Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
ขอเสียงปรบมือต้อนรับเควิน ฮาร์ท ในหัวข้อ "ทำตัวสมวัย"
(เควิน ฮาร์ท:ทำตัวสมวัย)
เยี่ยม
ผมขอเริ่มต้นด้วยการบอกว่า ตอนนี้ผมอารมณ์ดีมาก
เหตุผลก็คือชีวิตช่วงนี้ดีมาก
เมียมีความสุข ลูกมีความสุข
ความสัมพันธ์กับญาติพี่น้องคนอื่นๆ ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ
ล่าสุดผมได้รับมอบหมายให้เป็น คนจัดงานรวมญาติ
งานอะไรก็ตามที่ต้องให้ครอบครัวมารวมตัวกัน ผมเป็นคนจัดแจง
งานเลี้ยงครอบครัว งานสังสรรค์ หรืองานกินข้าว ทุกอย่างผ่านผมหมด
และถ้าจะบอกว่าการจัดแจงเรื่องพวกนี้ ไม่น่ารำคาญสักนิด ผมโกหก
นี่หลานผมก็เพิ่งมาบอกว่า
"ผมมีเรื่องอะไรอยากบอกทุกคนในบ้าน"
"ช่วยนัดทุกคนมาให้หน่อยสิ"
ผมก็ "จัดไป"
ผมโทรหาทุกคน เรามารวมตัวกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ผมจองห้องส่วนตัวที่ร้านนั้นไว้
พอเราเดินเข้าห้องส่วนตัว หลานผมลุกขึ้นยืน
"ที่ผมเรียกทุกคนมาที่นี่ เพราะผมอยากบอกให้รู้ว่าผมเป็นเกย์"
มันเกิดขึ้นเร็วมาก
ไม่เปิดช่องให้เราได้นั่งกินข้าวเลย มันเกิดขึ้นเร็วมาก
แล้วพอเขาพูดจบ ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ทุกคนเงียบ
ผมก็ "เชี่ย ต้องมีใครพูดอะไรหน่อย ทำลายความเงียบหน่อย"
แล้วด้วยความที่ผมเป็นพ่องาน ผมเลยต้องเป็นคนพูด
ผมเลยพูดว่า "ไอ้หลาน ฟังนะ"
"ฉันว่าฉันพูดแทนทุกคนในครอบครัวได้" ใช่ไหม
ใช่ไหม เราทุกคน
"ถ้าฉันใช้คำว่า 'เรา' ในฐานะครอบครัว…"
"ฉันว่าฉันพูด… นี่ ฟังนะ"
"ฉันว่าฉันพูดได้ว่าเรา…"
"เรารู้แล้ว"
ไม่มีใครตกใจสักคน
ไม่มีใครฟังแล้วตกใจเลย
เพราะตอนที่เขาพูดน่ะ เขาใส่เสื้อคล้องคอ แบบเกาะอกตัวจิ๋ว
สกรีนคำว่า "รูตูดฉันสีน้ำตาลจ้ะ" บนเสื้อมันเขียนว่างั้น
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเอ็งเป็นเกย์ โอเคไหม
เราไม่สนหรอก เราเป็นครอบครัวเดียวกัน เรารักนาย
ป้าผมพยายามจะเกาะกระแส ป้าลุกขึ้นมาพูดว่า
"ไหนๆ ก็จะพูดความจริงกัน ฉันพูดบ้าง ฉันมีปัญหาเรื่องน้ำหนักตัว"
"รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคอ้วน"
ทั้งห้องเงียบอีก ไม่มีใครพูดอะไร เงียบกริบ
ผมก็ "เชี่ย ต้องทำลายความเงียบอีกแล้ว ต้องพูดอะไรสักอย่าง"
ผมพูดไปว่า "แพท หย่อนตูดอ้วนๆ นั่งลงไป" ผมพูดแบบนั้นแหละ ผมพูดแบบนั้นเลย
"หย่อนตูดอ้วนๆ นั่งลงไป แพท"
"ไม่ใช่ว่าเพิ่งมาอ้วนด้วย มันก็อ้วนมาตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วล่ะแพท"
แพทอ้วนมาตั้งแต่ผมอายุ 12 แล้วตอนนี้แพทก็ยังอ้วนอยู่
หย่อนตูดอ้วนๆ นั่งลงไป ไอ้นั่นเขาไม่เรียกว่าโรคอ้วน
งานหนักนะ การรวมญาติเนี่ย
ต้องเตรียมอะไรเยอะ ความอดทนต้องสูง
เอาแค่บ้านตัวเองก่อน
ผมมีลูกสี่คน ในเส้นทางอาชีพนี้ ผมเอาเรื่องลูกมาพูดตลอด
ผมเป็นคนมีชื่อเสียง แรงกดดันสูงมากนะในฐานะพ่อ
ผมต้องพูดตามตรง ผมว่าผมนี่แหละเป็นคนกดดันตัวเอง
พูดจริง รู้ไหมว่าทำไม
เพราะผมรู้สึกว่า ต้องมีลูกสักคนที่ประสบความสำเร็จ
ผมไม่ได้คาดหวังว่า ต้องประสบความสำเร็จทั้งสี่คน ไม่เลย
ผมว่าพ่อแม่คนไหนที่มีลูกตั้งแต่สี่คนขึ้นไป
น่าจะดูออกว่าลูกคนไหนเอาตัวรอด คนไหนไม่รอด
ดูออกเลย "เฮ้ ไอ้มืดคนนี้เนี่ย…"
"เตรียมเงินประกันตัว ไว้ให้ลูกคนนี้ด้วยนะ ไม่รู้ดิ"
รู้ไหมว่าเป็นเพราะอะไร ผมไม่อยากปั้นลูกแล้วแป้ก
ผมไม่อยากเป็นอย่างพวกคนดังที่ปั้นลูกแล้วแป้ก ดาราก็มีลูกนะ
เด็กพวกนั้นโตขึ้นมา แต่ไม่เอาโอกาสที่มีมาใช้ทำอะไรเลย
ทั้งๆ ที่อยากได้อะไรก็เสกได้แท้ๆ
ผมไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น
ผมอยากให้ลูกคว้าโอกาสที่มีพร้อมตรงหน้า
ผมไม่อยากปั้นลูกแล้วแป้ก
ผมบอกคุณได้เลย มีดาราหลายคนนะที่ปั้นลูกแต่แป้กมาแล้ว
คุณอาจไม่คิดมากเหมือนผมหรอก
แต่ผมกล้าพูด ผมไม่สนหัวใครหรอก ผมจะพูดตรงๆ
นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมริบมือถือคุณไว้ ผมจะได้พูดตรงๆ ได้
ผมจะได้พูดตรงๆ ได้ว่าผมรู้สึกยังไง
สมมติคุณเอาไปบอกใคร ผมก็จะปฏิเสธ
ผมจะบอกให้ว่าใครปั้นลูกแล้วแป้ก ผมกล้าบอก
ไมเคิล จอร์แดน
ไมเคิล จอร์แดนปั้นลูกแล้วแป้ก
คุณจะพูดอะไรผมไม่สน ไมเคิลเองก็รู้ตัว ผมรู้ว่าเขารู้
คุณไม่คิดเหรอว่าไมเคิลเขาหงุดหงิด
ทุกครั้งที่เห็นเดลล์ เคอร์รี่ไชโยอยู่ข้างสนาม
เชียร์สเตฟกับเซธ เคอร์รี่
คุณเคยเห็นหน้าเดลล์ เคอร์รี่ตอนดูแข่งไหม
เดลล์ เคอร์รี่ทำหน้าแบบ "ดูสิ ลูกฉันเล่นในลีกเอ็นบีเอ"
แล้วไมเคิลหันไปมองโซฟาอีกด้าน
มองมาร์คัสกับเจฟฟรีย์ "พวกมึงสองตัวไม่เอาถ่านเลยว่ะ"
"นั่งหัวโด่ไปวันๆ ดีแต่ออกรองเท้าจอร์แดนสีใหม่
แล้วก็เล่นฟอร์ทไนท์อยู่ได้ทุกวัน พวกมึงนี่นะ"
ไหนๆ ก็ไหนๆ ผมขอใช้โอกาสนี้บอกพวกคุณว่า ผมกับไมเคิล จอร์แดนไม่ได้สนิทกัน
หลายเรื่องที่ผมพูดอาจมาจากความรู้สึกแปลกๆ
ไมเคิลมีท่าทีไม่โอเคกับผมมาหลายปีแล้ว
ไมเคิลฉุนให้ผมมานานหลายปี เพราะมีครั้งนึงผมจัดอีเวนต์คนดังให้เขา
เมื่อหลายปีแล้วล่ะ แล้วเขามางานสาย
เขามาสาย แล้วผมมีมุกอยู่สองสามมุกพร้อมยิง
ผมเองก็ไม่รู้ว่าคิดได้ไง แต่ผมยิงไปเร็วๆ มุกนึง
เร็วมาก กะว่าเอาฮาเฉยๆ
ใครๆ ก็รู้ว่า ไมเคิล จอร์แดนไม่มีเซนส์เรื่องการแต่งตัว ไม่มี
กางเกงยีนส์ที่อุบาทว์ที่สุดที่ผมเคยเห็น ก็ตัวที่ไมเคิล จอร์แดนใส่นี่แหละ
กระเป๋าหลังอันโคตรใหญ่ แบบใหญ่มหึมา
เอาคอมพิวเตอร์เดลล์ใส่ลงไปในนั้นได้
ให้ตายสิไมค์ พกคอมพิวเตอร์เดลใส่กระเป๋าหลังมาด้วยเรอะ
ให้ตายสิไมค์ ขนาดโมเดมก็พกมาเหรอวะ เชี่ย
เขามาสาย ผมจัดไปมุกนึงแบบเร็วๆ
"ไมเคิลแต่งตัวเหมือนเลสเบี้ยนตั้งท้องเลยวะ" ไม่รู้เหมือนกันว่าคิดได้ไง
เขาใส่กางเกงดึงขึ้นมาสูง ปิดถึงอก
แล้วก็มีพุงหมาน้อยยื่นออกมา
ตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่ได้คุยกับเขาอีกเลย
ผมไม่ค่อยสนใจหรอก
ผมไม่สนว่าใครจะชอบผมหรือไม่ชอบ
ผมมาถึงจุดที่ ไม่ค่อยมีอะไรทำให้ผมหงุดหงิดได้แล้ว
ผมอายุ 45 แล้ว คนเรายิ่งแก่ขึ้น ยิ่งไม่ค่อยสนสี่สนแปดกับอะไร
เรื่องจริงนะ เรื่องจริง
คนเรายิ่งแก่ขึ้น ยิ่งไม่ค่อยสนสี่สนแปดกับอะไร
ถ้าไม่ใช่เรื่องครอบครัว หรือเรื่องที่จะทำให้ชีวิตก้าวหน้า
ผมจะไม่สนใจ ไม่เสียเวลาให้เลย
ผมไม่ใช่คนเดิมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทั้งผมกับเพื่อน เราเปลี่ยนจากเมื่อก่อน
ยังจำสมัยก่อนได้อยู่เลยว่าเคยเป็นยังไง
แต่ละมื้อแต่ละเดย์ คุยกันแต่เรื่องเดิมๆ
สาวๆ อยู่ไหน ผับอยู่ไหน เหล้าอยู่ไหน
เหล้าอยู่ไหน ผับอยู่ไหน สาวๆ อยู่ไหน ผับอยู่ไหน
ทุกวัน
อายุ 45 ไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว ทุกวันนี้เราคุยกันแต่เรื่องเจ็บป่วยกับเรื่องยา
นี่แหละของจริง ของจริง
พอพ้นอายุ 40 มา เจ็บแล้วเจ็บเลย ไม่รู้มันยังไงของมัน
เจ็บแล้วเจ็บเลย แถมไม่รู้อีกว่าเจ็บได้ยังไง
การพูดคุยทุกครั้งจะเริ่มด้วยการถามไถ่
เรื่องอาการบาดเจ็บ ที่เราเองก็ไม่รู้ว่ามันมายังไง
"วันนี้เจ็บต้นคอว่ะ ไม่รู้ไปทำอะไรมาถึงเจ็บ"
