(ไลฟ์, แลร์รี่, แอนด์ เดอะ เพอร์ซู ออฟ อันแฮปปิเนส)
"ในปี 1773"
"อาณานิคมดั้งเดิมทั้ง 13 แห่ง ต้องเผชิญความไม่สงบ"
"เมื่อแพทริก เฮนรี่ปราศรัย อย่างดุเดือดในเวอร์จิเนีย"
"ไม่จ่ายภาษีถ้าไม่มีผู้แทน"
"และในการประท้วงต่อต้าน ต่อระบอบกษัตริย์อังกฤษ"
"กลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานได้ปลอมตัว เป็นชนพื้นเมืองอเมริกัน"
"ทิ้งชา 342 หีบลงท่าเรือบอสตัน"
"เหตุการณ์นี้จึงได้ชื่อว่า งานเลี้ยงน้ำชาที่บอสตัน"
- ลุยเลย - พูดก็พูดเถอะ ไอ้พวกพิวริตันนี่
- จะทำฉันประสาทเสียอยู่แล้ว - ใช่
วันก่อนฉันจับมือกับเมีย
แต่โดนคนตะโกนด่าว่า บัดสี ไม่มีใครอยากดูหรอกน่า
- ก็ถูกของเขา - เออ นั่นสิ หมอนั่นก็พูดถูก
- คนเรือเมย์ฟลาวเวอร์นี่ - มีเรื่องอะไรกัน
โยนลงไปเลย นี่แน่ะ
ประท้วงพระราชบัญญัติชาน่ะสิ
โยนชาทิ้งลงน้ำ เหมือนงานเลี้ยงน้ำชาเลยนะ
งานเลี้ยงน้ำชาเหรอ ทำเป็นเล่นไป ฟังดูน่าสนุกดีนี่
- ทิ้งไปให้หมด - ไมเคิล ฟินนีย์เหรอนั่น
- ใช่แล้ว - งานเลี้ยงสนุกชะมัด
แปลกจังนะ วันก่อนเพิ่งเจอเขา
ไม่ยักพูดถึงงานเลี้ยงน้ำชาเลย
คืนก่อนทุกคนพูดกันที่ร้านแซคคาไรห์ส
ไปร้านแซคคาไรห์สมาด้วยเหรอ
- ใช่ - แล้วทำไมฉันไม่ได้รับเชิญ
ไม่เห็นรู้เรื่องร้านแซคคาไรห์สเลย ฉันพลาดงานเลี้ยงน้ำชาเหรอ
ฉันก็ไม่รู้จะบอกนายยังไง
นายรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ
- ทำนองนั้น ก็รู้ - ทำนองนั้นเหรอ
ฝากหน่อย ถือไว้ที
- นี่ - ทิ้งไปเลย หนุ่มๆ
ฟินนีย์ เฮ้ย ฟินนีย์
- เอาแล้วไง - นี่มันเรื่องอะไรกัน
- ไง แลร์รี่ ไม่มีอะไรหรอก - ไม่มีอะไรเหรอ
- ไง ยอดช่างทำถังไม้แห่งบอสตัน - ทำอะไรน่ะ
ก่อนนายจะพูดอะไรนะ แลร์รี่
นี่คือการประท้วง เชิงสัญลักษณ์ที่มีหลักการ คิดไวทำไว
- จัดงานเลี้ยงน้ำชาเนี่ยนะ - นี่ไม่ใช่งานเลี้ยง แลร์รี่
ขอบอกเลยนะ ฟินนีย์ ดูยังไงก็งานเลี้ยงชัดๆ
ฟังนะ อัตราภาษีค่าใบชา มันสูงเกินไป
เราตัดสินใจว่า จะส่งข้อความถึงอังกฤษ
อันนี้คือคิดปุ๊บทำปั๊บ ในนาทีสุดท้ายน่ะ แลร์รี่
พวกนายปรึกษากัน ที่ร้านแซคคาไรห์สเมื่อคืน
ไม่รู้นะว่าไปได้ยินมาจากไหน
แต่มันก็เริ่มจากคิดกันเล่นๆ ในร้านแซคคาไรห์สนั่นแหละ
ฉันเจอนายเมื่อสองวันก่อน
ไม่เห็นบอกอะไรฉันเรื่องงานเลี้ยง หรือร้านแซคคาไรห์สอะไรนั่นเลย
ฉันจะไปไหนต้องบอกนายด้วยเหรอ
เมื่อเช้าฉันแวะร้านซ่อมรองเท้า ไปด้วยกันไหมล่ะ
มันดูเหมือน จะมีลับลมคมในอะไรกันน่ะสิ
ฟินนีย์ ลุยกันเถอะ ตกลงจะจัดไหมงานเลี้ยงเนี่ย
นี่ มันไม่ใช่งานเลี้ยง
ซามูเอล คูเปอร์ก็มาด้วย
อ้าว ว่าไง ฉันได้ข่าวว่านายไปนอกเมือง
- นั่นโจเซฟ วอร์เรนเหรอ - ไง แลร์รี่
เมื่อวานฉันขายถังให้นาย ไม่เห็นนายพูดอะไรเลย
ก็ลืมน่ะ
นายชวนพวกนั้นแต่ไม่ชวนฉันเหรอ
คราวหน้าฉันชวนนายแน่ สาบานเลย
ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าไม่มีครั้งหน้า เลิกอ้างเลย
ก็ฉันไม่รู้ว่านายจะเอาด้วย
- ทำไมพูดแบบนั้น - ไม่ได้ว่านะ แลร์รี่
ก็นายเล่นไปไหนมาไหน ในเสื้อโค้ตสีแดงเฉดเดียวกัน
กับทหารอังกฤษเป๊ะเลย
ขอทีเถอะ เสื้อนี่ของขวัญจากเมีย เสื้อสวย ตัดด้วยผ้ากำมะหยี่
เคยสัมผัสเนื้อผ้านี้ไหมล่ะ
มันจะดูไม่ดีเวลาเรา เปิดศึกกับพวกโค้ตแดง
ฉันไม่ใช่พวกโค้ตแดง แค่ใส่โค้ตสีแดง
เราห้ามใส่เสื้อสีแดงแล้วหรือไง
เอางั้นเหรอ ห้ามสีแดง ต่อไปนี้ห้ามใส่สีแดง
แต่แต่งตัวเหมือน พวกที่กดขี่เราก็ไม่...
งั้นเรายกเลิกสีแดงเหรอ
เอาเป็นว่าเสื้อโค้ตแดงบางทรง ก็อย่าเอามาใส่ช่วงนี้เลย
ฟินนีย์ บอกตามตรงนะ ถ้างานนี้มีฉัน รับรองว่าฉลุย
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายชอบชา
ก็ไม่ชอบน่ะสิ ฉันมันคอกาแฟ
เพราะงั้นงานเลี้ยงนี้ถึงยิ่งต้องมีฉัน
นายให้ชมรมคนรักชามาโยนชาทิ้ง
พวกนี้ไม่ตั้งใจทำด้วยซ้ำ
ฉันนี่ตั้งใจแน่นอน เพราะฉันเกลียดชาเข้าไส้
ไว้งานเลี้ยงโยนชาทิ้งคราวหน้านะ
ฉันรู้เลยว่านายต้องเป็นเบอร์หนึ่ง ด้านการทิ้งชา
แถมนายยังแต่งชุดแฟนซีด้วย
นั่นแหละที่น่าผิดหวังที่สุด ในเรื่องนี้ รู้ไหม
- ชุดแฟนซีเหรอ - ใช่
คุณพระคุณเจ้า ยิ่งแต่งชุดแฟนซียิ่งต้องชวนฉันเลยนะ
ไหงงั้นกันล่ะ
เพราะฉันชอบแต่งชุดแฟนซี ชอบปกปิดตัวตน
จะได้ทำตัวทุเรศ โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเรา
เออ ฉันเคยไปงานเลี้ยงกับนาย เคยเห็นนายทำตัวทุเรศมาแล้ว
- ในชุดแฟนซี ใช่ - ใช่สิ ใช่
ไม่เข้าใจจริงๆ ว่า ทำไมฉันไม่ได้รับเชิญ
อย่าบอกนะว่าเพราะแจ็กเกตแดง
แลร์รี่ ที่ฉันไม่เชิญนาย มางานเลี้ยงน้ำชา
เพราะนายทำงานกร่อยได้ทุกที
พูดเป็นเล่นน่า
นายชอบไปไล่ต้อนคนตามมุมห้อง แล้วพล่าม...
