Yıl 1773 ve ilk 13 koloni huzursuzluk içinde.
Patrick Henry, Virginia'da ateşli bir konuşma yapar.
"Temsil yoksa vergi de yok!"
Ve Britanya monarşisini protesto etmek için
Kızılderili kılığına giren bir grup kolonici
342 sandık çayı Boston Limanı'na döker.
O günden beri de buna Boston Çay Partisi denir.
-Hadi! -Şu Püritenler
-sinirlerimi bozmaya başladı. -Evet.
Geçen gün karımla el ele yürüyordum.
Bir herif bağırdı. "Kimse bunu görmek istemiyor!"
-Aslında biraz haklı. -Evet, galiba haklı.
-Mayflower tayfası. -Burada ne oluyor?
-Alın size! -Evet!
Çay Yasası'nı protesto ediyorlar. Çayı suya atıyorlar. Çay partisi gibi.
Çay partisi mi? Yok artık. Eğlenceli gibi.
-Hadi yapalım şunu! -O Michael Finney mi?
-Ta kendisi. -Ne parti ama!
İlginç doğrusu. Geçen gün yanındaydım.
Çay partisinden falan hiç bahsetmedi.
Geçen gece Zachariah'ta herkes bunu konuşuyordu.
Zachariah'ta mıydın?
-Evet. -Ben neden davet edilmedim?
Zachariah'tan haberim yoktu. Çay partisini mi kaçırdım?
Ne desem bilmiyorum.
Bunu biliyor muydun?
-Sayılır, evet. -Sayılır mı?
Şunu tutar mısın?
Hadi çocuklar.
Finney! Finney!
Burada neler oluyor?
-Merhaba Larry. Bir şey olmuyor. -Olmuyor mu?
-Boston'ın gözde fıçı ustası nasıl? -Ne yapıyorsun?
Bir şey söylemeden önce Larry,
bu spontane, ilkeli ve sembolik bir protesto.
-Çay partisi mi yapıyorsunuz? -Bu parti değil Larry.
Ama emin ol parti gibi görünüyor Finney.
Çaya konan vergiler çok yüksek.
İngilizlere mesaj verelim dedik.
Her şey son anda gelişti Larry.
Dün gece Zachariah'ta konuşmuşsunuz.
Bunu nasıl duydun bilmiyorum
ama fikir ilk olarak Zachariah'ta ortaya çıktı.
Birkaç gün önce görüştük.
Partiden, Zachariah'tan, hiçbir şeyden bahsetmedin.
Gittiğim her yeri sana rapor mu edeceğim?
Bu sabah kunduracıdaydım. Oraya da mı çağırayım?
Burada biraz gizli saklı işler dönüyor.
Finney, başlayalım. Parti var mı yok mu?
Larry, bu parti değil.
Samuel Cooper da burada.
Merhaba Larry. Seni şehir dışında sanıyordum.
-O Joseph Warren mı? -Merhaba Larry.
Dün sana fıçı sattım. Tek kelime etmedin.
Konu açılmadı.
Onları çağırıp beni çağırmadın mı?
Söz bir sonrakine çağıracağım.
-Bir sonraki olmayacak, kes şunu. -Desteklediğini bilmiyordum.
-Neden öyle diyorsun? -Alınma Larry.
Ceketinin rengi İngiliz askerlerinin giydiği tonla aynı.
Yapma. Bu karımın hediyesi.
Çok güzel bir ceket ve kadife. Hiç kadifeye dokundun mu?
Kızıl Ceketlilerle savaşırken pek iyi görünmüyor.
Kızıl Ceketli değilim. Bu kırmızı bir ceket.
Artık kırmızı giymek yasak mı?
Öyle mi? Kırmızı bitti mi? Kırmızı söz konusu olamaz mı?
Zalimlerle aynı rengi giymek belki de...
Kırmızıyı iptal mi ettik?
Belki de o tarz bir kırmızı ceket şu sıralar doğru tercih değildir.
Finney, dürüst olayım, ben müthiş katkı sağlardım.
Çayı sevdiğini bile bilmiyordum.
Sevmiyorum. Ben kahve içicisiyim.
İşte bu yüzden beni çağırmalıydınız.
Çay seven insanlar çay atıyor.
Keyif almıyorlar bile.
Ben çaydan nefret ettiğim için atmaya bayılırdım.
Bir daha çay fırlatma partisi olursa çay atma şampiyonu olduğunu hatırlarım.
Kostüm de giymişsiniz.
En çok da buna bozuldum.
-Kostümlere mi? -Evet.
-Beni çağırman için bir sebep daha. -Neden?
Çünkü kostüm giymeye, kimlik değiştirmeye bayılırım.
Pislik gibi davranırsın, kimse sen olduğunu anlamaz.
Evet. Partilere gittik. Pislik gibi davranıyorsun.
-Kostüm varken. -Evet.
Neden çağrılmadığımı anlamıyorum.
Kırmızı ceket yüzünden deme.
Seni çay partisine çağırmadım Larry
çünkü katıldığın her partiyi mahvediyorsun.
Ciddi olamazsın.
Ne zaman görsem köşede birini lafa tutup
-saçma sapan şeyler anlatıyorsun. -Lafa tutmak mı? Partinin yıldızıyım!
Geçen gün Sam Adams'ın evinde ayakkabılar hakkında durmadan konuştun.
Tek bir ayakkabı modelimiz var. Her ayakta aynı ayakkabı.
Ama sen "Sağ ve sol ayakkabı olmalı" diyordun.