พอพ้น 40 มา เวลาเจ็บนั่นเจ็บนี่ ทุกคนจะใส่ใจ จะอยากช่วย
"คิดว่าเป็นเพราะอะไร" "ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร"
"มองดูป้ายบนทางด่วนนานเกินไป
แหงนหน้ามองแบบนี้ แล้วก็หันกลับมาแบบนี้"
ทุกคนอยากแนะนำวิธีรักษา ทุกคนคิดว่าตัวเองเป็นหมอ
"ต้องกินขมิ้นนะ ลองขมิ้น กับน้ำมันปลา"
"เอาน้ำมันปลามาถูต้นคอ แล้วก็กินกระเทียมหนึ่งช้อนโต๊ะ"
"กัดหัวหอม เอาเท้าซ้ายแช่น้ำร้อน"
"แช่ไว้สิบนาที" มึงคิดว่ากูเป็นแวมไพร์เหรอ
พูดอะไรของมึง
พอพ้น 40 มา เจ็บแล้วเจ็บเลย
ความแย่ของการบาดเจ็บหลังอายุ 40 คือ เราไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม 100%
ทุกครั้งที่เจ็บ เราจะเสียอะไรสักอย่างไปตลอดกาล
เราจะไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิม 100%
นี่ข้อพิสูจน์ ดูแขนข้างนี้
ยกได้สุด เห็นไหม แบบนี้ ยกได้สุด
แต่แขนข้างนี้ ยกได้แค่นี้ นี่สุดแล้ว
ผมให้หมอดู หมอบอกว่า "ก็ใช้อีกข้างไปสิ"
ผมแบบ "ไอ้สัตว์ ซ่อมให้กู"
"จะปล่อยให้มันไม่เท่ากันแบบนี้ได้ไง ซ่อมให้กู"
ผมอิจฉาพวกหนุ่มๆ โคตรๆ
หนุ่มๆ พวกนี้พอเจ็บปุ๊บ หายปั๊บ
ผมเคยไปเล่นบาสกับพวกหนุ่มๆ
มีคนนึงข้อเท้าพลิก คือพลิกลงไปแตะพื้นเลย ผมเห็นกับตา
ข้อเท้าพลิกเลย พลิกลงไปแตะพื้นสนามเลย
ผมแบบ "เชี่ย หักชัวร์ หมอนี่ข้อเท้าหักแล้ว หักแน่นอน"
รู้ไหมว่าหมอนี่ทำไง หมอนี่รักษาตัวเองตรงนั้นเลย
ก้มลง มัดเชือกรองเท้าให้แน่น แล้วกระโดดยืน
แล้วบอกว่า "โอเคแล้ว"
"มาเล่นต่อให้จบ" ผมแบบ "เล่นให้จบเรอะ"
พอพ้น 40 แล้วทำอะไรแบบนี้ไม่ได้นะ
ถ้าคุณข้อเท้าพลิก พลิกลงไปจนแตะพื้น
วันต่อมาคือใส่เฝือกเลย
ต้องใส่เฝือกเท้าเลย
"ว่าไงพรรคพวก"
"อ้าวเฮ่ย โจ"
"นึกว่าแค่ข้อเท้าพลิก" "กูก็คิดเหมือนมึง"
"แต่ปรากฏว่า มันร้าวไปหมอนรองเข่ากับเอ็นร้อยหวาย"
"แถมเริ่มปวดสะโพกร้าวลงขา หมอบอกว่าให้พักแปดเดือน"
"แปดเดือนเรอะ"
"แปดเดือน เชี่ย โจ"
"มึงไม่ได้ลงเล่นด้วยซ้ำ"
"ก็เออสิ หมอบอกว่ากูนั่งเร็วไปหน่อย"
"พวกมึงเวลาไปไหนมาไหน อย่านั่งเร็วเกินไปล่ะ"
"ช้าลงหน่อย"
"ให้ตายสิ โจ" วัยนี้บาดเจ็บโคตรง่าย
ผมว่าคนส่วนใหญ่คงไม่เข้าใจว่า เราบาดเจ็บง่ายแค่ไหน
วันก่อนผมเดินลงบันได แล้วดันลื่นตรงสามขั้นสุดท้าย
ผมไม่ได้ล้มนะ ผมเอาส้นไถล เห็นภาพไหม เวลาที่เราลื่นแบบนี้
เข้าใจที่ผมอธิบายไหม แบบ "เชี่ย" แบบนี้น่ะ
ผมกลัวขี้หด
แต่เอาจริงนะ ผมขอล้มไปเลยดีกว่า
เพราะพอล้มแล้วก็จบ
แต่ไอ้เนี่ย มันทำให้คิด…
ทำให้คิดว่าพอถึงตอนที่ล้มมันจะแย่แค่ไหน
"หัวกูน็อกกับขั้นบันไดแน่นอน"
แล้วดันไปทำคนอื่นเจ็บอีก
ข้างหน้าผมมีป้าแก่ๆ คนนึง ผมชนป้าแกตกบันไดไปอีกคน
ผมลนลานไปหมด
ได้ยินแค่…
บันไดนี่มันอันตรายนะ
ไม่รู้ทำไมต้องมีเยอะขนาดนี้
ไปที่ไหนก็มีแต่บันได
ไอ้เดินขึ้นน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่เดินลงนี่แหละปัญหา
ยิ่งอายุเยอะ มันยิ่งน่ากลัว เมื่อวันก่อนผมไปกับลูกชาย
ผมไม่เคยเห็นวิธีลงบันไดแบบนั้นมาก่อน ไอ้เด็กนี่ลงบันไดแบบกระโดดข้ามขั้น
คิดว่าตัวเองเป็นอเวนเจอร์มั้ง ข้อเข่าดีอะไรขนาดนั้นวะ
ข้อเข่าลูกผมโคตรมหัศจรรย์
ส่วนผมหันข้างลง พออายุมากขึ้น เราจะลงบันไดไม่เหมือนเดิม
ไปเลย รีบเหรอ แซงไปเลย
กูไม่ขอรีบตามพวกมึง ให้ตัวเองเป็นอะไรไปหรอก เชิญก่อนเลย
ทุกวันนี้เจ็บตัวง่ายมาก
วันก่อนผมเดินเข้าห้องอาบน้ำ อยู่ดีๆ ก็ลื่นจนขาฉีก ให้ตายเถอะ
กลัวจนขี้หด แล้วฉีกไปซะไกล
ผมไม่เคยฉีกขาได้ขนาดนี้มาก่อน ให้ตายเถอะ
เราจะไม่เห็นค่าของราวจับในห้องน้ำ
จนกระทั่งต้องใช้มันจริงๆ ไม่งั้นไม่เห็นค่า
เราไม่รู้หรอกว่าจะติดราวจับในห้องน้ำไปทำไม จนกระทั่งต้องใช้มันนั่นแหละ
ผมจะบอกให้นะ ผมลื่น หัวเกือบฟาดพื้น
จับไอ้ราวนั้นไว้ได้
ผมพูดขึ้นว่า "ขอบคุณนะ ไอ้ราวช่วยชีวิตมิตรแท้ยามยาก"
ใช่
ก็มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ นั่นคือราวช่วยชีวิตมิตรแท้ยามยาก
แล้วรู้ไหมตลกตรงไหน ตรงที่ผมคว้าพลาดราวใหญ่
ผมพยายามจะจับราวใหญ่
แต่เสือกพลาด เลยต้องจับราวเล็กแทน
ให้ตายเถอะ เมื่อก่อนไม่เคยรู้ว่าทำไมต้องมีราวสองอัน
ผมเป็นคนกลัวการล้มในห้องน้ำ
ผมว่ามีไม่กี่อย่างหรอกที่เจ็บเท่าล้มในห้องน้ำ
ล้มในห้องน้ำนะ ให้ตายเถอะ นั่นแหละที่ผมกลัว
ล้มแล้วเจ็บจนกระดิกกระเดี้ยไม่ได้
แต่ถ้าล้มใต้ฝักบัวแล้วน้ำมัน…
น้ำไหลใส่ตัวเรื่อยๆ
แล้วต้องนั่งพะงาบๆ อยู่ตรงนั้นหกชั่วโมง
หกชั่วโมงที่ผมต้อง…
แล้วคนก็มาเจอผมสภาพนั้น
กับหำน้อยๆ เพราะแช่น้ำอยู่นานหกชั่วโมงๆ
ให้ตายเถอะ คุณคิดภาพออกไหม
คุณกำลังจะตาย
แล้วเสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือใครสักคนพูดว่า "อี๋ ดูหำนายคนนี้สิ อี๋"
ให้ตายเถอะ
ยิงกูเหอะ
"ทำไมหำเป็นแบบนั้นล่ะ อี๋"
มีผ้าเช็ดตัวคาอยู่ที่ตูด เพราะผมเช็ดตรงนั้นเป็นที่สุดท้าย
แล้วมีขี้ติดอยู่บนผ้านิดนึง
"อี๋ มีขี้ติดบนผ้าด้วย"
"ไอ้หำเล็กขี้ติดตูด ไม่อยากโดนตัวอะ"
กูจะตายอยู่เนี่ย
รู้ไหมว่าทำไมผมถึงคิดอะไรแบบนี้ เพราะอาการบาดเจ็บครั้งล่าสุดเลย
อาการบาดเจ็บครั้งล่าสุดเล่นผมซะหมดสภาพ
พูดง่ายๆ คือหำผมหัก ไม่มีคำอธิบายที่ดีกว่านี้แล้วจริงๆ
ผมแค่พูดตามตรง โชว์นี้มีแต่ความโปร่งใสล้วนๆ
ผมเจ็บตัวตอนวิ่งแข่ง
ไม่ใช่แข่งในสนามนะ
ไม่ใช่แบบที่วิ่งเข้าเส้นชัย แล้วรับรางวัลในตอนท้าย ไม่ใช่เลย
ขี้เมาสองคนวิ่งแข่งกันกลางถนนตอนตีสอง
ผมวิ่งแข่งกับอดีตนักอเมริกันฟุตบอล แบบไม่มีเหตุผล
ไม่ได้นัดหมายกันไว้ก่อน
ตอนนั้นเราไปงานเลี้ยง ได้ยินหมอนี่พูดอยู่ที่บาร์
เขาพูดเรื่องอเมริกันฟุตบอล "โห คิดถึงการแข่งอเมริกันฟุตบอลมาก"
"ไม่มีอเมริกันฟุตบอลแล้วชีวิตไม่เหมือนเดิมเลย ยอมทำทุกอย่างให้ได้ลงสนามอีกครั้ง"
"พอวางมือแล้วเหมือนชีวิตมันขาดอะไรไป คิดถึงการแข่งมาก"
ไม่รู้อะไรดลใจ ผมพูด
"ไอ้สัตว์ ถ้าวิ่งแข่งกัน มึงไม่เห็นฝุ่นกูแน่"
เขาก็ "อะไรนะ เควิน เอาจริงดิ อยากวิ่งแข่งเหรอ"
ผมตอบ "เออ ไอ้สัตว์ กูอยากแข่ง จัดมา"
เขาบอกว่า "ถ้าอยากแข่ง งั้นมาแข่งกัน"
ผมมองข้ามสัญญาณเตือนหลายอย่าง
ที่บอกว่า "เควิน อย่าไปแข่งกับเขาเลย"
สัญญาณแรกที่ผมมองข้ามคือ วิธีที่เขายืดกล้ามเนื้อ
เทียบกับวิธีที่ผมยืด
เขายืดกล้ามเนื้อหลายท่าเลย มีทั้งยืดกล้ามเนื้อสะโพกส่วนลึกแบบนี้
มีท่ายืดขาหนีบแบบนี้ แล้วก็ยืดเข่า
ผมเรียกว่าท่าตักไอติม ไม่รู้ว่ามันเรียกท่าอะไร
มีท่าเตะก้น หมอนี่ยืดกล้ามเนื้ออยู่ห้านาทีได้
ส่วนผมเดินออกไปหาเขา เตะขาสองที "มาดิ"
"จัดมา"
พอพ้น 40 ไปแล้ว สิ่งที่ห่วยแตกที่สุดในชีวิตคุณคือเพื่อนวัยเดียวกัน
เพื่อนที่อายุ 40 ขึ้นไปมันแย่ตรงที่
ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจทำอะไรโง่ขนาดไหน
พวกมันก็จะคอยเชียร์แล้วลุยไปกับคุณ
ตอนที่ผมเตะขาสองที ผมแบบ… แล้วเพื่อนก็ "เอาเว้ย"
"เอามันเลย เคฟ"
ผมกะแซงเขาเต็มที่
ผมบอกเขาตั้งแต่เริ่มเลยว่า
"นายเป็นนักกีฬาอาชีพ ฉันรู้ว่านายมีเทคนิค"
"นายมีเทคนิค นายอาจคิดว่าตัวเองได้เปรียบ แต่เปล่า"
"เพราะฉันมีพรสวรรค์ กับความสามารถตั้งแต่เกิดในการวิ่ง
