Sun Han-gyul?
ODCINEK 8
Kim pani jest?
Kim jestem?
No… Ja…
Ja…
Ja tylko…
Nie mów o tym wujkowi, dobrze?
Co? Nie mogę…
Przecież mówiła, że od seriali woli oglądać moje treningi.
Co za głupia kobieta.
Co zrobić, żeby przejrzała na oczy?
To jakiś obłęd.
Co jest?
Gdzie się nie obejrzę, ludzie…
Co?
Chwila…
Rety!
Co to wszystko ma być?
Cholerny piasek.
Pani Bom i pan Sun, więc wy…
Tak?
Szlachetny i miłosierny panie Jeong,
gdyby mógł pan zapomnieć, co właśnie zobaczył,
będziemy panu wdzięczni do śmierci…
Nie, nawet po śmierci.
Nie.
Proszę milczeć.
Ja się tym zajmę.
Co? Co zamierza pan zrobić?
Co pan robi?
Wystraszył mnie pan.
Oby wiódł pan długie życie, a pana rodzina żyła w spokoju.
Na zawsze.
Obaj praktykujemy sztuki walki. Jeśli zapomni pan o tym,
zrobię dla pana,
co tylko pan zechce. Proszę.
- Wszystko? - Tak, co tylko pan zechce.
Skoro tak błagacie,
nie mogę się nie zgodzić.
- Najpierw pani Bom. - Tak?
Jest pani blisko z bratem Se-jin, tym prawnikiem?
Proszę dowiedzieć się więcej o jego asystencie.
O jego asystencie?
- Tylko tyle? - Tak.
Teraz pan.
Tak jest.
Rety, ciężkie to.
Proszę dać.
Idziemy.
- Ze mną. - Dobrze.
Ale silny mięsień czworoboczny.
Nie mów o tym wujkowi, dobrze?
- Wujku… - No nie.
Jak mógł mnie o to prosić? To szaleństwo.
Rety.
Dzień dobry.
Pani Bom.
Widziała mnie pani wczoraj?
Kiedy? O czym pani mówi?
Mam wrażenie, że panią widziałam.
Chyba widziałam panią z kimś w wesołym miasteczku.
Rety!
To byłem ja.
Słucham?
Jakaś kobieta w średnim wieku uciekła się bawić i zostawiła torebkę.
Potem wpadłem na panią Bom. Więc trzymaliśmy się razem.
Jakiś problem?
Czyli pani Bom przyszła do wesołego miasteczka sama?
Ludzie chodzą teraz sami jeść czy pić.
Do wesołego miasteczka też.
Całkowicie się zgadzam.
Proszę przestać ją podejrzewać
i niech pani sprawdzi torebkę.
Pani Bom.
To są pytania. Proszę szybko to załatwić.
A o co poprosił pan pana Sun?
Chyba nie o to, by kogoś zabił, co?
OŚRODEK SPORTU
Mogłam nie zapisywać się na całe pół roku.
Teraz już chyba za późno na zwrot pieniędzy.
Pan Jeong?
Wujek Han-gyula…
został powalony?
Przegrał pan coś kiedyś?
To jakby pan pytał, czy kiedyś umarłem.
To się nigdy nie wydarzyło i nie wydarzy…
W poniedziałek
potężny Sun Jae-gyu przegra ze mną, Jeong Jin-hyeokiem.
Oczy szwankują na starość. Chyba mi się przewidziało.
Na podłodze nie leży pan Jeong,
tylko wujek Han-gyula?
Witam, pani Seo.
Moja ciężka praca się opłaciła.
Czemu on wciąż leży na podłodze?
Może coś sobie uszkodził?
Panie Sun, skończyliśmy. Może pan wstać.
Jeszcze chwilę tu zostanę. Możecie iść.
Nie ma pan ze mną szans. Powinienem…
Jestem pod wrażeniem.
Ale się pan poprawił.
Wróciła pani po długiej przerwie.
Zacznie pani znów trenować?
Nie, skądże.
Nie mam czasu, przyszłam po zwrot pieniędzy…
Proszę iść się przebrać.
Będę dziś miły i nauczę panią moich sztuczek, by pokonać pana Suna.
