Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Panie i panowie,
przed wami Kevin Hart z programem Acting My Age.
Tak.
Zacznę od tego, że mam świetny nastrój.
Życie mnie rozpieszcza.
Żona szczęśliwa. Dzieciaki też.
Mam coraz lepszą relację z dalszą rodziną.
Przydzielili mnie do organizacji spotkań rodzinnych.
Jeśli rodzina ma się spotkać, ja to ogarniam.
Zjazdy, przyjęcia, uroczyste obiady.
Przyznam, czasami bywa to irytujące.
Siostrzeniec rzucił do mnie, że chce coś ogłosić rodzinie
i mam zorganizować spotkanie.
„Spoko”.
Zwołałem rodzinę do restauracji, załatwiłem prywatną salkę.
Wchodzimy, a siostrzeniec wstaje z tekstem:
„Chciałem wam powiedzieć, że jestem gejem”.
I tyle.
Po temacie.
Kurwa, nawet nie zjedliśmy.
Po jego słowach wszyscy zamilkli.
Uznałem, że ktoś musi przełamać tę cholerną ciszę.
A skoro byłem kierownikiem rodziny, to rzuciłem: „Słuchaj!
Powiem to chyba w imieniu całej rodziny. Co nie?
Nas wszystkich.
Cała nasza rodzina…
Chyba… No posłuchaj.
Cała nasza rodzina…
już wiedziała”.
Nikogo ta informacja nie zaszokowała.
Założył na to spotkanie skąpy top.
Z napisem: „Mam brązowego rowa”.
No kurwa, że jesteś gejem.
I nieważne. Kochamy cię.
Ciotka też skorzystała z okazji. Wstała i rzuciła:
„Skoro mówimy tak szczerze, mam problem z wagą.
Doskwiera mi otyłość”.
I znowu wszyscy zamilkli.
Pomyślałem: „No kurwa, znów muszę przełamać ciszę”.
Rzuciłem do ciotki: „Posadź ten swój tłusty zad.
Posadź ten tłusty zad.
To nie jest, kurwa, coś, co wydarzyło się wczoraj.
Ważysz tyle, od kiedy miałem 12 lat. To ten sam jebany tłuszcz.
Siadaj, a nie ględzisz o otyłości”.
Trudno utrzymać rodzinę razem.
To wymaga pracy i cierpliwości.
Nawet w domu.
Mam czwórkę dzieci. Sporo o nich mówiłem.
Spoczywa na mnie spora presja.
Ale wydaje mi się, że sam ją na siebie wywieram.
Wiecie dlaczego?
Bo chcę, by choć jedno odniosło w życiu sukces.
Nie oczekuję kompletu. Serio.
Każdy rodzic czwórki dzieci wie,
które czeka świetlana przyszłość, a które nieco gorsza.
Widać, na którego łapserdaka…
lepiej odłożyć kasę na kaucję.
Nie chcę opychać bubli, jak to robi wiele gwiazd.
Ich dzieciaki marnują szansę, jaką dał im od życia los.
Nie chcę tego powielać. Moje mają wykorzystać szansę.
Nie chcę opychać jebanych bubli. Powiem wam, kto tak zrobił.
Sporo o tym rozmyślałem.
I powiem wam, co myślę. Mam to w dupie.
W końcu zabrałem wam jebane telefony.
Mogę być z wami kurewsko szczery.
Najwyżej wszystkiego się wyprę.
Powiem wam, kto opchnął bubla.
Michael Jordan.
Opchnął pieprzonego bubla.
Nieważne, co myślicie. Michael na bank o tym wie.
Na bank nosi go,
gdy widzi, jak Dell Curry kibicuje Stephowi i Sethowi.
Widzieliście, jak się zachowuje?
„Moi synowie grają w NBA!”
A Michael spogląda na siedzących obok synów
i rzuca: „A wy co, fajfusy?
Zmieniacie tylko swoje jordany i cały jebany dzień gracie w Fortnite’a”.
Przy okazji napomknę, że nie dogadujemy się z Jordanem.
Mogę być trochę uprzedzony.
Od dawna mamy na pieńku.
Lata temu wkurzył się na mnie, bo prowadziłem dla niego galę,
a on się spóźnił. I pocisnąłem go.
Nie wiem, jak na to wpadłem. Pierwszy żart był szybki i zabawny.
Wszyscy wiedzą, że Jordan marnie się ubiera.
Ma w garderobie najgorsze jeansy, jakie widziałem w życiu.
Z wielkimi kieszeniami z tyłu.
Zmieściłby się w nich pecet Della.
„W mordę, Mike, masz w kieszeni pecet Della?
Jasna cholera, a w drugiej modem?”
Spóźnił się, a ja rzuciłem,
że ubiera się jak ciężarna lesbijka. Nie wiem, skąd to wziąłem.
Miał spodnie podciągnięte aż po pierś.
Brzuch mu się w nich odciskał.
Od tego czasu nie gadamy.
Ale mam gdzieś, kto mnie lubi, a kto nie.
Ciężko mnie zirytować.
Mam już 45 lat. Mam coraz bardziej wyjebane.
Taka prawda.
Z wiekiem mamy coraz bardziej wyjebane.
Jeśli coś nie dotyczy mojej rodziny lub rozwoju, mam to gdzieś.
Szczerze mówiąc, zmieniłem się. Moi przyjaciele również.
Pamiętam, jacy byliśmy kiedyś. Całe dnie gadaliśmy o jednym.
Gdzie laski? Gdzie kluby? Gdzie wóda?
W kółko.
Teraz gadamy tylko o kontuzjach i lekach.
Taka prawda.
Po czterdziestce ciągle coś boli.
Cały czas coś nowego.
Każda rozmowa zaczyna się od pytania o kontuzję niewiadomego pochodzenia.
„Rozjebałem sobie dziś szyję i nawet nie wiem kiedy”.
I po czterdziestce wszyscy chcą nam pomóc.
„Co ci się stało?” „A chuj wie.
Chyba za długo gapiłem się na znaki na autostradzie”.
Każdy uważa się za jakiegoś lekarza.
