Het water zakt.
Maar 80 procent van New Orleans staat nog onder water.
De burgemeester wil dat men de stad verlaat...
maar de mensen hier zoeken nog naar een manier om weg te komen.
De Superdome, het laatste toevluchtsoord...
is nu de laatste plek waar ze willen zijn.
Mag niemand hier weglopen? -Nee.
Wat zeggen ze als je weg wil gaan?
Ze zeggen dat er alligators zijn, lijken, ziektes.
Je overleeft het niet.
M'n neef, die ik thuis had opgehaald...
wist niet hoeveel hij nog kon hebben.
Hij zou het niet redden.
Hij stortte bijna in. Ik zei: 'We gaan hier weg.'
Vlak naast de Superdome is een talud.
Het lage deel stond onder water.
Ik zag daar mannen van de Nationale Garde zitten...
op de hoge kant van het talud, een beetje te chillen.
Ze denken dat niemand weggaat vanwege het water.
Ik wilde stiekem m'n truck halen.
We vinden m'n truck. Ik ben dolblij.
Hij was als een prachtig paard op een heuvel.
Ik noem hem Pegasus.
Hij was het mooiste dat ik ooit had gezien.
M'n hart ging tekeer.
Ik stak de sleutel erin en startte de motor.
Godzijdank startte hij nog.
We reden door het water.
We waadden door het water heen.
Bij het Convention Center keek ik op.
Ik zag al die mensen die niet wisten wat er ging gebeuren.
Ze willen overleven. Ze willen hier gewoon weg.
En al die mensen kijken naar me.
'Jij rijdt hier zomaar weg in die truck.'
En ik hou m'n crucifix vast en ik bid.
Ik vroeg God om ons erdoorheen te slepen.
Hier halen ze de vluchtelingen uit de Superdome.
Zoals je ziet, zitten deze mensen hier al een tijdje.
Er is ook goed nieuws uit New Orleans.
Meer dan honderd bussen evacueerden duizenden mensen uit deze hel...
die ooit de Louisiana Superdome was.
Vanavond komen er nog meer.
Na een succesvolle evacuatie uit de Superdome...
verzamelde de Nationale Garde de mensen voor het Convention Center.
We stuurden ze per bus naar het vliegveld.
De bussen worden volgeladen op Tchoupitoulas.
Iedereen erin. De hele familie.
Toen ze ons in de bussen zetten, onder de brug...
vertelden ze ons niets.
Ze zeiden niet waar je heen ging.
Ik was nog in het Convention Center.
Ik kon niet meer verder. Ik was mezelf niet meer.
Ik was er klaar mee.
Toen ze zeiden dat het leger mensen naar het vliegveld bracht...
en naar andere plekken, zei ik: Het maakt me niet uit waarheen.
Ik ging overal heen waar het vliegtuig me heen bracht.
Het water was gezakt dus we namen onze moeder, die in 'n rolstoel zat...
en de rest van het gezin naar een plek waar een helikopter landde.
Die zaterdag hadden we meer dan 200 heli's...
van het 82e Airborne in New Orleans.
Ze moesten mensen redden en evacueren...
en voor ze zorgen op het vliegveld.
Op het vliegveld stonden gewapende gardisten op ons te wachten.
We moesten van ze in het vliegtuig stappen.
We smeekten ze om ons naar onze zus te laten gaan...
in Houma, Louisiana...
op ongeveer een uur rijden van New Orleans.
Er stond daar familie klaar om ons op te vangen.
Maar we moesten in het vliegtuig stappen.
We hadden geen keus. Ze hadden wapens.
De vliegtuigen worden ingeladen. Alles leek goed te gaan.
Maar toen zei een van de senior piloten van het burgervliegtuig:
'We kunnen niet opstijgen. We hebben geen manifest.'
Hij zei dat tegen m'n majoor en m'n majoor belde me...
en zei: Hé, baas. We hebben een probleem. Ze zijn nog niet weg.
Ze wachten daar al uren omdat we geen manifest hebben.
'Laat mij met hem praten.' Ik sprak hem aan de telefoon.
Veel mensen kunnen zich niet legitimeren.
Er zijn hier geen computers. We kunnen geen manifest maken.
We geven je een geel vel.
Als ze aan boord komen...
noteer je hun namen en dat wordt je manifest.
En nu de lucht in. En de vliegtuigen vertrokken.
We vroegen: Waar gaan we heen? Waar landt dit vliegtuig?
