Londra'daki Wembley Stadyumu'nda son geceye ulaştığımızda
hepimiz büyük bir tatmin hissi yaşadık.
O kadar çok özel an yaşamıştık ki
elinden geleni yapınca bir konserin neler başarabileceğini hatırladım.
Yine de, turne ne kadar iyi olursa olsun büyük, devasa bir çaba gerektiriyor.
Sıkı çalışmak gerekiyor.
Bizi bekleyen sınav bu, macera bu.
Turnedeki herkesin yaptığı şey de bu.
Her gece ne olursa olsun
aklınızı başınızdan almak için elimizden geleni yapıyoruz.
Eras Turnesi için hedefim, hayranların ayrılırken
hiçbir şeyi kaçırdıklarını düşünmemesi.
Her zaman yapmaya çalıştığım bir şey var.
Hayranlara beklemedikleri bir şey vermek.
Turnenin ilk yarısını bitirdiğimizde
hayranların o sırada bilmediği bir şey vardı.
THE TORTURED POETS DEPARTMENT adında yeni bir albüm hazırlıyordum.
Albüm çıkarma çalışmaları devam ederken
turneye o albümü yansıtacak bir bölüm eklemek için
tüm ekiple birlikte çalışıyorduk.
Çok eğlenceli.
-Tiyatro yapıyoruz. -Evet.
Bunların hepsini gizli bir şekilde,
Asya ile Avrupa arasındaki kısa molada yapıyorduk.
Fortnight'ta synth sesi olmayan sesler var mı?
Yoksa yaylı çalgılara mı geçiyoruz?
Çok yüksekten ilerleyen bir bölüm gibi oldu.
Şarkı listesini kesinleştirmek için çok gizli bir
prova alanı oluşturduk.
Açılış. "Who's Afraid?" Biraz "Down Bad".
Bir kıta, bir nakarat. Ya da nakarat öncesi ve nakarat.
O kadar da olabilir.
Her şarkıda ufak düzenlemeler yapıyordum.
"Bu şarkılar olsun
ama köprüyü ve ikinci kıtayı çıkaralım" diyordum.
Sonra da…
Konsere bu kadar çok sayıda şarkıyı sığdırabilmek için.
Sonra!
Şurası da iki kat güçlü…
Bu şarkıda sinir krizi geçiriyormuşum
-gibi olacak. -Peki.
Çok eğlenceli olacak.
Sonra da yepyeni bir koreografi hazırladık.
Koreografiyi müzik olmadan öğrenmemiz gerekti
çünkü albüm daha yayımlanmadığından şarkıyı çalamıyorduk.
Birinci satır "Beni gerçekten ışınladın mı?"
O sırada tam üzerime bir ışık gelsin…
Uzaylı gemisi gibi.
Tam üzerime uzaylı ışığı gelsin.
-Sonra da… -Sonra da bilmem…
Evet!
Evet.
Bölümlerin sıralamasını tamamen değiştirdik.
Konseri baştan öğreniyorum yani.
Tüm parçaları birbirinden ayırıp sonra da farklı bir sırayla
tekrar birleştirmek çılgınca.
Evet, böylesi daha iyi.
Biraz kafam karışmış gibi olsun. Şey yerine…
-Otomatik pilotta gitmek yerine. -Evet.
Asya konserindekini gözüm kapalı bile yaparım.
Başta "Değişiklikten korkuyoruz" diyoruz.
-Ama sonra "Hallederiz" diyoruz -"Evet, başladık bir kere."
Çünkü hiç zorluktan kaçmadık.
Aman tanrım. Risk almıştık. Çok ters gidebilirdi.
Zorla araya bir şey sıkıştırmışız
gibi görünebilirdi, ya da insanlar yeni konseri
eskisi kadar sevmeyebilirdi, öyle bir tehlike vardı.
Yemin ediyorum, internette birileri
"Eski konser daha iyiydi" falan dese
"Bunun için ne kadar uğraştık, biliyor musun?" derdim.
45.000 kişinin
daha önce hiç görmedikleri bir şeyi görmesine şahitlik edeceğiz.
Yeni şarkı listesiyle ilk konserimizi
Paris'te vereceğiz.
Yepyeni bir bölüm eklediğimizi
ve sıralamayı değiştirdiğimizi seyirciler bilmiyor. Çok heyecanlıyım.