- เรื่องไร้สาระบ้าบอ - ไล่ต้อนเลยเหรอ
ฉันเป็นสีสันของงานแท้ๆ
อย่างแซม อดัมส์ วันก่อนฉันเห็นนาย พล่ามเรื่องรองเท้าไม่หยุด
คนเรามีรองเท้าหนึ่งคู่ จะเอาข้างไหนใส่เท้าไหนก็ได้
แต่นายบอก "เราน่าจะแยกรองเท้า เป็นข้างซ้ายกับข้างขวานะ"
- พูดบ้าอะไรออกมา - พูดบ้าอะไรน่ะเหรอ
เคยมองดูเท้าคนบ้างไหม
อีกอย่างที่นายทำในงาน คือพล่ามแต่เรื่องผู้หญิงอินเดียนแดง
ฉันชอบผู้หญิงอิโรกัวส์เหรอ ใช่สิ แล้วจะทำไม ผิดกฎหมายหรือไง
ฉันเคยจูบกับ ชาวอิโรกัวส์ไหม เคยสิ
จะบอกให้นะ นั่นเป็นประสบการณ์ ที่วิเศษสุดๆ ไปเลย
- ยินดีด้วย แลร์รี่ - อีกอย่างนะ
ถ้านายเคยจูบกับสาวอิโรกัวส์...
ฉันเคยจูบกับสาวอิโรกัวส์ แลร์รี่
- อย่างนายเนี่ยนะ ไม่เชื่อว่ะ - แหงสิ
- เรื่องจริง ก็ฉันมีแฟน - มีเหรอ
- ฉันมีแฟนชาวอิโรกัวส์ - ที่ไหน
- แคนาดา นายไม่รู้จักหรอก - ตอแหลว่ะ
นายไม่มีแฟนชาวอิโรกัวส์ในแคนาดา
เออ แต่ฉันก็ไม่ได้ยืนจ้องพวกนั้น ตามสถานีการค้าเหมือนนาย
นายนี่ยืนจ้องตาเป็นมันเลย
จัดการธุระของนาย ขายถังไปซะ
แล้วจะไปไหนก็ไป เพราะงี้สินะถึงอยากจะขึ้นเรือ
- เปล่า - อย่าโดนเครื่องหัวหลอกสิ
- ฉันรู้น่า - บนเรือไม่มีผู้หญิงนะ
ก็ไม่ได้บอกว่ามี
นายถึงไม่ได้รับเชิญ มางานปาร์ตี้ไง แลร์รี่
โอเค เถอะน่า ขอเหยียบสะพานเรือก็ยังดี
ขึ้นมาเหยียบไม่ได้ แลร์รี่ สะพานนี่สำหรับคนลงเรือลำเดียวกัน
- ทำไมฉันลงเรือด้วยไม่ได้ - นี่ แลร์รี่
ถ้าไม่ได้ลงเรือลำเดียวกัน ก็ห้ามขึ้นสะพานเรือ
ปีที่แล้วฉันให้ถังฟรี ไปตั้งหนึ่งใบ ไอ้กร๊วกเอ๊ย
- ทุกคน งานเลี้ยงน้ำชาเลิกแล้ว - อะไรนะ
- ใช่ แลร์รี่ทำงานล่ม - นี่นาย...
ยังเหลือชาให้โยนทิ้งตั้งเยอะ
- แลร์รี่ทำงานล่ม วงแตก - ไม่เอาน่า
- เยี่ยมมาก แลร์รี่ - ฉันเปล่านะ
- ขอบคุณมาก แลร์รี่ - ดูพวกโง่นี่สิ
แต่งตัวเป็นอินเดียนแดง แถมติดขนนกโง่ๆ
- ก็ว่าไป - สภาพดูไม่ได้เลย
คงเชื่อหรอกว่าพวกนาย เป็นอินเดียนแดงจริง ผิดหวังชะมัด
- เจอกันที่โรงเหล้านะ - ลาขาด ทอมป์สัน
ไปตายไป สลอเตอร์
- ถังของนายมันรั่ว - เหลวไหล
- อินเดียนแดงแท้เลยว่ะ กิลเลียม - ขอบใจมาก แลร์รี่
พรุ่งนี้ฉันจะไปร้านซ่อมรองเท้า
อยากให้ฉันเชิญไปด้วยไหมล่ะ อยากให้แจ้งล่วงหน้าเลยไหม
ไอ้พวกงี่เง่า ฉันจะขึ้นเรือ ขึ้นไปโยนชา
- เต็มที่เลย แลร์รี่ - เออ จะไปโยนเดี๋ยวนี้แหละ
- เออ นายนี่มันเบอร์หนึ่งจริงๆ - จะโยนมันต้องแบบนี้โว้ย
ฉันไม่อยากลงเรือลำเดียว กับพวกโง่ๆ ของนายด้วยซ้ำ
ฉันจะตั้งพรรคพวกลงเรือลำเดียวกัน ไม่ต้องแต่งชุดอินเดียนแดง
นายได้อิจฉาฉันแน่
แต่ดูไว้ ของจริงมันต้องแบบนี้
ดูไว้เป็นบุญตา
- เฮ้ย แกน่ะ - ไม่
- ทำอะไรของแก - เปล่า นี่ไม่ใช่ชาฉันนะ
ก็เออสิ ไม่ใช่ของแก นี่มันชาของฝ่าบาท
ไม่ๆ... นี่มันชาของฟินนีย์ เขาจัดงานเลี้ยงน้ำชาบนนี้
ผมไม่รู้จักเขาเลยครับ
เอาแต่โพนทะนาวีรกรรมพรรคพวก บอกว่าตัวเองเกลียดชามากๆ
ไม่ๆ จับผิดคนแล้ว หมอนั่นโกหก
นี่มันงานเลี้ยงของไมเคิล ฟินนีย์ เขาไม่ได้เชิญฉันด้วยซ้ำ
- เขาต่างหากที่ควรถูกจับ - เดินไป
ฟินนีย์ ดูให้ดีๆ สิ ฉันใส่เสื้อโค้ตแดงเหมือนพวกนายนะ
(เราเหล่าปวงประชา)
"ตลอดระยะเวลา ที่มีระบบทาสในสหรัฐ"
"มีทาสมากมายที่พยายาม หลบหนีเพื่ออิสรภาพ"
"หลายคนใช้เส้นทางรถไฟใต้ดิน"
"ทางรถไฟนี้เป็นเครือข่ายของผู้คน เส้นทาง และสถานที่ให้ที่พักพิง"
"คอยช่วยเหลือทาสที่หลบหนี มาจากแดนใต้"
"การเดินทางขึ้นเหนือเพื่ออิสรภาพ ทั้งอันตราย ทุกข์ทรมาน"
"บ่อยครั้งที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก"
"แต่กลับไม่มีใครนึกถึง ความยากลำบากของเจ้าบ้าน"
"แค่อยู่กับครอบครัวตัวเอง ก็ยากพอแล้ว"
"นี่ยังต้องมาอยู่กับคนแปลกหน้าอีก"
(มิสซูรี ปี 1850)
- เชิญเข้ามาเลย - ให้ตายสิ มาถึงจนได้
- ใช่ ไม่มีใครตามผมมา - ขอต้อนรับสู่บ้านฉัน
- เฮ่ - หวังว่าอยู่ที่นี่จะรู้สึกมั่นคงปลอดภัย
- เฮ่ ผมโจนซีย์ - ฉันลอว์เรนซ์
- ผมเกือบเป็นอิสระแล้ว - ใช่
ถึงจะหนีหัวซุกหัวซุน แต่หนีขึ้นเหนือแบบนี้รู้สึกดีชะมัด
พรุ่งนี้ก็คงได้ข้ามชายแดนแล้ว
- ตั้งตารอเลย - เดินทางเป็นยังไงบ้าง
ลำบากมาก วิ่งมาตลอดทาง มีหมาวิ่งตาม โดนม้าไล่กวด
ต้องหลบใต้น้ำในบึงอยู่ตั้ง 15 นาที
- ตั้ง 15 นาที - หายใจผ่านหลอด
ได้ยินเสียงหมาเห่าอื้ออึง
โอ้โฮ น่าสงสารจริงๆ
และผมพูดคำว่าหุบปากใต้น้ำไม่ได้
แล้วต้องเตือนตัวเอง ว่าจะตะโกนว่าหุบปากไม่ได้นะ
ทั้งที่ตอนนั้นต้องตะโกน ด่าให้หุบปากเห็นๆ
ก็จริง ฉันเคยโดนแพะบิลลี่ วิ่งไล่อยู่หนหนึ่ง
- โอ้โฮ - ไม่รู้ทำไมมันจ้องจะเล่นฉัน
ไม่รู้เลยจริงๆ ฉันต้องวิ่งกระโดดข้ามรั้ว
ก็ไม่เดือดเท่า ต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอดนะ
ต้องหลบใต้น้ำ พยายามหายใจ หมาก็เห่าและอะไรต่อมิอะไร
หลบอยู่อย่างนั้น คิดว่าจะตวาด
"หุบปากซะ ไอ้หมา" ดีไหม
ก็แค่อยากเชื่อมโยง เทียบเคียงประสบการณ์ดูเฉยๆ
มันไม่ได้ลำบากอย่างที่นายต้องเจอ แต่ก็ไม่ได้น่าพิสมัยเลย
ก็ใช่ แต่นั่นมันสัตว์เลี้ยง
มันไม่ลากคอคุณ กลับไปล่ามโซ่หรืออะไรหรอก
มันไม่สั่งคุณว่ากลับไปทำงาน จับคุณโยนกลับเข้าไร่
- รับเรื่อง - ผมสิควรเป็นฝ่ายรับ
- หมายถึงเข้าใจแล้ว - ผมต่างหากที่เข้าใจ
ไม่ นายไม่ได้บอกรับเรื่อง ฉันต่างหากที่รับเรื่อง
ไม่ ผมรับเรื่องมาแล้ว และผมเก็บไว้ในใจ
- ฉันบอกรับเรื่องก่อน - อย่าเอาเรื่องของผมไป
อย่าเอาตัวเองเป็นที่ตั้งสิ ทั้งที่นี่มันเรื่องของผมแต่แรก
- นายรับเรื่องไป เอาที่สบายใจ - โอเค
รู้ไหม ผมตื่นเต้น ที่จะได้ขึ้นเหนือเสียที
อยากไปแอ้มสาวเหนือจะแย่อยู่แล้ว
คือฉันเคยอาศัยอยู่ทางเหนือ
ขอบอกนะ แถวนั้นไม่ค่อยได้แอ้มกันนักหรอก
- อย่างน้อยก็สำหรับฉัน - ก็แน่อยู่แล้ว สำหรับคุณ
พ่อให้มาน้อยก็แบบนี้ เอาล่ะ ไปดูบ้านกันเถอะ
ใช่ เอาล่ะ งั้น...