ฉันตามนายทันแน่"
ผมมีเคล็ดลับเวลาวิ่งอยู่
เคล็ดลับของผมคือหนีบนิ้วให้ชิดกันแบบนี้
แล้วผมจะ… รอเดี๋ยวนะ
เคล็ดลับของผมคือหนีบนิ้วให้ชิดกันแบบนี้
แล้วสับลมแบบนี้
สับลมให้เหมือนสับเค้ก วิ่งไปก็สับไป
ทุกครั้งที่ผมวิ่ง ทุกคนจะได้กินเค้ก
คนอื่นกางนิ้ววิ่งแบบนี้ มันต้านลม
ดูนะ ต้านลมเต็มๆ
ไม่ใช่ผม ดูนะ
เราให้เด็กคนนึงไปยืนที่สุดบล็อก ให้เขากางแขนแบบนี้
พอเด็กคนนั้นเอาแขนลง แปลว่าออกตัวได้
เราอยู่ที่เส้นปล่อยตัว เขามีเทคนิค ผมรู้ว่าเขามีเทคนิค
เขาเอามือข้างนึงลงแบบนี้ อีกข้างทำแบบนี้ เงยหน้าแบบนี้
ส่วนของผม ผมเรียกมันว่าท่าออกตัวบ้านๆ
ก็คือเราไม่… แค่พยายามออกตัวให้ไวกว่าก็พอ
แค่นั้นเลย
ให้ตายเหอะ ไอ้เด็กคนนั้นไปอยู่ที่สุดบล็อกแล้ว
"เตรียมตัว ระวัง…" เขาเอาแขนลง ออกตัวได้
หมอนั่นออกตัวก่อนผม
ทีนี้ เวลาวิ่ง ผมจะเริ่มจากก้มหน้าไว้
เริ่มจากก้มหน้าไว้ แล้วค่อยเงยหน้าขึ้น
ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้น ถ้าไม่อยู่ขนาบข้างกับคู่แข่ง
ผมก็จะแซงอยู่นิดหน่อย
ไม่เคยมีครั้งไหนที่แข่งแล้วไม่ขนาบข้าง
หรือแซงอยู่ข้างหน้า
และนี่เป็นครั้งแรกที่พอผมเงยหน้าขึ้น ผมเห็นท้ายทอยเขา ให้ตายเหอะ
กูอยากจะบ้า ให้ตายเหอะ
มันไม่ใช่แล้ว ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ
ผมจะแพ้ได้ไง ไม่มีทาง มีบางอย่างผิดปกติ
ผมมองไปที่มือ นิ้วมันอ้าอยู่นิดนึง ผมไม่ได้หนีบไว้สนิท
ต้องหนีบให้ชิดกัน
ยิ่งอายุมากขึ้น เวลาวิ่งเรายิ่งเสียงดัง
เพื่อนผมพากันตะโกนเชียร์จากข้างถนน "สู้เขาเคฟ สู้โว้ย"
"ยกเข่าหน่อย เคฟ ใกล้แล้ว ขอเต็มๆ ตีน ใกล้แล้ว"
"พยายามอยู่โว้ย"
ผมไล่หมอนั่นไม่ทัน การแข่งเหลือแปดก้าวสุดท้าย ผมพูดกับตัวเองว่า
"สู้เว้ยเคฟ ยกเข่าสูงๆ เชี่ยเอ๊ย พลิกเกมให้ได้เคฟ สู้"
สองก้าวสุดท้าย ผมรู้สึกเลย แบบนั้นเลย
รู้สึกได้เลย
รู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง
รู้สึกเหมือนหำผมหลุดออกจากตัว แล้วกระเด็นไปตกในพุ่มไม้
รู้สึกเหมือนหำหลุดออกจากตัว กระเด็นไปตกในพุ่มไม้
ผมหยุดวิ่งทันที
ผมทำหน้าแบบนั้นน่ะ แบบที่คนทำตอนบาดเจ็บ
แล้วสบตาใครสักคน
เทรนเนอร์ผมรู้ทันที "เคฟ โอเคไหม"
"ไม่โอเค ตายหยังเขียด"
ถ้าอยากรู้ว่าใครเจ็บขนาดไหน ให้ดูว่าเจ็บแล้วถามหาใคร
เพื่อนผมยืนหน้าสลอนอยู่ตรงนั้นครบทุกคน
ผมบอกว่า "ตามเมียกูมาที ตอนนี้เลย ใครก็ได้ไปตามเมียกูมาที"
ถ้าถามหาเมีย แปลว่าอยากจัดการธุระให้เรียบร้อย
อยากเซ็นเอกสารไว้ กองมรดก พินัยกรรม มีอะไรต้องเซ็นก็เซ็น
หำผมกระเด็นไปนู่นแล้ว ไม่อยากมีชีวิตต่อแล้ว
ไม่มีหำ ผมอยู่ไม่ได้หรอก หำผมกระเด็นไปนู่นแล้ว
เพื่อนผมไปตามเมียผมมา เมียผมมาแบบโกรธจัด ท่าทางหงุดหงิด
เอียงคอซ้ายขวา
ทันทีที่เห็นผม เธอพูดว่า "เล่นงี่เง่าอะไรอีกไม่ทราบ"
"วานอะไรหน่อย ไปที่พุ่มไม้ตรงนั้น แล้วดูให้หน่อยว่าเห็นหำฉันไหม"
"อะไรนะ"
"ไปหาหำฉันในพุ่มไม้ตรงนั้นให้หน่อย"
"หำคุณจะไปอยู่ในพุ่มไม้นั่นได้ไง" "หำฉันอยู่ในพุ่มไม้นั่นจริงๆ"
ผมตัวเตี้ย เมียผมเข้ามาจับตัว
"มานี่ นี่ไงหำคุณอยู่นี่ ฉันยังจับโดนหำคุณอยู่เลย"
"เป็นไปไม่ได้ นั่นมันไข่ ที่เธอจับโดนมันไข่"
"หำฉันอยู่ในพุ่มไม้โน่น ไม่ต้องมาเถียงฉันว่าหำฉันอยู่ไหน"
"ฉันจะโทรหาหมอเดี๋ยวนี้แหละ" ผมโทรหาหมอ "หมอ แย่แล้ว"
"ผมเดินไม่ได้ หมอ ความเป็นไปได้คือหำผมกระเด็นไปอยู่ในพุ่มไม้"
"ผมถ่ายรูปพุ่มไม้นั้นไว้แล้ว เผื่อต้องมาหา
เมียผมไม่ยอมไปหาให้"
"ผมจะไปโรงพยาบาลนะหมอ แต่จะเข้าทางข้างหลัง"
"ไม่อยากให้ใครเห็นผมสภาพนี้ ขอเปลด้วยนะ ผมเดินไม่ได้"
หมอบอกว่า "เควิน หมออยู่นี่" นี่เรื่องจริงนะพวกคุณ
เพื่อนอุ้มผมไปนั่งเบาะข้างคนขับ
ขับพาไปโรงพยาบาล ฝันร้ายที่สุดในชีวิต
เหมือนหลุดเข้าไปใน ซีรีส์โรงพยาบาลที่ไม่สนุกสักเรื่อง
เจ้าหน้าที่โผล่มา แบกผมขึ้นเตียง รีบเข็นผมเข้าโรงพยาบาล
ตัดกางเกงผมจากปลายขาขึ้นมา
พูดศัพท์การแพทย์ที่ฟังแล้วไม่เข้าใจ
"ขอทีซีอีสามอัน กับเอสยูวีแปดอัน"
ไม่รู้ว่าพูดอะไรกัน
มีคนตะโกนว่า "ต้องพาเขาไปทำเอ็มอาร์ไอ จะได้เห็นว่าเป็นอะไร"
ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรกับเครื่องเอ็มอาร์ไอ แต่ผมไม่ชอบมัน
แต่ผมไม่เคยพูดตรงๆ สักครั้ง โกหกตลอด
เขาจะให้ผมเข้าเครื่องเอ็มอาร์ไอ หมอออกมาถามว่า "เคฟ พร้อมไหม"
"พร้อมแล้วหมอ จัดมาเลย"
เขาปิดประตู ผมเริ่มได้ยินเสียงปี๊บ
สติแตก
ผมพูด… ผมเอามือทาบกระจก พูดว่า "พวกมันจะขโมยดีเอ็นเอฉัน"
สติแตกไปเลย
จนพวกเขาต้องทำให้ผมสลบ
พวกเขาทำให้ผมสลบ แล้วผมก็ฟื้น แล้วหมอก็พูดกับผมแบบตรงไปตรงมา
"เควิน เป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละ เจ็บครั้งนี้สาหัสเอาการ"
"กล้ามเนื้อหุบฉีกทั้งสองข้าง"
ไอ้เหี้ย
ฉีกทั้งสองข้างเลยเหรอ
น้ำตามาเลย น้ำตาไหลเลย
ผมร้องไห้เลย สติไม่อยู่กับตัว
ผมร้องไห้เพราะไม่รู้ว่าหมอหมายถึงอะไร
ไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เคยเลย ผมเลยเดาไปในทางที่แย่ที่สุดไว้ก่อน
"หมอจะบอกอะไรกันแน่ ผมไม่มีรังไข่เหรอ"
"มึงเอารังไข่กูไปเหรอ ไอ้หมอชั่ว"
"มึงเอารังไข่กูไปเหรอ"
วันนั้นเศร้ามาก
วันนั้นผมได้รถเข็นมาใช้
ผมต้องนั่งรถเข็นอยู่หกสัปดาห์
เขาให้ผมใช้รถเข็นของโรงพยาบาล ซึ่งเป็นรถเข็นที่ห่วยแตกที่สุดเท่าที่จะหาซื้อได้
แบบที่ต้องพับน่ะ ใช้เสร็จแล้วต้องพับ
คุณต้องแข็งแรงมากนะถึงจะพับได้ คือคุณต้อง…
ทางเดียวที่จะพับได้คือต้องชกที่เบาะนั่ง
เบรกก็อยู่หลังล้อ จะหยุดทีต้องเหยียบเบรกสุดแรง
พอได้นั่งรถเข็นแล้ว ผมเคารพผู้ใช้รถเข็นมากขึ้นโขเลย
ผมพูดว่า "มากขึ้น" เพราะเดิมทีผมก็เคารพผู้ใช้รถเข็นอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้เคารพมากขึ้น
แล้วรู้อะไรไหม ที่จริงปัจจัยมันอยู่ที่คนเข็น
ถ้าคนเข็นห่วยแตก ชีวิตบนรถเข็นก็ห่วยแตก
ต้องเลือกคนเข็นดีๆ คนเข็นผมห่วยแตกมาก ห่วยเลย
คนเข็นคนแรกของผม ห่วยแตก
คนเข็นคนแรกของผมคือเมียผม ไม่น่าเลือกอีนี่เลย อยากบอก
เราว่ากันตามจริง ผมเป็นคนพูดตรงๆ
วันแรกที่ต้องนั่งรถเข็น ผมกลับบ้าน เมียเข็นผมไปที่หน้าต่าง
ล็อกเบรกหลังไว้ บอกว่า "เดี๋ยวมา"
เมียปล่อยให้ผมนั่งอยู่ตรงหน้าต่างแบบนั้น เจ็ดชั่วโมง
ผมไม่รู้ว่าคุณเคยมองออกไปนอกหน้าต่าง นานเจ็ดชั่วโมงไหม
แต่วันนั้นผมเห็นทุกอย่างเลย
อย่างกับซีรีส์ "มิเซอรี่" ฉบับคนดำ ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร
จะขี้จะเยี่ยวก็ตรงนั้นแหละ ไม่มีใครเปลี่ยผ้าอ้อมให้ มันอะไรกันวะเนี่ย
ชีวิตที่ต้องนั่งรถเข็นมันลำบากนะ ผมไม่อยากให้เมียเป็นคนเข็นแล้ว
ผมบอกว่า "อยากให้ลูกมาเข็น"
"ฉันอยากให้ลูกมาเข็น ลูกน่าจะเป็นคนเข็นที่ดีกว่า"
ลูกผมไม่ได้ดีกว่าเมียผมเลย ติดเล่นเกิน
ลูกผมจะผลักรถเข็นออกไปข้างหน้าไกลๆ
แล้วก็จะวิ่งตาม กระโดดขึ้นหลังรถ พาผมยกล้อ
ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการที่มีใครมาเข็นรถเรา
แล้วปล่อยให้รถไหล แล้วเรามองไปเห็นถนน "เฮ่ย เฮ่ย เฮ่ย!"
