ŻYCIE, LARRY I POGOŃ ZA NIESZCZĘŚCIEM PRAWIE HISTORIA AMERYKI
Jest rok 1773, a w trzynastu koloniach panuje zamęt.
Patrick Henry wygłasza przemówienie w Wirginii.
"Żadnych podatków bez prawa głosu".
W akcie protestu przeciw monarchii,
koloniści przebrani za rdzennych Amerykanów
wrzucają 342 skrzynie herbaty do Boston Harbor.
Skąd nazwa "Herbatka bostońska".
Ci purytanie działają mi na nerwy.
Trzymałem się z żoną za ręce,
a koleś krzyknął: "Nie chcemy na to patrzeć!".
- Miał rację. - Może tak.
- Ludzie z Mayflower. - Co się dzieje?
Protestują.
Wrzucają herbatę do wody, taka herbatka.
Herbatka.
No proszę. Fajny pomysł.
- To Michael Finney? - Owszem.
Niezła impreza!
Dziwne. Nic nie mówił o herbatce.
- Mówili o niej wczoraj u Zachariaha. - Byłeś tam?
Mnie nie zaprosili.
- Przegapiłem herbatkę? - Co mam powiedzieć?
- Wiedziałeś o tym? - Powiedzmy.
Powiedzmy?
Potrzymaj.
Do roboty!
Finney!
Co tu się dzieje?
- Cześć, Larry. Nic takiego. - Nic?
- Co u naszego ulubionego bednarza? - Co robicie?
Zanim coś powiesz - to spontaniczny, symboliczny protest.
- Urządzasz herbatkę? - To nie herbatka.
Tak wygląda.
Podatki są za wysokie.
To sygnał dla Brytyjczyków. Pomysł z ostatniej chwili.
Rozmawialiście o tym wczoraj.
Nie wiem, skąd wiesz, ale to był tylko zalążek pomysłu.
Widziałem cię dwa dni temu.
Nie mówiłeś ani o herbatce, ani o Zachariahu.
Mam ci mówić o wszystkim? Dziś byłem u szewca, chciałeś iść?
Coś mataczysz.
Imprezujemy czy nie?
- To nie impreza! - Samuel Cooper?
Myślałem, że wyjechałeś z miasta.
- I Joseph Warren? - Cześć, Larry.
Wczoraj sprzedałem ci beczkę, nic nie mówiłeś.
Zapomniałem.
Zaprosiłeś ich, a mnie nie?
Zaproszę cię następnym razem.
Nie będzie następnego razu.
- Popierasz naszą sprawę? - Wątpisz w to?
Nosisz czerwony kubrak
w tym samym odcieniu, co brytyjscy żołnierze.
To prezent od żony. Aksamit.
- Dotykałeś kiedyś? - Kiepsko to wygląda.
- Ubierasz się jak wróg. - To tylko czerwony kubrak.
Nie możemy już nosić czerwieni? To koniec? Czerwień jest wykluczona?
- To nasi ciemiężcy. - Skancelowaliśmy czerwień?
Czerwony kubrak to teraz kiepski pomysł.
- Świetnie bym się tu sprawdził. - Lubisz herbatę?
Nie, wolę kawę.
Tym bardziej powinieneś mnie zaprosić.
Teraz herbatę wyrzucają jej miłośnicy. Ja bym to robił z większym zapałem.
Zapamiętam na następny raz.
I te przebrania?
- To największy zawód. - Przebrania?
- Kolejny powód, by mnie zaprosić. - Jak to?
Uwielbiam się przebierać.
Można zachowywać się jak dupek i nikt nie wie, że to ty.
Wiem, jak się zachowujesz na imprezach.
- W przebraniu. - Tak.
Nie mów, że nie zaprosiłeś mnie przez kubrak.
Nie zaprosiłem cię, bo psujesz każdą imprezę.
Żartujesz?
Zawsze się do kogoś przypieprzasz o coś debilnego.
Jestem duszą towarzystwa!
Ostatnio w kółko gadałeś o butach.
Teraz każdy but pasuje na obie stopy.
Mówiłeś: "Powinniśmy mieć prawe i lewe buty". Co to za bzdury?
Widziałeś kiedyś stopę?
I jeszcze ciągle nawijasz o Indiankach.