Böyle sır saklamak güzel oluyor.
Paris'te yeni konseri verdiğimizde
büyük bir tatmin hissi yaşadık
çünkü o sır perdesi,
tek molamızda verdiğimiz onca emek çok iyi bir sonuç verdi.
Hayranlar çok sevindi.
Konsere çok dinamik bir bölüm eklemiş olduk.
Şimdi Londra'daki son konser yaklaşırken
deneyimlerine onun da üzerinde
bir şeyler ekleme fırsatım olacak.
Taylor, Londra'daki son konserin olabildiğince güçlü olmasını istiyor.
"Ortalığı yıkıp geçmek istiyorum. Şu işi düzgün yapalım" diyor.
Florence Welch'le "Florida!!!"yı söylemek istiyor.
Florence + The Machine.
"Florida!!!"yı Florence'la birlikte söylemeyi
şarkıyı yazdığımızdan beri istiyordum.
Tam da o sırada Londra'da müsait olacakmış.
Konser hakkında bir endişeniz yok,
işleyişi biliyorsunuz,
sonra birden Florence, "Florida!!!"'yı söylemeye geliyor.
Koreografi, müzik, otomasyon,
yani sahnedeki hareketler derken her şeye sıfırdan başlıyoruz.
Farkındayım.
"Florida!!!"yı söyleyeceğiz,
yapım da eksiksiz olsun" dediğimde
bol bol fikir fırtınası yapmamız gerekeceğini biliyorum
ama altından kalkabiliriz
çünkü tüm dansçılar,
koreograflar, yapım tasarımcıları,
teknisyenler, orkestra,
kısacası tüm ekip sektörün en iyilerinden oluşuyor.
"FLORIDA" PERFORMANSINA 6 GÜN KALA
Biraz komik aslında.
Prova yapmamız gerekiyor.
Normalde stüdyo ortamının rahatlığında yaptığımız şeyi
bu sefer yolda yapacağız ama gizli tutmaya da çalışacağız.
Stadyumun çatısı yok, dışarıda hayranlar var,
ses sistemini kapatıp
sessizce yapmamız gerekiyor.
Sürpriz yapabilmek
çok büyük çaba gerektiriyor.
Şöyle anlatayım…
Düşününce bile yoruluyorum
ama başardığımızda "Kesinlikle değdi" diyoruz.
Ses kontrolünde sesleri programlıyoruz.
Dansçılar koreografiyi çalışabilecekleri
gözlerden uzak bir yer buluyor.
MANDY MOORE KOREOGRAF
Akşam 21.30'da kendimi
rastgele bir otelin balo salonunda Amanda ile buluyorum.
Sonra da şey…
-Oradan çıkarsın. -Evet.
Florence şeye açılır…
-Köşelere doğru. -Peki.
Koreografi konusunu arkadaşım Emma Stone'a sordum.
O, filmleri için çok dans sahnesi çekti.
"Çalıştığın kişilerden kimi tavsiye edersin?" dedim.
"Mandy Moore olsun, başka kimseye gerek yok" dedi.
Adımın Taylor Swift'le
aynı cümlede geçeceği aklımın ucundan bile geçmezdi.
Öteden beri hayranıydım ama ben daha çok
sinema ve televizyonda çalıştım.
Sanatçılarla çalışmıyordum.
Beni niye seçtiğini sonra anladım.
Farklı bir şey yapmak istiyormuş.
Hikâye anlatmayı seviyor. Şarkıları küçük birer film gibi.
O şarkıları dinleyince
sözler, müzik derken aklıma pek çok fikir geliyor
ve bir şeyler üretmeye başlıyorum.
-Evet. -Şöyle bir yönü var mı?
-"Kahretsin." Sanki… -Evet.
Sonra ortaya bir eser çıkıyor.
Sonra da…
Şey olsun mu…
Yedi. Güzel.
Harika, Amanda. Bayıldım. Bir, iki, üç…
Amanda Balen'ı iş başında ilk gördüğümde…
Başlıyoruz.
…turnenin koreografıydı. Dansçı değildi.
İşi benim dansçılarla ne yapacağımı göstermekti.
-Onun performanslarından… -Bir, iki, üç…
…o kadar çok ilham alırdım ki
sürekli "Tam bir pop starsın Amanda" derdim.
