ЖИВОТОТ, ЛЕРИ И ПОТРАГАТА ПО НЕСРЕЌА НЕШТО КАКО ИСТОРИЈА НА АМЕРИКА
Годината е 1773 година, а 13 колонии се во состојба на немири.
Патрик Хенри прави страстен говор во Вирџинија.
Нема оданочување без застапување.
И во знак на протест против британската монархија,
група колонисти маскирани како Индијанци
фрлиле 342 сандаци чај во пристаништето во Бостон.
И оттогаш се нарекува Бостонската чајанка.
Морам да ти кажам, овие пуританци
навистина ми одат на нерви. -Да.
Пред некој ден се држам за рака со жена ми.
Еден човек извикува, еј, никој не сака да го види тоа.
Донекаде е во право. -Да. Мислам дека е, да.
Луѓе од Мејфлауер? -Што се случува овде?
Да, еве ти. Да.
Протестираат против законот за чај.
Фрлајќи го чајот во водата, тоа е како чајанка.
Чајанка. Не зезај. Звучи забавно.
Ајде да го направиме ова! -Дали е тоа Мајкл Фини?
Навистина е. -Каква забава! Малку чудно. Бев кај него.
Не спомна ништо за чајанка.
Сите зборуваа за тоа онаа вечер кај Захараја.
Беше кај Захараја?
Да. -Зошто не бев поканет?
Не знаев за Захараја. Пропуштам чајанка?
Не знам што да ти кажам.
Знаеше за ова?
Некако. Да. -Некако?
Направи ми услуга, држи го ова. Ајде одиме, момчиња.
Фини! Еј, Фини!
Да. -Што се случува овде?
Лери. Ништо не се случува. -Ништо?
Како е омилениот производител на буриња? -Што правиш?
Пред да кажеш нешто, тоа е импровизиран, принципиелен, симболичен протест.
Правиш чајанка? -Не е забава, Лери.
Морам да ти кажам, Фини, мене ми изгледа како забава.
Види, даноците се превисоки на чајот.
Решивме да пратиме порака до Британците. Беше во последен момент.
Па, дискутиравте тоа кај Захараја синоќа.
Не знам како слушна,
но сепак почна како микроб идеја кај Захараја.
Те видов пред неколку дена.
Не ми спомна ништо за забава, или Захараја, или било што.
Треба да ти кажувам каде и да одам?
Бев кај чевлар утрово. Сакаш да дојдеш со мене?
Се случува некаква заврзлама тука.
Фини, ајде. Ќе правиме забава или не?
Лери, ова не е забава.
Го гледам Семјуел Купер овде.
Слушнав дека си надвор од градот, па затоа.
Дали е тоа Џозеф Ворен? -Еј, Лери.
Ти продадов буре вчера. Не спомна ништо.
Така испадна.
Ги покани тие луѓе, а не мене?
Ќе те поканам следниот пат, се колнам.
Нема да има следен пат, затоа престани. -Не знаев дека те интересира каузата.
Зошто велиш тоа? -Без навреда, Лери.
Се шеташ облечен во црвен капут, тоа е потполно истата нијанса
на британските војници.
Подарок од жена ми е. Прекрасен капут. Кадифен е.
Си го осетил тој материјал?
Не е добар изглед кога се бориме со Црвените палта.
Не сум Црвено палто. Зар никогаш повеќе не треба да носиме црвено?
Тоа е? Црвеното заврши? Црвената боја сега не доаѓа предвид?
Мислам се совпаѓаме со нашите угнетувачи...
Значи, го откажавме црвеното?
Можеби црвен капут во одреден крој не е потег во моментов.
Фини, искрено, јас би бил одличен додаток на ова.
Не ни знаев дека сакаш чај.
Не сакам чај, пијам кафе.
Уште повеќе причина да ме имате на оваа забава.
Имаш многу љубители на чај кои фрлаат чај.
Би сакал да фрлам чај затоа што толку многу не ми се допаѓа.
Следниот пат кога ќе фрламе чај, знам дека си шампион во фрлање чај.
И во костими сте.
Тоа е најразочарувачки аспект на ова, знаеш ли?
Костимите? -Да.
Поголема причина да ме поканите.
Зошто поголема причина?
Зашто обожавам да носам костими и да се маскирам.
Се однесуваш како кретен, а никој не знае дека си ти.
Бев на забави со тебе. Се однесуваш како кретен.
Во костим. Да. -Да. Да.
Просто не сфаќам зошто не бев поканет. И не вели дека е поради црвеното палто.
Не те поканив на чајанката, Лери,
затоа што си давеж на секоја проклета забава.
Не мислиш сериозно.
Секогаш те гледам како давиш некого со глупости.
Давам? Јас сум душата на забавата!
Кај Сем Адамс те видов само зборуваше бескрајно за чевли.
