Ingat. At least hindi one thousand degrees dito.
Nandito ang dalawang bag ni Amy…
NANAY NI AMY
…tapos lahat ng gamit niya, nando'n sa mga kahon sa sulok na 'yon.
'Yan 'yong bag niya?
Inempake niya 'to,
saka ito.
Kailan mo huling tiningnan ang laman ng bag?
Siguro 20 years ago.
Nandito lahat ng gamit niya,
kahit 'yong wallet niya, barya niya, at toothbrush niya.
Ito ang suot niya no'ng kumakain.
Uuwi dapat siya para kunin ang gamit niya.
MISS KN NAMIN GARDEN NI AMY
No'ng nawala si Amy, ang hirap makita pag inaalo ni Papa si Mama tuwing umiiyak.
Bago 'yon, di ko pa yata nakitang bumigay ang papa ko sa problema.
Bago nawala si Amy, maayos ang buhay namin,
maayos ang lahat, normal ang takbo ng buhay.
Tapos bigla na lang kaming pinagsakluban ng langit at lupa,
at parang tumigil ang mundo sa isang iglap.
May panahong tumigil ako sa pag-aaral, umuwi sa amin.
Sobrang nakaka-depress 'yong panahong 'yon.
Nawala 'yong isa sa pinakaimportanteng tao sa buhay ko.
Maraming taon ng buhay namin ang nawala…
sa paghahanap, pero hindi kami titigil.
Wala akong anak,
at 48 na ako sa Disyembre.
Aaminin kong di ko namamalayan na dahil napaka-traumatic na makita
ang mga magulang kong mawalan ng anak, ayokong maranasan 'yon
at malagay sa gano'ng sitwasyon.
May taong nakakaalam sa nangyari.
May nakakita. May nakarinig.
May taong nagsabi ng kung ano sa isa pang tao.
Sinabihan kami ng isang FBI agent,
"Mag-abang-abang lang kayo."
"Walang nakakapagtago ng sikreto habambuhay."
NAWAWALA SI AMY BRADLEY
ABRIL 2017 19 NA TAON MULA NANG MAWALA SI AMY
Ikalawang mensahe.
Hi, ako si Amica Douglas.
Anak ako ni Alister Douglas.
Hindi ako gaanong magaling sa ganito, pero…
Gustong-gusto ko talaga kayong makausap.
Alam ko ang pinagdadaanan n'yo.
At kung ako ang nasa sitwasyon n'yo, gugustuhin kong malaman
kung bakit wala ang anak ko ngayon.
Di ako makapaniwala.
Di ako makapaniwala, na sa dami ng tao,
'yong maghahanap pa ng number namin
at tatawag ay anak ni Alister Douglas.
Pinanganak ako sa Grenada.
Para kaming kambal-tuko ng papa ko.
Sabi ko nga sa mga tao, "Daddy's girl ako.
"Pinalaki niya akong gano'n."
Isinama niya ako sa maraming adventure, papunta sa beach, para kumain,
para panoorin siyang tumugtog.
Pero noong lumalaki na ako, puro na lang siya music.
Palagi siyang wala, tumutugtog sa mga cruise ship.
No'ng nag-divorce sila ni Mama,
isa o dalawang taon lang siguro ako noon.
Noong lumaki na ako,
sabi ng mama ko, "May nangyari sa cruise ship na sinasakyan ng papa mo.
Pag ni-research mo ang pangalan niya, malalaman mo kung ano 'yon."
Hindi pa ako pinapanganak noon, pero sabi ng mama ko,
may gabing umuwi si Papa galing sa cruise ship
tapos nagbago daw lahat, sabi ni Mama.
Sinusubukan lang siguro ni Mama na kausapin siya.
Ilang buwan siyang mag-isa sa bahay,
tapos uuwi ang asawa niyang galit
at kung ano-anong sinasabing masasakit na salita.
Ang weird lang talaga
na babastusin niya nang gano'n 'yong asawa niyang buntis.
At saka nakakatakot.
Tapos nakita ng mama ko na may dala siyang bag.