Czyli ja też bym tak mogła?
Widzi pani?
Nadal nie może nawet wstać. Nie widzi pani?
Proszę się przebrać.
Dobrze, idę.
Rety, to niesamowite.
Ciekawe, co on teraz robi.
Proszę.
Jeśli pewnego dnia nagle
za mną zatęsknisz, otwórz to pudełko.
Chyba trochę za nim tęsknię.
Jak bardzo muszę tęsknić, żeby je otworzyć?
Nie. Nie minęło jeszcze dość czasu.
Tak nie można.
Co może być w pudełku?
Perfumy?
Odręczny list?
Albo… pierścionek?
- Przepraszam! - Rety!
Bom-sik, nic ci nie jest?
Przepraszam.
To ta kobieta.
Moja torebka.
No tak.
To chyba torebka Holly.
Zna je pani?
Mam z tej firmy tylko duże.
Nie wiedziałam, że mają też małe.
Teraz ma pani trochę inną…
Mam je w domu. Te duże.
W domu. Oczywiście.
Naprawdę mam je w domu.
Kupiłam w domu towarowym.
- Bez zniżki. - A co to za zapach?
O Boże!
Rety. Czemu on na mnie szczeka?
Bom-sik, przestań.
Szczekaj!
Dobrze.
Przestań szczekać.
On nigdy na nikogo nie szczeka.
Może wie, że nie jest tu pani mile widziana.
Co pani powiedziała?
Uraziłam panią? Cieszę się…
Przepraszam.
Ale jeśli chodzi o ubezpieczenie, można je polecić,
ale nie powinno się zbytnio naciskać…
To powiedział Jae-gyu? Że sprzedaję ubezpieczenia?
„Jae-gyu”?
Nieźle.
Okłamuje teraz kobiety.
To co tu pani robi?
Jeśli chodzi o naszą relację,
powinna to pani usłyszeć od niego.
No dobrze.
Chwila.
Czyli co?
Nie jest agentką ubezpieczeniową?
Hej…
„Prezent dla sympatii”.
Ktoś ci się podoba?
- Nie. - Dokąd idziesz?
- Chodź tu. - O rany.
Han-gyul.
Gdy wyznasz jej uczucia,
- prezent nie ma znaczenia. - Właśnie.
Gdy byłem w gimnazjum,
ukradłem kartę kredytową mamy i kupiłem jej bukiet z wołowiny.
W porze lunchu wyczyściłem stolik i powiedziałem:
„Jeśli go przyjmiesz, zabieram cię na randkę”.
Wszyscy na stołówce oszaleli, było jak na koncercie.
I co? Udało się?
Przeniosła się.
Tak się wstydziła, że płakała
przez całe cztery dni.
Po tym nigdy nie wróciła już do Shinsu.
- Ty mały… - Przecież to prawda.
Cisza.
Jutro zaczynamy egzaminy.
Powinniście w nich rywalizować.
Proszę pana.
Teraz kolej Dae-hana, żeby być najgorszym.
Jeśli liczyć egzaminy próbne, teraz twoja kolej.
Cisza.
Wszystkich interesuje tylko to, kto będzie najgorszy.
A najlepszy uczeń pozostaje na szczycie.
Zależy panu tylko na Han-gyulu.
Cisza.
Już wiem.
Co wiesz?
Prezent.
Żeby ją uszczęśliwić.
W końcu to wymyśliłem.
UMOWA PODZIAŁU MAJĄTKU SPADKOWEGO
Ostrzegałem ją, by tu nie przyjeżdżała…
Co to było?
Szczeka jak Bom-sik.
Bom… Nie. Pani Bom.
Dziś nie moja kolej na Bom-sika. Co tu pani robi?
Powinna pani dotrzymać obietnicy.
Jeśli już pani tęskni, jak wytrzyma pani dwa lata?
Rety.
Nie jest agentką ubezpieczeniową.
Spotkałam tę kobietę.
Proszę nie kłamać.
Inaczej może pan zapomnieć o dwóch latach. Z nami koniec.
WSPÓŁSPADKOBIERCA: SUN HEE-YEON
Sun Hee-yeon!
Przestań, tato!
Oszalałeś?