Имаме еден чифт чевли. Еден чевел одговара на секое стапало.
Рече: “Мислам дека треба да имаме леви чевли и десни чевли“.
За што зборуваш? -За што зборувам? Некогаш си погледнал стапало?
Другата работа на забавите е што везден зборуваш за Индијанки.
Дали ме привлекуваат жени Ирокези? Да, па што? Дали тоа е кривично дело?
Дали некогаш сум се бакнувал со Ирокези? Да.
И знаеш што? Сфатив дека е апсолутно прекрасно искуство.
Честитки, Лери. -И патем,
ако си се бакнал со Ирокези... -Се бакнував со Ирокези, Лери.
Се бакнуваше со Ирокези? Глупости.
Да, имам девојка. Имам девојка Ирокези. -Каде?
Во Канада. Не ја знаеш. -Какви глупости.
Немаш жена Ирокези во Канада.
Да, па, јас не стојам настрана на трговски пунктови и зјапам.
Ти само зјапаш и висиш таму.
Врши си ја работата. Продавај буриња.
Излези. Затоа сакаш да бидеш на овој брод?
Не. -Немој украсите да те мамат.
Не, знам. -На овој брод нема жени.
Не сугерирав дека има.
И затоа не си поканет на забавата, Лери.
Добро. Дај да се качам по мостчето.
Не можеш да бидеш на мостчето. Тоа е за друштвото.
Зошто да не сум во друштвото? -Лери.
Ако не си во друштвото, не треба да си на мостчето.
Ти дадов бесплатно буре минатата година, дркаџијо!
Луѓе, чајанката заврши. -Што?
Да. Лери некако ја заеба. -Има уште многу чај за фрлање.
Лери ја уништи атмосферата. -Ајде.
Одлично, Лери. -Не бев јас.
Многу фала. -Погледнете се идиоти.
Облечени како Индијанци со вашите глупи пердуви.
Изгледате како морони.
Како да ве сметам за Индијанци. Толку сум разочаран од сите вас.
Ќе се сретнеме во таверната, во ред? -Збогум, Томпсон. Цркни, Слотер!
Бурето протекуваше. -Тоа се глупости!
О, да. Ти си Индијанец, Гилијам! -Многу ти фала, Лери.
Утре сум кај чевларот.
Да те поканам кај чевларот? Да ти кажам однапред?
Какви морони! Одам горе и ќе фрлам малку.
Само навали, Лери. -Добро, одма ќе одам да фрлам!
Да, ти си вистински шампион. -Ќе видите како е вистинско фрлање!
Не сакав ни да бидам во вашето глупо друштво. Погоди зошто?
Ќе си формирам свое! Нема да се облекуваме како Индијанци.
Ќе бидете љубоморни. Но знаеш што? Вака ќе изгледа.
Видете ме!
Еј! Ти таму! -Не.
Што правиш? -Не, тоа не е мој чај.
Точно, не е твој. Чајот е на Неговото Величество!
Не, не, не! Тоа е чајот на Фини. Тој имаше чајанка овде горе.
Господине, не го познавам човеков.
Само врескаше за активност на друштва и колку многу мрази чај.
Не! Го имате погрешниот човек. Лаже!
Забавата е на Мајкл Фини! Дури и не ме покани.
Него треба да го апсите. -Ајде.
Фини! Гледај. Имам црвен капут исто како вас!
НИЕ НАРОДОТ
Сè додека постоело ропство во Соединетите Американски Држави,
имаше робови кои се обидуваа да избегаат во слобода.
Многу од нив користеле подземна железница.
Таа беше мрежа од луѓе, патишта и места што нудат засолниште
и помош за избеганите поробени луѓе од Југот.
Патувањето на север кон слободата беше опасно, ужасно,
и често опасно по живот.
Но она што никој не го зема предвид се тешкотиите што ги трпи домаќинот.
Доволно е тешко да се живее со своето семејство, а камоли некој туѓинец.
МИСУРИ 1850
Влези, повели. -О, успеав.
Да, никој не ме следеше. -Добре дојде во мојот дом.
Се надевам ќе се осеќаш безбедно и сигурно овде.
Здраво, јас сум Џонси. -Јас сум Лоренс.
Речиси сум слободен. -Да.
Во бегство сум, но еј, убаво е да се оди на север.
Утре треба да можеш да ја преминеш границата.
Одвај чекам. -Како беше патувањето?
Многу грубо. Трчав, кучиња зад мене, коњи зад мене.
Бев под вода во мочуриштето 15 минути.
15 минути? -Дишев со сламка.
Ги слушав придушените звуци на кучињата.
О, ти кутар човеку.
И не можев да речам ќути, под вода.
Морав да си речам себеси, не вели замолчи, бестрага,
кога е очигледно момент да заќутат.
Да, ме бркаше еднаш јарец.
Од некоја причина, тој навали на мене.