„Zacznij brać kurkumę i olej rybny.
Olej wcieraj sobie w szyję. Do tego łyżka czosnku.
Gryz cebuli i lewa noga go wrzątku na równo dziesięć minut”.
Masz mnie za jebanego wampira?
Po czterdziestce ciągle coś boli.
A najlepsze, że nigdy nie dochodzimy do siebie.
Tracimy jakiś kawałek siebie.
Nie wracamy do pełni zdrowia.
Moja ręka to dowód.
Do samej góry. Widzicie?
Ale nie ta. Tu jest gorzej.
Lekarz zalecił: „Używaj drugiej”.
Odparłem: „Napraw to, suko!
Musi być remis. Napraw to, kurwa!”.
Zazdroszczę młodemu pokoleniu.
Nic sobie nie robią z urazów.
Raz grałem z młodymi w kosza.
Jednemu z nich kostka wygięła się do jebanego parkietu.
Nie mógł wygiąć jej bardziej.
Rzuciłem: „Cholera, na pewno złamana!”.
Wiecie, co gość zrobił?
Pochylił się, zawiązał buta, i podskoczył kilka razy.
„Już spoko, mogę grać dalej”.
„Będziesz grać dalej?”
Po czterdziestce nie dałoby rady.
Gdybym wygiął tak kostkę,
kolejnego dnia zasuwałbym w jebanym bucie ortopedycznym.
„Siemacie!”
„Cholera, Joe! Myślałem, że skręciłeś kostkę”.
„Ja też.
Ale poszła też łąkotka i achilles.
Od tego mam rwę kulszową. Osiem miesięcy przerwy”.
„Osiem miesięcy?
Osiem? Jasna cholera!
Nawet nie grałeś!”
„Wiem. Powiedzieli, że za szybko usiadłem.
Też lepiej zwolnijcie przy siadaniu”.
„Cholera jasna, Joe!”
Łatwo o kontuzję.
Ludzie nie rozumieją, jak łatwo.
Ostatnio schodziłem ze schodów i ześlizgnąłem się z trzech stopni.
Nie wywaliłem się. Po prostu się zachwiałem.
Kumacie, o czym mówię? Było blisko, ale ogarnąłem to.
Przeraziłem się jak jasny chuj.
I już wolałbym upaść.
Sprawa byłaby załatwiona.
A gdy chwiałem się na tym stopniu…
różne scenariusze przelatywały mi przez głowę.
„Rozjebię sobie głowę o stopień”.
Krzywdzimy innych.
Zepchnąłem ze schodów jakąś staruszkę przede mną.
Spanikowałem.
Słyszałem tylko…
Schody to nie przelewki.
Nie wiem, po co ich tyle.
Wszędzie są jebane schody.
Wchodzenie to nie problem, gorzej ze schodzeniem.
Z wiekiem jest coraz trudniej. Schodziłem ze schodów z synem.
Zeskakiwał po kilka stopni.
Jak jebany Avenger. Kolana ze stali.
Po kim ma takie kolana?
Ja schodzę ze schodów bokiem.
„Śpieszy się wam? Omińcie mnie.
Nie chcę przez was rozwalić kolan”.
Łatwo o kontuzję.
Wchodziłem pod prysznic i noga poleciała mi do przodu.
Prawie się posrałem. Byłem bliski jebanego szpagatu.
Nigdy w życiu nie byłem bliżej. Mój Boże!
Nie doceniamy drążków na ręczniki, póki nie są nam potrzebne.
Olewamy te drążki, póki się nam nie przydadzą.
Poślizgnąłem się, prawie rozjebałem sobie łeb,
chwyciłem drążek i rzuciłem: „Dzięki, drążku ostatniego ratunku”.
Tak jest, to drążek ostatniego ratunku.
Co zabawne, większego nie złapałem.
Próbowałem,
ale chybiłem sukinsyna. Musiałem chwycić się konusa.
Boże! Nie wiedziałem, że to dlatego drążki są dwa.
Boję się upadków pod prysznicem.
To jeden z najgorszych wypadków.
Upadek pod prysznicem. Boże. Wiecie, czego się boję?
Że upadnę i nie będę mógł się ruszyć,
a będę leżał na wprost od główki prysznica.
Woda będzie na mnie tryskać
i przez sześć godzin będę tak walczył o życie.
I sześć godzin…
Tak mnie znajdą.
Z fiutem skurczonym od siedzenia w jebanej wodzie.
Boże. Wyobrażacie to sobie?
Już przymieracie i słyszycie: „Fuj, ale ohydny wacek”.
Ja pierdolę!
Zastrzelcie mnie.
„Co mu się stało z fiutem? Fuj!”
Gąbka wystaje ci z tyłka, bo na tym skończyłeś mycie.
Jest nieco zasrana.
„Fuj, na gąbce jest gówno.
Nie tykam tego obsrańca z małym wackiem”.
Umieram, kurwa.
To myślenie zaczęło się od ostatniej kontuzji.
Dała mi w kość jak jasny chuj.
Praktycznie złamałem kutasa. Inaczej tego nie ujmę.
Jestem dziś w pełni szczery.
To stało się, gdy biegłem.
Nie na bieżni.
Nie podczas wielkiego biegu, który kończy się metą i medalem.
Środek nocy, dwóch pijanych czarnuchów.
Ścigałem się z byłym biegaczem NFL.
Naszło nas nagle.
Byliśmy na imprezie i podsłuchałem go,
jak opowiadał, że strasznie tęskni za futbolem.
„Życie bez futbolu to nie to samo. Dałbym wszystko, by wrócić.
Odchodząc, straciłem kawałek siebie. Strasznie tęsknię”.
A ja wypaliłem: „Ścigajmy się. Polegniesz”.
Odparł: „Serio? Chcesz się ścigać?”.
„Tak, skurwielu! Dajesz”.
Odparł: „No dobra”.
Zignorowałem tyle znaków…
które odradzały mi ten wyścig.
Pierwszym były różnice w naszym rozciąganiu się.
On robił to porządnie. Zginał jebane biodra.