Nawet nie wiemy, kto jest ojcem.
Jak śmiesz sprowadzać tu tego dzieciaka?
Masz rację! Musiałam oszaleć, że tu wróciłam.
Wiedziałam, że mnie pobijesz. Ale to twój wnuk.
Myślałam, że zechcesz go zobaczyć.
Uciekłaś z domu, bo mnie nienawidzisz, a teraz mówisz, że to mój wnuk?
Zabiję cię, gówniaro.
Hee-yeon.
- Jae-gyu! - Uciekaj!
Bierz małego i uciekaj!
Jae-gyu. Nic ci nie jest?
Całkiem oszalałaś?
Czemu przynosisz tu dziecko?
Jak mogłabym myśleć trzeźwo?
Zawsze to samo. Wraca z połowu ryb, upija się i wszystko rozbija.
Jae-gyu, wierzysz, że mama zginęła w wypadku samochodowym?
Ja nie.
Pewnie chciała uciec od niego…
Dość!
Uciekłaś, bo cię bił. Powinnaś była być mądrzejsza.
Jak wychowasz dziecko sama?
Masz pieniądze na mleko?
No właśnie.
Jeśli mam go wychować, muszę jechać do Seulu i zarobić.
Sun Han-gyul.
Tak ma na imię.
Ty też to widziałeś?
Jest okropnym człowiekiem, ale dziecka nie dotknie.
Ty zaopiekujesz się Han-gyulem,
a ja zarobię dość pieniędzy, byśmy mogli razem
żyć w dostatku, bez względu na wszystko.
Potem uciekniemy od niego we trójkę.
Gdzieś, gdzie nigdy nas nie znajdzie.
Wrócę po ciebie.
Wrócę po was obu.
Odkąd tak zniknęła, ani razu się nie odezwała.
Przepraszam, że panią okłamałem,
ale nie powiedziałem jeszcze Han-gyulowi, więc nie mogłem powiedzieć pani.
To znaczy,
że Han-gyul nie wie, że jego matka żyje?
Ta kobieta… jest dla mnie martwa.
Han-gyul myśli, że jego rodzice zginęli w pożarze.
Proszę nic mu o tym nie mówić.
Rozumiem, co pan czuje.
Ale powinien mu pan powiedzieć, że jego matka żyje…
Nie zasługuje, by być jego matką.
Może i nie, ale dziecko tęskni za mamą.
Może jej nienawidzić, a i tak tęskni.
Wie pan, jakie to uczucie? Żyć w ten sposób?
Na miejscu Han-gyula
chciałabym wiedzieć, skąd pochodzę i kim są moi rodzice.
Chciałabym wiedzieć od początku.
On ma do tego prawo.
Bom-sik.
Hej.
Musisz być zmęczony.
To nasz dzień z Bom-sikiem?
Tak.
- Proszę. - Jasne.
Opiekujcie się Bom-sikiem, aż nie wróci do mnie.
A to o nauczycielce Han-gyula…
Proszę to przemyśleć.
Do widzenia.
Chodźmy. No chodź.
- Idziemy. - Dobrze.
Bom-sik, chodź tu.
Dziecko, które zaginęło 31 lat temu, wróciło właśnie do rodziny.
Zaginęło w 1995 roku
na wycieczce w Seulu. Nie było wiadomo, co się z nim stało.
Postępy w analizie DNA pozwoliły teraz ustalić jego tożsamość.
Han-gyul, wszystko w porządku?
Tak.
Jakbyś czegoś potrzebował, mów.
No wiesz.
Gdybyś chciał, oddałbym ci wątrobę albo woreczek żółciowy.
Nawet nerkę.
Ale na tym byś skończył?
Gdybyś ty potrzebował, oddałbym ci nawet serce.
Jesteś dla mnie obojgiem rodziców, nie mam innej rodziny.
Co z tego, że nie mógłbym oddychać? Albo krew nie mogłaby już krążyć?
Czemu poruszyłeś ten temat?
Coś jest nie tak?
Jasne, że nie.
Jutro masz egzaminy. Idź wcześnie spać.
Tajfun Wangsse uderzył w Okinawę
i szybko przenosi się na północny zachód.