'Dat weten we niet.' Dat weten jullie niet?
Iedereen moet weten waar ze gaan landen.
Moeten ze geen vluchtplan hebben?
Ze zeiden: Stap nou maar in het vliegtuig, mevrouw.
Niets. We wisten niets. We wisten dat we New Orleans zouden verlaten.
M'n hoofd was leeg. Ik wist niet wat er zou gebeuren.
We hadden geen controle over ons lot.
Ze zeggen dat je naar Houston gaat. Naar Atlanta, Chicago, San Francisco.
Joost mag weten waar je terechtkomt.
Het lokale vliegveld...
is onderdeel van de grootste luchtbrug ooit in de VS.
Meer dan 10.000 overlevenden van de orkaan.
Er is hulp onderweg.
Er worden de hele dag mensen geëvacueerd...
naar Louis Armstrong International Airport.
Er arriveren ook bussen om mensen uit deze stad te halen.
Een verschil van dag en nacht.
24 uur geleden werd dit gebouw achter me...
dat vol zat met duizenden wanhopige vluchtelingen, helemaal ontruimd.
God zegene het Amerikaanse leger.
Ze hebben dit geregeld uit chaos, verwarring, anarchie.
God zegene je. -Het is geweldig.
We komen Amerikanen helpen. -Meer niet.
Is dit Amerika? Heb ik bewegingsvrijheid?
Ik dacht dat ik nog in Amerika woonde.
Dus ik dacht: Oké.
Ik ga doen wat ze zeggen.
Ik zal meewerken. Ik schop geen stennis.
Maar ik ga wel terug naar New Orleans.
De eerste orkaanvluchtelingen uit Louisiana...
komen aan in Texas.
Ze komen uit de Superdome.
Toen we in het hele land werden verplaatst...
noemden de media mensen uit New Orleans 'vluchtelingen'.
Scholen in Dallas openen hun deuren voor vluchtelingen.
Dallas levert vrachtwagens vol donaties aan vluchtelingen.
Hoe kun je een vluchteling zijn in je eigen land?
Het beledigde niet alleen mij, maar veel anderen.
Ik ben geen vluchteling.
We zijn Amerikaanse burgers die in de problemen zitten.
We haten dat woord. Ze moeten het niet meer gebruiken.
We hebben veel gereisd.
We gaan van opvang naar opvang.
Maar dat geeft niet, want we leven nog.
Maar het is niet goed dat onze familie verspreid is.
We weten niet waar ze zijn.
Er zijn 1 miljoen vluchtelingen en 30 staten accepteren geëvacueerden...
tijdens de grootste binnenlandse migratie in 70 jaar.
Het waren ontheemde mensen uit ons eigen land.
Dit was de gedwongen migratie vanwege Katrina.
Dat was de eerste keer in de moderne geschiedenis.
Ik had nog nooit van Austin, Texas gehoord.
We werden liefdevol ontvangen in Austin.
Maar ik wist niet wat er ging gebeuren.
KATRINA VERJOEG RUIM EEN MILJOEN MENSEN VAN DE GOLFKUST
Ik woon nu in Memphis, maar ik kom uit New Orleans.
Ik ben in Georgia. Ik ben alles verloren in m'n huis.
Ik woon nu in Oklahoma. -Carson City.
Houston, Texas. -Maar ik wil terug.
Ik woonde in New Orleans. Ik ben er geboren en getogen.
Een maand nadat we de Superdome hadden verlaten en het water was gezakt...
kon ik bij het huis in St. Bernard Parish gaan kijken.
Je ziet de verwoesting.
Het was vreemd om terug te komen toen de stad leeg was.
Een stad die bekendstaat om feesten, eten en luidruchtigheid.
Het was er doodstil.
Toen ik terugkwam in New Orleans, zag alles er doods uit.
Alles rook naar de dood. Het was verlaten.
Ik kon het niet geloven. Dat komt nooit meer goed.
Het kerkhof. Dit is het ergste wat ik ooit heb gezien.
We hebben bovengrondse tombes.
Maar het water verzadigde de aarde en de kisten kwamen omhoog.
De kisten liggen open en bloot.
Een nicht van me is onlangs begraven.
Haar kist lag daar open en bloot.
De graven van m'n familie. Dit zijn de graven van m'n familie.
Kijk om je heen. Dit is niet cool.
Dit wil je niet zien als je je familie hebt begraven.
