Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Hanımlar ve beyler, Acting My Age ile karşınızda Kevin Hart!
Evet, işte bu.
Keyfimin yerinde olduğunu söyleyerek başlamak istiyorum.
Hayatım çok güzel olduğundan keyfim yerinde.
Eşim mutlu, çocuklarım mutlu.
Geniş ailemle olan ilişkim gün geçtikçe iyiye gidiyor.
Beni aile toplantılarından sorumlu yaptılar.
Aile buluşmalarını ben ayarlıyorum.
Aile toplantıları, davetler, yemekler… Hepsini ben hallediyorum.
Can sıkıcı olmadığını söylesem yalan söylemiş olurum çünkü öyle.
Geçenlerde yeğenim geldi.
"Aileye bir duyurum olacak.
Ailenin toplanmasına yardım eder misin?" dedi.
"Olur" dedim.
Herkesi aradım. Toplanıp bir restorana gittik.
Restoranda özel bir oda tuttum.
O odaya girince yeğenim pat diye şöyle dedi.
"Gey olduğumu açıklamak için sizi çağırdım."
Yemek yememize bile izin vermedi. Pat diye söyledi.
Bunun üzerine kimse bir şey demedi. Kimsenin gıkı çıkmadı.
"Biri bir şey söylesin. Biri buzları eritsin" dedim.
Artık sorumlu ben olduğum için ben konuşmalıydım.
"Dinle yeğenim. Tüm aile adına konuşabilirim."
Değil mi?
Evet, hepimiz adına.
"Ailecek şunu diyebilirim…"
"Sanırım… Bak, dinle."
"Sanırım şunu diyebilirim.
Haberimiz var."
Kimse şaşırmadı.
Bunu öğrenince kimse şaşırmadı.
Bunu açıklarken üzerinde halter yaka bluz vardı.
Giydiği şey "Vücudumla barışığım" diye haykırıyordu.
Evet. Tabii ki geysin. Biliyoruz.
Umurumuzda değil. Biz aileyiz. Seni seviyoruz.
Teyzem de itirafta bulundu. Kalkıp şöyle dedi.
"Madem dürüst oluyoruz, kilo sorunum var.
Obeziteyle boğuşuyorum" dedi.
Yine sessizlik çöktü. Kimse konuşmadı.
"Siktir. Yine buzları eritmeliyim. Bir şey söylemeliyim" dedim.
"Pat, koca kıçının üstüne otur" dedim. Gerçekten böyle dedim.
"Koca kıçının üstüne otur Pat."
"Bu yeni bir şey değil. Her zamanki şişkoluğun."
Pat 12 yaşımdan beri şişman. Her zamanki şişko Pat işte.
Koca kıçının üstüne otur. Obezite falan yok.
Aileyi bir arada tutmak zordur.
Çok emek ister. Çok sabırlı olmalısınız.
Evinizde bile böyledir. Dört çocuğum var. Hep çocuklarımdan bahsettim.
Ünlü bir baba olduğumdan üzerimde baskı vardı.
Dürüst olmalıyım. Bu baskıyı kendim yarattım.
Niye biliyor musunuz?
En az bir çocuğumun başarılı olmasını istedim.
Dört çocuğumdan da başarı beklemiyorum. Böyle bir beklentim yok.
Dört veya daha çocuğu olanlar
hangisinin başarılı olacağını, hangisinin olamayacağını biliyordur.
Bunu anlarsınız. "Şuradaki hergele var ya…"
"Sana söyleyeyim. Kefalet parasını hazırla."
Başarısız birini desteklemek istemiyorum.
Başarısızları destekleyen ünlülerden biri olmak istemiyorum.
Ünlülerin çocukları var. İmkânlara rağmen hiçbir şey yapamıyorlar.
Bunu istemiyorum.
Çocuklarım ellerindeki fırsatlardan istifade etmeli.
Başarısızları desteklemek istemiyorum. Böyle yapmayan ünlüler var.
Benim gibi düşünmüyorsunuzdur.
Umurumda değil. Dürüst olacağım.
Dürüst olabileyim diye telefonlarınızı aldık.
Bu yüzden dürüst olup istediğimi söyleyebilirim.
Birine söylerseniz inkâr ederim.
Başarısızları destekleyen birini örnek vereyim.
Michael Jordan.
Michael Jordan başarısız çocuğunu destekledi.
Ne dediğiniz umurumda değil. Michael da farkında. Bunu biliyorum.
Dell Curry saha kenarında Steph ve Seth Curry'yi izlerken
Michael'ın bozulmadığını mı sanıyorsunuz?
Dell Curry'yi oğullarını izlerken gördünüz mü?
"NBA'deki oğullarıma bakın!"
Michael da Marcus ve Jeffrey'ye bakıp şöyle diyordur.
"İkiniz de bir halta yaramazsınız."
"Her gün farklı Jordan ayakkabıları giyip her gece Fortnite oynuyorsunuz.
Şu hâlinize bakın."
Bir itirafta bulunmamın tam sırası. Michael Jordan'la geçinemiyorum.
Bu söylediklerimin temelinde tuhaf duygular yatıyor.
Michael yıllarca bana tavır takındı.
Onun için düzenlediğim bir şov yüzünden yıllarca bana kızdı.
Şova geç geldi.
Geç geldi. İki sağlam esprim vardı.
Kaynağını hatırlamıyorum ama hemen espriyi patlattım.
Pat diye söyledim. Komikti.
Michael Jordan'ın kötü giyindiği herkesin malumudur.
Gördüğüm en kötü kotlardan bazılarını Michael Jordan giydi.
Arka cepleri kocamandı, devasaydı.
Arka cebe Dell bilgisayarı sığardı.
Lanet olsun Mike. Arka cebinde Dell bilgisayar mı var?
Lanet olsun Mike.
Cebinde bir modem mi var? Lanet olsun!
Geç geldi. Hemen espriyi patlattım.
"Michael hamile lezbiyenler gibi giyinir." Bu nereden çıktı, bilmiyorum.
Pantolonunu ta göğsüne kadar çekmişti.
Yağı pörtlemişti. Alt karın yağı sarkıyordu.
O zamandan beri onunla konuşmadım.
Gerçekten umurumda değil.
Kimlerin beni sevip sevmediği umurumda değil.
Artık pek sinirlenmiyorum.
45 yaşındayım. İnsan yaşlandıkça daha az umursuyor.
Bu çok doğru bir ifade.
İnsan yaşlandıkça daha az umursuyor.
Mesele ailem veya ilerlemek değilse vakit ayırmıyorum, ilgilenmiyorum.
Artık eskisi gibi değilim. Ben ve arkadaşlarım değiştik.
Tanrım. Eski hâlimizi hatırlıyorum.
Tüm gün boyunca aynı şeyi konuşurduk.
Hatunlar nerede? Kulüpler nerede? İçkiler nerede?
İçkiler nerede? Hatunlar nerede? Kulüpler nerede?
Her gün.
45 yaş farklı. Şu an tek konuştuğumuz hastalık ve ilaç.
Gerçekten öyle.
Sebebini bilmiyorum ama 40'tan sonra dökülüyoruz.
Hep hastayız ama nasıl olduğunu bilmiyoruz.
Her muhabbet
nasıl başladığını bilmediğimiz bir hastalıkla başlıyor.
"Bugün boynumu incittim. Nasıl oldu, bilmiyorum."
Herkes 40'tan sonra sağlığını önemser. Herkes yardım etmek ister.
"Sence nasıl oldu?" "Nasıl oldu, bilmiyorum."