Hayalim buydu. Gerçekten.
Hayalim konserlerde çalışmak, turneye çıkmaktı.
Broadway'den ziyade buydu. Öteden beri bana cazip gelirdi.
Bunlara ne zamandır bakmadım. Bulduğumu içine atıyorum.
Küçük şeyler yaparak başladım.
Sonra bir Janet Jackson turnesinde yedek dansçı oldum.
Onun için dans etmeyi çok istiyordum.
Celine Dion'la turneye çıktım.
Başka ne yaptım?
Beş yıldan uzun süre Lady Gaga için dans ettim.
Beş yıl aralıksız turnedeydik. Glee'de çalıştım.
Televizyonda uzun süre devam eden bir dans programıydı.
Harika bir işti.
La La Land gibi filmlerde çalıştım.
Farklı sanatçılarla pek çok ödül programında sahneye çıktım.
Çok sayıda turneye katıldım.
Ömür boyu sürmesini ne kadar istesek de
dansçılık öyle bir meslek değil.
Vücut bir noktadan sonra kaldıramıyor.
Bunu güçlendirebilirsek sonra o çılgın hareketleri yaptığın sırada
omurganın dengesini korur…
Kalça fleksörlerimde iki labral yırtık var.
Vücudum dağılmaya başlamıştı.
Ben de bir karar verdim. Zor bir karar olsa da
yavaş yavaş profesyonel dansı
bırakmaya başlayacaktım.
-Perde arkasında çalışacaktım. -Sonra yürürken…
-Elim boynumdayken… Böyle. -Tamam.
"Amanda bizimle dans eder mi acaba?" diye Mandy'ye sormuştum.
Mandy "O emekli oldu" dedi.
"Dansı bırakalı uzun zaman oldu."
Bir noktada Mandy yanıma gelip
"Ekip merak ediyor, sahneye çıkar mısın?" diye sordu.
Turne teklifi geldiğinde ister istemez güldüm.
"Tabii ki hayır" dedim. "Yapabileceğim bile şüpheli."
Perde arkasında çalışmakla sahneye çıkmak
çok farklı şeyler.
Yapabileceğimi sanmıyordum.
Dansçılık günlerimdeki kadar iyi olmayacağımdan endişeleniyordum.
Ama ne kadar korkarsam korkayım, günün sonunda
kaçırılmayacak bir fırsattı.
İkinci bir şans… Tüylerim ürperdi.
Kolay kolay ele geçmeyecek ikinci bir şanstı.
Bu şarkıda hızlı sekizli yapıyoruz.
Yani bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki, üç, dört, beş, yedi, sekiz.
Beş, iki, üç, dört diyor.
Beşte "ot" kelimesini duyunca
sönmüş gibi yapacaksınız.
Evet, evet.
Sonra kalkacaksınız.
Beşincinin beşinde.
Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi, sekiz.
-Haberiniz olsun. -Peki.
Sonra da… Bir saniye!
Evet!
Selam Dewey.
Dün gece Amanda'yla boş bir balo salonundaydık.
"Şöyle…" diyorduk. Deli gibiydik.
Bizi görecektiniz… Her zamanki hâlimiz tabii.
-Tamam. -Durun.
Koreografi çok tuhaf bir şey.
Gerçekten. Bir hafta önce böyle bir şey yoktu.
Şeyle… Aynen. Bunu yapmış mıydınız?
Üstünkörü.
Ne güzel!
Ben de "Nereden bildiler?" diyordum.
Sonra dansçılar Taylor'ın, sahnenin, tüm konserin
tamamlayıcı unsuru hâline geliyor.
Yani çok önemli bir şey, ben de çok ciddiye alıyorum.
Taylor'a bir şeyi
ilk kez gösterirken hep geriliyorum, çünkü…
İşimi iyi yapmak istiyorum, onu mutlu etmek istiyorum
çünkü… Ona saygım çok büyük. Onu seviyorum.
2023 ERAS TURNESİ PROVASI
Ona ilk kez bir şey göstermem gerektiğinde çok korkmuştum.
Buna birlikte karar verebiliriz.
Ama neyse ki en başından beri
iletişimimiz çok iyi.
Burada cadı gibi bir şey yapıyor. Onu birlikte çözeriz.
Aslında bu kısımda A sahnesine dönmem gerekecek.
Tamam.