Ik was hier niet op voorbereid.
Aan verlies denken, is één ding.
Maar het zien, is een ander verhaal. Dat maakt het echt.
Toen ik m'n huis voor het eerst zag, was ik er kapot van.
De tranen rolden over m'n wangen.
Er lag modder in het huis. Het was een modderige bende.
Al m'n spullen waren vernield. Al m'n foto's. Alles.
De schimmel kwam bijna tot aan het plafond.
Geboorteaktes. Foto's. Alles was weg.
Als je terugkeert naar iets wat ooit je droom was...
en je beseft dat alles verwoest is...
Wat moet ik doen?
O, man.
Moet je m'n huis zien. Helemaal ingestort.
M'n moeders trailer.
En m'n andere huis is helemaal verzakt.
Moet je m'n huis zien.
Het voelt niet eens als thuis.
Hé, Cinnamon. Hé, meisje. Ze heeft je gemist.
M'n andere hond.
Ze zat in dit...
Ze zat in dit huis.
Moet je nu zien.
Moet je m'n spullen zien. M'n grote tv.
Dit is pure verwoesting.
Martin Luther King.
Oude brieven van het leger.
M'n legerboeken zijn in orde.
Je moet eroverheen stappen en erdoorheen lopen om erbij te komen.
Ik kan niet verder.
Er ligt allemaal modder en troep.
Dit huis is onbewoonbaar.
Kijk hoe dik de modder is. Ik kan nergens bij.
Ik kan niet vinden wat ik zoek.
Na wat ik misschien aan de deal zal overhouden...
komt het wel goed, denk ik.
Ik haat het om dit achter te laten. Dit is waardeloos.
Alles waar je voor gewerkt hebt of zelf hebt verdiend.
Zelfs als je genoeg had...
dan was dit allemaal ooit van jou.
Je raakt ervan in de war. Wat gaan we doen?
Hoe herstellen we dit?
Het leek onmogelijk om dit te herstellen.
Louisiana heeft de zoektocht beëindigd naar de lichamen...
van de slachtoffers van orkaan Katrina.
Het dodental in de staat staat nu op 964.
Vanwege de hitte en het gebrek aan medicijnen....
waren veel doden die we vonden oud, arm en lichamelijk beperkt.
En ze waren alleen.
LOUISIANA BEËINDIGDE DE ZOEKTOCHT OP 3 OKTOBER 2005
PER 2023 STAAT HET OFFICIËLE DODENTAL VAN ORKAAN KATRINA OP 1392
Ik liep met m'n broer door het water...
en hij stootte zich en kreeg een wond aan z'n been.
Hij stierf aan een infectie.
En m'n nichtje dat met ons meeliep, had al lupus.
Ze kon haar medicijnen niet innemen.
Toen kreeg ze meningitis. Het zit nu in haar hersenen.
Ze kon niet praten. Ze kon alleen maar liggen, met haar ogen open.
Dat was een van de redenen...
dat ik niet terug wilde naar New Orleans.
Ik wilde dat niet nog eens doormaken.
Vanuit de lucht zagen we talloze overstroomde huizen.
Wel 250.000 huizen zijn onbewoonbaar.
Er heerste vandaag woede en frustratie...
toen er een grootse blauwdruk voor de wederopbouw werd onthuld.
Als je in een buurt in het gele deel woont...
moet je mogelijk gedwongen verhuizen.
Het plan bestaat uit parken om overstromingen tegen te gaan.
De bewoners kunnen verhuizen naar de rood omcirkelde gebieden.
Dit was een plan dat iemand had bedacht...
om van verschillende gebieden groene parken te maken...
die ook water konden opvangen tijdens stormen.
Geweldig idee.
Maar er woonden daar mensen.
Toen hij met z'n plan kwam over het nieuwe New Orleans, werd ik boos.
De wijken met mensen onder aan de socio-economische ladder...
en mensen zonder stem, werden buitengesloten.
We moeten meteen woningen aanwijzen die bij dit systeem kunnen horen.
De Lower 9th Ward zou een groene ruimte worden.
Hoe ga je van mijn terrein een groene ruimte maken?
Toen de kaart werd vrijgegeven, dacht ik meteen: Echt niet.
Vanwege de nalatenschap die bij m'n huis hoorde.
Ik geef z'n huis niet op. Daarmee bedoel ik m'n opa.
Men vreest dat de zwarte wijken met opzet worden verwaarloosd...
en zelfs platgewalst worden, waardoor inwoners hun rechten verliezen.