Rozciągał pachwiny i kolana.
Wyglądał, jakby nakładał jebane lody.
Uderzał piętami o tyłek. Trwało to z pięć minut.
A ja podszedłem, strzepnąłem nogami i dzida.
Byłem gotowy.
Najgorsi dla czterdziestolatka są kumple rówieśnicy.
Tacy kumple będą cię wspierać, choćbyś odwalał największą głupotę.
Strzepnąłem dwa razy nogami, a oni wołali tylko: „Tak jest!
Jedziesz z nim!”.
Chciałem go zniszczyć.
Rzuciłem: „Jesteś zawodowcem. Na pewno masz technikę.
Wydaje ci się, że masz przewagę, ale to nieprawda.
Zniszczę cię dzięki mojemu wrodzonemu talentowi do biegania”.
Oto mój sekret.
Trzymam palce mocno ściśnięte i… Chwila.
Trzymam palce mocno ściśnięte i siekam nimi przez jebany wiatr.
Jakbym kroił tort. Mknę i siekam!
Każdemu wpadnie kawałek.
Inni biegają z palcami luźno i marnują cały jebany wiatr.
Ale nie ja!
Wysłaliśmy chłopaka, by stał z rozłożonymi rękoma.
Mieliśmy wystartować, gdy je opuści.
Stanęliśmy na linii startu. Faktycznie miał technikę.
Jedna ręka w dół, druga ku górze. Głowa do przodu.
Moja technika była bardziej uliczna.
Próbowałem zyskać przewagę jeszcze przed startem.
Boże!
Chłopak na mecie opuścił ręce. Wystartowaliśmy.
Był szybszy.
Zaczynam z opuszczoną głową i stopniowo ją podnoszę.
I zawsze jestem na równi z rywalem albo tuż przed nim. Bez wyjątków.
Tak do tej pory wyglądał każdy mój wyścig.
Tym razem zobaczyłem tył jego głowy. Mój Boże!
„Kurwa, przegrywam! Boże!
Coś tu nie gra. Nie mogę przegrać, kurwa!”
Spojrzałem na palce i nie były ściśnięte.
Ścisnąłem je!
Z wiekiem stękamy coraz bardziej.
Słyszałem doping kumpli: „Dajesz go, Kev!
Kolana wyżej! Żwawo! Dogonisz go!”.
„Próbuję, kurwa!”
Nie mogłem go doścignąć. Osiem kroków przed metą rzuciłem:
„Dajesz, Kev. Kolana wyżej. Kurwa, no postaraj się”.
Poczułem to tuż przed metą.
Jak jasny chuj.
To było uczucie,
jakby fiut mi odpadł i poleciał w krzaki.
Fiut odpadł mi od ciała i poleciał w krzaki.
Od razu stanąłem.
Zrobiłem tę durną minę wyrażającą ogrom cierpienia.
Trener od razu rzucił: „Żyjesz?”.
„Ni chuja. Już po mnie”.
Poziom kontuzji poznamy po tym, o kogo potem pytamy.
Wokół stali moi kumple,
a ja poprosiłem ich, by ktoś zawołał moją żonę.
Wołamy o żonę, by uporządkować sprawy.
Spisać jebaną wolę i testament.
Mam fiuta w krzakach. Nie chcę żyć.
Nie będę żył bez fiuta.
Pobiegli po moją żonę, a ona wyszła wściekła jak diabli.
Kiwała głową na boki.
Od razu rzuciła: „Coś durnego odjebał tym razem?”.
„Mam wielką prośbę. Poszukaj mojego fiuta w krzakach”.
„Że co?”
„Poszukaj mojego fiuta w krzakach!”
„Nie ma go w krzakach”. „Niestety jest!”
Podeszła i mnie zmacała.
„Zobacz! Czuję twojego fiuta”.
„Niemożliwe, to same jaja.
Mój fiut jest w krzakach.
Nie będę się o to kłócił. Dzwonię do lekarza”.
„Doktorze, nie jest dobrze.
Nie mogę chodzić, a mój fiut wylądował w krzakach.
Zrobiłem zdjęcie, by go potem znaleźć. Żona nie pomaga mi szukać”.
„Wejdę do szpitala, ale od tyłu, by nikt mnie nie widział.
Chcę nosze, nie mogę chodzić”.
Odparł: „Pomogę ci, Kevin”. Na serio.
Kumpel wsadził mnie do auta, pojechaliśmy do szpitala.
To mój najgorszy koszmar. Jak w tych serialach medycznych.
Wrzucili mnie na nosze i zaczęli mknąć przez korytarze.
Rozcięli mi nogawki.
Rzucali niezrozumiałe frazy medyczne.
„Dajcie mi trzy TCE z ośmioma SUV”.
Nie wiem, o chuj chodzi.
Ktoś krzyknął: „Zróbmy rezonans, by sprawdzić, co mu jest”.
Rezonans magnetyczny mnie przeraża, ale zawsze udaję wyluzowanego.
Wsadzili mnie do aparatu. Lekarz spytał, czy jest okej.
„No jasne! Odpalaj”.
Zamknął drzwi. Zaczęło pikać.
Odbiło mi.
Zacząłem walić o szybę: „Chcą ukraść moje DNA!”.
Odbiło mi jak jasny chuj.
Poddali mnie narkozie.
Kiedy się obudziłem, lekarz powiedział szczerze:
„Miałeś rację, Kevin. Ostro się pokiereszowałeś.
Zerwałeś oba mięśnie przywodzące”.
Kurwa!
Oba?!
Zalałem się łzami. Byłem w opłakanym stanie.
Płakałem, bo nie wiedziałem, co to za mięśnie.
Nie słyszałem o nich, więc założyłem najgorsze.
„Co to znaczy? Nie mam jajników? Wyciąłeś mi je, gnoju?”
„Wyciąłeś mi jajniki?”
Było ciężko.
Jeździłem na wózku.
Przez sześć tygodni.
To był szpitalny wózek. Najgorszy możliwy.
Trzeba go składać, kurwa,
ale wymaga to siły Herkulesa.
