Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Ladies and gentlemen,
palakpakan natin si Kevin Hart para sa Acting My Age.
Ganyan.
Gusto ko munang sabihin na ang ganda ng mood ko ngayon.
Sobrang ganda kasi ng buhay ko ngayon.
Masaya si misis. Masaya ang mga bata.
Mas okay rin ang relationship namin ng extended family ko.
Naging in charge ako sa mga family gathering namin.
Pag nagkikita-kita kami, ako ang nag-aasikaso.
Mga family reunion, okasyon, hapunan, dumadaan sa akin lahat.
Magiging sinungaling ako pag sinabi kong hindi nakakainis.
Sabi ng pamangkin ko,
"May gusto akong sabihin sa pamilya."
"Pwede mong i-set 'yong meeting?"
Sabi ko, "Sige."
Tinawagan ko sila. Nagkita kami sa restaurant.
Kumuha ako ng private room.
Pagpasok namin, tumayo 'yong pamangkin ko.
"Gusto kong ipaalam sa inyo na bakla ako."
Ang bilis.
Di niya man lang muna kami pinakain. Ang bilis.
Pagkasabi niya, walang nagsalita. Tahimik lang.
Sabi ko, "Buwisit, dapat may magsalita. Masyadong tahimik."
Dahil ako ang in charge, dapat ako ang may sabihin.
Sabi ko, "'Tol, makinig ka."
"Pwede akong magsalita para sa buong pamilya." Di ba?
Di ba? Tayong lahat.
"Kapag sinabi ko na tayo, bilang pamilya…"
"Safe na… Ganito, makinig ka."
"Safe sigurong sabihin na…
na alam na namin."
Parang, walang nabigla.
Walang nabigla sa impormasyong 'to.
Naka-halter top siya no'n. Maliit na tube top.
Ang nakasulat, "Brown ang butas ng puwet ko." Gano'n.
Oo, siyempre bakla ka. Okay?
Wala kaming pakialam. Pamilya tayo. Mahal ka namin.
Sumabay 'yong tita ko. Tumayo siya. Sabi niya,
"Dahil nagpapaka-honest tayo, matagal na 'kong hirap sa timbang ko."
"Mukhang obese na yata ako."
Tahimik ulit. Walang nagsasalita. Tahimik lang.
Sabi ko, "'Tang ina, kailangan ko na namang magsalita."
Sabi ko, "Pat, iupo mo 'yang mataba mong puwet." Oo. Sabi ko 'yon.
"Iupo mo 'yang puwet mo, Pat."
"Hindi na bago 'yang taba mo. 'Yan pa rin 'yon."
Simula pa no'ng 12 ako, mataba na si Pat. Parehong taba 'yan, Pat.
Maupo ka. Hindi obesity 'yan.
Ang hirap panatilihing buo ang pamilya.
Ang hirap. Kailangan mo ng mahabang pasensiya.
Kahit sa bahay mo.
Apat ang anak ko. Lagi kong pinag-uusapan ang mga anak ko…
Grabe 'yong pressure sa akin dahil celebrity ako.
Magiging honest ako. Ako din ang nag-pressure sa sarili ko.
Alam n'yo kung bakit?
Kasi feeling ko na dapat maging successful ang isa sa mga anak ko.
Di ba? Hindi ako umaasa na apat sa apat. Hindi.
Kahit sinong magulang na may apat o higit pang anak,
alam nila kung sino 'yong mga bata na magiging successful.
Malalaman mo, e. "Uy, itong batang 'to…"
"I-ready mo 'yong pangpiyansa para sa kanya."
Alam n'yo kung ano? Ayokong suportahan 'yong sablay.
Ayokong maging pareho sa ibang sikat na sinusuportahan 'yong sablay na anak.
Lumalaki sila na di ginagamit ang resources
na meron sila.
Ayoko ng gano'n.
Gusto kong gamitin nila 'yong mga opportunity na meron sila.
Ayokong suportahan 'yong sablay.
May mga celebrity na sinuportahan 'yong palpak.
Di n'yo iniisip 'yon gaya ng iniisip ko.
Wala akong pakialam. Magiging honest ako.
Kaya ko kinuha 'yong mga phone n'yo, para pwede akong maging honest.
Para maging honest ako, masabi ko ang nararamdaman ko.
Pag pinagsabi n'yo, itatanggi ko.
Sasabihin ko kung sino'ng sumuporta sa sablay. Sige.
Michael Jordan.
Sumuporta si Michael Jordan sa palpak.
Wala akong pakialam. Alam ni Michael 'to.
Sa tingin n'yo, di nagagalit si Michael
sa tuwing nakikita niya si Dell Curry na nagse-celebrate
kasama nila Steph at Seth Curry?
Nakita n'yo ba si Dell Curry manood ng game?
Parang, "Tingnan n'yo ang mga anak ko sa NBA!"
Titingnan ni Michael sila Marcus at Jeffrey
sa kabilang dulo ng sofa, "Mga walang kuwenta talaga kayo."
"Nakaupo lang, nag-iisip ng iba't ibang kulay ng Jordan
at naglalaro ng Fortnite araw-araw. Grabe."
Oras na rin para sabihin sa inyo na hindi kami magkasundo ni Jordan.
Kaya marami sa sinasabi ko, galing sa weird na pananaw.
Ilang taon nang galit si Michael sa akin.
Ilang taon siyang galit sa akin kasi nag-host ako ng event niya
a few yeats ago at na-late siya.
Na-late siya tapos bumanat ako.
Di ko alam kung paano pero mabilis ko siyang tinira.
Mabilis pero para lang masaya.
Alam ng lahat na hindi magaling manamit si Michael Jordan.
Sinuot ni Michael Jordan ang pinakapangit na pantalon na nakita ko.
Malaking bulsa sa likod. Sobrang laking bulsa.
Pwedeng maglagay ng Dell computer sa bulsa niya.
Grabe, Mike. Dell computer ba 'yang nasa bulsa mo?
Grabe, Mike. Modem ba 'yang sa kabila? Grabe!
Na-late siya. Tinira ko siya agad.
"Parang buntis na tomboy si Michael sa suot niya." Ewan kung sa'n galing 'yon.
Nakataas 'yong pantalon, natatakpan 'yong dibdib.
Tapos 'yong taba sa puson nakalabas.
Hindi ko na siya nakausap mula no'n.
Wala na akong pakialam.
Wala akong pakialam kung sino'ng may ayaw sa akin.
Mahirap na 'kong inisin ngayon.
45 years old. Habang tumatanda, mas wala ka nang pakialam.
Totoo 'yan.
Habang tumatanda ka, mas wala ka nang pakialam.
Kung di para sa pamilya o sa ikabubuti ng buhay ko,
wala akong ilalaan na atensiyon.
Hindi na ako tulad ng dati. Kami ng mga kaibigan ko, nagbago na kami.
Diyos ko, naalala ko kung ano kami dati.
Pareho ang pinag-uusapan namin araw-araw.
Asan 'yong tsiks? Asan 'yong mga club, mga alak?
Asan ang alak, mga club? Asan ang tsiks, mga club?
Araw-araw.
Iba ang forty-five. Puro na mga injury at gamot ang pinag-uusapan namin.
Totoo 'to. Totoo talaga 'to.
Paglampas ng 40, lahat na masakit. Ewan ko kung ano.
Laging may masakit pero di mo alam kung paano nangyari.
Laging nagsisimula ang usapan sa tanong
tungkol sa injury na di mo alam kung saan galing.
"Ang sakit ng leeg ko. Di ko alam kung ano'ng ginawa ko sa leeg ko."
Paglampas ng 40, lahat nag-aalala sa injury mo. Lahat gustong tumulong.
"Ano kayang ginawa mo?" "Di ko alam, e."
"May tiningnan akong karatula,
ginawa ko 'to pero binalikan ko nang ganito."