Tiningnan ni Mama 'yong laman ng bag…
tapos puno ng mga pictures.
Pictures ng mga babae.
Mga Caucasian lahat.
Sa tingin ko, do'n ako nagsimulang magduda.
Sobrang daming katanungan sa likod no'n.
Tuwing tinatanong ko si Papa kung ano'ng nangyari kay Amy,
ang weird ng reaction niya.
Nagagalit siya pag binabanggit ko 'yon.
Para sa akin, parang ang daming kulang sa mga kuwento niya.
Kaya lalo akong naloka dito.
Gusto ko na 'tong matapos. Gusto kong malaman ang totoo.
Ano 'yon , Amica?
Hi, Papa.
TINAWAGAN NI AMICA SI ALISTER AT DIREKTANG TANUNGIN SA KASO NI AMY
Di ko alam, ibig kong sabihin…
Ayokong pag-usapan na naman 'yon.
Wala akong ginawang masama.
Kaya sabihin mo, ano ba'ng dapat kong gawin?
Wala namang problema kung tatawag ka para magtanong.
Sana isipin mo 'yong sitwasyon ko, saka 'yong nararamdaman ko dito.
Amica…
Sinangkot agad nila 'yong FBI.
Tapos sinabi niya sa 'kin na hinahanap nila
'yong babaeng 'yon, na nakitang kasayaw ko.
Lahat ng may kinalaman sa paglilinis ng kuwarto niya,
pagbibigay ng inumin niya, pinagbawalan kaming umalis.
No'ng nalamang wala kaming kinalaman, tuloy ang trabaho namin.
Nagpatuloy akong tumugtog sa cruise ship nang dalawang taon.
Pero nakita daw kayong magkasama sa beach matapos ang ilang buwan.
Saang beach?
Saang beach nila ako nakita? E, ayoko nga sa beach.
Amica…
Nagsayaw kami sa club, gaya ng ginagawa ko sa ibang tao sa club.
-Kaya… -Wala akong ginawa.
Hindi mo alam kung bumaba siya sa barko?
Paano ko malalaman? Iniwan ko siya sa club nang ala-una,
pumunta ako sa kuwarto ko. Paano ko malalaman kung bumaba siya?
Taga-Grenada lang ako.
Hindi pa ako nakakaranas ng ganito dati.
Nakaupo lang ako. Tinawag ang pangalan ko.
Tinanong ako tungkol sa bagay na hindi ko alam.
Nakakita si Mama ng bag na puno ng pictures ng mga babaeng Caucasian
na iniuwi mo.
-Sino bang mga tao? -Naguguluhan na ako, Papa.
Aling picture 'yong andun siya?
-Hindi ko alam. -Marami akong pictures.
-Bakit nga? -Siyempre.
Pero ang hirap pag-usapan nito kasi nga nagagalit ka.
Nagpapa-picture ako sa kahit na sino.
May banda ako kaya nagpapa-picture talaga ang mga tao sa 'kin.
Ano'ng gagawin mo kung sa akin 'yon nangyari?
Kung nawawala ka, gagawin ko ang lahat ng makakaya ko
para malaman kung nasaan ka.
Nauunawaan kong ilang taon na siyang hinahanap ng pamilya niya.
Nakikisimpatiya ako do'n, pero wala talaga akong kinalaman do'n.
Wala talaga.
Wala.
Parang puzzle na 'di mabuo.
Para bang ang dami-daming kulang.
No'ng nakausap ko ang mga Bradley, grabe 'yong emosyon.
Parang kinukurot ang puso ko sa lahat ng sinasabi nila.
Kung anak ko 'yon, mababaliw talaga ako araw-araw.
Hindi ako titigil hangga't di ko alam kung ano ang nangyayari.
Naniniwala akong may malalim siyang pinaghuhugutan
para pagsikapang hanapin kami at tulungan kami.
Gusto kong maging payapa ang lahat.
Sana lang may maitulong ako sa kanila para mahanap nila ang mga sagot.
Kung may ebidensiya lang sana kami, may naaresto na sana.