Od jutra na wybrzeżu wschodnim i południowo-wschodnim
spadnie nawet 400 mm deszczu i pojawi się silny wiatr.
Lokalnych mieszkańców prosi się o ostrożność.
MATEMATYKA
Ta kobieta… jest dla mnie martwa.
Han-gyul, już skończyłeś?
Minęło dopiero dziesięć minut.
Tak.
Typowy Sun Han-gyul.
Nic dziwnego, że jest najlepszy.
Cisza.
Miałem dziś egzaminy z matematyki, etyki i biologii.
Jutro mam angielski, literaturę i historię świata.
Dong-pyo chce pogadać z tobą o 70. urodzinach jego babci.
UMOWA PODZIAŁU MAJĄTKU SPADKOWEGO
WSPÓŁSPADKOBIERCA: SUN HEE-YEON
SUN JAE-GYU
Pomyśl o tym racjonalnie, Jae-gyu.
Tata…
Czy kiedykolwiek coś dla nas zrobił?
Zostawił nam tylko tę ziemię, której nie da się sprzedać.
Jeśli zbudują tam kurort…
Myślałem, że przyjechałaś do Han-gyula.
Nosiłem go płaczącego na plecach.
Codziennie czekałem, aż wrócisz.
„Han-gyul, twoja mama…
na pewno po nas wróci.
Zaczekajmy jeszcze dzień.
Zaczekajmy jeszcze dwa dni”.
Zniknę, tak jak chcesz.
Nie będę cię już odwiedzać…
ani wpadać na Han-gyula.
Jeśli to podpiszesz…
Hej, Dong-pyo.
Co?
Dobrze. Przyjadę po ciebie, nie martw się. Zajmij się babcią.
Dobrze.
Co się stało?
W okolicy nie ma prądu.
OSTRZEŻENIE KRYZYSOWE
No tak.
My mamy prąd dzięki panelom słonecznym.
Babcia Dong-pyo potrzebuje prądu. Pojadę po nią.
Zaproś do nas sąsiadów, gdyby też potrzebowali prądu.
Czekaj. Więc…
Se-jin i jej brat też mogą przyjść?
Miałbym tu zapraszać I-juna?
Se-jin też musi się uczyć do egzaminów. Pewnie się teraz denerwuje.
Ale strasznie pada. Nie mogę zaprosić jej samej.
Jak chcesz. Niedługo wrócę.
Zrobiłeś siku?
- Oddawaj! - Nie.
Pani Seo. Opowiem pani o roli prawdziwego pedagoga.
Miałem wtedy 26 lat.
Gdy zaczynałem jako nauczyciel…
Wszyscy skorzystali z zaproszenia.
Przestańcie biegać!
Hej!
Dół dziewiątej rundy. Dwa auty,
dwa strajki, dwa balle. To kluczowy moment.
Napięcie rośnie. Będzie narzut!
Pałkarz trafia!
- Mocne. - Przeleci.
- Przeleci!
- Leci. - Home run!
Home run w dole dziewiątej rundy. Nie do wiary!
Hej! Kto zapchał toaletę?
Min-guk walnął klocka.
Musiałem zrobić miejsce w brzuchu.
A ty co? Maszyna do klocków?
Nie wierzę.
To była ich impreza urodzinowa…
Jest out! Będzie dogrywka.
Wujku!
Rany.
Czemu wszyscy się tu zleźli?
- Trzymaj. - Dobrze.
Hej! Ciszej, smarkacze!
Przestańcie i bądźcie cicho.
Uwaga, cicho!
W grupie najważniejszy jest porządek.
Wygląda na to, że musicie tu nocować,
więc od teraz macie robić to, co mówię.
Zrozumiano?
- Tak, mistrzu! - Tak!
Najpierw pani Seo i pan Jeong.
Przejrzyjcie lodówkę i coś ugotujcie.
W porządku.
Panie Wi.
Jeśli trzeba, odbierzcie kolejne osoby z Phillipem.
- Tak jest. - Han-gyul.
Przydziel pokoje i przygotuj łóżka.
- Dong-pyo. - Tak?
Posprzątaj buty.
Wujku, a my?