Sasabihin nila kung ano'ng kailangan mo. Feeling nila doktor sila.
"Uminom ka ng turmeric. Bumili ka, pati fish oil."
"Magpahid ka ng fish oil sa leeg mo. Kumain ka ng isang kutsarang bawang."
"O sibuyas. Ibabad mo sa tubig ang paa mo."
"Ibabad mo ng ten minutes." Bampira ba 'ko?
Ano'ng sinasabi mo?
Masakit na paglampas ng 40.
Pag na-injure ka pa paglampas ng 40, di ka na babalik sa 100%.
Sa bawat injury, may mawawala sa 'yo.
Di ka na makakabalik sa 100%.
Eto ang proof. Tingan n'yo.
Itataas ko talaga. Kita n'yo? Ayon. Nakataas talaga.
Hindi dito. Ayon. 'Yon na.
Pinakita ko sa doktor. Sabi niya, "Gamitin mo 'yong kabila."
Sabi ko, "Ayusin mo!"
"Hindi ako pantay. Ayusin mo 'ko!"
Naiinggit ako sa mga bata ngayon.
Nagkaka-injury sila pero bumabalik agad.
Nag-basketball ako kasama ng mga bata.
Napilayan sa bukong-bukong 'yong bata. Tumama sa sahig. Nakita ko.
Nabali ang bukong-bukong niya. Nasa sahig na.
Sabi ko, "Hala! Nabasag na 'yan. Nabasag niya. Sigurado ako."
Alam n'yo kung paano niya inayos agad?
Yumuko siya, tinali ang sapatos niya, tumayo.
Sabi niya, "Okay na 'ko."
"Tatapusin ko 'yong game." Sabi ko, "Tatapusin mo?"
Di mo na magagawa 'yon paglampas mo ng 40.
Mapipilipit 'yong bukong-bukong mo, tatama sa sahig,
kinabukasan, may plaster na.
May plaster ka na sa paa.
"Kumusta?"
"Grabe, Joe!"
"Akala ko nabali ang bukong-bukong mo." "Akala ko rin."
"Meniscus ko pala at 'yong Achilles ko."
"Nagka-sciatica ako. Di ako makakalaro ng eight months."
"Eight months?"
"Eight months! Grabe, Joe!"
"Di ka naman naglaro, a!"
"Alam ko. Bigla daw akong umupo."
"Wag kang uupong bigla pag lumalabas ka."
"Dapat magdahan-dahan."
"Grabe, Joe." Ang daling masaktan.
Di siguro alam ng mga tao kung gaano kadaling masaktan.
Pababa ako no'ng isang araw. Nadulas ako sa huling tatlong hakbang.
Hindi ako nahulog. Nakabawi ako. Alam n'yo 'yon, di ba?
Alam n'yo 'yong sinasabi ko? Parang, "Naku." 'Yong gano'n?
Natakot talaga ako.
Oo nga pala, mas gusto ko pang mahulog.
Kasi pag nahulog ka, tapos na, e.
Kasi pag ganito, iisipin mo…
Iisipin mo kung gaano kasakit pag bumagsak na.
"Tatama 'yong ulo ko sa hagdan."
Makakadamay ka pa.
Natulak ko 'yong matanda pababa ng hagdan.
Nataranta ako.
Ang narinig ko lang…
Delikado ang hagdan.
Ba't ang dami nating kailangan?
Ang daming hagdan kahit saan.
Okay 'yong paakyat. 'Yong pagbaba ang problema.
Mas nakakatakot pag tumatanda. Kasama ko ang anak ko no'ng isang araw.
Pababa sa hagdan 'yong anak ko. Nilalaktawan niya 'yong ibang hakbang.
Avenger siguro siya. Ang galing ng tuhod niya.
Anong klase ba 'yong tuhod niya?
Patagilid akong bumaba sa hagdan. Pag tumatanda, ganito na lang.
Sige na. Nagmamadali ka? Umikot ka.
Di ko sasaktan ang sarili ko para sa inyo. Sige na.
Ang dali nang masaktan.
Nag-shower ako no'ng isang araw. Lumayo 'yong binti ko. Diyos ko.
Natakot ako. Ang layo ng mga binti ko sa isa't isa.
No'n ko lang na-experience na lumayo 'yong binti ko nang gano'n. Diyos ko.
Di pinapansin 'yong mga pwedeng hawakan sa shower
hanggang kailangan na. Di n'yo pinapansin.
Kasi di n'yo alam kung bakit may bar sa shower hanggang kailangan n'yo na.
Ganito. Nadulas ako, muntik nang mabasag ang ulo ko,
hinawakan ko 'yong bar.
Sabi ko, "Salamat, bar-na-pangligtas-ng-Black."
Oo.
'Yan 'yon. 'Yong bar-na-pangligtas-ng-Black.
Ito ang nakakatawa. Di ko nahawakan 'yong malaki.
'Yong malaki ang gusto ko.
Di ko nahawakan. Kaya 'yong maliit ang nahawakan ko.
Diyos ko. Kaya pala dalawang bar ang nando'n.
Natatakot akong madulas sa shower.
'Yon siguro ang pinakamalalang injury na pwedeng makuha.
Madulas sa shower? Diyos ko. Ito ang kinatatakutan ko.
'Yong madudulas at masasaktan ako na di na ako makagalaw
tapos nasa ilalim ako ng shower tapos 'yong tubig…
tuloy-tuloy lang 'yong agos ng tubig,
tapos nando'n lang ako, lumalaban para mabuhay ng anim na oras.
Anim na oras, parang…
Makikita nila akong gano'n.
Maliit 'yong titi kasi anim na oras na akong nasa tubig.
Diyos ko. Na-i-imagine n'yo ba?
Mamamatay ka na.
Ang huli mong maririnig, "Ew, tingnan mo 'yong titi niya."
Diyos ko, Lord.
Barilin mo na 'ko.
"Bakit ganyan ang titi niya? Ew!"
Nakausli 'yong labakara sa puwet mo kasi 'yon ang huli mong hinugasan.
May tae pa sa labakara.
"Ew, may konting tae pa sa labakara."
"May tae sa puwet, maliit na titi. Di ko hahawakan 'yan.
Namamatay na 'ko.
Alam n'yo kung ba't ganito ako mag-isip? Dahil sa huling injury ko.
Nahirapan ako sa huling injury ko.
Nabali ang titi ko. Di ko alam kung paano i-explain.
Honest lang ako. Puno ng transparency ang show na 'to.
Na-injure ako habang tumatakbo.
Hindi sa track.
Hindi 'yong tatakbo ka sa ribbon tapos may award sa huli. Hindi.
May dalawang lasing na Black sa kalye.
Nakipagkarera ako sa dating NFL running back nang walang dahilan.
Biglaan 'yon.
Nasa cookout kami. Narinig ko siyang nagsasalita sa bar.
Tungkol sa football. "'Tol, promise. Miss ko na ang football."
"Iba pag walang football. Gagawin ko ang lahat para makabalik sa field."
"May kulang na no'ng tumigil ako sa paglaro. Miss ko na.
Sinabi ko,
"'Tol, tatalunin kita sa karera."
Sabi niya, "Seryoso ka? Makikipagkarera ka?"
Sabi ko, "Makikipagkarera ako. Tara."
"Kung gusto mo, sige."
Ang dami kong binalewala na sign…
na nagsasabing, "Kevin, wag mong ituloy."
Ang unang sign, 'yong kung paano siya nag-stretching
kumpara sa pag-stretching ko.
Ang dami niyang ininat. Ininat niya 'yong balakang niya nang todo.
May ginawa siya sa singit niya. Pati sa tuhod.
Ice cream scoop ang tawag ko do'n. Ewan kung ano 'to.
May mga butt kick siya. Five minutes 'yong pag-stretch niya.