Trzeba jebnąć w siedzenie.
Hamulce są za kołami. Trzeba je mocno wciskać.
Zyskałem jeszcze więcej szacunku do osób na wózkach.
„Jeszcze więcej”, bo zawsze miałem do nich szacunek.
A teraz mam więcej.
Kluczowe znaczenie ma to, kto nas wozi.
Jeśli robi to marnie, mamy przesrane.
Potrzebujemy speca. U mnie było tragicznie.
Pierwsza osoba? Tragedia.
Była to moja żona.
Co za kurewski pech, serio.
Taka prawda.
Pierwszy dzień w domu.
Postawiła mnie pod oknem, zablokowała koła i rzuciła: „Chwila”.
Siedziałem tam jebane siedem godzin.
Siedem!
Gapiliście się tyle czasu przez okno? Widziałem chyba wszystko.
Byłem najsmutniejszym czarnym świata. Jak jasny chuj.
Obsrałem się i nikt mnie nie przebrał. No kurwa mać!
Ciężko żyć na wózku.
Wolałem pomoc syna niż żony.
Sądziłem, że będzie woził mnie lepiej.
Ale nie.
Ciągle się tylko wydurniał. Pchał wózek daleko przed siebie,
gonił za nim i łapał tak nagle, że aż podskakiwałem.
Nie ma nic bardziej przerażającego od jechania na wózku w stronę ulicy.
„Hej!”
Dowiedziałem się, czemu ludzie na wózku noszą rękawiczki.
Myślałem, że po prostu mieli dość cudzych łap.
Ale jadąc w stronę ulicy, spanikowałem. Zahamowałem gołymi rękoma.
Zrobiłem sobie dziurę w jebanej dłoni.
Obok przejeżdżał gość na wózku i rzucił: „Spraw sobie rękawiczki”.
Po powrocie rzuciłem żonie: „Chcę rękawiczki. Zdarłem sobie skórę!”.
Odparła: „Na górze mam takie z jednym palcem. Weź je”.
No to wziąłem. Wyszliśmy na spacer.
Spotkaliśmy tego samego gościa.
Podziękowałem mu za troskę:
„Dzięki tobie chronię palce. Fajnie, że trzymamy się razem”.
Jak się okazało, ten gest obraża osoby na wózkach.
Wkurzył się: „Nie będziesz nikomu wsadzał palucha”.
Rzuciłem: „O czym ty pieprzysz? Nie zamierzałem tego robić.
Po prostu dziękuję ci za troskę”.
„Podkurwiasz mnie?” Ruszył na mnie.
To była moja pierwsza bójka na wózku.
Nie wiedziałem, co robić. Syn zblokował hamulce.
Szykowałem się na zderzenie. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy.
Zwalił mnie z jebanego wózka. Boże!
Wstałem wkurwiony. „O co ci, kurwa, chodzi?”
Zebrali się gapie. Ktoś krzyknął: „Ten oszust chodzi!”.
Rzuciłem: „Nie udaję!
Porwali mnie i wycięli mi jajniki!
Nie wiecie, jak to jest żyć bez nich! Nie zostawili mi nawet jednego!”.
Dla mnie to nie było śmieszne.
Chodziłem po sześciu i pół tygodnia.
„Chodziłem”.
Jestem dziś z wami szczery. Naszła mnie pewna myśl.
Ogarnąłem, że od sześciu tygodni kutas nie stanął mi ani razu.
„Mój Boże!
A jeśli tak już będzie? Boże!
Tak mi już zostanie?
Żonę najdzie ochota, a mój fiut będzie flakiem. Boże!”
Rzadko panikuję, ale jeśli już – to na całego.
I to był taki moment. Całkiem odleciałem.
Jak jasny chuj.
Kupiłem tabletki na fiuta.
Serio. Nie wstydzę się, że łyknąłem taką tabletkę.
Każdy facet powinien spróbować
i potraktować swą panią naszprycowanym fiutem.
Tylko jej nie mówcie.
Moja żona nie ma bladego pojęcia.
Dowie się dopiero wtedy, kiedy obejrzy ten program.
Trzeba po prostu zrozumieć zasady i kontekst.
Na odpowiedniej tabletce można ciągnąć przez trzy dni.
Zasada pierwsza: nie nakręcać się.
Pamiętajcie o tym, panowie. To zasługa tabletki, a nie wasza.
To dzięki tabletce.
Nie porównujecie typowego fiuta z fiutem po tabletce.
To dwie wersje kutasów. Tylko was to podłamie.
Spadnie wam samoocena.
Musicie też to rozplanować.
Pierwszego dnia liczy się nadanie odpowiedniego tonu.
Wy wiecie, ona nie.
Odpalcie gadkę.
„Dostaniesz za swoje, jeśli będziesz dalej tak tupać.
Chyba zapomniałaś, z kim masz, kurwa, czynienia.
Zajmę się tym twoim tyłkiem.
„Zrobię ci z dupska jesień średniowiecza”.
„Gadaj zdrów, Kevin. Zawsze jesteś mocny w gębie”.
A na koniec dnia spełniacie obietnicę.
Dajecie jej najlepszego fiuta w dziejach.
Dzień drugi to wykończenie.
Mówiłem ci, jak będzie. Mogę brykać, kiedy chcę.
Jakbym włączał światło.
Nie masz takiego fiuta na co dzień, bo za dużo się stawiasz.
Zachowuj się, a to się zmieni”.
„Nie będę się stawiać.
Powiedz, co mam zrobić. Poprawię się”.
„Na początek się zamknij”.
Po tabletce stajemy się inną osobą.
Inną wersją siebie. Nawet nasza gadka się zmienia.
Gadamy rzeczy nie do pomyślenia.
„Jak się nazywam?” „Kevin”.
„Nie. Pełne imię i nazwisko z mojego aktu urodzenia!”
„Kevin Darnell Hart”.
„Właśnie!”
A numer ubezpieczenia?
„Co? Nie wiem”.
„No mów, bo wyciągnę kutasa!”
„Nie! Tylko nie to!
Boże!
