WYBUCHOWY POCAŁUNEK
ODCINEK 12
Zobacz. Nic mi nie jest.
- Co z tym zrobimy? - Proszę pani.
Przepraszam.
Nikomu nic się nie stało.
Czemu pani płacze?
Tak mi przykro.
Przepraszam.
Ojej.
Po rozwodzie były mąż nie dawał mi pieniędzy na dziecko.
Potrzebowałam stałej pracy,
więc wysłałam CV do Natural BeBe.
Do zespołu zadaniowego matek?
Tak.
Byłam menadżerką produktu w podobnej firmie,
więc miałam nadzieję,
ale zgłoszenie odrzucono.
Byłam zrozpaczona.
Poczułam, że jestem do niczego.
To nieprawda.
Myślę, że wyładowywałam swój gniew na waszej firmie.
Zamieszczałam złośliwe komentarze
i dzwoniłam do obsługi klienta,
by wyzywać pracowników i robić problemy.
Przyjmę każdą karę.
Opublikuję
sprostowanie w sieci i przyznam się do wszystkiego.
Naprawdę mi przykro.
Umieram z głodu.
Co zjemy na kolację?
Sushi?
Makaron?
Kurczaka?
Nie jestem głodna.
Chyba popsuł ci się nastrój.
Da-rim.
Wszystko dobrze.
To już koniec.
Tak?
Co nie?
Zabrałam miejsce Lee So-yeong, prawda?
Gdybym nie skłamała, by dostać tę pracę,
to ona byłaby w zespole.
Nie myśl tak.
A jeśli nie ona,
to na pewno
ktoś bardziej wykwalifikowany dostałby posadę zamiast mnie.
I ta osoba
mogła być w gorszej sytuacji niż ja.
Zaczynam wątpić w swoje decyzje.
OBJĘCIA ANIOŁA
Dobra robota.
- Świetnie! - Udało się!
- Już po wszystkim. - Firmowa kolacja?
Przy piwku?
- Super. - Jestem za.
- Prawda? - Co zjemy?
- Flaczki. - Pani Go Da-rim.
Jak pani ręka?
Dobrze, goi się.
Naprawdę?
STAN CYWILNY
GO DA-RIM: NIEZAMĘŻNA
Czy to prawda?
Tak.
Ta kobieta…
- Nie ma męża. - Co?
KIM SEON-U: ROZWODNIK
GO DA-RIM: NIEZAMĘŻNA
Czyli skłamała, żeby dostać pracę?
Nie złość się na nią.
Powinnaś być wdzięczna.
Czemu?
Stworzyła okazję.
Szansę, by kompletnie zniszczyć Ji-hyeoka.
STAN CYWILNY
Pewnie była pani zła.
Przepraszam, że firma temu nie zapobiegła.
W porządku.
Firma ponosi wyłączną winę.
Wnoszę o ustanowienie jasnych zasad ochrony zespołu ds. obsługi klienta
i zapewnienie pomocy psychologicznej.
To dobry pomysł.
Zajmiemy się tym.
- O rany. Dziękujemy. - Dziękuję.
Jeszcze jedno.
Chcemy, by udzieliła pani wywiadu.
Dobrze?
- Co? - Oczyści pani swoje imię.
Najlepiej by było,
gdyby dołączył do pani mąż.
Opowiedzielibyście o pracy razem.
Czy to oznacza, że będą w telewizji?
Staniecie się sławni.
Zgódź się.
W takim razie jak najszybciej umówię wywiad.
To będzie raczej trudne.
Na pewno padnie nazwisko pani Lee So-yeong.
Jeśli wrócimy do sprawy,
znajdzie się pod ostrzałem krytyki.
Przyznała się już i przeprosiła.
Po co ją na to narażać?
Zgadzam się. Lepiej tego nie robić.
Tak?
W porządku.
Ale zamieścimy informację na firmowej tablicy.
W nagrodę za pani pracę.
Czy może tak być?
Tak.
Miałeś rację.
Ji-hyeok wie,
że Da-rim nie ma męża.
Świetnie.
Chwal go i łechtaj jego ego.
Im wyżej zajdzie…
tym bardziej go zaboli, jak upadnie.
Pani Go, widziałam informację.
- Gratuluję wyróżnienia. - Zraniła się pani, ratując dziecko?