-Ne anlatıyorsun sen? -Ben mi ne anlatıyorum?
Bir ayağa hiç baktın mı sen?
Partilerdeki diğer mesele de, durmadan Kızılderili kadınları anlatıyorsun.
İrokua kadınlarından hoşlanıyor muyum? Doğru. Ne olmuş yani? Bu suç mu?
Bir İrokua kadınıyla öpüştüm mü? Evet, öpüştüm.
Ve söyleyeyim, çok güzel bir deneyimdi.
-Tebrikler Larry. -Bu arada
bir İrokua kadınıyla öpüşürsen...
İrokua kadınlarıyla öpüştüm Larry.
İrokua kadınıyla öpüştün mü? Hadi be.
-Evet, sevgilim var. -Var mı?
-İrokua'lı sevgilim var. -Nerede?
-Kanada'da. Sen tanımazsın. -Yalan.
Kanada'da İrokua'lı sevgilin yok.
Ben satış noktalarında dikilip kadınları kesmiyorum en azından.
Sen bakıyor ve oyalanıyorsun.
İşini yap. Fıçılarını sat.
Sonra defol. Bu yüzden mi gemide olmak istiyorsun?
-Hayır. -Başlıklara aldanma.
-Hayır, biliyorum. -Gemide kadın yok.
Onu ima etmedim ki.
Bu yüzden lanet partiye çağırmadık Larry.
Yapma. Şu rampadan çıkmama izin ver.
Rampaya çıkamazsın Larry. O rampa çete için.
-Neden çetede olamıyorum? -Larry.
Çetede değilsen rampada da işin yok.
Geçen yıl sana bedava fıçı verdim dallama!
-Millet, çay partisi bitti. -Ne?
-Evet. Larry mahvetti. -Daha atacak tonla çay var.
-Larry ortamı mahvetti. -Hadi ama.
-Aferin Larry. -Mahvetmedim.
-Sağ ol Larry. -Şu aptallara bak.
Kızılderili kılığına girmişler, tüy takmışlar.
-Neyse. -Mala benzemişsiniz.
Kızılderili sanacağımı mı düşündünüz? Hayal kırıklığına uğrattınız.
-Sonra meyhanede görüşürüz. -Hoşça kal Thompson! Geber Slaughter!
-Fıçı sızdırıyordu. -Hadi oradan!
-Tabii ya, sen de Kızılderilisin Gilliam! -Sağ ol Larry.
Yarın kunduracıdayım.
Oraya da çağırayım mı? Önceden haber vereyim mi?
Beyinsizler. Yukarı çıkıp ben de biraz atacağım.
-Keyfine bak Larry. -Tamam, şimdi atacağım!
-Evet, tam bir çay atma ustasısın. -Nasıl atılır göstereyim!
Zaten sizin saçma çetenizde olmak istemiyordum. Dinleyin.
Kendi çetemi kuracağım! Kızılderili gibi giyinmeyeceğiz.
Kıskançlıktan çatlayacaksınız.
Şöyle olacak.
Bana bakın!
-Sen! -Hayır.
-Ne yapıyorsun? -Hayır, bu benim çayım değil.
Evet, senin çayın değil. Majestelerinin çayı!
Hayır, hayır. Finney'nin çayı. Burada çay partisi yapıyordu.
Efendim, bu adamı tanımıyorum.
Çetelerden ve çaydan ne kadar nefret ettiğini söylüyordu.
Hayır! Yanlış adamı yakaladınız. Yalan söylüyor!
Michael Finney'nin partisi! Beni davet de etmedi.
-Onu tutuklayın. -Yürü.
Finney! Dinleyin. Benim de sizinki gibi kırmızı ceketim var!
BİZ HALKIZ
Amerika Birleşik Devletleri'nde kölelik var olduğu sürece,
özgürlüğe kaçmaya çalışan köleler de oldu.
Birçoğu Yeraltı Demiryolu'nu kullandı.
Bu demiryolu, güneyden kaçan kölelere barınak ve yardım sağlayan,
insanlar, rotalar ve güvenli evlerden oluşan bir ağdı.
Kuzeye, özgürlüğe uzanan yolculuk tehlikeli, yıpratıcı
ve çoğu zaman ölümcüldü.
Ama kimsenin düşünmediği şey ev sahiplerinin çektiği sıkıntılardır.
Kendi ailenle yaşamak bile zorken bir yabancıyla yaşamak daha da zordur.
-Gir lütfen. -Başardım.
-Kimse takip etmedi. -Evime hoş geldin.
-Merhaba. -Umarım burada güvende hissedersin.
-Ben Jonesey. -Ben Lawrence.
-Neredeyse özgürüm. -Evet.
Kaçıyorum ama kuzeye gidiyor olmak iyi hissettiriyor.
Yarın sınırı geçebilirsin.
-İple çekiyorum. -Yol nasıldı?
Çok zordu. Peşimde köpekler ve atlar vardı.
Bataklıkta 15 dakika suyun altında kaldım.
-15 mi? -Kamışla nefes aldım.
-Köpeklerin boğuk havlamaları geliyordu. -Vay canına. Yazık ya.
Sudayken "Kesin be!" diyemedim.
Tam manasıyla "Kesin be!" durumuydu ama kendime sürekli
sakın "Kesin be!" deme diye telkin ettim.
Evet, bir keresinde beni bir teke kovalamıştı.
-Vay be. -Nedense bana kafayı takmıştı.
Neden bilmiyorum. Çitin üzerinden atlamıştım.