Czy pociągają mnie Irokezki? Owszem.
To zbrodnia?
Czy całowałem się kiedyś z Irokezką? Owszem.
- Cudowne przeżycie. - Gratuluję.
- Gdybyś się kiedykolwiek całował z... - Całowałem się.
- Ściemniasz! - Mam dziewczynę Irokezkę.
- Gdzie? - W Kanadzie. Nie znasz jej.
Nie znasz żadnej Irokezki.
Ty tylko się na nie gapisz.
Idź sprzedawać beczki. Wypierdalaj.
- Dlatego chcesz tu być? - Nie.
Nie daj się zwieść pióropuszom.
Nie ma tu kobiet. Dlatego cię nie zaprosiłem.
- Daj mi wejść. - Wstęp tylko dla gangu.
Chcę być w gangu.
Nie jesteś, nie powinieneś wchodzić.
Dałem ci beczkę za darmo, fiucie!
- Chłopaki, koniec herbatki. - Co?
- Larry wszystko zjebał. - Jest masa herbaty.
- Larry zepsuł nastrój. - Brawo.
- Nieprawda. - Dzięki.
Wyglądacie jak idioci z tymi piórami. Debile.
Mam wierzyć, że jesteście Indianami? Co za rozczarowanie.
- Widzimy się w tawernie. - Żegnaj, Thompson.
Zdechnij, Slaughter!
- Beczka przeciekała. - Bzdura.
- Ale z ciebie Indianin, Gilliam! - Dzięki.
Jutro będę u szewca, chcesz iść? Mam cię uprzedzić?
Wejdę tam i sobie powrzucam.
Baw się dobrze.
- Powrzucam sobie. - Jesteś w tym dobry.
Patrzcie na mistrza!
Nie chcę być w waszym gangu! Założę własny!
Nie będziemy się przebierać za Indian. Pokażę wam.
Patrzcie na mnie!
Ty! Co robisz?
- To nie moja herbata. - To herbata Jego Wysokości!
To herbata Finneya.
- Urządził tu herbatkę. - Nie znam go.
Krzyczy coś o gangach i nienawiści do herbaty.
To pomyłka! On kłamie!
To herbatka Finneya! Nawet mnie nie zaprosił!
Jego aresztujcie!
Mam kubrak taki jak wy!
Od kiedy istniało niewolnictwo, niewolnicy próbowali uciekać.
Wielu użyło Kolei Podziemnej.
To była sieć ludzi, tras i miejsc
oferujących schronienie i pomoc ludziom z Południa.
Podróż na Północ była przerażająca i niebezpieczna.
Ale mało kto myśli o wyrzeczeniach gospodarza.
Trudno mieszkać z własną rodziną, a tym bardziej z kimś obcym.
Proszę.
Udało się. Nikt mnie nie śledził.
Witaj. Obyś poczuł się tu bezpiecznie.
- Jestem Jonesey. - Lawrence.
Jestem prawie wolny. Wciąż uciekam, ale zmierzam na północ.
- Jutro przekroczysz granicę. - Świetnie.
- Jak podróż? - Ciężka.
Goniły mnie psy.
- Siedziałem pod wodą 15 minut. - Piętnaście?
Oddychałem przez słomkę. Słyszałem szczekanie psów.
- Biedaku. - Nie mogłem powiedzieć "morda".
Musiałem sobie przypominać, żeby nic nie mówić.
Mnie kiedyś gonił kozioł.
Uwziął się na mnie.
- Musiałem skakać przez płot. - To nie to samo.
Walczyłem o życie pod wodą, próbując nie powiedzieć: "morda, psie!".
Chciałem się podzielić doświadczeniem. Nie porównuję się.
To zwierzę gospodarskie. Skułby cię w łańcuchy?
Powiedziałby "Wracaj na pole"?
- Masz rację. - No myślę.
- Racja. - Moja.
- Przyznaję ci rację. - Racja była moja.
Przecież powiedziałem.
Nic mi nie odbierzesz. Racja jest moja.
Racja. Nieważne.
Chcę już zacząć zaliczać północne dupeczki.
Mieszkałem na Północy. Niewiele zaliczałem, ale to ja.
Ja jestem do tego stworzony.
- Rozejrzyjmy się. - No cóż...
Obejrzyjmy tę kryjówkę.