วันนั้นแหละที่ผมได้รู้ว่าผู้ใช้รถเข็นใส่ถุงมือทำไม
ทีแรกนึกว่าหยิ่ง ไม่อยากสัมผัสสิ่งของร่วมกับคนอื่น
แต่วันที่เห็นถนนตรงหน้า ผมลนลาน
พยายามจะหยุดรถเข็นด้วยมือเปล่า
ฝ่ามือโดนเสียดสีจนเป็นรู แล้วตอนที่เกิดเหตุการณ์นั้น
ที่ฝั่งตรงข้ามมีผู้ใช้รถเข็นอีกคน เขามองมาที่ผม
บอกว่า "หาถุงมือใส่หน่อยก็ดีนะ"
ผมกลับบ้านไปบอกเมียว่า "ฉันต้องใช้ถุงมือ"
"ดูสภาพฝ่ามือฉันสิ เป็นรูเลยเนี่ย ฉันต้องใช้ถุงมือ"
เมียบอกว่า "ไม่มีแบบมีนิ้ว มีแต่ถุงมือหน้าหนาว เอาไปใช้สิ"
ผมเอาถุงมือหน้าหนาวมาใช้ แล้วคืนนั้นเราก็ออกไปข้างนอก
ผมเห็นชายคนที่บอกให้ผมหาถุงมือมาใส่
ผมพยายามจะขอบคุณเขา "ขอบคุณนะที่บอกฉัน"
"บอกให้ฉันป้องกันฝ่ามือเอาไว้
ที่เราคอยดูแลกันแบบนี้ มีความหมายกับฉันมากนะ"
ปรากฏว่าการทำมือแบบนี้ เป็นการไม่ให้เกียรติในกลุ่มผู้ใช้รถเข็น
มันมีความหมายอยู่ เขาเลือดขึ้นหน้าเลย
เขาบอกว่า "จะเอานิ้วยัดตูดใครวะ" ผมก็ "พูดบ้าอะไรของนายวะ"
"ใครเขาจะอยากเอานิ้วยัดตูดนาย"
"แค่จะบอกว่าขอบคุณที่เป็นห่วง แค่จะบอกว่าขอบคุณ"
เขาก็ "คิดว่าเล่นเกมอยู่รึไงวะ" แล้วเขาก็พุ่งใส่ผม
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมสู้บนรถเข็น ไม่เคยนั่งรถเข็นสู้กับใครมาก่อน
ไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะลูกเสือกล็อกเบรกหลังไว้
ผมเลยเตรียมรับแรงกระแทก ผมแบบ… เรามองตากัน
เขาเล่นซะผมตกรถเข็น ให้ตายเถอะ
ผมลุกขึ้นยืน เดือดจัด "มึงจะพุ่งมาชนกูทำซากอะไรวะ"
คนพากันหยุดดู มีคนตะโกนว่า "หมอนี่แกล้งเดี้ยง มันขยับขาได้"
ผมก็ "ไม่ได้แกล้งโว้ย"
"กูโดนฝืนใจพามา รังไข่ก็ไม่มี พวกมันเอารังไข่กูไป"
"มึงไม่เข้าใจความรู้สึกของคนไม่มีรังไข่หรอก"
"กูไม่มีรังไข่แล้ว"
พวกคุณขำ แต่นี่ชีวิตจริงผมนะ คือแบบ…
หกสัปดาห์ครึ่งผ่านไป ผมเริ่มกลับมาเดินได้
"เดิน"
ถ้าจะพูดกันตรงๆ ถ้าคืนนี้เราจะเปิดอกคุยกัน ผมมีความคิดนึง
ตอนที่เดินๆ อยู่ ผมได้รู้ตัวว่าตลอดหกสัปดาห์ที่ผ่านมา
หำผมไม่แข็งเลยสักครั้ง นี่เรื่องจริงแท้แน่นอน "พระเจ้าช่วย"
"ถ้าชีวิตที่เหลือเป็นแบบนี้ล่ะ พระเจ้าช่วย"
"ถ้านี่คือความปกติแบบใหม่ของฉันล่ะ"
"ถ้าเมียอยากเอาแต่เอาไม่ได้ เพราะหำไม่แข็งล่ะ พระเจ้าช่วย"
ประเด็นคืองี้ ปกติผมไม่วิตกกังวลกับอะไร แต่พอได้วิตกแล้วก็วิตกเลย
ตอนนั้นผมว่าผมวิตก แล้วผมก็เริ่มสติแตกนิดๆ
ผมสติแตกเลย
ผมออกจากบ้าน ไปซื้อยาจู๋แข็ง
นี่เรื่องจริง ผมไม่อายที่จะยอมรับว่าผมใช้ยาจู๋แข็ง
ผมว่าผู้ชายทุกคน ควรลองกินยาจู๋แข็งสักครั้งในชีวิต
แล้วก็ลองเสิร์ฟเมียด้วยจู๋ชูกำลังดู ผมคิดแบบนั้นจริงๆ
แต่อย่าให้เมียรู้จะดีกว่า เวลาที่ใช้ยาจู๋แข็ง อย่าบอกเมีย
เมียผมไม่รู้นะว่าผมใช้ยาจู๋แข็ง
จะได้รู้ตอนดูโชว์เซตนี้แหละ แต่ตอนนี้ยังไม่รู้
เราต้องเข้าใจกฎกติกา และบริบทของยาจู๋แข็งก่อน
ถ้าร่างกายถูกกับยา เม็ดเดียวให้ผลนานสามวัน
กฎข้อที่หนึ่งคืออย่าไปหลงกับโฆษณาชวนเชื่อ
คุณต้องเข้าใจข้อนี้ อย่าไปหลงกับโฆษณาชวนเชื่อ นั่นไม่ใช่ตัวคุณ
นั่นเป็นผลจากยา เข้าใจนะ
นั่นไม่ใช่ตัวคุณ
นั่นคือฤทธิ์ยา
อย่าคิดว่าจู๋ของคุณเป็นของคุณ หลังจากที่กินยาจู๋แข็ง
มันคือจู๋คนละอันกัน อย่าทำให้ตัวเองเสียความรู้สึก
เดี๋ยวโดนเมียปั่นจนเสียความมั่นใจ คุณต้องจัดตารางวันให้ถูก
วันแรกของการใช้ยาจู๋แข็ง คือการกำหนดทิศทาง วางรากฐาน
คุณรู้ว่าร่างกายอยู่ใต้ฤทธิ์ยา เมียคุณไม่รู้
คุณต้องปากเก่งไว้ก่อน
"เดินกระแทกเท้าเสียงดังเข้าไป
เดี๋ยวได้เจอของจริง"
"เธออาจจะลืมไปแล้วว่าฉันเป็นใคร และทำอะไรได้บ้าง"
"เดี๋ยวพ่อจัดท่ากวางเหลียวหลัง"
"อย่าเล่นกับระบบ ถ้าไม่อยากโดนจัดหนักแบบเมื่อก่อน"
"เออๆ เควิน เอาเหอะ ปากเก่งตลอดนั่นแหละ"
"เอาเหอะ ดีแต่ปากนั่นแหละ"
หลังจากวันแรก คุณต้องทำตามที่พูดไว้เป๊ะๆ
เสิร์ฟจู๋ชูกำลัง เอาให้เด็ดดวงที่สุด
วันที่สองเราต้องเก็บแต้มต่อเนื่อง "บอกแล้วใช่ไหมว่าจะเจออะไร"
"บอกแล้วใช่ไหมว่าจะเจออะไร ฉันอยากทำอะไรก็ทำได้"
"นี่สวิตช์ไฟดีๆ นะ อยากเปิดปิดเมื่อไหร่ก็ได้"
"แต่ที่เธอไม่โดนเสิร์ฟบ่อยๆ
เพราะเธอทำตัวไม่ดีไง เข้าใจยัง"
"ถ้าอยากโดนเสิร์ฟบ่อยกว่านี้ ก็ทำตัวดีๆ"
"ฉันจะทำตัวดีๆ"
"บอกมาเลยว่าอยากให้ทำตัวยังไง ฉันจะทำ"
"หุบปากก่อนเลยเป็นอย่างแรก"
ตอนที่ยาจู๋แข็งออกฤทธิ์ คุณไม่ใช่คนเดิม
คุณเป็นคนละคนกับตอนที่ไม่มีฤทธิ์ยา
แค่พูดข่มก็ไม่เหมือนแล้ว
คุณจะพูดสิ่งที่ไม่รู้ว่าตัวเองสามารถพูดได้
"ฉันชื่ออะไร" "เควิน"
"ไม่ใช่ ชื่อเต็มของฉันคืออะไร ตามใบสูติบัตรเลย"
"เควิน ดาร์เนลล์ ฮาร์ท"
"เออ"
หมายเลขประกันสังคมของฉันคืออะไร
"หา ใครจะไปรู้"
"หมายเลขประกันสังคมของฉันคืออะไร พูดออกมา ไม่งั้นเอาจู๋ออก"
"ไม่นะ อย่าเอาออก"
"พระเจ้าช่วย"
"1743222"
"เออ"
"ใครชอบจู๋อันนี้ยกมือขึ้น"
"ฉันชอบจู๋อันนี้"
หลังจากนั้นคุณอย่าเอาจู๋จริงไปสู้เชียว
เดี๋ยวตัวเองจะเสียความรู้สึก
เธอจะซัดหมัดตรงตั้งแต่เริ่มเลย
ทันทีที่คุณเสียบเลย
"มันแข็งไหมน่ะ รู้สึกว่าไม่แข็งเหมือนเมื่อวานเลย"
"อีนี่หนิ เมื่อกี้ว่าไงนะ"
"รู้สึกว่ามันไม่เหมือนเมื่อวาน"
"รู้สึกว่าเลือดไปเลี้ยงไม่เยอะแบบเมื่อวาน"
"ไหนบอกว่าถ้าทำตัวดี จะเสิร์ฟจู๋อันนั้นให้ไง
นี่ฉันก็ทำตัวดีมาตลอดนะ"
"เอางี้ เดี๋ยวช่วยเรียกเลือดไปเลี้ยงตรงนั้นให้"
"เควิน ดาร์เนลล์ ฮาร์ท"
"เลิกเรียกชื่อเต็มกูได้แล้ว จะเรียกชื่อเต็มกูหาพระแสงอะไร"
"17432221"
"ไม่ต้องพูดเลขประกันสังคมกู"
"มึงติดเครื่องดักฟังเรอะ มึงทำงานให้ใคร"
"อยากได้จู๋อันนั้น"
"เอามือลง"
ทุกอย่างให้ผลกลับกันหมด หำหดเลยทีนี้ พระเจ้าช่วย
หดตอนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม กับผู้หญิงที่รัก ให้ตายสิ
มันแย่นะ แย่สุดๆ เลยด้วย
เข้าขั้นหายนะระดับสิบ เทียบได้กับศูนย์กลางของการระเบิด
คุณต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกู้สถานการณ์
ต้องเสิร์ฟท่าบีบให้ปรี๊ด
คุณรู้จักท่าบีบให้ปรี๊ดไหม
ท่าบีบให้ปรี๊ดคือไม้ตายสุดท้าย