"Galiba yolda levhalara çok bakıyorum çünkü işaretleri şöyle takip ediyorum."
Herkes kendini doktor sanıp ne gerektiğini söyler.
"Zerdeçal iyi gelir. Biraz zerdeçal ve balık yağı al.
Boynuna biraz balık yağı sür. Bir çorba kaşığı sarımsak al.
Soğan ye. Sol ayağını sıcak suya sok. 10 dakika suda kalsın."
Neyim ben, vampir mi? Neden bahsediyorsun?
40'tan sonra dökülürüz.
40'tan sonra dökülmenin şu sıkıntısı var. Tam sağlığımıza kavuşamıyoruz.
Her sorunda bir parçamızı yitiririz.
Tam sağlığımıza kavuşamayız.
Kanıtı da burada. Koluma bakın.
Tamamen havada. Gördünüz mü? Tamamen havada.
Bu taraf öyle değil. İşte bakın. Tam havada değil.
Doktora kolumu gösterdim. "Diğer kolunu kullan" dedi.
"Kolumu düzelt lan" dedim.
"İkisi dengesiz. Bunu hemen düzelt!"
Genç nesli çok kıskanıyorum.
Gençler sakatlanınca hemen toparlanıyor.
Çocuklarla basketbol oynuyordum.
Çocuklardan biri bileğini burktu. Bileğini yere çarptı. Gözlerimle gördüm.
Bileğini burktu. Sahada bileği döndü.
"Siktir. Kesin kırılmıştır. Bileğini kırdı. Kırdığından eminim" dedim.
Ne mi oldu? Hemen bileği iyileşti.
Eğildi, bağcığını bağlayıp ayağa kalktı.
"İyiyim. Maçı tamamlayacağım" dedi.
"Maçı mı tamamlayacaksın?" dedim.
40 yaşından sonra böyle şeyler mümkün değil.
Sahada bileğinizi burkarsanız ertesi gün ayağınız alçıya alınır.
Ayağınızı alçıya alırlar.
"Ne haber millet?"
"Kahretsin. Bileğini burktun sanmıştım." "Ben de öyle sanmıştım."
"Menisküsüm yırtılmış, aşil tendonum kopmuş.
Bu da siyatiğe yol açtı. Sekiz ay yokum."
"Sekiz ay mı?"
"Sekiz ay mı? Kahretsin Joe!
Oynamadın bile!"
"Biliyorum.
Çok hızlı oturduğumu söylediler.
Sahada sakın çok hızlı oturmayın. Yavaşça oturun."
"Kahretsin Joe."
Sakatlanmak bu kadar kolaydır. İnsanlar bunun farkında değil.
Geçen gün aşağı iniyordum. Son üç basamakta ayağım kaydı.
Yere düşmedim. Şu şekilde topuğumun üstüne bastım.
Anlatabildim mi? "Amanın!" deyip kendimi toparladım.
Ödüm koptu.
Bu arada, o hâle düşmektense düşmeyi tercih ederim.
Çünkü düşünce her şey biter.
Ama bu bahsettiğim olay…
Yere düşünce yaşanabilecek şeyler aklınıza gelir.
"Kesin kafamı basamağa çarpacağım!"
Başkalarını yaralarsınız. Önümde bir kadın vardı. Onu aşağı ittim.
Panikledim.
Tek duyduğum şuydu…
Merdiven tehlikelidir.
Niye çok merdiven var, bilmiyorum.
Gittiğimiz her yerde çok fazla merdiven var.
Çıkması sorun değil ama inmesi sorun.
Yaşlandıkça korkutucu oluyor. Geçen gün oğlumlaydım.
Oğlum merdivenden iniyordu. Böylesini görmedim. Sıçrayarak iniyordu.
Bir süper kahraman olmalı. Böyle esnek bir diz görmedim.
Oğlumun nasıl bir dizi var acaba?
Ben merdivenden yan yan iniyorum. Yaşlanınca işler değişir.
Geç sen. Acelen mi var? Yanımdan geç.
Sizin yüzünüzden bir yerimi kıracağım. Geçin hadi.
Sakatlanmak çok kolaydır.
Geçen gün duşa girdim. Bacağım benden ayrı hareket etti.
Ödüm koptu. Bacaklarım iyice ayrıldı.
Bacaklarım arasında hiç bu kadar mesafe olmamıştı.
Eyvahlar olsun.
Zorda kalınca duşta nelere tutunduğunuza inanamazsınız.
İnanamazsınız.
Zorda kalana dek niye banyo askısı olduğunu bilmezsiniz.
Ayağım kaydı. Az kalsın kafamı çarpacaktım.
O askıya tutundum.
Sağ ol hayat kurtaran askı dedim.
Evet.
Onun adı bu. Hayat kurtaran askı.
İşte komik yanı şu. Büyük askıyı tutamadım.
Ona tutunmaya çalıştım.
O lanet şeyi tutamadım. Ufak askıya tutundum.
Eyvahlar olsun. Niye iki askı olduğunu hiç bilmiyordum.
Duşta düşmekten korkuyorum.
Bu olabilecek en kötü sakatlıklardan biri.
Duşta düşmek mi? Eyvahlar olsun. Ben şundan korkuyorum.
Düşüp kımıldayamayacak hâle geliyorum ama duş başlığının altına düşüyorum.
Su tepeme akmaya devam ediyor.
Altı saat boyunca orada durup canımı kurtarmaya çalışıyorum.
Altı saat boyunca şöyleyim…
Beni bu hâlde buluyorlar.
Altı saat su altında kaldığım için sikim minnacık kalıyor.
Eyvahlar olsun. Hayal edebiliyor musunuz?
Ölmek üzeresiniz.
Son duymak isteyeceğiniz şey "Sikine bak. Bamya kadar" olur.
Eyvahlar olsun.
Hemen canımı alın.
"Siki neden öyle görünüyor? Bamya kadar!"
Son yıkadığınız yer kıçınız olduğundan kıçınızdan lif sarkıyor.
Lifin üzerinde ufak bok parçaları var.
"İğrenç. Banyo lifinde bok var."
"Boklu, bamya sikli adam. Ona elimi sürmem."
Ölmek üzereyim.
Böyle düşünmemin sebebi son sakatlığım.
Son sakatlığım beni mahvetti.
Sikimi kırdım denebilir. En iyi böyle açıklanır.
Dürüstçe söylüyorum. Bu gösteri çok şeffaf.
Bir koşu sırasında kendimi sakatladım.
Koşu pistte değildi.
Finişte kurdelenin olduğu, sonunda ödül alınan bir koşu değildi.
Gecenin ikide iki sarhoş serserinin koşusuydu.
Eski bir NFL oyuncusuyla sebepsiz yere yarıştım.
Doğaçlama gelişti.
Bir barbeküdeydik. Onu barda konuşurken duydum.
Futboldan bahsediyordu. "Yemin ederim futbolu çok özledim.
Futbolsuz hayat, hayat değil. Sahalara dönmek için her şeyi yaparım.
Futbolu bırakınca bir parçamı yitirdim. Çok özlüyorum."
Sebepsiz yere "Koşuda canına okurum lan" dedim.
"Ne? Ciddi misin? Yarışmak mı istiyorsun?" dedi.
"Evet, yarışmak istiyorum. Hadi" dedim.
"İstiyorsan yarışırız" dedi.
Birçok uyarı işaretini görmezden geldim.
Bu işaretler "Kevin, bu yarışa girme" diyordu.
Görmezden geldiğim ilk uyarı işareti esneme konusunda aramızdaki farktı.