Не знам зошто. Морав да скокнам преку ограда.
Не е исто како да бегаш да си го спасиш животот.
Под вода, обидувајќи се да дишеш, со кучиња што лаат
и седиш таму да решиш дали сакаш да речеш,
замолчи, куче или не.
Само сакав да се поврзам со тебе на некаков начин.
Очигледно, не е толку лошо, но не е ни пријатно, тоа можам да ти го кажам.
Но тоа е припитомено животно.
Дали ќе те однесат назад во синџири и срање?
Дали би рекол, врати се на работа и ќе те фрли на полето?
Ја сфаќам поентата. -Треба да ми дадеш поента.
Да ја сфатам твојата поента. -Ја сфатив поентата.
Не ја сфати поентата, јас ја сфатив.
Не, ја сфатив поентата и го тргнав тоа срање.
Јас прв реков, ја сфатив поентата. -Не ја сфати.
Нема да ми ја земеш. Јас ја поседувам проклетата поента.
Ја сфати поентата. Заборави ја поентата. -Добро.
Знаеш, возбуден сум што ќе одам на север
и да фаќам дел од тој северен задник таму.
Живеев на Север. Морам да ти кажам, немаше многу тапкање.
Барем за мене немаше. -Секако за тебе немаше.
Некои се создадени за тие срања. Ајде да го видиме местово.
Да, во ред, па...
Да ја видиме оваа безбедна куќа. -Да, да.
Види што се случува овде. Во ред. -Да. Ова е дневната соба.
Добро, да. -Удобна е.
Да, ќе бидам искрен. -Секако.
Мириса, многу е мувлосано овде. -Што?
Мирис на мувла. Мора да тргнеш такви глупости.
О, навистина? -Тоа е постоечка влажност во местово.
Има влага? -Влажност од мувла.
Џонси, многу луѓе биле во оваа куќа, никој не се пожали на влажност.
Знаеш? Белците се природно влажни.
Белите луѓе се по природа влажни? Тоа ли ми кажуваш?
Секако дека белците се влажни. Вие сте многу природно влажни луѓе.
Џонси, со сета должна почит,
беше под вода 15 минути, дишеше низ сламка.
Не е куќата, Џонси. Ти си. Влажен си!
Во ред. Тоа беше пред три дена. Сув сум и не мирисам на мувла.
Можеби сега си сув, но таа влажност остана со тебе.
Сфаќам. Не ја прифаќаш својата влажност.
Не, ти не ја прифаќаш твојата. -Немам влажност да ја прифатам.
Во ред. Тоа е твое мислење.
Порано бев влажен. Кога се вратив, бев исушен.
Како пак да се намокрив кога дојдов. Можев да осетам.
Не знам, јас осеќам духови овде.
Дали некој умре на тој кауч? -Не.
Осеќам смрт на каучот.
Па, една беше многу болна на каучот, и потоа почина горе.
Дали се мувлосале во процесот на преминување во задгробниот живот?
Не, не се мувлосаа.
Ќе ти дадам еден совет.
Кога некој умира на кауч, преврти ја таа проклета перница.
Разбрав. Поентата е прифатена.
Веќе ми даде поента таму,
ќе ја земеш назад што веќе ја сфати?
Не, само велам, ти... -Имам поента тука.
Само велам, добра поента изнесе.
И ја сфаќам поентата. -Нема да ме ограбиш.
Знаеш што, Џонси? Ајде да почнеме одново.
Да почнеме одново, да кажеме двајцата сме малку мувлосани.
Па, со оглед на тоа дека беше во мочуриште 15 минути.
И дека некој умре на каучот.
Човекот не умре на каучот. Умреа горе.
Беа блиску до смртта и се качија горе,
и работата беше завршена и умреа горе.
Но тие веќе беа предмртви.
Ако не ти е пријатно
и не ти е убаво и осеќаш дека има лоши духови наоколу, оди си!
Поминав и полошо.
На последното место каде што бев имаше стол со висок наслон,
и имаше мал стол пред него,
па можеше да седнеш и да ги ставиш нозете на него.
И седиш вака. -Да, да.
За отоман зборуваш. -Проклет отоман!
Имам пријател по име Отоман. Немав поим за односот помеѓу
робовладетелот што му даде име Отоман и проклетиот отоман.
Значи, овој дркаџија имаше опсесија со домашен мебел.
Ги именуваше робовите по мебел. -Да.
Ковачот, го викаше Армоар. Голем по име Армоар.
Армоар. -Голем дркаџија и само си велев
човече, реков, овој Итан Ален е луд белец.
Се прашувам каква е таа обземеност од мебел.
Што велиш за појадок? Што велиш за тоа?
Па, појадок? -Појадок.
Кога се случува? -Што за тоа?
Да. Што е работата со тоа?
Да. Има појадок. Имам појадок.