Pero si Alister, may mga asal talaga siyang kaduda-duda.
Nakita ng mga dalaga na magkasama sina Amy at Alister Douglas,
paakyat sa disco sakay ng elevator
noong sarado na 'yong disco.
At makatotohanan ang timeline na 'yon.
Dahil alam naming nasa kuwarto niya si Alister bandang 3:30, 5:00 a.m.
Pero pagkatapos noon, di na makumpirma ang timeline
kasi malalaman lang 'yon pag pumasok ang mga pasahero sa cabin,
pero siyempre, hindi malalaman pag lumabas sila.
Di namin alam kung kailan ulit lumabas si Alister Douglas sa cabin.
Nakita ng dalawang dalaga na magkasama sina Amy at Alister Douglas.
Ang hindi lang namin alam, tama ba 'yong oras?
Nakita ni Lori Renick si Alister Douglas kasama si Amy
sa glass elevator na paakyat sa disco bandang 5:30 o mga gano'n.
Bumalik sila sa kuwarto nila makalipas ang ilang minuto
pero nakalimutan nila 'yong keycard.
Kaya kumatok na lang sila sa pinto,
at pinagbuksan sila ng ina ng isa sa mga babae para papasukin.
Kaya walang lock link na nagpapakita ng key entry
noong oras na sinabi nilang pumasok sila.
Wala akong makitang ebidensiya na na-interview 'yong inang
nagpapasok sa kanila sa kuwarto bandang 5:30 o alas-sais ng umaga
para kumpirmahin 'yong oras.
Napakahirap kasi nga wala si Alister Douglas sa United States.
Wala kaming jurisdiction.
Di pwedeng pumunta na lang sa ibang bansa
nang walang permiso o kaya sabihin na "Pwede kong kausapin 'tong citizen n'yo?"
Ang naaalala ko lang, napakabait niya, napaka-chill.
Mabuti siyang tao.
Hindi ako nagdudang… Wala akong naranasang di maganda sa kanya.
Nasa maling lugar lang siya, maling oras, kasayaw ang maling babae.
At sinabi niya sa kanila ang alam niya.
Wala ngang nakaisip na kaya niyang gumawa ng mali o masama.
Nakakagulat, kokonti ang nakakaalam kung ga'no kadelikadong mag-cruise.
Pero 'yong mga nangyari kay Amy Bradley
at sa pamilya niya, nangyayari talaga.
Di ko alam kung anong ginagawang background check
sa kinukuha nilang crew,
kasi galing sila sa mga bansang ibang-iba ang mga paraan ng pagsusuri
kumpara sa nakasanayan natin sa US.
Napakaraming patong-patong na kuwento
ng pagkawala, o kaduda-dudang pagkamatay, sexual assault.
Kapag may nangyari, ang hinala ko, legal department
ang una nilang tinatawagan.
"Ano'ng gagawin natin? Paano natin 'to pagtatakpan?
"Paano natin 'to mapapahupa?"
Parang nakakalimutan yata ng mga tao, na pag sakay ka ng mga cruise ship na 'to,
parang nasa sarili kang bansa.
Pwedeng US citizen ka,
at mukha 'tong Main Street, USA,
pero hindi.
Dahil ang sheriff ng bayang 'to,
ang boss ng lumulutang na maliit na komunidad na 'to, ay ang kapitan.
At empleyado ang kapitan ng isang multi-bilyong dolyar na kompanya.
Pera ang nakataya.
Mas mahalaga ang tubo kesa mga tao.
Tubo muna bago proteksiyon.
Bilang proud na empleyado ng Royal Caribbean, nakakadurog ng puso
na inakusahan kami na may ginawa kaming mali,
o di maayos ang trabaho namin, o wala kaming malasakit.
May negosyo kaming pinapatakbo.
At hindi talaga namin inasahang mangyayari 'yon.
Kumbinsido ako na katarantaduhan lang 'yong mga conspiracy theory
tungkol kay Amy Bradley.
Tingin ko talaga, tumalon o nahulog siya.
Sa tingin ko, panakip-butas lang 'yon.