Bana düşüncelerini ve fikirlerini aktarıyor,
ben de görsel anlamda ne istediğini anlıyorum.
Rites of Spring'i, Florence Machine'i yansıtmak istiyorum.
Bayıldım.
-Bedenimizi ele geçirmiş gibi! -Evet, tam olarak…
-Uzanıp, sonra da… -Harika. Bayıldım.
Şey gibi…
Tımarhaneye kapatılmışla orman perisi arasında bir kadın.
-Bayıldım. -Evet.
Evet. Gergin miydim?
Her zaman gerginim, terlerim.
"Doğru mu yaptım? Yanlış karar mı veriyorum?" derim.
Merhaba.
-Nasılsın? -Çok iyiyim. Sen nasılsın?
-İyiyim. -Evet. Heyecanlıyım.
-İzlemek ister misin? -İsterim.
-Florence'ınkini yapalım. -Kulaklık alayım mı?
-Hoparlör kullanıyoruz. -Güzel.
Arkadaşlar, hazır mıyız?
-Evet. -Evet.
Tamam, 4306.
Bir, iki, üç.
Hazırda bekle, 4306 ve soldaki.
Sıfır virgül bir.
-Bayıldım. -Şimdi.
Ritmi yavaşlatalım.
Şimdi.
Ritim hızlandı.
Şimdi.
Tanrım!
Sonra buraya gelince Taylor…
Sonra siz burada çalarsınız.
Sonra da evet,
dalga hazırladık.
-Güzel olur, değil mi? -Çok güzel.
Biz yokken olmasından hoşlanmadım.
İstersen erkene alabiliriz.
Şeyi bilemedim…
Efsane şeyler yapıyorlar ama kimse izlemeyecek.
Çünkü seni izliyor olacaklar.
Keşke Florence ve ben de dâhil olabilseydik.
-Harika olurdu. -Anlıyor musun?
O da kabul eder. Florence ve ben burada olursak
-insanlar ona bakmaz ki. -Kimsenin umurunda olmaz.
Ondan rahatsız oldum. Ayrıca Florence gerçekten…
Kabul eder. Evet.
Dansçılarla birlikte güzel hareketler yapmayı reddetmez.
Orada mesela.
Evet.
Şöyle alçalsa harika olurdu…
Sonra da yükselse.
-Evet. -Değil mi?
Sonra hepsi aynı anda yükselir
Herkes görür, harika olur
-Güzel, tamam. -Peki.
Bir kere daha yapalım.
Taylor'la biraz konuştuk ya,
şeyi düzeltirim… Tüm unsurlar mevcut.
Sadece sıralama değişecek. Bravo arkadaşlar.
-Teşekkürler. -İyiydi. Harikaydınız.
Çoğu zaman turne için dansçı alırken
koreografların akıllarında belli bir vücut tipi,
belli bir dış görünüş olur.
Sadece kadın veya sadece erkek isterler.
Her şeyin bir örnek görünmesi konusunda
ısrarcı olabilirler.
Eras Turnesi'nde ben bunu istemedim.
Bir hayran olarak sahneye baktığınızda
sizi yansıtan, arkadaşlarınızı yansıtan,
gerçek dünyada göreceğiniz insanları görürseniz
bence o zaman çok daha duygusal, birleştirici ve güçlü olur.
Sahneye bakan herkes
"Şu kişide kendimi görüyorum" desin.
Taylor'ın düzenli olarak…
KAMERON SAUNDERS DANSÇI
…açtığı alanlardan
keşke daha fazla olsaydı.
Eğlence sektörünü bir kenara bırakalım,
görülmek, işitilmek, anlaşılmak onun dışında da çok önemli.
Dansçılık geçmişime baktığımda
kilom yüzünden bana pek iyi davranmayan pek çok öğretmenim oldu.
Profesyonel dansçı olmak istiyorsam kilo vermem gerekiyormuş.
Bir keresinde seçmelere gitmiştim,
grubun yöneticisi bana şöyle dedi,
"Tamam da bu kilo konusunu ne yapacağız?"
Hayatta bazen sizi böyle acımasızca eleştiren insanlar olur.
Sevdiğiniz şeyi bırakıp
başka bir şey yapmanızı isterler.
Sonra bir de iyi kalpli, size destek olan insanlar vardır.
Benim hayatımda bu insanlar annem ve kardeşim.