No tak. Wy dwaj…
Nic nie róbcie. Tak będzie lepiej.
Jeśli skończył pan przydzielać zadania,
- wrócimy do meczu. - Panie Hong.
Mam dla pana najważniejsze zadanie.
Skoro w szkole jestem dyrektorem,
będę tu nadzorował.
Proszę przepchać toaletę.
Toaletę?
Zapchała się.
Zwykle radzi sobie z dwoma osobami,
a teraz musi z dziesięcioma. Musi być jej ciężko.
Jeśli komuś nie podoba się przydzielone zadanie,
może sobie iść.
Ale wiedzcie, że w tej okolicy
telewizję podczas tajfunu i przerwy w dostawie prądu
można oglądać tylko tu.
A teraz na pozycje!
Na pozycje!
Do roboty!
Wujku.
Nie mogę się dodzwonić do pani Bom.
Pani Bom?
Nie odbiera telefonu.
Pani Bom była z bratem Se-jin.
Rozmawiałem z nią niedawno.
Byłeś z panią Bom?
Słyszałeś?
Chciała podziękować mi za wyjątkowy wykład.
Przyszła do mnie.
Nieważne. Gdzie jest teraz?
Gdy rozmawialiśmy, zadzwonił pan Jeong i od razu wyszła.
Czemu pytasz?
Nie ma jej tu?
Podobno tereny niżej zalało.
Han-gyul, zajmij się wszystkimi.
Pani Bom!
Rety. Co za dureń.
Jeździ za jakąś piosenkarką.
Nie wierzę.
Martwiłeś się o mnie, Seong-tae?
Pani Bom?
Wujek Han-gyula jej szuka.
Nie martw się.
A jak w Seulu? Mocno pada?
No dobrze. Ma dzieci?
Dzieci?
Nie był żonaty. Jakie dzieci?
Nie, jest rozwiedziony.
Mówił, że wniósł pozew o rozwód w 2017 roku.
Wątpię.
Pan Choi przyjechał tu z panem Oh,
bo tylko on ze wszystkich pracowników nie był żonaty.
Co?
Słyszałam cię.
Zadzwonię jeszcze przed snem.
Pa, Seong-tae.
Jest taki kochany.
Rety.
- Możemy porozmawiać? - Czemu?
Porozmawiajmy.
- O czym? - Proszę iść za mną.
No dalej.
A temu co?
O co chodzi?
Ten cały Seong-tae.
Dobrze go pani zna?
Ma własne mieszkanie w Suro-dong w Seulu.
A w 2017…
Czemu mam to panu mówić?
Prosił panią o pieniądze?
O co panu chodzi?
Oszustwo miłosne.
Co?
Faceci udają zainteresowanych i zakochanych,
by wyciągnąć od kobiet pieniądze.
Że niby Seong-tae jest zainteresowany moimi pieniędzmi?
Chyba wyglądam na bogaczkę. Dziękuję, że tak mnie pan postrzega.
Tylko żeby się pani nie zdziwiła.
Niech mnie pani posłucha.
Ten koleś…
nigdy nie był żonaty.
- Nie był żonaty? - Nie.
Jak pan?
Mówi, że jest rozwiedziony!
Po co kawaler miałby udawać rozwodnika?
Proszę przestać gadać głupoty. Wracajmy do kolacji.
Jeśli pani nie wierzy, niech go pani zapyta.
Tak powiedział brat Se-jin!
Rety, nie można się z nią dogadać.
Nie chce słuchać.
Boże, jak możesz?
Leje jak z cebra, a teraz jeszcze brak prądu?
Musi tu być.
Gdzie on jest?
Pani Bom!
- Pani Bom! - Co?
Chyba mi się przesłyszało.
Proszę, bądź tu. Szlag by to.
Jest.
ŁAŹNIE SHINSU
Znalazłam je!
Szlag by to.
Przyszedłem oglądać baseball, a nie przepychać kibel.
Babcia Dong-pyo przejęła pilota od telewizora.
Wujek Han-gyula zrobił na mnie wrażenie.
Odcięli prąd, a on zaprosił wszystkich do domu,
nakarmił i jeszcze nas przenocuje.
To wcale nie takie łatwe.
