Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Κυρίες και κύριοι,
χειροκροτήστε για το Συμπεριφέρομαι Ώριμα του Κέβιν Χαρτ.
ΚΕΒΙΝ ΧΑΡΤ: ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΙ ΩΡΙΜΑ
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ.
Ναι.
Θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ότι έχω πολύ καλή διάθεση,
γιατί η ζωή είναι πολύ ωραία.
Χαρούμενη σύζυγος, χαρούμενα παιδιά.
Τα πάω καλύτερα με την ευρύτερη οικογένεια.
Μ' έβαλαν επικεφαλής των οικογενειακών μαζώξεων.
Όταν χρειάζεται να μαζευτούμε όλοι, αναλαμβάνω.
Συναντήσεις, εκδηλώσεις, τραπέζια, όλα περνάνε από μένα.
Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν είναι εκνευριστικό.
Μου είπε ο ανιψιός πρόσφατα
"Θέλω να πω κάτι στην οικογένεια.
Θα με βοηθήσεις να τους μαζέψω;" "Άσ' το πάνω μου".
Πήγαμε όλοι σ' ένα εστιατόριο.
Έκλεισα ιδιωτική αίθουσα.
Όταν μπήκαμε μέσα, ο ανιψιός μου σηκώθηκε.
"Σας μάζεψα εδώ, για να σας πω ότι είμαι γκέι".
Ήταν γρήγορο.
Δεν περίμενε καν να κάτσουμε να φάμε.
Όταν το είπε, δεν μίλησε κανείς. Ήταν όλοι σιωπηλοί.
Σκέφτηκα ότι κάποιος πρέπει να μιλήσει, να σπάσει τον πάγο.
Αφού εγώ ήμουν επικεφαλής, έπρεπε να μιλήσω εγώ.
Είπα "Ανιψιέ, άκου.
Νομίζω ότι μιλώ εξ ονόματος όλων… Έτσι;
Ναι, μιλώ εξ ονόματος όλων,
όταν λέω ότι εμείς, ως οικογένεια…
Μπορώ να πω ότι… Κοίτα.
Μπορώ να πω ότι…
Το ξέρουμε".
Δεν εξεπλάγη κανείς.
Δεν αιφνιδιάστηκε κανείς.
Όταν το είπε, φορούσε μπλούζα που δένει στον λαιμό.
Και πάνω έγραφε "Η κωλοτρυπίδα μου είναι καφέ".
Ναι, εννοείται ότι είσαι γκέι.
Και; Οικογένεια είμαστε, σ' αγαπάμε.
Πήγε κι η θεία μου να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία.
"Μιας κι ανοιγόμαστε, να σας πω ότι παλεύω με το βάρος μου.
Νομίζω ότι έχω πρόβλημα παχυσαρκίας".
Ησυχία και πάλι. Δεν είπε κανείς τίποτα. Σιωπή.
Σκέφτηκα ότι έπρεπε πάλι να σπάσω εγώ τον πάγο, να πω κάτι.
Είπα "Πατ, παλούκωσε την κωλάρα σου". Έτσι είπα, ναι.
"Παλούκωσε την κωλάρα σου, Πατ.
Δεν είναι νέο λίπος, Πατ. Προϋπήρχε".
Η Πατ είναι χοντρή απ' τα 12 μου. Η ίδια χοντρή Πατ.
Παλουκώσου, δεν είναι παχυσαρκία.
Δύσκολα κρατάς ενωμένη την οικογένεια.
Θέλει πολλή δουλειά και πολλή υπομονή.
Ακόμα και στο σπίτι. Έχω τέσσερα παιδιά. Μιλάω συνέχεια γι' αυτά.
Πολλή πίεση για μένα, ως διασημότητα.
Αλλά νομίζω ότι εγώ ευθύνομαι για την πίεση.
Ναι, ξέρετε γιατί;
Επειδή νιώθω ότι έστω ένα μου παιδί πρέπει να πετύχει.
Δεν το περιμένω κι απ' τα τέσσερα. Όχι.
Όσοι έχουν από τέσσερα παιδιά και πάνω
ξέρουν ποια παιδιά θα τα καταφέρουν και ποια όχι.
Φαίνεται. Λες "Αυτός εδώ…
Ας έχουμε έτοιμα τα λεφτά για την εγγύηση".
Δεν θέλω να στηρίζω αποτυχίες.
Δεν θέλω να 'μαι απ' αυτές τις διασημότητες.
Πολλά παιδιά διασημοτήτων δεν κάνουν τίποτα
με όσα έχουν στα χέρια τους. Δεν το θέλω αυτό για τα παιδιά μου.
Θέλω να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που έχουν.
Δεν θέλω να στηρίζω αποτυχίες. Μπορώ να σας πω ποιοι το έκαναν.
Δεν το βλέπετε όπως εγώ.
Θα σας πω, χέστηκα. Θα 'μαι ειλικρινής.
Γι' αυτό πήρα τα κινητά σας, για να είμαι ειλικρινής.
Για να 'μαι ειλικρινής, να πω τη γνώμη μου.
Αν το πείτε πουθενά, θα το αρνηθώ.
Θα σας πω ποιος νομίζω ότι στήριξε αποτυχίες.
Ο Μάικλ Τζόρνταν. Ο Τζόρνταν στήριξε αποτυχίες.
Δεν με νοιάζει τι λέτε. Ξέρω ότι το ξέρει ο Μάικλ.
Νομίζετε ότι δεν φορτώνει
όταν βλέπει τον Ντελ Κέρι να πανηγυρίζει με τον Στεφ και τον Σεθ Κέρι;
Έχετε δει τον Ντελ να βλέπει αγώνα;
"Οι γιοι μου είναι στο NBA!"
Ο Μάικλ κοιτάζει στον καναπέ τον Μάρκους και τον Τζέφρι.
"Δες δυο άχρηστους.
Που φοράνε Jordan με διαφορετικούς χρωματικούς συνδυασμούς
και παίζουν Fortnite κάθε μέρα".
Είναι καλή στιγμή να σας πω ότι δεν τα πάω καλά με τον Μάικλ Τζόρνταν.
Πολλά απ' όσα λέω είναι λόγω περίεργου παρελθόντος.
Ο Μάικλ μού φερόταν περίεργα επί χρόνια.
Ήταν χρόνια θυμωμένος,
γιατί ήμουν οικοδεσπότης κάπου, κι εκείνος ήρθε αργά.
Κι είχα δύο ατάκες έτοιμες.
Δεν ξέρω πώς μου ήρθαν. Μόλις τον είδα, πέταξα τη μία.
Μια γρήγορη ατάκα, για πλάκα.
Όλοι ξέρουν ότι ο Μάικλ Τζόρνταν ντύνεται απαίσια.
Έχει βάλει απ' τα χειρότερα τζιν που έχω δει στη ζωή μου.
Τεράστιες κωλότσεπες. Πάρα πολύ μεγάλες.
Υπολογιστής Dell χωράει εκεί μέσα.
Μάικλ, υπολογιστή Dell έχεις στην κωλότσεπη;
Να πάρει, ρε Μάικ.
Μόντεμ έχεις εκεί μέσα;
Ήρθε αργά, του πέταξα την ατάκα.
"Ο Τζόρνταν ντύνεται σαν έγκυος λεσβία". Δεν ξέρω πώς μου 'ρθε.
Είχε ψηλά το παντελόνι, χαμηλομάσχαλα.
Πεταγόταν κι η κοιλιά.
Δεν έχουμε ξαναμιλήσει από τότε.
Δεν με νοιάζει.
Δεν με νοιάζει ποιος με συμπαθεί.
Είναι δύσκολο πια να με εκνευρίσει κάποιος.
Είμαι 45. Όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο αδιαφορείς.
Είναι αλήθεια.
Όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο αδιαφορείς.
Αν δεν αφορά την οικογένειά μου ή την πρόοδό μου, αδιαφορώ.
Αλήθεια, δεν είμαι αυτός που ήμουν. Κι εγώ κι οι φίλοι μου αλλάξαμε.
Θυμάμαι πώς ήμασταν παλιά.
Λέγαμε τα ίδια κάθε μέρα, όλη μέρα.
Πού είναι οι γκόμενες, τα κλαμπ, τα ποτά;
Πού είναι τα ποτά, τα κλαμπ, οι γκόμενες;
Κάθε μέρα.
Στα 45, λέμε μόνο για τραυματισμούς και φάρμακα.
Αλήθεια.
Μετά τα 40, είσαι πάντα τραυματισμένος.
Και δεν ξέρεις πώς έγινε.
Κάθε συζήτηση ξεκινάει με μια ερώτηση
για έναν τραυματισμό που αγνοείς πώς έγινε.
"Γάμησα τον αυχένα μου σήμερα. Δεν έχω ιδέα πώς".
Μετά τα 40, όλοι νοιάζονται για τους τραυματισμούς σου.