Birçok esneme hareketi yaptı. Kalçalarını şöyle hareket ettiriyordu.
Şöyle kasıklarını, dizlerini esnetiyordu.
Ben buna dondurma kepçesi diyorum. Ne olduğunu bilmiyorum.
Poposunu esnetti. Beş dakika esneme hareketleri yaptı.
Ben de yanına gidip iki kez bacağımı salladım.
"Başlayalım" dedim. "Başlayalım!"
40 yaşından sonra yaşıtlarla arkadaş olmaktan hayır gelmez.
40 yaş ve üstü arkadaşlar korkunçtur
çünkü her türlü saçma kararınızda size destek olurlar.
Bacağımı iki kez sallayınca arkadaşlarım "İşte bu" dedi.
"Onu hakla Kev!"
Canına okumak üzereydim.
Ona baştan şöyle dedim. "Sen profesyonel sporcusun. Tekniğin var.
Bu yüzden kendini avantajlı görüyorsundur ama avantajlı değilsin.
Doğuştan yetenekli olduğum için koşuda canına okuyacağım."
Koşu konusunda şöyle bir sırrım var. Parmaklarımı böyle birleştiriyorum.
Sonra… Bir dakika.
Parmaklarımı böyle birleştiriyorum.
Rüzgârı yarıp geçiyorum.
Rüzgârı pasta keser gibi kesiyorum. Böyle yarıyorum.
Ben koşarken herkes bir dilim pasta alıyor.
Herkes parmaklarını açarak koşar, rüzgârı alır.
Şuna bakın. Rüzgâr vardır.
Ben öyle değilim. Şuna bakın.
Küçük bir çocuğu yolun sonuna yolladık. Kollarını şöyle tuttu.
Kollarını indirince yarış başlayacaktı.
Başlangıç çizgisindeydik. Tekniği olduğunu biliyordum.
Bir kolu şöyle, diğer kolu şöyleydi. Başını şöyle tutuyordu.
Benim başlangıç şeklim sokak tarzıydı.
Şu şekilde… Üzerine atılacak gibi durursunuz.
Hepsi bu.
Eyvahlar olsun. Küçük çocuk yolun sonundaydı.
"Yerlerinizi alın, hazır…" Kollarını indirince başladık.
Avantajı vardı.
Koşuya kafamı eğerek başlarım.
Kafamı eğerim, sonra kafamı kaldırmaya başlarım.
Ne zaman kafamı kaldırsam ya yan yanayızdır ya da öndeyimdir.
Yan yana veya önde olmadığım hiçbir yarış olmadı.
Kafamı kaldırdığımda ilk kez geride olduğumu gördüm.
Kaybediyordum. Eyvahlar olsun.
Bir sorun, terslik vardı.
Kaybedemezdim. Bir terslik vardı.
Parmaklarıma bakınca birleşik olmadıklarını gördüm.
Parmaklarımı birleştirdim.
Yaşlanınca koşarken sesler çıkarırız.
Arkadaşlarım yandan bağırıyordu. "Hadi Kev. Hızlan!"
"Dizlerini kaldır. Düzgün koş. Yarış yakın geçiyor."
"Deniyorum lan!"
Ona yetişemiyordum. Yarış başladıktan sonra şöyle düşündüm.
"Hadi Kev. Dizlerini kaldır. Lanet olsun. Sonucu değiştir. Hadi!"
Son adımdan önce böyle düşünüyordum. Gerçekten böyle düşünüyordum.
Nasıldı, biliyor musunuz?
Sanki sikim kopup çalıların arasına saklandı.
Hemen koşmayı bıraktım.
Hani sakatlanınca insanlar şöyle yapar ya, ben de öyle yaptım.
Antrenörüm hemen anladı. "İyi misin?"
"Kesinlikle hayır. Boku yedim."
Sakatlığınızın boyutunu kimi çağırdığınızdan anlarsınız.
Tüm arkadaşlarım oradaydı.
"Hemen eşimi çağırın. Biri eşimi çağırsın" dedim.
Eşinizi çağırıp işleri halletmek istersiniz.
Evrakları imzalarsınız. Aile tröstü, vasiyet umurunuzda değildir.
Sikim saklandı. Canımı alın.
Sikim olmadan yaşayamam. Sikim saklandı.
Eşimi çağırmaya gittiler. Eşim sinirli, tavırlı bir şekilde geldi.
Başını iki yana sallıyordu.
Beni görür görmez "Yine ne aptallık ettin?" dedi.
"Bir şey rica edeceğim. Çalıların arasında sikimi ara."
"Ne?"
"Çalıların arasında sikimi ara!"
"Sikin çalıların arasına saklanmadı." "Saklandı yahu."
Ufak olduğumdan beni kavradı.
"Buraya gel. Sikin işte burada. Sikini hissediyorum."
"Mümkün değil. O sadece taşaktır. Eline gelen sadece taşaktır."
"Sikim çalıların arasına saklandı.
Bu konuda seninle tartışmayacağım. Hemen doktoru arıyorum."
"Doktor, durum kötü mü? Yürüyemiyorum. Sikim çalıların arasına saklandı galiba.
Sikimi almak gerekirse diye çalıların resmini çektim
çünkü eşim aramıyor."
Hastaneye arka kapıdan girdim. O hâlde görülmek istemedim.
"Sedye getirin. Yürüyemiyorum."
"Merak etme Kevin" dedi. Bu gerçek bir hikâye.
Dostlarım beni arabaya bindirdi.
Hastaneye gittik. Tam bir kâbustu.
Sanki adi bir hastane dizisi gibiydi.
Hastanede beni bir sedyeye koyup hemen harekete geçtiler.
Pantolonumu alttan kestiler.
Anlaşılmaz hastane lafları ettiler.
"Sekiz SUV'li üç TCE verin."
Söylediklerinin tek kelimesini anlamadım.
Biri şöyle dedi. "Ne olduğunu anlamak için MR çekmeliyiz."
Neden bilmiyorum ama MR cihazına dayanamıyorum.
Ama bunu itiraf edemiyorum.
Beni MR cihazına soktular. Doktor "Başlayalım mı?" dedi.
"Tabii. Yardır doktor."
Kapıyı kapattı. Bip sesleri başladı.
Kendimi kaybettim.
Ellerimi cama dayayıp "DNA'mı almaya çalışıyorlar" dedim.
Kendimi kaybettim.
Beni uyutmaları gerekti.
Beni uyuttular. Kendime geldiğimde doktor açık konuştu.
"Tam da düşündüğün gibi. Kendini fena sakatlamışsın.
İki addüktör kasın da yırtılmış."
Lanet olsun!
İkisi de mi yırtılmış?
Hemen gözlerimden yaş geldi.
Ağlıyordum. Berbat hâldeydim.
Ne olduğunu anlamadığım için ağlıyordum.
O terimi hiç duymamıştım. En kötü şeyin gerçekleştiğini sandım.
"Nasıl yani? Yumurtalıklarım yok mu? Yumurtalıklarımı mı aldın piç?"
"Yumurtalıklarımı mı aldın?"
Üzücü bir gündü.
O gün tekerlekli sandalyeye bindim.
Altı hafta tekerlekli sandalye kullandım.
Hastane tekerlekli sandalyesi verdiler. Herhâlde en kötüsü odur.
Katlanıyor. Katlamanız lazım.
Bu çok güç istiyor. Çok güçlü olmalısınız.
Düzleştirmek için oturağa vurmalısınız.
Frenler tekerlerin arkasında. Fren yapmak için çok sert basmalısınız.
Tekerlekli sandalye kullananlara saygım arttı.