Bu, hayatın için kaçmaya,
suda nefes almaya çalışırken köpeklerin havlamasına,
orada durup acaba "Kesin be" desem mi demesem mi
diye düşünmeye benzemez.
Deneyiminle bir şekilde bağ kurmaya çalışıyordum.
Elbette aynı şey değil. Ama keyifli değildi, onu bil yani.
Evet ama o evcil bir hayvan.
Seni yakalayıp zincire vuracak mıydı?
"Çalışmaya devam!" deyip tekmeyi basacak mıydı?
-Sana hak verdim. -Hak vereceksin tabii.
-Tamam, hak verdim. -O hakkı ben aldım.
Hayır, hakkı almadın. Ben hak verdim.
Hayır, hakkı ben aldım.
-İlk ben hak verdim dedim. -Sen hakkımı almadın.
Benden hiçbir şey alamazsın. O hakkın sahibi benim.
-Tamam, sen aldın. Boş ver hakkı. -Tamam.
Kuzeye gidip kuzeyli hatunlara
çakacağım için de heyecanlıyım.
Kuzeyde yaşadım.
Şunu bil. Orada pek çakılacak bir şey yok.
-Benim için yoktu. -Senin için tabii ki yoktur.
Bazı insanlar bu iş için yaratılmıştır. Neyse, şu eve bir bakalım.
Tamam, evet.
-Güvenli evi görelim bakalım. -Evet.
-Ne var bakalım. -Evet. Burası oturma odası.
-Tamam. -Rahattır.
-Dürüst olayım mı? -Tabii.
-Burada ciddi bir küf var. -Ne?
Küf kokusu. Böyle şeyleri önceden söylemen lazım.
-Gerçekten mi? -Burada yerleşmiş bir nem var.
-Nem mi? -Küflü nem.
Jonesey, bu evde bir sürü insan kaldı.
Kimse nemden şikâyet etmedi.
Beyazlar doğuştan nemlidir.
Beyazlar doğuştan nemli mi? Bunu mu söylüyorsun?
Elbette nemliler. Doğuştan rutubetli bir topluluksunuz.
Jonesey, kusura bakma
ama suyun altında 15 dakika boyunca kamışla nefes aldın.
Ev değil Jonesey. Sen rutubetlisin.
O üç gün önceydi. Şu anda kuruyum. Kuruyum ve küf kokmuyorum.
Şimdi kuru olabilirsin ama o nem seninle kalmış.
Anladım. Nemini kabul etmiyorsun.
-Hayır, kabul etmeyen sensin. -Kabul edecek bir nemim yok.
Bu senin görüşün.
Daha önce rutubetliydim. İçeri girince yeniden rutubetlendim.
Girince tekrar rutubet kaptım. Hissettim.
Burada ruhlar hissediyorum.
-Şu kanepede biri mi öldü? -Hayır.
Ölüm enerjisi var.
Aslında biri bu kanepede çok hasta yattı. Sonra üst katta öldü.
Öbür dünyaya giderken küflenmiş miydi?
Hayır, küflenmedi.
Sana bir tavsiye vereyim.
Birisi kanepede ölürse lanet minderleri ters çevirirsin.
Anladım. Hak verdim.
Az önce de hak vermiştin.
Yine mi hak veriyorsun?
-Hayır, diyorum ki... -Hak vermiştin ama.
Haklısın diyorum.
-Hak verdim yani. -Beni kandıramazsın.
Dinle Jonesey. Baştan başlayalım.
Baştan başlayıp ikimiz de biraz küflüyüz diyelim.
Sen 15 dakika bataklıkta kaldın ama.
Biri de kanepede öldü.
Kanepede ölmedi. Üst katta öldü.
Ölüme yaklaşmıştı. Sonra yukarı çıktı,
iş tamamlandı ve üst katta öldü.
Ama zaten yarı ölüydü.
Dinle. Eğer burada rahat değilsen,
kendini huzursuz hissediyorsan, kötü ruhlar hissediyorsan git.
Daha kötülerini gördüm.
Kaldığım son yerde arkası yüksek bir koltuk vardı.
Önünde de küçük bir koltuk.
Ona oturup ayaklarını diğerine uzatıyordun.
-Şöyle oturuyordun. -Evet.
-Bahsettiğin şey puf. -Lanet puf!
Puf diye arkadaşım var.
Köle sahibinin ona Puf demesiyle
pufun arasındaki ilişki hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Şerefsizin mobilyalara takıntısı vardı.
-Kölelere mobilya adı mı veriyordu? -Evet.
Demirciye de Gardırop adını verdi. Koskoca herifin adı Gardırop.
-Gardırop. -Kocaman herif.
"Bu Ethan Allen manyak beyazın teki" diye düşünüyordum.
Neden mobilya takıntısı vardı acaba.
Neyse. Kahvaltıya ne dersin?
-Kahvaltı. -Kahvaltı mı?
-Ne zaman oluyor? -Ne olmuş?
Evet. O ne oluyor?
Evet. Kahvaltı var. Kahvaltım var.
Bu ölen kadın mı? O mu?
-Evet, o. -Vay canına. Huzur içinde yatsın.
-Çakıyor muydun? -Bana yüz vermedi.
Yine de gidip ona baktım.
Sana minnettar olmalıydı.
Arada bir memesini emdirmeliydi.
Çok güzel. Bana baktığın için...
-Evet. Teşekkürler. -...çok teşekkürler.
-Bunu yapacaksın. -Doğru.
Dur, pankek var mı?
Hayır. İrmik var.