Jest pani super.
Ależ nie. Nie zrobiłam nic takiego.
Nasza Pracownica Miesiąca
zawsze miała silny kompas moralny i postępowała uczciwie.
Oczywiście. Pracownica Miesiąca
jest bardzo odpowiedzialna.
Zgadza się.
Smacznego.
- Dziękujemy. - Wzajemnie.
Jest pan szefem Pracownicy Miesiąca.
Jakie to uczucie?
Cóż…
Fajne.
Rozumiem.
Da-rim uwielbia wołowinę.
Daj spokój, Go-eun.
Nie musisz mówić tego na głos.
Pan kierownik na pewno nie przegapiłby takiej wyjątkowej okazji.
W końcu Go Da-rim, nasza Pracownica Miesiąca,
przyniosła zespołowi chwałę.
Oczywiście. Wdzięczność nie pozwoli tego zignorować.
Oczywiście, że nie.
Powinny panie już znać kierownika.
On taki nie jest.
Oczywiście, że nie.
Pora na kolację firmową.
Wołowina.
Ja zapraszam.
Gong Ji-hyeok!
Od razu poszukam restauracji.
Koreańska wołowina!
- Koreańska? - Tak, proszę.
Możemy zaszaleć.
- Byłoby super. - Raz się żyje.
Chodźmy na kawę.
- Ja stawiam. - O rety!
Oto zastępca kierownika Pracownicy Miesiąca.
Widać, że obyty człowiek.
Chodź, Da-rim.
Wybaczcie, ale chyba sobie daruję. Nie czuję się najlepiej.
Idźcie beze mnie.
Prawie nic nie zjadła.
O co chodzi? Wzgardziła darmową kawą?
To dokładnie twój styl, prawda?
Ale ciągle chodzisz w czymś takim.
Jaki ładny kolor.
Mówiła pani, że ma dziecko w wieku przedszkolnym, tak?
- Tak. - To super.
Znajdzie mi pani strój?
Coś odpowiedniego
na przedszkolny pokaz talentów.
Słucham? Na co?
Bardzo ładna.
- Tak myślisz? - Tak.
Pokaz talentów.
Pokaz?
Idziesz na pokaz?
Co?
Tak, na pokaz u koleżanki.
Znaczy na przyjęcie.
A jakie?
Z jakiej okazji?
To po prostu
spotkanie ze znajomymi.
Będziemy śpiewać i tańczyć. Takie spotkanko.
Okej. Mogłaś powiedzieć. To moja specjalność.
Zobaczmy.
A niech mnie.
Ta jest świetna.
Tylko że goście będą
dość młodzi.
To by była przesada.
Młodzi?
Jak bardzo?
No wiesz…
Dużo młodsi ode mnie.
Posłuchaj.
Nie daj się onieśmielić.
Wśród młodszych tym bardziej trzeba się pokazać.
Ma pani więcej sukienek koktajlowych?
Oczywiście.
- Pa, Jun. - Cześć!
Na razie.
Jun, tata niedługo przyjdzie.
Poczekamy z tobą.
Jun!
Dobry wieczór.
- Witamy. - Dobry wieczór.
Biedaczku, długo czekałeś?
Przepraszam.
Musiałem wziąć gitarę od znajomego.
Nie szkodzi.
Chodźmy do domu.
Daj plecak.
Czemu jesteś taki smutny?
Co się stało?
Stresujesz się, bo innym dobrze poszło na próbie?
- Nie. - Nic się nie martw.
Świetnie gram na gitarze.
Wszystkie dzieci będą ci zazdrościć.
Chodźmy poćwiczyć.
- Idziemy? - Tak.
No to chodź!
PRZEDSZKOLE WIOSENNY LAS
Ostrożnie.
Dobrze, dobrze.
Wpadniemy, jak Da-rim znajdzie czas.
Nawet mi nie mów.
Bez niej ta firma leży i kwiczy.
Jest zarobiona.
Dobrze, trzymaj się.
Pa.
Wróciłam.
Da-rim.
Chodź tutaj.
Dzwoniła ciocia Myeong-ja.
Nalega, żebyśmy ją odwiedziły.
Świeże powietrze i takie tam.
Fajny pomysł.
Dawno jej nie widziałam.
Gdy tata żył, często tam bywaliśmy.