1743222!”
„Właśnie!”
„Podnieś rękę, jeśli ci się podoba”.
„Podoba mi się!”
Ze zwykłym kutasem to niemożliwe.
Przygotujcie się na ciosy.
Od razu dostaniecie po łbie.
„Stoi ci? Wczoraj było lepiej”.
„Coś ty powiedziała?
Coś powiedziała?”
„Wczoraj było lepiej.
Wydawał się bardziej ukrwiony.
Obiecywałeś mi tamtego kutasa, jeśli nie będę się stawiać!
Pomogę ci trochę go trochę wzmocnić.
Kevin Darnell Hart”.
„Przestań powtarzać, jak się nazywam! Po chuj to robisz?”
„17432221”.
„Na chuj mi to teraz?!
Masz podsłuch? Dla kogo robisz?”
„Chcę tamtego kutasa”.
„Opuść tę jebaną rękę”.
Jest całkiem na odwrót. Sflaczał wam. Boże!
Sflaczał wam z ukochaną kobietą. Jasna cholera!
Gorzej być nie może.
Najwyższy poziom paniki.
Trzeba to jakoś ratować.
Sposobem na zduszonego ogóra.
Znacie go? To ostatnia deska ratunku.
Ostatni ratunek dla numerku.
Musicie ścisnąć u podstawy,
by wypchnąć krew jak najdalej.
Aż w końcu nastąpi transformacja.
Aż coś się zadzieje.
„Co jest?” „Zamknij się!
Przeszkadzasz!”
Wszyscy to znacie, ale nie mieliście na to nazwy.
Sposób na zduszonego ogóra.
Od dziś kobiety będą was pytać: „Czy ty dusisz ogóra?
Tak mi się coś wydaje”.
Wiecie, w czym tkwił problem? W sprzedawcy tych tabletek.
Załatwiłem je sobie sam, by nie iść do lekarza po receptę.
To byłaby przesada.
Recepta na tabletki na fiuta. Dobry Boże!
A gdyby lekarz zmienił zdanie?
Odciąłby was od leku. Nie mielibyście już recepty.
Co za obciach.
Jak wyglądałaby ta rozmowa? „Wiem, doktorze, wiem.
Już się tak nie pieprzę. Serio, to koniec.
To będzie ostatni raz. Tylko jeden”.
Jakoś tego nie widzę.
Kupiłem je na stacji benzynowej.
Serio, zrobiłem to pod wpływem chwili.
Zatankowałem i poszedłem po chipsy,
a obok mieli tabletki na fiuta. Rzuciłem: „A chuj tam”. I łyknąłem.
Popiłem je energetykiem.
Problemem był sprzedawca. Miałem do niego tyle pytań.
Zacząłem panikować.
Zasypywałem go pytaniami, jakby był lekarzem.
Rzuciłem: „Przepraszam!
Jaka jest różnica między lekami Rhino XL a Silverback 45 Pro?
Poleca pan Rhino? Spoko.
Mam alergię na skorupiaki. To problem?
Nie? No to super.
Czy klienci wracają po kolejne opakowania?
Opowiadają, jacy są zachwyceni?”.
Odparł: „Mam jednego gościa, który zawsze kupuje wszystkie
i chowa je w tylnej kieszeni”.
A ja na to: „Wiem, kto ma na tyle duże kieszenie”.
Michael Jordan, ty sukinsynu!
Cholerny fan tabletek na fiuta!
Mike mnie dorwie, gdy obejrzy ten program.
Będą pisać o naszej bójce.
Będę lał go po tylnej kieszeni. „Wal się! Wiem, gdzie masz peceta!”
Boję się uzależnienia od leków.
Bardzo się boję.
Jestem czarnym 45-latkiem. Tryb życia zaczyna wychodzić.
Dbajcie o siebie.
Dbajcie o siebie, póki macie wybór.
Nie czekajcie, aż ta opcja odpadnie.
Dbajcie o siebie, póki macie jebany wybór.
Zdrowy tryb życia to podstawa.
Prowadzę zdrowy tryb życia, bo trafiły mi się gówniane geny.
W mojej rodzinie było wszystko.
Cukrzyca, jebany rak, nadciśnienie, podagra.
Wylewy na prawo i lewo. Jebane bingo.
Dlatego staram się temu zapobiec.
Zmieniam się teraz, by nie musieć potem.
Taki jest cel.
Gadałem o tym z kumplami, którzy są wielkimi głąbami.
Mają zerowy szacunek dla zdrowego trybu życia.
A Spank jest w tej kwestii największym głąbem z paczki.
Poszliśmy na kolację. Spank zamówił sobie wino.
Wypił je i rzucił: „Cholera, zawsze po winie kręci mi się w głowie.
Wzrok mi się rozmywa. Nie czuję rąk.
Coś dzieje mi się z lewą stroną twarzy.
Mrowi mi całe ramię i noga.
Czuję, jakbym miał kolce na stopach”.
Odparłem: „Masz udar, durniu”.
„Nic mi nie jest. Odpocznę i napiję się ginger ale”.
„Że co?”
„Położę się i wypiję ginger ale”.
Kto wmówił czarnym, że piwo imbirowe to lek?
Chętnie bym go poznał i zdzielił po ryju.
To nie żaden lek!
To tylko jebany napój gazowany!
Nawet nie ma w nim imbiru.
Ani grama jebanego imbiru!
A ludzie trzymają buteleczki w szafkach na leki.
To tylko napój, idioci!
Moi kumple w to wierzą.
Harry już do dekady ma poharatane kolano.
Wiem, że to kwestia łąkotki,
a ten zawsze nadaje: „Źle spałem, muszę je rozluźnić”.
Spank na to: „Napij się ginerka”.
Harry dziwi się: „Na serio?”. Tak było.
„Tak, napij się ginger ale”.
Harry zamówił je, wypił, wstał i rzucił: „O cholera!
Tak jest!
Czuję to!”.
Kłamliwy kutas.
Co niby poczułeś – bąbelki? Gówno czujesz!
Zdrowy tryb życia sprowadza się do odpowiedniej diety.