-Kesin suludur. Sulu bir lapa. -Evet, sayılır.
İnanılmaz. Bu evlerin uzmanı oldum.
Ve bu ev hakkında pek de iyi şeyler duymadım.
Dürüst olayım. İnsanlar buraya geliyor, ölüm kokusu alıyor.
Nem hissediyor. Hakkında kötü yorumlar var.
O kötü puanlar çok haksız!
O kadını merdivenlerden taşıdım, sırtım mahvoldu.
Odun kıramadım. Sıcak su yok diye kötü yorumlar aldım.
Bu tamamen benim görüşüm. Bu eve ikiden fazla vermem.
Tamam, dinle. Pankek yapacağım.
İki yumurta, lanet kâseye biraz un.
-Biraz da tarçın. -Biliyoruz.
-Böyle çırp. -Tamam. Anladık.
Madem yapmayı biliyorsun
o zaman kendin yap.
Dur bakalım. Dur bakalım. Senin kölen değilim dostum.
Dur bakalım. Dur bakalım. Öyle bir şey demedim.
-Dedin. -Hayır, dur! Hayır.
-Ben dur bakalım dedim. -Hayır, ben.
-Dur bakalım bana ait. -Bana ait! Bana!
-İlk ben dedim! -Hayır!
Ben mi pankek yapayım? Dur bakalım!
Köle olduğunu düşündüğümü söylüyorsun. Sen dur!
"Ben bir halt yapmam" gibi benimki.
Kölelikle ne alakası var? Sana kölesin demedim.
Bu sadece bir iyilik istemek.
Kölelik neydi biliyor musun? Upuzun bir iyilikler listesi.
-Buna hiç böyle bakmamıştım Jonesey. -Evet.
-Hakkımı verir misin? -Hayır. Neden peki?
-Neden? -Çünkü tekrar istiyorsun.
-Hayır. -Hakkının verilmesini sevmiyorsun.
Seviyorum. Ama alınmasını sevmiyorum.
Ben yatmaya gidiyorum. Biraz dinleneyim.
-İyi bir uyku çek bakalım. -Tamam.
-Jonesey. -Sağ olasın Lawrence!
Yukarı çıkınca sağa dön. Sola gitme. Orası ölü odası.
Tamam.
Dostum, bu yatak çok yumuşak!
-Çok üzüldüm! -Dur bakalım!
Hayır, hayır! Sana dur bakalım!
-Hayır. Sana dur bakalım! -Dur bakalım!
-Ben dedim! -Hayır, ben dedim!
BİR AY SONRA...
Şuna bak. Çok güzelsin.
Gözleme, kek, pankek kombinasyonu. Jonesey kekleri.
-Tanrım. -Evet.
Bu ne be?
Sen de gel bakalım.
Gecenin körü burada neler oluyor?
Beni pastırma kokusuyla uyandırdın.
Pastırmayı suçlayamazsın. Dünyanın en tanınabilir kokularından.
-Köpek bokunun içinden bile alırsın. -Burası bir Yeraltı Demiryolu evi.
-Evet. -Peki demiryolları ne yapar?
Hareket eder. Tekrar trene binme vakti geldi.
Trene bin.
Aslında güzel fikir. Son zamanlarda bunu çok düşündüm.
Ve burada kalıp diğer kölelerin kuzeye ulaşmalarına yardım etmeye karar verdim.
Bir ay önce buraya geldiğinde
kuzeye gidip kızlara çakmak için sabırsızlanıyordun.
Çakacaktın. Çakmaya ne oldu?
Oradalar. Çakmanı bekliyorlar.
-Herkes "Jonesey nerede?" diyor. -Jonesey nerede?
-Çakılmaya hazırız. -Beni dinle.
Babam hep "Kadınlar kaçmaz" derdi.
"Sen gidince onlar orada olacak."
Jonesey, "iyilik" kelimesine ne kadar hassas olduğunu biliyorum
ama biraz yardım etsen çok şey mi istemiş olurum?
Burada kölelik yapmamı mı istiyorsun?
Hayır, biraz yardım etmeni istiyorum.
-Ciddi misin sen? -Sen ciddi misin?
Ayakkabılarını çıkarmanı istedim. Bu kölelik mi?
-Köle işi. -Mumları toplamanı istedim.
Benim için değilse köleliktir.
Mumları ortak kullanıyorsak?
İçinde sen varsan köleliktir.
-Hayır, değil. Bu iyilik. -Hayır, değil.
İyilik mi istiyorsun?
Önümüzdeki 400 yıl boyunca bir siyahiden iyilik istemen yasak.
-Öyle mi? -Öyle.
Müthiş kokuyor.
Sızlanmayı bırak da otur işte.
Pankekleri uzatır mısın, yoksa bu da mı kölelik?
Uzatacağım.
-İnanamıyorum. -Jonesey keklerini denemelisin.
Bence gelişme var.
Hem de çok gelişme var Lawrence.
-Bakma şansın olur mu? -Kölelik.
-İyi akşamlar. -Birini beklemiyordum.
-Vay canına. -Merhaba.
Merhaba Bay Beyaz.
-Demek iyi olanlardansın. -Evet.
Gardırop ve Puf! Ne?
-Jonesy! -Gelin bakayım. Gelin.
-Burada olduğunu biliyordum! -Beni yakalayamazlar!
Sana anlattıklarım işte. Gardırop ve Puf!
Gardırop ve Puf, evet. Ethan Allen mıydı?
-Evet. -Nereye gidiyorsunuz?