- เที่ยวชมที่หลบภัยกันหน่อย - ใช่ๆ
- ดูซิว่ามีอะไรบ้าง โอเค - ได้ นี่คือห้องนั่งเล่น
- โอเค เยี่ยม - อยู่สบาย
- ก็จริง ผมขอพูดตรงๆ นะ - เอาสิ
- ผมว่าในนี้มันอับๆ นะ - อะไรนะ
กลิ่นอับไง เรื่องแบบนี้ ต้องหัดแจ้งล่วงหน้าบ้างนะ
- งั้นเลยเหรอ - ในนี้มีความชื้นสะสม
- ความชื้นเนี่ยนะ - กลิ่นอับชื้น
โจนซีย์ คนตั้งมากมาย เคยมาที่บ้านหลังนี้
ไม่มีใครบ่นเรื่องความชื้นเลย
คืองี้นะ ก็คนขาว มันตัวชุ่มเป็นธรรมชาตินี่นะ
คนขาวตัวชุ่มเป็นธรรมชาติ นายจะบอกแบบนั้นเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ คนขาวตัวชุ่ม ตัวชุ่มกันเป็นธรรมชาติ
โจนซีย์ ด้วยความเคารพนะ
นายหลบใต้น้ำอยู่ 15 นาที ต้องหายใจผ่านหลอด
ไม่ใช่เพราะบ้าน โจนซีย์ นายนั่นแหละ นายตัวเปียก
นั่นมันสามวันก่อน ผมตัวแห้งแล้ว แห้งสนิท ไร้กลิ่นอับชื้น
นายอาจจะรู้สึกว่าแห้ง แต่ตัวนายสะสมความชื้น
เข้าใจแล้ว ไม่ยอมรับสินะว่าตัวชื้น
- ไม่ นายแหละไม่ยอมรับว่าตัวชื้น - ผมไม่มีอะไรให้ต้องยอมรับ
โอเค นั่นมันความเห็นของนาย
ก่อนหน้านี้ผมตัวชื้น พอเข้าบ้านปุ๊บ ตัวก็ชื้นอีกปั๊บ
ตัวกลับมาชื้นอีกแล้ว ทันทีที่เข้าบ้าน ผมรู้สึกได้เลย
แถมสัมผัสได้ว่ามีวิญญาณอยู่ในนี้ด้วย
- เคยมีใครตายบนโซฟานั่นไหม - ไม่มี
ผมสัมผัสได้ถึงความตายบนโซฟา
เคยมีคนป่วยหนักนอนบนนี้ แต่เธอตายชั้นบน
แล้วรอบตัวมีบรรยากาศชื้นแฉะไหม ช่วงที่ใกล้จะไปโลกหน้า
ไม่ได้อับชื้นอะไรสักหน่อย
ผมขอแนะนำอะไรหน่อย
เวลามีคนตายบนโซฟา ให้รีบพลิกเบาะทันที
รับเรื่อง เข้าใจแล้ว
ไหนเมื่อกี้บอกว่าผมรับเรื่องแล้วไง
นี่จะรับเรื่อง ที่ผมรับมาก่อนแล้วคืนไปหรือไง
- เปล่า แค่จะสื่อว่า... - ผมรับเรื่องไปแล้ว
แค่จะบอกว่านายพูดจาเข้าท่า
- ฉันรับเรื่องเลย - ห้ามเอาเรื่องผมไป
เอางี้นะ โจนซีย์ มาเริ่มต้นกันใหม่
- มาเริ่มต้นกันใหม่ - เริ่มกันใหม่
เอาเป็นว่าเราตัวชื้นนิดๆ กันทั้งคู่
โอเคนะ
เอาเป็นว่า จากที่นายไปหลบ อยู่ในบึงมา 15 นาที
และมีคนนอนตายบนโซฟาตัวนั้น
ไม่ได้ตายบนโซฟา ตายที่ชั้นบนต่างหาก
ก็เกือบตาย แล้วย้ายขึ้นชั้นบน
พอทุกอย่างเรียบร้อย ถึงไปสิ้นใจอยู่ชั้นบน
แต่พะงาบๆ บนโซฟาก่อนแล้ว
งั้นเอาแบบนี้ ถ้านายไม่สบายใจ
ไม่สบายกาย รู้สึกได้ว่ามีวิญญาณร้าย งั้นก็ไปซะ
แย่กว่านี้ผมก็เจอมาแล้ว
ที่ล่าสุดที่ไปพัก มีเก้าอี้เอนหลัง
แล้วมีเก้าอี้ตัวเตี้ยอยู่ด้านหน้า
เอาไว้วางขาเวลานั่ง
- จะได้นั่งแบบนี้ - ใช่ๆ
- เขาเรียกเก้าอี้ออตโตมัน - เก้าอี้ออตโตมัน
ผมมีเพื่อนชื่อออตโตมัน
ผมไม่รู้เลยนะว่ามีความเกี่ยวข้องกัน
ชื่อออตโตมันที่เจ้าของทาสตั้งให้เขา แล้วก็มีไอ้เก้าอี้ออตโตมันนั่น
แปลว่าไอ้บรรลัยนี่มันหมกมุ่น เรื่องเฟอร์นิเจอร์แต่งบ้าน
- ถึงได้ตั้งชื่อทาสตามเฟอร์นิเจอร์ - ใช่
ช่างตีเหล็ก เขาตั้งชื่อมันว่าอาร์มัวร์ เป็นพี่เบิ้มชื่ออาร์มัวร์
- อาร์มัวร์ - ตัวเบิ้มจริง ก็อย่างที่บอก
ไอ้อีธาน อัลเลนคนนี้ เป็นคนขาวเพี้ยนเสียสติ
ฉันล่ะสงสัย ว่าทำไมหมกมุ่นกับเฟอร์นิเจอร์นัก
โอเค ว่าแต่มื้อเช้าล่ะ อะไรยังไง
- มื้อเช้าเหรอ - มื้อเช้า
- มื้อเช้าเมื่อไหร่ - มันทำไมเหรอ
ตกลงมันอะไรยังไง
เอ้อ มื้อเช้าน่ะมี ฉันมีมื้อเช้าให้
อ๋อ นี่สินะผู้หญิงที่ตายไป คนนี้ใช่ไหม
- ใช่ คนนั้นแหละ - โอ้โฮ ขอให้ไปสู่สุคติ
- ได้แอ้มกันหรือยัง - เธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับฉัน
ส่วนตอนนั้นฉันเองก็โง่ ที่คอยดูแลปรนนิบัติเธอ
ควรตอบแทนกันบ้างนะที่คุณคอยดูแล
อาจจะยอมเปิดนม ให้คุณดูดบ้างนานๆ ครั้ง
เป็นของขวัญไง "ขอบคุณมากนะคะ"
- ใช่ ขอบคุณกันบ้าง - "ที่คอยดูแลกัน..."