To codzienna bitwa. Niektórzy to rozumieją, inni nie.
Co można jeść, a czego nie.
Starzy mają to w dupie.
Zwracaliście uwagę starszej osobie? „Dziadku, nie możesz jeść soli”.
„Wiem, skurwielu.
Mam w dupie ciebie i doktorka”.
Mają wyjebane.
Ja wiem, na co mogę sobie pozwolić.
Uwielbiam kanapkę z ostrym kurczakiem.
Ale nie mogę jej jadać. Choć to najlepsza kanapka świata.
Ale to prawdziwy wojownik. Pokonuje mnie za każdym razem.
Zawsze wylatuje ze mnie niczym śrut.
Jednym strzałem.
I tyle.
Bez patrzenia wiem, że jest źle.
Źle jak jasny chuj.
Wiecie, co mnie wkurza? Że przecież ją pogryzłem.
A ta suka zebrała się do kupy i wylazła ze mnie w całości.
Bułka przykleiła się do klopa. Kurczak trafił na podłogę.
Muszę ją poskładać i spuścić.
Jebać takie kanapki. To jakiś pożar dla tyłka.
Z wiekiem można coraz mniej.
Brzuch jest coraz słabszy.
Wszystko szkodzi. Zaproście starszych do lokalu.
Poczekajcie, aż zaczną wymieniać, czego nie mogą jeść.
To proste rzeczy. „Czy w wodzie jest cytryna?
Wyciągaj ją!
Bo na miesiąc wypadnę z życia.
Będę tylko srał i srał”.
„Od cytryn?”
„Bułka jest z sezamem? Nie chcę go.
Rozjebie mnie na rok”.
„Co?!
Na cały rok? Jasna cholera”.
Ale są i dobre strony.
Nie mogę się doczekać, aż poznam tę dobrą stronę.
Najważniejsze to wiedzieć, jaką wersję starości chcemy.
Wiem, jakim starcem chcę być, a jakim zdecydowanie nie chcę.
Gadałem już z rodziną.
Jeśli dojdę do pewnego poziomu, mają ze mną skończyć.
Nie chcę żyć tak…
Jakby ktoś wciąż nas wołał.
Nie chcę tak żyć.
Nie pamiętając o wszystkim, co kiedyś lubiłem.
„Dziadku, chcesz naleśniki?” „Nie chcę!”
„Ale uwielbiasz je”.
„No tak, uwielbiam”.
Strzelcie mi w jebany łeb.
Nie zamierzam stękać tak do śmierci.
Uśpijcie czarnucha.
Nie chcę mieć też etui na tabletki.
Z wszystkimi dniami tygodnia. Wolę już, kurwa, umrzeć.
Wolałbym umrzeć, niż wyciągać takie do obiadu.
„O rany.
Jaki mamy dziś dzień?
Czwartek? O nie. Myślałem, że wtorek”.
Zastrzelcie mnie.
Nie chcę tak żyć.
Nie chcę żyć, jeśli nie będę w stanie zdmuchnąć świeczek na torcie.
To najgorszy pocisk dla osoby, która kończy 83 czy 85 lat.
Wielki tort, a na nim od zajebania świeczek.
Wyłazisz z 85 świeczkami. „Sto lat, babciu! Zdmuchuj!”
„Dasz radę, babciu!”
„Nie da!
Czekamy na tę sukę od jebanych 45 minut.
Mam pracę”.
„Dasz radę, babciu”.
Nie chcę tak żyć.
Ale chcę osiągnąć wiek, gdy mogę mówić, co myślę.
Takim starcem chcę być.
Gdy osiąga się pewien wiek, ma się w dupie, co się mówi.
Zero wyrzutów. Niektórzy robili to świetnie.
Na przykład legendarny Quincy Jones.
Niech spoczywa w pokoju. Jebany Quincy Jones.
Boże.
Na starość rozwiązał mu się język.
Chcecie się pośmiać? Obejrzyjcie jego ostatnie wywiady.
Nagle zaczynał mówić rzeczy, które nie miały związku z pytaniami.
Żył we własnym świecie.
Raz spytali go, co oznacza dla niego muzyka.
Odparł: „Bzyknąłem laski z The Supremes”. „Że co proszę?
Chryste, Quincy. Co?”
„Wyjebane.
Wszystkie miały superanckie cipki. I wyjebane.
Biorę kokę od 60 lat”. „O cholera!
Quincy, przestań już”.
„Mam wyjebane. Wiem za dużo fajnych rzeczy.
Bardzo dużo.
Stevie Wonder udaje, że jest ślepy.
Całe życie udaje.
Kiedyś spytał mnie, jak pobić Raya Charlesa.
Odparłem, by był lepszym ślepcem.
I tak właśnie zrobił.
Dobrze widzi klawisze.
Udaje”.
„Wystarczy już tego”.
„Namówiłem Joego Jacksona, by promował dzieciaki”. „Co?!”
„I tak zrobił!
Jeszcze jedno.
To ja wybieliłem skórę Michaelowi.
Chciał śpiewać solo, więc nie obyło się bez wybielacza!”
To już inny poziom starości. Chcę tam dotrzeć.
Mówić, co zechcę. Zbliżam się do tego.
Nie wiedziałem, czy mówić ten żart, ale zaryzykuję, kurwa.
Pamiętacie tę kolację z rodziną i siostrzeńcem?
Gdy skończyliśmy jeść, pojawił się kelner.
Spytał, czy mamy ochotę na deser.
Wszyscy zdziczeli. „No jasne!”
„Placek z batatami”. „Ciasto cytrynowe!”
„Ciasto czekoladowe!” „Babeczkę red velvet”.
„A kij tam, daj mi szarlotkę”.
„Spróbuję od ciebie. Daj mi piwo korzenne”.
„A pan, panie Hart?”
„Nie, dzięki. Nie jem słodkiego”.
Wuj się wściekł: „Patrzcie gwiazdora.
Patrzcie gwiazdora.
Jesteś za wspaniały, by zjeść ciasto z rodziną?