"Πώς το έπαθες;" "Δεν ξέρω.
Μάλλον κοιτάω ώρα τις πινακίδες.
Γιατί κάνω έτσι, αλλά μετά κάνω έτσι".
Όλοι λένε τι να κάνεις, τη βλέπουν γιατροί.
"Βάλε κουρκουμά και ιχθυέλαιο.
Τρίψε ιχθυέλαιο στον αυχένα.
Φάε σκόρδο. Δάγκωσε ένα κρεμμύδι.
Βάλε το αριστερό πόδι στο ζεστό νερό για δέκα λεπτά".
Για βρικόλακα με περνάς; Τι λες;
Είσαι μονίμως τραυματισμένος.
Αν τραυματιστείς μετά τα 40, δεν θεραπεύεσαι ποτέ πλήρως.
Χάνεις ένα κομμάτι σου κάθε φορά.
Δεν θεραπεύεσαι ποτέ πλήρως.
Απόδειξη. Δείτε αυτό το χέρι.
Πάει μέχρι πάνω. Το βλέπετε; Μέχρι πάνω.
Από εδώ, όχι. Ορίστε. Να το.
Το έδειξα στον γιατρό, μου 'πε να χρησιμοποιώ το άλλο.
"Φτιάξ' το, ρε μαλάκα!
Είναι στραβά τώρα. Φτιάξ' το!"
Ζηλεύω τη νέα γενιά.
Τραυματίζονται κι επανέρχονται αμέσως.
Έπαιζα μπάσκετ με κάτι παιδιά.
Ο ένας γύρισε τον αστράγαλο. Ο αστράγαλος άγγιξε το έδαφος, το είδα.
Τον γύρισε, ακούμπησε το γήπεδο.
Σκέφτηκα "Γαμώτο, τον έσπασε. Σίγουρα τον έσπασε".
Ξέρετε τι έκανε; Πώς το έφτιαξε;
Γονάτισε, έσφιξε τα κορδόνια, πήδηξε.
Είπε "Καλά είμαι. Θα τελειώσω το παιχνίδι".
"Θα τελειώσεις το παιχνίδι;"
Αυτά δεν γίνονται μετά τα 40.
Αν γυρίσεις έτσι τον αστράγαλο,
την άλλη μέρα φοράς εκείνη τη γαμημένη την μπότα.
"Τι λέει, παιδιά;"
"Γαμώτο, Τζο.
Τον αστράγαλο δεν γύρισες;" "Έτσι νόμιζα κι εγώ.
Τελικά, είναι μηνίσκος και Αχίλλειος τένοντας.
Κι άρχισε η ισχιαλγία. Θα 'μαι οχτώ μήνες εκτός".
"Οχτώ μήνες;
Οχτώ μήνες, ρε γαμώτο!
Μα δεν έπαιξες καν!"
"Το ξέρω.
Είπαν ότι έκατσα πολύ γρήγορα.
Μην κάθεστε τόσο γρήγορα.
Πιο σιγά".
"Να πάρει, Τζο!"
Είναι εύκολο να τραυματιστείς.
Δεν καταλαβαίνει ο κόσμος πόσο εύκολο είναι.
Τις προάλλες κατέβαινα τη σκάλα, και γλίστρησα στα τελευταία τρία σκαλιά.
Δεν έπεσα, το πήγα με τη φτέρνα. Ξέρετε, όταν πας έτσι.
Καταλάβατε;
"Αμάν!" Αυτό.
Χέστηκα πάνω μου απ' τον φόβο.
Παρεμπιπτόντως, θα προτιμούσα να πέσω.
Αν πέσεις, τελείωσε.
Ενώ έτσι, σκέφτεσαι…
Σκέφτεσαι πόσο άσχημη θα είναι τελικά η πτώση.
"Θα πέσω με το κεφάλι στο σκαλί!"
Χτυπάς κι άλλους.
Εγώ έριξα απ' τη σκάλα μια ηλικιωμένη μπροστά μου.
Πανικοβλήθηκα.
Άκουσα μόνο…
Οι σκάλες είναι επικίνδυνες.
Τι τις θέλουμε τόσες;
Τόσες σκάλες όπου και να πας.
Το ανέβασμα είναι εντάξει. Το κατέβασμα είναι το πρόβλημα.
Όσο μεγαλώνεις, φοβάσαι.
Κατέβαινα τις σκάλες με τον γιο μου τις προάλλες.
Ο τύπος πηδούσε σκαλιά.
Απ' τους Εκδικητές θα 'ναι. Δεν έχω δει καλύτερα γόνατα.
Τι γόνατα έχει ο γιος μου;
Εγώ κατεβαίνω πλάγια. Όσο μεγαλώνεις, αλλάζεις θέση.
Εμπρός, βιάζεσαι; Προσπέρασέ με.
Δεν θα τραυματιστώ εγώ για χάρη σας.
Είναι εύκολο να τραυματιστείς.
Βγήκα τις προάλλες απ' το ντους, και γλίστρησε το πόδι μου.
Χέστηκα πάνω μου. Μεγάλη απόσταση ανάμεσα στα πόδια.
Δεν είχαν ποτέ τόση απόσταση μεταξύ τους.
Θεέ μου.
Δεν σέβεσαι αυτά απ' τα οποία μπορείς να κρατηθείς μέχρι να τα χρειαστείς.
Δεν ξέρεις γιατί έχει τόσες μπάρες μέχρι να τις χρειαστείς.
Εγώ γλίστρησα, παραλίγο να σπάσω το κεφάλι μου,
πιάστηκα απ' τη ράβδο κι είπα "Ευχαριστώ, ράβδε διάσωσης ζωής".
Ναι.
Αυτό είναι.
Είναι ράβδος διάσωσης ζωής.
Το αστείο είναι ότι δεν έπιασα τη μεγάλη.
Προσπάθησα να την πιάσω.
Δεν τα κατάφερα. Άρπαξα τη μικρή.
Θεέ μου.
Δεν ήξερα γιατί υπάρχουν.
Φοβάμαι μήπως πέσω στο ντους.
Είναι απ' τους χειρότερους τραυματισμούς.
Να πέσεις στο ντους; Θεέ μου. Ακούστε τι φοβάμαι.
Φοβάμαι μην πέσω, δεν μπορώ να κουνηθώ
κι είμαι ακριβώς κάτω απ' την ντουζιέρα.
Το νερό συνεχίζει να τρέχει.
Και μένω εκεί έξι ώρες να παλεύω για τη ζωή μου.
Επί έξι ώρες, να είμαι…
Έτσι θα με βρουν.
Με ένα μικρό πουλί, μετά από έξι ώρες στο νερό.
Θεέ μου. Το φαντάζεστε;
Λίγο πριν πεθάνεις, ακούς "Αηδία, δες το πουλί του!"
Αν είναι δυνατόν!
Πυροβολήστε με.
"Γιατί είναι έτσι το πουλί του; Αηδία".
Με το σφουγγάρι στον κώλο, μιας και τον έπλυνα τελευταίο.
Με σκατούλες πάνω.
"Έχει σκατά στο σφουγγάρι.
Ο σκατιάρης με το μικρό πουλί. Δεν τον αγγίζω".
Πεθαίνω.
Γιατί σκέφτομαι έτσι; Λόγω του τελευταίου τραυματισμού.
Μου έκανε μεγάλη ζημιά.
Έσπασα το πουλί μου. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω.
Είμαι ειλικρινής. Απόλυτη διαφάνεια.
Τραυματίστηκα σε αγώνα δρόμου.
Όχι στον στίβο.
Όχι εκεί που κόβεις το νήμα και παίρνεις βραβείο. Όχι.
Δύο μεθυσμένοι, ξημερώματα, στη μέση του δρόμου.
Έτρεξα μ' έναν πρώην παίκτη του NFL χωρίς λόγο.
Ήταν αυθόρμητο.
Ήμασταν σ' ένα μπάρμπεκιου. Τον άκουσα να μιλάει στο μπαρ.
Μιλούσε για το φούτμπολ. Έλεγε "Μου λείπει πολύ.
Η ζωή δεν είναι ίδια πια.
Θέλω να γυρίσω στο γήπεδο.
Έχασα ένα κομμάτι μου. Μου λείπει το παιχνίδι".
Χωρίς λόγο, είπα
"Μαλάκα μου, θα σε σκίσω στο τρέξιμο".
Μου λέει "Σοβαρολογείς; Θες να παραβγούμε;"
"Ναι, ρε μαλάκα. Πάμε".
"Αφού το θες, πάμε".
Αγνόησα πολλά σημάδια
που έλεγαν "Μην το κάνεις, Κέβιν".
Το πρώτο ήταν το πώς έκανε διαστάσεις
σε αντίθεση με εμένα.
Έκανε πολλές διατάσεις. Έκανε βαθιές κάμψεις γοφών, έτσι.
Διατάσεις στη βουβωνική χώρα. Γόνατα.