Ова е жената што умре? Дали е ова таа?
Да. Тоа е таа. -Почивај во мир.
Ѝ се пушташе? -Не сакаше да има врска со мене.
И сè уште сум доволно мекуш да се грижам за неа.
Треба да е благодарна што се грижиш за неа,
може да ти дозволи да ја цицаш или слично одвреме навреме.
Тоа е подарок, фала многу.
Да, фала што се грижиш за мене...
Тоа треба да направиш. -Точно така.
Чекај, имаш палачинки?
Не. Само гриз.
Сигурно е влажен. Влажна чинија со каша. -Да. Прилично.
Лудо е. Јас сум познавач на овие места.
И слушнав некои не толку добри искрени повратни информации.
Ќе бидам искрен! Луѓето доаѓаат, ќе ја намирисаат смртта.
Влажни се, ти кажувам, доби лоши коментари надвор.
Овие лоши оценки, толку се неправедни!
Ја однесов жената горе, си го повредив грбот.
Не можев да сечам дрва. Немаше жешка вода, затоа добив неколку лоши критики.
Ова е мое мислење. Нема да му дадам на ова место повеќе од два.
Во ред, ќе ти кажам што. Ќе направам палачинки.
Две јајца, малку брашно во таа проклета чинија,
со мало парче цимет. -Знам.
Зглобот мора да е ваков. -Одлично.
Знаеш, толку си искусен за правење палачинки,
зошто не ги направиш сам?
Охо, охо, охо, не сум твој роб, човече.
Охо, охо, охо, никогаш не реков дека си.
Охо, рече. -Охо, не, не.
Сфатив! Охо! -Не, јас сфатив што е охо!
Јас го поседувам охо. -Јас го поседувам охо.
Реков, охо прв! -О, не!
Да правам палачинки? Тоа е охо!
Велиш јас мислам дека си роб? Тоа е охо!
Тоа е, нема да правам ништо охо!
Каква врска има тоа со роб? Не реков дека си роб.
Тоа му прави услуга некому.
Знаеш што беше ропството? Цел долг список проклети услуги.
Никогаш не сум помислил на тоа така, Џонси. -Да.
Кажи сфатена поента. Што велиш за тоа? -Не. Знаеш зошто?
Зошто? -Зашто ќе го повлечеш.
Не. -Не ти се допаѓа сфатена поента.
Ми се допаѓа сфатена поента. Просто не ми се допаѓа некој да ми ја земе.
Ќе си легнам. Да се одморам малку, човече.
Наспиј се добро. -О, да.
Џонси. -Те ценам, Лоренс!
Сврти десно по скалите. Немој лево. Тоа е мртвата соба.
Во ред.
Човече, овој душек е премногу мек!
Тоа е премногу лошо! -Охо!
О, не, не! Охо!
Не. Охо! -Охо јас...
Охо е мое! -Мое е охо!
Охо! -Не!
ПО ЕДЕН МЕСЕЦ...
Погледни. Вие сте просто апсолутно прекрасни.
Комбинација од флапџек, топли колачи, и палачинки. Џонси колачи.
Боже мој. -Да.
Што по ѓаволите?
Потопи се во тоа.
Што се случува овде? Среде ноќ е.
И ме разбуди со мирис на сланина.
Не може да обвинуваш сланина, меѓу најпрепознатливите мириси.
Можеш да намирисаш сланина низ кучешки измет. -Ова е подземна железница.
Да. -А што прават железниците?
Се движат. Мора да се вратиш во возот.
Врати се во возот!
Одлична концепција. Знаеш што? Многу размислував за тоа.
Решив да останам, да им помогнам на другите робови да се упатат кон север.
Знаеш, пред еден месец кога дојде тука,
едвај чекаше да одиш и да тапкаш на север.
Ќе тапкаше. Што се случи со тапкањето?
Тие се таму. Чекаат тапкање.
Сите прашуваат, каде е Џонси?
Подготвени сме за тапкање. -Да ти кажам нешто.
Татко ми секогаш ми велеше, газот нема да оди никаде.
Газот ќе е таму кога ќе стигнеш.
Џонси, знам колку си осетлив за зборот услуга,
но би било премногу да се побара, знаеш, да помогнеш малку?
Сакаш да робувам овде?
Не, само сакам да ми помогнеш.
Сериозен си? -Ти си сериозен?
Те молам да ги собуеш чевлите. Ропско е?
Тоа се робовски срања. -Добро, те молам да земеш свеќи.
Ако не е за мене, ропско.
Што ако ги делиме свеќите?
Ако си вклучен во тоа, тоа е ропско.
Не е! Тоа е услуга. -Да. Не, не е. Сакаш уште услуги?
Не е дозволено да прашаш црнец за услуги следните 400 години.
Точно е? -Точно така.
Знаеш што? Ова мириса страшно убаво.