"Saygım arttı" dedim çünkü zaten saygı duyuyordum.
Saygım arttı.
Tekerlekli sandalyeyi süren kişi önemli.
Beceriksiz biriyse ocağınıza incir ağacı diker.
Yetenekli biri lazım. Tekerlekli sandalyemi süren kişi berbattı.
İlk süren kişi berbattı.
İlk süren kişi eşimdi. Tam bir şirretti. Gerçekten.
Gerçekten öyleydi. Dürüstçe söylüyorum.
İlk gün eve döndüm. Beni pencerenin önüne getirdi.
El frenini çekti. "Hemen dönerim" dedi.
Yedi saat boyunca pencerenin önünde durdum.
Yedi saat! Hiç yedi saat boyunca pencereden baktınız mı, bilmiyorum
ama o gün her şeyi gördüm.
The Misery Index'in siyahi bölümü gibiydi. Ne olduğunu anlamadım.
Üzerime işedim, sıçtım. Kimse üzerimi değiştirmedi.
"Ne oluyor lan?" dedim.
Tekerlekli sandalye çok zor.
Eşimi istemedim. "Oğlumu istiyorum" dedim.
"Oğlumu istiyorum. O daha iyi sürer."
Daha iyi sürmedi. Sürekli oyun oynadı.
Tekerlekli sandalyeyi çok hızlı iterdi.
Koşardı, arkaya binip ödümü koparırdı.
Biri sizi tekerlekli sandalyede iterken
trafiği görünce korkudan altınıza edersiniz. "Lan!"
Tekerlekli sandalye kullananların niye eldiven taktığını o zaman anladım.
Tavır takındıklarını, insanlardan bıktıklarını sanıyordum.
Trafiği görünce panikledim. Elimle sandalyeyi durdurmaya çalıştım.
Durdurmaya çalışınca avucumun içi yandı.
Karşıda tekerlekli sandalyeli biri vardı. Bana baktı.
"Eldiven kullansan iyi olur" dedi.
Eve gidince eşime "Eldiven almalıyım" dedim.
"Avucuma bak. Yandı. Eldiven almalıyım."
"Normal eldiven yok. Tek parmak eldiven var. Onu kullan" dedi.
Tek parmak eldiveni aldım. O gece dışarı çıktık.
Eldiven almamı söyleyen adamı gördüm.
"Bana destek olduğun için sağ ol" dedim.
"Ellerimi korumamı söyledim. Böyle birlik olmamız çok değerli."
Bu, tekerlekli sandalye camiasında saygısızlık demekmiş.
Bunun bir anlamı varmış. Sinirlendi.
"Parmağını kimsenin kıçına sokamazsın."
"Ne diyorsun?
Kimsenin kıçına parmak sokmaya çalışmıyorum.
İlgi gösterdiğin için teşekkür ediyorum. Teşekkür ederim" dedim.
"Bunu oyun mu sanıyorsun" deyip üzerime geldi.
Bu ilk tekerlekli sandalye kavgamdı.
Oğlum el frenini çektiğinden ne yapacağımı bilmiyordum.
Çarpışmaya hazırdım. Göz göze gelmiştik.
Beni sandalyeden düşürdü. Eyvahlar olsun.
Öfkeyle kalktım. "Niye öyle çarptın?" dedim.
Oradan biri "Numara yapıyormuş! Yürüyebiliyor" dedi.
"Numara yapmıyorum" dedim.
"Zorla yumurtalıklarımı aldılar. Yumurtalığım yok" dedim.
"Bunun nasıl bir şey olduğunu bilemezsin. Yumurtalığım yok."
Gülüyorsunuz ama bunu yaşadım. Bu…
6,5 hafta sonra tekrar yürümeye başladım.
Madem bu gece şeffaf ve dürüst oluyoruz, aklımdan geçeni anlatayım.
Yürümeye başlayınca şunu fark ettim.
Altı hafta boyunca sikim hiç kalkmadı. Bu gerçek bir hikâye. "Eyvah" dedim.
"Artık böyle mi kalacak? Eyvah" dedim.
"Artık böyle mi yaşayacağım?
Ya karım sevişmek isteyince sikim kalkmıyor diye sevişemezsem?"
Endişem yok ama endişe yaşayınca anlarım.
Endişe yaşadığımı hissettim. Kontrolden çıktım.
Kontrolümü kaybettim.
Ereksiyon hapı almaya gittim.
Bu gerçek bir hikâye, itiraf ediyorum. Bunun utanılacak bir yanı yok.
Her erkek bir ara ereksiyon hapı kullanıp bunu kadınına tattırmalı.
Ben böyle düşünüyorum.
Ereksiyon hapı kullandığınızı eşinize söylemeyin.
Eşim hap kullandığımı bilmiyordu.
Tabii gidişatı görünce anlayacaktı ama o an bilmiyordu.
Ereksiyon hapıyla ilgili kuralları, bağlamı iyi anlamalısınız.
Doğru bir ereksiyon hapıyla üç sağlam gün geçirirsiniz.
Bir numaralı kural, bu aldatmacaya inanmayın.
Bunu iyi anlayın. Aldatmacaya inanmayın. O siz değilsiniz.
Ereksiyon hapı sayesinde öyle. Anlıyor musunuz? O siz değilsiniz.
Ereksiyon hapı sayesinde öyle. Normal sikinizi öyle sanmayın.
Hap sayesinde öyle oluyor. Sikinizin iki hâli var. Sonra üzülürsünüz.
Eşiniz sizinle dalga geçer.
Günleri bölmeyi bilmelisiniz.
İlk gün gidişatı belirleyip nasıl olacağına karar vermelisiniz.
Hap kullandığınızı siz biliyorsunuz ama o bilmiyor. Artistlik yapın.
"Öyle sinirli yürümeye devam edersen belanı bulacaksın."
"Kim olduğumu, neler yapabildiğimi unuttun galiba.
Kıçını havaya fırlatacağım.
Böyle konuşursan geçmişte yaptıklarımı yaparım."
"Tabii canım. Hep üfürüyorsun Kevin.
Tabii canım. Hep üfürüyorsun."
İlk günün sonunda sözünüzü tutarsınız.
Ereksiyon hapının etkisini gösterirsiniz.
İkinci gün aynen devam edersiniz.
"Sana yaparım dememiş miydim? İstediğim zaman yaparım.
Bir düğmeye basıp açmak gibi. Açıp kapatırım.
Nasıl davranacağını bilmediğinden hep bu siki bulamıyorsun. Sebebi bu.
Düzgün davranırsan daha sık görürsün."
"Düzgün davranacağım."
Nasıl olacağını söyle de yapayım."
"Çeneni kapatarak başlayabilirsin."
Ereksiyon hapı kullanınca farklı biri olursunuz.
Hap kullanmadığınız hâlinizden çok farklı olursunuz.
Trash talk'unuz bile değişir.
Hiç söylemediğiniz şeyler söylersiniz.
"Benim adım ne lan?" "Kevin."
"Hayır. Doğum belgemde yazan tam adım ne?"
"Kevin Darnell Hart."
"İşte bu!"
"Sosyal güvenlik numaram ne?"
"Ne? Onu bilmiyorum."
"Sosyal güvenlik numaram ne? Söylemezsen bu siki unut."
"Hayır. Sakın yapma.
Tanrım.
1743222."
"İşte bu!"
"Bu siki sevdiysen elini kaldır."
"Bu sike bayıldım."
Bunu normal sikinizle yapamazsınız.
Duygularınız incinir.
Eşiniz hemen durumu anlar.
Sokar sokmaz.