Εγώ τα λέω "μπάλες παγωτού". Δεν ξέρω τι είναι.
Έκανε κλοτσιές πίσω. Πέντε λεπτά έκανε διατάσεις.
Εγώ τίναξα δύο φορές τα πόδια. Πάμε!
Πάμε!
Το χειρότερο μετά τα 40 είναι οι συνομήλικοι φίλοι.
Οι φίλοι άνω των 40 είναι φριχτοί, γιατί ό,τι χαζό κι αν αποφασίσεις,
θα σε στηρίξουν όπως και να 'χει.
Όταν τίναξα δύο φορές τα πόδια,
οι φίλοι μου είπαν "Έτσι!
Απάνω του, Κεβ!"
Θα τον διαλύσω.
Του είπα εξαρχής.
"Ξέρω ότι, ως επαγγελματίας αθλητής, έχεις τεχνική.
Λόγω τεχνικής, θεωρείς ότι έχεις πλεονέκτημα,
Δεν έχεις.
Γιατί εγώ έχω ακατέργαστο ταλέντο και φυσική ικανότητα στο τρέξιμο".
Το μυστικό μου όταν τρέχω;
Κρατάω σφιχτά τα δάχτυλά μου έτσι, και…
Μισό λεπτό.
Κρατάω σφιχτά τα δάχτυλά μου έτσι
και κόβω τον άνεμο.
Αντιμετωπίζω τον άνεμο σαν τούρτα. Όταν τρέχω, κόβω.
Όλοι παίρνουν ένα κομμάτι όταν τρέχω.
Οι άλλοι τρέχουν με τα δάχτυλα ανοιχτά.
Δείτε, περνάει ο αέρας.
Εγώ όχι. Δείτε εδώ.
Στείλαμε στην άλλη άκρη ένα αγοράκι. Έπρεπε να κάτσει έτσι.
Όταν θα κατέβαζε τα χέρια, θα ξεκινούσαμε.
Ήμασταν στην αφετηρία. Είχε τεχνική, το ήξερα.
Είχε το ένα χέρι κάτω, το άλλο έτσι. Και το κεφάλι του έτσι.
Εγώ είχα τη στάση του αλανιού του δρόμου.
Όταν είσαι έτσι…
Προσπαθείς να αποκτήσεις προβάδισμα.
Θεέ μου.
Το αγοράκι ήταν πέρα.
"Λάβετε θέσεις, έτοιμοι…" Κατέβασε τα χέρια.
Έφυγε πρώτος.
Όταν τρέχω, ξεκινάω με το κεφάλι κάτω.
Ξεκινάω με το κεφάλι κάτω, και κάποια στιγμή το σηκώνω.
Όταν το σηκώνω, ή είμαστε δίπλα δίπλα
ή σε περνάω λίγο. Πάντα.
Δεν έχει τύχει ποτέ να μην ήμασταν δίπλα
ή να προηγούμουν λίγο.
Για πρώτη φορά, όταν σήκωσα το κεφάλι, είδα την πλάτη του.
Έχανα. Θεέ μου.
Κάτι δεν πήγαινε καλά.
Αποκλείεται, κάτι δεν πήγαινε καλά.
Κοίταξα τα δάχτυλα, κι ήταν λίγο ανοιχτά. Δεν τα είχα σφίξει.
Τα έσφιξα.
Όσο μεγαλώνεις, κάνεις πιο πολύ θόρυβο τρέχοντας.
Οι φίλοι μου φώναζαν "Άντε, Κεβ! Πιο γρήγορα!
Σήκωσε τα γόνατα! Έχετε μικρή διαφορά. Προσοχή στο βήμα".
"Προσπαθώ, ρε!"
Δεν τον προλάβαινα. Απέμεναν οκτώ βήματα για το τέλος.
"Έλα, Κεβ! Ψηλά τα γόνατα. Πάμε, ρε Κεβ. Γύρνα το!"
Προτελευταίο βήμα. Το ένιωσα.
Το ένιωσα.
Ξέρετε πώς ήταν;
Σαν να έφυγε το πουλί μου και πήγε σ' έναν θάμνο.
Σταμάτησα αμέσως να τρέχω.
Έκανα την γκριμάτσα που κάνουμε όταν πονάμε και κοιτάμε κάποιον.
Ο γυμναστής μου ρώτησε "Είσαι καλά;"
"Ούτε καν. Χάλια είμαι".
Καταλαβαίνεις πόσο χτύπησες απ' το ποιον ζητάς μετά.
Όλοι οι φίλοι μου ήταν εκεί.
Εγώ είπα "Φέρτε τη γυναίκα μου. Ας πάει κάποιος".
Ξέρεις ότι είναι ώρα να τακτοποιήσεις υποθέσεις.
Θες να υπογράψεις χαρτιά. Τη διαθήκη, ό,τι διάολο.
Το πουλί στον θάμνο; Αντίο, ζωή.
Δεν ζω χωρίς πουλί. Είναι στον θάμνο.
Πήγαν να τη φωνάξουν.
Ήρθε νευριασμένη, με ύφος.
Το κεφάλι πήγαινε πέρα δώθε.
Όταν με είδε, είπε "Τι μαλακία έκανες πάλι;"
"Πήγαινε στον θάμνο, να δεις μήπως βρεις το πουλί μου".
"Τι;"
"Πήγαινε στον θάμνο, να δεις μήπως βρεις το πουλί μου".
"Δεν είναι στον θάμνο". "Είναι!"
Είμαι μικρόσωμος, με άρπαξε.
"Έλα εδώ! Ορίστε το πουλί σου. Το πιάνω, να το".
"Αποκλείεται.
Αρχίδια είναι αυτά που έπιασες.
Το πουλί μου είναι στον θάμνο.
Δεν θα διαφωνήσουμε.
Θα πάρω τον γιατρό".
Τον πήρα. "Άσχημα τα πράγματα. Δεν μπορώ να περπατήσω.
Ίσως το πουλί μου είναι σε θάμνο. Τον φωτογράφισα
αν είναι να έρθουμε, γιατί η γυναίκα μου δεν με βοηθάει.
Έρχομαι, θα μπω απ' την πίσω πόρτα.
Δεν θέλω να με δουν. Έχε έτοιμο φορείο, γιατρέ".
"Εγώ είμαι εδώ", είπε. Αληθινή ιστορία.
Οι φίλοι μου με έβαλαν στο αμάξι.
Πήγαμε στο νοσοκομείο. Ο εφιάλτης μου.
Σαν επεισόδιο κακή τηλεοπτικής σειράς νοσοκομείου.
Ήρθαν, με έβαλαν στο φορείο, με τσουλούσαν στο νοσοκομείο.
Μου έκοψαν το παντελόνι από κάτω
κι έλεγαν αυτά τα ακατανόητα, τα ιατρικά.
"Φέρε τρία TCE με οκτώ SUV".
Δεν καταλάβαινα τίποτα.
Κάποιος φώναξε "Να του κάνουμε μαγνητική, να δούμε τι συμβαίνει".
Δεν ξέρω γιατί, δεν αντέχω τον μαγνητικό τομογράφο.
Αλλά πάντα λέω ψέματα.
Με έβαλαν στον τομογράφο. Μου λέει ο γιατρός "Έτοιμος;"
"Εννοείται, γιατρέ. Δώσε".
Έκλεισε. Άρχισα να ακούω τους ήχους.
Μου έστριψε.
Έβαλα τα χέρια στο τζάμι κι είπα "Θέλουν να μου πάρουν το DNA".
Μου έστριψε.
Αναγκάστηκαν να με ναρκώσουν.
Όταν συνήλθα, ο γιατρός ήταν εντελώς ειλικρινής.
"Κέβιν, είναι αυτό που νόμιζες. Τραυματίστηκες πολύ άσχημα.
Ρήξη και στους δύο προσαγωγούς".
Γαμώτο!
Ρήξη και στους δύο;
Δάκρυα. Αληθινά δάκρυα. Αμέσως.
Έκλαιγα. Ήμουν ένα χάλι.
Γιατί έκλαιγα;
Επειδή δεν ήξερα τι είναι.
Δεν το είχα ξανακούσει.
Υπέθεσα το χειρότερο.
"Τι εννοείς; Δεν έχω ωοθήκες;
Μου πήρες τις ωοθήκες, ρε κάθαρμα;
Μου πήρες τι ωοθήκες μου;"
Θλιβερή μέρα.
Μου έδωσαν αμαξίδιο.
Ήμουν έξι βδομάδες σε αμαξίδιο.
Μου έδωσαν το νοσοκομειακό, το οποίο είναι ίσως το χειρότερο.
Είναι αυτό που πρέπει να το διπλώνεις.
Αλλά θέλει δύναμη, όχι αστεία.
Για να γίνει επίπεδο, θέλει μπουνιά στο κάθισμα.
Το φρένο είναι πίσω απ' τον τροχό. Πρέπει να το πατήσεις δυνατά.