Подобро седни и престани со сите тие жалби и глупости.
Би ми подал палачинки или тоа е ропско?
Ќе ти подадам...
Не зезаш? -Треба да ги пробаш колачите на Џонси.
Правиме голем напредок тука.
Мислам дека правиме голем напредок, Лоренс.
Има шанса да отвориш? -Роб.
Добровечер. -Не очекував никого.
Здраво.
Еј, г. Белец.
Мора да си еден од добрите. -Да.
Ормар и Отоман! Што? -Џонси!
Ајде сега.
Знаев дека си тука. -Не можат да ме фатат!
За ова ти зборував. Ормар и Отоман се тука!
Ормар и Отоман, да, да. Итан Ален? Да.
Да. -Да! Кај тргнавте?
Планиравме да ја поминеме ноќта и потоа да поминеме 28 долги км.
за утре да стигнам во куќа во Џоплин.
Да! Може да ја поминете ноќта. Секако. Да.
Фала. -Тибам! Останете колку што сакате.
Да земеме долг, долг одмор. -Навистина?
Да. Ова Џонси ви зборува. -Што?
Фала, Џонси. Фала. -Отоман.
Оди крени ги нозете.
Не мора да кажеш двапати. -Одете да јадете.
Слушаш, Отоман? -Јади. Одмори нозе.
Видете. Лоренс има уште три вакви мантии, човече.
Те разбирам. Не грижи се.
Бестрага, Џонси. Баш е влажно овде.
Ти реков. -Еј, Армоар.
Имам голема карпа пред шталата.
Мислев, да ми помогнете да ја преместам утре наутро.
Роб?
Да. Секако.
1903 Кити Хок, Северна Каролина
На 17 декември 1903 година, во Кити Хок, Северна Каролина,
американските пронаоѓачи Вилбур и Орвил Рајт го имаа
првиот контролиран лет на авион со мотор.
Авионот Рајт.
Летот траел 12 секунди и опфатил растојание од 120 стапки.
Еј, мора од некаде да се почне.
И со тоа браќата Рајт ја најавија ерата на летот.
Но имаше и трет брат Рајт,
кого историските книги го занемариле и со добра причина.
Бидете сигурни да е целиот авион. И исто така еден од нас.
Три, два, еден. -И потоа едно глупаво...
Ете го.
И уште една, навистина сериозно каде едноставно...
Орвил! Вилбур! -Точно. Да!
О, срање. Оди, оди! -Тргни се.
Оди, оди. Запали го. Вклучи го!
Што се случува?
Што правите? -Само што те чекавме тебе.
Не изгледаше така. -Не, не, не.
Мора да ја тестираме целата опрема дека работи
и сè е спремно за употреба.
И потоа, и ти си последниот елемент од равенката.
Навистина? -Да.
Бевте спремни да полетате, момци.
Не, нема доволно ветер. -Не.
Не би полетале без тебе.
Тоа се браќата Рајт.
Да. Влези. -Ајде, ајде.
Можеш да седнеш тука. -Тука?
Да. -Седни.
Во средината? -Да.
Точно на средина, другар. -Што?
Ова е ужасно.
Одлично е. -Ова воопшто не е удобно.
Можеш да се потпреш назад.
Не сакам средно седиште. На крајот.
Не, морам да довршам. -Тој мора да работи.
Морам да го вклучам моторот. Седи на средина.
Не можам на средина. Ме фаќа клаустрофобија.
Последно слободно седиште. -Зошто има средно седиште.
Зошто има едно седиште полошо од другите?
Уништуваш одличен изум.
Треба ова да е под твоето седиште.
За безбедност.
Што мислиш, безбедност? Седам на гајба со праски.
Секој рачен багаж треба да оди под седиштето.
Таму му е местото. -Зошто не го држам во скут?
Многу, многу е опасно.
Го дизајниравме чантата да се вклопи долу.
Добро. -Да, не во скут.
Знаеш? -Добро.
Среќни сте? -Да. Да. Изгледа добро.
Подготвени? Време е да одиме. -Се осеќам безбедно.
Се осеќам безбедно. Фала богу рачниот багаж е под седиштето.
Имаш слободни раце, ако нешто тргне наопаку.
Навистина можеш да се подготвиш.
Можеш да направиш едно од овие...
Или едно од овие. -Земи едно од нив.
И може едно од овие, односно, погледни ги рацете.
Во ред, разбирам. Ја сфатив поентата. Ја сфатив поентата.
Сега сме спремни за полетување. -Ја сфатив поентата.
Спремни? -Само морам да кажам, во ред?
Мислам, не сум глупав.
Знам дека се обидувавте да полетате без мене.
И, знаеш, Вилбур. -Да.
Ти го спасив животот, мислам најмалку ми должиш,
барем да ме чекаш. -Кога ми го спаси животот?
Се давеше и ти дадов весло. Ти го спасив животот.