เป็นไม้ตายสุดท้ายสำหรับใช้กู้สถานการณ์
ก็คือคุณต้องบีบที่โคนให้เต็มแรง
ให้ข้างบนมันมีเลือดไปเลี้ยงพอ
คุณเหมือนแปลงร่างเป็นทรานส์ฟอร์เมอร์เลย
หวังให้ได้ปฏิกิริยานิดนึง
"อะไรยังไงเนี่ย" "หุบปาก"
"เสียสมาธิหมด"
ผู้ชายทุกคนรู้ว่าผมพูดถึงอะไร แค่ไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร
มันคือท่าบีบให้ปรี๊ด ด้วยความยินดี
คืนนี้พวกผู้หญิงจะกลับบ้านไปแล้ว "นี่บีบให้ปรี๊ดอยู่เหรอ"
รู้สึกเหมือนบีบให้ปรี๊ดนะ
รู้ไหมว่าปัญหาของผมอยู่ที่ตรงไหน อยู่ที่พ่อค้ายาจู๋แข็งนั่นแหละ
ปัญหาคือที่ที่ผมไปซื้อยาจู๋แข็ง ผมไม่ได้ไปพบแพทย์
ผมไม่อยากซื้อยาจู๋แข็งด้วยใบสั่งยา
ผมว่ามันดูโหดเกินไป
ไปขอใบสั่งยาจู๋แข็งงี้ คุณพระคุณเจ้า
แล้วถ้าวันนึงหมอยกเลิกใบสั่งยาล่ะ
แบบนั้นเราไปต่อไม่ได้เลยนะ
ไม่มีใบสั่งยาแล้ว หมอยกเลิกไปแล้ว
น่าอายนะนั่น
บทสนทนาจะเป็นยังไงวะ "ผมเข้าใจ ผมเข้าใจครับหมอ"
"ผมไม่ได้เอากับเมียแบบนั้นแล้วล่ะ สาบานได้ พอแค่นี้"
"นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว อย่าให้ผมมีชีวิตแบบนั้นต่อไปเลย"
ผมนึกภาพตัวเองในสถานการณ์นั้นไม่ออก
ผมเลยซื้อยาจู๋แข็งที่ร้านในปั๊มน้ำมัน
เรื่องจริง ผมไม่ได้ตั้งใจหรอก เป็นการซื้อแบบฉุกละหุก
ผมกะจะไปเติมน้ำมัน แล้วก็ซื้อมันฝรั่งทอดในร้าน
แล้วร้านวางยาจู๋แข็งไว้ข้างมันฝรั่งทอด ผมก็ "เอาวะ" ผมหยิบมาเลย
ซดเครื่องดื่มชูกำลังตามลงไป รู้สึกว่ามันมาเลย
ปัญหาคือไอ้พนักงานร้านนั่นแหละ
ผมมีอะไรอยากถามพนักงานร้านเยอะแยะไปหมด
ผมเล่าไปแล้วว่าผมวิตกกังวล
ผมเลยถามพนักงานร้านอย่างกับถามหมอ มีเรื่องที่อยากรู้เต็มไปหมด
ผมบอกว่า "โทษที ช่วยบอกความแตกต่าง
ระหว่างไรโนเอ็กซ์แอล กับซิลเวอร์แบ็ก 45 โปรได้ไหม"
"ต่างกันตรงไหน"
"อ๋อ โอเค คุณชอบไรโนเหรอ โอเค"
"ผมแพ้อาหารทะเล มีอะไรต้องกังวลไหม"
"เหรอ ไม่เป็นไรใช่ไหม โอเค"
"ลูกค้าคุณเขาว่าไงบ้าง"
"มีลูกค้าขาประจำไหม มีคนที่กลับมาซื้อซ้ำไหม"
"ลูกค้าบอกว่าชอบ แล้วมาซื้ออีกงี้ไหม"
เขาตอบผมตรงๆ เลย
เขาบอกว่า "มีคนนึงมากว้านซื้อยาจู๋แข็งเราไปหมดร้าน"
"เอาใส่กระเป๋าหลังกลับไป"
ผมเลยบอกว่า "มีคนเดียวเท่านั้น ที่กระเป๋าหลังใหญ่พอจะใส่ยาได้เยอะขนาดนั้น"
ไมเคิล จอร์แดน ไอ้เวร
ไมเคิล จอร์แดนสำนักยาจู๋แข็ง ไอ้เหี้ยนี่
ถ้าไมค์ได้ดูโชว์เซตนี้ เขาเอาผมตายแน่ อยากเห็นเร็วๆ ว่ะ เขาฆ่าผมแน่
พวกคุณจะได้อ่านข่าวผมกับไมค์ต่อยกัน
ผมจะเล็งต่อยไปที่กระเป๋าหลังมัน "นี่แน่ะมึง ไอ้ไมค์"
"นี่แน่ะมึง กูรู้นะว่ามึงเก็บคอมฯ ไว้ไหน"
ผมกลัวมากนะว่าจะติดการใช้ยา
กลัวจริงจังเลยด้วย
สาเหตุก็เพราะผมเป็นคนผิวสีอายุ 45
อายุเท่านี้เราต้องใส่ใจสุขภาพ ดูแลตัวเอง
ดูแลตัวเองตอนที่ยังเลือกได้
อย่ารอจนถึงวันที่ไม่มีทางเลือก จำคำนี้ไว้
ดูแลตัวเองในตอนที่ยังเลือกได้
สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี คือเรื่องจริงจังนะ ไม่เล่น
สาเหตุที่ผมจริงจังกับการดูแลตัวเองนักหนา
เพราะครอบครัวผมเป็นสารพัดโรค
สารพัดอย่าง ครอบครัวผมขี้โรคสุด
ไล่มาสิ เป็นทุกโรค
เบาหวาน มะเร็ง ความดัน ความดันเลือดสูง เกาต์
เส้นเลือดในสมองแตกซ้ายขวา ไล่มาเลย ที่บ้านผมสู้กับมันทุกโรค
ผมไม่อยากเป็นแบบนั้น ผมเลยพยายามกันไว้ก่อน
พยายามเปลี่ยนตัวเองตอนนี้ จะได้ไม่ต้องไปเปลี่ยนทีหลัง
นั่นคือความตั้งใจของผม นั่นแหละเป้าหมาย
ผมจะ…
ผมจะบอกเพื่อนว่า… คือโลกนี้ไม่มีใครโง่เท่าเพื่อนผมแล้ว
ถ้าเป็นเรื่องความเข้าใจด้านสุขภาพ
เพื่อนผมไม่จริงจังเรื่องสุขภาพเลย
โง่สุดก็น่าจะไอ้สแปงก์ ถ้าเป็นเรื่องสุขภาพและการดูแลตัวเองนะ
เมื่อสักเดือนก่อน เราไปกินข้าวเย็นกัน ไอ้สแปงก์ซดไวน์ไปแก้วนึง
พอกินหมดแล้วมันบอกว่า "กินไวน์ทีไร เวียนหัวทุกที"
"ตาก็พร่ามัว มือก็ไม่มีความรู้สึก"
"รู้สึกว่าหน้าซีกซ้ายมันย้อยๆ"
"แขนก็ชา ขาก็ไม่มีความรู้สึก"
"ที่เท้ารู้สึกเหมือนมีหนามแหลมๆ แทง"
ผมบอก "ไอ้เหี้ย มึงเป็นสโตรก นั่นมันอาการของสโตรก"
เขาบอก "ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับบ้านไปเอนหลังแล้วกินจินเจอร์แอล"
ผมก็ "หา"
"เดี๋ยวไปเอนหลังแล้วกินจินเจอร์แอล"
ผมอยากเห็นหน้าว่าไอ้คนไหน
ที่ทำให้คนดำเชื่อว่าจินเจอร์แอลเป็นยา
อยากเห็นหน้าสักที จะได้ต่อยเข้าคอแม่ง
มันไม่ใช่ยาโว้ย
มันคือน้ำอัดลม น้ำอัดลม
อยากรู้ไหมว่าในจินเจอร์แอลไม่ได้ใส่อะไร ไม่ได้ใส่ขิง
เริ่มจากตรงนั้นก่อนไหม ขิงน่ะ
บางคนมีจินเจอร์แอลขวดเล็กๆ ติดตู้ยาไว้เลยนะ
ไอ้พวกควาย นั่นมันน้ำอัดลม
เพื่อนผมเชื่อในจินเจอร์แอลมาก
เชื่อมาก ไอ้แฮร์รี่เพื่อนผม มันเข่าเดี้ยงมาเกินสิบปีแล้ว
ผมรู้ว่าหมอนรองเข่ามันมีปัญหา ผมรู้
ผมถามแฮร์รี่ว่า "มึงเป็นไร" มันตอบ "นอนผิดท่า ต้องยืดเส้นยืดสายหน่อย"
ไอ้สแปงก์พูดว่า "มึงต้องกินจินเจอร์แอล"
ไอ้แฮร์รี่ก็ "จริงดิ" นี่เรื่องจริงนะ ไอ้แฮร์รี่ถาม "จริงดิ"
มันตอบว่า "เชื่อกู กินจินเจอร์แอล"
แฮร์รี่สั่งจินเจอร์แอลมา ยกซด ลุกขึ้นยืนแล้ว "ไอ้เชี่ย ได้ว่ะ"
"ได้ว่ะ รู้สึกเลย"
มึงตอแหล
รู้สึกว่าฟองเข้าไปอยู่ในเข่ามึงรึไง มึงไม่รู้สึกเหี้ยไรทั้งนั้นแหละ
สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี วนอยู่กับเรื่อง "สิ่งที่คุณกินได้กับกินไม่ได้"
นี่คือการต่อสู้ที่มีคนแพ้ทุกวัน บางคนเข้าใจ บางคนไม่เข้าใจ
ของที่กินได้กับไม่ได้
คนแก่ไม่สนหรอก คนแก่ไม่สนอะไรทั้งนั้น
เคยพยายามห้ามคนแก่ไหม "ปู่ ปู่กินเค็มไม่ได้นะ"
"ไอ้บ้านี่ กูรู้เว้ย"
"คิดว่ากูสนคำพูดมึงหรือคำพูดหมอไหมล่ะ"
คนแก่ไม่สนอะไรทั้งนั้น
ผมรู้อยู่แล้วว่าอะไรกินได้ อะไรกินไม่ได้
ผมชอบแซนด์วิชไก่เผ็ดร้านชิคฟิลเล
ที่จริงกินไม่ได้นะ แต่ผมชอบมาก
นั่นแหละแซนด์วิชที่อร่อยที่สุดในโลก แต่ผมกินไม่ได้
แซนด์วิชสูตรนั้นจัดว่าไร้พ่าย มันไม่เคยแพ้ให้ท้องไส้ผมเลย ไม่เคย
ทุกครั้งที่กินแซนด์วิชสูตรนั้นเข้าไป ตอนออกมามันออกมาอย่างกับกระสุน
เปรี้ยงเดียว
คาที่เลย คาที่
ผมไม่หันไปดูด้วยซ้ำ รู้ว่าแม่งเละเทะแน่นอน