Pinuntahan ko, inalog ko ang mga paa ko ng dalawang beses. "Let's go."
"Let's go!"
Ang masama, pag lampas 40 ka na tapos kaedad mo 'yong mga kaibigan mo.
Hassle 'yong mga tropang lampas 40
dahil kahit anong katangahang desisyon mo,
susuportahan ka nila at sasama sila sa 'yo.
No'ng inalog ko 'yong binti ko, sabi ko… sabi ng mga kaibigan ko, "'Yan!"
"Talunin mo siya, Kev!"
Pababagsakin ko siya.
Sinabi ko sa kanya agad,
"Professional athlete ka, kaya may technique ka."
"Dahil sa technique mo, baka feeling mo na may advantage ka pero wala.
"Dahil sa talent ko at likas na kakayahan kong tumakbo,
hahabulin kita."
Ito ang sikreto ko.
Nakadikit lang 'yong mga daliri ko nang ganito,
tapos… Teka lang.
Ang sikreto ko, dinidikit ko 'yong mga daliri ko
tapos hinihiwa ko 'yong hangin.
Ginagawa kong parang cake.
Mabibigyan lahat ng slice habang tumatakbo ako.
'Yong iba, bukas 'yong kamay habang tumatakbo. May hangin.
Tingnan n'yo. Lahat ng hangin.
Hindi ako. Tingnan n'yo.
Pinapunta namin 'yong bata sa dulo. Tinaas niya ang kamay niya.
Kapag binaba niya 'yong kamay niya, magsisimula 'yong karera.
Nasa starting line kami. May technique siya. Alam kong meron.
Nakababa 'yong isang kamay, nakataas 'yong braso. Ganito 'yong ulo.
Matatawag kong pangkalye 'yong start ko.
Kapag di mo… Gusto mo lang na mauna sa kanya, e.
'Yon lang.
Diyos ko. Nasa dulo ng block 'yong maliit na bata.
"On your mark, set…" Binaba niya 'yong kamay niya. Oras na.
Nauna siya agad.
Pag takbo ko, nakayuko ako.
Yuyuko muna ako tapos saka ko dahan-dahang iaangat.
Tuwing inaangat ko ang ulo ko, pwedeng magkatabi tayo
o nasa harap mo 'ko nang konti.
Wala pa akong nasalihang race na di kami magkatabi
o kaya ako ang nauuna.
Tumingala ako. Nakita ko 'yong likod ng ulo niya.
Talo na 'ko. Diyos ko.
May mali. Baka may mali.
Imposibleng natatalo na 'ko. May mali.
Tiningnan ko 'yong mga daliri ko. Di ko masyadong dinikit.
Kailangang idikit.
Habang tumatanda, mas maingay ka nang tumakbo.
Sumisigaw 'yong mga kaibigan ko, "Sige na, Kev! Itaas mo!"
"Itaas mo ang tuhod mo, Kev. Dikit lang. Heel to toe."
"Sinusubukan ko!"
Di ko mahabol. Walong hakbang na lang. Sinabi ko sa sarili ko,
"Ano ba, Kev. Itaas mo 'yong tuhod mo. 'Tang ina. Humabol ka. Sige na!"
Pangalawa sa huling hakbang, naramdaman ko na. Gano'n lang.
Naramdaman ko.
Alam n'yo ang pakiramdam?
Parang tumalsik sa damuhan 'yong titi ko.
Tumigil ako sa pagtakbo.
Pinakita ko na nasasaktan ako
tapos may tinitigan akong tao.
Alam agad ng trainer ko. "Kev, ayos ka lang?"
"Hindi, na-injure na 'ko, p're."
Malalaman mo kung gaano ka nasaktan sa kung sino ang hahanapin mo.
Nando'n 'yong mga kaibigan ko.
Sabi ko, "Tawagin n'yo ang asawa ko. Ngayon na. Tawagin n'yo."
Pag hinanap mo na ang asawa mo, gusto mo nang ayusin ang lahat.
Pipirma na ng papeles. 'Yong trust, 'yong habilin, kahit ano.
Nasa damo ang titi ko. Ayoko na.
Di ko kaya na walang titi. Nasa damuhan na.
Tinawag nila 'yong asawa ko. Galit na galit siya. Nagsungit.
Umiiling.
No'ng nakita niya 'ko, sabi niya, "Ano na naman 'to?"
"May pakiusap ako. Hanapin mo sa damo 'yong titi ko."
"Ano?"
"Tingnan mo sa damo kung nandiyan 'yong titi ko!"
"Wala sa damo 'yong titi mo." "Nandiyan nga!"
Dahil maliit ako, hinatak niya 'ko.
"Halika nga! Ayan 'yong titi mo. Nararamdaman ko ang titi mo."
"Imposible. Itlog lang 'yan. Itlog lang 'yang nararamdaman mo."
"Nasa damuhan nga. Di ako makikipagtalo sa 'yo kung nasaan ang titi ko."
"Tatawag ako ng doktor." Tumawag ako. "Doc, masama 'to."
"Di ako makalakad. Nasa damuhan yata 'yong titi ko."
"Pinicture ko 'yong damo in case kailangang kunin
dahil ayaw akong tulungan ng asawa ko."
"Sa likod ako ng ospital dadaan, dok."
Ayokong may makakita sa akin. "Kumuha ka ng gurney. Di ako makalakad."
Sabi niya, "Kevin, ako ang bahala." Totoo 'to.
Sinundo ako ng friends ko, pinaupo sa likod.
Huminto kami sa ospital. Ang lala.
Parang eksena sa pangit na palabas sa ospital.
Ilalagay ako sa gurney tapos dali-dali akong ipapasok sa ospital.
Gugupitin nila 'yong pantalon ko,
tapos may sasabihin silang di ko maiintindihan.
"Bigyan mo 'ko ng tatlong TCE na may walong SUV."
Di ko alam ang sinasabi nila.
May sumigaw, "Kailangan siyang i-MRI para makita natin ang nangyayari."
Di ko alam kung ano'ng nasa MRI machine. Di ko matiis.
Pero nagsisinungaling ako.
Nilagay ako sa MRI. Lumabas ang doktor. "Ayos ka na?"
"Oo naman, Dok. Go na."
Sinara niya na. May mga nag-beep.
Nagwala ako.
Sabi ko… Hinawakan ko 'yong salamin. Sabi ko, "Kukunin nila 'yong DNA ko."
Nagwala ako.
Pinatulog nila ako.
Pinatulog ako. Nagising ako. Naging honest 'yong doktor.
"Kevin, tama ka. Grabe ang pinsala na ginawa mo sa sarili mo."
"Napunit 'yong mga adductor mo."
'Tang ina!
Napunit ko 'yong dalawa?
Luha. Totoong luha agad.
Umiyak ako. Sobrang emosyonal ko.
Ang rason, di ko alam kung ano 'yon.
Di ko pa narinig 'yon. Di ko pa narinig kaya in-assume ko na malala na.
"Ano 'yon? Wala akong ovaries?"
"Kinuha mo ba 'yong ovaries ko, gago?"
"Kinuha mo ba 'yong ovaries ko?"
Ang lungkot no'n.
Naka-wheelchair ako agad.
Six weeks akong naka-wheelchair.
Binigyan nila ako ng hospital wheelchair at 'yon na yata ang pinakapangit.
'Yong dapat pang itiklop. Ititiklop pa.
Pero dapat malakas ka. Dapat talagang…
Para mapatag, dapat suntukin 'yong upuan.
Nasa likod ng gulong 'yong preno. Kailangan mong tapakan nang husto.
Mas nirerespeto ko 'yong mga naka-wheelchair pagkatapos no'n.
Sabi kong "mas." Dati ko na silang nirerespeto.
Mas nirerespeto ko lang.
Alam n'yo kung ano? Importante 'yong tagatulak.
Kung di magaling 'yong tagatulak mo, magiging mahirap ang buhay mo.
Kailangan mo ng magaling na tagatulak. Di marunong 'yong akin. Ang lala.
'Yong unang tagatulak ko? Malala.
Asawa ko ang unang tagatulak ko. Ang taray. Sinasabi ko lang.
Gano'n talaga. Honest lang ako.
Unang araw sa wheelchair, pag-uwi ko, tinabi niya 'ko sa bintana.
Ni-lock ang brake. Sabi niya, "Babalik ako."
Pitong oras niya 'kong iniwan sa may bintana.
Pitong oras!
Tumingin na ba kayo sa bintana ng pitong oras?
Kasi nakita ko ang lahat no'n.
Parang Black episode ng Misery. Di ko alam kung ano'ng nangyayari.
Naihian at nadumihan ko ang sarili ko. Walang nagpalit sa akin. Ano ba 'to?
Ang hirap ng buhay sa wheelchair. Ayoko na sa asawa ko.
Sabi ko, "Asan ang anak ko?"
"Gusto ko 'yong anak ko. Mas magaling siyang tagatulak."
Hindi siya mas magaling. Masyado siyang naglalaro.
Tinutulak ng anak ko nang sobrang layo 'yong wheelchair.
Tapos tatakbo siya, tatalon sa likod, tapos bumubulwak 'yong tae ko.
Sobrang nakakatakot pag may nagtutulak sa 'yo sa wheelchair,
papakawalan ka tapos may mga tao,
"Hoy!"
Doon ko nalaman kung bakit may gloves 'yong mga naka-wheelchair.
Akala ko, masungit lang sila at sawa sila sa kalokohan ng mga tao.
Nataranta ako no'ng may mga tao.
Pinigilan ko ang gulong gamit ang mga kamay ko.
Nasunog 'yong palad ko at no'ng nangyari 'yon,
may lalaking naka-wheelchair sa kabila. Tumingin siya.
Sabi niya, "Bumili ka ng gloves."
Umuwi ako at sinabi sa asawa ko, "Kailangan ko ng gloves."
"Tingnan mo 'yong kamay ko. Nasunog, nabutas."
Sabi niya, "Wala akong gloves. May mittens ako. 'Yon na lang."
Kinuha ko 'yong mittens. Lumabas kami no'ng gabi.
Nakita ko 'yong lalaking nagsabi na magsuot ng gloves.
Gusto kong magpasalamat. "Na-a-appreciate kong tinulungan mo 'ko."
"Sabi mo, ingatan ang kamay ko nang ganito,
ibig sabihin, magkatuwang tayo nang ganito."
'Yon pala, bastos pala 'to sa wheelchair community.
May ibig sabihin 'to. Nagalit siya. "Di mo ipapasok 'yang daliri mo
sa puwet ng kahit sino dito." Sabi ko, "Ano'ng sinasabi mo?"
"Walang gustong magpasok ng daliri nila sa puwet mo."
"Salamat sa pagmamahal. Nagpapasalamat lang ako."
Sabi niya, "Akala mo naglolokohan tayo?" Sinugod niya 'ko.
Unang laban ko sa wheelchair 'yon. First time.
Di ko alam ang gagawin ko kasi ni-lock ng anak ko 'yong brake.
Kaya naghanda akong mabangga. Tapos… Nagtinginan kami.
Natumba ako sa wheelchair. Diyos ko!
Tumayo ako. Nainis ako. "Bakit mo 'ko binangga?"
Pinagtinginan ako. May sumigaw, "Nagpapanggap siya. Nakakalakad siya."
Sabi ko, "Di ako nagpapanggap."
"Nadukot ako. Wala akong ovaries. Kinuha nila."
"Di n'yo alam ang pakiramdam na walang ovaries."
"Wala akong ovaries."
Tumatawa kayo pero buhay ko 'to. Ito 'yong…
Pagkatapos ng six and a half weeks, naglakad na 'ko ulit. Naglakad.
Kung magiging honest at transparent ngayon, may naisip ako.
Na-realize ko na no'ng six weeks na 'yon,
hindi tumigas ang titi ko. Totoo 'to. "Diyos ko."
"Paano kung ito na ang buhay ko?"
"Paano kung normal na 'to?"
"Paano kung gustong makipag-sex ng asawa ko tapos di gumana ang titi ko?"
Wala akong anxiety pero no'ng nagkaro'n ako, malala talaga."
Feeling ko nagka-anxiety ako. Kaya medyo nataranta na 'ko.
Nataranta ako.
Lumabas ako at bumili ng gamot sa titi.
Totoo 'to. Di ko ikinahihiya na inaamin kong uminom ako ng gamot sa titi.
Feeling ko, dapat uminom ng gamot sa titi ang mga lalaki.
Tapos hahampasin nila 'yong partner nila ng titi na 'yon. Gano'n dapat.
Wag n'yong sabihin sa kanila. Na uminom kayo ng gamot.
Di alam ng asawa ko na uminom ako ng gamot.
Kapag nakita niya 'to, malalaman niya na. Pero sa ngayon, di niya alam.
Ang importante, maintindihan 'yong patakaran at ang konteksto ng gamot.
Kung tamang gamot ang nainom mo, magkakaro'n ka ng tatlong magandang araw.
Ang unang rule, wag kang maniwala sa hype.
Dapat maintindihan n'yo 'yon. Wag maniwala. Hindi kayo 'yan.
'Yong gamot 'yan. Naiintindihan n'yo ba? Hindi kayo 'yan.
'Yong gamot 'yan.
Wag ipaghalo ang normal na titi sa titi na may gamot.
Magkaibang bersiyon 'yon ng titi. Masasaktan ka lang.
Sisirain niya ang self-esteem mo.
Kailangan ma-manage mo ang mga araw.
Sa unang araw ng gamot, importante ang tono, ang pundasyon.
Alam mo ang nasa sistema mo. Siya hindi.
Dapat magsalita ka.
"Lakad ka nang lakad, ang lakas ng yabag mo,
makukuha mo ang hinahanap mo."
"Nakalimutan mo siguro kung sino ako at kung ano ang kaya ko."
"Ibabalibag talaga kita."
"Lagi mo akong pinaglalaruan, babalikan ka ng nakaraan."
"Ewan ko sa 'yo, Kevin. Ewan ko. Puro ka kalokohan."
"Ewan ko sa 'yo. Puro ka kalokohan."
Sa unang araw, gawin mo ang pinangako mo.
Ibibigay mo ang pinakamalupit mong performance.
Sa day two, may follow-through. "Ano bang sinabi kong gagawin ko?"
"Ano? Kaya ko 'yon gawin kahit kailan."
"Parang switch ng ilaw, kaya kong i-on at i-off."
"Di mo nakukuha ang gano'ng titi lagi
kasi di ka umaasta nang maayos. 'Yon 'yon."
"Ayusin mo ang ugali mo, lagi mong makukuha 'yon."
"Magpapakabait na 'ko."
"Paano ko aayusin ang ugali ko? Aayusin ko."
"Unang-una, manahimik ka."
Mag-iiba ka pag may gamot sa sistema mo.
Magbabago ka talaga pag nasa sistema mo 'yon.
Iba rin ang pagta-trash talk mo.
May sasabihin kang di mo alam na kaya mo pala.
"Ano'ng pangalan ko?" "Kevin."
"Hindi!
Ano'ng buong pangalan ko sa birth certificate ko?"
"Kevin Darnell Hart."
"Oo!"
Ano'ng SSS number ko?
"Ano? Hindi ko alam."
"Ano'ng SSS number ko? Sabihin mo bago ko ilabas ang titi ko."
"Hindi. Wag mo munang ilabas."
"Diyos ko."
"1743222."
"'Yan!"
"Itaas mo ang kamay mo kung gusto mo ang titi ko."
"Gusto ko ang titi mo."
Wag mo 'yong sundan ng regular na titi.
Masasaktan ka.
Sa simula pa lang, babanatan ka na niya.
Pagkapasok mo pa lang.
"Matigas na ba? Hindi na gaya ng kahapon."
"Puta, ano'ng sinabi mo sa akin?"
"Puta, ano'ng sinabi mo?" "Hindi na gaya ng kahapon."
"Parang kulang na 'yong dugo kumpara kahapon."
"Sabi mo pag mabait ako makukuha ko ang titi na 'yon.
Nagpapakabait ako, a."
"Tutulungan kita para dumami 'yong dugo."
"Kevin Darnell Hart."
"Wag mo nang sabihin 'yong buong pangalan ko! Ba't mo sinasabi 'yan?"
"17432221."
"Wag mong sabihin ang SSS number ko!"
"May wire ka 'no? Para kanino ka nagtatrabaho?
"Gusto ko 'yang titi mo."
"Ibaba mo 'yang kamay mo."
Bumalik na sa normal. Malambot ka na. Diyos ko.
Lumambot ka sa sesyon n'yo ng babaeng mahal mo. 'Tang ina!
Masama 'to. Sobrang sama nito.
Ground zero 'to, level-ten stage ng panic.
Gumawa ka ng paraan para ma-save mo.
Dapat gamitin ang squeeze and squish.
Sir, alam n'yo ang squeeze and squish?
Huling option n'yo 'yon.
'Yon ang huling option n'yo para masalba ang sesyon.
Kailangang pisilin 'yong base
para umakyat 'yong dugo hanggang mag-climax.
Do'n ka magiging Transformer.
Titingnan mo kung may reaksiyon.
"Ano'ng nangyayari?" "Tumahimik ka!"
"Iniistorbo mo 'ko."
Alam 'to ng mga lalaki. Di lang nila alam kung ano'ng itatawag.
Squeeze and squish. You're welcome.
Pag-uwi ng mga babae mamaya, "Sine-squeeze and squish mo 'ko?"
Parang squeeze and squish 'yan, a.
Alam n'yo ang problema ko? Mukhang 'yong supplier ko ng gamot.
Kung saan ako kumukuha ng gamot. Ayokong pumunta sa doktor.
Ayoko ng reseta para sa gamot sa titi.
Parang masyadong agresibo 'yon.
Hihingi ng reseta para sa gamot sa titi. Diyos ko.
Ano'ng mangyayari kung kinansela 'yong reseta mo?
Hindi mo na magagawa.
Di ka na makakakuha ng reseta. Kinansela na.
Nakakahiya.
Paano ang usapan no'n? "Hindi, alam ko. Alam ko, Doc."
"Hindi na ako gano'n makipag-sex. Promise. Ito na 'yon."
"Huling beses na 'to. Wag mo naman akong iwan."
Di ko na ma-imagine 'yon.
Sa gasolinahan ko kinukuha 'yong gamot.
Oo. Di naman sinadya. Biglaan lang 'yong pagbili.
Nagpa-gas ako. Bumili ako sa loob ng chips.
Nasa tabi ng chips 'yong gamot. Sabi ko, "Bahala na." Ininom ko agad.
Uminom ako ng C4 Energy drink. Naramdaman ko agad.
Ang problema, 'yong clerk sa gasolinahan.
Ang dami kong tanong para sa kanya.
May anxiety nga ako.
Tinuring kong doktor 'yong clerk. Ang dami kong gustong malaman.
Sabi ko, "Excuse me. Ano'ng pinagkaiba
ng Rhino XL sa Silverback 45 Pro?"
"Ano'ng pinagkaiba?"
"Okay, gusto mo 'yong Rhino? Okay."
"Allergic ako sa shellfish. May dapat ba akong alalahanin?"
"Wala? Ayos lang? Okay."
"E, ang customers n'yo?"
"May bumabalik? Bumabalik sila at bumibili ulit?"
"Nagustuhan ba nila at kumukuha ulit?"
Dineretso niya 'ko.
Sabi niya, "May bumibili ng lahat ng gamot sa titi."
"Nilalagay niya sa bulsa."
Sabi ko, "Isang bulsa lang ang gano'n kalaki para magkasya lahat."
Si Michael Jordan, gago.
Michael Gamot sa Titi Jordan, gago!
Papatayin ako ni Mike pag nakita niya 'to. Excited na 'ko.
Mababasa n'yo na nag-aaway kami ni Mike.
Susuntukin ko siya sa bulsa. "'Tang ina mo, Mike."
"'Tang ina mo. Alam ko kung asan ang computer."
Natatakot talaga ako na maging adik sa pills.
Kinatatakutan ko talaga 'yon.
Kasi, 45-year old na Black na lalaki ako.
Dito na pumapasok ang kalusugan at wellness. Alagaan n'yo ang sarili n'yo.
Alagaan n'yo ang sarili n'yo habang may choice pa.
Wag n'yong hintayin na mawalan kayo ng choice. Isipin n'yo 'yan.
Ingatan n'yo ang sarili n'yo habang may choice pa kayo.
Seryoso ang kalusugan at wellness. Oo.
Gusto kong alagaan ang sarili ko kasi,
ang daming nangyayari sa pamilya ko.
Sobrang dami. Ang gulo ng pamilya ko.
Nasa kanila lahat.
Diabetes, kanser, altapresyon, hypertension, gout.
Ang daming na-stroke. Sabihin n'yo kung ano, nilalabanan nila 'yan.
Ayokong maging gano'n, kaya pinipigilan ko.
Gusto ko nang magbago para di na problemahin sa huli.
'Yon ang sinusubukan ko. 'Yon ang goal.
Parang…
Sasabihin ko sa friends ko… Sila na siguro ang pinakatanga sa mundo
pagdating sa pag-intindi sa kalusugan at wellness.
Wala silang respeto sa kalusugan at wellness.
Si Spank yata ang pinakatanga pagdating sa gano'n.
Nag-dinner kami. Last month 'to. Uminom si Spank ng wine. Okay?
Pagkatapos niyang uminom, "Nahihilo ako pag umiinom ng wine."
"Lumalabo 'yong mga mata ko, namamanhid ang kamay ko."
"Parang humahaba ang kaliwa ng mukha ko."
"Namamanhid ang braso ko. Pati 'yong binti ko."
"Parang tinutusok 'yong loob ng paa ko."
Sabi ko, "Gago, na-stroke ka na. Stroke 'yon."
"Ayos lang ako. Uuwi ako, hihiga, iinom ng ginger ale."
Sabi ko, "Ano?"
"Hihiga ako at iinom ng ginger ale."
Gusto kong makilala
'yong nangumbinsi sa mga Black na gamot ang salabat.
Gusto kitang makilala para masuntok kita sa lalamunan.
Hindi 'yon gamot!
Soda 'yon. Soda!
Alam n'yo ang wala sa ginger ale? Luya.
Simulan kaya natin do'n? Lintik na luya!
May maliliit na bote ng ginger ale sa medicine cabinet ng mga tao.
Mga tanga. Soda 'yon!
Naniniwala ang friend ko sa ginger ale.
Naniniwala sila. Higit ten years nang may problema ang tuhod ni Harry.
Alam kong meniscus niya 'yon. Alam ko.
Tinanong si Harry kung ano'ng problema, "Mali ang posisyon ko sa pagtulog."
Sabi ni Spank, "Uminom ka ng ginger ale."
Sabi ni Harry, "Talaga?" Totoo 'to. "Talaga?"
Sabi niya, "Uminom ka ng ginger ale."
Nag-order si Harry, ininom niya,
tumayo siya. Sabi niya, Uy, shit. Oo nga."
"Oo, ramdam ko nga." Sinungaling ang puta.
Sinasabi mong may bula sa tuhod mo? Wala kang nararamdaman.
Nakadepende sa pwede at bawal mong kainin ang health at wellness.
Natatalo tayo sa laban na 'yon araw-araw. Naiintindihan ng iba, 'yong iba hindi.
'Yong pwede mong kainin at 'yong bawal.
Walang pakialam ang matatanda.
May kinorek ka na bang matanda? "Lolo, di ba bawal ka sa asin?"
"Gago, alam ko. Tingin mo may pakialam ako sa 'yo at sa doktor?"
Wala silang pakialam.
Alam ko kung ano'ng pwede at kung ano'ng bawal.
Gusto ko ang Spicy Chicken Sandwich sa Chick-fil-A.
Bawal sa akin pero gusto ko.
Pinakamasarap 'yon na sandwich pero bawal.
Panalo ang sandwich na 'yon. Di pa 'yon natalo ng katawan ko.
Pag kinakain ko 'yon, lumalabas siya sa puwet ko na parang buckshot.
Isang shot lang.
Ayon na.
Di ako lumilingon. Alam kong sabog.
Alam kong sabog na do'n.
Alam mo ang ikinaiinis ko? Nginunguya ko 'yong sandwich na 'yon.
Ewan kung paano pero nabubuo ulit at lumabas sa puwet ko nang buo.
Nasa likod ng bowl 'yong bun. Nasa sahig 'yong chicken patty.
Pinagsama ko sila at nilagay sa bowl.
Buwisit na sandwich 'yan. Ang anghang sa puwet.
Mas tumatanda, mas konti ang pwedeng kainin.
Hihina na 'yong tiyan mo pag tumatanda.
Kung gusto n'yong matawa, mag-dinner kayo kasama ng matatanda.
Para marinig n'yo sila na sabihin sa waiter kung ano'ng bawal.
Mga simple lang talaga. "Excuse me, may lemon ba sa tubig?"
"Tanggalin n'yo 'yan."
"Pag kinain ko 'yan, one month akong magkakasakit."
"Ilang araw akong magtatae."
"Magtatae ka sa lemon?"
"May sesame seeds ba 'yong bun? Tanggalin n'yo."
"Pag kumain ako niyan, isang taon akong magkakasakit."
"Ano?"
"Isang taon? Grabe!"
Pero masaya ang tumanda.
Excited na 'kong umabot sa katandaan.
Ang importante, alam mo ang bersiyon na gusto mo.
Alam ko 'yong bersiyon na gusto ko at alam ko 'yong ayaw ko.
Nakausap ko ang pamilya ko.
Pag sobrang tanda ko na, ayoko nang mabuhay.
Ayokong umabot sa punto na parang…
'Yong parang laging may tumatawag sa 'yo.
Ayoko nang mabuhay.
Pag umabot ako do'n, ipaalala n'yo 'yong mga gusto ko noon.
"Lo, gusto mo ng pancake?" "Ayoko ng pancake."
"Gusto mo 'yon."
"Tama. Gusto ko pala 'yong pancakes."
Dalhin n'yo 'ko sa likod. Barilin n'yo 'ko sa ulo.
Di ako mag-o-"oh" hanggang mamatay.
Patayin n'yo na lang.
Ayokong umabot sa punto na kailangan ko na ng pill box.
Ayoko rin 'yon. 'Yong mahabang pill box na may mga araw ng linggo.
Mas gusto ko pang mamatay.
Mas gusto ko pang mamatay kesa ilabas 'yon sa bulsa ko pag dinner.
"Naku."
"Anong araw na ba ngayon?"
"Huwebes? Naku. Akala ko Martes."
Barilin n'yo na 'ko.
Ayoko na rito.
Kung di ko na mahipan ang mga kandila sa cake ko,
ayoko na rin.
Malalang gawin 'yon sa matanda.
Pag umabot ng 83, 85 'yong matatanda.
Magkakaro'n ka ng malaking cake na may maraming kandila.
Meron kang 85 na kandila sa cake.
Paglabas mo, "Happy birthday, Lola. Hipan mo na."
"Kaya mo 'yan, Lola." Hindi niya kaya!
45 minutes na 'kong naghihintay para hipan niya 'yong mga kandila!
Magtatrabaho pa 'ko!
"Kaya mo 'yan, Lola."
Ayoko umabot do'n.
Gusto kong umabot sa edad na pwede kong sabihin ang kahit ano.
'Yon ang gusto ko.
May level kung saan kahit ano na lang ang sasabihin mo. Wala kang pakialam.
Nasa huling yugto ka na. May matatanda na nagawa 'to nang tama.
Alam n'yo kung sino? Ang alamat na si Quincy Jones.
Sumalangit nawa ang alamat na si Quincy Jones.
Diyos ko.
No'ng tumanda si Quincy, kung ano-ano ang sinasabi niya.
Gusto n'yo ng comedy? Panoorin n'yo 'yong huli niyang interviews.
Walang kinalaman sa mga tinanong 'yong pinagsasabi niya.
Nakapokus siya sa sarili niya. Ginagawa niya ang gusto niya.
Pinanood ko. "Quincy, ano ang music para sa 'yo?"
Sabi niya, "Na-fuck ko lahat ng Supremes." "Teka. Teka, ano?"
Diyos ko, Quincy. Ano?"
"Wala akong pakialam."
"Alam mo kung ano'ng Supremes? Supreme na puke.
"Sixty years na 'kong nagko-cocaine." "Ay, shit!"
"Quincy…"
"Tama na. Wag ka nang magsalita."
"Tingin mo may pakialam ako? May mga impormasyon ako."
"May mga alam ako."
"Eto. Di bulag si Stevie Wonder."
"Nagpapanggap siya."
"Nagkukunwari lang siya."
"Tinanong ako ni Stevie, 'Paano ako magiging mas magaling kay Ray Charles?"
"Sabi ko, 'Galingan mo sa pagiging bulag."
"Alam mo ang ginawa niya? 'Yon mismo."
"Nakikita niya 'yong keys."
"Nagpapanggap siya."
"Joe, tama na. Tama na, Joe. Tama na."
"Ako ang nagsabi kay Joe Jackson na paluin ang mga bata." "Teka, hoy!"
Wala siyang araw na pinalampas.
"May isa pa 'ko."
"Ako ang nagpaputi ng balat ni Michael. Ako 'yon."
Gusto niyang mag-solo. Sabi ko, "Di ka magiging successful niyan."
"Bleach. Ako 'yon!"
Ibang level ng pagiging matanda 'yon. 'Yon ang gusto kong marating.
'Yong masasabi mo na ang kahit ano. Malapit na 'ko do'n.
Joke 'to na di ako sigurado kung isasali ko pero sasabihin ko na.
Isasali ko na. So…
Naalala n'yo 'yong kinuwento ko sa inyong dinner
para sa pamangkin ko, di ba?
So no'ng tapos na kaming kumain, lumabas yong waiter.
Totoo. Sabi niya, "Gusto n'yo ng dessert?"
Na-excite ang pamilya ko. "Oo naman!"
"'Yong sweet potato pie. Lemon meringue pie."
"Triple layer chocolate cake, red velvet cupcake."
"Bahala na. Apple pie. Titikman ko."
"Titikman ko 'yong sa 'yo. Root beer float lang."
"Mr Hart, may gusto ka?"
Sabi ko, "Okay na. Di ako mahilig."
Nagalit ang tito ko. Sabi niya, "Tingnan mo 'yang taga-Hollywood."
"Masyado ka bang magaling para kumain ng dessert kasama namin?"
"Dahil si Mr. Perfect ka. Bakit
di ka kumain ng dessert kasama ang pamilya mo?"
"Ba't di ka mag-enjoy ng dessert kasama namin?"
Sabi ko, "Siguro dahil puro kaliwang paa lang ang nasa ilalim ng mesa."
"Simulan ko kaya do'n?"
Pag-isipan n'yo.
Na-gets n'yo?
Diabetes joke 'yon.
Sa mga Black family, kapag nagka-diabetes sila,
'yong paa nila ang unang nawawala.
Kaya pag tiningnan mo sa ilalim ng mesa, puro kaliwang paa lang
kasi pinaputol na nilang lahat ang kanang paa. Gets n'yo?
O?
Di 'yong joke ang nakakatawa.
Ang nakakatawa, 'yong may mga puti
na nalito no'ng narinig 'yon.
"Bakit nila pinuputol 'yong paa ng pamilyang 'to?"
Litong-lito siya. "Teka, ano?
Di ko alam kung isasali ko 'to.
Kung isasali ko pa ba 'tong joke kasi isa lang ang paa ng tito ko.
Oo. Alam ko na kung magkikita kami, magagalit sa akin 'yon.
"Nakakatawa ka, Kevin, 'no?"
"Sobrang nakakatawa ka, Kevin, 'no?"
"Bigyan mo 'ko ng dahilan para hindi ko isaksak 'tong paa ko sa puwet mo!"
Pinaputol niya ang binti niya. Nangyari lang.
Alam kong di niya pa masyadong na-process
kasi may mga sinasabi pa siyang tungkol sa dalawang paa.
Nadudulas siya.
Di 'yon mapalagpas ng pagiging comedian ko. Hindi ko kaya.
Paalis kami ng bahay, sumakay sa kotse, sinara ang mga pinto.
Sabi niya, "Malamig. Tatakbuhin ko ang coat ko."
Sabi ko…
"Pwede kang tumalon para makuha 'yong coat mo."
"Hindi ka tatakbo."
Magandang opportunity 'to para masigurong naiintindihan n'yo
na nabigay ko ang koneksiyon sa set.
Nag-decide akong tawaging Acting My Age ang set na 'to
dahil gusto kong ibalik ang atensiyon sa importanteng parte ng pagtanda.
Feeling ko, lahat gustong bumata.
Lahat gustong ibalik ang oras. Walang nagse-celebrate sa kabila.
Sasabihin ko kung ano ang pagtanda. Buhay na in-enjoy, experience at wisdom.
Kung wala ang mga 'yan, talo ka sa buhay.
'Yon ang tunay na panalo sa buhay.
Intindihin n'yo rin na blessing ang pagtanda.
Malaking blessing talaga kasi di mo kailangang marating 'yon.
Di kailangang marating 'yon.
Kaya kapag nasa 50, 60, 70, 80 ka na, intindihin mo na hindi garantisado 'yon.
Isa ka sa iilan, masuwerte at nasa gitna.
Kaya maging proud ka at i-celebrate mo ang buhay mo
kapag naabot mo ang mga edad na 'yon, okay?
Wag kang matakot na manatili sa lane mo.
Kapag tumanda ka na, manatili ka sa lane mo. Wag kang lumihis.
Wag kang lumiko.
Do'n ka masasaktan. Do'n napahamak 'yong titi ko. Lumiko ako.
Di na dapat ako nakipagkarera sa lalaking 'yon.
Nasira 'yong summer ko dahil sa karera na 'yon. Pumangit tuloy 'yong summer ko.
Nagbabakasyon kami ng pamilya ko pag summer.
Dahil sa injury, isa lang ang napuntahan.
Pumunta kami sa Rwanda.
Gusto ko silang dalhin do'n dahil gusto ko ng bagong experience.
'Yong habambuhay na maaalala.
Para maka-experience kami ng kultura. Di ba?
Maintindihan ang ibang environment.
Pag nasa bakasyon kami, bawal tumanggi. Ginagawa namin lahat.
No'ng nasa Rwanda na, ang sinuggest nila, "Mag-gorilla trekking kayo."
"Kailangan n'yong mag-gorilla trekking."
'Yong mga hindi alam kung ano ang gorilla trekking,
i-e-explain ko sa inyo.
Gorilla trekking kapag pumupunta ka sa gubat
at may makikita kang footprints ng gorilla
at kapag susundan mo 'yon, makakarating ka sa natural na tirahan
ng mga totoong gorilla.
No'ng sinabi nila 'yon, sabi ko, "Bahala na. Sige."
Ang dahilan kasi, naisip ko na parang, "Meron namang salamin."
Di ba?
Meron sigurong salamin.
Di pa ako nakakita ng gorilla tapos walang salamin.
Dapat may salamin.
Sabi nila, "Di pwede 'yong maliliit."
Kaya kami lang ng asawa ko at dalawang teenager.
May ibang dalawang grupo.
May isang puting pamilya na may apat na miyembro at may isa pang puting grupo.
Sa kabuuan, 12 kami.
Para makarating sa gubat, dadaan sa park.
Nagiging gubat 'yong park. Totoo 'to.
Pagdating sa gubat, may sumama nang mga sundalo.
May AK-47, mga machine gun. Naka-tactical gear sila.
May mga baril na nakatali sa mga binti nila.
No'ng nakita ko 'yon, nagtanong ako.
"Excuse me?"
"Excuse me. Ano'ng nangyayari? Bakit sila nandito?"
"Ano'ng mangyayari?"
Sabi niya, "Nandito sila sakaling maging magulo ang mga gorilla
at kailangang patumbahin."
"No'ng sinabi mong… Ano'ng ginagawa nila? Hinahampas nila 'yong salamin?"
"Mababasag ba nila?"
Walang sumagot. Akala ko tama 'yong sinasabi ko.
May kasama na kaming tour guide. Antoine ang pangalan niya.
Inalay ni Antoine ang buhay niya
sa pag-unawa sa mga gorilla.
Kabisado niya sila mula ulo hanggang paa.
Black si Antoine na ayokong ma-discover ng mga puti.
Si Antoine ang pinaka-parang human gorilla na nakita ko.
Parang kalokohan pero i-e-explain ko.
Siya ang magsasabi kung ano'ng gagawin
kung may nakasalubong na gorilla.
Ito ang sinabi ni Antoine. Ito mismo 'yong sinabi niya.
Sabi niya, "Makinig kayo."
"Rule number one. Wag n'yong titingnan sa mata ang gorilla."
"Kung titingin siya, yumuko kayo. Mag-submit kayo."
"Mag-submit kayo kasi wala kayong power."
"May power ang gorilla."
"Wala kayong laban sa gorilla. Yumuko kayo."
"Ipakita n'yo sa gorilla na siya ang may power."
"Powerless kayo."
"Rule number two."
"Kailangan makiisa sa gorilla."
"Gawin n'yo ang ginagawa ng gorilla."
Nag-transform siya na parang gorilla.
Nagulat ako sa nakikita ko ngayon.
Naiirita ako kasi umaasta na parang gorilla 'yong Black
sa harap ng mga puti. Naiinis na 'ko.
Nagsusulat 'yong mga puti ng notes.
Nagalit ako. "Ano'ng sinusulat n'yo?"
Pinatahimik ako. "Makinig ka."
"Patutumbahin kita. Wag mong sabihin na makinig ako."
"Ano'ng sinusulat mo diyan?" Tuloy lang si Antoine…
Tumalon-talon siya, hinampas niya 'yong lupa.
No'ng natapos siya, tiningnan niya ang anak ko. "Ikaw naman."
Sabi ko, "Hindi niya gagawin 'yan!"
"Di ako papayag na mag-astang gorilla ang anak ko
sa harap nila para masira mo ang buhay niya
gaya ng ginawa sa Jordan boys."
"Hindi mo gagawin 'yan sa anak ko."
Sabi niya, "Bahala ka."
Tumakbo siya sa puno at kinagat niya 'yong balat.
Dinilaan niya ang asukal sa ilalim.
"Mahilig sila sa asukal. Dapat mahilig kayo."
Kumuha siya ng eucalyptus sa damo.