Πλέον, σέβομαι πολύ περισσότερο όσους είναι σε αμαξίδιο.
Πάντα σεβόμουν όσους είναι σε αμαξίδιο.
Τώρα, περισσότερο.
Το θέμα είναι ποιος το χειρίζεται.
Αν είναι χάλια αυτός, είναι κι η ζωή στο αμαξίδιο.
Θες καλό χειριστή.
Εμένα ήταν φρίκη, χάλια.
Την πρώτη φορά; Χάλια.
Η πρώτη ήταν η γυναίκα μου. Τη μαλακισμένη!
Έτσι είναι, είμαι ειλικρινής.
Την πρώτη μέρα, με πήγε μπροστά από ένα παράθυρο.
Κλείδωσε τα φρένα κι είπα "Επιστρέφω".
Με άφησε εφτά ώρες μπροστά στο κωλοπαράθυρο.
Επτά ώρες!
Δεν ξέρω πότε το κάνατε για εφτά ώρες, αλλά εγώ τα είδα όλα εκείνη τη μέρα.
Σαν επεισόδιο του Misery ήταν. Δεν ήξερα τι γινόταν.
Κατουρήθηκα και χέστηκα πάνω μου. Δεν με άλλαξε κανείς. Τι διάολο;
Ήταν δύσκολα στο αμαξίδιο. Δεν ήθελα τη γυναίκα μου.
Είπα "Θέλω τον γιο μου.
Αυτόν θέλω. Θα 'ναι καλύτερος".
Δεν ήταν καλύτερος.
Έπαιζε πολύ. Έσπρωχνε το αμαξίδιο πολύ μπροστά.
Μετά έτρεχε, πηδούσε πάνω, μ' έκανε σούζα.
Δεν υπάρχει τέτοιος φόβος, να σε σπρώχνουν μακριά,
να σ' αφήνουν, και να βλέπεις κίνηση.
Έτσι έμαθα γιατί τα άτομα σε αμαξίδια φοράνε γάντια.
Νόμιζα ότι ήταν ύφος, επειδή είχαν βαρεθεί τις μαλακίες.
Είδα κίνηση, πανικοβλήθηκα. Πήγα να το σταματήσω με γυμνά χέρια.
Τρύπησε η παλάμη μου.
Την τρύπησα.
Απέναντι ήταν κάποιος άλλος σε αμαξίδιο. Με κοίταξε.
Είπε "Κοίτα να πάρεις γάντια".
Πήγα σπίτι, είπα στη γυναίκα μου "Θέλω γάντια.
Δες, τρύπησα την παλάμη. Πρέπει να πάρω γάντια".
"Έχω πάνω τα μονοκόμματα, πάρε αυτά".
Τα πήρα. Βγήκαμε εκείνο το βράδυ.
Είδα τον τύπο που μου είπε να πάρω γάντια.
Ήθελα να του δείξω αγάπη. "Ευχαριστώ που μου είπες να προστατευτώ.
Είναι σημαντικό να είμαστε ενωμένοι, φίλε".
Αυτό, όμως, θεωρείται ασέβεια στην κοινότητα.
Κάτι σημαίνει.
Θύμωσε. Είπε "Δεν θα βάλεις δάχτυλο στον κώλο μου".
Είπα "Τι διάολο;
Δεν θέλω να σου βάλω τον αντίχειρα στον κώλο.
Ήθελα να σ' ευχαριστήσω για την αγάπη. Σ' ευχαριστώ".
"Νομίζεις ότι αστειεύομαι;" Κι ήρθε με φόρα.
Πρώτος καβγάς σε αμαξίδιο. Δεν είχε ξανατύχει.
Δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ο γιος μου είχε πατήσει το φρένο.
Ετοιμαζόμουν για πρόσκρουση. Κοιταζόμασταν στα μάτια.
Με πέταξε απ' το αμαξίδιο. Θεέ μου.
Σηκώθηκα νευριασμένος. "Γιατί με εμβόλισες;"
Μας κοιτούσε κόσμος. Κάποιος φώναξε "Ψεύτης, κουνάει τα πόδια".
"Δεν είμαι ψεύτης.
Με απήγαγαν. Δεν έχω ωοθήκες. Μου τις πήραν.
Δεν ξέρεις πώς είναι να μην έχεις ωοθήκες.
Δεν έχω ωοθήκες".
Εσείς γελάτε, αλλά αυτή είναι η ζωή μου.
Άρχισα να περπατάω μετά από εξίμισι βδομάδες. Να περπατάω.
Αφού σήμερα λέμε την αλήθεια, σκέφτηκα κάτι.
Όταν περπάτησα, συνειδητοποίησα ότι δεν μου σηκώθηκε ούτε μια φορά.
Αλήθεια. Σκέφτηκα "Θεέ μου.
Έτσι θα 'ναι η ζωή μου τώρα;
Κι αν ζω έτσι τώρα;
Αν θέλει η γυναίκα μου να πηδηχτούμε, κι εγώ δεν μπορώ;"
Δεν έχω άγχος. Μα όταν με πιάνει, με πιάνει για τα καλά.
Είχα άγχος. Εντάξει;
Κι άρχισα να ξεφεύγω.
Είχα ξεφύγει.
Πήρα χάπι για στυτική δυσλειτουργία.
Αλήθεια.
Δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι έχω πάρει χάπι.
Κάθε άντρας πρέπει να πάρει κάποια στιγμή στη ζωή του.
Και να πάει με τη δικιά του αφού το πάρει. Έτσι νομίζω.
Μην της το πείτε. Μην της πείτε ότι έχετε πάρει χάπι.
Η γυναίκα μου δεν ξέρει ότι έχω πάρει.
Όταν το δει αυτό, θα το μάθει.
Μέχρι στιγμής, δεν το ξέρει.
Πρέπει να κατανοήσεις τους κανόνες.
Το πλαίσιο πίσω απ' το χάπι.
Αν πάρεις το σωστό, θα περάσεις ως και τρεις καλές μέρες.
Πρώτος κανόνας. Μη σας παρασύρει το αποτέλεσμα.
Καταλάβετέ το καλά, μη σας παρασύρει.
Δεν είστε εσείς, είναι το χάπι.
Δεν είστε εσείς.
Το χάπι είναι.
Μην προσπαθήσετε να συγχωνεύσετε το πριν με το μετά.
Είναι δύο διαφορετικά πουλιά.
Θα πληγωθείτε.
Θα πειραχτεί η αυτοεκτίμηση.
Πρέπει να μοιράσετε σωστά τις μέρες.
Την πρώτη μέρα που το παίρνετε, καθορίζετε το ύφος, βάζετε τα θεμέλια.
Εσείς ξέρετε ότι το πήρατε, όχι εκείνη.
Θα λέτε μεγάλα λόγια.
"Κάνεις πολλή φασαρία όταν περπατάς.
Πας γυρεύοντας.
Μάλλον ξέχασες ποιος είμαι και για τι είμαι ικανός.
Θα σου πετάξω τα μάτια έξω.
Αν συνεχίσεις τα παιχνίδια, θα θυμηθείς τα παλιά".
"Καλά. Λέγε, Κέβιν. Όλο λόγια είσαι.
Καλά, όλο λόγια είσαι".
Στο τέλος της μέρας, ανταποκρίνεστε.
Της δίνετε το καλύτερο πουλί με τη βοήθεια του χαπιού.
Τη δεύτερη μέρα το συνεχίζετε. "Τι σου είπα ότι θα κάνω;
Δεν σ' το είπα; Όποτε θέλω το κάνω.
Είναι σαν διακόπτης. Τον ανοιγοκλείνω.
Ο λόγος που δεν το κάνω συνέχεια
είναι γιατί δεν ξέρεις να φέρεσαι.
Αν φέρεσαι σωστά, θα το 'χεις πιο συχνά".
"Θα φερθώ σωστά.
Πες μου τι να κάνω, και θα το κάνω".
"Ξεκίνα βγάζοντας τον σκασμό".
Είσαι άλλος άνθρωπος με το χάπι.
Δεν είσαι όπως είσαι χωρίς αυτό.
Αλλάζει κι ο προκλητικός λόγος.
Λες πράγματα που δεν ήξερες ότι μπορείς να πεις.
"Πώς με λένε;" "Κέβιν".
"Όχι!
Όπως είναι στο πιστοποιητικό γέννησης".
"Κέβιν Νταρνέλ Χαρτ".
"Ναι!
Ο αριθμός κοινωνικής ασφάλισης;"
"Τι; Δεν ξέρω".
"Ποιος είναι; Πες το, πριν βγάλω έξω το πουλί".
"Όχι, μην το βγάλεις.
Θεέ μου.
1743222".
"Ναι!
Σήκωσε το χέρι αν γουστάρεις το πουλί".
"Το γουστάρω".
Αυτά δεν τα λες με το κανονικό πουλί.