Isang pamilyang hindi matanggap…
ang katotohanan.
Pamilyang hindi kayang tanggapin ang katotohanang wala na ang anak nila,
at naghahanap ng masisisi.
Makikita sa front cover sina Chandra Levy,
Molly Bish, Jill Berman, at eto si Amy.
Dalawampu't anim na taon ng paghahanap kay Amy araw-araw.
Panghabambuhay na 'yon.
Dalawang upuan, tapos ito 'yong balkonahe.
Andito 'yong sun deck, tapos dito naman 'yong compass deck.
'Yan 'yong isla, tapos ito 'yong lugar kung saan naghanap.
Kapag wala akong ginagawa, napapaisip ako, "Ano ba'ng nakaligtaan namin?"
Naghahanap ng clue at ng taong may alam na impormasyon
pero di nila alam ang gagawin, o di kaya'y natatakot sila.
Naniniwala akong may taong may alam sa pangyayari.
Sana naman, ibigay mo na 'yong kailangan namin.
Ano 'yang hawak mo?
Isa 'tong…
Isa 'tong sulat na nasa bote
na pinadala niya sa 'kin no'ng February 1998.
Napakapersonal nito sa akin.
At sobrang nag-aalangan akong ipaalam ito
sa iba.
Hindi ko kaya… Hindi pwede…
Umpisahan kaya natin mula sa simula?
Sige.
Nagkakilala kami sa basketball tryout.
Fourteen ako noon, mahiyain, introvert, at insecure.
Tapos may nakita akong taong mataas ang kumpiyansa, maingay,
makulit at gumagawa ng trick shots,
tapos hindi lang bastang nagle-layup, inaartehan pa talaga.
Kaya sabi ko, "Aba, sino 'to?"
Pareho kaming nasa travel team.
Kaya tumutuloy kami sa mga hotel, maghapong naglalaro.
Mabilis kaming naging close sa isa't isa.
Magkasundo kami sa iba't ibang bagay.
Pumupunta kami sa bahay ng isa't isa,
tapos nagkaro'n na ng dynamics.
Naisip ko, "Teka, sino ba 'tong taong sinasamahan mo?"
Nakitulog ako sa bahay nila.
Di ako makatulog. Bakit hindi… Kumakabog ang dibdib ko.
Pero ang malinaw, nagkakagusto na ako sa kanya.
Pero pumasok kami sa magkaibang college, at parehong nag-out noong college.
Pero hindi namin alam 'yon hanggang mag-graduation.
Pumunta kami sa gay bar,
tumambay buong gabi, nagsayawan, at nagkumustahan.
Hinatid niya ako sa driveway.
Lumapit kami sa isa't isa.
Noon lang ako hinalikan nang gano'n.
Isang oras yata kaming nasa kotse no'n, naghahalikan.
Tapos ang pakiramdam ko, sa wakas.
Sobrang magical.
Kakatanggap ko lang noon sa trabaho sa University of Kentucky.
Kaya naghahanda na akong umalis.
Pero ramdam namin pareho na gusto namin ang isa't isa,
at susubukan naming mag-long distance relationship.
Bibisita siya tuwing weekend.
At in love na in love ako sa kanya.
Pero noong January 1998, tinawagan niya ako.
Gusto niyang sabihin sa 'kin na may hinalikan siya.
Nag-iinuman sila.
Sabi niya, wala lang daw 'yon.
Nakatulong daw 'yon para makumpirma 'yong nararamdaman niya para sa 'kin.
Sabi ko, "Amy, pag-iisipan ko muna 'to."
Hindi ko sinasagot ang mga tawag niya, kaya sumulat na lang siya,
saka nagbigay ng message in a bottle.
"Mollie, alam kong di mo malilimutan ang pasakit na nagawa ko.
"Hindi ko hinihling na kalimutan mo 'yon, kasi imposible 'yon.
"Gusto ko lang hilingin na sana mapatawad mo ako.
"Mollie, mapapatawad mo ba ako?
"Naging insensitive, immature, at makasarili ako.