"Sert mi? Dünkü gibi değil sanki."
"Az önce ne dedin lan?"
"Dünkü gibi değil sanki. Dünkü kadar kan toplanmamış sanki."
"Düzgün davranırsan o siki alırsın, dedin. Düzgün davranıyorum.
Daha çok kan toplansın diye yardım edeyim.
Kevin Darnell Hart."
"Tam adımı söylemeyi bırak. Niye tam adımı söylüyorsun?"
"17432221."
"Sosyal güvenlik numaramı söylemeyi bırak.
Dinleme cihazı mı taktın? Kimin için çalışıyorsun?"
"O siki istiyorum."
"O lanet elini indir."
Artık işler tersine dönmüştür. Sert değildir. Eyvahlar olsun.
Sevdiğiniz kadının karşısında sert değil. Hapı yuttunuz.
Durum kötü. Hem de hiç olmadığı kadar.
Kaos var. Üst düzeyde panik hâkim.
Durumu kurtarmalısınız.
Aletinizi sıkarak sevişmelisiniz.
Aleti sıkarak sevişmenin ne olduğunu biliyor musunuz? Son çaredir.
Durumu kurtarmak için son çaredir.
Tüm gücünüzle sıkarsınız.
Boşalana dek kan toplansın diye uğraşırsınız.
İşte o an bir Transformer'a dönüşürsünüz.
Hareketlenmesini beklersiniz.
"Ne oldu?" "Kes sesini."
"Dikkatimi dağıtıyorsun."
Her erkek neden bahsettiğimi bilir. Sadece adını bilmiyordunuz.
Adı "aleti sıkıştırma". Rica ederim.
Bu akşam kadınlar şöyle diyecek. "O yöntemi üzerimde mi deniyorsun?"
"Bana deniyormuşsun gibi geldi."
Benim sorunum neydi, biliyor musunuz? Sorun ereksiyon hapını aldığım kişiydi.
Sorun hapların kaynağıydı. Doktora gitmek istemedim.
Reçete yazdırmak istemedim.
Bana çok ağır geldi.
Ereksiyon hapı için reçete yazdırmak. Aman tanrım.
Reçete iptal olunca ne olacak? Artık alamazsınız.
Artık reçeteniz yok. Doktor iptal etti.
Utanç verici bir durum.
Nasıl bir muhabbet geçer? "Evet, biliyorum doktor."
"Artık öyle biri değilim. Yemin ederim. Bu son.
Son kez istiyorum. Beni ortada bırakmayın."
Kendimi böyle hayal edemiyorum.
Ereksiyon haplarımı benzinciden aldım.
Gerçekten. Bilerek yapmadım. Doğaçlama bir alışveriş oldu.
Benzin ve cips almak için girmiştim.
Cipslerin yanında ereksiyon hapları vardı. "Yap gitsin" deyip orada yuttum.
Enerji içeceği içtim. Etkisini hemen hissettim.
Benzinciyle sorun yaşadım.
Benzinciye birçok soru sordum. Endişe yaşadığımı söylemiştim.
Ona bir doktormuş gibi davrandım. Öğrenmek istediğim şeyler vardı.
"Affedersiniz. Azgın Gergedan'la Amansız Gümüş Sırt arasındaki fark ne?
Aralarındaki fark ne?"
"Tamam. Gergedan'ı mı beğendiniz?"
"Kabuklu deniz ürünlerine alerjim var. Sorun olur mu?
Sorun olmaz mı? Peki."
"Müşteriler ne diyor? Sürekli gelenler var mı?
Tekrar alanlar var mı? Beğendiklerini söylüyorlar mı?"
Bana açıkça söyledi.
"Elimdeki her hapı alan biri var. Arka cebine dolduruyor" dedi.
"O kadar hapın sığacağı tek bir arka cep var" dedim.
Michael Jordan, seni hergele.
Ereksiyon Hapı Kullanan Michael Jordan, seni hergele!
Mike bunu izleyince kesin beni gebertecek.
Mike'la kavgam haberlere çıkacak.
Arka cebine yumruk atacağım. "Canın cehenneme Mike!"
"Canın cehenneme. Bilgisayarın yerini biliyorum."
Hap bağımlısı olmaktan korkuyorum.
Bu benim için gerçek bir korku.
Sebebi 45 yaşında bir siyahi olmam.
Sağlık ve zindelik burada devreye giriyor. Kendinize iyi bakın.
Seçim yapabiliyorken kendinize iyi bakın.
Başka seçenek kalmayana dek beklemeyin. Bu aklınızda olsun.
Seçim yapabiliyorken kendinize iyi bakın.
Sağlık ve zindelik çok ciddi bir konudur. Gerçekten öyle.
Kendime çok iyi bakmamın sebebi ailemde birçok sorun olması.
Ailemde aklınıza gelebilecek her türlü sağlık sorunu var.
Şeker hastalığı, kanser, yüksek tansiyon, hipertansiyon, gut.
Her türlü felç. Ailemde herkes sağlık sorunuyla boğuşuyor.
O hâle düşmemek için bunu önlemeye çalışıyorum.
Daha sonra uğraşmamak için kendimi değiştiriyorum.
Amacım, yapmaya çalıştığım bu.
Ben…
Arkadaşlarıma şöyle diyeceğim…
Arkadaşlarım sağlık konusunda dünyanın en aptal insanlarıdır.
Sağlık ve zindeliğe saygıları yoktur.
Spank sağlık konusunda en aptal arkadaşım olabilir.
Bir ay önce bir yemekteydik. Spank bir kadeh şarap içti.
Şarap içtikten sonra "Ne zaman şarap içsem başım dönüyor" dedi.
"Gözlerim puslu görüyor. Elimi hissetmiyorum.
Sanki yüzümün sol tarafı uzuyor.
Kolum uyuşuyor. Bacağımı hissetmiyorum.
Sanki ayağımda dikenler çıkıyor."
"Öküz, felç geçiriyorsun. Buna felç denir."
"İyiyim. Eve gidip uzanacağım, zencefilli gazoz içeceğim."
"Ne?" dedim.
"Uzanıp zencefilli gazoz içeceğim."
Siyahileri bu gazozun ilaç olduğuna ikna eden kişiyi bulmak istiyorum.
O kişiyi bulup gırtlağını sıkmak istiyorum.
Zencefilli gazoz ilaç değil! Lanet bir gazoz. Gazoz işte!
İçinde ne var, söyleyeyim mi? Zencefil.
Bundan başlayalım mı? Lanet zencefil var.
Ecza dolaplarına zencefilli gazoz koyanlar var.
Aptallar. O gazoz yahu!
Bir arkadaşım zencefilli gazoz üstüne yemin ediyor.
Arkadaşım Harry'nin dizleri 10 yıldır sorunlu.
Sorunun menisküs olduğunu biliyorum.
Harry'ye ne olduğunu sorunca "Ters yattım. Dizimi gevşetmeliyim" dedi.
Spank "Zencefilli gazoz iç" dedi.
Harry "Gerçekten mi?" dedi. Bu gerçek bir hikâye.
"Bana inan. Zencefilli gazoz iç."
Harry zencefilli gazoz söyleyip içti. Ayağa kalktı.
"Vay canına. İşte bu. Evet, farkı hissettim" dedi.
Yalancı sahtekâr.
Dizinde baloncukları mı hissettin? Bir halt hissetmedin.
Yedikleriniz ve yemedikleriniz sağlığınızı belirliyor.
Herkes bu mücadeleyi kazanamıyor. Bazıları anlıyor, bazıları anlamıyor.