Takiś idealny! Niby dlaczego nie możesz zjeść z nami deseru?
Dlaczego, kurwa?”.
Odparłem: „Może dlatego, że macie same lewe stopy.
Dobry powód?”.
Zastanówcie się.
Kumacie?
To żart o cukrzycy.
Gdy czarny zaczyna chorować na cukrzycę,
pierwsze, co traci, to stopa.
Dlatego mają tylko lewe stopy.
Bo prawe im amputowano. Kumacie?
Całe piękno to nie sam żart, tylko miny białych ludzi,
którzy próbują go zrozumieć.
„Na chuj odcinają tym biedakom stopy?”
Nie ogarnęła. „Że co?”
Ale mam wątpliwości,
czy opowiadać ten żart, bo wuj naprawdę ma jedną stopę.
I wkurzy się na mnie, kiedy się znów spotkamy.
„Takiś, kurwa, zabawny.
Takiś, kurwa, zabawny!
Daj mi choć jeden powód, bym nie wsadził ci tej stopy w dupsko!”
Do amputacji doszło niedawno.
Widać, że jeszcze się z tym nie pogodził,
bo wciąż ma sporo dwunożnych tekstów.
Wali mu się.
Nie mogę mu tego przepuścić, kurwa.
Wyszliśmy z domu i wsiedliśmy do auta,
kiedy zawołał: „Kurwa, ale zimno. Pobiegnę po kurtkę”. A ja na to…
„Możesz podskoczyć po kurtkę, ale na pewno nie pobiec”.
Pisząc program, zależało mi, by ludzie mogli się do niego odnosić.
Zatytułowałem go Acting My Age,
by zwrócić uwagę na tę ważną stronę starości.
Wszyscy chcą teraz odmłodnieć.
Ludzie zawracają czas. Nie doceniają swojego wieku.
Ale starość to długie życie, doświadczenie i mądrość.
Bez nich nie ma udanego życia. To jego kluczowe elementy.
Starość to jebane błogosławieństwo.
Wielkie błogosławieństwo, bo nie każdemu jest to dane.
Nie każdemu.
Gdy skończycie 60 czy 80 lat, pamiętajcie, że macie szczęście.
Jesteście jednymi z niewielu.
Bądźcie z tego dumni i świętujcie jebane życie.
I nie bójcie się starości.
Nie zawracajcie cholernego życia.
Nie zawracajcie.
Przez takie numery złamałem sobie fiuta.
Nie musiałem się z nim ścigać.
Zjebałem sobie całe lato przez ten cholerny numer.
Całe lato mieliśmy wypoczywać,
a skończyło się na wakacjach w Rwandzie.
Chciałem tam polecieć, by doświadczyć czegoś nowego.
Czegoś, co zapamiętamy.
Czegoś, co poszerzy nasze horyzonty.
Pokaże inne środowisko.
Na wakacjach nie znamy słowa „nie”.
Od razu po przylocie zaproponowali, byśmy poszli na trekking z gorylami.
Jeśli nie wiecie, co to takiego, spróbuję wyjaśnić.
Polega to na pójściu do dżungli
i szukaniu śladów goryli,
a potem podążaniu ich śladem, by dotrzeć do stada.
Uznałem: „A chuj tam, spróbujmy”.
Byłem przekonany, że goryle będą za szybą.
Nie było innej opcji.
Jak dotąd zawsze były za szybą.
Część dzieci była za młoda. Pojechałem z żoną i dwójką nastolatków.
Były trzy grupy.
Czteroosobowa biała rodzina, czwórka białych przyjaciół i my.
Łącznie 12 osób.
Musieliśmy wejść do parku, który przechodził w dżunglę. Serio.
Na miejscu dołączyli do nas żołnierze.
Z karabinami i sprzętem taktycznym.
Przy nogach mieli jebane spluwy.
Naszły mnie wątpliwości.
„Przepraszam. Co oni tu robią?
Co tu się dzieje?”
„Są tu na wypadek, gdyby gorylom odbiło. Zabiją je”.
„Co robią, gdy im odbija? Walą w szybę?
Mogą ją wybić?”
Nikt nie odpowiedział, więc uznałem, że trafiłem.
Dołączył do nas przewodnik, Antoine.
Gość poświęcił swoje życie, by zrozumieć goryle.
Zna je na wylot.
To czarny gość, którego wolę ukryć przed białymi.
Jest niczym goryl w ciele człowieka.
Wiem, że brzmi to szalenie, ale już wam wyjaśniam.
Antoine mówił nam, co robić, gdy napotkamy goryla.
Powiedział dokładnie tak:
„Dobra, słuchajcie.
Zasada pierwsza: nie patrzcie gorylowi w oczy.
Spuśćcie wzrok. Poddajcie się.
To goryl ma przewagę, a nie wy.
W porównaniu do goryla jesteście nikim.
Patrzcie w dół, by pokazać mu, że to on tu rządzi, a nie wy.
Zasada druga:
zjednoczcie się z gorylem.
Róbcie to samo, co on”.
Zaczął się zmieniać w jebanego goryla.
Nie wierzyłem własnym oczom.
Wkurzyłem się, bo gość udawał goryla, a biali się na niego gapili, kurwa.
I robili cholerne notatki.
Wkurwiłem się: „Co tam skrobiesz?”.
Uciszyła mnie. „Skup się”.
„Zaraz złoję ci dupsko. Nie zbywaj mnie. Co skrobiesz w tym kajeciku?”
A Antoine swoje…
Zaczął skakać i walić w ziemię.
W końcu skończył i rzucił do mojego syna: „Teraz ty”.
Krzyknąłem: „Nie ma mowy, kurwa!
Nie pozwolę, by mój syn udawał goryla na oczach białych,
byś zjebał mu życie tak, że skończy jak Jordanowie.
Wara od mojego syna!
Wara od mojego cholernego syna!”.
Odparł: „Jak chcesz”.
Podbiegł do drzewa i odgryzł kawałek kory.
Zaczął zlizywać cukier.
Rzucił: „Goryle uwielbiają cukier. Wy też musicie”.