- หัดตอบแทนกันบ้าง - ถูกต้อง
เดี๋ยวนะ มีแพนเค้กด้วยเหรอ
ไม่มี มีแค่โจ๊กข้าวสาลี
- แหยะแน่นอน อาหารเปียกเละๆ - ใช่ ประมาณนั้น
บ้าบอ ผมมองขาดจริงๆ เรื่องบ้านพักพิงพวกนี้
แถมได้ยินกระแสตอบรับ ที่ไม่ค่อยดีมาด้วย
พูดตรงๆ นะ พอคนมาที่นี่ พวกเขาได้กลิ่นความตาย
รู้สึกชื้นแฉะ บอกเลยนะว่า รีวิวที่นี่ไม่ค่อยดี
มากดคะแนนกันแบบนี้ มันไม่ยุติธรรม
ฉันต้องแบกแม่นั้นขึ้นบันได ปวดหลังจะตายชัก
จนผ่าฟืนไม่ไหว ไม่มีน้ำร้อนอาบ กระแสรีวิวเลยไม่ค่อยดี
ตามความเห็นผมนะ ผมให้ที่นี่ไม่เกินสองดาว
เอาล่ะ งั้นเอาแบบนี้นะ ฉันจะทำแพนเค้กให้
ตอกไข่สองฟอง เติมแป้งลงไป
- กับอบเชยก้านเล็กๆ - ฉันจะทำแพนเค้ก
- ต้องตีแป้งแบบนี้นะ - โอเค เยี่ยม
ก็ถ้านายเป็นตัวจริง เรื่องวิธีทำแพนเค้กขนาดนี้
ทำไมไม่ทำเองล่ะ
โว้วๆ... ผมไม่ใช่ทาสคุณนะ
- โว้วๆ... ก็ไม่ได้บอกว่าเป็น - โว้ว
- โว้ว ก็พูดอยู่ - โว้ว ไม่ได้พูด
- เดี๋ยวผมโว้วเลย ไม่นะ - ฉันก็โว้วได้
- ไอ้โว้วนี่ของผม - ฉันก็โว้วได้นะ โว้วได้ด้วย
- แต่ผมโว้วก่อน - ไม่จริง
มาสั่งให้ทำแพนเค้ก ผมนี่โว้วเลย
นายบอกว่าฉันมองนายเป็นทาส ฉันนี่แหละต้องโว้ว
ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น โว้ว
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับทาส ฉันไม่ได้บอกว่านายเป็นทาส
แค่ถือว่าช่วยๆ กัน
ทาสคืออะไรรู้ไหม คือการต้องช่วยทำนั่นทำนี่ไม่จบไม่สิ้น
- ไม่เคยคิดในแง่นั้นเลย โจนซีย์ - ใช่
- ต้องรับเรื่องที่รับไปแล้วไหม - ไม่ เพราะอะไรรู้ไหม
- อะไร - เพราะนายรับไปไง
- ไม่จริง - นายไม่ชอบให้รับเรื่อง
ผมชอบให้รับเรื่อง แต่อย่ารับเรื่องของผมไป
ผมไปนอนดีกว่า ขอพักหน่อยเถอะ
- นอนหลับฝันดีนะ - เออใช่
- โจนซีย์ - ขอบคุณมาก ลอว์เรนซ์
ขึ้นบันไดแล้วเลี้ยวขวา อย่าไปซ้าย นั่นห้องคนตาย
โอเค
ฟูกนี่มันนุ่มเกินไปหน่อยไหม
- ก็แย่หน่อยนะ - โว้ว
ไม่นะ ไม่ โว้ว
- ไม่สิ โว้ว - โว้วเลย
- ผมนี่โว้วเลย ผมโว้วด้วย - ฉันก็โว้วได้ ฉันโว้วเหมือนกัน
- ให้ผมได้โว้ว - ฉันสิต้องได้โว้ว
- โว้ว - ไม่
(หนึ่งเดือนต่อมา...)
ดูสิ สวยงามน่ากินเหลือเกิน
การผสมผสานระหว่างแฟล็ปแจ็ก ฮ็อตเค้ก แพนเค้ก นี่คือโจนซีย์เค้ก
- ให้ตายสิ - แหม ดีงามสุดๆ
อะไรวะ
เทให้ฉ่ำๆ ไปเลย
นี่มันอะไรกัน ดึกป่านนี้แล้ว
นายเล่นปลุกฉันด้วยกลิ่นเบคอน
โทษเบคอนไม่ได้หรอก ก็นี่มันกลิ่น เตะจมูกมีเอกลักษณ์ที่สุดในโลก
- กลิ่นเบคอนต่อให้ขี้หมามากลบยังรู้ - นี่มันเครือข่ายเส้นทางรถไฟใต้ดิน
- ใช่ - แล้วทางรถไฟนี่คือยังไง
คือมันต้องเคลื่อนที่ไง นายต้องกลับขึ้นรถไฟได้แล้ว
กลับขึ้นรถไฟได้แล้ว
เป็นแนวคิดที่ดีมาก ช่วงนี้ผมคิดเรื่องนั้นอยู่บ่อยๆ นะ
เลยตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อ อยู่ช่วยทาสคนอื่นๆ หนีขึ้นเหนือ
เมื่อเดือนก่อน ตอนที่นายมาที่นี่
นายอยากเดินทางขึ้นเหนือ ไปแอ้มสาวจนตัวสั่น
บอกจะไปแอ้มสาว ไม่อยากไปแอ้มสาวแล้วหรือไง
สาวๆ อยู่แดนเหนือ รอให้นายขึ้นไปแอ้ม
- ตอนนี้คงโวยแล้ว "โจนซีย์ล่ะ" - โจนซีย์ล่ะ
- เราพร้อมโดนแอ้มแล้ว - จะบอกอะไรให้นะ
พ่อผมสอนไว้ว่า สาวๆ ไม่หายไปไหนหรอก
ไว้ไปถึงก็เจอสาวเองนั่นแหละ
โจนซีย์ ฉันรู้ว่านายอ่อนไหว เวลาใครขอให้ช่วยอะไร
แต่มันจะมากไปไหม ถ้าฉันขอให้ช่วยอะไรหน่อย
จะให้ผมเป็นทาสอยู่ที่นี่หรือไง
เปล่า แค่อยากให้นาย ช่วยอะไรหน่อย
- นี่พูดจริงหรือเปล่า จริงไหมล่ะ - นายน่ะจริงหรือเปล่า
แค่ขอให้นายถอดรองเท้าด้วย ถือเป็นงานทาสเหรอ
- ทาสชัดๆ เลย - โอเค ถ้าขอให้ช่วยหยิบเทียนล่ะ
ถ้าไม่ใช่เพื่อผม ก็ทาสชัดๆ เลย
ถ้าเราใช้เทียนเล่มเดียวกันล่ะ
ถ้าคุณมีเอี่ยวด้วย ก็ทาสชัดๆ เลย
- ไม่ใช่ เขาเรียกช่วยกัน - แบบนี้ไม่เรียกช่วยกัน
ยังจะพูดเรื่องช่วยกันอยู่อีก
คุณห้ามขอให้คนดำช่วยอะไร ไปอีก 400 ปี
- ถามจริง - จริงแท้
แต่ว่านะ กลิ่นยั่วน้ำลายมากเลย
ใช่เลย รีบนั่งลงซะ แล้วเลิกบ่นได้แล้ว
ช่วยส่งแพนเค้กให้ที หรือนี่มันงานทาส
จะช่วยส่งให้แล้วกัน...