Benim yetiştiğim aile
sevgi konusunda hiçbir eksikliğimiz yoktu, hatta fazlamız vardı.
Kardeşim ve ben farklı deneyimler yaşayabilelim diye
annem çok fedakârlık yaptı.
Kardeşim gönlünü spora kaptırdı.
Ben gönlümü dansa kaptırdım. Bir yandan da eğitimimize
devam ediyorduk. Ortaokul, lise, üniversite…
Sonra…
Çok sevdiği bir alanda başarılı olmasını izlemekten büyük keyif alıyorum.
Şu anda NFL'de oynuyor.
Super Bowl finaline üç kere katıldı.
Üniversite bitti,
artık hep dans öğretmenliği yaparım diye düşünüyordum.
Sonra bir e-posta geldi.
"Gizli seçmeler olacak. Sanatçının adını açıklayamıyoruz
ama koreografiyi Mandy Moore yapıyor."
O sırada cebimde bir kuruşum bile yoktu.
Kardeşimi aradım. "Bak" dedim.
"Bunun ne olduğunu bilmiyorum
ama içimden bir ses katılmam gerektiğini söylüyor."
"Tamam, hallederiz" dedi.
Uçak biletimi aldı.
KAM'İN SEÇMELERDEKİ PERFORMANSI
Seçmelere geldiğinde "Harika biri" diye düşündüm.
Çok iyi dans ediyor. Harika bir gülümsemesi var.
Gerçekten iyi eğitimli.
Bir dansçının nasıl olması gerektiği
konusundaki düşünceme bire bir uyuyordu.
Kam sadece sahneye değil,
turnenin tamamına neşe katan bir insan.
Kendinden hiç taviz vermiyor.
Ortama uyan dansçılar istemiyorum.
Odak noktası olmaları sorun değil, iyi bir şey.
Sahnede her biri yıldızlardan oluşan
bir ekip olduğu hissini oluşturmaya çalışıyorum.
Artık
beni dışlamayan böyle alanlar olduğunu bildiğimden
potansiyelimi tam olarak yansıtabiliyorum.
Şu andaki vücudumla yapabileceğim her şeyi yapıyorum.
Benim Super Bowl finalim de bu.
Otel odamdan çıkmadım. Evet.
Uyandığımda kedi başımın üzerindeydi.
Sana kiralık minibüs tutayım.
Günaydın.
Merhaba.
Turnenin aşamaları tamamlandıkça
Taylor tüm dansçılara, müzisyenlere ve ekip üyelerine ikramiye veriyor.
İkramiye günü çok önemli çünkü Eras Turnesi'nde
iyi bir örnek sergilemek benim için çok önemli.
Turnenin hasılatı ne kadar yüksek olursa görev alanların
ikramiyeleri de o kadar yüksek oluyor.
Bu insanlar çok emek veriyorlar,
hepsi de işlerinin uzmanı.
O yüzden ekipteki herkese kendi elimle birer not yazıyorum.
Birkaç haftamı aldı
ama bu notları yazmak eğlenceli.
Turneden sonra herkes hayatına geri dönecek,
bir mola verecekler, aylardır uzakta olduklarından
göremedikleri çocukları ile görüşecekler.
Verdikleri emeğin karşılığını almalarını sağlamak
Noel sabahı gibi geliyor. Nihayet teşekkür edebiliyorsunuz.
İkramiye günü! Bu günü seviyorum.
-Tamam. -Tanrım…
-Hepsi ayrı çantalarda. -Hayatım…
Masaya dizeriz diye düşündüm.
Şeye bakayım… Mum mührü mü o?
Her birini tek tek mühürledin mi?
-Evet. Bir de… -Şaka gibi.
Az kalsın itfaiye gelecekti.
Bir şey göstereceğim.
Sesçilerden altısı şöyle bir dövme yaptırmış.
"'Cruel Summer', 152 konser."
İnanmıyorum.
-Hatırlar mısın… -Çılgınlık.
Reputation albümünde
-yılan yaptırmışlardı. -Azrail ne alaka?
Bilmiyorum.
Korkutucu olsun istiyorlar. Şey olmuyor…
Onların…
Kelebek ve yavru kedi dövmesi yakışmaz.
"152 konser yüzünden az kalsın ölüyorduk
ama sağ çıktık" diyorlar.