To salon. Wygodny.
- Będę szczery. - Śmiało.
- Czuć tu pleśnią. - Co?
Pleśnią. Powinieneś uprzedzić.
- Serio? - Panuje tu wilgoć.
- Wilgoć? - I pleśń.
Nikt jeszcze nie narzekał na wilgoć.
Biali są wilgotni.
Biali są wilgotni? To twoja opinia?
Jesteście mokrymi ludźmi.
Z całym szacunkiem, siedziałeś kwadrans pod wodą.
To nie ten dom, to ty. Ty jesteś mokry.
To było trzy dni temu. Jestem suchy.
Ta wilgoć z tobą została.
- Wypierasz się wilgoci. - Ty się wypierasz.
- Nie mam wilgoci. - To twoje zdanie.
Kiedy tu wszedłem, zmoczyłem się na nowo.
Od razu to poczułem.
Czuję tu też duchy.
- Ktoś zmarł na tej kanapie? - Nie.
- Czuję na niej śmierć. - Leżała na niej chora,
- ale zmarła na górze. - Czy spleśniała,
- przechodząc w zaświaty? - Nie spleśniała.
Dam ci radę:
Gdy ktoś umiera na kanapie, obróć poduchę.
- Racja. - Moja.
- Znowu zaczynasz? - Mówię tylko, że...
- Ja miałem rację. - Ja ci ją przyznałem.
- Już była moja. - Zacznijmy od początku.
Przyznajmy, że obaj jesteśmy spleśniali.
Byłeś pod wodą przez kwadrans...
- Ktoś zmarł na kanapie. - Ona zmarła na górze.
Była bliska śmierci. Umarła na górze.
Ale tu była umierająca.
Jeśli czujesz się tu niekomfortowo i wyczuwasz złe duchy,
wyjdź.
Bywało gorzej.
W poprzednim miejscu mieli fotel i małe krzesełko.
Można było położyć na nim nogi.
To otomana.
Kumpel nazywa się Otoman.
Nie wiedziałem, że właściciel nazwał go na cześć mebla.
Miał obsesję na punkcie wystroju wnętrz.
Nazywał niewolników jak meble?
Innego nazwał Szyfonier. To wielki sukinsyn.
Powalony białas z tego Zara Home’a.
Ciekawe skąd ta fiksacja?
- Może śniadanie? - Co?
- Śniadanie. Jemy? - Co z nim?
- Mamy coś? - Mam śniadanie.
- To ta zmarła? To ona? - Owszem.
- Pech. Zaliczałeś ją? - Nie chciała mnie.
A i tak o nią dbałem.
Mogła w ramach wdzięczności pozwolić ci possać cycka.
"Dziękuję, że się mną zajmujesz".
- To by wystarczyło. - Wiem.
- Masz naleśniki? - Tylko kaszkę.
Pewnie mokra.
- Mokra papka. - Owszem.
Jestem koneserem tych miejsc i słyszałem o tym domu kiepskie opinie.
Ludzie czują tu śmierć. Wilgoć.
Masz złe recenzje.
To niesprawiedliwe. Wniosłem ją na górę, nadwyrężyłem plecy.
Nie mogłem rąbać drewna, nie było ciepłej wody.
Stąd te recenzje.
Ja daję dwie gwiazdki.
Wiesz co? Zrobię naleśniki.
- Dwa jajka, mąka i cynamon. - Wiem, jak je zrobić.
- Mieszasz tak. - Skoro się na tym znasz,
może sam je zrób?
Hola, hola!
- Nie jestem niewolnikiem. - Hola, hola!
- Nie mówię, że jesteś. - Nie?
- Hola! - Moje hola!
- Moje! - To moje hola.
Moje!
- Mam zrobić naleśniki? Hola! - Mam cię za niewolnika? Hola?
Nic nie zrobię!
Co to ma wspólnego z niewolnictwem?
To tylko przysługa.
Niewolnictwo to długa lista pieprzonych przysług.
Nie pomyślałem o tym.
Przyznaj mi rację.
Nie. Bo zawsze się wkurzasz.
- Nie. - Wkurzasz się.
Nie chcę, żeby ktoś mi ją odbierał.
Idę spać. Muszę odpocząć.
- Śpij dobrze. - Wielkie dzięki!