Веројатно ќе успеев сам, но фала. -Не, немаше да успееш сам.
Плачеше, врескаше. -Не плачев.
Тоа беше вода од езерото. Не врескав.
Никогаш нема да го заборавам тој крик.
Беше срамно, јас...
Нема да заборавиш многу работи што измислуваш.
Мило ми е што сите сме тука да полетаме. Ќе биде одличен лет.
Да. -Има грицки овде?
Што? Не јадеше?
Дај му. -Да, доаѓам на авион.
Нема грицки?
Имам неколку кикирики.
Кикирики? Толку?
Тоа е циркуска храна. -Не! Пробај ги.
Мораме да полетаме пред да стане уште почудно.
Подготвени, господа? Ставете очила. -Добро.
Подготвени за одење. -Еве нè.
Контакт. -Контакт.
Контакт.
Еве нè. -Еве нè.
Во ред. Работи беспрекорно. Прекрасно.
Тоа е веројатно лошо.
Да, да, да. -Така е.
Што се случи? -Ќе го прекинам.
Каде е Колби? -Колби!
Момци. -О, еве го доаѓа.
Мислам дека е истата прачка. Фрливме прачка.
Ќе помине некое време, па само...
Колби е тука. Нашиот човек.
Тој е на тоа. Го има клучот. Не, мора да чекаме тука.
Мора да почекаме во авионот.
Не може со де-авион.
Што е де-авион? Никогаш не сум слушнал. -Тоа е спротивно на авион.
Мора да чекаме тука додека не се реши механичкиот проблем.
Де-авион? -Безбедноста на прво место.
Седиме на земја. Нема никаква безбедност во прашање.
Мора да чекам во авионот, без разлика колку време е потребно?
Да. -Што ако е пет часа?
Па чекаме пет часа.
Мора да седам на средина со никакви грицки и не правам ништо?
Да. -Пет часа? Дали си луд?
Ова е искуство со авион.
Лошо е! Најглупаво правило што некогаш сум го слушнал.
Верувај, за твоја безбедност е.
Само смести се удобно.
Знаеш што друго? Си го земам името од пронајдокот.
Орвил и Вилбур, можете да добиете.
Не сакам ништо со оваа машина.
Ќе зажалиш... -Ќе зажалиш за ова.
Не мислам така. -Ти велам, ќе зажалиш.
Инаку, имам нешто да ти замерам.
Сигурен сум. Што е, што сега?
Бев отсутен една недела, те замолив да ми ги вадиш растенијата.
Секако. -Се враќам дома...
Растенијата напредуваат.
И откривам дека си имал секс во мојата куќа.
Како дозна дека имал секс во твојата куќа?
Имаше докази за секс од африканските темјанушки. Така.
Не негирам. Не можам да имам секс во мојата куќа, жена ми е таму.
Некој мора има да има секс кај тебе.
Точно. -Знаеш, Вилбур, еби се.
О, момче. Смири се.
Ми даде лошо седиште исто како лошото седиште на твојата свадба.
Исто. Ме стави веднаш до кујната.
Секој келнер ме удираше и ме соборуваше на излегување.
Те ставив на масата за самци.
Бараше да сретнеш некоја
и те ставив до најзгодната дама таму.
Имаше едно око. Во ред? -Се случуваат работи.
Немаше превез за око. Беше како да ме седна до киклоп.
Седев од нејзината слепа страна
и насекаде ми истури супа од домати.
Зошто е нејзина вина? -Не е.
Ако има едно око но да носи превез за око.
Имај малку разбирање за други луѓе.
Можеше да ја поканиш на состанок. -На состанок?
Таа зборува за тебе цело време.
Зборува за мене? -Да.
Може кога ќе ја видиш, кажи ѝ да стави превез за око.
Знаеш што би било убаво да направиш?
Направи ѝ еден и кажи ѝ, те разбирам.
Ми звучи навредливо. -Би почнал со подарок.
Знае за превез за очи. Едноставно избира да не носи.
Тоа беше формален настан, немаше формален превез.
Тоа е проблемот.
Направи ѝ еден накитен. Може ќе го носи.
Нешто убаво. -Не е жена со лош изглед.
Тоа ти го кажувам.
Ќе ѝ го пратам анонимно по пошта.
И потоа обележи го следниот пат. -Да.
Стави белешка, убавина е во едното око на набљудувачот.
Ми се допаѓа тоа. Не е лошо. -Знаеш што?
Добро за нешто. Да. -Тоа е добро.
Ајде да полетаме. -Подготвени сте?
Колби, како сме? -О, имаме одобрување.
Имаме одобрување. -Еве сме.
Очила. -Еве нè.
Може. -И заврти го, Колби.
Контакт. -Со среќа!
Еве одиме! Во ред! -О, погледни го тоа.
О, ова ќе биде одлично.