Robiliśmy konkursy w łapaniu ślimaków.
Tak.
Ty i tata zawsze wygrywaliście.
Nie powstrzymywał cię nawet ostry ziąb. Kto by to przebił?
Naprawdę?
Cały tata.
Byłby z ciebie taki dumny.
Pracowita, wytrwała
i uczciwa, tak jak on.
Pora na kolację.
ŻYJMY UCZCIWIE
Tato.
Przepraszam.
ŻYJMY UCZCIWIE
REKRUTACJA DO ZESPOŁU MATEK
ZESPÓŁ MATEK 2025
YANG HUI-SUK, LEE GO-EUN, GO DA-RIM
REKRUTER: MA JONG-GU WYNIK: PRZECHODZI
REZULTAT NEGATYWNY
ZESPÓŁ ZADANIOWY MATEK GO DA-RIM
NINIEJSZYM SKŁADAM REZYGNACJĘ…
WYPOWIEDZENIE
Zgadzam się.
Myślę, że możemy mu zaufać.
Nie powinno być sprzeciwu.
Zażegnał ostatni konflikt, więc mamy dobrą opinię.
Siostra cię wspiera.
Oczekuję rezultatów.
Żebyś mógł bez problemu zostać wiceprezesem.
W takim razie mam prośbę.
Jaką?
Jeśli projekt się uda,
dacie umowę na stałe
całemu mojemu zespołowi.
Czemu tak bardzo chcesz pomóc tym kobietom?
Do końca ich stażu mamy jeszcze czas, prawda?
Tak, mamy.
Ale może lepiej dać im umowę na stałe,
gdy on awansuje.
Racja.
Jako dodatek do inauguracji?
Dobrze, zróbmy tak.
Tak jest.
Ji-hyeok.
Poradzisz sobie?
Pewnie.
Ufam zespołowi bardziej niż sobie.
Więc jestem ci wdzięczny.
- Co? - Ty je zatrudniłaś.
Każda jest na swój sposób utalentowana.
Znasz się na ludziach.
- Drobnostka. - Tak trzymaj.
Tworzenie nowych produktów to trzon działalności naszej firmy.
Nadajemy się do tego?
A czemu nie?
Do tej pory dobrze sobie radziliśmy.
Racja.
Zdarzały się trudności,
ale mieliśmy dobre wyniki.
Sądzę, że nam się uda.
Prawda, Da-rim?
Nie wiem,
czy to dobry moment,
ale muszę wam coś powiedzieć…
Najpierw
chcę ogłosić coś ważnego.
- Coś ważnego? - To znaczy?
Co jest takie ważne?
Jeśli projekt się powiedzie,
to wszyscy
dostaniecie umowę na stałe.
- Serio? - Umowę na stałe?
- O matulu, nie wierzę. - Umowa na stałe!
Mamy tu Pracownicę Miesiąca,
więc na pewno się uda.
Zróbmy, co się da.
Kochani, dostaniemy umowę na stałe!
Do dzieła!
Nie wierzę!
- Przyłożę się. - Od czego zacząć?
WYPOWIEDZENIE
Kierowniku.
Nie mogę dłużej tu pracować.
Przepraszam.
Nie przyjmę tego.
Jestem wdzięczna za troskę,
ale podjęłam decyzję.
Mama wyszła już ze szpitala, więc kilka prac dorywczych
pozwoli mi spłacać odsetki i to, co jestem ci winna.
Nie chodzi o to.
Kandydatki z wykształceniem, doświadczeniem i kwalifikacjami
zostały odrzucone.
Wybrali osoby, którym rozmowy poszły najgorzej.
Łącznie ze mną.
Dlaczego?
Nie chcieli
stworzyć dobrego zespołu.
Czyli to jednak była prawda.
Zespół frajerek stworzony dla picu.
Tak było.
Prawdę mówiąc,
sam tak myślałem.
Nic dziwnego.
Ale gdy nikt w was nie wierzył,
jedna osoba
się nie poddawała.
Wiesz kto?
Ty.
Pozwolicie, żeby patrzono na was z góry?
Tak zupełnie bez walki?
Ten raport
to wynik wspólnej, ciężkiej pracy.
Dla nich ta praca i ten raport
to środki do życia i ostatnia deska ratunku.