Na górze w prawo. Na lewo jest pokój zmarłej.
Za miękki materac!
Masz, kurwa, pecha!
- Hola! - Hola, hola!
- Nie, hola! Moje hola! - Moje hola!
- Moje! - Nie, moje!
- Moje! - A moje!
MIESIĄC PÓŹNIEJ
No proszę. Piękny.
Boże...
Co jest?
Namocz się.
Jest środek nocy!
Obudziłeś mnie zapachem bekonu.
To najbardziej rozpoznawalny zapach świata.
Czuć go nawet przez psie gówno.
To Kolej Podziemna.
Kolej się porusza.
Wracaj do pociągu.
- Wracaj do pociągu! - Dużo o tym myślałem.
Postanowiłem zostać, pomóc innym urządzić się na Północy.
Miesiąc temu nie mogłeś się doczekać,
żeby zacząć zaliczać.
Co z zaliczaniem?
Czekają na to.
Myślą: "Gdzie Jonesy? Czekamy!".
Mój tata zawsze mawiał:
"Dupeczka nie ucieknie. Będzie tam, gdy tylko dotrzesz".
Wiem, jak wrażliwy jesteś na słowo "przysługa",
ale mógłbym cię prosić o pomoc?
- Mam robić za niewolnika? - Nie, chcę, żebyś pomógł.
- Mówisz serio? - A ty?
- Proszę, żebyś zdjął buty.
- To niewolnictwo? - Owszem.
- A żebyś przyniósł świece? - Jeśli nie dla mnie, to tak.
- A jeśli dzielimy świece? - Jeśli ty ich używasz, tak.
- To przysługa! - Nie.
Nie możesz oprosić czarnego o przysługę
przez następne 400 lat.
- A tak? - Tak.
Wiesz co? Ładnie to pachnie.
Siadaj i przestań narzekać.
Podasz naleśniki czy to niewolnictwo?
- Podam. Musisz spróbować. - Żartujesz!
- Robimy progres. - Owszem.
Spójrz!
- Otworzysz? - Niewolnik?
- Dobry wieczór. - Nie spodziewałem się gości.
Jest pan jednym z tych dobrych białych?
Szyfonier! Otoman! Nie wierzę!
Znaleźliśmy cię!
O nich ci mówiłem.
- Szyfonier i Otoman! - Pamiętam.
Zara Home?
Dokąd zmierzacie?
Planowaliśmy tu przenocować, a jutro przejść 18 mil do domu w Joplin.
- Możecie tu zostać. - Dzięki.
Zostańcie, ile chcecie.
- Zróbcie sobie wakacje. - Serio?
- Wiadomo. - Dzięki.
- Otoman, połóż na sobie stopy. - Tak jest.
Idź jeść. Nogi do góry.
No proszę.
Lawrence ma jeszcze trzy takie szlafroki.
- Wilgotno tu. - Mówiłem.
Szyfonier? Mam wielki kamień przed stodołą.
Pomożesz mi go przesunąć?
Niewolnik?
No tak...
17 grudnia 1903 roku w Kitty Hawk w Karolinie Północnej
amerykańscy wynalazcy Wilbur i Orville Wright
zrealizowali pierwszy kontrolowany lot samolotem.
Trwał 12 sekund, a pokonany dystans wynosił 36 metrów.
Od czegoś trzeba zacząć.
Tak bracia Wright zapoczątkowali erę lotnictwa.
Ale był też trzeci brat Wright, o którym nie wspominają książki.
I słusznie.
Tylko żeby się zmieścił cały samolot.
I jedno zwariowane.
A teraz poważne.
Orville! Wilbur!
Cholera. Idź! Odpalamy.
Co jest? Co robicie?
Czekaliśmy na ciebie.
- Czyżby? - Serio.
Musieliśmy sprawdzić sprzęt. Wszystko gotowe.
Brakowało tylko ciebie.
- Chcieliście wystartować. - Za mały wiatr.
Nie odlecielibyśmy bez ciebie. Jesteśmy braćmi Wright.
Wsiadaj.
- Usiądź tutaj. - Tu?
- W środku? - Zgadza się.
- Straszne. - Będzie super.
- Niewygodnie mi. - Możesz się oprzeć.