Θα πληγωθείς.
Θα σου την πει με τη μία.
Μόλις το βάλεις.
"Σηκώθηκε όλο; Δεν το νιώθω όπως χθες".
"Τι μου είπες, μωρή;
Τι είπες, μωρή;"
"Δεν το νιώθω όπως χθες.
Δεν νομίζω ότι έχει τόσο αίμα όσο χθες.
Είπες ότι αν φερθώ σωστά, θα το έχω.
Σωστά φέρθηκα.
Κάτσε να σε βοηθήσω, να πάει κι άλλο αίμα.
Κέβιν Νταρνέλ Χαρτ".
"Σταμάτα να λες όλο το όνομα!
Γιατί το λες όλο;"
"1743222".
"Μη λες τον αριθμό κοινωνικής ασφάλισης!
Φοράς κοριό; Για ποιον δουλεύεις;"
"Θέλω εκείνο το πουλί".
"Κάτω το χέρι σου!"
Τώρα αντιστράφηκε.
Σου έπεσε.
Σου έπεσε ενώ το κάνεις με τη γυναίκα που αγαπάς. Γαμώτο!
Κακό αυτό. Πιο κακό δεν γίνεται.
Σημείο μηδέν. Πανικός επιπέδου δέκα.
Πρέπει κάπως να το σώσεις.
Θέλει σφίξιμο και στύψιμο.
Ξέρετε τι είναι αυτό, κύριε;
Είναι η έσχατη λύση.
Η έσχατη λύση για να σωθεί η κατάσταση.
Πιέζεις τη βάση όσο μπορείς,
για να ανέβει το αίμα και να τελειώσεις.
Τότε γίνεσαι Transformer.
Ψάχνεις κάποια αντίδραση.
"Τι συμβαίνει;" "Σκάσε!
Με αποσυντονίζεις".
Οι άντρες ξέρουν τι λέω. Απλώς δεν ξέρατε πώς λέγεται.
Πίεση και στύψιμο. Να 'στε καλά.
Οι γυναίκες απόψε θα λένε "Κάνεις πίεση και στύψιμο;
Το νιώθω σαν πίεση και στύψιμο".
Νομίζω ότι το πρόβλημά μου ήταν ο προμηθευτής του χαπιού.
Ο προμηθευτής. Γιατί δεν ήθελα να πάω στον γιατρό.
Δεν ήθελα συνταγή για το χάπι.
Το θεώρησα επιθετικό.
Συνταγή για χάπι για τη στύση. Έλεος.
Και τι θα γίνει όταν ακυρώσει τη συνταγή;
Δεν το κάνεις πια.
Δεν παίρνεις συνταγή, την ακύρωσε ο γιατρός.
Ντροπιαστικό.
Πώς θα πάει αυτή η συζήτηση;
"Ξέρω, γιατρέ.
Δεν πηδάω πια έτσι, αλήθεια.
Τελευταία φορά. Μη μ' αφήνεις ξεκρέμαστο".
Δεν μπορώ να με φανταστώ.
Εγώ τα έπαιρνα απ' το βενζινάδικο.
Αλήθεια.
Δεν έγινε επίτηδες, ήταν παρορμητική αγορά.
Πήγα για βενζίνη. Μπήκα να πάρω πατατάκια, και τα είχαν δίπλα.
Είπα "Δεν γαμιέται". Και τα πήρα επιτόπου.
Ήπια ένα ενεργειακό ποτό. Το ένιωσα αμέσως.
Ο υπάλληλος ήταν το θέμα.
Του έκανα πολλές ερωτήσεις.
Σας είπα ότι έχω λίγο άγχος.
Φερόμουν στον υπάλληλο λες κι ήταν γιατρός. Είχα απορίες.
Είπα "Με συγχωρείς. Μπορείς να μου πεις τη διαφορά
μεταξύ Rhino XL και Silverback 45 Pro;
Τι διαφορά έχουν;
Μάλιστα, προτιμάς το Rhino; Εντάξει.
Έχω αλλεργία στα οστρακοειδή. Θα έχω θέμα;
Όχι; Μια χαρά.
Οι πελάτες τι λένε;
Επιστρέφουν να αγοράσουν κι άλλα;
Λένε ότι τους άρεσε;"
Μου το είπε στα ίσια.
"Έχω έναν που έρχεται και τα αγοράζει όλα.
Τα βάζει στην κωλότσεπη".
Είπα "Μόνο μία είναι τόσο μεγάλη, που να τα χωράει όλα".
Μάικλ Τζόρνταν. Ρε κάθαρμα.
Μάικλ Τζόρνταν, με το χάπι για τη στύση. Κάθαρμα.
Ο Μάικ θα με σκοτώσει όταν το δει. Ανυπομονώ. Θα με σκοτώσει.
Θα μάθετε ότι πλακωθήκαμε.
Θα ρίχνω μπουνιές στην κωλότσεπη. "Άντε γαμήσου, Μάικ.
Ξέρω πού είναι ο υπολογιστής".
Φοβάμαι μην εθιστώ στα χάπια.
Το φοβάμαι πολύ.
Γιατί είμαι 45χρονος μαύρος.
Υγεία και ευεξία. Να προσέχετε τους εαυτούς σας.
Κάντε το όσο έχετε επιλογή.
Μην περιμένετε μέχρι να μην έχετε επιλογή. Σκεφτείτε το.
Φροντίστε τον εαυτό σας όσο έχετε την επιλογή.
Η υγεία κι η ευεξία είναι σοβαρό θέμα.
Εγώ προσέχω πολύ τον εαυτό μου,
επειδή έχουμε πολλά κληρονομικά.
Πάρα πολλά. Είναι χάλια η οικογένεια.
Ό,τι θες έχουν.
Διαβήτη, καρκίνο, υπέρταση, ποδάγρα.
Εγκεφαλικά δεξιά κι αριστερά. Ταλαιπωρούνται από διάφορα.
Δεν θέλω να γίνω έτσι, προσπαθώ να το αποτρέψω.
Προσπαθώ να αλλάξω τώρα, για να μην το κάνω αργότερα.
Αυτό προσπαθώ. Αυτός είναι ο στόχος.
Λέω…
Λέω στους φίλους μου…
Είναι εντελώς ηλίθιοι
στα θέματα υγείας και ευεξίας.
Δεν σέβονται την υγεία και την ευεξία.
Ο Σπανκ μάλλον είναι ο πιο ηλίθιος σ' αυτά τα θέματα.
Πριν κάναν μήνα, τρώγαμε μαζί. Ο Σπανκ έπινε κρασί.
Αφού το κατέβασε, είπε "Ζαλίζομαι πολύ όταν πίνω κρασί.
Θολώνουν τα μάτια μου, μουδιάζει το χέρι μου.
Νιώθω την αριστερή πλευρά να μακραίνει.
Μουδιάζει το χέρι, το πόδι μου.
Νιώθω τσιμπήματα στην πατούσα".
Του είπα "Ρε μαλάκα, παθαίνεις εγκεφαλικό".
Είπε "Καλά είμαι, θα πάω σπίτι να πιω τζιτζιμπίρα".
Είπα "Τι;"
"Θα πάω να πιω λίγη τζιτζιμπίρα".
Θέλω να γνωρίσω αυτόν που έπεισε τους μαύρους
ότι η τζιτζιμπίρα είναι φάρμακο.
Θέλω να του ρίξω γροθιά.
Δεν είναι φάρμακο!
Αναψυκτικό είναι! Αναψυκτικό!
Τι έχει μέσα; Τζίντζερ.
Ας αρχίσουμε από εκεί. Τζίντζερ, γαμώτο!
Έχουν μπουκαλάκια με τζιτζιμπίρα μαζί με τα φάρμακα.
Ρε ηλίθιοι, αναψυκτικό είναι!
Οι φίλοι μου την εμπιστεύονται τυφλά.
Ο Χάρι έχει δέκα χρόνια πρόβλημα στα γόνατα.
Ξέρω ότι είναι μηνίσκος. Το ξέρω.
Εκείνος λέει "Κοιμήθηκα στραβά, θα χαλαρώσει".
Ο Σπανκ τού λέει "Πιες τζιτζιμπίρα".
Ο Χάρι λέει "Όντως;" Είναι αληθινή ιστορία.
"Πιες τζιτζιμπίρα, σου λέω".
Ο Χάρι την παραγγέλνει, την πίνει, σηκώνεται πάνω και λέει "Ναι, ρε φίλε.
Ναι, το νιώθω".
Ρε ψεύτη!
Νιώθεις τις φυσαλίδες στο γόνατο; Τίποτα δεν νιώθεις!
Το θέμα είναι τι μπορείς να φας και τι όχι.
Μάχη που χάνεται καθημερινά. Κάποιοι το καταλαβαίνουν, άλλοι όχι.
Τι μπορείς και τι δεν μπορείς να φας.