JANG JIN-HUI, LEE GO-EUN, GO DA-RIM, BAE NAN-SUK
Gdyby nie ty,
nie byłoby tego zespołu.
Da-rim,
nie ukradłaś nikomu posady.
Sprawiłaś, że ten zespół odniósł sukces
i przetrwał.
Bae Nan-suk.
Jang Jin-hui.
Lee Go-eun.
Pomóż im dostać
umowę na stałe.
Potem możesz odejść.
Dobrze?
Okej.
Do tego czasu
będę dawać z siebie wszystko.
Przywidziało mi się?
To z przepracowania?
Co oni robią? Czemu się obejmują?
Nie, to niemożliwe.
O matko.
To nie może być prawda.
Czemu oni się przytulają?
- Poważnie! - Nie przywidziało się pani?
Nie. Widziałam to na własne oczy.
Ona i kierownik?
- No co ty. - Nie mam wątpliwości.
- Obejmowali się. - A jej mąż?
- Pracuje z nami. - Rozejść się!
Przeziębiłaś się?
Chcesz coś ciepłego do picia?
Nie, nie trzeba. Rozmawialiśmy sobie o pracy.
A właśnie.
Kierownik mówi, byśmy poszli na targi artykułów dziecięcych
w poszukiwaniu inspiracji.
Rozumiem. Zdaje się,
że powiedział to tylko tobie.
Chyba dużo ze sobą rozmawiacie.
Co?
Po prostu wygląda na to,
że ostatnio bardzo się zbliżyliście.
Naprawdę? Nic takiego nie zauważyłam.
A właśnie.
Kierownik pyta, czy pójdziemy dziś razem na kolację.
Twój mąż też będzie?
Nie, tylko my.
Co za bezduszność.
Bez wahania wziął udział w kampanii
dla pani i naszego zespołu.
Jak tak można?
Nieważne.
Ja nie idę.
Ja też nie. Jestem umówiona.
Ja spędzę miło czas z mężem.
A teraz grupa księżycowa zaprezentuje piosenkę
Serce, serce, cmok.
Prosimy o brawa!
Serce, serce, cmok, cmok
Mamo, tato, kocham was
Naprawdę kocham was, bardzo kocham was
Nie wiem dlaczego
Serce, serce, cmok, cmok
Mamo, tato, kocham was
Chociaż wciąż was widzę
Dzień po dniu
Serce, cmok
Chociaż wciąż was widzę
Cześć, Jun!
Jun!
Słodziak! O rety!
Super, Jun!
Jesteś najlepszy, słodziaku!
- Spójrz tutaj. - No już.
- Patrzymy tutaj. - Tylko jedno.
Ji-ho.
Ji-ho, możesz tu spojrzeć?
- Halo. Patrzymy tutaj. - Już dobrze.
A teraz powitajmy Kim Juna i jego tatę, którzy wykonają utwór
Dziecko wyspy.
Zapraszamy na scenę tatę Juna.
Panie Kim?
Chyba jeszcze go nie ma.
- Kolejne osoby są gotowe, prawda? - Tak.
Jun, najpierw wystąpią kolejne osoby,
a potem wy, dobrze?
Chwileczkę!
Ja z nim wystąpię. Mogę, prawda?
Kim pani jest?
Jestem…
jego przyjaciółką.
Dasz radę.
Do dzieła.
Gdy mama zbiera ostrygi
Tam, gdzie zaczyna się cień
Dziecko zostaje samo
I dogląda domu
Fale morskie śpiewają
Kołysankę
Dziecko na ręce kładzie skroń
I zapada w sen
Dobry wieczór.
- Jun. - Tata!
Ostrożnie. Bo zrobisz sobie krzywdę.
Tato, czemu się spóźniłeś?
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Ale widziałem cały twój występ.
Byłeś niesamowity.
Gdyby nie ta ładna pani, byłbym w tarapatach.
Dziękuję.
Skąd o tym wiedziałaś?
Jun mnie zaprosił.
Zostaliśmy przyjaciółmi.
Pif-paf!
DZIĘKUJĘ ZA ŻYCIE, TATO
Gorące.
Dziękuję.
Masz bardzo ładny dom.
Dziękuję,
że mnie dziś zastąpiłaś.
Dzięki tobie Jun dobrze się bawił.
Prawda? Zgraliśmy się doskonale.
