EPISOD 10
Mengira semula.
Hei!
Aduhai.
Bom tinggal di mana sampai GPS pun keliru?
44-5 HAEEUN-GIL, SHINSU-EUP, JUAN-GUN
Yang itukah?
Apa ini?
Lambatnya.
Aduhai.
Kenapa lambat sangat?
Makan masa seharian pula.
Yalah.
Patutkah kita bangun?
Alamak. Apa patut saya buat?
Habislah.
Yoon Bom bertuah itu! Dia punca segala-galanya.
Tuhan, tolong saya.
Kalau saya hidup,
saya akan maafkan anak saya dan pembenci saya.
Kalau tak,
tolonglah hantar seseorang yang boleh diharap.
Awak tak apa-apa? Ada luka tak?
Wiraku.
Siapa nama awak?
Aduhai.
Terima kasih kerana selamatkan saya.
Oh ya,
saya cuma nak tanya. Awak kenal saya…
Awak pelakon Jeong Nan-hee. Kenapa awak datang ke desa?
Aduhai.
Awak kenal. Saya fikir awak tak cam saya.
Kawan sekolah tinggi saya…
Seseorang yang saya kenal peminat awak.
Kami selalu bersama, jadi saya banyak tonton filem awak.
Saya takut awak tak selesa kalau saya cam awak.
Sebab itulah.
Awak sangat gagah dan bertimbang rasa.
Tak adalah.
Saya datang ke sini untuk cari seseorang.
Saya tak rasa boleh.
Sistem ampaian rosak.
Aduhai.
Pakai ini.
Selepas kereta siap, mereka akan telefon awak.
Masuklah.
Saya tak patut susahkan awak.
Khabar angin cepat tersebar di Shinsu daripada di Internet.
Lagipun awak selebriti. Awak nak ke mana lagi?
-Baiklah kalau begitu. -Ya.
ANUGERAH IBU BAPA UNGGUL
Wiraku.
Awak siapa sebenarnya?
Awak gagah dan bertimbang rasa. Pandai besarkan anak pula itu.
Han-gyul terima banyak anugerah semasa kecil,
jadi saya gunakannya sebagai alas
dan pingat perak untuk sendal almari yang bergoyang.
Nampaknya awak belum makan.
Oh, ya.
Saya ada bubur gaengsigi.
Awak nak penkek jeongguji dengan jaeraegi?
Kata-kata itu penuh irama.
Saya tak faham langsung.
Tapi cara awak cakap sangat berpuitis.
Marilah!
Helo?
Awak selamat sampai, bukan?
Saya tertanya-tanya bila awak nak ambil Bom-sik.
Maaf, saya ada tetamu di rumah.
Wiraku.
Saya nak tambah.
Baiklah.
Nanti saya singgah selepas kerja.
Sedap. Apa rahsia di sebalik rasanya?
Siapa itu?
Suara perempuan.
Boleh cadangkan aktiviti untuk janji temu pertama?
Wah, janji temu pertama. Pasti mengujakan.
Apa kata buat sesuatu yang kasual seperti pergi tengok wayang?
Nak tengok wayang tak? Ada nak tonton apa-apa?
Wayang?
Apa maksudnya kalau lelaki ajak tengok wayang?
Ajak tengok wayang
mungkin kedengaran biasa,
tapi dia mungkin ada niat tersembunyi.
Contohnya, alasan untuk bersentuhan dalam gelap.
Bersentuhan?
Nak tengok A Killer's Dinner?
A Killer's Dinner?
Dia nak tonton filem seram.
Itu petanda yang bagus.
Kalau dia nak tonton filem seram,
dia nak lihat sama ada awak boleh diharap atau bertimbang rasa.
-dalam situasi menakutkan. -Bertimbang rasa?
Boleh diharap?
Saya belikan tiket. Awak datang saja.
"Awak datang saja"?
Bersemangatnya dia.
Dia nak buat apa pada janji temu pertama?
Awak dengar apa?
Tak ada apa-apa.
Tetamu dah balikkah?
Pintu pagar terbuka.
En. Sun. En. Sun Jae-gyu.
Mari.
Bom-sik, mari kita kejutkan ayah.
Jae-gyu!
Oh, Tuhan!
Mak.
Apa ini? Kenapa kamu ada di sini?
Saya yang patut tanya mak. Kenapa mak ada di sini?
Sekejap.
Kamu bercinta dengan lelaki itu?
Mak upah penyiasat peribadikah?
Macam mana mak tahu tentang dia dan tempat tinggal dia?
Kamu anak yang teruk.
