Daj nam bransoletkę z brązu Dla mojej siostrzyczki
- Sop, cieszysz się? - Tak.
Daj nam słonia i konia Na których będzie jeździć
Daj nam krzesło Na którym będzie siedzieć
Daj nam łóżko i kanapę Na których będzie spać
Daj nam sztukę Którą będzie oglądać
Daj nam babcię Choo Która się nią zaopiekuje
Daj nam babcię Gert Która zaopiekuje się mną
Sop, możesz wysiąść.
Przywitaj się.
Cześć.
Chciałam ci wynagrodzić to, w co cię wmieszałam.
W przeciwieństwie do mnie
ty masz dokąd wracać.
Oddamy Eun jej zegarek?
Tak.
Zawiesisz go?
Brawo.
Chodźmy.
Złapiesz?
Trzy!
Gorzko, gorzko!
- Co się dzieje? - Co oni robią?
To chyba ślub.
Ale pięknie.
Dziękujemy.
Dziękujemy!
Zapraszamy!
Fajnie, co?
Pięknie.
Gratulacje!
- Będziemy razem szczęśliwi! - Powinnaś kiedyś wziąć ślub.
Chodźmy.
Dziękujemy!
Napisy: Zofia Sław