"Hindi ko gusto 'yong dating ako, at hindi ako sa proud sa ginawa ko.
"Feeling ko, may karagatang namamagitan sa atin.
"Na parang nasa malayong isla ako at naghihintay na sagipin mo.
"Itong message in a bottle ang tanging pag-asa ko.
"Miss na kita, Mollie. Please, iligtas mo ako.
"Stranded, Amy."
Ilang taon na ang lumipas. Dahil papalapit na ang 20th anniversary,
magandang paraan 'yon para makakuha pa ng impormasyon
at ipaalam na bukas pa rin sa FBI ang kaso,
na nangangalap at nangunguha kami ng impormasyon.
Maraming taon na ang lumipas.
May mga litrato ako ni Amy na tumatanda siya
dahil ako mismo, iba na ang itsura ko kumpara no'ng nagtapos ako sa college.
Pwedeng iba na ang buhok niya, baka mahaba o maiksi,
at siyempre, tumanda na siya.
Kung may impormasyon ka, pasahero ka man noon
o crew member, hiling naming makipagtulungan ka.
Makakatulong ang pinakamaliit na detalye para malaman ang nangyari kay Amy.
Noong 1998, wala pang Internet.
Nagbago na ang sitwasyon.
Hi, guys. Welcome back sa channel ko.
Pag-uusapan natin ang unsolved case ng nawawalang tao.
Si Amy Lynn Bradley.
-Si Amy Bradley. -Amy Lynn Bradley.
Isa sa pinakamalalaking mistery sa dagat.
Hindi ako naniniwala na sasadyain niyang tumalon.
Okay, una, kahit na nahulog siya sa barko,
ang lapit na nila sa pampang, pwede niya nang languyin.
Nakakabahala man, pero malaki ang posibilidad
na ipinuslit palabas ng cruise ship si Amy Lynn Bradley.
-Maraming closet ang mga barko, at saka… -Oo nga.
…maliliit na sulok at butas na pwedeng pagtaguan ng tao.
Empleyado siya ng cruise ship at may access sa mga restricted area.
-Baka nagtatrabaho 'yong band members… -Posible.
…ng Blue Orchid sa karumal-dumal na sindikato.
Baka kasabwat 'yong buong crew.
Tingin ko, pinili talaga siya bilang biktima.
Kung may alam ka na magiging daan para sa recovery,
identification ni Amy Lynn Bradley, pakikontak ang FBI.
Una kong nalaman ang kaso ni Amy noong 2014.
Bago pa lang noon
'yong mga true crime discussion boards.
Mahilig talaga ako sa true crime.
Nag-Google at nag-research ako ng mga impormasyon tungkol kay Amy.
Mga article, Websleuths threads, mga discussion forum.
Nagulat ako na, una, noon ko lang narinig 'yong kaso
at hindi pa nahahanap si Amy.
Na-touch ako sa kuwento ni Amy, tapos naramdaman ko
na dapat may mapagkukunan
ng lahat ng impormasyong may kinalaman sa kaso ni Amy.
Kasi kung wala, makakalimutan ang mga ganitong kaso kalaunan.
Kaya noong 2018, gumawa ako ng website, 'yong amybradleyismissing.com.
May pictures, kung saan siya nakita,
maraming naka-archive na link, tips, leads, at iba't ibang teorya.
Kaso kapag ganito kalaki 'yong kaso, sobrang daming haka-haka.
Diyan ako nakatayo no'ng nakita ko si Amy.
Nagtrabaho ako noon sa telecommunications.
Networking at telecommunications specialist ako.
Isang araw, sabi ni Iva, "Uy, itong si Anthony Willis,
gumawa siya ng website."
Kaya naging magkaibigan si Anthony at Iva.
Tapos napag-isip-isip namin, "Teka, may website tayo.
"May string data tayo galing sa website na 'yon.
"May IP tracking sa website na 'yon.
"Bakit di natin i-mine 'yong data?"
Ang maganda sa website ko, nakakapag-log in ako sa analytics.
Mahahanap ko ang bawat IP na bumisita sa site ko.