Yedikleriniz ve yemedikleriniz.
Yaşlılar bunu umursamaz.
Hiç yaşlı birini düzeltmeye çalıştınız mı? "Dede, tuz yememelisin."
"Biliyorum piç. Seni veya doktoru umursadığımı mı sanıyorsun?"
Yaşlılar umursamaz.
Ben neler yiyebileceğimi biliyorum.
Chick-fil-A'nin sandviçine bayılırım.
Yiyemesem de bayılırım.
Bence en iyi sandviç o ama yiyemiyorum.
O sandviç muazzam. Vücudumla mücadelede hep o kazanıyor.
Ne zaman o sandviçi yesem kıçımdan fişek gibi fırlıyor.
Tek bir fişek.
Vın diye çıkıyor. Arkama bakmıyorum bile. Etrafın battığını biliyorum.
Etrafın fena battığını biliyorum.
Beni kızdıran ne, söyleyeyim mi? Sandviçi çiğnediğimi biliyorum.
O zıkkım her nasılsa tekrar birleşip kıçımdan bir bütün hâlinde çıkıyor.
Sandviçin ekmeği klozetin üstünde, köftesi yerde duruyor.
O zıkkımı toplayıp tekrar tuvalete döküyorum.
Lanet sandviç. Çıkarken götümü yakıyor.
Yaşlandıkça yiyebildiğiniz şeyler azalır.
Yaşlandıkça mideniz zayıflar. Artık yiyecekleriniz sınırlıdır.
Gülmek istiyorsanız yaşlılarla yemeğe çıkın.
Garsonlara neleri yiyemeyeceklerini anlatışlarını dinleyin.
En basit şeyleri bile yiyemezler. "Suda limon mu var?
Olmaz. Limon olmasın. Limon yersem bir ay sıkıntı çekerim.
O limonu yersem günlerce ishal olurum."
"Limon ishal mi yapıyor?"
"Ekmeğin üzerinde susam mı var? Susam olmasın.
Susam yersem bir yıl ishal olurum."
"Ne?" Bir yıl mı? İnanılmaz!"
Ama yaşlanmak eğlencelidir.
Yaşlılığın nasıl bir şey olduğunu görmeyi iple çekiyorum.
Önemli olan nasıl bir yaşlı olacağınızı bilmek.
Nasıl bir yaşlı olacağımı, nasıl bir yaşlı olmayacağımı biliyorum.
Ailemle konuştum.
Belli bir yaşa gelince daha fazla yaşamak istemiyorum.
Şu hâle düşecek yaşa gelmek istemiyorum.
Hep biri seslenmiş gibi bakarsınız.
Böyle yaşamak istemiyorum.
Bu yaşa gelirsem eskiden sevdiğim şeyleri hatırlatın.
"Dede, krep ister misin?"
"Krep istemiyorum." "Sen krep seversin ama."
"Doğru ya. Krep severim."
Beni arka bahçeye götürüp kafama sıkın.
Ölene dek bu hâlde yaşamak istemiyorum.
Biri canımı alsın.
Hap kutusuyla yaşamak istemiyorum.
Üzerinde günler yazan hap kutusunu da hiç istemiyorum.
Ölmeyi tercih ederim.
Yemekte cebimden onu çıkarmaktansa ölmeyi tercih ederim.
"Amanın."
"Bugün hangi gün? Bilen var mı?"
"Perşembe mi? Olamaz. Bugün salı sanıyordum."
Canımı alın.
Yaşamak istemiyorum.
Yaş günü pastamdaki mumları üfleyerek söndüremiyorsam
yaşamak istemiyorum.
Bir yaşlıya yapabilecek en büyük kötülük budur.
83, 85 yaşına giren yaşlılara
üzerinde mum olan kocaman yaş günü pastaları alırsınız.
Yaş günü pastasında 85 mum vardır.
"İyi ki doğdun büyükanne. Mumlar üfle" dersiniz.
"Yapabilirsin büyükanne." Hayır, yapamaz!
Mumları söndürmesi için 45 dakikadır bekliyorum!
İşe gitmeliyim!
"Yapabilirsin büyükanne."
Öyle yaşamak istemiyorum.
Aklıma geleni söyleyebileceğim yaşa gelmek istiyorum.
Böyle bir yaşlılık istiyorum.
Belli bir yaşa gelince istediğinizi söylersiniz.
Umursamazsınız. Yaşlılığı tatmışsınızdır. Bazıları böyledir.
Bunlardan biri de efsane Quincy Jones.
Huzur içinde yat efsane. Quincy Jones.
Eyvahlar olsun.
Quincy yaşlanınca ağzına geleni söyledi.
Komedi mi istiyorsunuz? Son birkaç röportajını izleyin.
Verdiği cevapların sorulan sorularla hiç alakası yoktu.
Kendi dünyasında istediğini yapıyordu.
Röportajı izledim. "Müziğin anlamını nedir?"
"Supremes'in tüm üyelerini becerdim."
"Bir dakika. Ne dedin? Tanrı aşkına Quincy. Ne diyorsun?"
"Umurumda değil.
Supremes 'üstün kuku' demek. Umurumda değil!"
"60 yıldır kokain kullanıyorum." "Bittik biz!"
"Quincy, yeter. Sus artık."
"Umurumda mı sanıyorsun? Bilinmesi gereken şeyler var.
Bazı şeyler biliyorum.
Bomba bir bilgi vereyim. Stevie Wonder kör değil. Numara yapıyor.
Bunca zamandır numara yapıyor.
Yıllar önce Ray Charles'la nasıl rekabet edebileceğini sordu.
'Kör numarası yap' dedim. Ne yaptı, biliyor musun? İşte bunu."
"Piyano tuşlarını görebiliyor."
"Numara yapıyor."
"Joe, yeter. Daha fazla konuşma. Yeter."
"Joe Jackson'a çocuklarını dövmesini ben söyledim."
"Her gün onları dövdü."
"Bir bombam daha var."
"Michael'ın cildini ben beyazlattım. Bunu yapan bendim.
Solo kariyer istedi. 'Böyle başaramazsın' dedim.
Beyazlat dedim."
Yaşlılıkta bambaşka bir seviye. Ben de öyle olmak istiyorum.
İstediğini söyleyebileceğin bir yaşlılık. Az kaldı.
Bu şakayı yapıp yapmamakta kararsızdım ama yapacağım.
Sizlere anlatacağım.
Yeğenim için bir aile yemeği vermiştim. Hatırladınız mı?
Yemek bitti. Garson geldi. Bu gerçek bir hikâye.
"Tatlı ister misiniz?" dedi.
Ailem heyecanlandı. "Tabii isteriz."
"Tatlı patatesli ve limon kremalı turta istiyorum."
"Üç katlı çikolatalı kek, kapkek istiyorum.
Onu boş ver. Elmalı turta istiyorum."
"Ben de vanilyalı dondurma istiyorum."
"Bay Hart, siz ister misiniz?"
"Hayır, ben tatlı yemem" dedim.
Amcam kızdı. "Şu Hollywood'luya bak."
"Şu Hollywood'luya bak."
"Kendini beğendiğinden ailenle tatlı yemiyor musun?
Tabii. Sen Bay Mükemmel'sin.
Ailenle tatlı yememek için bir neden söyle.
Neden ailenle bir tatlı yemiyorsun?"
"Bilemiyorum. Masadakilerin çoğunun ayağı kesildiği için olabilir.
Bu iyi bir neden mi?"
Bir düşünsenize.
Anladınız mı?
Şeker hastalığı esprisiydi.
Siyahi ailelerde böyle bir şey vardır.