Cicho.
Władco tronu, zrobione?
Dłużej nie wytrzymam.
- Idź do tej drugiej! - Dobrze.
Toaleta w sypialni też się zapchała.
Proszę ją odblokować.
Przestańcie tak srać! Zarobię się przez was na śmierć!
Proszę nie krzyczeć. Chwila.
Muszę…
A co robi reszta?
Idę do ciebie. Idę.
Dawaj.
I skok! Raz, dwa, trzy!
Wredny Han-gyul.
Powinien uczyć się na jutro.
A on sobie gra?
Skończę z tobą. Raz, dwa, trzy.
- A masz! - Co ty wyprawiasz?
Zmiażdżyłem cię!
Najlepszy uczeń Liceum Shinsu pobity przez Oh Dong-pyo!
Wybierz inną grę. Ja wstawię pranie.
W której grze teraz cię zmiażdżę?
O rany.
Nie. Mogę wyjaśnić…
Co ty tu robisz?
A jak myślisz?
Myszkowałam tu.
- Myszkowałaś? - Tak.
Nie mam problemu ze szczerością, więc coś ci powiem.
Chciałam się czegoś dowiedzieć.
Jakim cudem rozwiązałeś zadania w dziesięć minut?
I czemu zawsze jesteś najlepszy?
I szukasz odpowiedzi tutaj?
A gdzie mam szukać?
Chodź ze mną.
To jest włącznik.
Tu regulujesz jasność.
Do wykładów online użyj tego.
Zadbam o to, żeby nikt tu nie wchodził,
żebyś mogła się uczyć.
Zmieniłem tu pościel.
A ty gdzie będziesz spał?
Mamy drogą kanapę.
Czytałam ją.
Tę też.
To notatki, które mi pożyczył.
Kurde.
Nie ma tu nic specjalnego.
Więc to jest pokój Han-gyula.
Pani Bom, słyszy mnie pani?
Pan Choi?
Nic pani nie jest?
Co się stało?
Szyld bujał się na wietrze.
Przestraszyła się pani i zemdlała.
Dawno wyszła pani z kancelarii.
Co pani robiła?
Musiałam coś załatwić.
Dziękuję.
Porozmawiamy w środku. Może pani chodzić?
Proszę.
Tylko tutaj jest teraz prąd.
AKTORKA JEONG NAN-HEE
Proszę iść pod prysznic, żeby się pani nie przeziębiła.
- Ja muszę odebrać. - Dobrze.
Halo?
Jest pan w domu.
Pan Choi powiedział,
że tylko u was jest prąd.
Co pani robiła na zewnątrz w taką pogodę?
Szukałam czegoś.
Nie ma pani za grosz rozsądku?
Kto wychodzi na dwór w taki deszcz?
Proszę posłuchać.
Miałam swoje powody.
Może i tak, ale sprawia pani tylko kłopoty.
Nie powinien pan raczej zapytać, czy nic mi nie jest?
Takie pytania…
są dla ludzi ze zdrowym rozsądkiem.
Nie chciałam się myć po ciemku,
ale chyba powinnam wracać do siebie.
Używam tylko drogich żeli pod prysznic z domu towarowego.
Zdrowy rozsądek? Kłopoty?
Kiedy sprawiłam mu kłopot?
Czemu pan za mną idzie?
Żele z supermarketu i z domu towarowego niczym się nie różnią.
Czemu musi pani
wracać do swojego domu bez prądu?
Najwyraźniej mnie pan nie zrozumiał.
Myśli pan, że chodziło mi o żel?
Jestem przemoczona, a pan nawija coś o zdrowym rozsądku.
Mieszkała pani tylko w mieszkaniu w Seulu,
więc deszcz musi być dla pani romantyczny, gdy ogląda go pani z okna mieszkania.
Ale tu jest inaczej.
Gdy nadchodzi tajfun,
zdrowy rozsądek nakazuje opuszczenie domu lub łodzi, by przeżyć.
Co było ważniejsze niż pani życie, że wyszła pani w taki deszcz?
Zadowolony?
Zależy mi na własnym życiu.
Z takim ciałem? Jak mogłabym nie cenić życia?