-Öyle, değil mi? -O anlamda.
-Durum bu. Tanrım. -Evet.
-Ben arkanızdayım -Çantaları kaldırayım.
-Delil kalmasın. -Üstünde rakamlar olanı aldın mı?
Çok güzel.
-Yedi, yedi, beş, altı, yedi, sekiz. -Bir, iki, üç, dört.
-Evet. -Başlıyoruz.
Herkesin kartında aynı şey yazıyor.
Açabilirsiniz.
Ama kartınızı okumadan önce
bir şey söylemek istiyorum. Turnenin bu ayağı
konser anlamında benim hayatta yaptığım en zor şeydi.
Ama siz işe büyük bir heyecanla,
merak duygusuyla asıldınız. Büyük dayanıklılık gösterdiniz.
Ama verdiğiniz emekler, seyirciyi mutlu etmeniz
her seferinde yine bana dönüyor.
Her birinizin emekleri sayesinde turne bu kadar başarılı oldu.
-Şimdi mesajları… -Tamam.
…okuyabilirsiniz.
"Taylor Swift."
Peki.
"Sevgili Kam, planladığımız gibi dünyayı gezdik.
Seyircileri hayran bıraktık ama ailemizi özledik.
Minnettarlığımı parayla ifade edemem ama…
…doları teşekkür niyetine kabul et. Sevgiler, Taylor."
Taylor Swift, Eras Turnesi Ekibine 197 Milyon Dolar İkramiye Verdi
Sizi çok seviyorum.
Seni çok seviyoruz. İnanılmaz.
Şoförlerimize çekleri babası teslim etti.
Taylor'ın el yazısıyla yazdığı mektupları da iletti. İnanılmazdı.
Turnelerde kamyon süren tanıdıklarım var.
"Sanatçılar böyle ikramiye veriyor mu?" dedim. Hayır dediler
Taylor Swift'ten Eras Turnesi Ekibine İkramiye Sürprizi
Ne oldu Max?
MAX HOLMES YAPIM ASİSTANI
Duygusallaştı.
Sarılmak ister misin?
-İyi misin? -Şimdi bayılacağım.
Buraya gel.
Sizi çok seviyorum.
İlk yürüyüşünde başta yavaş gidip
sonra köşeyi dönmen güzeldi.
Güzel.
Herkesin kendi uzmanlık alanı var.
Benim koreografide idare eder seviyeye gelmem çok uzun sürdü.
Mandy bana koreografiyi öğretirken
sözlerden yola çıkan bir yaklaşım kullanıyor.
Ne yapıyordun? Küçük adımlarla dokunuyor muydun?
Evet sadece adım.
Şeyle başlıyorsun…
Güzel. İşte böyle. Oldu.
Saymak bana göre değil.
Hareketleri şarkı sözlerinin belli heceleriyle
eşleştirerek öğreniyorum.
Başka türlü yapamıyorum, çok denedim.
Şey mi olsa, bilemedim…
Söyle
Sonra fırlatmak mı, yoksa "Söyle"…
-İşte bu. Ben de böyle düşünmüştüm. -Evet.
Pardon.
Sahneye çıkıp koreografiyi 30 dakikada öğrenmek,
"Şu noktada şu olacak,
şu zamanda şu dansçı bana yaklaşıp yanımda duracak" diye hatırlamak
ve bunu 90.000 kişinin önünde yapmak…
Benim beynim patlardı.
Kesinlikle zor bir şey.
Şunu da hatırlatayım, tüm bunları yaparken
bir yandan da şarkı söylüyor ve başka şeyler yapıyor.
Üç buçuk saat boyunca jonglörlük yapmak gibi.
Koreografiyi öğrenmek
sadece yapmış olmak için bir hareketi yapmak değil.
Belli bir görsel olmalı, hikâye açısından mantıklı olmalı.
Ayrıca etrafımdakilerin hepsinin uzman olduğunu
bilmek de ilginç.
O da bir şekilde benim odaklanmamı,
hata yapmamamı sağlıyor.
Öyle bir baskı altında olmak
bir ayrıcalık gibi geliyor, çünkü…
Onlar hata yapmıyor, benim de yapmamam lazım.
Tamam, bence oldu.
-Tamam. -Şey yapsam…
Evet, yarın Florence gelecek,
-sen de gelirsin. -Harika.