Dat viel niet goed bij mij.
Ook niet bij de meeste inwoners die terug wilden keren...
om hun huizen en hun levens weer op te bouwen.
Toen begonnen mensen zich af te vragen...
hoe we ons kunnen organiseren en hoe we kunnen terugvechten.
In elk dunbevolkte gebied in New Orleans...
willen ze het onteigeningsbeleid toepassen om land over te nemen.
We hebben een bewoner aan de lijn. We hebben iemand aan de lijn.
Ze ziet ze een huis slopen op Galvez en Reynes.
Geef me het nummer van het OM.
We gaan al. Laat je bulldozer stoppen.
Er is geen gevaar zolang zij stoppen. -Dit zijn huizen van mensen.
Ze gaan al weg.
Je hebt nu een stel kwaaie burgers...
die nog veel bozer zullen worden.
Dat is een probleem.
Ze schreeuwden tegen de commissie die de blauwdruk hadden bedacht.
Toe. -Vertel me niet wat deze stad...
Dit is een gedurfd plan. Het is bedacht door briljante mensen.
Maar raad eens? Je hebt de boot gemist.
Eerlijk is eerlijk, bij sommige wijken wist je vanwege hun ligging...
en vanwege overstromingen tijdens de storm...
dat wederopbouw geen zin had.
Maar alles is persoonlijk in New Orleans.
Voor mensen die hier wonen, is hun buurt alles.
Hun oude middelbare school is alles.
Dus als de burgemeester zegt dat deze wijk niet terugkomt...
dat het een groene ruimte wordt, dan komt dat hard aan.
Ik haat je. Omdat je je op de achtergrond bevond...
om plannen te smeden om ons land te krijgen.
Dat gebeurt al. Dat gaat niet door.
We weten dat er natuurbranden zijn in Californië.
Tornado's in het midden van de VS.
Overstromingen in Florida. Maar daar wordt wel herbouwd.
Het is niet oké dat je ons land probeert in te pikken.
Want zoals ik al zei, over m'n lijk. Ik stierf niet tijdens Katrina. Doei.
De terugslag was zo erg...
dat de burgemeester zei dat het plan niet doorging.
'We doen alleen wat de lokale bewoners willen.'
Als gemeenschap hebben wij het laatste woord in wat er gaat gebeuren.
Als je de middelen niet hebt, hoe krijg je je leven dan weer op orde?
De mensen in de rijkere wijken, zij wonen hierboven.
Wie heeft de meeste middelen nodig?
De mensen hier of die hier beneden?
Het gaat niet om gelijkheid, maar om gerechtigheid.
Hoe je een ramp overleeft, is afhankelijk van je voorbereiding...
en hoe goed je het vóór de ramp had.
Het kwam erop neer dat de armen armer werden en de rijken rijker.
Toen de dijken destijds braken...
schrok iedereen van het idee dat er weinig voor nodig was...
om New Orleans van de kaart te vegen.
Maar we zijn niet meer aan het herstellen.
We herbouwen niet. We creëren.
We zien een enorme groei in winkels en restaurants.
Waar anders kun je 100.000 mensen verliezen...
en 600 meer restaurants krijgen dan vóór Katrina?
Wil je daar tomaten op?
Dames en heren, uw stad verandert voor uw ogen.
Wat bestelde hij? -Ik ga deze alligatorworst proberen.
Het was een verhaal van twee steden.
De rest van de stad stak de handen uit de mouwen.
Maar vraag het de mensen in de 9th Ward.
Vraag wat er is achtergebleven.
INWONERS VÓÓR KATRINA: 14.000+
INWONERS PER 2022: 4630
In sommige opzichten was de stad terug.
Maar niet iedereen veerde even sterk weer op.
Louisiana kreeg 10 miljard dollar van de overheid...
om het Road Home-programma te ontwikkelen en te leiden.
Het is de grootste herstelactie in de Amerikaanse geschiedenis.
Het is een eerlijke, praktische oplossing...
om mensen terug te brengen naar hun huizen en gemeenschap.
Dit is een grote overwinning voor Louisiana.
Voor veel mensen bleek de Road Home nergens naartoe te leiden.
Road Home moest kosten dekken die de verzekeringen niet dekten.
Mensen hebben maanden gewacht tot het geld werd vrijgegeven.
De bureaucratie werkte ze tegen.
Als je Road Home-hulp aanvroeg...
leken de regels elke week te veranderen.
Dat kost je nog meer tijd en energie...
en je zit nog steeds met de mentale gevolgen van orkaan Katrina.
Het is overweldigend.
Road Home bevatte een fatale fout.
Subsidies werden toegekend op basis van kosten of de waarde vóór de storm.
In de armste buurten was de waarde van een huis vóór de storm...
lager dan de kosten om het huis te herbouwen.
In die buurten woonden voornamelijk zwarte mensen.
De mensen die in Lakeview woonden, een voornamelijk witte wijk...
in de hogere middenklasse tot de bovenklasse, kon herbouwen.
Ze hadden meer geld dan de mensen in bijvoorbeeld de Lower 9th Ward.
Ook al waren de bouwmaterialen even duur.
Een balk voor mijn huis is even duur als een balk voor een ander huis.
Waarom geef je mij dan een ander bedrag?
Het was alsof ze de restauratie saboteerden...
in gebieden waar zwarte mensen woonden.
Iedereen wil naar huis. Maar dat kan niet. De overheid houdt ons tegen.
Het zou minstens 250.000 dollar kosten om m'n huis te repareren.
Ik was verzekerd, maar had net een lening afgesloten op het huis.
Toen was dat huis m'n onderpand.
Toen de storm toesloeg en ik terugging, kreeg de bank het geld.
Ze zeiden dat ze me niets zouden geven.
Ik kreeg niets van Road Home.
Huiseigenaren kunnen repareren, herbouwen, uitkopen...
en binnen Louisiana verhuizen, of verkopen en de staat verlaten.
Ik zag wat ze probeerden te doen.
Ik zei: Je krijgt m'n huis niet.
Ik verkoop niet.
Sommige mensen gaven het op en zeiden: Ik wil dit niet.
Ik verkoop wel.
Wat ze hiermee hebben bereikt...
is dat die mensen weg zijn uit de stad.
Na negenenhalf jaar in Austin ging ik terug naar New Orleans.
Maar toen ik terugkwam, waren er geen betaalbare huizen meer.
Geen huizen waar een tweekamerwoning 300 dollar kost...
en een driekamerwoning 500 dollar.
Vroeger waren de meeste huizen dubbele woningen.
Familie aan deze kant en familie aan die kant.
Maar na Katrina...
maakten ze daar enkele huizen van, zoals hier.
Dat zijn twee gezinnen in een huis.
Het leven werd er zo duur dat ik besloot New Orleans te verlaten.
Na Katrina wist ik dat ik niet meteen naar huis kon.
Ik moest werken en geld verdienen.
M'n vader is al jaren meestertimmerman.
Ik ben naar Californië gereden om voor hem te gaan werken.
Nu kan ik van het landschap genieten en reizen waar God wil dat ik reis.
Uiteindelijk ga ik terug naar huis.
Ik dacht aan een nieuw begin, want ik wist wat ik had achtergelaten.
Er was veel verwoesting en pijn.
Op sommige momenten...
zong ik een spirituele hymne van m'n oma, in de bergen.
Heer, ik beklim hoge bergen
om thuis te komen
Daar klampte ik me aan vast.
Ik wilde gewoon naar huis.
Ik weet niet eens waar dat is.
ik probeer thuis te komen
ik beklim hoge bergen
De drijvende kracht achter m'n terugkeer was m'n moeder.
M'n moeder is op 30 november jarig. -50 jaar oud. Is dat geen zegen?
Na de storm hadden we overal wagens van FEMA staan.
Er staat nog een trailer voor m'n huis.
En dankzij dat Road Home-programma kreeg ze wat geld.
En toen kocht m'n moeder deze trailer.
Met dat geld kocht m'n moeder eindelijk een mobiele trailer...
om te zorgen dat we ergens konden slapen.
Maar zo'n 20 dagen later overleed m'n moeder.
Ik heb alleen deze foto's nog.
Ik bleef verbouwen. Ik bleef aan dat huis klussen.
Het is bijna af. Ik moet nog een paar dingen doen.
Naarmate de jaren verstreken, verdwenen de subsidies.
Uiteindelijk moest ik verhuizen...
en meer geld verdienen om terug te kunnen komen.
Dus af en toe kom ik terug om wat dingen bij te werken.
Er moet nog veel gebeuren.
Maar een stemmetje zei...
dat ik het huis moest afmaken voor m'n moeder en wat zij heeft bereikt.