รู้เลยว่าข้างหลังผมแม่งอย่างเละ
รู้ไหมอะไรที่น่าโมโห ตอนกินไอ้แซนด์วิชนั่น ผมเคี้ยวละเอียดนะ
ไม่รู้มันกลับไปรวมร่างกันยังไง ตอนออกจากตูดแม่งคืนสภาพเดิม
ขนมปังแปะอยู่ตรงฝาชักโครก ส่วนไก่แปะอยู่ตรงพื้น
ผมต้องเอาแม่งกลับมารวมร่างกัน แล้วยัดลงโถส้วม
ไอ้แซนด์วิชเหี้ย ตูดแสบเหมือนไฟลุก ไฟลุกตูดที่แท้
ยิ่งอายุมากขึ้น ของที่กินได้ก็มีน้อยลง
กระเพาะมันอ่อนแอลงเรื่อยๆ ตามอายุ
เดี๋ยวนี้จะกินอะไรก็ไม่ได้ ถ้าคุณอยากฮา ลองไปกินข้าวกับคนแก่ดู
ไปกินข้าวกับคนแก่ จะได้ยินเขาบอกเด็กเสิร์ฟว่ากินอะไรไม่ได้บ้าง
แล้วเป็นของพื้นๆ ด้วยนะ "โทษที น้ำแก้วนี้มีเลมอนไหม"
"เอามันออกไป"
"ฉันกินเลมอนไม่ได้ ไม่งั้นท้องพังทั้งเดือน"
"กินเลมอนแล้วขี้แตกเป็นวันๆ"
"กินเลมอนแล้วขี้แตกเหรอ"
"ที่อยู่บนขนมปังใช่เมล็ดงาไหม เอากลับไปเลย"
"กินเมล็ดงาแล้วท้องพังทั้งปีแน่"
"หา"
"ทั้งปีเลยเหรอ เชี่ย"
แต่แก่ก็สนุกดีนะ
ผมอยากไปให้ถึงวัยชราตอนปลายเร็วๆ
สิ่งสำคัญคือเราต้องรู้ว่าอยากแก่เวอร์ชันไหน
ผมรู้ว่าผมอยากแก่เวอร์ชันไหน และไม่อยากแก่เวอร์ชันไหน
ผมคุยกับที่บ้านเรียบร้อยแล้ว
ถ้าแก่ถึงจุดนึง ผมไม่อยากอยู่ต่อ
ผมไม่อยากแก่ถึงขนาดที่ตัวเองแบบ…
หน้าตาเหมือนมีใครเรียกตลอดเวลา
ผมไม่อยากอยู่ต่อแบบนั้น
ถ้าผมไปถึงจุดนั้น คุณต้องเตือนผมนะว่าผมเคยชอบอะไร
"ปู่ เอาแพนเค้กไหม" "แพกเค้กอะไร ไม่อยากกิน"
"แต่ปู่ชอบแพนเค้กนะ"
"เออใช่ ปู่ชอบแพนเค้ก"
พาผมออกไปหลังบ้าน แล้วยิงแสกหน้าเลย
ผมไม่อยาก "โอ้" ใส่คนจนถึงวันลงหลุม
สงเคราะห์ผมให้พ้นทุกข์เถอะ
ผมไม่อยากไปถึงจุดที่ต้องใช้กล่องใส่ยา
ไม่เอานะแบบนั้น ไอ้กล่องใส่ยายาวๆ สำหรับทั้งอาทิตย์น่ะ
ขอตายดีกว่า
ขอตายดีกว่าต้องควักไอ้กล่องใส่ยานั่น ออกมาจากกระเป๋าตอนกินข้าวเย็น
"จริงด้วย"
"มีใครรู้ไหมว่าวันนี้วันอะไร"
"วันพฤหัสเหรอ อ้าว นึกว่าวันอังคาร"
ยิงกูเหอะ
ผมไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น
ถ้าผมเป่าเทียนวันเกิดบนเค้กไม่ได้
ผมก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้ว
การทำแบบนั้นกับคนแก่มันโคตรเลวร้ายเลยนะ
คนแก่อายุ 83 หรือ 85
เอาเค้กวันเกิดก้อนใหญ่มาให้ ปักเทียนมาเต็ม
ปักเทียนวันเกิดบนเค้กไป 85 เล่ม
เดินออกมา "สุขสันต์วันเกิดคุณยาย เป่าเทียนเลย"
"คุณยายทำได้" ไม่ได้โว้ย
กูรออีแก่นี่เป่าเทียนวันเกิดมา 45 นาทีแล้ว
คนเขามีงานนะเว้ย
"คุณยายทำได้"
ผมไม่อยากมีชีวิตแบบนั้น
ผมอยากแก่ถึงจุดที่อยากพูดอะไรก็พูด
ผมอยากแก่แบบนั้น
คนเราพอแก่ไปถึงจุดนึง เราจะเริ่มพูดไปเรื่อย ไม่สนสี่สนแปด
ไหนๆ ก็เป็นไม้ใกล้ฝั่งละ คนแก่บางคนก็แก่ได้ถูกต้องมาก
รู้ไหมว่าใครแก่ได้ถูกต้อง ควินซี่ โจนส์ในตำนานไง
ขอให้ตำนานไปสู่สุคติ ควินซี่ โจนส์
พระเจ้าช่วย
ควินซี่พอแก่มาก็เริ่มพูดอะไรไปเรื่อย
ใครอยากดูตลก ให้ไปดูสัมภาษณ์ควินซี่ โจนส์สี่ห้าครั้งสุดท้าย
พูดไปเรื่อย แถมไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคำถามอีก
ควินซี่อยู่ในโลกของตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ
ผมเคยดูสัมภาษณ์ "ควินซี่ ดนตรีมีความหมายยังไงกับคุณ"
เขาตอบ "ผมเคยนอนกับทุกคนในวงซูพรีมส์" "เดี๋ยว ว่าไงนะ"
"ให้ตายสิ ควินซี่ ว่าไงนะ"
"ผมไม่สน"
"รู้ไหมว่า 'ซูพรีมส์' ชื่อเต็มๆ ว่าไง ปิ๊ระดับซูพรีมส์ ผมไม่สน"
"ผมเล่นโคเคนมา 60 ปีแล้ว" "เชี่ย"
"ควินซี่…"
"ควินซี่ หยุด หยุดพูด"
"คิดว่าผมสนเรอะ ผมรู้เรื่องที่โลกต้องรู้"
"ผมรู้หลายเรื่องเลย"
"นี่เรื่องเด็ด สตีวี่ วอนดอร์ไม่ได้ตาบอด หมอนั่นแกล้งบอด"
"หมอนั่นแกล้งบอดมาตลอด"
"สตีวี่เคยถามผมเมื่อหลายปีก่อนว่า 'กูจะแข่งกับเรย์ ชาร์ลส์ได้ไง'"
"ผมตอบว่า 'มึงต้องตาบอดเก่งกว่า'"
"รู้ไหมว่าสตีวี่ทำไง มันทำแบบนี้"
"มันมองเห็นคีย์"
"มันแกล้งบอด"
"โจ พอแล้ว พอแค่นี้ โจ พอแค่นี้"
"ผมนี่แหละที่บอกโจ แจ็กสัน ให้ตีเด็กพวกนั้น" "เดี๋ยวก่อน เฮ่ย"
"หมอนั่นไม่พลาดสักวัน"
"มีอีกเรื่อง"
"ผมที่แหละที่ฟอกผิวให้ไมเคิล ผมเอง"
หมอนั่นบอกว่าอยากบินเดี่ยว ผมบอกว่า "หน้าตาแบบนั้นไม่รุ่งหรอก"
"ฟอกเลย ผมฟอกเอง"
นั่นคือการแก่อีกระดับนึงเลยนะ ผมอยากไปให้ถึงระดับนั้นแหละ
ไปถึงจุดที่อยากพูดอะไรก็พูดเลย อีกนิดผมก็ไปถึงละ
มีมุกนึงที่ผมไม่รู้ว่าจะตัดออกดีไหม แต่ผมจะเล่าให้ฟัง
ผมจะเล่าเลย ก็คือ…
จำได้ไหมที่ผมเล่าให้ฟังว่าไปกินข้าวเย็น
กับครอบครัวกับหลานผมน่ะ
ที่ร้านวันนั้น เรากินข้าวเสร็จแล้ว พนักงานเข้ามา
นี่เรื่องจริง พนักงานถามว่า "รับของหวานไหมครับ"
ครอบครัวผมรีบตอบเลย "รับดิ เอาของหวานมา"
"ขอพายมันเทศ เอาพายเลมอนเมอแร็งก์มาด้วย"
"เค้กช็อกโกแลตสามชั้น กับคัพเค้กเรดเวลเวต"
"เอ้ย ไม่เอา เอาพายแอปเปิ้ล อยากชิมดูหน่อย"
"เดี๋ยวขอชิมหน่อยนะ ขอรูทเบียร์โฟลตด้วย"
พนักงานถาม "คุณฮาร์ทรับอะไรไหมครับ"
ผมตอบว่า "ไม่เป็นไร ผมไม่กินของหวาน"
ลุงผมเดือดเลย แล้วพูดว่า "ฮอลลีวูดมากมั้ง"
"ฮอลลีวูดมากมั้ง"
"สูงส่งเกินกว่า จะกินของหวานกับครอบครัวเหรอ"
"ไหน ไอ้คุณเพอร์เฟกต์ บอกมาสักข้อสิ
ว่าทำไมถึงกินของหวานกับครอบครัวไม่ได้"
"ทำไมถึงกินของหวานกับครอบครัวดีๆ ไม่ได้"
ผมตอบ "ไม่รู้สิ เพราะมองลงไปใต้โต๊ะ แล้วเห็นแต่เท้าซ้ายมั้ง"
"เริ่มจากข้อนั้นดีไหม"
ลองคิดดูก่อน
เก็ตมุกไหม
นี่มุกแซวโรคเบาหวาน
ที่บ้านคนดำน่ะ ถ้าใครเป็นเบาหวาน
สิ่งแรกที่หายไปก็คือเท้า
ผมเลยบอกว่าพอมองลงไปใต้โต๊ะ แล้วเห็นแต่เท้าซ้าย
เพราะทุกคนโดนตัดเท้าขวาหมดแล้ว เก็ตไหม
ใช่
ความดีงามของมุกนี้ไม่ใช่ตัวมุก
แต่มุกจริงๆ คือการมองหาคนขาว
ที่พอได้ยินผมพูดแบบนั้นแล้วงงเต้ก
"ทำไมครอบครัวนี้ถึงโดนตัดเท้าวะ"
งงเป็นไก่ตาแตก "หา อะไรนะ ว่าไงนะ"
แต่ไม่รู้นะว่าเก็บมุกนี้ไว้ได้รึเปล่า
ไม่รู้ว่าเก็บไว้ได้รึเปล่า เพราะลุงผมเหลือเท้าข้างเดียวจริงๆ
เรื่องจริง ผมรู้เลยว่าเดี๋ยวผมจะได้เจอเขาอีก แล้วเขาวางท่าใส่ผมแน่นอน
"แกมันตลกนักใช่ไหม เควิน"
"ตลกนักใช่ไหม เควิน"