Οι ηλικιωμένοι αδιαφορούν, χέστηκαν.
Την είπατε ποτέ σε ηλικιωμένο;
"Παππού, δεν κάνει να τρως αλάτι". "Το ξέρω, ρε μαλάκα.
Δεν με νοιάζει τι λες εσύ κι ο γιατρός".
Χέστηκαν.
Εγώ ξέρω τι μπορώ και τι δεν μπορώ να τρώω.
Μ' αρέσει το σάντουιτς με πικάντικο κοτόπουλο.
Αλλά δεν μπορώ να το φάω.
Είναι τέλειο, μα δεν μπορώ να το φάω.
Είναι αήττητο. Κερδίζει κάθε μάχη με το σώμα μου.
Κάθε φορά που το τρώω, βγαίνει σαν σκάγι απ' τον κώλο μου.
Με τη μία.
Να το.
Δεν κοιτάω καν, ξέρω ότι είναι χάλια.
Ξέρω ότι γίνεται χαμός.
Ξέρετε τι με νευριάζει;
Ξέρω ότι το μασάω, το μασάω μέχρι τέρμα.
Κι αυτό το μαλακιστήρι ενώνεται πάλι,
και βγαίνει ολόκληρο.
Το ψωμί είναι στο καπάκι της λεκάνης. Το κοτόπουλο είναι στο πάτωμα.
Πρέπει να το συναρμολογήσω και να το ρίξω στη λεκάνη.
Δεν γαμιέται. Βάζει φωτιά στον κώλο.
Όσο μεγαλώνεις, δεν μπορείς να φας πολλά.
Το στομάχι σου γίνεται ευαίσθητο.
Δεν μπορείς να φας.
Αν θέλετε να γελάσετε, πηγαίνετε για φαγητό με ηλικιωμένους,
να τους ακούσετε να λένε τι δεν μπορούν να φάνε.
Ακόμα και το πιο απλό. "Συγγνώμη, έχει λεμόνι το νερό;
Πάρ' το από εδώ!
Αν φάω το λεμόνι, καταστράφηκα για έναν μήνα.
Θα χέζω μέρες αν το φάω".
"Το λεμόνι σε κάνει να χέζεις;"
"Έχει σουσάμι το ψωμάκι; Πάρ' το από εδώ!
Αν φάω σουσάμι, θα 'μαι έναν χρόνο χάλια".
"Ορίστε;
Έναν χρόνο; Να πάρει!"
Αλλά έχει πλάκα να μεγαλώνεις.
Ανυπομονώ να φτάσω στην άλλη πλευρά των γηρατειών.
Το θέμα είναι να ξέρεις πώς θες να είσαι τότε.
Εγώ ξέρω πώς θέλω να είμαι και πώς δεν θέλω να είμαι.
Το είπα στους δικούς μου.
Αν φτάσω σ' ένα συγκεκριμένο σημείο, δεν θέλω να ζήσω άλλο.
Δεν θέλω να φτάσω να είμαι…
Που έχεις τη φάτσα λες και σε φωνάζουν.
Δεν θέλω.
Αν φτάσω εκεί, που πρέπει να μου θυμίζεις τι μου άρεσε…
"Παππού, θες τηγανίτες;" "Δεν θέλω".
"Μα τις λατρεύεις".
"Ναι, λατρεύω τις τηγανίτες".
Πήγαινέ με πίσω και ρίξε μου στο κεφάλι.
Δεν θα τρελάνω τους άλλους στα επιφωνήματα.
Ας τον σκοτώσει κάποιος.
Δεν θέλω να φτάσω να θέλω το κουτάκι με τα χάπια.
Δεν θέλω. Αυτό το μακρύ, που γράφει τις μέρες της εβδομάδας.
Καλύτερα να πεθάνω.
Καλύτερα να πεθάνω απ' το να το βγάλω απ' την τσέπη στο τραπέζι.
"Αμάν.
Ξέρετε τι μέρα είναι;
Πέμπτη; Αμάν! Νόμιζα ότι είναι Τρίτη".
Πυροβολήστε με.
Δεν θέλω να ζω.
Αν δεν μπορώ να σβήσω τα κεριά στην τούρτα μου,
δεν θέλω να ζω.
Ό,τι χειρότερο για έναν ηλικιωμένο.
Να κλείνει ο άλλος τα 83 ή τα 85,
και να του παίρνεις τεράστια τούρτα με όλα τα κεριά.
Τούρτα με 85 κεριά πάνω.
"Χρόνια πολλά, γιαγιά. Σβήσε τα κεράκια".
"Μπορείς, γιαγιά". "Όχι, δεν μπορεί!"
Περιμένουμε 45 λεπτά να σβήσει ένα κάρο κεριά!
Έχουμε και δουλειές.
"Μπορείς, γιαγιά".
Δεν θέλω να ζω.
Θέλω να φτάσω σε ηλικία που να λέω ό,τι σκέφτομαι.
Τέτοιος θέλω να γίνω.
Φτάνεις σ' ένα σημείο που λες ό,τι θες, δεν σε νοιάζει.
Είσαι στην άλλη πλευρά της ζωής. Κάποιοι τα κατάφεραν.
Ξέρετε ποιος; Ο θρύλος Κουίνσι Τζόουνς.
Ας αναπαύεται εν ειρήνη ο θρύλος, ο Κουίνσι Τζόουνς.
Θεέ μου.
Όταν γέρασε, άρχισε να λέει διάφορα.
Αν θέλετε κωμωδία, δείτε τις τελευταίες συνεντεύξεις του.
Έλεγε πράγματα που δεν είχαν σχέση με τις ερωτήσεις.
Ο Κουίνσι έκανε τα δικά του.
Τον ρωτάνε "Πες μας τι σημαίνει για σένα η μουσική".
Και λέει "Πήδηξα όλες τις Supremes". "Κάτσε, τι είπες;
Έλεος, Κουίνσι. Τι;"
"Χέστηκα.
Πήραν το όνομά τους απ' το 'υπέρτατο μουνί'. Χέστηκα.
Παίρνω 60 χρόνια κοκαΐνη". "Αμάν!
Κουίνσι…
Σταμάτα να μιλάς. Σταμάτα".
"Νομίζεις ότι με νοιάζει; Πρέπει να τα μάθει ο κόσμος.
Ξέρω διάφορα.
Ο Στίβι Γουόντερ δεν είναι τυφλός.
Προσποιείται.
Προσποιείται τόσα χρόνια.
Με είχε ρωτήσει 'Πώς να ανταγωνιστώ τον Ρέι Τσαρλς;'
Του είπα 'Να 'σαι καλύτερος τυφλός'. Κι έκανε αυτό ακριβώς.
Τα βλέπει τα πλήκτρα.
Προσποιείται.
Φτάνει, Τζο. Τέλος.
Εγώ είπα στον Τζο Τζάκσον να πλακώνει τα παιδιά του.
Δεν έχασε ούτε μέρα".
Έχω άλλο ένα.
"Εγώ άσπρισα την επιδερμίδα του Μάικλ. Εγώ το έκανα.
Ήθελε να κάνει σόλο καριέρα. Δεν θα τα κατάφερνε.
Του είπα να ασπρίσει".
Άλλο επίπεδο γηρατειών. Εκεί θέλω να φτάσω.
Εκεί που λες ό,τι θες. Πλησιάζω.
Δεν ήξερα αν θα το έλεγα αυτό το αστείο.
Αλλά θα το συμπεριλάβω.
Θυμάστε το τραπέζι που σας είπα
ότι έκανα για τον ανιψιό μου;
Όταν τελειώσαμε το φαγητό, ήρθε ο σερβιτόρος.
Αληθινή ιστορία. Λέει "Θέλετε επιδόρπιο;"
Ξετρελάθηκαν οι δικοί μου.
"Φέρε πίτα με γλυκοπατάτα, φέρε λεμονόπιτα.
Φέρε κέικ σοκολάτας, φέρε κάπκεϊκ.
Όχι, τη μηλόπιτα θέλω να δοκιμάσω.
Θα φάω απ' τη δική σου. Φέρε μου το παγωτό".
"Κύριε Χαρτ, θέλετε κάτι;"
"Όχι, δεν τρώω γλυκά".
Ο θείος μου θύμωσε. "Δες τον ψωνισμένο.
Δες τον ψωνισμένο.
Θα σου πέσει η μύτη να φας ένα γλυκό με την οικογένεια;
Είσαι ο κος Τέλειος.
Για πες μου γιατί δεν τρως ένα γλυκό με την οικογένειά σου;
Γιατί δεν απολαμβάνεις ένα επιδόρπιο;"
"Ξέρω κι εγώ; Μήπως επειδή γεμίσαμε αριστερά πόδια;
Να αρχίσω από εκεί;"
Σκεφτείτε το.
Το πιάσατε;
Είναι αστείο για τον διαβήτη.
Στις οικογένειες των μαύρων, όταν παθαίνουν διαβήτη,
το πρώτο που χάνουν είναι το πόδι.