Ook al was dat onmogelijk.
Elke keer dat ik hier kom, blik ik terug op m'n leven.
M'n moeder, m'n stiefvader, m'n hele familie.
M'n buurvrouw is weg. Iedereen is weg.
Het is deprimerend om hier te zijn...
en te beseffen dat alle mensen die m'n verhaal kennen...
hier niet meer zijn.
Ik zie flarden van foto's en video's van hoe het vroeger was.
Zo is het nu niet meer.
Dus toen ik eindelijk het gevoel had dat ik alles had gedaan wat ik kon...
was het alsof m'n moeders geest me omringde en zei:
'Tijd om te gaan. Je kunt gaan. Het is oké. Maak je geen zorgen.'
En toen vertrok ik.
Orkaan Katrina legde de enorme mislukkingen bloot...
van het beschermingssysteem voor dijken en overstromingsmuren.
Het Congres gaf het geniekorps 14,6 miljard dollar om het te herstellen.
Dit is allemaal na Katrina aangelegd.
Als je hier kijkt, zie je dat de constructie anders is.
Hij is stabieler. Hij gaat dieper de grond in.
En hij is beter bestand tegen de druk van stijgend water of wind.
Sinds Katrina heeft het geniekorps de dijken gerepareerd.
Veel reparaties zijn stevig.
Maar het geniekorps heeft onlangs toegegeven...
dat toen ze de hoogte berekenden...
ze niet aan de opwarming van de aarde hadden gedacht.
Het geniekorps was net klaar met het laatste deel van het project...
toen er een bericht kwam dat het door de stijging van de zeespiegel...
nodig was om de dijken te verhogen.
Binnen 70 jaar zal het waterpeil rond New Orleans...
1,2 meter hoger liggen dan nu.
Daarnaast zijn veel moeraslanden verdwenen. Het water kan nergens heen.
Dat water kan veel verder en veel hoger komen.
Wat betreft klimaatverandering...
worden gekleurde gemeenschappen als eerste getroffen, en het ergst.
Veel mensen die in en rond deze gemeenschappen wonen...
hebben niet de middelen die anderen wel hebben...
dus lopen ze een groter risico voor wat er in de toekomst gaat gebeuren.
Puerto Rico werd vanavond getroffen door orkaan Maria.
Helaas wordt het niet beter.
Grote verwoestingen in Lahaina. -Het wordt alleen maar erger.
De dodelijkste storm uit de geschiedenis van North Carolina.
BOSBRANDEN IN LOS ANGELES 2025
19 JAAR NA KATRINA
Dit is thuis. Hier woon ik al m'n hele leven.
Maar wat me echt raakt...
is de Lower 9th Ward, het zwaarst getroffen gebied.
Dat is vergeten.
Een hele wijk, de 9th Ward, staat onder water.
Ik zei eerder nog dat ik niet dacht dat dit Armageddon was.
Ik had het mis.
De milieuonrechtvaardigheid...
die in onze gemeenschap plaatsvindt, wordt door de mens veroorzaakt.
Maar dan kan het dus ook door de mens worden opgelost.
Ik weet nog dat ik als kleine jongen naar het moeras ging.
Het was ons wonderland, onze speeltuin.
IN 2008 KWAM EEN GROEP BEWONERS SAMEN...
OM HET SANKOFA-PARK OP TE RICHTEN IN LOWER 9TH WARD.
Het park begon klein en groeide.
HET IS EEN NATUURLIJK TOEVLUCHTSOORD VOOR DE GEMEENSCHAP...
EN BEPERKT DE IMPACT VAN OVERSTROMINGEN.
Het is een beetje zoals het vroeger was.
Ze planten cipressenbomen.
Er is een buitenlokaal.
Je kunt er vissen.
Ik ben ambassadeur van het park. Ik verwelkom mensen.
Ik vertel ze zoveel mogelijk over de tijd dat ik er opgroeide...
en wat we willen bereiken.
Want zoals ik al zei, dit doen we voor onszelf...
om opnieuw te beginnen. Een nieuw begin.
Toen Katrina toesloeg en veel van onze ouderen ons ontnomen werden...
was het alsof we een groot deel van onze geschiedenis verloren.
Ze feestten samen.
Ze prezen samen de Heer.
Het was een echte gemeenschap.
Veel mensen konden niet terugkomen. Veel mensen kwamen niet terug.
Het is hartverscheurend, want de stad...
verloor wel twee generaties aan inwoners.
En daarbij verdween een groot deel van de cultuur...
die zich in dit gebied bevindt.
Ik wilde terugkeren naar de gemeenschap...
om te doen wat ik moest doen.
En ik zou niet stoppen tot ik had bereikt...
wat ik in 2005 wilde bereiken.
Elke cent die ik sinds Katrina heb verdiend...
heb ik in m'n salon en m'n huis gestoken.
Die zijn van mij.
En zoals ik bij Road Home al zei:
je zult ze uit m'n gerimpelde bruine handjes moeten wrikken.
Er is veel veranderd in New Orleans sinds Katrina.
Je kwam via de treden binnen.
En dan stond je in de woonkamer.
De woonkamer liep over de breedte van het perceel.
De keuken was hier.
Hier kookte mama altijd.
Ik kom uit New Orleans.
Er komt een bepaalde energie van dat land.
Dat huis was een verlengstuk van mij.
Het was ontzettend moeilijk om dat huis af te breken.
Alsof ik een deel van mezelf verloor.
Ik ben teruggekomen omdat ik niet weg kon blijven.
Ik wilde naar huis. Maar dit is het nieuwe New Orleans.
Het is heel anders.
De wortels liggen hier, maar de boom is gekapt.
We hebben onze cultuur nog en dat is goed.
Veel vrienden zetten Mardi Gras voort na Katrina.
m'n vader zei jongen maak je geen zorgen.
Dat was hun leven. En het was ook mijn leven.
met Mardi Gras zal ik je een verhaal vertellen
Ik hoor bij een stam die m'n vader heeft opgericht. De Vlammende Pijlen.
Wij zijn de Vlammende Pijlen.
M'n vader was opperhoofd. M'n moeder was naaister.
We zijn geen Mardi Gras-indianen.
We heten de Black Masking Indians.
Met carnaval dragen we deze pakken en eren we de inheemse bewoners...
die ons hebben geholpen.
we komen eraan
wij zijn de Brandende Pijlen
Het is een familietraditie die steeds wordt doorgegeven.
Ik trek het pak niet meer aan.
Maar ik heb kleinkinderen en ik zet de traditie voort.
We moeten de fakkel doorgeven.
Een neef aan wie ik m'n stam overdraag, zei:
'Je moet terugkomen, want we kunnen je zo niet laten gaan.'
KEVINS LAATSTE KEER ALS BIG CHIEF
Ik neem New Orleans nog altijd overal mee naartoe.
Maar voor Katrina had ik nooit gedacht dat ik New Orleans ooit zou verlaten.
Ik dacht dat ik m'n hele leven in New Orleans zou blijven.
Ik hou van New Orleans, maar het is niet hetzelfde.
Twintig jaar later is het heel anders.
Er wordt anders gepraat. Er wordt anders gedaan.
De buurt waar we opgroeiden met onze families is compleet anders.
Katrina heeft me veel ontnomen.
Maar niet m'n trots, m'n waardigheid of m'n cultuur.
Dat kan ik wel zeggen over New Orleans. Dit zijn taaie mensen.
Wij zijn de kanaries in deze kolenmijn genaamd Amerika.
De verschrikkingen na Katrina hadden nooit mogen gebeuren.
Je kunt niet rechtvaardigen...
waarom Katrina van een ramp in een tragedie veranderde.
Het laat zien hoeveel we ons toen bekommerden...
om de allerzwaksten, en hoeveel we ons nu nog bekommeren.
Wat Amerika groot maakt, is ons vermogen om anderen te helpen...
in tijden van nood.
Daar leren we van.
Het is aan ons. We moeten wakker worden geschud.
FEMA-DIRECTEUR MICHAEL D. BROWN NAM ONTSLAG OP 12 SEPTEMBER 2005...
NA EEN KRITISCH ONDERZOEK NAAR KATRINA...
NOG GEEN TWEE WEKEN NA DE STORM.
RAY NAGIN WAS BURGEMEESTER TOT 2010.
IN 2014 KREEG HIJ TIEN JAAR CEL...
VOOR CORRUPTIE TIJDENS Z'N AMBTSTERMIJN.
NA Z'N PROMINENTE ROL WERD RUSSEL HONORÉ COÖRDINATOR...
IN RAMPENBESTRIJDING EN MILIEURECHTVAARDIGHEID.
Ondertiteld door: Linda van den Brink