Ale…
nie rób tego więcej.
Słucham?
Po wystawie
nie będziemy mieć powodu, by się spotykać.
Jun jest jeszcze mały.
Nie zrozumie, czemu się nie widujecie,
i będzie mu przykro.
Możemy się nadal spotykać.
Już ci mówiłam.
Lubię i ciebie, i Juna.
Nie jestem tobą zainteresowany.
Dlatego
nie rób Junowi nadziei.
Proszę.
Przepraszam.
Ty tak serio?
Sorki, Tae-yeong.
Mam pilne spotkanie.
Nic się nie zmieniłeś. Nieszczere przeprosiny.
Tak samo było, gdy zabierałeś mi firmy, z którymi negocjowałem.
Wiedziałeś, ile zainwestowałem w te wielomiliardowe transakcje.
A zachowywałeś się tak,
jakbyś szturchnął mnie na ulicy.
„Sorki, Tae-yeong”.
Dobrze, że było to widać.
Racja.
Nie było mi przykro.
Nawet beze mnie
nie podpisałbyś tych umów.
Czyżby?
Ludzie instynktownie wyczuwają,
kto pomoże im się rozwijać,
a kto ich pożre.
A po tobie
bardzo to widać.
Masz spojrzenie drapieżnika
stojącego nad ofiarą.
O właśnie. Tak jak teraz.
Lepiej uważaj.
Pozwól, że powiem jeszcze coś.
Jeśli chodzi o windy,
najpierw się wysiada,
a potem wsiada.
Kwestia dobrych manier.
Wypadałoby mieć trochę ogłady.
Okej.
Na razie.
Cześć.
To znowu pan? Znów będę przesłuchiwany?
Skąd ten chłód? Jesteśmy teamem.
Co? Teamem?
Co to za mina?
Nie, nic.
Jak leci?
Cóż, zrobiłam, jak powiedziałeś,
i powierzyłam Ji-hyeokowi nowy produkt.
Ale co, jeśli to będzie hit?
Nie stracimy na tym?
Chwila. To był jego pomysł?
Musimy dopilnować, żeby im nie wyszło.
Ładny mi team. Kto wymyśla takie rzeczy?
Nie wchodźmy mu w drogę.
- Słucham? - Co?
To nasza szansa.
Wykorzystamy kartę, jaką jest Go Da-rim.
Nie martw się.
Nawet jak wymyślą coś fajnego,
świat się o tym nie dowie.
Zamiast się głowić, by wymyślić coś nowego,
możemy trochę podrasować jakiś starszy produkt.
Każda może wziąć…
Kogo obchodzi nasze zdanie?
Zrobimy to, co nam powiesz.
Co?
Jesteś skarbnicą pomysłów.
- Racja. - Właśnie.
Zdecydowanie.
Co wy wygadujecie? Zawsze działałyśmy razem.
- Najpierw trzeba wybrać kategorie… - Ty jej powiedz.
- Ale ty jesteś najstarsza. - Cicho.
- Ty ich widziałaś. - Tak. Ty jej powiedz.
- Nie, ty. - Nie wiem, czy to prawda.
Posłuchajcie.
Muszę…
wam coś powiedzieć.
Gdy mama wyszła ze szpitala, sporo o tym myślałam.
Wtedy zrozumiałam,
że zrobiłam coś niewybaczalnego.
Oszukałam tych, którzy mi ufali.
Przepraszam.
Naprawdę mi przykro.
Daj spokój. Nic się nie stało.
Usiądź.
Mogłaś nam powiedzieć, że było ci tak ciężko.
Przecież byśmy zrozumiały.
Niepotrzebnie cię podejrzewałam.
Widzicie? Mówiłam, że Da-rim taka nie jest.
Gdy życie stawia cię nad przepaścią,
robisz wszystko, żeby przeżyć.
Myślisz, że nie wiemy?
Racja.
Gdyby nie ty,
odstawiliby nas na bok, a potem wyrzucili.
Nie płacz.
Wy też płaczecie.
Ja beczę, bo ty beczysz.
Faktem jest, że skłamałam, by dostać tę pracę.
Odejdę po tym projekcie.
Złożyłam już wypowiedzenie.
O nie.
Chcę zobaczyć,
jak moja Jin-hui,
Nan-suk
i Go-eun
dostają umowę na stałe.