Wyrwał kawałek eukaliptusa i zaczął się nim ocierać.
„Goryle uwielbiają zapach eukaliptusa. Musicie pachnieć tak samo. Ruszajmy”.
I pobiegł w głąb jebanej dżungli.
Kurwa!
Musieliśmy biec za nim.
Byliśmy w środku dżungli. Serio, tak było.
Po kwadransie nagle się zatrzymał
i rzucił: „Są tutaj”.
Spytałem: „A gdzie szyba? Gdzie mam się schować?
Gdzie szyba?”.
Spojrzałem w lewo
i zobaczyłem dziewięć gorylich samic wychodzących zza krzaków.
Suki szły sobie na dwóch nogach.
Nie widziałem czegoś takiego. Poddałem się, spuściłem wzrok.
Padłem na ziemię. „Poddaję się!”
Antoine chciał mnie podnieść. „Wstawaj, Kevin”.
Odparłem: „Nie, spieprzaj. To one tu rządzą, a nie ja.
Przy nich jestem nikim”.
Spojrzałem w bok i zobaczyłem, że żona kręci filmik z fleszem.
Chciała to uwiecznić. Rzuciłem: „Na ziemię!
Poddaj się!
To one tu rządzą, a nie my. Przy nich jesteśmy nikim”.
Nagle było ich już z 15.
Cała cholerna rodzina. Kuzynostwo i wujostwo.
Łaziły dookoła nas. Wszystko działo się tak szybko.
Jeden dotknął mojego czoła.
Odchylił mi głowę do tyłu.
Moje oczy były otwarte szerzej niż kiedykolwiek.
Prawie wyszły z orbit.
Nagle dostrzegłem żołnierza i rzuciłem do niego:
„No strzelaj! Na chuj czekasz?
Strzelaj! Skurwiel mnie atakuje.
Robi mi jebany skalp. Nie wiem, co się dzieje”.
Goryle bawią się w najlepsze, a my tylko się gapimy.
Nagle wszystkie wstają i uciekają w głąb dżungli.
Antoine wstał podekscytowany.
„Czy to nie było piękne? Widzieliśmy prawdziwe goryle.
Pójdziemy ich śladem, by zobaczyć, jak żyją.
Idziemy za nimi!”
Rzuciłem: „Ni chuja.
Nie idę za jebanymi gorylami. Moja rodzina zawraca.
Razem z porządnym żołnierzem, a nie takim jak ta pizda.
Tak, jesteś pizdą. Goryl chciał mnie oskalpować!”.
Antoine odparł: „Musisz dokończyć trekking”.
„Nie, zawracam”.
Rzucił: „O nie, szef”. A ja na to: „Tak, chcę gadać z szefem!
Nie podoba mi się, jak nas traktujesz”.
Na serio. Spojrzałem w lewo
i zobaczyłem prawdziwego goryla górskiego.
Mój Boże! Co za bydlak.
Sama klata, zero nóg.
Całkiem pomijał dzień nóg.
Wyglądał jak zwykły goryl po odsiadce.
Nie wiedziałem czegoś takiego.
Powalił drzewo dotknięciem palca.
Ot tak.
Nie mogłem uwierzyć, że stoję metr od niego.
Całkiem oniemiałem.
Wszyscy padli i poddali się,
a ja stałem i gapiłem się na niego.
Dopiero syn wyrwał mnie z tego, klepiąc mnie w nogę.
Odwróciłem się, a on rzucił:
„Żegnaj, tato”. „Jakie, kurwa…
Jakie, kurwa, żegnaj? Mój Boże!”
Boże, nagle mnie olśniło. Złamałem pierwszą zasadę.
Miałem nie patrzyć mu w oczy,
a gapiłem się jak jasny chuj!
Przeraziłem się. Nie wiedziałem, co zrobić.
Spojrzałem w stronę Antoine’a, by poprosić go o radę,
ale Antoine zwiał.
Spierdalał aż się kurzyło.
Miał idealnie ściśnięte palce.
Zwiewał jak jasny chuj.
Siekał wiatr jak kawałki tortu.
Już całkiem nie wiedziałem, co robić.
Patrzyłem na goryla, a on na mnie. Nigdy nie byłem pizdą.
I wtedy też nie byłem. Jest jak jest.
Nagle goryl zaczął walić się w pierś.
Wiecie, co to znaczy?
To pokaz jego siły.
Przed walką dowodzi, kto jest silniejszy.
A gdy goryle górskie walczą,
przegrany traci wszystko.
Traci żonę i dzieci.
Odchodzi w dżunglę z niczym.
Musi żyć od nowa. Zaczyna od zera.
Dlatego miał tyle dzieci i cholernych żon.
Sprał już sporo konkurencji.
Zadam wam pytanie. Zastanówcie się nad tym potem.
Czy to faktycznie porażka? Wysłuchajcie mnie.
Przegrywam walkę i oddaję ci żonę oraz dzieciaki.
Rozchodzimy się i odchodzę wolny.
Tak to wygląda? Nie brzmi tak źle.
Patrzyliśmy na siebie z gorylem.
Stwierdziłem, że nie będę bił się w pierś.
Zobaczy, że jestem pizdą.
Zrobiłem to, co zrobiłby każdy facet.
Każdy facet na tej sali zrobiłby to samo.
Spojrzałem mu w oczy i zrobiłem to, co kazał Antoine.
Zacząłem poskakiwać i walić w ziemię. Odgryzłem kawałek kory.
Natarłem sobie tyłek eukaliptusem.
Mówię wam to tylko dlatego, że jestem przekonany,
iż ci biali wszystko nagrali.
Na bank wrzucą to do sieci.
Wolałem ich uprzedzić,
by było jasne, że zrobiłem to, żeby chronić rodzinę.
I czegoś mnie to nauczyło.
Mogłem kupić tę drugą tabletkę.
Silverback 45 Pro. Działa o niebo lepiej.
Miami, byliście świetni. Dziękuję wam za przybycie.
Nazywam się Kevin Hart. Uwielbiam was. Dobranoc!
Napisy: Krzysztof Zając