Kamu benci mak sekalipun, mak datang untuk jumpa kamu.
Tak boleh tahan marah dulu?
Saya tahan diri,
seperti mak suruh.
Memandangkan hidup Jeong Nan-hee lebih hebat daripada hidup seorang guru.
Anak mak yang hina ini tak mahu jejaskan kerjaya mak sebagai pelakon,
jadi saya ikut cakap mak walaupun hidup saya akan musnah.
Saya percaya tindakan saya itu lebih daripada cukup sebagai anak.
Mulai sekarang, kita teruskan hidup masing-masing.
Ini untuk tiket yang saya minta.
Terima kasih.
Cik Jeong Nan-hee.
Aduhai.
Saya terlepas benda menarik semasa pergi tengok kereta.
Nampaknya kamu dah bertemu.
Bil dah dibayar, jadi tolong balik.
Anak sendiri lebih teruk daripada pembenci.
Cakap kasar dengan mak.
"Mak"?
Jadi anak awak…
Cik Bom? Betulkah?
Aduhai.
Saya tak tahu. Saya cuma bantu awak sebab kereta awak rosak.
Biar saya kenalkan diri.
Saya Sun Jae-gyu.
Macam mana kamu boleh jumpa lelaki macam ini di pekan kecil?
Cik Jeong.
Baru tadi awak panggil saya wira awak,
permata tersembunyi
yang berbadan tegap, bertimbang rasa dan bertutur secara berpuitis.
Itu sebelum saya kenal awak.
Boleh awak beritahu saya apa yang awak tak suka tentang saya?
Awak ada anak.
Dia anak saudara saya.
Awak macam ayah-ayah.
Lagipun, otot awak terlalu besar.
Saya akan kurangkan.
Saya tak faham dialek awak.
Mak saya dari Seoul, jadi…
Helo. Saya Sun Jae-gyu.
Americano ais. Smoothie beri biru.
Saya boleh bercakap dalam dialek Seoul.
Saya tak suka muka awak.
Pakaian dan gaya rambut juga.
Baliklah.
Cik Bom.
Mak nak baliklah.
Aduhai.
Saya dah bayar makanan dan tempat tidur,
jadi jangan tinggalkan komen jahat. Okey?
Cik Jeong.
Saya tak boleh terima ini.
Kalau awak ikut dia,
kita putus.
Tapi…
FIRMA GUAMAN CHOI I-JUN
Kenapa awak datang ke sini?
Macam mana kalau Cik Bom dapat tahu?
Alang-alang jadi begini, saya dah tak kisah.
Saya pula?
Macam mana kalau dia tahu saya berhubung dengan awak?
Dia akan mengamuk.
Dia tanya saya siapa dedahkan tempat tinggal dia.
Awak patut balik.
Kalau dia nampak kita, dia akan lebih terluka.
Awak tak nampak luka saya?
Awak presiden Kronikel Nan-hee, kelab peminat saya,
bukan Yoon Bom.
Awak tak perlu risau.
Beritahu saya siapa dia dan kerjanya.
Secara terperinci.
Dia musuh ketat awak.
Dia lari dengan duit awak.
Apa yang jadi antara kamu berdua?
Kenapa ini?
Dia pukul awak lagi?
Kalau saya duduk di rumah, ada dua benda akan berlaku.
Sama ada dia bunuh saya…
atau saya yang bunuh dia.
Itu takkan berlaku.
Sebab…
saya akan bantu awak lari daripada dia.
Macam mana awak nak buat?
Kakak saya langsung tiada khabar
dan Han-gyul tak boleh berjalan lagi.
Saya tiada duit untuk lari.
Awak…
Awak curikah?
Dari mana awak dapat duit sebanyak ini?
Sayang.
Dia dapat tempat pertama.
Tengok. Sini.
-Sini. -Yakah?
Ayah.
Ayah akan belikan kereta kalau saya masuk Universiti Hanguk.
Dengan gred ini, saya pasti masuk.
Boleh saya dapat duit
untuk kereta dulu?
Jawablah.
Dari mana awak dapat duit ini?
Kawan.
Saya perolehinya dengan jujur. Awak tak perlu risau.
Belajar rajin-rajin.
Ini cukup untuk pengajian awak.
Awak suruh saya masuk universiti?
Kalau kita pergi ke Seoul, kita boleh buat apa-apa saja.
Saya boleh lari daripada ayah saya…
dan awak daripada ayah awak.
Teruklah. Saya dengar rumah Jae-gyu terbakar.
Ada lori bomba dan kereta polis. Memang huru-hara.