Ale to…
pierwszy prezent od pana.
Więc
nie mogła pani iść do domu z powodu takiej głupoty?
To mogło być coś kosztownego.
Klejnoty czy złoto.
Jeśli tak, to byłaby ogromna strata.
A gdyby…
Gdyby to był…
pierścionek zaręczynowy,
nieświadomie odrzuciłabym pana uczucia.
Mogłam trzymać je w domu.
Po co brałam je do torebki i zgubiłam?
Mogę kupić to pani jeszcze tysiąc razy,
więc proszę nie narażać się więcej z tego powodu.
A gdyby szyld naprawdę panią uderzył?
Skąd pan wie?
Co?
Skąd pan wie o szyldzie?
Pani Bom!
Co z panią Bom? Nic jej nie jest?
Chyba z szoku zemdlała.
A ty?
Nic mi nie jest.
Szybko, zabierz ją do domu.
Nie martw się. Zajmij się tą raną!
Opatrzyłem ranę i się przebrałem, żeby nikt się nie dowiedział.
Ale i tak byłem dla pani zbyt surowy.
Na myśl, że szyld mógł panią uderzyć,
strasznie się wkurzyłem. Poczułem przypływ gniewu.
Płacze pan, panie Sun?
Tak?
To nie deszcz?
Nie, płacze pan.
Coś pani o sobie powiem.
Nigdy w życiu nie płakałem poza własnymi narodzinami.
Proszę. To łzy.
Co?
Co się ze mną dzieje?
Nic mi nie jest. Proszę przestać płakać.
Stop.
Nie mogę przestać.
Co?
Nigdy nie płakałem, więc nie umiem przestać.
Proszę zacząć recytować tabliczkę mnożenia.
Tabliczkę mnożenia?
Podobno płacze się, gdy aktywna jest prawa półkula.
Może jak użyje pan lewej półkuli, prawa się wyłączy.
Tabliczka mnożenia?
Jeden razy dwa, dwa. Dwa razy dwa, cztery.
Dwa razy trzy, sześć. Dwa razy cztery…
To nie działa.
To może coś takiego?
Nie mam łaskotek.
Nic logicznego ani fizycznego nie działa. To co mam zrobić?
A może coś romantycznego?
To chyba działa.
Ulżyło mi.
To chodźmy.
Ale…
Żeby do końca zadziałało…
Włączyli prąd, więc powinnam wracać do domu…
Proszę zostać tutaj na noc.
Nie może być pani dziś sama. Martwiłbym się.
Han-gyul lubi kleik gaengsigi,
więc kupiłem kiełki fasoli. Zjedzmy rano razem śniadanie.
A Han-gyul wciąż…
nie wie, prawda?
Pani Bom.
Ja…
bardziej boję się…
że Han-gyul dowie się, że matka go porzuciła,
niż że dowie się, że go okłamałem.
To bardziej mnie przeraża.
Czemu wyszłaś? Też chcesz napić się wody?
Nie. Było mi zimno.
Nie mam więcej koców.
Zaczekaj tu. Wujek ma w pokoju matę grzewczą.
SĄD KOREI
„Umowa podziału majątku spadkowego”?
„Sun Hee-yeon”?
Co to za stempel zmarłej osoby?
Sun Han-gyul?
Kim pani jest?
Kim jestem?
No… Ja…
Hej, Wredniaku.
Nie wybaczyłem jej jeszcze.
Ale on ma prawo wiedzieć, kim są jego rodzice.
To, co pani powiedziała…
utkwiło mi w głowie.
Przemyślę, co będzie najlepsze dla Han-gyula.
Wujku.
Tak?
„Sun Hee-yeon”.
Tak nazywała się moja mama, która zginęła w pożarze.
Czy ona żyje?
Wujku! Han-gyul pojechał do Seulu.
Cieszę się, że przyjechałeś.
Bo twój wujek nie pozwolił, bym cię odwiedzała.
Mogę nazywać cię mamą?
Bo miałem złamane serce.
Do tej pory nie wspierałaś Han-gyula, więc musisz mu to wynagrodzić.
Bądźmy dziś pewni siebie i bawmy się.
Dobrze.
Napisy: Anna Kurzajczyk