Pwede kong… Ang gagawin, ika-copy-paste ang mga IP na 'yon
sa IP reader, tapos ibibigay no'n
'yong general geolocation kung saan galing ang IP na 'yon.
Ipinadala ni Anthony sa akin 'yong impormasyon, 'yong data.
Finilter ko 'yong data.
Naghahanap kami ng mga pattern.
Kung saan galing ang mga IP address na ito.
Ang talagang ikinagulat ko,
'yong dami ng mga IP na galing sa Bridgetown, Barbados.
Sa Barbados siya…
huling nakita.
Kaya kinunan namin ng pictures ang pamilya ni Amy,
tapos nilagay namin 'yong information doon.
Kinuha ko lahat ng IP address.
Malalaman dito kung ilang beses binisita ng IP address na 'yon ang site.
Malalaman kung aling pages ang pinuntahan at gaano sila katagal do'n.
Bakit tuwing may birthdays,
anniversary, at pasko, may taong bumibisita sa site na 'yon?
Tumatagal sila do'n tuwing Thanksgiving…
pasko,
at mga birthday.
Tinitingnan mula sa Curaçao, tinitingnan mula sa Barbados,
tapos tumatagal nang nasa 45 minuto do'n.
Hindi ko maintindihan.
Eto ang teorya ko,
pero teorya lang 'to.
Pwedeng curious 'yong mga taong may kinalaman dito
at gusto nilang malaman kung malapit na ba silang mahuli.
Pangalawa, si Amy 'yon.
Naglagay kami ng maraming bagong picture, mga memento.
Nilagay namin 'yong Miata niya, 'yong picture ng aso niya.
Sakali ngang tinitingnan niya,
sana makita niya 'to at malamang naghahanap pa rin kami,
iniisip pa rin siya.
'Yong pages na tinitingnan nila.
Bakit mo tinitingnan 'yong page,
at bakit tumatagal ka nang ilang minuto do'n, di ba?
Bakit binabalik-balikan mo 'yong mga page?
Bakit interesado ka sa mga 'to?
Ginagawa mo siguro 'yon kasi gusto mong balikan ang nakaraan.
Gusto mong balikan ang mga alaala, di ba?
Gusto mong malaman kung ano na ang lagay
ng mama at papa mo at kumusta na ang kapatid mo,
o ano na ba ang nangyayari sa buhay nila.
Baka tinitingnan nila kung buhay pa ang mga ito.
No'ng nawala si Amy, pinagbantaan ba siya at sinabing
"Pag sinabi mo sa mga magulang mo, papatayin namin sila"?
Baka naniniwala pa rin siyang manganganib ang pamilya niya.
Iniisip ko 'yong idea na tinatakot siya
at pumupunta siya sa website para tingnan ang pictures niya…
Lahat naman, posible.
Pwedeng i-track 'yong mga bumibisita sa site,
pero dadaan sa legal na proseso para makuha ang impormasyon ng subscriber.
Kung international 'yong tao at hindi gumagamit ng US carrier,
hindi namin makukuha ang kahit anong impormasyon
ng bumibisita sa site na 'yon.
Malamang na natanong ka na rin nito,
bakit hindi tumatawag, o nag-e-email si Amy kung buhay pa siya?
Okay, so…
magandang tanong 'yan.
Di ko rin maintindihan kung bakit di siya kumokontak
kung may access naman siya sa computer.
Kaya lang, hindi natin alam
kung ano'ng dinanas niya, ano'ng tiniis niya.
No'ng nakita ko si Amy sa Barbados,
ang lagi kong naaalala, 'yong sinabi ng lalaki na
"Dapat handa ka na. Wag mong susubukang tumakas,
"dahil nakaabang lang kami sa labas magdamag."
Sabi niya, "Pwede bang daanan muna natin ang mga bata?"
Sabi ng lalaki, "Sige, pwede naman. "Hindi ka na ba nagbabalak tumakas?"
Sabi niya, "Hindi na."
Di ko alam kung kaninong anak 'yong mga bata.
Pero tuwang-tuwa siya.