Beğendiysen…
-Bayıldım. -Sağ ol Taylor.
Çok özel bir şey olacak.
Çok iyiydi arkadaşlar, güzeldi.
Şarkı için teşekkürler.
-Yani… -Evet!
Evet. Harikasınız. Tek işim o.
Tekrar izleyeceğim için heyecanlıyım.
-Evet. -Şoför sordu,
"Konsere ilk gelişiniz mi?" dedi.
-"Hayır" dedim. -Hayır.
-Evet. -Ben…
KAM'İN ANNESİ
Dizim biraz daha iyi.
Tekerlekli sandalyede olmak istemiyorum.
Biraz kullanmam gerekiyor.
-Ama… -Giderken.
-Evet ama dans etmek istiyorum. -Söyle.
Söyleyeceğim. Çünkü tekerlekli sandalyede
oturduğum yerden coşarsam kendimi ikiyüzlü gibi hissederim.
O zaman gelip
-sandalyeyi alırlar. -Ne yaparsan?
-Coşarsam. -Hareket öyle mi?
Öyle bir şey.
-Peki… -Bazen omuz oluyor.
Bazen dalga.
Peki onu…
-Ne zaman yapıyorsun? -Gerçekten. Çok var.
Çoğu zaman sizin hareketlerinizi de yapıyorum.
Böyle.
Bir şey…
Onu da yapıyorum.
-"Shake It Off"ta. -Evet.
O hareketi de yapıyorum.
İşte bu. Benim şarkım.
Onu çok seviyorum.
Gerçekten harika bir deneyim oldu.
Benim için yani.
Sorun yok.
O kadar çok fedakârlık yaptın ki.
Sorun yok.
Biz
istediğimizi yapabilelim diye.
Hayallerimizin peşinden koşup
-kendimiz olalım diye. -Evet.
Ve…
Görmeye geldiğin için çok seviniyorum.
Evet.
Çünkü Khalen'la benim sevdiğimiz şeyleri
böyle büyük sahnelerde yapabilmemiz
senin sevgin sayesinde mümkün oldu.
Hâlâ seviyorum.
O yüzden…
Emeklerinin karşılığını bu şekilde görebileceğin için…
…çok seviniyorum.
Böyle sahnelere sensiz gelip
sensiz kutlama yapmak
aklımdan bile geçmez.
Çünkü ne kadar sıkı çalışmış olsam da
şunun da gayet farkındayım, aklımda en ufak bir şüphe yok,
bunu yapabilmemiz için sen de çok büyük emek harcadın.
O yüzden elimden geldiğince
-seninle ilgilenmeye çalışıyorum. -Evet. Biliyorum.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
-Evet. -Güzel bir konser olacak.
-Biliyorum. -Eğleneceksin.
Dans edeceğim.
Merhaba!
Geldin! Gelebildin.
-Merhaba. -Ben Mandy.
-Bu Florence. -Tanrım.
-Onur duydum. -Memnun oldum.
Merhaba. Geçen gün konseri izledim, harikaydınız.
Arkadaşlar, bu Flo.
-Bunlar da dansçılar. -Çok memnun oldum.
Harika olacak.
-Çok büyük. -İnanılmaz, değil mi?
-Gerçekten çok büyük. -Öyle.
Öyle. Sahne de çok büyük.
Sana da göstereceğiz.
Koreografi şöyle…
Bir şeyler yapıyoruz, onlar da etkileniyor.
Biz "Florida" deyip…
Onlar da…
Daha önce de büyük sahnelere çıktım ama bu…
Sadece sahneye çıkıp sağa sola yürüyeceğim sanıyordum
çünkü konserlerimde öyle yapıyorum.
Sahneye çıkıp bir oraya bir buraya yürüyorum.
Arkadaki asansörle geleceksin ama…
Hiç asansör kullanmadım.
-Öyle mi? Çok zevkli. -Popstar asansörü.
Çok eğleneceksin.
Oraya vardığımda
"Senin dansın bu" dediler.
"Durun, kafam karıştı. Ben bunu yapamam" dedim.
"Elime yüzüme bulaştırırım."
-Hazır mısın? Bir, iki, üç, ayrılın. -Bir, iki.
Güzel. İyi gidiyor.
Harika. Tamam, harika.
Şimdi, bu Karen.
Merhaba Karen.