Potraktuję to jako ostatnią szansę, by się wam odwdzięczyć
i dać z siebie naprawdę wszystko.
Dlatego…
przyłóżmy się po raz ostatni, okej?
- Da-rim. - Nie mogę z tobą.
Przepraszam.
Kierowniku, musimy porozmawiać.
- O czym? - Zobaczy pan na miejscu.
- Dokąd idziemy? Chwila. - Do restauracji.
Zrobiłam rezerwację w najdroższej w okolicy.
Chodźmy.
- Super. - Idziemy.
Puśćcie mnie.
Moment. Puszczajcie!
Puśćcie mnie.
Proszę mnie puścić!
- Na zdrowie. - Zdrówko.
Jak zobaczyłam was w objęciach,
to myślałam, że fiknę.
Nie wiedziałam, co mam zrobić.
Pije pan więcej niż zwykle.
Czy to takie dziwne? Ji-hyeok mnie zdradził.
Ej, wcale nie.
Rozczarowałeś mnie.
Chociaż mnie mogłeś powiedzieć.
Czyli ten wybuchowy pocałunek na Czedżu, że aż iskry leciały,
przeżyłeś z nią?
Wybuchowy pocałunek, że iskry leciały?
Zastępco kierownika Kang, upiłeś się?
Chwilunia.
Mówiłaś, że na Czedżu się poznaliście.
I całowaliście się tak, że iskry leciały?
Możecie to objaśnić?
Wybuchowy pocałunek?
Czym się różni od normalnego?
Nie, to nie…
- Cóż… - Tak?
Ty im wyjaśnij. Ja nie umiem.
- No więc… - O rety.
- To coś jak… - No?
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie powie. Odjęło jej mowę.
Przestańcie! Jesteście wkurzające.
Związek w pracy czy romans,
pozbądźmy się ich.
Czuję w środku pustkę.
Możecie jeść do syta.
Ja płacę.
Poprosimy więcej mięsa!
Dużą porcję!
Zaszalejmy!
Gratulacje!
Za naszą znajomość!
- Jak miło. - Smaczne?
Zapewne
nie było łatwo.
Powiedzenie im tego wymagało odwagi.
Wiesz?
Bardzo się bałam,
ale były takie wyrozumiałe.
Głupio mi…
a jednocześnie jestem wdzięczna.
Nie płacz.
Dobrze?
Już dobrze.
Jestem z ciebie dumny.
Gorące.
Uważaj.
Dziękuję.
Ciebie też powinnam przeprosić.
Za co?
Za wszystko odkąd się poznaliśmy
aż do teraz.
Przeze mnie
dużo się wycierpiałeś.
To prawda.
Masz rację.
Bardzo mnie to wkurza.
Mimo że tak jest,
to wszystko
nic nie znaczy…
bo jesteś wolna.
Naprawdę masz szczęście.
Dziękuję.
Co się ze mną dzieje?
Nie uciekaj.
Nie puszczę cię.
Jesteś taki przystojny.
Wiem.
Co?
Czemu udawałeś, że śpisz?
Bo mi dobrze.
Nie wstajemy?
Trzeba zjeść śniadanie.
Wcale nie.
Musimy umyć buzię i zęby.
Nie chcę.
Dobra. Odpuśćmy to sobie.
Chcesz spędzić cały dzień w łóżku?
Tak.
I co robić?
No wiesz, to i owo.
„To i owo”?
Tak.
To i owo…
Tak.
Okej.
Zaczekaj, chwila.
Da-rim pewnie odsypia, bo jest weekend.
Nie.
Nie wróciła na noc.
Piła z koleżanką.
A może…
ma chłopaka?
Chciałabym.
Powinna zacząć chodzić na randki,
ale nie chce,
bo zależy jej na karierze.
Ji-hyeok też jest bardzo oddany pracy.
Tylko firma i dom, firma i dom.
Chyba nigdy nie miał dziewczyny.
Martwi mnie to.
Młodzi teraz nie wchodzą w związki.
To prawdziwy problem.
A tak z innej beczki,
jakich mężczyzn lubi Da-rim?
Zastanawiam się, czy spodobałby jej się Ji-hyeok.
Nie ma mowy.
Ale dlaczego?
Jest zbyt przystojny.
Kto tak powiedział?