Geceyi burada geçirip yarın 29 kilometrelik yolu yürüyerek
Joplin'deki eve ulaşacaktık.
Tabii. Geceyi burada geçirebilirsiniz.
-Teşekkürler. -Onu salla. İstediğiniz kadar kalın.
-Çok uzun bir tatil yapın. -Ciddi misin?
-Evet. Bunu Jonesey söylüyor. -Ne?
-Teşekkürler Jonesey. -Puf.
Git içeri, ayaklarını uzat.
-İki kere söyleme. -Yemek yiyin.
Duydun mu Puf? Yiyin ve uzanın.
Evet. Şuna bakın ya. Lawrence'ın üç tane daha sabahlığı var.
Bendesiniz. Sorun yok.
Lanet olsun Jonesey. Burası rutubetli.
-Demiştim. -Gardırop.
Ahırın önünde kocaman bir kaya var.
Yarın sabah onu taşımama yardım eder misin?
Kölelik mi?
Evet, tabii ya.
KITTY HAWK, KUZEY CAROLINA
17 Aralık 1903'te, Kitty Hawk, Kuzey Carolina'da
Amerikalı mucitler Wilbur ve Orville Wright,
motorlu bir hava aracının ilk kontrollü uçuşunu gerçekleştirdi.
The Wright Flyer.
Uçuş 12 saniye sürdü ve yaklaşık 36 metre yol aldı.
Bir yerden başlamak lazım.
Wright Kardeşler, bununla birlikte havacılık çağını başlattı.
Ama tarihin unuttuğu
üçüncü bir Wright kardeş daha vardı ama bunun gayet iyi bir sebebi vardı.
Uçağın tamamı kadraja girsin. Bir de birimiz görünsün.
-Üç, iki, bir. -Bir tane de komik poz.
Tamamdır.
Bir tane daha. Böyle çok ciddi bakalım.
-Orville! Wilbur! -Aynen. Evet.
-Kahretsin, çekil. -Çık oradan.
-Hadi, hadi. Çalıştır. -Tamam.
Ne oluyor? Ne yapıyorsunuz?
-Biz sadece... -Seni bekliyorduk.
-Hiç öyle görünmüyordu. -Hayır, hayır.
Önce tüm ekipmanı test edip çalıştığından emin olmalıyız.
Her şey hazır olmalı.
Son eksik parça sensin.
-Gerçekten mi? -Evet.
Kalkmaya hazırmışsınız gibiydi.
-Rüzgâr yetersiz. -Alakası yok.
-Sensiz kalkmayız. -Hayır.
Bu Wright kardeşler!
-Evet, gel. -Gel hadi.
-Buraya oturabilirsin. -Buraya mı?
-Evet. -Evet, otur bakalım.
-Ortaya mı? -Evet.
Tam ortaya dostum.
-Ne? -Evet.
-Berbat. -En sevdiğimiz.
-Hayır, harika olacak. -Hiç rahat değil.
İstersen biraz arkana yaslan.
Ortayı istemiyorum. Kenara geçeyim.
-Olmaz, şunu çalıştırmalıyım. -Çalıştırmalı.
Motor da bende. Sen ortada otur.
Ortada oturamam. Klostrofobim var.
Son koltuk.
Neden ortada koltuk var ki?
Neden bir koltuk diğerlerinden çok kötü?
Harika bir icadı mahvediyorsun.
Bunu koltuğunun altına koyman lazım.
-Neden? -Güvenlik için.
Güvenlik mi? Şeftali kasasının üstünde oturuyorum.
El bagajı koltuğun altına girer.
-Yeri orası. -Kucağımda tutamaz mıyım?
-Bu çok tehlikeli. -Hayır.
Çantanın oraya sığması için tasarladık.
-Tamam. -Kucağında olmaz.
Peki.
-Mutlu musunuz? -Evet. Harika görünüyor.
-Hazır mıyız? Gidelim. -Çok güvende hissediyorum.
Çok güvendeyim. Neyse ki el bagajı koltuğun altında.
Bir şey olursa ellerin boşta işte.
-Ellerin boşta. -Kendini koruyabilirsin.
-Şöyle yaparsın. -Şöyle.
-Ya da şöyle. -Şöyle.
-Ya da böyle. Ellerin müsait. -Böyle. Ellerine bak.
Tamam, anladım. Anlaşıldı.
-Pekâlâ. -Tamam mı?
-Artık kalkabiliriz. Pekâlâ. -Anlaşıldı.
-Hazır mıyız? -Şunu söylemeliyim.
Ben aptal değilim.
Bence bensiz kalkmaya çalışıyordunuz.
-Dinle Wilbur. -Evet.
Hayatını kurtardım. En azından beni bekleyebilirdin.
Hayatımı ne zaman kurtardın?
Boğuluyordun ve sana kürek verdim. Hayatını kurtardım.
Muhtemelen kendim de kurtulurdum.
-Ama sağ ol. -Kurtulamazdın.
-Ağlıyordun, çığlık atıyordun. -Ağlamıyordum.
Su yüzünden öyle oldu. Çığlık atmıyordum.
O çığlığı asla unutmam.
Utanç vericiydi.
Uydurduğun şeyleri unutmazsın tabii.
Hepimizin burada olmasına ve kalkışa hazır olmamıza sevindim. Uçuş harika olacak.
-Evet. -Atıştırmalık var mı?
Ne? Yemek yemedin mi?
-Atıştırmalık ver. -Uçağa biniyorum sonuçta.
Atıştırmalık yok mu?