- พูดเป็นเล่นน่า - ลองชิมโจนซีย์เค้กดูก่อน
ถือว่าเรามีพัฒนาการนะเนี่ย
ผมว่าเรามีพัฒนาการ ไปไกลเลย ลอว์เรนซ์
- พอจะไปเปิดประตูให้ได้ไหม - งานทาส
- สวัสดีครับ - ไม่นึกว่าจะมีใครมา
- ว้าว - สวัสดี
ไง คุณคนขาว
- คุณต้องเป็นคนดีมากแน่ๆ - ใช่
- อาร์มัวร์กับออตโตมัน ไงเนี่ย - โจนซีย์
มาเลย ให้ไว
- นึกแล้วว่าต้องอยู่นี่ นึกแล้ว - พวกนั้นไล่ฉันไม่ทัน
นี่ไงที่ผมเล่าให้ฟัง อาร์มัวร์กับออตโตมัน
อาร์มัวร์กับออตโตมัน จริงด้วย อีธาน อัลเลนสินะ ใช่
- ใช่ๆ... - ใช่ พวกนายจะไปไหนกัน
กะว่าจะขอค้างคืนที่นี่ พรุ่งนี้ออกเดินทางไกล 18 ไมล์
ไปบ้านหลังหนึ่งในจ็อปลิน
งั้นเหรอ เชิญค้างคืนที่นี่ได้เลยนะ
- ขอบคุณ - ไม่โว้ย อยู่ได้นานเท่าที่ต้องการ
- หา - พักยาวกันได้เลย
พูดจริงเหรอ
- จริงสิ นี่โจนซีย์พูดเอง - อะไรนะ
- ขอบใจ โจนซีย์ ขอบใจ - ออตโตมัน
เชิญนายพักผ่อนได้ตามสบาย
- จัดไปอย่าให้เสีย - โอเค กินให้หมดเลยนะ
ได้ยินไหม ออตโตมัน กินให้อิ่ม พักให้เต็มที่
ใช่ ดูพวกนายสิ ลอว์เรนซ์มีเสื้อคลุมแบบนี้อีกสามตัว
ฉันเตรียมให้เอง ไม่ต้องห่วง
ให้ตายสิ โจนซีย์ ในนี้อับชื้นชะมัด
- บอกแล้วไง - นี่ อาร์มัวร์
ที่หน้าโรงนามีหินก้อนใหญ่อยู่
พรุ่งนี้เช้าพอจะช่วย ย้ายมันให้หน่อยได้ไหม
งานทาสน่ะนะ
นึกแล้วเชียว
(ปี 1903 คิตตี้ฮอว์ก รัฐนอร์ทแคโรไลนา)
"วันที่ 17 ธันวาคม ปี 1903 ในคิตตี้ฮอว์ก รัฐนอร์ทแคโรไลนา"
"นักประดิษฐ์ชาวอเมริกัน วิลเบอร์และออร์วิลล์ ไรต์"
"บังคับเครื่องบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ได้เป็นครั้งแรก"
"เครื่องบินไรต์"
"บินได้นาน 12 วินาที เป็นระยะทางทั้งหมด 120 ฟุต"
"เอาน่า แรกๆ ก็แบบนี้แหละ"
"ด้วยเหตุนี้ พี่น้องตระกูลไรต์ ได้พาโลกเข้าสู่ยุคแห่งการบิน"
"แต่ยังมีพี่น้องตระกูลไรต์คนที่สาม"
"ผู้ซึ่งตำราประวัติศาสตร์ละเลย ซึ่งก็สมควรแล้วล่ะ"
เก็บให้หมดทั้งลำนะ แล้วก็ต้องมีรูปพวกเราด้วย
- สาม สอง หนึ่ง - แล้วก็รูปท่าบ๊องๆ อ๊ะ
เรียบร้อย
อีกรูปนะ ขออีกรูป ขอแบบเก๊กขรึมจริงจังสุดๆ
- นี่ๆ ออร์วิลล์ วิลเบอร์ - นั่นแหละ ดีเลย
- ซวยแล้ว หลบไป หลบๆ... - หลีกไป
- ไปๆ... ติดเครื่อง รีบติดเครื่อง - โอเค
- นี่มันอะไรกัน - ไง
- ทำอะไรน่ะ - คือเรา...
- คือเรา รอนายอยู่ - เรารอนายอยู่
- ดูแล้วไม่น่าใช่ - ไม่นะ ไม่ๆ
เราต้องทดสอบอุปกรณ์ทั้งหมด ให้แน่ใจว่ามันใช้งานได้
และพร้อมใช้งาน
ส่วนนายน่ะ เป็นองค์ประกอบสุดท้ายในสมการ
- จริงเหรอ - ใช่
ดูยังไงก็เหมือนจะขึ้นบิน
- บ้าน่า ลมไม่พอ - ไม่ใช่เลย
- ไม่มีนายก็ไม่บินหรอก - เราจะไม่ขึ้นบินถ้าไม่มีนาย
- ใช่ - พี่น้องตระกูลไรต์นะ
- ใช่ ขึ้นมาสิ - ขึ้นมาเลย ขึ้นมา
- นั่งตรงนี้ก็ได้ - ตรงนี้เหรอ
- ใช่ - ใช่ นั่งลงเลย
- ตรงกลางเลยนะ - ใช่
ตรงกลางเลย พวก
- อะไรนะ - ใช่
- นั่งไม่สบาย - พี่ชายคนโปรด
- งานนี้สนุกแน่ - นั่งไม่สบายสักนิด
เอนหลังไปหน่อยก็ได้นะ
ฉันไม่อยากนั่งกลาง ขอนั่งริมเถอะ
- ไม่ได้ ฉันต้องคุมตรงนี้ - เขาต้องดูตรงนั้น
ส่วนฉันต้องคุมเครื่องยนต์ นายก็นั่งกลางไป
นั่งกลางไม่ได้ ฉันกลัวที่แคบ
ก็ว่างแค่ตรงนี้นี่
จะทำที่นั่งตรงกลางขึ้นมาทำไม
ทำไมต้องมีที่นั่งที่แย่กว่าที่อื่นแบบนี้
สิ่งประดิษฐ์ดีๆ เสียของหมด
เอาเจ้านี่วางไว้ใต้ที่นั่งด้วย
- ทำไมล่ะ - เพื่อความปลอดภัย
จะมาปลอดภัยอะไรอีก นี่ฉันนั่งอยู่บนลังลูกพีชนะ
กระเป๋าถือทุกใบต้องวางใต้ที่นั่ง
- เป็นที่ที่มันควรอยู่ - ทำไมวางบนตักไม่ได้ล่ะ
- เพราะมันอันตรายมาก - ไม่นะ ไม่
เราออกแบบมา ให้วางกระเป๋าได้พอดี
- ก็ได้ๆ - อย่าวางบนตัก
- นั่นแหละ - ก็ได้
- พอใจหรือยัง เออ พอใจนะ - พอใจแล้ว ดูดีเลย
- พร้อมหรือยัง ได้เวลาแล้วนะ - รู้สึกปลอดภัยสุดๆ
- รู้สึกปลอดภัย - เดี๋ยวก็รู้
ดีนะที่เอากระเป๋าเก็บใต้ที่นั่งแล้ว
ทีนี้มือก็ว่างแล้ว เผื่อมีเหตุผิดพลาดอะไร
- มือก็ว่าง... - เตรียมตัวเตรียมใจเลย
- ทำแบบนี้ก็ได้ - แบบนี้
- ใช่ หรือแบบนี้ - ใช่ หรือแบบนี้
หรือแบบนี้ก็ได้ มือว่างอยู่แล้ว
โอเค เข้าใจแล้วน่า ฉันเข้าใจแล้วๆ
- เอาล่ะ - โอเคไหม
- ทีนี้ก็พร้อมขึ้นบิน เอาล่ะ - เข้าใจแล้ว
- พร้อมไปหรือยัง - ขอพูดอะไรหน่อยเถอะนะ
คือฉันไม่ได้โง่
ฉันรู้ว่าพวกนายคิดจะไปโดยไม่มีฉัน
- แล้วก็นะ วิลเบอร์ - อะไร
ฉันเคยช่วยชีวิตนาย อย่างน้อยนายก็ติดค้างฉันเรื่องนั้น
อย่างน้อยก็น่าจะรอกันบ้าง
พูดอะไรน่ะ นายช่วยชีวิตฉันตอนไหน
นายจมน้ำ ฉันยื่นไม้พายให้ ช่วยชีวิตนายไว้
ฉันก็น่าจะเอาตัวรอดเองได้แหละ แต่ก็ขอบคุณ
ไม่ นายเอาตัวเองไม่รอดหรอก
- นายร้องไห้ แหกปากลั่น - ฉันไม่ได้ร้อง
นั่นมันน้ำในทะเลสาบต่างหาก ไม่ได้แหกปากด้วย
เสียงแหกปากนั่นฉันไม่มีวันลืม บอกไว้เลย
- ฉัน... - โคตรขายขี้หน้า แบบว่า...