- Chcę usiąść z boku. - Muszę mieć dostęp.
- Ja też. Siedź w środku. - Jak mamy odlecieć?
- Mam klaustrofobię. - To jedyne wolne miejsce.
Po co istnieje? Jest dużo gorsze od innych.
Psujecie świetny wynalazek.
- Połóż pod siedzeniem. - Bo?
- Dla bezpieczeństwa. - Siedzę na skrzynce.
- Bagaż chowamy pod siedzeniem. - To jego miejsce.
- Nie mogę trzymać? - To niebezpieczne.
- Jest tam miejsce na torbę. - Dobra. Już.
- Zadowoleni? - Ja tak.
- Czas lecieć. - Czuję się tak bezpiecznie.
- Dobrze, że bagaż jest pod siedzeniem! - Teraz masz wolne ręce.
- Możesz się złapać. - Na przykład tak.
Albo tak.
Albo jakoś tak.
Już rozumiem.
Gotowi do startu.
Nie jestem głupi. Próbowaliście odlecieć beze mnie.
A uratowałem ci życie.
- Powinieneś na mnie poczekać. - O czym ty mówisz?
Tonąłeś, a ja podałem ci wiosło.
- Sam bym dopłynął, ale dzięki. - Nie dopłynąłbyś. Płakałeś.
Nie płakałem. To była woda z jeziora.
Nie zapomnę tego krzyku. Żenada.
Nie zapomnisz wielu rzeczy, bo zmyślasz.
Cieszę się, że jesteśmy gotowi. To będzie świetny lot.
- Jakieś przekąski? - Nie jadłeś?
- Daj mu coś. - W samolocie nie ma przekąsek?
- Daj mu cokolwiek. - Mam orzeszki.
- Tylko? Jak w cyrku. - Spróbuj.
Lećmy, zanim zrobi się dziwniej.
Gotowi? Włóżmy gogle.
- Gotowi? - Gotowi!
- Kontakt! - Kontakt!
Ruszamy!
Działa jak marzenie. Pięknie.
Jest źle!
Wyłączę.
- Gdzie Colby? - Cześć.
- To chyba korbowód. - Już patrzę.
Chwilę to potrwa.
Zaraz to naprawi.
- Musimy poczekać tutaj. - Co?
- Nie opuszczaj samolotu. - Co? Zgrywasz się?
- Takie zasady. - Musimy poczekać, aż naprawią usterkę.
Chodzi o bezpieczeństwo.
Stoimy na ziemi. Jakie bezpieczeństwo?
Mam czekać w samolocie?
- A jeśli to potrwa pięć godzin? - Poczekamy.
Mam siedzieć w środku z gównianymi przekąskami?
Oszaleliście.
- To właśnie latanie. - Beznadzieja!
Idiotyczna zasada.
To dla bezpieczeństwa. Rozsiądź się.
Nie chcę tego firmować moim imieniem.
- Wycofuję się. Jest wasz. - Będziesz żałować.
Nie sądzę.
- Zresztą mam do ciebie żal. - Z pewnością.
- O co znowu? - Wyjechałem na tydzień.
- Miałeś podlewać kwiatki. - Tak.
- Wracam... - Kwiatki żyją.
I odkryłem, że uprawiałeś seks w moim domu.
Skąd wiesz?
Zostawił dowody przy fiołkach afrykańskich.
W domu nie mogę, moja żona tam jest.
- Ktoś musi uprawiać u ciebie seks. - Właśnie.
- Wiesz co, pierdol się. - Ty się pierdol.
Spokojnie.
Dałeś mi kiepskie miejsce, jak na swoim weselu.
Posadziłeś mnie przy kuchni. Potrącał mnie kelner, wychodząc.
To był stolik dla singli.
Posadziłem cię przy najładniejszej kobiecie.
- Miała jedno oko. - Zdarza się.
Nie nosiła opaski. Jakbym siedział obok cyklopa.
Wylała na mnie zupę pomidorową.
- To jej wina? - Powinna nosić opaskę.
Pomyśleć o innych ludziach.
- Mogłeś się z nią umówić. - Umówić?
- Często o tobie wspomina. - O mnie?
Kiedy ją zobaczysz, powiedz, żeby założyła opaskę.
Mógłbyś uszyć jej opaskę w prezencie.