Држете го стабилно!
Леле, функционира!
Не, не, не. Се премислив. Не сакам да одам!
Ми се гади. Ми се гади. Ќе повратам.
Еве. Еве. Искористи го тоа.
Каков прекрасен поглед!
Ќе умрам! Не, не, не! Не сакам да одам!
СЛОБОДА НА МИЛИОНИ!
Во 1950-те за време Студената војна меѓу Русија и Соединетите Американски Држави,
стравот од комунизмот беше насекаде.
Црвениот страв достигна врв кога републиканскиот сенатор Џо Мекарти
од Висконсин започна серија на високо објавени истраги
за наводно комунистичко навлегување од сите нивоа на власта.
Никој не се осмели да се плетка со Мекарти од страв да не е етикетиран како комунист.
Дури и американската армија беше под истрага,
што доведе до познатите армиско-Макартиеви сослушувања.
Џозеф Велч беше главен советник за Армијата,
и неговата конфронтација со Мекарти каде што тој познато праша,
немате осет за пристојност, господине? На крајот се сметаше за пресвртница
во ова жално поглавје на нашата историја.
Но според Мекарти, тој не бил единствен без осет за пристојност.
Со оглед на барањето на г. Велч мислам дека треба да му кажеме
дека има во адвокатската канцеларија еден млад човек по име Фишер
кој со години е дел од организација,
пред години и години, што е правен бедем на Комунистичката партија.
Да не го убиваме ова момче понатаму.
Немате ли осет за пристојност, господине?
Најпосле, немате ли никаков осет за пристојност?
Немам ли осет за пристојност? А што е со вас, г. Велч?
Те гледам како пиеш чаша вода без подметка,
оставајќи дамка на убава маса.
Па, кој нема осет за пристојност?
Во моја одбрана, ми е кажано дека на масата има фина епоксидна смола.
Исто така, мислам дека е многу стара маса.
Г. Велч, ќе кажам дека малку ви е грижа за оваа маса
како и за светоста на нашата демократија.
Инаку, ќе имате подметка како онаа што ја донесов од дома.
Денес патувавте тука со своја подметка?
Да, точно, затоа што го почитувам дрвото.
Проблемот е што остави дамка. Продолжуваш да оставаш дамки.
И можам да кажам кој друг остава дамки, комунистите оставаат прстенести дамки.
Ајде. -Комунистите не се грижат за масата.
Комунистите немаат почит кон дрвото. -Потребен е цитат.
И ќе ти кажам кој друг нема пристојност.
Сенатор Симингтон? -Да?
Дојде кај мене пред неколку недели и не си ги избриша нозете на бришачот.
А одел по кал. Дали е тоа пристојно? -Како воопшто можеше да знаеш?
Кога те најдов, не ме слушна.
Беше во твојата работна соба од другата страна на куќата.
Мојот слух е исто толку фино наштиман за бришење,
како што е инфилтрацијата на комунистите во Стејт Департментот.
И ќе кажам кој друг не ги брише нозете.
Не кажувај го тоа. -Комунистите не си ги бришат нозете.
Не сум видел комунист да брише нозе. -Добро. Еве почнуваме.
Не може да најдете бришачи со добредојде во Советскиот Сојуз.
Карл Маркс следеше траги во калта.
Енгелс пишуваше за тоа. Мојата домаќинка е од Романија.
Таа сама ми кажа. Нема бришачи во сателитските земји.
Побегнала оти нема бришачи пред врата? -И кој би можел да ја обвини?
Зборувајќи за непристојност, сенаторот Берд не може да дојде на мојата скара
оти е роденден на ќерка му.
Испадна дека ќерка му има 28 години.
Татко не смее да помине посебен ден со неговата ќерка?
Не на 28 г. Што ќе прават, сенаторе Манд? Ќе одат во зоолошка градина?
Ќе им ги бојат лицата? Ќе јаваат пони? Ќе купат сладолед?
Ви велам, господа, на тоа му фали пристојност.
И патем, ако можам да продолжам, заедничко одење
во тоалетот на Сенатот, потврди дека сенаторот Дирксен
не користи сапун кога ги мие рацете.
Можам да ви кажам кој друг не користи сапун.
Ако треба да претпоставам... -Комунистите.
Комунистите. -Погоди.
Мојата романска домаќинка Ленка ми раскажа сè за комунистите,
не носат облека дома.
Тие немаат срам, немаат скромност.
Повремено таа шета низ куќата без облека.
Добро. -И морам да ја потсетам
дека таа е во Америка и ние тука носиме облека.
Сакате уште непристојност?
Комитетот за начини и средства отиде во Олд Ебит на ручек минатата недела,
и сенаторот Потер презеде врз себе да нарача за целата маса
како да е претседавач.
Дали тој збор кажува некому? Можам да ви кажам друг претседавач.