นายไม่ลืมหรอก ก็กุขึ้นมาเองทั้งนั้นนี่
ฉันดีใจที่เราอยู่กันพร้อมหน้า พร้อมขึ้นบิน งานนี้สนุกแน่
- ใช่ - มีขนมให้กินไหม
อะไร ยังไม่ได้กินอะไรมาเหรอ
- เอาขนมให้เขาหน่อย - ก็ฉันรีบมาขึ้นเครื่องที่นี่
ไม่มีขนมเหรอ
- เอาอะไรก็ได้ให้เขากิน - ฉันมีถั่วลิสง
- ถั่วลิสง แค่นี้เหรอ - เอ้านี่ถั่ว
- อาหารงานวัดชัดๆ - ลองกินก่อนเถอะน่า
ฟังนะ ต้องรีบขึ้นบินแล้วล่ะ ก่อนที่จะพิลึกไปกว่านี้
- พร้อมไหมทุกท่าน ใส่แว่นซะ - โอเค
- พร้อมแล้ว - เอาล่ะนะ
- ติดเครื่อง - ติดเครื่อง
ติดเครื่อง
- เอาล่ะนะ - เอาล่ะนะ
เอาล่ะ ใช้งานได้จริง สวยงาม
ท่าจะไม่ดีแล้วสิ
- ใช่ จริงด้วย - ใช่เลย
เป็นแบบนั้นอีกแล้ว
- เกิดอะไรขึ้น อะไรกัน - ขอดับเครื่องนะ
- โคลบี้ โคลบี้อยู่ไหน - โคลบี้
- ไง ทุกคน - มานู่นแล้ว
คิดว่าก้านสูบเดิมน่ะแหละ ก้านสูบหักน่ะ
- นั่งให้สบาย - คงต้องใช้เวลาสักพัก
- โคลบี้จัดการให้อยู่ - โอเค ได้
- เขาจัดการให้อยู่ ประแจพร้อม - ไม่ๆ เราต้องรอที่นี่
- เราต้องรอบนเครื่องบิน - พูดอะไรเนี่ย
- ทำไมล่ะ - ห้ามลงจากเครื่อง
ห้ามลงคืออะไร ทำไมลงไม่ได้ ล้อกันเล่นหรือไง
ก็ตรงข้ามกับขึ้นเครื่องไง
เราต้องรออยู่ตรงนี้ จนกว่าพวกเขาจะซ่อมเครื่องเสร็จ
- ทำไมลงไม่ได้ - ปลอดภัยไว้ก่อน
เครื่องยังแตะพื้นอยู่เลย จะไม่ปลอดภัยอะไร
แล้วฉันต้องอยู่รอบนเครื่อง นานแค่ไหนก็ไม่รู้
- ใช่ - ถ้าเป็นห้าชั่วโมงล่ะ
- ก็รอห้าชั่วโมง - ก็รอห้าชั่วโมง
ต้องนั่งว่างๆ อยู่ที่นั่งกลาง กินขนมงานวัดห่วยๆ เนี่ยนะ
- ใช่ - ห้าชั่วโมงเนี่ยนะ จะบ้าหรือไง
ประสบการณ์ขึ้นเครื่องเลย
ประสบการณ์ไม่ดีน่ะสิ ย่ำแย่ โง่บรรลัยที่สุดที่เคยพบเจอ
เชื่อเถอะ เพื่อความปลอดภัยของนาย
นั่งให้สบายไว้
งั้นเอางี้ ฉันขอถอนชื่อตัวเอง ออกจากสิ่งประดิษฐ์นี้
ออร์วิลล์กับวิลเบอร์ พวกนายเอาไปได้เลย
ฉันไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเครื่องนี่แล้ว
- นายจะต้องเสียใจ... - ได้เสียใจแน่
- ฉันว่าไม่หรอก ฉันว่าไม่ - แล้วนายจะต้องเสียใจ
แล้วก็นะ ฉันมีเรื่อง ต้องสะสางกับนาย
นึกอยู่แล้วเชียว เรื่องอะไรล่ะ
ตอนที่ฉันไม่อยู่หนึ่งสัปดาห์ จำได้ไหม ฉันขอให้นายรดน้ำต้นไม้ให้
- จำได้สิ - พอกลับบ้านมา
ต้นไม้งอกงาม
และฉันพบว่านาย แอบมามีเซ็กส์ในบ้านฉัน
รู้ได้ยังไงว่าเขามีเซ็กส์ในบ้านนาย
เพราะฉันเจอหลักฐานการมีเซ็กส์ ข้างดอกแอฟริกันไวโอเล็ตไงเล่า
ก็ไม่ปฏิเสธ แต่ฉันมีเซ็กส์ ที่บ้านตัวเองไม่ได้ เมียฉันอยู่
ต้องมีใครไปมีเซ็กส์ที่บ้านนายอยู่แล้ว
ขอบคุณ เพราะเจ้าตัวไม่มี
- วิลเบอร์ ไปตายซะๆ - ไปตายซะ
- ให้ตายสิ ใจเย็นก่อน - ไปตายซะ
จัดแจงให้ฉันนั่งที่ไม่ดี เหมือนตอนงานแต่งนายเลย
ไม่ต่างกัน จัดให้ฉันนั่งข้างครัว
พนักงานเสิร์ฟเดินออกมา เป็นต้องชนฉันล้มทุกราย
ฉันจัดให้นายนั่งโต๊ะคนโสด
คืนนั้นนายหวังจะได้เจอใครสักคน
ฉันเลยจัดให้นาย นั่งข้างสาวสวยที่สุดในงาน
- สาวตาเดียวเนี่ยนะ - เรื่องมันเกิดขึ้นได้
ไม่มีผ้าปิดตาด้วยซ้ำ เหมือนนายจัดให้นั่งข้างยักษ์ตาเดียว
แถมฉันนั่งฝั่งตาข้างที่บอดอีก
เธอทำซุปมะเขือเทศหก เต็มตักฉันเลย
- แล้วเธอผิดตรงไหน - เธอไม่ผิดหรอก
มีตาเดียวก็ได้ แต่ช่วยคาดผ้าปิดตาด้วย
หัดนึกถึงความรู้สึกคนอื่นบ้าง
- แทนที่นายจะชวนเธอออกเดต - ชวนไปเดตเหรอ
เธอพูดถึงนายบ่อยมากเลยนะ
- เธอพูดถึงฉันเหรอ - ใช่
ไว้เจอเธอคราวหน้า ก็บอกให้...