- To obraźliwe. - Danie prezentu?
Wie o opaskach. Specjalnie ich nie nosi.
To było wesele, nie miała odpowiedniej opaski.
- Zrób jej taką z dżetami. - Coś ładnego.
- Jest dość przystojna. - Wiem.
- Wyślę ją anonimowo. - Skomplementuj następnym razem.
W liściku napisz: "Oko jest zwierciadłem duszy".
Pięknie. Świetnie ujęte.
- Przydaję się. - Niezłe.
- Lećmy. - Gotowi?
Colby, jak tam?
- Kciuk w górę! - Gotowe.
- Gogle. - W drogę.
Kręć, Colby!
Powodzenia!
Będzie super!
Zmieniłem zdanie! Nie chcę lecieć.
Zwymiotuję.
Użyj tego.
Piękny widok.
Umrę! Nie chcę lecieć!
W latach 50., podczas zimnej wojny,
w Stanach panował strach przed komunizmem.
Histeria osiągnęła apogeum, gdy republikański senator Joe McCarthy
rozpoczął serię szeroko nagłaśnianych śledztw
dotyczących rzekomej infiltracji komunistów w amerykańskim rządzie.
Nikt nie odważył się otwarcie przeciwstawić McCarthy’emu.
Nawet armia znalazła się pod lupą, co doprowadziło do słynnych przesłuchań.
Radcą prawnym wojska był Joseph Welch.
Zasłynął on pytaniem:
"Nie ma pan żadnych skrupułów?".
Dla wielu Amerykanów był to punkt zwrotny.
Ale według McCarthy’ego wiele osób nie miało skrupułów.
Spełniając prośbę pana Welcha, informuję go,
że ma w swojej kancelarii młodego człowieka o nazwisku Fisher,
który przez wiele lat był częścią organizacji,
która wspierała partię komunistyczną.
Nie niszczmy dłużej tego człowieka.
Nie ma pan żadnych skrupułów?
Naprawdę nie ma pan żadnych skrupułów?
Ja nie mam skrupułów? A pan?
Widzę, że nie używa pan podstawki
i zostawia ślady na tym pięknym stole. Kto tu nie ma skrupułów?
Powiedziano mi, że stół został polakierowany.
To bardzo stary stół.
Nie dba pan o ten stół,
tak jak nie dba o naszą demokrację.
Inaczej przyniósłby pan podstawkę z domu, jak ja.
Przyniósł pan własną podstawkę?
Zgadza się, bo szanuję drewno.
Zostawił pan ślad i zostawia kolejne.
Wie pan, kto jeszcze je zostawia?
Komuniści!
Nie dbają o stoły, nie szanują drewna.
Źródło?
Wie pan, kto jeszcze nie ma skrupułów? Senatorze Symington?
Przyszedł pan do mnie
i nie wytarł butów na wycieraczce.
Wniósł pan błoto. To przyzwoite?
Nie mógł pan tego słyszeć. Był pan wtedy w gabinecie.
Jestem wyczulony na wycieranie
tak jak na infiltrację komunistów w departamencie stanu.
Wie pan, kto jeszcze nie wyciera butów?
- Chyba nie komuniści. - Komuniści!
- Nie widziałem, by któryś wycierał buty. - Stara śpiewka.
W ZSRR nie ma wycieraczek.
Karol Marks wnosił błoto. Engels o tym pisał.
Moja gospodyni jest z Rumunii i mówiła, że w bloku wschodnim nie ma wycieraczek.
- Uciekła z powodu braku wycieraczek? - Kto by ją winił?
Wracając do skrupułów,
senator Byrd nie mógł przyjść do mnie na grilla,
bo miał urodziny córki.
Jego córka ma 28 lat.
Ojciec nie może spędzić urodzin z córką?
Nie z 28-letnią.
Co będą robić? Pójdą do zoo?
Pomalują sobie twarze? Pojeżdżą na kucykach?
Gdzie tu przyzwoitość?
Kontynuując, wspólne wizyty w senackiej toalecie
potwierdziły, że senator Dirkson nie używa mydła do mycia rąk.
- Wiecie, kto jeszcze nie go używa? - Domyślam się.
- Komuniści? - Właśnie.
Moja rumuńska gospodyni wszystko mi o nich opowiedziała.