Şeker hastası olunca ayaklarını kaybederler.
Masadakilerin çoğunun ayağı kesildiğinden sadece birkaç ayak kalmıştır, dedim.
Anladınız mı? Tamam.
Şakanın güzelliği şakanın kendisi değil,
espriyi yapınca kafası karışan bir beyaz görmek.
"Niye ailedekilerin ayakları kesiliyor?"
Kafası karıştı. "Ne? Ne diyorsun?"
Şakaya devam edebilir miyim, bilmiyorum.
Amcamın tek ayağı olduğundan şakaya devam edebilir miyim, bilmiyorum.
Gerçekten öyle. Görüştüğümüzde bana tavır takınacak.
"Kendini komik sanıyorsun, değil mi?
Kendini komik sanıyorsun, değil mi?
Tek ayağımı kıçına sokmamak için bana bir neden söyle!"
Geçenlerde bacağını kestiler.
Durumun farkına varamadığı belli çünkü hâlâ kendini iki bacaklı sanıyor.
Gaf yapıyor.
İçimdeki komedyen bunu görmezden gelemez. Bunu görmezden gelemem.
Evden çıkıyorduk. Arabaya bindik. Kapıyı kapattık.
"İçerisi buz gibi. Kapıyı aç. Gidip paltomu alayım" dedi.
Dedim ki…
"Demek gidip paltonu alacaksın.
Bir yere gittiğin falan yok."
Bu gösteri sayesinde empati kurmanızı sağlıyorum.
Bu gösteri bunun için harika bir fırsat.
Gösterime Acting My Age adını verdim
çünkü yaşlılığın önemine dikkat çekmek istedim.
Bu devirde herkes gençleşmeye çalışıyor.
Herkes zamanı geri almaya çalışıyor, yaşlılığı kutlamıyor.
Yaşlılık yaşanmış bir hayat, deneyim ve bilgelik demektir.
Bunlar olmadan hayatta başarılı olamazsınız.
Hayattaki başarı budur.
Yaşlılığın bir lütuf olduğunu anlayın.
Bu inanılmaz bir lütuf çünkü herkes o yaşa gelemiyor.
Bu herkese nasip olmuyor.
50, 60, 70, 80 yaşına gelince bunun çantada keklik olmadığını anlayın.
Bu yaşlara ulaştığınız için şanslısınız.
Bu yaşlara ulaşınca
bununla gurur duyup hayatınızı düzgün bir şekilde kutlayın.
Yaşlıların yaptıklarını yapmaktan hiç korkmayın.
Yaşlanınca yaşlıların yaptıklarını yapın. Yolunuzu şaşırmayın.
Sakatlanırsınız. Yolumu şaşırdığım için sikim kırıldı.
O herifle yarışmamalıydım. Yolumu şaşırdım.
O yarış yüzünden yazım mahvoldu. Tüm yazı heba ettim.
Ailemle tüm yaz tatil yapacaktım.
Sakatlandığım için tek bir tatil yaptık. Ruanda'ya gittik.
Yeni bir deneyim yaşamak için ailemi Ruanda'ya götürdüm.
Bu unutamayacağımız, bize kültür katacak bir şeydi.
Başka bir ortamı anladık.
Tatillerimizde "hayır" kelimesi yoktur. Her şeyi kabul ederiz.
Ruanda'ya gidince "Goril gezisine çıkmalısınız" dediler.
"Goril gezisine çıkmalısınız."
Bunun ne olduğunu bilmeyenler için açıklamaya çalışacağım.
Gorilleri görmek için ormana gidiyorsunuz,
gorillerin ayak izlerini görüyorsunuz.
Bu ayak izlerini takip ederek
gerçek gorillerin doğal yaşam yerlerini tespit ediyorsunuz.
"Umurumda değil. Yapacağım" dedim.
Bir cam olacağını düşündüğüm için böyle dedim.
Anladınız mı?
Bir cam vardır diye düşündüm.
Camın olmadığı bir ortamda gorillerin yanına gitmedim.
Cam vardır sandım.
"Küçük çocukların gidemez" dediler.
Ben, eşim, iki genç çocuğum gittik.
İki grup daha vardı.
Biri dört kişilik beyaz bir aileydi, diğeri de dört kişilik beyaz bir gruptu.
Toplamda 12 kişiydik.
Ormana gitmek için parkın içinden geçtik. Park ormana dönüşüyor.
Bu gerçek bir hikâye. Ormana varınca askerler geldi.
Makineli tüfekleri vardı. Taktik giysileri giymişlerdi.
Bacaklarına silah bağlamışlardı.
Bunları görünce aklımda soru işaretleri oluştu.
"Affedersiniz. Neler oluyor? Askerler neden burada? Şimdi ne olacak?"
"Goriller kontrolden çıkarsa onları vurmak için buradalar" dedi.
"Ne yapıyorlar ki?
Cama mı vuruyorlar? Ne yapıyorlar? Camı kırabilirler mi?"
Kimse cevap vermeyince söylediklerimin doğru olduğunu düşündüm.
Aramıza bir tur rehberi katıldı. Adı Antoine'ydı.
Antoine tüm ömrünü gorilleri anlamaya adamış.
Gorillerle ilgili her türlü şeyi biliyor.
Antoine beyazların öğrenmesini istemediğim bir siyahi.
Tur rehberi Antoine insan goril diyebileceğim tek kişiydi.
Bu başta kulağa çılgınca geliyor ama nedenini açıklayacağım.
Antoine gorillerle karşılaşınca ne yapmamız gerektiğini açıkladı.
Antoine bize tam olarak şöyle dedi.
"Beni dinleyin.
Bir numaralı kuralı söylüyorum. Gorille göz göze gelmeyin.
Goril size bakarsa aşağı bakın. Teslim olun.
Gücünüz olmadığı için gorile teslim olun.
Gorilin gücü var. Sizin gücünüz yok.
Goril karşısında güçsüzsünüz. Aşağı bakın.
Gücün gorilde olduğunu, gücünüz olmadığını gorile gösterin.
Güçsüzsünüz."
"İki numaralı kural. Gorille bir olmalısınız.
Gorilin yaptığını yapmalısınız."
Bir anda bir gorile dönüşmeye başladı.
O an gördüklerime inanamadım.
Bir siyahi beyazların karşısında bir goril gibi davrandığı için kızdım.
Beyazlar not aldı, bir şeyler yazdı.
Kızdım. "Ne yazıyorsunuz lan?" dedim.
Beni susturdu. "Dikkatini ver."
"Canına okurum. Dikkatini ver deme. O deftere ne yazıyorsun?"
Antoine şöyle devam etti…
Zıplayıp yerleri dövüyordu.
İşi bitince oğluma baktı. "Şimdi sen yap" dedi.
"Kesinlikle böyle bir şey yapmayacak.
Oğlum bu insanların karşısında goril gibi davranmayacak.
Jordan'ın çocukları gibi oğlumun hayatı mahvolmayacak.
Oğluma bunu yapamayacaksın" dedim.
"Oğluma bunu yapamayacaksın!"
"Keyfin bilir" dedi.
Bir ağaca koşup ağzıyla ağacın kabuğunu kopardı.
Kabuğun altındaki şekeri yaladı.
"Goriller şekeri sever. Siz de şekeri sevmelisiniz."
Çalıların arasından okaliptüs bitkisi alıp tüm vücuduna sürmeye başladı.
"Goriller okaliptüs kokusunu sever.
Siz de okaliptüs gibi kokmalısınız. Şimdi yola koyulalım" dedi.