-Ağzı boş kalmasın. -Fıstık var.
-Fıstık mı? Başka? -Fıstık al.
-Bu sirk yemeği. -Hayır. Ye bak.
Bu iş daha da garipleşmeden kalkmamız lazım.
-Hazır mısınız beyler? Gözlükler takılsın. -Tamam.
-Hazırız. -İşte gidiyoruz.
-Çalıştır. -Çalıştır.
Çalıştır.
Gidiyoruz.
Pekâlâ. Kusursuz çalışıyor. Çok güzel.
Bu galiba kötü bir şey.
-Evet, evet. -İşte başladı.
-Kapatayım. -Ne oldu?
-Colby! Colby nerede? -Colby!
-Çocuklar. -Geliyor.
Yine aynı mil kırılmış galiba.
-Rahatınıza bakın. -Biraz sürecek.
Colby hallediyor. Adamımız.
Hallediyor. Anahtarı var. Hayır, burada bekleyeceğiz
-Uçakta bekleyeceğiz. -Ne? Neden?
Tuçak yapamayız.
Tuçak mı? İlk defa duydum.
Uçağın tam tersi.
Mekanik sorunu giderene kadar burada beklememiz gerekiyor.
-Tuçak mı? -Önce güvenlik.
Yerde duruyoruz. Bunun güvenlikle ne ilgisi var?
Ne kadar sürerse sürsün uçakta mı bekleyeceğim?
-Evet. -Ya beş saat sürerse?
Beş saat bekleriz.
Orta koltukta, berbat atıştırmalıklarla beş saat boyunca oturacak mıyım?
-Evet. -Beş saat mi? Kafayı mı yediniz?
Uçak deneyimi budur.
İyi bir deneyim değil! Berbat bir deneyim! Duyduğum en aptalca kural.
Güven bize. Güvenliğin için.
Rahatına bak.
Dinleyin. Adımı icattan çıkarıyorum.
Orville ve Wilbur, sizin olsun.
Bu aletle bir şey istemiyorum.
Pişman olacaksın.
-Hiç sanmıyorum. -Pişman olacaksın.
Bu arada, bir şey konuşmalıyız.
Konuşalım. Nedir?
Bir haftalığına şehir dışına çıkacaktım. Çiçeklerimi sulamanı istemiştim.
-Evet. -Eve döndüm.
Çiçekler harika durumda.
Gördüm ki evimde seks yapmışsın.
Evinde seks yaptığını nasıl öğrendin?
Afrika menekşelerinin yanında seks kanıtları vardı da ondan.
İnkâr etmiyorum. Ama kendi evimde seks yapamam. Karım evde.
Birinin senin evde yapması lazım.
Evet. Bu yapmıyor.
-Wilbur, siktir git. -Sen siktir.
Çocuklar, sakin olun.
Bana kötü koltuğu verdin. Tıpkı düğününde yaptığın gibi.
Aynı şey. Mutfağın yanına oturttun.
Bütün garsonlar gelip geçerken çarptı.
Seni bekârlar masasına oturttum.
Biriyle tanışmak istediğini söylemiştin.
Ben de en güzel kadının yanına oturttum.
-Tek gözü vardı, tamam mı? -Olur öyle.
Göz bandı da takmıyordu. Resmen tepegözün yanına oturttun.
Kadının kör noktasında oturuyordum.
Domates çorbasını kucağıma döktü.
-Bunun onun suçu mu? -Değil.
Tek gözü olabilir ama göz bandı taksın. Biraz düşünceli olsun.
-Gidip çıkma teklif etseydin. -Çıkma teklifi mi?
Sürekli senden bahsediyor.
-Benden mi? -Evet.
Bir daha gördüğünde göz bandı takmasını söyle.
Asıl yapman gereken ne biliyor musun?
Ona bir tane yapıp "Bunu senin için yaptım" demek.
-Bana biraz hakaret gibi geldi. -Birine hediye vermek mi?
Göz bandından haberi var ama takmamayı tercih ediyor.
Resmî bir davetti. Resmî bir göz bandı yoktu.
Bence sorun buydu.
Süslü bir tane yap. Belki onu takar.
-Güzel bir şey. -Çirkin bir kadın değil.
Ben de onu dedim.
Anonim olarak postalarım.
-Bir dahaki görüşünde fark edersin. -Evet.
Kartın üstüne de şunu yaz. "Güzellik, bakan gözün içindedir."
Çok güzel. Sevdim. Fena değil.
-Bir işe yaradın. -Güzelmiş.
-Hadi kalkalım. -Hazır mıyız?
-Colby, ne durumdayız? -Onay geldi.
-Beyler, onay geldi. -Hazırız.
-Gözlükleri takalım. -Hadi.
-Sorun yok. -Çevir Colby.
-Çalıştır. -Bol şans!
-Gidiyoruz! Evet! -Şuna bakın.
Harika olacak.
Kıpırdatma!
Vay canına, çalışıyor!
Hayır, vazgeçtim! Gitmek istemiyorum!
Midem bulanıyor! Kusacağım!
Al. Bunu kullan.
Şu manzaraya baksana!
Öleceğim! Hayır! Gitmek istemiyorum!
MİLYONLARA ÖZGÜRLÜK!
1950'lerde, Rusya ile Birleşik Devletler arasındaki Soğuk Savaş sırasında
komünizm korkusu her yere yayılmıştı.