"บอกมาซิว่า ทำไมฉันถึงไม่ควรเอาเท้ายัดปากแกตอนนี้"
เขาเพิ่งโดนตัดขา เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง
ผมดูออกว่าเขายังปรับความคิดไม่ทัน
เพราะเขายังพูดอะไรเหมือนตัวเองมีสองขาอยู่
แบบว่าหลุดปาก
แล้วความเป็นตลกในตัวผมมันปล่อยผ่านไม่ได้ ผมปล่อยผ่านไม่ได้
ตอนนั้นเรากำลังจะออกจากบ้าน ขึ้นรถ ปิดประตูรถ
แล้วเขาก็แบบ "หนาวแฮะ เปิดประตูสิ ขอวิ่งไปหยิบเสื้อโค้ทก่อน"
ผมก็เลย…
"บอกว่ากระโดดไปหยิบเสื้อโค้ทดีกว่ามั้ง"
"ไม่ได้จะวิ่งจริงๆ สักหน่อย"
นี่เป็นโอกาสดีนะ ที่ผมจะได้เคลียร์ให้พวกคุณเข้าใจ
ว่าทั้งเซตนี้ที่ผมเล่นมาเนี่ย เนื้อหามันเชื่อมโยงกัน
ผมตัดสินใจตั้งชื่อเซตนี้ว่า "ทำตัวสมวัย"
เพราะผมอยากให้คนหันมาสนใจ ความสำคัญของ "ความแก่"
ผมว่ายุคนี้ใครๆ ก็อยากเด็กลง
ใครๆ ก็อยากย้อนวัย ไม่มีใครฉลองให้กับวัยชราเลย
ผมจะบอกอะไรให้ วัยชราแปลว่า คุณได้ใช้ชีวิต มีประสบการณ์ มีภูมิปัญญา
ถ้าไม่มีของพวกนั้น แปลว่าชีวิตนี้คุณยังไม่ชนะ
นั่นคือชัยชนะของชีวิต
แล้วก็ต้องเข้าใจด้วยนะว่า การได้อยู่จนแก่แปลว่าโชคดี
โชคดีมาก เพราะไม่ใช่ทุกคนได้อยู่จนแก่
ไม่ใช่ทุกคนได้มีชีวิตอยู่จนแก่
ดังนั้นพออายุขึ้นเลข 50, 60, 70, 80 เข้าใจไว้นะว่าไม่ใช่ทุกคน
คุณคือหนึ่งในไม่กี่คน คุณโชคดี และคุณอยู่ตรงรอยต่อ
เชิดหน้ารับเลย ฉลองให้กับชีวิตที่ได้ใช้มา
ในวันที่อายุคุณขึ้นเลขนั้น โอเคไหม
และอย่ากลัวที่จะฟังสังขาร
พอคุณแก่เมื่อไหร่ ฟังสังขารตัวเอง อย่าเปรี้ยว
หยุดเปรี้ยวได้แล้ว
ไม่งั้นจะเจ็บตัว ผมเองก็หำหักเพราะงั้นแหละ เปรี้ยวไปหน่อย
ผมไม่จำเป็นต้องไปวิ่งแข่งกับไอ้หมอนั่นก็ได้ ไม่ใช่ธุระกงการอะไร
วิ่งแข่งครั้งนั้นทำแผนฤดูร้อนพังหมด ไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งฤดูร้อน
ฤดูร้อนปีนั้น ที่จริงผมกับครอบครัวจะไปเที่ยวกันหลายที่
แต่ได้ไปจริงๆ แค่ที่เดียว เพราะผมดันเจ็บ
เราไปรวันดา
ที่อยากพาครอบครัวไปรวันดา เพราะผมอยากได้ประสบการณ์ใหม่ๆ
อยากได้ทุกคนได้มีความทรงจำดีๆ
อยากให้เราได้ซึบซับวัฒนธรรมบ้าง
ได้เข้าใจสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมือนบ้านเรา
เวลาเราไปเที่ยว เราไม่พูดคำว่า "ไม่" เราเปิดรับทุกอย่าง
ทันทีที่ไปถึงรวันดา สิ่งแรกที่มีคนเสนอมาคือ "ทุกคนต้องไปเดินป่าเส้นทางกอริลล่า"
"คุณต้องไปเดินป่าเส้นทางกอริลล่า"
สำหรับคนที่ไม่รู้ว่า เดินป่าเส้นทางกอริลล่าคืออะไร
ผมจะพยายามอธิบายให้ดีที่สุด
การเดินป่าเส้นทางกอริลล่าก็คือ เวลาที่เราเดินเข้าไปในป่า
แล้วไปเจอรอยเท้ากอริลล่า
แล้วเราเดินตามรอยเท้ามันไป จนไปถึงที่อยู่ตามธรรมชาติ
ของกอริลล่าตัวเป็นๆ
ตอนที่เขาพูดแบบนั้น ผมก็ "เอาวะ เอาก็เอา"
สาเหตุก็เพราะในหัวผมตอนนั้นคิดว่า "มันต้องมีกระจกสิ"
ใช่ไหม
มันต้องมีกระจกสิ
ผมไม่เคยไปอยู่ใกล้กอริลล่า แบบไม่มีกระจกมาก่อน
มันต้องมีกระจกสิ
เจ้าหน้าที่บอกว่า "เควิน ลูกคนเล็กของคุณไปไม่ได้"
ก็เลยมีแค่ผม เมียผม กับลูกที่เป็นวัยรุ่นสองคน
เราไปรวมกับคนอีกสองกลุ่ม
กลุ่มนึงเป็นพ่อแม่ลูกผิวขาวสี่คน อีกกลุ่มก็ผิวขาวอีกสี่คน
ทั้งหมด 12 คน
การจะเข้าไปในป่า คุณต้องเดินผ่านอุทยานก่อน
แล้วจากอุทยานก็เปลี่ยนเป็นป่า นี่เรื่องจริงนะ
พอเราไปถึงป่า มีทหารโผล่มาร่วมกับเราด้วย
ถือปืนเอเคสี่เจ็ด ปืนกล สวมอุปกรณ์ยุทธวิธี
แม่งมีปืนสั้นเสียบอยู่ที่ซองที่ต้นขาด้วย
แน่นอนว่าพอเห็นอะไรแบบนี้ ผมมีคำถาม
"โทษที"
"อันนี้คือยังไง พวกเขามาทำไม จะเกิดอะไรขึ้น"
เขาบอกว่า "เผื่อกอริลล่ามันเกเร
แล้วเราต้องปราบมัน"
"ที่บอกว่า… หมายถึงมันจะทำอะไร มันจะทุบกระจกเหรอ หรือจะทำอะไร"
"มันทุบกระจกแตกได้ไหม"
ไม่มีใครตอบผม ผมเลยเดาเอาว่าที่ผมพูดไปคือถูกแล้ว
แล้วก็มีไกด์ทัวร์มาเพิ่ม ไกด์ทัวร์คนนี้ชื่อแอนทวน
แอนทวนคือคนที่อุทิศทั้งชีวิต
ศึกษากอริลล่า
เขารู้จักกอริลล่าทั้งภายนอกและภายใน จากหัวจรดเท้า
แอนทวนเป็นชายผิวดำที่ผมไม่อยากให้คนขาวรู้จัก
เพราะผมไม่เคยเห็นใคร ใกล้เคียงกับคำว่ามนุษย์กอริลล่าเท่าแอนทวน
ที่ผมพูดไป ฟังดูทีแรกอาจจะแปลกๆ แต่ผมจะอธิบายให้ฟัง
แอนทวนมีหน้าที่บอกเราว่าต้องทำยังไง
ถ้าเจอกอริลล่าตัวเป็นๆ
ผมลอกคำพูดแอนทวนมาเลยนะ เขาพูดกับเราแบบนี้เป๊ะ
เขาบอกว่า "โอเค ฟังให้ดี"
"กฎข้อที่หนึ่ง ห้ามมองตากอริลล่าเด็ดขาด"
"ถ้ากอริลล่ามองคุณ ให้คุณก้มหน้า ยอมจำนน"
"ยอมจำนนให้กอริลล่า เพราะคุณไม่มีพลัง"
"กอริลล่ามีพลัง คุณไม่มีพลัง"
"เทียบกับกอริลล่าแล้วคุณมันไร้พลัง ก้มหน้ามองพื้นซะ"
"แสดงให้กอริลลาเห็นว่ามันมีพลัง และคุณไม่มีพลัง"
"คุณมันไร้พลัง"
"กฎข้อที่สอง"
"คุณต้องเป็นหนึ่งเดียวกับกอริลล่า"
"กอริลล่าทำยังไง คุณก็ต้องทำ"
แล้วเขาก็เริ่มแปลงร่างเป็นกอริลล่าตรงนั้นเลย
ผมแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ผมหงุดหงิดนะ เพราะเขาผิวดำแล้วมาทำท่าเป็นกอริลล่า
ต่อหน้าคนผิวขาวด้วย ผมยัวะเลย
พวกคนขาวพากันขีดๆ เขียนๆ ลงสมุด
ผมยัวะจัด "เขียนห่าอะไรกันวะ"
เธอจุ๊ใส่ผม "ตั้งใจฟัง"
"เดี๋ยวก็ตบบ้องหูซะหรอก สั่งใครให้ตั้งใจฟังวะ"
"พากันจดอะไรลงสมุดวะ" แอนทวนทำต่อ…
กระโดดขึ้นลง ทุบพื้น
พอทำเสร็จ เขาหันมามองลูกผม แล้วพูดว่า "ลองทำดู"
ผมพูดเลย "เขาไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอกเว้ย"
"ฉันจะไม่ยอมให้ลูกทำท่าเป็นกอริลล่า ต่อหน้าคนขาวพวกนี้
จนชีวิตเขาพังไม่มีชิ้นดี
อย่างลูกบ้านจอร์แดนหรอก"
"แกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้นกับลูกฉัน"
เขาตอบ "งั้นก็ตามใจ"
เขาวิ่งไปที่ต้นไม้ กัดเปลือกไม้ออกมา
แล้วก็เลียน้ำตาลที่อยู่ใต้เปลือกไม้
บอกว่า "กอริลล่าชอบอะไรหวานๆ คุณก็ต้องชอบอะไรหวานๆ"
เขากำใบยูคาลิปตัสมาจากพุ่มไม้
แล้วเอาใบยูคาลิปตัสถูทั่วตัว
"กอริลล่าชอบกลิ่นยูคาลิปตัส"
"คุณก็ต้องชอบกลิ่นยูคาลิปตัส เอ้า ไปเดินป่ากัน"
ว่าแล้วมันก็ไป วิ่งเข้าป่าไป
บ้าเอ๊ย
ทีนี้เราก็ต้องตามเขาไป