Nat, arkandaki Tamiya, Raph da burada.
Güvendesiniz.
"Elimden geleni yaptım" kısmında yükselmeye başlayacak.
-Harika. Tamam. -O yatacak…
Mahzuru yoksa sana yanaşacak.
-Olur. -Başını buraya koyacak.
Başına dokunabilirsen güzel olur.
"Birlikte olduğum herkesi
-geride bıraktım" derken. -Evet.
Biraz mantıklı.
Güzel.
Harika.
Kolunu kaldır. Güzel. Yok, pardon. Şeyde…
"Bunu şarkıda söylemek kötü mü?"
Pardon. "Bataklık" kısmında hâlâ aşağıda olacak.
-Evet. -Evet. Tamam.
Bataklığa batmak.
"Şarkı"da yukarı.
-Anladım. -Tamam, güzel.
Siz başlatacaksınız.
Çok güzel.
Tekrar ortaya. Tekrar.
Muhteşem.
Benziyoruz. Çok güçlü kişiliklerimiz var ama kibar insanlarız.
Bence o yüzden iyi anlaşıyoruz.
Dıştan bakınca çok büyük bir şey
ama ikimiz yan yana gelince
komiklikler yapıyoruz falan.
Konseri izledim,
seyirci harikaydı.
Sevdikleri çok belliydi, ortam çok hoştu.
-Evet. -Ben de…
Ara ara her yerde
süslenip gelmiş kızlar dans ediyordu.
-"Harika bir şey" dedim. -Çok zevkliydi.
Şey gibi… Çekinmeden
-kadınlıklarını yaşıyorlar. -Evet. Çok güzeldi.
Evet.
Natalie ve Odee burada duracak.
Geri gideceksin, iki kız olacak.
Burada ayak izlerin olacak.
Ortaya geçeceksin.
Sonra öne dönersin.
Sonra seni aşağı indireceğiz.
Dewey orada bekleyecek, seni karşılayacak.
Evet. Tanrım, çok eğlenceli olacak.
Yapabilir miyiz? Evet…
Taylor, asansörlerin üzerinden sen de yapabilir misin?
Hayır, oraya kadardı.
Düşünsene. Şöyle diyormuşsun,
"Florence, bol şans. Sorun yok."
-Bir şey olmaz, eminim. -Evet.
Tamam, deneyelim mi?
Pekâlâ.
Evet Florence!
Tamam. İnmeye hazır mısın?
Hadi! İlk asansörüm.
Ben tarif etsem, "Sağa git" falan desem
-sorun olur mu? -Tabii ki olmaz.
-Tamam, güzel. Harika. -Ne?
Hayır kanka.
6-7 Mayıs 2009 Shepherd's Bush Empire'dan beri YANINDAYIM
Londra,
Wembley Stadyumu,
arkadaşım Florence sürpriz yapmaya geldi.
Beğendiniz mi?
İlk kez o asansörle sahneye çıkmak
Mars'a gitmek gibiydi.
Çünkü provada sahne ışıkları, kalabalığın sesi yoktu.
Gerçekten olağanüstüydü.
Büyük bir kültür olayına dışarıdan şahitlik ederken
birden kendimi içinde buldum.
İnanılmazdı, çok eğlenceliydi
ama çok da korkutucuydu.
Ayrıca Taylor benim arkadaşım.
Ne kadar sıcakkanlı birisi olduğunu biliyorum.
Asansörden çıkınca "Aman tanrım" dedim.
"Taylor Swift bu."
Wembley Stadyumu,
en büyük alkışınızı alalım. Karşınızda ulusal hazine,
olağanüstü Florence + The Machine.
Eskiden konser bitince
seyircilerin dağılmalarını izlerken
"Umarım beklediklerini almışlardır" derdim.
"Biriktirdikleri paranın karşılığını almışlardır."
Seni seviyorum Taylor!
Şu anda ise çok büyük bir gurur ve tatmin hissi yaşıyorum
çünkü Eras konserlerinden çıkarken o konuda hiç şüphem olmuyor.
Taylor! Taylor!
Büyülü bir atmosfer oluyor.
Parlayan pullar, simler,
konfetiler, dostluk ve arkadaşlık boncukları…
Eras büyüsü işte.
SWIFT HAYRANI
Alt yazı çevirmeni: Salih Bayram