Niczym się nie wyróżnia.
Wystarczy się rozejrzeć na ulicy.
Wszyscy wyglądają tak jak on.
- Gdzie jest taka ulica? - Słucham?
Pójdę zobaczyć.
To nie wypali. Pochodzą z różnych światów.
Lepiej wyjść za kogoś ze swojego środowiska.
Jedzmy. Zupa stygnie.
Jest pyszna.
Dobrze.
Ona to ma spust.
Chyba też po mnie.
Wstawaj. Idziemy wyposażyć ci nowy dom.
Nie chcę. Nigdzie nie idę.
Idź sama.
Z jakiej racji?
Fale morskie śpiewają
Co to jest?
Mów.
Co robiłaś z synem pana Kima na pokazie talentów?
Czemu tam poszłaś i śpiewałaś?
A jak myślisz? Pan Kim mi się podoba.
Mówiłam, że kogoś mam.
Zwariowałaś!
Jak możesz być taka niedojrzała?
Czemu akurat on?
- Oszalałaś? - A co z nim nie tak?
Opamiętaj się!
Będę dojrzała, jak wyjdę za kogoś takiego jak tata?
To ja podziękuję.
Nie chcę żyć tak jak ty!
FOTOGRAFIA DZIECIĘCA JUN
To nieznany fotograf i samotny ojciec.
Śmie pragnąć mojej córki?
Pozwoliłam mu zrobić wystawę w galerii
i tak mi się odpłaca?
Niewdzięczny…
Niech to szlag.
Przejdę do rzeczy.
Ha-yeong…
W porządku?
Przeklęta dziewucha.
- Panie Kim. - Chwileczkę.
Proszę pokazać nadgarstek.
Momencik.
Zobaczmy.
Będzie chłodne.
Nie musi pan.
Często mam urazy nadgarstka, bo całe dnie bawię się z dziećmi.
Te plastry są najlepsze.
Przykleję jeszcze jeden.
Nie boli, prawda?
Niedługo się zagoi.
Chciała pani coś powiedzieć?
Co to?
Nie wiedziałam, co panu kupić.
Nie mogłam przyjść z pustymi rękami.
Dziękuję.
Grejpfruty.
- Dobry. - To bierzemy.
Jaki makaron najbardziej lubisz?
Zrobię, co chcesz.
Kierowniku, umiesz przyrządzić makaron?
Oczywiście, że tak.
Ale wiesz co? To randka. Nie mów do mnie „kierowniku”.
Przepraszam, kierowniku.
Więc jak mam mówić?
Ji-hyeok.
Może być, ale…
Sło…
Słodziaku? Jak do dziecka?
Nie.
Słońce.
Nieważne.
Słońce, chodźmy!
Tadam!
Wygląda super!
Ja?
Dwa.
Zaczekaj.
Coś tu masz.
Nie tam.
Będę dojrzała, jak wyjdę za kogoś takiego jak tata?
To ja podziękuję.
Nie chcę żyć tak jak ty!
Woda.
Co?
Na co czekasz? Nalej mi wody.
Co ty wyprawiasz?
Nie umiesz nawet nalać wody?
Boli mnie ręka.
Masz drugą.
No tak.
Zapomniałam.
A niech cię.
To lista produktów, które chcemy ulepszyć.
Czy zespół ds. projektów nad którymś pracuje?
Nie mamy takich planów.
Ale to oznacza,
że klienci są z nich zadowoleni.
Niepotrzebne zmiany mogą obrócić się przeciwko nam.
Tak. Wiem, że to niełatwe,
ale spróbujcie wymyślić
coś zupełnie nowego.
Dzięki temu wejdziemy na nowy rynek.
Racja.
Proponuję,
żebyście wszystko nagrywały.
Na telefon?
Pomysły przychodzą niespodziewanie.
Nagrywanie ich będzie bardzo pomocne.
Nie zawsze wszystko się uda,
ale dzięki nagraniom
dostrzeżecie, co można ulepszyć.
To ma sens. Dobrze.
Dziękuję.
Dziękujemy.
Wygląda na niewygodne, więc…
Myślę, że trzeba to ulepszyć.
Koniecznie.
TARGI ARTYKUŁÓW DZIECIĘCYCH
Rozmiar…
- Może torba na pieluchy? - Torba…
Ten materiał…
Pieluchy?