เราเดินป่าอยู่ในป่าจริงๆ ผมสาบานต่อพระคัมภีร์ เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน
เดินไปได้ 15 ถึง 20 นาที เขาก็หยุดเดินแล้วบอกว่า "หยุด"
ลอกคำพูดมาเลยนะ "พวกมันอยู่ที่นี่"
ผมถาม "กระจกล่ะ ต้องไปยืนตรงไหนถึงจะเป็นหลังกระจก"
"กระจกอยู่ไหน"
พวกคุณ ผมหันไปทางซ้าย
มีกอริลล่าตัวเมียเจ็ดแปดตัว เดินออกมาจากพุ่มไม้
เดินสองขาด้วย พวกแม่งเดินออกมาเลย
เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ ผมยอมจำนนเลย ยกมือขึ้น
แล้วหมอบลงกับพื้น จำนน
แอนทวนพยายามหิ้วปีกผมขึ้น เขาบอกว่า "เควิน ลุกขึ้น"
ผมบอก "ไม่ ไม่ต้องมาพยุง ฉันไม่มีพลัง พวกมันมีพลัง"
"ฉันไม่มีพลัง"
"ฉันมันไร้พลัง พวกมันมีพลัง"
ผมมองไปทางนี้ เห็นเมียถือโทรศัพท์ เปิดแฟลช
พยายามจะอัดคลิป พยายามจะถ่ายวิดีโอ
ผมฟาดเลย "อีนี่หนิ หมอบลง"
"หมอบลง จำนน"
เราไม่มีพลัง พวกมันมีพลัง พวกเราไร้พลัง
พวกมันมีกันสัก 15 ตัวได้ ประมาณ 15 ตัว
ยกโขยงมาทั้งครอบครัว ลูกเด็กเล็กแดง พี่ป้าน้าอา
พากันเดินสลอน ส่วนเราอยู่กลางวง
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
มีกอริลล่าตัวหนึ่งแตะหน้าผากผม
มันไม่ได้ตบผมนะ มันเลิกหน้าผากผมขึ้น
เบิกตาผมให้กว้างๆ กว้างที่สุดตั้งแต่เกิดมา
เห็นตาขาวออกมาเยอะมาก
แล้วตอนที่ผมเบิกตาอยู่ ผมมองเห็นทหาร
ทหารยืนอยู่ตรงนั้น ผมบอกว่า "ยิงดิวะ รอพ่อมึงเปิดพิธีเรอะ"
"ยิงมัน นี่คือการทำร้ายนะโว้ย นี่คือการทำร้าย"
มันจะแหกหนังหน้าผากผมอยู่แล้ว ไม่รู้พี่แกยืนทำอะไรอยู่
แล้วพวกกอริลล่ามันก็เล่นไป วิ่งไล่กัน หยอกกัน ส่วนเราก็ยืนมอง
แล้วอยู่ๆ มันก็ลุกขึ้นพร้อมกันทุกตัว
วิ่งหายเข้าไปในป่า แอนทวนผุดลุกขึ้น ตื่นเต้นจัด
บอกว่า "งดงามใช่ไหมล่ะ ชีวิตของกอริลล่าตัวเป็นๆ ต่อหน้าต่อตาเรา"
"เราจะตามรอยกอริลล่าไป จะได้ไปดูว่ามันอยู่กันยังไง"
"เราจะตามกอริลล่าไป"
ผมแบบ "ตามเหี้ยอะไรล่ะ ไม่ตาม"
"กูไม่ตามกอริลล่าตัวไหนไปทั้งนั้น กูจะกลับ"
"กูกับครอบครัวจะกลับ แล้วขอทหารตามกลับไปด้วยคนนึง
เอาคนที่ไม่กลัวจะทำตามหน้าที่ ไม่เอาแบบอีนี่"
"มึงนั่นแหละ เออ มึงเลย"
"มึงน่ะแหละ กอริลล่ามันจะทึ้งหนังหัวกูอยู่แล้ว"
เขาบอกว่า "เควิน ไม่ได้ คุณต้องเดินป่าให้จบ"
ผมตอบ "ไม่ กูจะกลับ"
แล้วเขาก็ "ไม่จริง บอส" ผมก็ "ดี กูก็อยากคุยกับบอสมึงเหมือนกัน"
"กูไม่ชอบการดูแลของมึงตั้งแต่มาถึงที่นี่แล้ว"
สาบานได้ ทุกคน ผมมองไปทางซ้าย
เจอกอริลล่าซิลเวอร์แบ็กตัวเป็นๆ โผล่ออกมาจากพุ่มไม้พุ่มเดิม
พระเจ้าช่วย และที่บอกว่าซิลเวอร์แบ็กตัวเป็นๆ
ผมหมายถึงไอ้มืดตัวเป็นๆ มีแต่กล้ามอก ไม่มีกล้ามขา
กอริลล่าตัวนี้ไม่เล่นกล้ามขา เล่นแต่กล้ามอก
ถ้ากอริลล่าติดคุก มันจะรูปร่างแบบนี้เลย
เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ
มันเดินออกมา แตะต้นไม้ ต้นไม้ล้ม
ต้นไม้ล้มลงไปนอนกับพื้น
ทุกคน ผมแทบไม่อยากเชื่อ
ว่าผมอยู่ห่างจากซิลเวอร์แบ็กตัวเป็นๆ แค่ช่วงแขนเดียว
นาทีนั้นทำผมยืนอึ้งเลย
คนอื่นเขาพากันหมอบหมด คนอื่นพากันจำนนหมด
มีผมยืนอยู่คนเดียว มองดูซิลเวอร์แบ็ก
คนที่ทำให้ผมหลุดจากภวังค์คือลูกผม
ลูกผมสะกิดขาผมสองที
ผมหันไป ลูกผมบอกว่า
"บ๊ายบายพ่อ" ผมก็ "พูดอะไรของ…"
"อะไรของเอ็ง มาบ๊ายบายอะไร" พระเจ้าช่วย
พระเจ้าช่วย ผมเพิ่งคิดได้
ผมทำผิดกฎข้อแรกเต็มๆ
กฎข้อแรกคือ "ห้ามมองตาซิลเวอร์แบ็กเด็ดขาด"
ผมมองตาซิลเวอร์แบ็กเขม็งเลย
ผมกลัวขี้หด ไม่รู้ว่าจะทำไงดี
ผมเลยหันไปหาแอนทวน กะจะให้เขาบอกว่าต้องทำไง
พอผมหันไปจะคุยกับแอนทวน แอนทวนโกยแน่บไปแล้ว
แอนทวนใส่ท่าวิ่งฟอร์มดีที่สุด เท่าที่ผมเคยเห็นมาในชีวิต
หนีบนิ้วชิดเป็นระเบียบ
ไอ้ห่านั่นสับมือขึ้นลงอย่างไว
สับลมอย่างกับสับเค้ก เห็นภาพไหม
จุดนั้น ผมไม่รู้จะทำยังไง กะว่าเป็นไงเป็นกัน
ผมมองซิลเวอร์แบ็กตัวนั้น มันก็มองผม
ผมจะบอกอะไรให้ ผมไม่เคยทำตัวเป็นไอ้อ่อนมาก่อน
และวันนี้ผมจะไม่ทำตัวเป็นไอ้อ่อน เป็นไงเป็นกันดิวะ
ตอนที่ผมมองซิลเวอร์แบ็กตัวนั้น มันก็ทุบอกใส่ผม มันแบบ…
ผมจะบอกให้ว่าแปลว่าไง
เวลาที่ซิลเวอร์แบ็กทุบอกแบบนี้ คือการบอกให้รู้ว่ามันแข็งแรงแค่ไหน
นั่นคือการประเมินคู่ต่อสู้ก่อนเปิดฉาก
แถมข้อมูลให้อีกอย่าง เวลาที่ซิลเวอร์แบ็กสู้
ซิลเวอร์แบ็กตัวที่เป็นฝ่ายแพ้ต้องสูญเสียทุกอย่าง
เสียลูก เสียเมีย
ถ้าซิลเวอร์แบ็กตัวไหนแพ้ มันต้องเดินเข้าป่าไปแบบหมดตูด
ต้องไปตั้งหลักใหม่ เพราะไม่เหลืออะไรสักอย่าง
มันถึงได้มีทั้งลูกทั้งเมียเป็นโขยงไง
มันไล่เตะตูดซิลเวอร์แบ็กตัวอื่นมาเป็นสิบแล้ว มันชนะมาแล้ว
ผมมีคำถามจะถามพวกคุณ
ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ เอาไว้มีเวลาค่อยคิดหาคำตอบ
มันใช่การสูญเสียเหรอ ถ้าเราสู้… ใช่ไหม ฟังก่อน
เราสู้ เราแพ้ แล้วอีกฝ่ายบอกว่าจะเอาเมียกับลูกเราไป
และเขาจะไปทางนั้น ส่วนเราไปทางนี้ฟรีๆ ใช่แบบนั้นใช่ไหม
ฟังดูแล้วไม่เหมือนการสูญเสียนะ
โอเค ผมมองซิลเวอร์แบ็กตัวนั้น มันก็มองผม
งานนี้เป็นไงเป็นกัน ผมจะไม่ทุบอกแน่นอน
ไม่งั้นมันจะรู้ว่าผมอ่อน ผมจะไม่ทำแบบนั้น
ผมก็เลยทำสิ่งที่ทุกคนจะทำ ถ้าตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
ไม่มีหรอกคนที่จะไม่ทำแบบที่ผมทำ ถ้าเจอแบบนั้นเข้าไป
ผมจ้องตาซิลเวอร์แบ็กตัวนั้นเขม็ง แล้วผมก็ทำตามคำพูดของแอนทวนทุกอย่าง ผม…
กระโดด ทุบพื้น
วิ่งไปหาต้นไม้ กัดเปลือกออกมา
เอายูคาลิปตัสมาทาตูด
ที่ผมเล่าให้พวกคุณฟังมีเหตุผลข้อเดียว
เพราะผมรู้ว่าคนขาวพวกนั้นอัดคลิปไว้หมด
ไม่ช้าก็เร็ว คลิปนั้นต้องไปโผล่ในอินเทอร์เน็ต
แต่ผมอยากให้พวกคุณได้ฟังจากปากผมก่อน
คุณจะได้เข้าใจว่าผมจำเป็นต้องทำแบบนั้น เพื่อปกป้องครอบครัว
และวันนั้นผมก็ได้บทเรียนอันมีค่า
บทเรียนนั้นก็คือ ผมน่าจะซื้อยาจู๋แข็งอีกยี่ห้อนึง
ผมน่าจะซื้อยี่ห้อซิลเวอร์แบ็ก 45 โปร
นั่นคือยาจู๋แข็งที่แน่นอนกว่า และไมอามี่ครับ พวกคุณก็แน่นอนเหมือนกัน
ขอบคุณมากที่มากันคืนนี้
ผมเควิน ฮาร์ทและผมรักพวกคุณ ราตรีสวัสดิ์
(เขียนและแสดงโดย เควิน ฮาร์ท)
คำบรรยายโดยอัจฉริยา สุกใส