Λέω, λοιπόν, ότι κάτω απ' το τραπέζι βλέπεις μόνο αριστερά,
γιατί τους έχουν κόψει τα δεξιά. Το καταλάβατε;
Ναι;
Το ωραίο δεν είναι το αστείο.
Είναι να βλέπω έναν λευκό
που μπερδεύεται όταν το λέω.
"Γιατί κόβουν τα πόδια της οικογένειας;"
Μπερδεύτηκε πολύ. "Κάτσε, τι είπε;"
Δεν ξέρω αν θα το κρατήσω.
Δεν ξέρω αν θα κρατήσω το αστείο, γιατί ο θείος μου έχει όντως ένα πόδι.
Ναι. Κι όταν τον ξαναδώ, θα έχει ύφος.
"Είσαι πολύ αστείος. Έτσι, Κέβιν;
Είσαι πολύ αστείος. Έτσι, Κέβιν;
Πες μου γιατί να μη σου ρίξω μια κλοτσιά στον κώλο τώρα!"
Του έκοψαν το πόδι πρόσφατα.
Δεν το 'χει αποδεχτεί ακόμα,
γιατί μιλάει πολύ για δύο πόδια.
Του ξεφεύγει.
Αλλά ο κωμικός μέσα μου δεν μπορεί να το αφήσει έτσι.
Τις προάλλες, μπήκαμε όλοι στο αμάξι.
Είπε "Κάνει κρύο. Θα τρέξω στο σπίτι να φέρω πανωφόρι".
Κι εγώ είπα…
"Μπορείς να πας κάνοντας κουτσό.
Να τρέξεις δεν μπορείς".
Είναι μια ευκαιρία να βεβαιωθώ ότι καταλάβατε όλοι
πως συνέδεσα πολλά σήμερα.
Αποφάσισα να δώσω τον τίτλο Συμπεριφέρομαι Ώριμα,
γιατί ήθελα να τονίσω τη σημασία της μεγαλύτερης ηλικίας.
Σήμερα όλοι θέλουν να 'ναι πιο νέοι.
Να γυρίσουν πίσω τον χρόνο. Κανείς δεν τιμά την άλλη πλευρά.
Τα γηρατειά είναι ο ορισμός της ζωής, της εμπειρίας και της σοφίας.
Χωρίς αυτά, δεν κερδίζεις στη ζωή.
Αυτό είναι το κέρδος στη ζωή.
Επίσης, να καταλάβετε ότι τα γηρατειά είναι ευλογία.
Είναι απίστευτη ευλογία, γιατί δεν είναι δεδομένο.
Δεν είναι δεδομένο.
Όταν φτάνετε στα 50, 60, 70, 80, να ξέρετε ότι δεν είναι δεδομένο.
Είστε απ' τους λίγους, τους τυχερούς.
Σταθείτε σ' ένα βάθρο και τιμήστε τη ζωή σας
όταν φτάνετε σ' αυτούς τους αριθμούς.
Και μη φοβάστε να μένετε στα σίγουρα.
Όταν γερνάτε, να μένετε στα σίγουρα. Μην παρεκκλίνετε.
Εγώ έτσι τραυματίστηκα, έτσι έσπασα το πουλί μου.
Δεν έπρεπε να παραβγώ μαζί του.
Χάλασα όλο μου το καλοκαίρι. Το πέταξα στα σκουπίδια.
Θα πηγαίναμε οικογενειακές διακοπές όλο το καλοκαίρι.
Πήγαμε μόνο μία φορά.
Στη Ρουάντα.
Ήθελα να τους πάω στη Ρουάντα, γιατί ήθελα μια νέα εμπειρία.
Κάτι που να μείνει σε όλους.
Να δούμε έναν πολιτισμό.
Να καταλάβουμε ένα άλλο περιβάλλον.
Στις διακοπές, δεν λέμε ποτέ "Όχι". Τα αποδεχόμαστε όλα.
Όταν πήγαμε στη Ρουάντα, πρότειναν "Πρέπει να πάτε να δείτε γορίλες.
Πρέπει να πάτε".
Αν δεν ξέρετε περί τίνος πρόκειται, θα προσπαθήσω να σας εξηγήσω.
Ουσιαστικά, πας στη ζούγκλα,
ψάχνεις ίχνη γοριλών,
τα ακολουθείς, για να βρεθείς στο φυσικό περιβάλλον
αληθινών γοριλών.
Είπα "Δεν γαμιέται, θα το κάνω".
Και δέχτηκα, γιατί φαντάστηκα ότι θα υπάρχει γυαλί.
Έτσι;
Πρέπει να υπάρχει γυαλί.
Δεν έχω δει ποτέ γορίλες χωρίς να υπάρχει γυαλί.
Θα υπάρχει γυαλί.
Μου είπαν "Τα μικρά παιδιά δεν θα έρθουν".
Πήγα με τη γυναίκα και τους δύο έφηβους.
Ήμασταν με άλλα δύο γκρουπ.
Μια τετραμελή οικογένεια λευκών και μια τετραμελή παρέα λευκών.
Συνολικά, 12 άτομα.
Πρώτα περνάς από ένα πάρκο.
Το πάρκο μετατρέπεται σε ζούγκλα. Είναι αληθινή ιστορία.
Όταν φτάσαμε στη ζούγκλα, ήρθαν και στρατιώτες.
Είχαν ΑΚ-47, πολυβόλα, στρατιωτικό εξοπλισμό.
Είχαν τα όπλα δεμένα στα πόδια.
Όταν το είδα αυτό, είχα απορίες.
"Με συγχωρείτε.
Με συγχωρείτε.
Τι θέλουν αυτοί εδώ;
Τι θα γίνει;"
"Σε περίπτωση που ξεφύγουν οι γορίλες και χρειαστεί να τους ρίξουμε".
"Δηλαδή, τι κάνουν; Χτυπάνε το γυαλί; Τι κάνουν;
Μπορούν να το σπάσουν;"
Δεν μου απάντησε κανείς, υπέθεσα ότι αυτός είναι ο λόγος.
Ήρθε κι ένας ξεναγός. Τον έλεγαν Αντουάν.
Ο Αντουάν αφιέρωσε τη ζωή του
στην κατανόηση των γοριλών.
Τους ξέρει απέξω κι ανακατωτά.
Ο Αντουάν είναι ένας μαύρος που δεν θέλω να γνωρίσουν οι λευκοί.
Ο Αντουάν ήταν ό,τι πλησιέστερο έχω δει σε άνθρωπο γορίλα.
Ακούγεται τρελό αρχικά, αλλά θα εξηγήσω το γιατί.
Ο Αντουάν θα μας έλεγε τι να κάνουμε
όταν θα συναντούσαμε τον γορίλα.
Να τι μας είπε. Επί λέξει.
"Λοιπόν, ακούστε.
Πρώτος κανόνας. Δεν κοιτάτε ποτέ τον γορίλα στα μάτια.
Αν σας κοιτάξει, κοιτάτε κάτω. Παραδίνεστε.
Του παραδίνεστε, γιατί δεν έχετε δύναμη.
Ο γορίλας έχει τη δύναμη, όχι εσείς.
Είστε ανίσχυροι συγκριτικά. Κοιτάτε κάτω.
Του δείχνετε ότι αυτός έχει τη δύναμη, όχι εσείς.
Είστε ανίσχυροι.
Δεύτερος κανόνας.
Πρέπει να γίνετε ένα με τον γορίλα.
Πρέπει να κάνετε ό,τι κάνει".
Αρχίζει να μεταμορφώνετε σε γορίλα.
Δεν πιστεύω στα μάτια μου.
Έχω φορτώσει,
γιατί ο μαύρος κάνει τον γορίλα μπροστά στους λευκούς.
Οι λευκοί κρατούσαν σημειώσεις.
Θύμωσα. "Τι γράφεις, ρε;"
Μου έκανε έτσι. "Δώσε βάση".
"Θα σε ξεκάνω, μωρή. Μη μου λες να δώσω βάση.
Τι γράφεις εκεί;"
Ο Αντουάν συνέχισε.
Πηδούσε πάνω κάτω, χτυπούσε το έδαφος.
Όταν τελείωσε, κοίταξε τον γιο μου και του είπε "Σειρά σου".
Κι εγώ του είπα "Δεν υπάρχει περίπτωση.
Δεν θα κάνει ο γιος μου σαν γορίλας μπροστά στους λευκούς,
για να πάθει ό,τι τα παιδιά του Τζόρνταν.
Δεν θα το κάνεις στον γιο μου.
Δεν θα το κάνεις στον γιο μου".
Μου απάντησε "Όπως νομίζεις".
Πήγε τρέχοντας σ' ένα δέντρο
και δάγκωσε τον φλοιό.
Έγλειφε τη ζάχαρη.
Είπε "Τους αρέσει η ζάχαρη. Και σ' εσάς θα αρέσει".