Mga anak niya siguro 'yon.
Ang daming pwedeng mangyari sa gano'n kahabang panahon.
Di natin alam kung nagkaanak na siya. Baka nanay na siya ngayon.
Di natin alam kung pinagbantaan ang pamilya niya.
Baka kaya hindi siya kumokontak.
Kahit na nakita siya sa Curaçao, nakita rin siya sa Barbados.
Iniisip ko 'yong mga nakakita sa kanya,
tapos sinasabi ng mga tao, "Bakit kaya hindi siya tumatawag?"
'Yon ang pinakamalaking tanong na naririnig namin.
"Kung buhay pa siya, bakit di siya tumatawag?"
Maraming dahilan.
Baka biktima na siya ng Stockholm syndrome,
kung saan na-attach na siya sa mga bumihag sa kanya.
Pwede ring nagkaanak na siya.
Baka pinagbabantaan siya o 'yong mga anak niya.
Hindi namin alam ang mga sagot.
Umaasa lang ako na buhay pa siya at nandiyan lang siya.
Pag iniisip kong may mga apo akong di ko kilala,
nasa Earth pa ako, buhay pa, kaya kung meron man,
at nahanap namin si Amy,
at kung may mga anak siya, mahanap ang mga anak niya,
magiging masaya ako.
May ilang bagay dito na napakaespesyal.
Andito pa 'yong mga gamit ni Amy…
kahit nga 'yong…
barya sa pitaka niya.
Paano nila kinakaya 'yong hindi nila alam?
Tuloy pa rin sila.
Makalipas ang 30 taon, umaasa at optimistic pa rin sila.
Pero pwede ring makasama ang pag-asa, e.
Iniisip ko kung alin ang mas maganda,
'yong umaasa ka at naniniwalang makakabalik pa siya,
o 'yong tatanggapin mo nang wala na siya?
Kung umiinom man siya ng Mai Tai sa kung saang beach,
at nahanap namin siya, at masaya siya,
ako ang magiging pinakamasayang tao sa mundo.
Pero sa tingin ko, hindi gano'n… ang mangyayari sa bandang huli.
Dahil sa mga pangyayari,
'yong pagkawala niya makalipas ang isang buwan
mula no'ng pinadala niya 'tong sulat,
at dahil message in a bottle 'to,
pwede mo talagang maipagkamali
'yong pagiging sakto no'ng metaphor.
Pwede itong magpahiwatig ng suicide…
pero hindi gano'n ang tingin ko dito.
Para sa akin, nagbabasa ako ng love letter.
Love letter 'to.
Pagkatapos ng message in a bottle,
kinontak ko siya at nagkita kami.
Ilang araw 'yon bago siya mag-cruise.
Gusto niyang ipakita sa 'kin 'yong aso niya, si Bailey,
at gusto niyang ipakita 'yong apartment niya.
Alam ko, no'ng kasama ko siya, na kakayanin namin 'yon,
tapos nagplano kaming magkikita
pagkatapos ng cruise sa Easter.
Parang hindi pa siya nakakasubok mag-cruise dati.
Sobrang excited siyang gawin 'yon.
Pinadalhan niya ako ng postcard.
Dumating 'yon pagkatapos kong malaman na nawawala siya.
Photographer ako, kaya binanggit niyang kumukuha siya ng pictures,
tapos sabi niya, "Sana nandito ka."
Hindi ko maiwasang isipin na sana pinigilan ko siyang mag-cruise.
Nando'n na ako, e.
Magkasama kami sa apartment bago siya umalis, at…
Parang nakikita ko siya, as in, malinaw ko siyang nakikita.
Naaamoy ko siya.
Nararamdaman ko siya.
Kasi iuuwi namin siyang buhay.
Iuuwi namin siyang buhay.
Ika-9,758 na araw ngayon
ng paghahanap namin para maiuwi si Amy.
Hindi namin siya susukuan.
Sa umaga, pagkagising, sinasabi namin, "Baka ngayon na."
Tapos pag matutulog na kami,
may special kiss kami para kay Amy, tapos sasabihin namin, "Baka bukas."