Nie noszą ubrań w domach. Nie mają żadnego wstydu.
Czasem chodzi po domu nago i muszę jej przypominać,
że jest w Ameryce, a tu nosimy ubrania.
Mało wam braku skrupułów?
Członkowie komisji budżetowej byli na obiedzie
i senator Potter zamówił dla całego stołu,
jakby był przewodniczącym.
Kogoś wam to przypomina?
Może Nikitę Chruszczowa,
przewodniczącego Rady Ministrów ZSRR?
Nie mogli się zdecydować.
Wciąż byśmy tam siedzieli.
Nie dostałem nic, co lubię.
Zamówił rybę. Ohydnego, śmierdzącego halibuta.
To było danie dnia.
Polecane przez kelnera
w bardzo czerwonej koszuli.
- Kolorom też przypisujemy komunizm? - Owszem.
- Co ze Świętym Mikołajem? - Jest podejrzany.
W końcu rozdaje prezenty, chodzi od domu do domu
i zbiera informacje o porządnych Amerykanach.
To świr.
Wszystko, czego pan nie lubi, to komunizm.
Nie lubię, gdy pies sąsiadów załatwia się na moim podwórku,
ale nie myślę, że jest komunistą.
To nie żarty. Wykonujemy ważną pracę.
Senator Potter wziął garść miętówek
z miski przy kasie.
To wbrew zasadom.
Nie były tylko dla mnie. Dałem je pracownikom.
Restauracja nie zachęca do pakowania brudnej łapy do miętówek.
Czy były pakowane osobno?
Nie, ale myłem ręce. W przeciwieństwie do Dirksena.
Spytał pan kasjera, czy może wziąć garść?
- To dorozumiane. - Nie, to jedna miętówka na osobę.
Jedna na osobę!
- Nikt nie skanduje. - Nikt nie będzie skandować.
Nie muszę panu mówić,
że w Moskwie trafiłby pan do więzienia za przekroczenie przydziału miętówek.
Odrąbaliby panu ręce. I palce u nóg.
I nogi.
Zostałby z pana kadłubek. Cyrkowy dziwoląg.
I tyle!
- Ktoś jeszcze przestaje to rozumieć? - Nie!
Przedstawiłem senatora Kilgore’a Sullivanowi,
a teraz idą na mecz baseballu beze mnie. Gdzie ich skrupuły?
W czym problem?
Nie znają się na tyle, żeby chodzić gdzieś beze mnie.
Ja jestem spoiwem.
Celowo mnie wykluczyli,
ale Strzelec Joe wywęszy każde matactwo.
Może chcieli omówić coś, co pana nie dotyczy?
Tak, obalenie rządu Stanów Zjednoczonych.
Robili to na meczu baseballu, najbardziej amerykańskiego ze sportów,
gdzie można krzyczeć rzeczy takie jak:
"Pałkarzu, jesteś do bani!
Idź do diabła! Zdechnij!".
Spróbujcie tak powiedzieć w Moskwie!
A pan mówi, że ja nie mam skrupułów?
Może to dla pana wskazówka.
Nie sądzę.
Jestem duszą towarzystwa i beczką śmiechu.
- Kto jeszcze nie ma skrupułów? - Nieważne.
Gdy ktoś gruby zje coś zdrowego, wciąż o tym mówi.
- Zjadłem sałatkę, a się nie chwalę. - Idiotyzm!
Byłem u fryzjera. Nikt nic nie powiedział.
Powinno się skomplementować nową fryzurę.
Senatorze Goldwater, wciskanie guzika przy windzie niczego nie przyspieszy.
A żonaci, którzy chwalą się seksem z żonami?
Wielkie mi co. Co to za osiągnięcie?
Żałosne.
Ciągle uprawiam seks z żoną,
w różnych pozycjach, często dość upokarzających.
Robi wszystko, co jej każę. Przebiera się.
Ale o tym nie opowiadam.
Wie pan, że transmituje to telewizja i pańska żona na pewno nas ogląda.
Żartowałem!
Skarbie! Wiesz, co o tobie myślę.
To tylko żarty.
Mam gdzieś komunizm. Nie bądź zła!
Nie chciałem nic powiedzieć. Poniosło mnie.
Tak mi przykro! Przepraszam!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Marta Piasecka