Wisconsin'dan Cumhuriyetçi Senatör Joe McCarthy, hükûmetin her kademesine
komünistlerin sızdığı iddiasıyla geniş yankı uyandıran
bir dizi soruşturma başlatınca Kızıl Korku doruğa ulaştı.
Kimse, komünist olmakla suçlanma korkusundan
McCarthy'ye karşı çıkmaya cesaret edemiyordu.
Amerikan Ordusu bile soruşturma altındaydı.
Bu da tarihe geçen Ordu-McCarthy duruşmalarına yol açtı.
Joseph Welch ordunun baş hukuk müşaviriydi.
McCarthy'yle karşı karşıya geldiği sırada o meşhur soruyu sordu.
"Hiç mi edep duygunuz yok efendim?" sorusu, tarihimizin bu talihsiz döneminde
bir dönüm noktası olarak kabul edilir.
Ama McCarthy'ye göre, edep duygusundan yoksun olan tek kişi kendisi değildi.
Bay Welch'in talebi üzerine, bence şunu söylememiz gerekiyor.
Hukuk şirketinizde Fisher adında genç bir adam çalışıyor.
Bu kişi uzun yıllar boyunca,
Komünist Parti'nin hukuk alanındaki kalesi sayılan bir örgüte üyeydi.
Bu genci daha fazla karalamayalım.
Hiç mi edep duygunuz yok efendim?
Artık yeter. Hiç mi edep duygunuz kalmadı?
Benim mi edep duygum yok? Peki ya siz Bay Welch?
Altlık kullanmadan bir bardak su içtiğinizi görüyorum.
Güzel masanın üzerinde bardak izi bırakıyorsunuz.
Edep duygusu kalmayan kim?
Kendimi savunmam gerekirse Senatör,
bana bu masanın kaliteli bir epoksiyle kaplandığı söylendi.
Ayrıca oldukça eski bir masa sanırım.
Bay Welch, iddia ediyorum ki bu masayı, demokrasimizin kutsallığını
önemsediğiniz kadar bile önemsemiyorsunuz.
Aksi hâlde, evden getirdiğim şu altlık gibi bir altlığınız olurdu.
Bugün buraya kendi altlığınızla mı geldiniz?
Evet, doğru çünkü ahşaba saygı duyuyorum.
Mesele şu. Bardak izi bıraktınız ve bırakmaya da devam ediyorsunuz.
Size başka kimler bardak izi bırakır söyleyeyim. Komünistler bırakır.
-Hadi ama. -Komünistler masaları umursamaz.
-Komünistlerin ahşaba saygısı yoktur. -Kaynak gösterin.
Size edep kurallarını bilmeyen birini daha söyleyeyim.
-Senatör Symington? -Evet?
Birkaç hafta önce evime geldiniz ve paspasta ayaklarınızı silmediniz.
-Çamuru içeri taşıdınız. Bu mu edep? -Bunu bilmeniz mümkün mü?
Sizi bulduğumda beni duymuyordunuz.
Uzaktaki çalışma odanızdaydınız.
Benim işitme duyum, ayak silme konusunda da
Dışişleri Bakanlığı'na sızan komünistleri tespit ettiğim kadar hassastır.
Size başka kimler ayaklarını silmez onu da söyleyeyim.
-Söylemeyin. -Komünistler ayaklarını silmez.
-Hayatımda ayak silen komünist görmedim. -Başlıyoruz.
Sovyetler Birliği'nde kapı paspası göremezsiniz. Karl Marx çamur taşırdı.
Engels bunun hakkında yazmıştır. Hizmetçim Romanyalıdır.
Bana bizzat anlattı. Uydu devletlerde paspas diye bir şey yokmuş.
-Oradan paspas olmadığı için mi kaçtı? -Onu kim suçlayabilir ki?
Edepsizlikten bahsetmişken, Senatör Byrd bana,
kızının doğum günü olduğu için barbeküme gelemeyeceğini söyledi.
Meğer kızı 28 yaşındaymış.
Bir baba özel bir günü kızıyla geçiremez mi?
28 yaşındayken olmaz. Ne yapacaklar Senatör Mundt?
Hayvanat bahçesine mi gidecekler?
Yüzlerini mi boyatacaklar? Midilliye mi binecekler?
Dondurma mı yiyecekler?
Beyler, bu tamamen edepsizlik.
Bu arada, devam etmeme izin verirseniz,
Senatör Dirksen'la Senato tuvaletine yaptığımız ortak ziyaretler doğruladı ki,
ellerini yıkarken sabun kullanmıyor.
Başka kimler sabun kullanmaz söyleyeyim.
-Tahmin edeyim... -Komünistler.
-Bildiniz.
Romanyalı hizmetçim Lenka, bana komünistler hakkında her şeyi anlattı.
Evlerinde kıyafet giymiyorlarmış.
Ne utanmaları var, ne de mahremiyet anlayışları.
Bazen o da evin içinde çıplak dolaşıyor.
-Tamam. -Ona hatırlatmak zorunda kalıyorum.
Burası Amerika diyorum.
Burada kıyafet giyeriz diyorum. Biraz daha edep anlatayım mı?
Geçen hafta Bütçe ve Vergi Komitesi öğle yemeği için Old Ebbitt'e gitti.
Senatör Potter, sanki komite başkanı kendisiymiş gibi
bütün masanın siparişini vermeyi kendine görev bildi.
Bu kelime size bir şey hatırlatıyor mu? Size bir başkan daha söyleyeyim.
Adı Nikita Kruşçev.
Sovyetler Birliği'ndeki Komünist Parti'nin başkanı.
Kimse karar veremiyordu.
Ben söylemeseydim hâlâ orada yemek yiyorduk.
Hoşuma giden tek bir şey bile gelmedi. Balık söyledi.
İğrenç, berbat, kokan bir halibut.
Spesiyaldi. Şiddetle tavsiye edilmişti.
Evet, kırmızı bir gömlek giyen bir garson şiddetle tavsiye etmişti.
-Komünizmi renklerle mi eşleştiriyoruz? -Elbette.
O zaman Noel Baba'ya ne demeli efendim?
Noel Baba'nın da o kadar hediyeyi bedava dağıtmasından,
ev ev dolaşmasından, insanlar hakkında bilgi toplayıp
bunları düzgün Amerikalılara karşı kullanmasından şüphe duyuyorum.
Kafayı yemiş bu.
Hoşunuza gitmeyen her şey komünizmin kötülükleriyle kıyaslanabiliyor gibi.
Ben de komşumun köpeğinin
bahçeme pislemesinden pek hoşlanmıyorum.
Ama onun komünist bir köpek olduğunu düşünmüyorum.
Bu gülünecek bir konu değil. Çok önemli bir iş yapıyoruz.
Üstelik Senatör Potter'ın, bir restoranda kasanın yanındaki kâseden
avuç dolusu nane şekeri aldığını gördüm.
Bir onur sistemi var Senatör.
O şekerler sadece benim için değildi. Personelle de paylaştım.
O koca ve kirli pençenizi bir avuç nane şekerinin içine daldırmak
restoranın teşvik ettiği bir şey değil.
Senatör Potter, naneli şekerler tek tek paketlenmiş miydi?
Paketli değildi ama elimi yıkamıştım. Dirksen'ın aksine.
Kasiyere bir avuç naneli şeker alabilir miyim diye sordunuz mu?
-Zaten belli. -Belli değil.
Kişi başı bir tane nane şekeri.
-Bunu söyleyen yok. -Kimse söylemeyecek.
-Söyleyen yok. -Evet.
Senatör Potter.
Size bunu söylememe gerek yok. Eğer Moskova'da olsaydınız
nane şekeri kotanızı aştığınız için hapse atılırdınız.
Ellerinizi keserlerdi. Ayak parmaklarınızı keserlerdi.
Bacaklarınızı keserlerdi. Kütük gibi kalırdınız.
Sirkte sergilenecek biri olurdunuz. Bence burada bırakalım.
Bu anlatılanları takip etmekte zorlanan başka biri var mı?
Hayır!
Senatör Kilgore ile Kongre Üyesi Sullivan'ı ben tanıştırdım.
Sonra bir baktım, bensiz beyzbol maçına gidiyorlar.
-Bu hiç edepli değil. -Ne olmuş yani?
Beni davet etmeden baş başa takılacak kadar
tanışmıyorlar.
Ben katalizörüm. Aradaki yapıştırıcıyım.
Beni özellikle dışladılar.
Ama kimse Tail Gunner Joe gibi entrika kokusu alamaz.
Belki sizi ilgilendirmeyen bir işi konuşmaları gerekiyordu?
Evet. Mesela Amerika Birleşik Devletleri hükûmetini devirmeyi.
Hadi ama.
İşin ironik yanı bunu bir beyzbol maçında yapmaları.
Amerikan aktivitelerinin en Amerikalısı. Orada şöyle özgürce bağırabilirsiniz.
"Vur şuna! Berbatsın! Beceriksiz! Cehenneme git! Geber!"
Bunu Moskova'da söylemeyi deneyin de görün bakalım ne oluyor.
Ve siz, Bay Welch, benim edepsiz olduğumu söylüyorsunuz.
Mesajı alın da diyorum.
Mesajınız alınmadı.
Ben gayet eğlenceli biriyim ve kahkaha deposuyum.
Ve başka kim edepsiz biliyor musunuz?
-Pek sayılmaz. -Şişman bir adam ne zaman
yarı sağlıklı bir şey yese bunun lafını edip durur.
Öğle yemeğinde salata yedim. Bununla övündüğümü duydunuz mu?
-Saçmalık. -Geçen hafta saçımı kestirdim.
Kimsenin sesi çıkmadı. Birinin saçını fark edersiniz. Güzel bir şeydir.
Senatör Goldwater, asansör düğmesine sürekli basmanız
onu daha hızlı getirmez.
Bir de sürekli,
eşleriyle seks yaptıklarıyla övünen tüm evli adamlara sesleniyorum.
Bunu büyük bir başarıymış gibi anlatıyorsunuz.
Ne olmuş? Acınası bir durum.
-Eşimle sürekli seks yapıyorum. -Ne yapıyorsun?
Üstelik birçok farklı pozisyonda ve bazıları da oldukça aşağılayıcı.
İstediğim her şeyi yapıyor. Bir sürü kostümü var.
Ama ben bunun reklamını yapmıyorum.
Senatör, bu duruşmaların televizyondan yayınlandığını ve eşinizin de muhtemelen
izlediğini biliyorsunuzdur.
Tanrım...
Hayır, hayır. Şaka yapıyorum!
Aşkım! Jeanie! Hakkında ne düşündüğümü biliyorsun.
Ciddi söylemedim. Hepsi şakaydı. Tamamen gösteri içindi.
Aslında komünizmi bile umursamam.
Aşkım, bana kızma lütfen.
Bir şey söylemek istemedim.
Bir an heyecanlandım işte. Beni bilirsin.
Jeanie, çok özür dilerim! Özür dilerim!