Kinuskus niya sa katawan niya.
"Gusto ng mga gorilla ang amoy ng eucalyptus."
"Dapat amoy eucalyptus din kayo. Maglakad na tayo."
Tumakbo siya papasok sa gubat.
'Tang ina!
Kasi kailangan namin siyang sundan.
Naglakad kami sa gubat. Promise. Totoong kuwento 'to.
Mga fifteen, twenty minutes na, sabi niya, "Teka."
Sabi niya, "Nandito sila."
Sabi ko, "Asan ang salamin? Paano ako pupunta sa likod ng salamin?"
"Asan 'yong salamin?"
Lumingon ako sa kaliwa ko.
Mga pito hanggang siyam na babaeng gorilla ang lumabas.
Gamit nila 'yong dalawang paa nila. Naglalakad sila.
Di pa ako nakakita ng gano'n. Nag-submit ako. Tinaas ang kamay ko.
Dumapa ako. Nag-submit ako.
Pinatayo ako ni Antoine. Sabi niya, "Kevin, tumayo ka."
Sabi ko, "Bitawan mo 'ko. Wala akong power. Sila ang meron."
"Wala akong power."
"Wala akong power. Sila ang meron."
Pagtingin ko dito, hawak ng asawa ko ang phone niya at naka-flash.
Kumukuha siya ng video. Kumukuha siya ng footage.
Hinampas ko siya. "Dumapa ka."
"Dumapa ka. Mag-submit ka."
Wala tayong power. Sila ang meron. Wala tayo.
Ngayon may 15 na. Parang 15 yata.
Isang buong pamilya. Mga pamangkin, tita, tito.
Naglalakad sila tapos nasa gitna kami.
Ang bilis ng pangyayari.
Hinawakan ng gorilla ang noo ko.
Di niya 'ko sinaktan pero hinila niya,
tapos binuksan niya nang sobrang laki ang mga mata ko.
Ang daming puti sa mata ko.
Pagdilat ko, nakita ko ang mga sundalo.
Nando'n 'yong sundalo. Sabi ko, "Barilin mo! Ano'ng ginagawa mo?"
"Barilin mo! Inaatake na 'ko. Inaatake ako!"
Tinatanggal niya ang noo ko. Di ko alam ang ginagawa niya.
Naglalaro sila. Ang gulo nila. Pinapanood namin.
Tapos sabay-sabay silang tumayo.
Tumakbo sa gubat. Tumayo si Antoine. Tuwang-tuwa siya.
Sabi niya, "Ang ganda, di ba?"
"Ang buhay ng gorilla, live, harap-harapan."
"I-track natin sila para makita natin ang pamumuhay nila."
"Sundan natin 'yong gorilla."
Sabi ko, "'Tang ina. Hindi."
"Wala akong susundan na gorilla. Hindi! Babalik na 'ko."
"Babalik na kami ng pamilya ko. Magsasama ako ng sundalo
na di takot gawin ang trabaho niya, di gaya niya."
"Gago ka. Oo, ikaw nga."
"Gago ka. Sinubukan niyang punitin 'yong noo ko!"
Sabi niya, "Hindi. Kailangan mong tapusin 'yong trek."
Sabi ko, "Hindi, babalik na 'ko."
Sabi niya, "Naku. 'Yong boss." Sabi ko, "Mabuti. Kakausapin ko siya."
"Ayoko 'yong trato mo sa amin pagdating namin dito."
Promise, guys. Lumingon ako sa kaliwa.
May lumabas na totoong silverback gorilla galing sa parehong damuhan.
Kapag sinabi kong totoong silverback gorilla,
'yong totoo talaga.
Puro dibdib, walang binti.
Walang leg day ang gorilla na 'to. Puro dibdib.
Kung may nakulong na gorilla, magmumukha siyang ganito.
Ngayon lang ako nakakita nang ganito.
Lumabas siya, humawak sa puno. Natumba.
Bumagsak 'yong puno.
Guys, di ako makapaniwalang
ang lapit ko sa totoong silverback gorilla.
Namangha ako sa moment na 'yon.
Nasa lupa na lahat. Nag-submit silang lahat.
Ako lang ang nakatayo at nakatingin sa kanya.
Natauhan lang ako dahil sa anak ko.
Tinapik niya ang binti ko.
Lumingon ako, sabi ng anak ko,
"Bye, Dad." Sabi ko, "'Tang ina…"
"Ano'ng ibig mong sabihin, 'Bye, Dad'? Ano?" Diyos ko.
Diyos ko. Na-realize ko na.
Nilalabag ko ang unang rule.
Ang rule na, "Wag titingin sa mata ng silverback."
Tinititigan ko sa mata 'yong silverback.
Natakot na 'ko. Di ko na alam kung ano'ng gagawin.
Tiningnan ko si Antoine para malaman ang gagawin.
Pag lingon ko para kausapin si Antoine, wala na si Antoine.
Tumatakbo si Antoine na may pinakamagandang porma na nakita ko.
Nakasarado 'yong mga daliri niya.
Sobrang bilis niyang tumakbo.
Hiniwa niya ang hangin na parang cake. Gets n'yo?
Di ko na alam ang gagawin. Sa puntong 'yon, 'yon na 'yon.
Nakatingin ako sa silverback.
May sasabihin ako. Di pa ako naging duwag.
Hindi ako magiging duwag ngayon. Ganoon na talaga.
No'ng nakatingin ako sa silverback, binayo niya 'yong dibdib niya. Sabi niya…
Ano'ng ibig sabihin nito?
Kapag binayo nila ang dibdib nila, pinapakita nila kung gaano sila kalakas.
Ganoon nila sinusukat kung sino ang mas malakas.
Kapag naglaban ang mga silverback,
kung sino ang matalo, mawawala ang lahat sa kanya.
Mawawalan ng asawa at mga anak.
Kapag natalo ka, maglalakad ka sa gubat na walang-wala.
Kailangan ayusin mo ang buhay mo. Wala kang kahit ano. Di ba?
Kaya marami siyang anak at mga asawa.
Marami na siyang natalo na mga silverback. Totoo.
Ito ang tanong ko sa inyo.
Wag n'yo munang sagutin. Saka na.
Talo ba talaga 'yon? Kung nag-away kami… Di ba? Ganito.
Kung nag-away kami at natalo ako, kukunin mo 'yong asawa at mga anak ko,
tapos pupunta ka doon at pupunta ako dito?
'Yan ba ang sinasabi mo? Kasi parang hindi 'yon kawalan.
Tinitingnan ko 'yong silverback. Nakatingin siya sa akin.
'Yon na 'yon. Di ko ibabayo 'yong dibdib ko.
Kung gagawin ko 'yon, malalaman niyang mahina ako.
Kaya ginawa ko ang gagawin ng ibang lalaki.
Walang lalaki na di gagawin ang ginawa ko kung
nasa posisyon ko sila.
Tumingin ako sa silverback at ginawa ko 'yong sinabi ni Antoine.
Tumalon ako. Hinampas ang lupa.
Tumakbo ako sa puno. Kinagat ko.
Pinahid ko ang eucalyptus sa puwet.
Sinasabi ko lang 'to sa inyo kasi alam ko
na nag-video 'yong mga puti no'n.
Malapit na 'yong kumalat sa Internet
pero gustong kong marinig n'yo sa akin
para malaman n'yong ginawa ko 'yon para iligtas ang pamilya ko.
May natutunan ako ng araw na 'yon.
Na dapat ininom ko 'yong gamot sa titi.
Dapat 'yong Silverback 45 Pro.
Mas malakas na gamot sa titi 'yon. Miami, ang lakas n'yo.
Salamat sa pagpunta dito.
Ako si Kevin Hart at mahal ko kayo. Good night.
SINULAT AT PINERFORM NI KEVIN HART
Nagsalin ng Subtitle: ACQT