To by było…
- Spójrzcie na to. - To też.
I na to.
Ten jest…
Nie wiem, jak to zawiązać.
W ten sposób?
Pomogę.
Ten czy ten?
Chyba ten.
WĘZEŁ JEST NIEPRAKTYCZNY I NIEWYGODNY
SIEDZONKO OBCIĄŻA BIODRA
SPOSÓB WIĄZANIA JEST WAŻNY
Patrzcie. Następny.
- Tadam! - Ładny kolor.
- Tak. - To prawda.
To jest super.
- Ładne. - W jednej tonacji.
Ale materiał jest najważniejszy.
Nie tak.
Jak mam to…?
Co to?
Kierowniku!
Rety.
Z DZIECKIEM
Tadam!
Okej!
- Super! - Udało nam się!
- Mamy to! - Nosidełko!
Nosidełko dla dziecka!
- Mamy to! - Nosidełko!
Nosidełko!
Możemy użyć tkaniny siatkowej,
żeby zapobiec poceniu się latem.
A może siateczka
z opcją odpięcia?
Wersja letnia i zimowa.
Cały dzień nic nie pisałaś.
I znowu się nagrywasz.
Idziesz do domu, kierowniku?
Jesteśmy sami.
Słońce, idziesz już do domu?
Będę za tobą tęsknić w nocy.
Możemy iść razem.
Do mnie.
Poczekam.
Bardzo bym chciała,
ale mam jeszcze dużo pracy.
Niedługo wychodzi prototyp,
więc może potrzebne będą poprawki.
Idź do domu.
Nie skupię się.
Zaraz.
Zostawiłam coś w sali konferencyjnej.
Zmykaj.
Do jutra!
Idę do domu.
Nie żartuję.
Smutno mi, że kazałaś mi iść do domu.
Może mnie zatrzymasz?
Chcę każdego dnia
śmiać się i rozmawiać z tobą.
Nareszcie. Przyszło.
- Otwieraj! - Nie patrzę.
- Nie mogę. - Ja otworzę.
- Jakie ładne. - Śliczne.
- Nie wierzę. - Zawiało luksusem.
O rety.
Nareszcie jest.
Pierwsze nosidełko Natural BeBe.
Tak. I to my je zrobiliśmy.
Tak właśnie się czułam po pierwszym porodzie.
O rany.
Znacie to uczucie.
Trafi na rynek w przyszłym tygodniu, tak?
To nie sen, co?
No dobrze.
Bardzo ciężko pracowałyście.
To na pewno będzie sukces.
Kierowniku!
Wszyscy musicie na to spojrzeć.
Jest naprawdę ładne.
Patrzcie.
Identyczne jak nasz prototyp.
Nie zamawiałyśmy takiego koloru.
To nowy produkt, który dziś rano wypuściła firma MomsJoy.
Co?
Niemożliwe. Czemu ktoś miałby wypuścić nasze dzieło?
Właśnie, to jakaś pomyłka.
- Musiało się panu coś pomieszać. - Nie.
- Chwila. - Co?
„MomsJoy wypuszcza nowe nosidełko.
Dopasowuje się do ciała
i nie obciąża ramion ani pleców.
Dzięki nowoczesnym materiałom jest lżejsze niż ręcznik”.
To dokładnie takie same materiały i projekt.
- Niemożliwe. - Mówisz serio?
- Pokaż. - Naprawdę?
Są identyczne.
Która to Go Da-rim?
Pan prezes.
To ja.
Ty?
O rany!
WYBUCHOWY POCAŁUNEK
Wiedziałeś, że skłamała, żeby dostać pracę?
Tak.
Ale żeby od razu robić z niej szpiega?
Wystarczy.
Znał prawdę, a mimo to mnie krył.
I teraz ma kłopoty.
Chcesz zrezygnować
z awansu na wiceprezesa i współpracy z Taeyu C&T?
Z powodu takiej kobiety?
Myśl rozsądnie!
Ujawniłam konkurencji informacje o nowym produkcie.
Dlaczego chcesz cierpieć sama?
- Zaufaj mi i… - Cierpię przez ciebie.
Powinniśmy się rozstać.
Niech każde wróci, gdzie jego miejsce.
Jestem na samym dnie.
Napisy: Joanna Kuboń