- คาดผ้าปิดตาด้วย - นึกเรื่องดีๆ ที่นายควรทำได้แล้ว
ทำผ้าปิดตาสักอัน บอกไปว่าผมทำมาให้คุณ
- ฟังดูเหมือนดูถูกกันมากกว่า - ไอ้การให้ของขวัญเนี่ยนะ
ฟังนะ เธอรู้เรื่องผ้าปิดตา เธอแค่เลือกที่จะไม่คาดมัน
งานแต่งเป็นแบบทางการ เธอแค่ไม่มีผ้าปิดตาทางการ
น่าจะเป็นงั้นมากกว่า
ทำแบบวิบวับจัดเต็มให้สิ เจ้าตัวอาจจะชอบแบบนั้น
- ของสวยๆ งามๆ - ก็ใช่ว่าเธอหน้าตาไม่ดี
นั่นแหละที่จะบอก
งั้นฉันจะส่งไปรษณีย์ไปให้ ไม่ลงชื่อผู้ส่ง
- เจอกันครั้งหน้าค่อยสังเกต - ออร์วิลล์ ใช่เลย
เขียนโน้ตแนบไปด้วยว่า "ความงาม อยู่ที่ตาข้างเดียวของคนมอง"
- ดีเลย ชอบมาก ไม่เลวเลย - รู้อะไรไหม
- ดีแบบหวังผล ใช่ - ดีเลย ดีจริง
- ขึ้นบินกันเถอะ - พร้อมหรือยัง
- โคลบี้ เป็นยังไงบ้าง - เขายกนิ้วโป้งให้
- สัญญาณนิ้วโป้งมาแล้ว - พร้อมลุย
- ใส่แว่นด้วย - เอาล่ะนะ
- ทางสะดวก - หมุนเลย โคลบี้
- ติดเครื่อง - โชคดีนะ
- ได้เรื่องแล้ว เอาล่ะ - ดูนั่นสิ
งานนี้ต้องออกมาดีแน่
จับไว้นิ่งๆ
ว้าว บินได้จริง
ไม่ๆ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันไม่อยากไป
คลื่นไส้ ฉันคลื่นไส้ จะอ้วกแล้ว
เอ้านี่ ใช้นี่สิ
ดูวิวสวยๆ นั่นสิ
ฉันจะตายแล้ว ไม่ๆ ฉันไม่อยากไป
(อิสระแด่คนนับล้าน)
"ในช่วงยุค 1950 ช่วงสงครามเย็น"
"ระหว่างรัสเซีย กับสหรัฐอเมริกา"
"ความกลัวคอมมิวนิสต์ แพร่กระจายไปทุกหนแห่ง"
"ยุคตื่นภัยทวีความรุนแรงถึงขีดสุด เมื่อโจ แม็กคาร์ธี สว.รีพับลิกัน"
"จากวิสคอนซิน เริ่มการสอบสวน ที่เป็นข่าวดังหลายต่อหลายครั้ง"
"เพื่อเอาผิดกลุ่มคนที่ถูกสงสัย ว่าเป็นสายลับคอมมิวนิสต์ในรัฐบาล"
"ไม่มีใครกล้าหือกับแม็กคาร์ธี"
"เพราะกลัวถูกตราหน้า ว่าเป็นคอมมิวนิสต์"
"กระทั่งกองทัพสหรัฐ ก็ยังถูกสอบสวน"
"ซึ่งนำไปสู่การไต่สวนคดีโด่งดัง ระหว่างกองทัพกับแม็กคาร์ธี"
"โจเซฟ เวลช์ เป็นหัวหน้าทนายฝ่ายกองทัพ"
"ซึ่งในการเผชิญหน้า ระหว่างเขากับแม็กคาร์ธี"
"เขาได้ถามคำถามที่โด่งดังไว้ว่า"
"'คุณไม่มีจิตสำนึกบ้างเลยหรือ' ซึ่งได้กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญ"
"ปิดฉากบทอันน่าอัปยศ ในประวัติศาสตร์ชาติเรา"
"แต่จากคำบอกเล่าของแม็กคาร์ธี เขาไม่ใช่คนเดียวที่ไม่มีจิตสำนึก"
"ตามคำร้องของคุณเวลช์ ผมว่าเราควรแจ้งให้เขาทราบ"
"ว่าที่สำนักงานกฎหมายของเขา มีชายหนุ่มชื่อฟิชเชอร์"
"ผู้เป็นสมาชิกองค์กรหนึ่งอยู่หลายปี"
"หลายต่อหลายปีมาแล้ว"
"ที่องค์กรนั้นคอยดูแลกฎหมาย ให้พรรคคอมมิวนิสต์"
"อย่าทำลายพ่อหนุ่มคนนี้ ไปมากกว่านี้เลย"
"คุณไม่มีจิตสำนึกบ้างเลยหรือ"
"สุดท้ายแล้ว คุณไม่เหลือ จิตสำนึกใดๆ บ้างเลยหรือ"
"ผมมีจิตสำนึกไหมน่ะเหรอ แล้วคุณล่ะ คุณเวลช์"
"ผมเห็นคุณดื่มน้ำ โดยไม่ใช้จานรองแก้ว"
"ทิ้งวงน้ำไว้บนโต๊ะตัวงาม"
"ใครกันแน่ที่ไม่มีจิตสำนึก"
"ผมขอแก้ต่างนะ ท่านสว."
"มีคนแจ้งมาว่าโต๊ะตัวนี้ เคลือบผิวด้วยอีพ็อกซี่อย่างดี"
"ผมเชื่อว่าโต๊ะตัวนี้เก่าแก่มากด้วย"
"คุณเวลช์ ผมขอเสนอความเห็น ว่าคุณไม่เห็นค่าโต๊ะตัวนี้"
"พอๆ กับที่ไม่เห็นค่าความศักดิ์สิทธิ์ ของประชาธิปไตยเรา"
"ไม่งั้นคุณคงมีจานรองแก้วมาเอง เหมือนที่ผมเตรียมมาจากบ้าน"
"คุณมาที่นี่วันนี้ โดยพกจานรองแก้วมาเองเนี่ยนะ"
"ถูกต้อง นั่นเพราะผม เห็นคุณค่าของไม้"
"ปัญหาคือคุณทิ้งวงน้ำไว้ และจะทิ้งวงน้ำต่อไปเรื่อยๆ"
"ผมบอกให้ว่ามีใครอีกที่ทิ้งวงน้ำไว้ ไอ้พวกคอมมิวนิสต์ไงล่ะ"
- "ไม่เอาน่า" - "พวกคอมมิวนิสต์ไม่สนใจโต๊ะ"
- "พวกคอมมิวนิสต์ไม่เห็นคุณค่าไม้" - "พูดอะไรต้องมีข้ออ้างอิง"
"ผมจะบอกให้ ว่าใครอีกที่ไม่มีจิตสำนึก"
- "วุฒิสมาชิกไซมิงตัน" - "ครับ"
"คุณมาบ้านผมเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน และไม่ได้เช็ดเท้าบนพรม"
- "คุณเดินย่ำโคลน มันถูกแล้วหรือ" - "คุณรู้ได้ยังไง"
"ตอนผมไปเจอ คุณไม่ได้ยินเสียงผม"
"คุณอยู่ในห้องทำงาน อีกฟากของบ้าน"
"หูผมไวต่อเสียงเช็ดเท้าเป็นพิเศษ"
"พอๆ กับการแทรกซึม"
"ของคอมมิวนิสต์ ในกระทรวงต่างประเทศ"
"ผมจะบอกให้ ว่าใครอีกที่ไม่เช็ดเท้า"
- "อย่าพูดนะ" - "คอมมิวนิสต์ไม่เช็ดเท้า"
- "ไม่เคยเห็นคอมมิวนิสต์เช็ดเท้า" - "เอาอีกแล้วๆ"
"ในสหภาพโซเวียตไม่มีพรมเช็ดเท้า คาร์ล มาร์กซ์ชอบย่ำโคลนเข้าบ้าน"
"เองเกลส์เคยเขียนไว้ แม่บ้านผมเป็นคนโรมาเนีย"
"เธอบอกผมเอง ประเทศบริวาร ของโซเวียตก็ไม่มีพรมเหมือนกัน"
- "เธอหนีมาเพราะไม่มีพรมเหรอ" - "ใครจะไปโทษเธอได้ล่ะ"
"แถมให้อีก วุฒิสมาชิกเบิร์ดบอกว่า มางานเลี้ยงบาร์บีคิวที่บ้านผมไม่ได้"
"เพราะวันนั้นเป็นวันเกิดลูกสาว"
"ปรากฏว่าลูกสาวเขา อายุ 28 แล้ว"
"พ่อคนหนึ่งจะใช้วันพิเศษ อยู่กับลูกสาวไม่ได้หรือไง"
"ไม่ใช่ตอนลูกอายุ 28 แล้วกัน"
"จะให้ทำอะไร ท่าน สว.มันด์ จูงมือไปเที่ยวสวนสัตว์หรือไง"
"ไปเพนต์หน้า ขี่ลูกม้า หรือกินไอศกรีมกันเหรอ"
"ท่านสุภาพบุรุษ นี่แหละที่ว่าไม่มีจิตสำนึก"
"และอีกอย่าง ผมขออนุญาตพูดต่อ"
"จากที่เคยไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน ผมยืนยันว่าวุฒิสมาชิกเดิร์กเซน"
"ไม่ใช้สบู่ตอนล้างมือ"
"ผมจะบอกให้ว่าใครอีกที่ไม่ใช้สบู่"
- "ถ้าให้เดา..." - "คอมมิวนิสต์"
- "ถูกต้อง"