Неговото име е Никита Хрушчов,
и тој е претседавач на комунистичката партија во Советскиот Сојуз.
Никој не можеше да реши.
Да не нарачав, сè уште ќе го јадевме тој ручек.
Не добив ништо што ми се допадна. Тој нарача риба.
Одвратен, ужасен, смрдлив паламид.
Беше нешто посебно. Беше високо препорачан.
Да, препорачливо од келнер кој носеше многу црвена кошула.
Сега го кодираме комунизмот со бои? -Навистина.
Па, што е Дедо Мраз, господине?
Се сомневам во Дедо Мраз кој ги подарува сите тие подароци,
оди од куќа до куќа, собира информации
и ги користи против пристојни Американци.
Луд е.
Се чини сè што не ти се допаѓа може да се спореди со злото на комунизмот.
Не ми се допаѓа особено кога мојот сосед дозволува
нивното куче да се олесни во мојот двор.
Не мислам дека е комунистичко куче.
Ова не е за смеење. Работиме многу важна работа.
И плус, го видов сенаторот Потер лично зеде една шака ментол бонбони
во ресторан од чинија кај благајната.
Постои систем на почести, сенаторе.
Ментолките не беа исклучиво за мене. Ги споделувам со персоналот.
Забодување на таа голема, валкана шепа во неколку ментол бонбони
не е нешто што ресторанот го охрабрува.
Сенаторе Потер, дали беа посебно завиткани ментол бонбоните?
Немаше завиткување, само по себе, но ги измив рацете. За разлика од Дирксен.
Го праша благајникот дали може да земеш една шака ментолки?
Тоа се подразбира. -Не се подразбира.
Тоа е една ментолка по човек.
Една ментолка по човек. Една ментолка по човек.
Никој не скандира. -Никој не скандира со тебе.
Никој не скандира. -Не.
Сенаторе Потер.
Мислам дека не треба да ти кажам, ако беше во Москва,
ќе беше во затвор за пречекорување на распределениот износ ментолки.
Ќе ти ги отсечат рацете. Ќе ти ги отсечат прстите на нозете.
Ќе ти ги отсечат нозете. Ќе останеш како трупец.
Некој што треба да се види во циркус. Да го оставиме на тоа.
Дали некој друг има проблем по сево ова?
Не!
Го претставив сенаторот Килгор и конгресменот Саливан,
следното што знам е дека ќе имаат бејзбол натпревар без мене.
Тоа не е пристојно. -Па што?
Не се познаваат доволно добро да одат сами
без да ме вклучат мене.
Јас сум катализаторот. Јас сум лепилото.
Намерно ме исклучија, но никој не открива измами како Тејл Ганер Џо.
Можеби имале разговор за работа што не те вклучуваше тебе?
Да. Како соборување на владата на Соединетите Американски Држави.
Ама ајде. Аман!
Иронијата е што тие го направија тоа на бејзбол натпревар,
најамериканската од сите активности, каде си слободен да извикуваш работи
како, еј, удирачу, смрдиш! Не вредиш! Оди бестрага! Цркни!
Пробајте да го кажете тоа во Москва и да видите што ќе се случи.
И вие велите, г. Велч, дека јас немам пристојност.
Исто така, јас би рекол само, сфати ја пораката.
Твојата порака не е прифатена.
Случајно сум извор на забава и бескрајна смеа.
И сакаш да знаеш кој друг нема обична пристојност?
Не баш. -Секогаш кога дебел човек јаде
нешто полуздраво, и никогаш не молчи за тоа.
Јадев салата за ручек. Не ме слушате како врескам за тоа.
Глупав. -Се потшишав минатата недела.
Никој не рече уа. Признавате фризура, тоа е пристојно нешто што се прави.
А сенаторот Голдвотер, со притискање на копчето за лифт
нема да го натера да дојде побрзо.
И до сите оженети мажи таму
кои постојано се фалат за секс со вашите жени, голема работа.
Зборувате за тоа како да е некое големо достигнување.
Па што? Јадно е.
Постојано имам секс со жена ми, во многу различни позиции,
од кои некои се доста понижувачки.
И таа прави сè што сакам. Многу костими.
Но јас не одам наоколу да дрдорам за тоа.
Сенаторе, свесен сте дека ова се емитува на телевизија и вашата сопруга
сигурно гледа.
О, боже мој...
Не, не, не, не. Се шегувам. Се шегувам, се шегувам!
Во ред... јас, душо! Џини! Знаеш што мислам за тебе.
Не мислев на ништо од тоа. Сѐ беше шега. Сѐ е за ефект.
Знаеш, воопшто не ми е гајле за комунизмот.
Душо, не лути ми се, те молам. Не сакав ништо да кажам.
Едноставно се возбудив. Знаеш како ми паѓа на памет.
Џини, многу ми е жал! Многу ми е жал!
Превод: Милка Ристовска