Bir anda fırlayıp ormanda koşmaya başladı.
Siktir!
Onu takip etmek zorundaydık.
Ormanda yürüyorduk. Yemin ederim bu gerçek bir hikâye.
20 dakika yürüdükten sonra durmamızı söyledi.
Tam olarak şöyle dedi. "Buradalar."
"Cam nerede? Camın arkasına nereden geçerim?
Cam nerede?" dedim.
Soluma dönüp bakınca
yaklaşık dokuz dişinin çalıların arasından çıktığını gördüm.
İki ayak üstündeydiler. Şerefsizler yürüyordu.
Hiç böyle bir şey görmedim. Teslim oldum. Ellerimi kaldırdım.
Hemen yere yattım. Teslim oldum.
Antoine beni kaldırmaya çalıştı. "Kevin, kalk."
"Hayır, defol git başımdan. Gücüm yok. Güç onlarda" dedim.
"Gücüm yok. Ben güçsüzüm. Güç onlarda."
Öteki tarafa bakınca şapşal eşimi gördüm. Telefonun flaşı açıktı.
Video çekmeye, görüntü almaya çalışıyordu.
Ona vurdum. "Yere yat ahmak."
"Yere yat. Teslim ol.
Bizim gücümüz yok. Güç onlarda. Biz güçsüzüz."
Bir anda 15 goril oldu. Tam 15 tane!
Tüm aile oradaydı. Yeğenler, halalar, amcalar…
Şerefsizler etrafta dolaşıyordu. Biz de ortadaydık.
Her şey çok hızlı gelişti.
Gorillerden biri alnıma dokundu. Bana vurmadı ama alnımı gerdi.
Gözlerimi hayatta hiç olmadığı kadar açtı.
Gözlerimin beyazı ortaya çıktı.
O hâldeyken askeri gördüm.
Asker orada duruyordu. "Vursana. Ne yapıyorsun lan?" dedim.
"Vursana. Bunun bir saldırı olduğu açık. Bu bir saldırı yahu!"
Alnımı parçalamaya çalıştı. Ne yaptığını anlamadım.
Goriller oynayıp tuhaf davranıyordu. Onları izliyorduk.
Sebepsiz yere hepsi ayağa kalktı.
Ormana koştular. Antoine heyecanla ayağa kalktı.
"Çok güzel, değil mi? Gorillerin yaşamını bizzat görüyoruz.
Şimdi gorilleri takip edip nasıl yaşadıklarını göreceğiz.
Gorilleri takip edelim" dedi.
"Siktir lan. Olmaz" dedim.
"Gorilleri takip etmeyeceğim. Olmaz. Ben geri dönüyorum.
Ben ve ailem geri dönüyoruz.
Bu yavşağın aksine, vurmaktan çekinmeyen bir asker istiyorum.
Evet, sana diyorum. Yavşaksın. Goril alnımı parçalamaya çalıştı!"
"Olmaz Kevin. Geziyi tamamlamalısın" dedi.
"Hayır, geri dönüyorum" dedim. "Olamaz. Patron" dedi.
"İyi. Patronunla konuşayım. Geldiğimizden beri tavrınızı beğenmedim."
Yemin ederim böyle oldu. Soluma döndüm.
Aynı çalıların arasından gerçek bir gümüş sırt goril çıktı.
Eyvahlar olsun.
Gerçek bir gümüş sırt derken şaka yapmıyorum.
Devasa bir göğsü vardı. Neredeyse bacakları yoktu.
Hiç bacak çalışmamış. Sadece göğüs çalışmış.
Bir goril cezaevine girse böyle görünürdü.
Hiç böyle bir şey görmedim.
Çıkıp bir ağaca dokundu. Ağaç devrildi.
Ağaç yerdeydi.
Bir gorilin uzanma mesafesindeydim. Buna inanamadım.
Kendimi o anın büyüsüne kaptırdım.
Diğer herkes yerdeydi, teslim olmuştu.
Bir tek ben ayaktaydım. Gümüş sırta bakıyordum.
Beni kendime getiren oğlum oldu.
İki kez bacağıma vurdu.
Dönüp oğluma aktım. "Elveda baba" dedi. "Ne diyorsun?" dedim.
"Ne diyorsun lan? Elveda mı?" Eyvahlar olsun.
Eyvahlar olsun. O an dank etti. Bir numaralı kuralı çiğniyordum.
Bir numaralı kural gümüş sırtla göz göze gelmemekti.
Gümüş sırtın gözlerinin içine bakıyordum.
İşte o an korktum. Ne yapacağımı bilmiyordum.
Ne yapacağımı söylesin diye Antoine'ya baktım.
Dönüp baktığımda Antoine çoktan gitmişti.
Antoine öyle bir koşuyordu ki hayatımda böylesini görmedim.
Parmaklarını mükemmel birleştirmişti.
Adi herif rüzgârı yarıyordu.
Pasta dilimi gibi rüzgârı yarıyordu. Anlatabildim mi?
O an ne yapacağımı bilmiyordum. Olan olmuştu.
Gümüş sırtla bakışıyordum.
Size bir şey söyleyeyim. Hiç adi biri olmadım.
Bugün de adi biri olmayacağım. Durum buydu.
Ben gümüş sırta bakarken şöyle göğsüne vurmaya başladı.
Bunun anlamını açıklayayım.
Bir gümüş sırt göğsüne vuruyorsa gücünü gösteriyordur.
Dövüş öncesi kimin güçlü olduğunu böyle ölçerler.
Bir bilgi daha vereyim.
Kavgayı kaybeden gümüş sırt her şeyini kaybeder.
Eşini, çocuklarını kaybeder.
Bir gümüş sırt dövüşü kaybedince ormandan eli boş ayrılır.
Hayatını yoluna koyması gerekir. Hiçbir şeyi kalmamıştır.
Bu yüzden bir sürü çocuğu ve eşi vardı.
Bir sürü gümüş sırt dövüp başarılı olmuştu.
Şimdi hepinize bir şey sorayım. Hemen değil, sonra cevap verirsiniz.
Bu gerçekten bir kayıp mı?
Kavgada ben kaybedersem eşimi ve çocuklarımı alacaksın.
İkimiz de kendi yolumuza gideceğiz. Üstelik bedavaya. Doğru mu anladım?
Bu bana bir kayıp gibi gelmiyor.
Gümüş sırta bakıyordum. O da bana bakıyordu.
Durum buydu. Göğsüme vuracak değildim.
Böyle yaparsam adi biri olduğumu anlardı.
Ben de her erkeğin yapacağını yaptım.
Benim yerimde olsa her erkek aynı şeyi yapardı.
Gümüş sırtın gözlerinin içine bakıp Antoine'nın dediklerini yaptım.
Zıpladım. Yerleri dövdüm.
Ağzımla ağacın kabuğunu kopardım, okaliptüsü alıp kıçıma sürttüm.
Tüm bunları anlatmamın tek sebebi oradaki beyazların her şeyi çekmiş olması.
Bunun internete düşmesi an meselesi
ama ailemi kurtarmak için neler yaptığımı
ve o gün bir ders çıkardığımı anlamanız için
bunu ilk benden duymanızı istedim.
O gün çıkardığım ders şuydu.
Diğer ereksiyon hapını, Amansız Gümüş Sırt'ı kullanmalıymışım.
O çok daha güçlü bir hapmış. Miami, harikasınız.
Bana eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim.
Ben Kevin Hart. Sizleri seviyorum. İyi geceler.
YAZAN VE İCRA EDEN KEVIN HART
Alt yazı çevirmeni: Mustafa Üneşi