Iniingatan namin sa garahe ang kotse niya.
Inaalagaan namin na di maluma ng panahon at pinapanatiling makintab.
Sa kanya 'yan, at gugustuhin niyang… Gugustuhin niyang masakyan 'yan ulit.
Kaya para pa rin 'yang bago pag-uwi niya.
At maimamaneho niya 'yan ulit.
Malaki ang paniniwala naming nandiyan lang siya.
Patuloy kaming umaasa dahil wala namang closure at di namin alam ang nangyari.
Sa totoo lang, mas gusto ko 'yong gano'n,
kesa 'yong magkaroon ng kasagutan.
Nasa bahay ko si Ron Bradley noong nakaraang buwan,
at sabi niya sa akin, "Pag-uwi ni Amy."
Minsan, nakikita ko siya sa utak ko.
Naiisip kong nasa ibang lugar siya.
Lagi ko siyang nakikitang naglalaro ng basketball.
Nakikita ko siyang umiinom ng beer, tumatambay, at sumasayaw.
Ano kaya'ng sasabihin niya sa mga pinili naming buhay,
at sa mga ginawa namin?
At, alam mo 'yon, umaasa kaming
sana malaman niyang miss na miss na namin siya.
Naghiwalay kami ni Brad ilang buwan matapos mawala si Amy.
Tingin ko, dahil din 'yon sa bigat ng pinagdadaanan naming lahat.
Mahal ko pa rin sila.
Tingin ko, sa sobrang bigat ng sitwasyon,
alam mo 'yon, lumayo na lang ako.
Tingin ko, hindi na nila kayang dagdagan 'yong pinapasan nila.
I mean, hindi na kasi maibabalik ang dati.
'Yong kaso ni Amy Bradley… Hindi mo 'yon makakalimutan
dahil imposible 'yon. Napakaraming tanong.
Para sa isang FBI agent, sobrang nakakadismaya 'yon,
dahil trabaho namin 'yon, 'yong paglutas ng misteryo.
Ayaw naming mag-iwan ng mga tanong,
at punong-puno no'n ang kasong ito.
Sa tingin ko, iyon…
ang mahirap.
'Yong iba't ibang report na nakita siya,
gustong-gusto kong maging totoo 'yon.
Ano mang senaryo tungkol sa posibleng nangyari
sa pagkawala niya
ay pinaghalong pagdududa at posibilidad.
Pero para sa akin at sa paraan ko ng pagtanggap
na talagang wala na siya,
'yong taong minahal ko…
Ang totoo, nabubuhay ako ngayon na wala siya.
Di na magbabago 'yon.
Di na magbabago.
Itinuturing na bukas na imbestigasyon ang kaso ni Amy.
Kung may nakakaalam sa nangyari, nasa barko ka ba noon?
May nakita o narinig ka ba? Ilang taon man ang lumipas.
Baka may isinulat kang kung ano,
ano man 'yan, makakatulong ang impormasyong 'yan.
May nangyari kay Amy.
Di namin alam kung ano 'yon, pero kailangan naming malaman ang sagot.
Kung may alam ka,
sana naman, ibigay mo na 'yong kailangan namin.
Sana gawin mo 'yon para sa amin. at para kay Amy.
Amy!
KUNG MAY IMPORMASYON KA TUNGKOL KAY AMY, KONTAKIN ANG FBI.
KINUWESTIYON NG FBI SI ALISTER DOUGLAS. KUSA SIYANG NAGPA-POLYGRAPH TEST.
PINAKAWALAN SIYA NG FBI DAHIL WALANG EBIDENSIYANG SANGKOT SIYA SA PAGKAWALA.
NOONG 1999, KINASUHAN NG MGA BRADLEY ANG ROYAL CARIBBEAN.
SINABI NG ROYAL CARIBBEAN NA GINAWA NILA ANG NARARAPAT
AT TAMA SA LAHAT NG SANDALI. SA HULI, NA-DISMISS ANG KASO.
Nagsalin ng Subtitle: Ivee Jade Tañedo