Άρπαξε ευκάλυπτο απ' τους θάμνους.
Τον έτριψε στο σώμα του.
"Τους αρέσει η μυρωδιά ευκαλύπτου.
Πρέπει να μυρίζετε ευκάλυπτο. Πάμε".
Κι άρχισε να τρέχει στη ζούγκλα.
Γαμώτο!
Έπρεπε να τον ακολουθήσουμε.
Κάναμε πεζοπορία στη ζούγκλα. Το ορκίζομαι, είναι αληθινή ιστορία.
Είκοσι λεπτά μετά, σταμάτησε. Είπε "Σταματήστε".
Έτσι ακριβώς. "Εδώ είναι".
Εγώ είπα
"Πού είναι το γυαλί να πάω από πίσω;
Πού είναι το γυαλί;"
Γύρισα στα αριστερά μου.
Βγήκαν απ' τους θάμνους γύρω στους εννιά θηλυκούς γορίλες.
Στα δύο πόδια. Βγήκαν περπατώντας.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Παραδόθηκα. Σήκωσα τα χέρια.
Έπεσα κάτω. Παραδίνομαι.
Παραδίνομαι.
Ο Αντουάν πήγε να με σηκώσει. "Κέβιν, σήκω πάνω".
"Όχι, άσε με ήσυχο. Δεν έχω δύναμη. Αυτές την έχουν.
Δεν έχω δύναμη.
Είμαι ανίσχυρος. Αυτές έχουν τη δύναμη".
Κοίταξα προς τα εκεί. Η γυναίκα μου είχε το φλας αναμμένο στο κινητό.
Προσπαθούσε να τραβήξει βίντεο.
Τη χτύπησα. "Πέσε κάτω, μωρή.
Πέσε κάτω. Παραδώσου.
Δεν έχουμε δύναμη, αυτές την έχουν. Είμαστε ανίσχυροι".
Είχαν πια μαζευτεί 15 γορίλες.
Ολόκληρη οικογένεια. Ανιψιές, ανιψιοί, θείες, θείοι.
Αυτοί έκοβαν βόλτες. Εμείς ήμασταν στη μέση.
Έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Ένας γορίλας με άγγιξε στο μέτωπο.
Δεν με χτύπησε, μου τράβηξε πίσω το μέτωπο,
και τα μάτια μου άνοιξαν περισσότερο από ποτέ.
Φαινόταν όλο το λευκό.
Και τότε είδα τον στρατιώτη.
Ο στρατιώτης ήταν εκεί. Του είπα
"Ρίξ' του, τι περιμένεις;
Ρίξ' του!
Μου επιτίθεται. Είναι επίθεση".
Ήθελε να μου ξηλώσει το μέτωπο. Δεν ήξερα τι έκανε.
Οι γορίλες έπαιζαν άγρια. Εμείς κοιτούσαμε.
Ξαφνικά, σηκώθηκαν όλοι μαζί.
Έτρεξαν στη ζούγκλα. Σηκώθηκε ο Αντουάν ενθουσιασμένος.
Είπε "Δεν είναι υπέροχο;
Να βλέπετε τη ζωή του γορίλα;
Θα τους ακολουθήσουμε, να δούμε πού μένουν.
Θα τους ακολουθήσουμε".
Είπα "Άντε γαμήσου, ρε. Όχι!
Δεν θα ακολουθήσω τους γορίλες. Όχι. Θα γυρίσω πίσω.
Θα γυρίσω πίσω με την οικογένεια.
Θα πάρω κι έναν στρατιώτη που δεν φοβάται όπως αυτός εδώ.
Είσαι κότα. Ναι, είσαι.
Είσαι κότα. Πήγε να μου ξηλώσει το μέτωπο!"
Μου είπε "Όχι, Κέβιν. Πρέπει να το ολοκληρώσετε".
"Όχι, θα γυρίσω πίσω".
Είπε "Αμάν, το αφεντικό". "Ωραία, θα μιλήσω στο αφεντικό σου.
Δεν μ' αρέσει η συμπεριφορά σου".
Το ορκίζομαι. Γύρισα αριστερά.
Εμφανίστηκε ένας αληθινός γορίλας με ασημένια ράχη απ' τον ίδιο θάμνο.
Θεέ μου. Όταν λέω ότι ήταν αληθινός,
το εννοώ. Μόνο στήθος, χωρίς πόδια.
Δεν γύμνασε ποτέ τα πόδια. Μόνο το στήθος.
Αν ένας γορίλας πήγαινε φυλακή, έτσι θα ήταν.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Άγγιξε το δέντρο, κι αυτό έπεσε.
Έπεσε κάτω.
Δεν το πίστευα ότι ήμουν δίπλα
σ' έναν αληθινό γορίλα με ασημένια ράχη.
Με είχε πιάσει δέος.
Όλοι οι άλλοι ήταν κάτω, είχαν παραδοθεί.
Μόνο εγώ ήμουν όρθιος και τον κοιτούσα.
Συνήλθα μόνο λόγω του γιου μου.
Μου χτύπησε το πόδι.
Γύρισα, κι ο γιος μου είπε
"Αντίο, μπαμπά". "Τι διάολο…
Τι εννοείς, ρε;" Θεέ μου.
Θεέ μου. Τότε το συνειδητοποίησα.
Παραβίασα τον πρώτο κανόνα.
Ο πρώτος κανόνας ήταν να μην τον κοιτάξουμε στα μάτια.
Κι εγώ τον κοιτούσα κατάματα.
Φοβήθηκα.
Φοβήθηκα. Δεν ήξερα τι να κάνω.
Γύρισα στον Αντουάν, για να μου πει.
Όταν γύρισα στον Αντουάν, είχε φύγει.
Ο Αντουάν έτρεχε με την καλύτερη τεχνική που έχω δει.
Είχε σφίξει τέλεια τα δάχτυλα.
Του έδινε να καταλάβει.
Έκοβε τον άνεμο λες κι ήταν τούρτα.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Έτσι είχαν τα πράγματα.
Κοίταζα τον γορίλα, με κοίταζε.
Ακούστε να σας πω. Δεν ήμουν ποτέ κότα.
Δεν θα γινόμουν τότε. Έτσι είχαν τα πράγματα.
Κοίταζα τον γορίλα. Άρχισε να χτυπάει το στήθος του. Είπε…
Να σας πω τι σημαίνει.
Όταν χτυπάνε έτσι το στήθος, δείχνουν πόσο δυνατοί είναι.
Έτσι μετράνε ποιος είναι πιο δυνατός πριν παλέψουν.
Και κάτι ακόμα. Όταν παλεύουν,
όποιος χάσει τον αγώνα χάνει τα πάντα.
Σύζυγο, παιδιά.
Όταν χάνεις από γορίλα, κυκλοφορείς στη ζούγκλα μόνος.
Πρέπει να βρεις τρόπο να τα βγάλεις πέρα. Δεν έχεις τίποτα.
Γι' αυτό είχε τόσα παιδιά και συζύγους.
Είχε κερδίσει πολλούς γορίλες.
Να σας ρωτήσω κάτι τώρα.
Δεν είναι ανάγκη να απαντήσετε τώρα.
Θα ήταν όντως απώλεια; Αν παλεύαμε… Ακούστε με.
Αν παλεύαμε κι έχανα, θα έπαιρνες τη γυναίκα και τα παιδιά μου,
θα πήγαινες από εκεί, κι εγώ από εδώ, ελεύθερος.
Αυτό εννοείς;
Δεν μου φαίνεται για απώλεια.
Λοιπόν, τον κοίταζα, με κοίταζε.
Δεν θα χτυπούσα κι εγώ το στήθος μου.
Αν το έκανα, θα με περνούσε για κότα.
Έκανα ό,τι θα έκανε κάθε άλλος.
Όλοι θα έκαναν ακριβώς το ίδιο αν ήταν στη θέση μου.
Τον κοίταξα κατάματα. Κι έκανα ό,τι είπε ο Αντουάν. Είπα…
Πήδηξα. Χτύπησα το έδαφος.
Δάγκωσα τον φλοιό ενός δέντρου.
Έτριψα τον ευκάλυπτο στον κώλο μου.
Ο μόνος λόγος που σας το λέω
είναι γιατί είμαι σίγουρος ότι οι λευκοί τραβούσαν βίντεο.
Είναι θέμα χρόνου να βγει στο ίντερνετ,
αλλά ήθελα να το μάθετε από μένα,
για να καταλάβετε πως το έκανα για την οικογένεια,
και πήρα ένα πολύτιμο μάθημα.
Έπρεπε να είχα πάρει το άλλο χάπι.
Το Silverback 45 Pro.
Είναι πιο δυνατό. Μαϊάμι, ήσασταν πολύ δυνατό κοινό.
Σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.
Με λένε Κέβιν Χαρτ. Σας αγαπώ. Καληνύχτα.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη