ŻYCIE, LARRY I POGOŃ ZA NIESZCZĘŚCIEM PRAWIE HISTORIA AMERYKI
Nocą 17 czerwca 1972 roku
włamano się do biura Komitetu Partii Demokratycznej
w kompleksie biurowym Watergate w Waszyngtonie.
Skandal zasłynął jako Watergate
i doprowadził do rezygnacji Nixona z urzędu prezydenta.
Sprawę ujawnili reporterzy "Washington Post"
Bob Woodward i Carl Bernstein.
Pomógł im informator, którego nazwali "Głębokie Gardło"
i który anonimowo ujawnił im prawdę w garażu,
co uwieczniono w filmie "Wszyscy ludzie prezydenta".
Świetna produkcja.
Ale Głębokie Gardło miał do powiedzenia więcej,
niż sugerowali Woodward i Bernstein.
- I jak? - Impas.
Utknęliśmy w martwym punkcie.
- Miałbym pomóc? - Nie zacytuję cię.
Nawet jako anonimowe źródło.
Nikt się nie dowie. Możesz mi zaufać.
- Mów dalej. - Co wiesz o Watergate?
- Różne rzeczy. - Zamieniam się w słuch.
Słyszałeś o Ferguson Investments? Są na czwartym piętrze, bankrutują.
Ojciec i syn walczą o firmę.
- Robi się nieciekawie. - Jak to się ma do włamania?
Pytałeś o Watergate. Nie chodzi o budynek?
Chodzi mi o skandal Watergate,
kampanię Nixona i podsłuch założony w biurze Demokratów.
No tak...
Podobno jest w to zamieszany G. Gordon Liddy. Co o nim wiesz?
Zdejmują jego córce aparat ortodontyczny,
dostanie nowy rower.
To nagroda za aparat.
- I? - Podobno nie chce roweru.
Chce kucyka.
- Droga sprawa. - Owszem.
- Chyba go nie dostanie. - Mówisz, że łatwo go zmanipulować?
- Nie, że nie chce jej kupić kucyka. - Co to ma wspólnego z Watergate?
Mam gdzieś córkę Liddy’ego. Daj mi coś, czego mogę użyć.
- Podobno u Haldemanów kiepsko. - Jak to?
Jego żona ma problemy z kręgosłupem.
Chodzi do masażysty
i powiedzmy, że czuje się dużo lepiej,
jeśli rozumiesz aluzję.
- Posuwa ją. - Co z tego?
Koleś ma z metr sześćdziesiąt. To krewetka.
- I? - Joanne jest wyższa z 10 centymetrów.
To gorsze niż różnica wieku.
Jeśli koleś jest starszy, spoko. Co innego, gdy starsza jest kobieta.
To nie ma nic wspólnego z Watergate.
Mam to gdzieś. Mówiłeś, że coś masz.
I mam. Nie interesuje cię to?
Potrzebuję informacji o tym, co się stało w Watergate
i jak to się łączy z Nixonem.
Powiem ci coś jeszcze o G. Gordonie Liddym.
Biały Dom nie chce, żeby ludzie wiedzieli,
co oznacza "G".
- Co oznacza? - Gordon.
- Nazywa się Gordon Gordon Libby? - Coś pokręciłem.
- Może to Gus. - Pytasz czy mówisz?
- George? Gary? - Zgadujesz?
- Gerry przez "g". - Marnuję czas.
- Spadam. - Czekaj.
- Woodward? - Co?
- Wisisz mi za parking. - Wcale nie.
- Dałem ci sporo informacji. - Bezużytecznych.
Jest coś, co musisz wiedzieć.
Słucham.
Pewien koleś tytułuje się "doktorem Trawnikiem",
- ale nie jest lekarzem. - Jest ogrodnikiem.
Ludzie myślą, że to prawdziwy doktor.
Myślałeś, że jest lekarzem i teraz jesteś zły?
Bierze cztery stówy za wizytę.
- Duży masz trawnik? - Nie mogę powiedzieć.
Co tu robię? Miałeś mieć informacje.
- Połącz to w całość. - Wiesz, jak to się łączy?
- Idź tropem kasy. - Kasy? Jakiej kasy?
- Nic nie rozumiem. - Gdzie Bernstein?
- Jest chyba bystrzejszy, bez obrazy. - Absurd.
Masz coś związanego z Białym Domem?
- Dobra, ale to poufne. - Wiadomo.
Krąży plotka, że Pat Nixon złapano w sklepie na kradzieży.
Znaleźli but w jej torebce. Jeden.
- Pomyśl tylko. - Myślę.
- Jeden? Zgubiła but? - Wzięła.
- Po co jej tylko jeden? - Właśnie.
- Gotowy na to? - Raczej nie.
Gerald Ford zbierał cukierki na Halloween z wnukami.
Gdy ktoś go nie poznawał, kazał dzieciom oddawać słodycze.
- Są obrażone. - O czym ty mówisz?
Mam gdzieś cukierki, kucyki, aparaty ortodontyczne i romanse!
Tracę tu czas!
Masz coś, czego mogę użyć?
Charles Colson przyszedł w klapkach na spotkanie.
Nixon miał to gdzieś,
- ale Haldeman zrobił aferę. - Mam dosyć.
Też muszę lecieć,
bo mam ubrania w suszarce w pralni samoobsługowej
i boję się, że ktoś je wyjmie.
Powodzenia. Dzięki za wszystko.
Masz drobne do suszarki?
Wszystko okej? Masz jak wrócić do domu?
- Przyjechałem autobusem. - Chciałeś kasę za parking.
- Próbujesz mnie naciągnąć? - Sam musisz to rozgryźć.
Pieprzyć to!
Nie dzwoń do mnie! Mam dosyć.
- Niech Bernstein zadzwoni. - Nie dzwoń do niego!
Daj nam spokój.
Dziwak.
15 lipca 1903 roku Henry Ford przyjął pierwsze zamówienie na Model A,
samochód produkowany przez jego fabrykę w Detroit.
Do końca roku powstało tysiąc aut i rozpoczęła się motoryzacyjna rewolucja.
Ford był nie tylko wynalazcą i przemysłowcem, ale też antysemitą.
W swojej gazecie drukował artykuły takie jak: "Międzynarodowy Żyd".
Co za koleś.
Wkrótce drogi wypełniły się samochodami.
Ford był w siódmym niebie.
Ale jak to się mówi w sztetlu,
los często kopie nas prosto w tuchus.
- Tak? - Panie Ford, przyszli lokalni przywódcy.
Niech wejdą.
Pan Ford zabierze panów na przejażdżkę.
Panowie...
- Komendancie Mahoney. - Miło mi.
- Panie Hudson. - Henry.
- A pan to kto? - Rabin Shmuel Ben-Yanklovitz,
właśnie wybrany do rady miasta.
Gratulacje.
To zaszczyt być częścią takiej chwili.
Mam ciarki.
- Jak to się nazywa? - To automobil.
Automobil.
Model A.
- Możemy zajrzeć? - Tylko proszę nie dotykać.
Wspaniały.
Panie Ford.
To niezwykłe osiągnięcie.
Jest piękny.
Rozpędza się do siedmiu mil w minutę
i używa siły dwóch koni.
- Wspaniałe osiągnięcie. - Dziękuję.
W Krakowie mieszka Haim Fordberg.
To krewny? Zmienił pan nazwisko?
- Skrócił je pan? - Nie skróciłem.
- Chyba tak. - Zawsze byłem Fordem.
- Skrócił pan? - Nie!
- Jedźmy! - W drogę.
Niestety zmieszczą się tylko dwaj pasażerowie.
Widzę cztery siedzenia.
Jest limit wagi.
- Limit wagi. Ciekawe. - Tak.
- Nic na to nie poradzimy. - Niestety.
Więc ktoś zostanie.
Musimy wybrać.
Jak zdecydujemy?
Zrobimy to po amerykańsku.
Pomyślę liczbę od 0 do 10.
Kto będzie bliżej - jedzie, kto dalej - zostanie.
- Sprawiedliwe. - Bardzo!
Dziękuję. Może pan zacznie.
- Pięć. - Świetnie.
- Komendancie? - Mam trójkę dzieci. Wybieram trójkę.
Wspaniale. A... rabin?
Siedem razy pobito mnie za bycie Żydem. Powiem "siedem"!
Przykro mi, myślałem o czwórce.
Gdyby pobito pana cztery razy, pojechałby pan z nami.
- Przykro mi. - Co za strata.
- Dziękuję za wizytę. - No tak. Miałem pecha.
Komendancie!
Panowie, obowiązki mnie wzywają.
- Bardzo dziękuję. - Nie! Proszę wrócić.
Wygląda na to, że zostało nas dwóch, panie Ford.
Wsiadajmy.
- No proszę! - Spokojnie.
Dzień dobry! Szalom!
Proszę ich nie zagadywać.
- Niesamowite. - Dziękuję.
Nigdy nie znałem tak mądrego goja.
- Skąd ta mądrość? - Dobre geny.
- Co tu mamy? - To mój schowek.
Schowek? Ma pan schowek na rękawiczki, miętówki
i swastykę?
To indyjski symbol siły i nic poza tym.
- Ma pan swastykę! - Nie mam.
Ma swastykę!
Haim!
Shmuel!
- Proszę się zatrzymać. - Nie przy nich.
- Chodźcie! - Proszę nie podchodzić!
Pomóżcie panu Fordowi! Rozbił swoją maszynę!
- Jest ranny! - O nie!
Panie Ford?
Myśleliśmy, że pana straciliśmy.
Co się stało?
Uderzył pan w drzewo i wyleciał przez szybę,
ma pan liczne rany.
Stracił pan sporo krwi. Baliśmy się, że to koniec.
Na szczęście znaleźliśmy dawcę z odpowiednią grupą krwi.
Teraz krąży ona w pańskich żyłach.
Kim jest ten bohater?
To była micwa.
Nie!
- Mój brat krwi. - Nie!
Jak to się stało?
- I skąd ten przeciąg? - Czuć tu cug.
Czuć tu cug!
Zgłodniałem.
Zjadłbym jakiś cymes.
- Czas na cymes. - Właśnie.
- Siostro, proszę przynieść grzankę. - Grzankę?
- Chcę bajgla. - Może ze śledziem?
Ze śledziem, ale nie za słonym.
Dlaczego to mówię?
W 1857 roku James Buchanan został 15. prezydentem.
Do tej pory to jedyny prezydent, który się nie ożenił.
Gdy objął urząd, znalazł się w środku kryzysu między Północą a Południem.
Chodziło oczywiście o niewolnictwo.
Buchanan nie stanął po żadnej ze stron
i to właśnie jego bierność uważa się za główną przyczynę wojny secesyjnej.
Ale nie chodziło o niezdecydowanie.
Był... rozkojarzony.
Choć ważyły się losy Unii, on myślał o innych uniach.
No proszę. No proszę!
Świetna robota, Appleton.
Wspaniale. Ile tu kobiet.
- Niewiarygodne. - Dziękuję.
A niech mnie.
- O której kolacja? - Nie ma kolacji.
- Są przystawki na tacy. - Przystawki na tacy?
Pomysł Henry’ego Claya.
Nie chciał siedzieć obok kogoś, kogo nie lubił. Stąd przystawki.
Kelner chodzi z tacą i wszyscy jedzą na stojąco.
Jest pora kolacji. Ludzie będą źli.
Będą zachwyceni, bo nie będą siedzieć obok kogoś, kogo nie lubią.
Mam ważną sprawę...
Chwileczkę.
Spokojnie.
Może ona chce pomówić z prezydentem?
Panie prezydencie?
- Nie rozumiem, kiedy kolacja? - Przystawki?
Panie prezydencie? Dobry wieczór.
Nie widzę jej. Gdzie jest?
Jest tu Jefferson Davis.
Coraz częściej mówi się o secesji. Powinien pan z nim pomówić.
Proszę pamiętać, to ważne.
Nie zapomni pan o Davisie?
- Dobry wieczór. - Pan prezydent!
Wie pani, co kocham w szelkach? Ich zakładanie.
Bo najpierw tylko wiszą,
a potem robisz tak i tak.
To dobra zabawa.
- A potem chodzisz tak. - Dostojnie.
Co słychać? Jak leci?
Widzi pani? Szelki.
- Piękna suknia. - Dziękuję.
Co jeszcze jest zielone?
Trawa.
- Pieniądze. - Wymieniamy zielone rzeczy?
- Pikle. - Czyli tak.
- Na pewno coś jeszcze. - Tyle wystarczy.
- Jadła pani persymonę? - Nie.
Ciekawy owoc.
Brzmi, jakby został nazwany na cześć Persymona.
Pusty. Pójdę do baru.
Jacka? Może Edgara?
Stevena?
Co tak piękna kobieta robi tu dziś sama?
Pracuję.
James Buchanan,
- prezydent Stanów Zjednoczonych. - Tartinkę?
- Pani ulubiona pestka? - Pestka?
Owocu. Ja lubię czereśni.
- Wspaniale. - Fajnie się je wypluwa.
A nasiona? Co pani o nich sądzi?
Nie mam zdania.
Nasiona arbuza. Bardzo śliskie.
Mam na nie sposób.
Uderzam ręką, jakbym zabijał muchę.
Przyklejają się do dłoni, a ja je zjadam.
- Nie powinno się ich połykać. - To bajki.
À propos, nasza baśń może mieć happy end.
- Słucham? - Źle?
- Wracam do pracy. - Serio?
Nie mam pierwszej damy,
ale pani jest pierwszą, którą dziś widzę.
Poznaliśmy się.
A tak!
Zieleń...
- Kiwi, brązowo-zielone. - Dość.
Dwustronny owoc...
Halo.
Powie to pani w kodzie Morse’a?
Kropka, kropka, kropka, kropka, kropka.
Kreska, kreska, kreska, kreska, kreska, kreska.
- Kropka, kropka... - To znowu ja.
Kreska, kreska, kreska, kreska, kreska, kreska.
Panie prezydencie.
Jadła pani kiedyś mango?
Są pyszne. Bardzo soczyste.
Potrzebny jest ręcznik, żeby wytrzeć twarz.
Fascynujące.
Lubi pani duże pestki?
- Nie lubi pana. - Stanąłem jej na stopę.
Przypadkiem. To jej wina.
- Chyba ma porażenie. - Co?
Co ma?
Porażenie. Nie kontroluje ruchów.
- Nie wiem, jak chodzi. - Wygląda normalnie.
- Jaki to kolor? - Rdzawy.
Rdzawy?
- Co jeszcze ma ten kolor? - Poszukam jedzenia.
Rdza!
Nie rozumiem, z żadną mi nie wychodzi.
Rozmawialiśmy o owocach, nasionach, pestkach.
- O pestkach? - Tak.
Dużych, małych. Pestkach brzoskwiń, śliwek.
To ciekawe. Ale nie dla nich.
- Nie są na nie otwarte. - Nie są.
Szału można dostać.
- A jakiś inny temat? - Próbowałem.
Spytałem jedną, kto jest jej dentystą. Tylko ją zawstydziłem.
Ale szukam nowego.
Pomówi pan teraz z Jeffersonem Davisem?
Zająłem się polityką, żeby poznawać kobiety.
Musi pan ratować Unię.
- Rozmowy z Południem to klucz. - Klucz?
Już wiem.
Wspaniale. Mam pomysł.
Widzi pan tę w czerwieni? Niezła jest.
Wiem, co zrobię.
Porozmawiam z nią, a pan podejdzie i powie:
"Musi pan podpisać dokument. Ważą się losy Unii".
- Ale to prawda. - Proszę powtórzyć.
- Ważą się losy Unii. - Idealnie.
- Panie prezydencie. - Dzień dobry.
Mam szósty zmysł.
Umiem odgadnąć czyjeś imię, nic nie wiedząc o tej osobie.
- Naprawdę? - Proszę pomyśleć swoje imię.
- Krzyczy pani? - Krzyczę.
Mam.
Proszę otworzyć oczy.
- Janet. - Nie Janet.
- Gertrude? - Zupełnie nie.
- Corrine? - Bliżej. Ale...
- Clarissa. - Nie ma pan do tego daru.
Panie prezydencie. Ważny dokument do podpisania.
Ważą się losy Unii.
Teraz? Rozmawiam z Treiman.
- Nie mam tak na imię. - Miło mi.
Nie ma takiego imienia.
O co chodzi?
- Wypowiadamy wojnę Włochom. - Dlaczego?
Chodzi o pomidory. Nie chcą się nimi dzielić.
- To nic poważnego, pani Treiman. - Nie nazywam się tak.
Nie wie pan, co się dzieje.
Idziemy na wojnę przez pomidory?
- I paprykę. - Co z papryką?
Nią też się nie dzielą.
- Potrzebujemy ich? - Owszem.
A pomidory to nie warzywa, tylko owoce.
- I? - Są czerwone.
Co jest czerwone?
Nie idźmy na wojnę przez pomidory.
- To drobiazg, pani Treiman. - Nie nazywam się tak!
Dobrze poszło.
Następnym razem najpierw sprawdzimy imię, a potem będę zgadywał.
Będą w szoku.
- Proszę pomówić z Jeffersonem Davisem. - Dobra, zróbmy to.
Po co te tace? Nie rozumiem.
Proszę wybaczyć.
Senatorze Davis.
Mam kilka pomysłów w sprawie Kansas, które wszystkich uszczęśliwią.
Ciągle tylko podają przekąski.
- Kiedy kolacja? - Nie ma kolacji.
Nie ma?
- Serio? - To tak zwane przekąski na tacy.
O tym mówiłem. Same tace.
Stanąłem jej na stopę. Coś z nią nie tak.
Mam na to wyjebane. Umieram z głodu.
Zjadłem kanapkę dla niemowlaka,
krakersy posypane jakimś gównem i świńskiego fiuta w bekonie.
To nowość.
Przekąski na tacy. Jemy na stojąco.
Przystawki to nie kolacja.
Nie mogą zastąpić kolacji.
- Wystarczy więcej zejść. - Więcej?
Lubię sałatę. Będzie sałata?
Trzeba by ją jeść widelcem. Odpada.
Mogę liczyć na chleb z masłem?
Też lubię chleb z masłem.
Zwłaszcza, gdy masło topi się na ciepłym chlebie.
Kładziesz masło na wierzch, a ono się topi.
To jak orgazm.
Gdzie ten chleb?
- Tu nie pasuje. - Nie.
Może to nie to samo co posiłek. Ale ma swoje plusy.
Podczas kolacji ludzie zostają za długo przy stole.
- Nie lubimy tego. - Może na Północy.
Na Południu to kochamy. Nie ma to jak powolne kończenie posiłku.
Na Północy tego nie lubimy.
Chcemy zjeść, wrócić do domu,
włożyć piżamę i poczytać książkę.
Nie chcemy siedzieć i gadać o bzdurach.
- A rodzina? - Nie chcę z nimi gadać!
Chcę się otaczać kuzynami - bliższymi i dalszymi!
Ja chcę zjeść deser i pójść do domu.
Nie wyobrażam sobie życia w kraju,
w którym połowa mieszkańców nie ociąga się przy stole.
A ja nie chcę mieszkać z guzdrałami!
Południe spotyka się za trzy dni. Miłego wieczoru.
- Śmiało, odłączcie się. - Tak zrobię.
- Śmiało. - Tak zrobimy.
- Ale się boję. - Powinien pan.
Odsuń się!
To też posiłek!
Każdy widzi, że to jest nie kolacja!
- To kolacja! - Bzdury!
Trzy dni później 11 południowych stanów wystąpiło z Unii.
Na przełomie XIX i XX wieku
polio było jedną z najgroźniejszych chorób na świecie.
Zabijało i okaleczało tysiące,
w tym prezydenta Franklina D. Roosevelta.
We wczesnych latach 50.
amerykański lekarz Jonas Salk stworzył pierwszą szczepionkę na polio.
To był prawdziwy przełom.
Kilka lat później dr Albert Sabin stworzył szczepionkę doustną,
tańszą w produkcji i łatwiejszą do podania.
W 1979 roku polio zostało wyeliminowane
dzięki powszechnemu szczepieniu.
Powtórzę: dzięki powszechnemu szczepieniu.
Jonas Salk uratował niezliczone życia na całym świecie
i sprawił, że matka była z niego bardzo dumna.
Bardzo.
ROK 1955, QUEENS, NOWY JORK
- Evelyn. - Dobry wieczór, Doro.
- Jak się masz? - Całkiem nieźle.
- Nie wiem, czy wspomniałam... - Zaczyna się.
Mój Jonas wystąpi za tydzień przed Kongresem.
Wspominałaś. Kilkukrotnie.
- A wiesz dlaczego? - Tak.
- Bo odkrył lek na polio! - Wiem.
- Mój Jonas! - Tak.
- To geniusz. - Wiem.
Jonasie,
zejdź i powiedz Evelyn, jak odkryłeś lek na polio.
Teraz jestem zajęty.
- Mam dużo pracy. - Oczywiście.
- Co słychać? - Miło cię widzieć.
- Dobrze pani wygląda. - Dziękuję.
Wracam do pracy. Przepraszam.
Trzymam kciuki!
Zajmij się rakiem. Zabija ludzi.
- Uda mu się. Wyleczy raka. - Może.
Od kiedy był dzieckiem wiedziałam, że ma talent.
Daliśmy mu "Małego chemika".
Oczywiście wzniecił pożar.
Daniel był wściekły.
Mówił: "Nie wiem, co zrobię z tym chłopakiem".
A ja powiedziałam, że kiedyś będziemy z niego dumni.
Matka wie najlepiej.
Jeśli nie dadzą mu Nobla, pojadę do Szwecji i ukręcę im łby.
- A tak? - Ukręcę im łby.
- Ukatrupię! - No już.
Spokojnie.
Wiesz, że Jonas nie zarobił na szczepionce?
Nie opatentował jej. Chciał pomóc ludzkości.
Zastanawiałam się, dlaczego wciąż tu mieszka.
- Teraz rozumiem. - Mamy wspaniałe dzieci.
- To błogosławieństwo. - To prawda.
- Co u Timothy'ego? - Dzięki, że pytasz.
Wiem, że trudno ci to przychodzi. Wszystko dobrze.
- Ciągle w garniturach? - W Robert Hall.
Właśnie go awansowano,
jest najmłodszym kierownikiem w historii firmy.
- Kim? - Najmłodszym kierownikiem
w historii firmy.
- Jonas? - Tak?
Timothy jest kierownikiem w Robert Hall.
- Niech ci załatwi garnitur do Kongresu. - Dobra myśl!
Jest najmłodszym kierownikiem w historii firmy.
- Kim? - Najmłodszym kierownikiem
- w historii firmy! - Wspaniale.
- Niech ci załatwi garnitur do Kongresu. - Mam garnitury.
- Jak często bywasz w Kongresie? - To miłe, ale nie.
- Dzięki. - Z Robert Hall!
- Szyją na miejscu! - Zastanowię się.
Akurat. Nie zastanowisz się.
- Zastanowię się! - Znam cię.
- Jezu. - Jest zajęty.
- Młodzi nie chcą słuchać matek. - Nie dba o strój, tylko o ludzkość.
Ratuje świat.
Mój Jonas.
- Tak, mamo? - Ratujesz świat!
- Staram się. - I wziąłeś się ze mnie.
Ja cię urodziłam.
Świetnie sobie radzisz.
Wspaniały chłopiec.
Tak jak twój Timothy. Dlaczego się nie zaprzyjaźnili?
- Timothy lubił sport. - Sport?
Miał zostać miotaczem Jankesów,
ale wybrał proste życie.
- Wybrał Robert Hall. - Właśnie.
Wciąż się spotyka z tą pulchną dziewczyną?
- Widziałam ją przed domem. - Jest urocza.
- Urocza. - Miło.
Podobno Albert Sabin pracuje nad szczepionką doustną?
Pluję na niego. Nie wspominaj mi o nim.
Szczepionka doustna?
Ten chłopiec codziennie siedział w laboratorium do drugiej nad ranem!
Sabin to oszust. Szarlatan!
Jeśli znów o nim wspomnisz, będzie po tobie.
Może być więcej niż jedna!
Jest tylko jedna, ta jego!
Ta szczepionka zabija ludzi. Dostają zawałów.
Powinieneś zdechnąć, Bobby.
- Podobno kurczy klejnoty! - Daj spokój.
- Nic nie wiesz. - Wiem!
Nie jesteś lekarzem.
Gdybym to ja rządził, dzieci nie dostałyby tej szczepionki.
- Tej na ospę też nie. - Gdybyś ty rządził?
Oby jakiś debil nie powierzył ci jakiegoś stanowiska.
To byłby mroczny dzień dla ludzkości.
Mamo, spokojnie. Nie rozmawiaj z nim.
- Nie wiesz, o czym mówisz. - Powariowaliście z tymi szczepionkami.
Tak, my powariowaliśmy, Bobby. Totalnie nam odbiło.
Przez ciebie wszyscy się zaszczepią.
To nie nazistowskie Niemcy, Adolfie!
- Nazywasz mojego syna Adolfem? - A jak?
- Nazistowskie Niemcy? - Śmiesz porównywać go do potwora?
- Jonas ratuje życia. - Zamiast marnować czas na szczepionki...
Przepraszam. Numer 437B?
Budynek obok.
A fluor powoduje dezorientację płciową.
Trzeba pić niepasteryzowane mleko. Prosto od krowy.
Prosto z wymienia. Wszyscy to wiedzą!
- Wszyscy? - Owszem.
A grypa hiszpanka? To broń biologiczna,
która nie rusza Żydów aszkenazyjskich i Chińczyków.
Rząd to ukrywa.
To on.
I tak, odciąłem głowę wielorybowi,
ale powiesiłem ją na ścianie, więc jej użyłem.
- Co robicie? Nie zwariowałem. - Zamknijcie go.
- Ma robaki w mózgu! - I martwego niedźwiedzia w bagażniku.
- Zjem go! - To świr!
Zjem go!
- Gdy z nim skończycie, wróćcie po nią. - Zabawne.
Jest zabawniejszy od tych wszystkich komików.
Mógłby być komikiem, ale wybrał naukę.
Wybrał naukę, bo jest moim Jonasem.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Marta Piasecka