"เลนก้า แม่บ้านโรมาเนียของผม เคยเล่าเรื่องคอมมิวนิสต์ให้ฟัง"
"ว่าตอนอยู่บ้าน พวกนี้ไม่ใส่เสื้อผ้า"
"ไม่มียางอาย ไม่มีความละอายแก่ใจ"
"บางครั้งเธอก็เดินไปเดินมา ในบ้านโดยที่ไม่สวมเสื้อผ้า"
- "โอเค" - "จนผมต้องคอยเตือน"
"ว่าที่นี่คืออเมริกา และคนที่นี่เขาใส่เสื้อผ้ากัน"
"แล้วอะไร ที่ไร้จิตสำนึกยิ่งกว่ารู้ไหม"
"คณะกรรมาธิการพิจารณารายได้"
"ไปกินมื้อเที่ยงร้านโอลด์เอ๊บบิตต์ เมื่อสัปดาห์ก่อน"
"และวุฒิสมาชิกพอตเตอร์ถือวิสาสะ สั่งอาหารให้ทั้งโต๊ะ"
"ราวกับว่าเขาเองเป็นประธาน"
"มีใครคุ้นหูกับคำนี้บ้างไหม ถ้านึกไม่ออก ผมมีชื่อประธานอีกคน"
"เขาชื่อนิกิตา ครุชชอฟ"
"และเป็นประธานพรรคคอมมิวนิสต์ ในสหภาพโซเวียต"
"คนที่ไปตัดสินใจไม่ได้"
"ถ้าผมไม่สั่ง ป่านนี้คงยัง กินมื้อเที่ยงนั่นไม่เสร็จ"
"ผมไม่ได้กินของที่ชอบ เลยสักอย่าง เขาสั่งปลา"
"ปลาตาเดียวเหม็นๆ น่าขยะแขยง"
"นั่นเป็นเมนูพิเศษ เมนูที่ร้านแนะนำ"
"ใช่เลย แนะนำโดย พนักงานเสิร์ฟที่ใส่เสื้อสีแดงแจ๋"
"เดี๋ยวนี้แยกคอมมิวนิสต์จากสีเหรอ"
- "ถูกต้อง" - "งั้นซานตาคลอสล่ะครับ"
"ผมนึกสงสัยอยู่แล้ว ที่ซานตาคลอสคอยแจกของขวัญ"
"เข้าบ้านคนนู้นคนนี้ เก็บรวบรวมข้อมูล"
"เอาไว้ใช้เล่นงาน คนอเมริกันดีๆ ทั้งหลาย"
บ้าชัดๆ
"ดูเหมือนอะไรก็ตามที่ไม่ถูกใจคุณ"
"จะถูกโยง ไปที่ความชั่วร้ายของคอมมิวนิสต์"
"ผมเองก็ไม่ค่อยชอบ เวลาที่เพื่อนบ้าน"
"ยอมให้หมามาปลดทุกข์ ในสวนหน้าบ้านผม"
"แต่มันคงไม่ใช่ หมาคอมมิวนิสต์หรอกครับ"
"นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ เรากำลังทำงานสำคัญกันอยู่"
"แล้วผมก็เห็นวุฒิสมาชิกพอตเตอร์ หยิบลูกอมมินต์เต็มกำมือ"
"จากโถลูกอมข้างแคชเชียร์ในร้าน"
"หยิบแต่พอดีสิ ท่านวุฒิสมาชิก"
"ผมไม่ได้หยิบไปกินเองคนเดียว ผมแบ่งให้คณะกรรมาธิการ"
"การจ้วงอุ้งมือสกปรก ลงไปคว้าลูกอมมินต์เต็มกำมือ"
"ไม่ใช่การกระทำ ที่ทางร้านส่งเสริม"
"วุฒิสมาชิกพอตเตอร์ ลูกอมมินต์ห่อแยกรายเม็ดหรือเปล่า"
"ไม่ได้ห่อ แต่ผมล้างมือแล้วนะ ไม่เหมือนเดิร์กเซน"
"ได้ถามแคชเชียร์ก่อนไหม ว่าหยิบลูกอมมินต์เต็มกำมือได้"
- "มันก็สื่อเป็นนัยๆ อยู่แล้ว" - "ไม่ใช่เลย"
"แค่คนละเม็ดต่างหาก"
"แค่คนละเม็ด แค่คนละเม็ด"
"แค่คนละเม็ด"
- "ไม่มีใครพูดตามหรอก" - "ไม่มีใครบ้าจี้พูดตามหรอก"
- "ใครมันจะพูด" - "ไม่มี"
"วุฒิสมาชิกพอตเตอร์"
"ผมคงไม่ต้องบอกคุณนะ ว่าถ้าเป็นที่มอสโก"
"คุณคงติดคุกไปแล้ว โทษฐานหยิบลูกอมมินต์เกินโควตา"
"พวกนั้นคงตัดมือคุณ คงตัดนิ้วเท้าคุณ"
"คงตัดขาคุณ ทิ้งให้เป็นเดชไอ้ด้วน"
"ต้องไปอยู่ในคณะละครสัตว์ คงไม่ต้องพูดต่อแล้วมั้ง"
"มีใครที่ตามเรื่องไม่ทันบ้างไหม"
"ไม่มี"
"ผมแนะนำให้วุฒิสมาชิกคิลกอร์ กับสส.ซัลลิแวนรู้จักกัน"
"รู้ตัวอีกที พวกเขาก็จะไปดู แข่งเบสบอลด้วยกัน โดยไม่มีผม"
- "ไร้สำนึก" - "แล้วไง"
"พวกเขายังไม่รู้จักกันดีพอ ที่จะไปเที่ยวกันเอง"
"โดยไม่ชวนผมไปด้วย"
"ผมเป็นตัวเชื่อมสัมพันธ์ เป็นกาวประสานใจ"
"พวกเขาเจตนาจะทิ้งผมไว้"
"แต่ไม่มีใครจมูกไวต่อเล่ห์กล เท่าโจจอมจับพิรุธหรอก"
"พวกเขาอาจมีธุระต้องคุยกัน ที่ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ"
"ใช่ อย่างการโค่นล้มรัฐบาลสหรัฐ"
ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า
"ที่ตลกคือพวกเขาคุยกัน ที่การแข่งขันเบสบอล"
"กิจกรรมที่แสนจะเป็นอเมริกัน ให้อิสระตะโกนโหวกเหวกได้เต็มที่"
"เช่น 'เฮ้ย ไอ้มือตี มือตีฝีมือโคตรห่วย'"
"'โคตรกระจอก ไปตายซะ ลงนรกไป'"
"ลองพูดแบบนั้นในมอสโกสิ แล้วดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
"แล้วคุณเวลช์นี่นะ ยังมีหน้ามาว่าผมไม่มีจิตสำนึก"
"ผมก็คงต้องบอกว่า รู้ตัวบ้างเถอะ"
"ไม่รู้ไม่ชี้อะไรทั้งนั้น"
"บังเอิญว่าผมเป็นคนสนุกสนาน และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ"
"อยากรู้ไหมล่ะว่าใครอีก ที่ไม่มีจิตสำนึก"
- "ไม่อยากรู้" - "เวลาคนอ้วนกินอะไร"
"ที่ดีต่อสุขภาพนิดหน่อย พวกนี้จะโม้ไม่หยุด"
"ผมกินสลัดเป็นมื้อเที่ยง แต่ก็ไม่เคยคุยโม้โอ้อวด"
- "งี่เง่า" - "สัปดาห์ก่อนผมไปตัดผมมา"
"ไม่มีใครพูดอะไร ทักเรื่องทรงผมสิ คนมีจิตสำนึกเขาทำกัน"
"และวุฒิสมาชิกโกลด์วอเตอร์ การกดปุ่มลิฟต์ย้ำๆ"
"ไม่ได้ช่วยให้ลิฟต์มาเร็วขึ้น"
"และสำหรับชาย ที่แต่งงานแล้วทุกคน"
"ที่เอาแต่คุยโวเรื่องมีเซ็กส์ กับภรรยาตัวเอง เรื่องใหญ่ตายล่ะ"
"โม้เหม็นอย่างกับว่า เป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่"
"แล้วไงล่ะ น่าสมเพชเป็นบ้า"
"ผมเองก็มีเซ็กส์กับภรรยาบ่อยๆ"
- ทำอะไรของคุณ - "จัดให้แบบไม่ซ้ำท่า"
"ซึ่งบางท่าก็ค่อนข้างเสื่อม"
"ขออะไรภรรยาจัดให้หมด ชุดนอนไม่ได้นอนเพียบ"
"แต่ผมไม่ไปโม้ให้ใครต่อใครฟัง"
"ท่านวุฒิสมาชิก คงทราบนะว่า การไต่สวนนี้มีถ่ายทอดสด"
"และภรรยาคุณต้องดูอยู่แน่"
"ให้ตายสิ"
"เปล่านะ เปล่าๆ... ผมล้อเล่นๆ"
โอเค ที่รัก จีนี่ คุณก็รู้ว่าผมคิดยังไงกับคุณ
ผมไม่ได้หมายความตามที่พูด ทั้งหมดเป็นมุก แค่กลเม็ดหวังผล
ผมไม่สนเรื่องคอมมิวนิสต์ด้วยซ้ำ
ที่รัก อย่าโกรธผมเลยนะ
"ที่พูดไปผมไม่ได้ตั้งใจ"
"ผมแค่ตื่นเต้นไปหน่อย คุณก็รู้ว่าผมเป็นยังไง"
"จีนี่ ผมขอโทษนะ ผมขอโทษ"