Aduhai. Si ayah terkorban.
Jae-gyu di mana?
Sun Jae-gyu, anaknya pula?
-Mesti dia dah lari. -Jaga mulut awak.
Kita tak tahu apa yang terjadi.
Si ayah mabuk setiap hari dan pukul anaknya.
Dia tak boleh berfikir dengan betul.
Saya takkan bertahan.
Awak nak kata si anak lari selepas bakar rumah?
Kamu pelajar Sekolah Tinggi Haechon? Kamu kenal Sun Jae-gyu?
Hei!
Apa dia? Apa yang terjadi antara kamu berdua?
Pergi.
Awak mesti ada duit untuk panggil teksi atau helikopter sekalipun.
Tak nak.
Kenapa?
Kalau awak tak cakap, saya boleh cari.
Jadual saya kosong.
Sementara di sini, saya akan cari tahu Sun Jae-gyu orang yang macam mana.
Memang betul saya dekati awak dengan niat lain,
tapi saya tak tipu tentang perasaan saya.
Apabila bersama awak, saya seronok dan gembira…
Saya berdebar-debar.
Awak mengganggu senaman saya. Pergi.
Kalau tak, kenapa saya luangkan masa dan duit untuk awak?
Kita berdua kesunyian. Anggaplah kita buat silap
dan teruskan hidup.
Tuan, seterusnya apa?
Buang dia. Maksud saya…
Kita buat dirian teknikal.
Hye-suk, saya tak nak berpisah.
Permulaan kita mungkin tak baik,
tapi kita boleh bina hubungan yang baik.
Buat dengan saya.
Apa? Buat apa?
Bina hubungan yang baik.
Tiada sesiapa tunggu saya di rumah.
Saya bosan, jadi baguslah.
Hujung minggu, kita boleh ke taman hiburan
dan tengok wayang.
Kenapa saya kena tengok wayang dengan awak?
Kalau awak tak suka,
-nak datang ke rumah saya? -Rumah awak?
Malam ini, boleh? Awak nak singgah
dan makan ramyeon?
Aduhai.
Saya sedang berpuasa.
Saya minta diri dulu.
Kenapa awak ikut saya?
Saya cuma teman awak balik.
Kenapa?
Saya risau si tak guna itu kacau awak lagi.
Awak suka sayakah?
Apa maksud awak?
Biar saya jelaskan.
Saya tak mahu ada lelaki dalam hidup saya.
Saya dah serik.
Saya tak berminat lagi dengan lelaki dan saya dah hilang keyakinan.
Awak fikir saya yakin?
Awak tua dua tahun, seorang janda dan ada anak.
Tak ada apa yang saya suka tentang awak.
Ya! Awak dah sebut kekurangan saya.
Saya pun takkan suka diri saya.
Sekarang saya tahu awak tak berminat.
Tapi tak boleh. Saya nak cuba juga.
Awak kutuk saya atau awak suka saya?
Begini.
Saya tak bercinta tanpa memikirkan tentang kahwin.
Kahwin?
Saya tak tahu jika saya mampu.
Tapi saya tertarik kepada awak apabila kita bertengkar.
Saya tak tahu jika saya suka anak awak.
Saya akan belanja mereka makan dan main bola sepak dengan mereka.
Kalau itu pun tak berhasil, saya akan lepaskan.
Jadi jangan risau.
Saya akan luahkan perasaan nanti.
Hei, marilah.
Kenapa puan…
Mimpi itu…
kembali lagi.
Awak sebut tentang kawan rakan sekerja awak
yang diserang oleh ibu bapa.
Saya kumpulkan hujah bertulis dan keputusan mahkamah daripada kes saya.
KEPUTUSAN SERANGAN GURU
Sebab saya ingat semula
atau…
sebab saya jumpa mak?
Ya, En. Sun.
Berapa hidangan yang awak pesan?
Ini kutlet babi dengan demi-glas.
Ini katsudon.
Kutlet babi ada dua jenis.
Yang tebal sebagai bahan utama.
Yang nipis memfokuskan kepada kerangupan.
Awak suka yang mana?
Mestilah yang rangup.
Okey.
Yang rangup sangat sedap.
Wah, tebal dan berjus, bukan?
Apa pun,
awak terasa dengan kata-kata mak saya semalam?
Oh ya, kenapa baju awak lain? Rambut awak pun…
Saya tak ingat pun.
Jangan risau.
Awak pula? Saya rasa kamu bergaduh kerana saya.
Kenapa?
Tak ada apa-apa. Mari makan.
Saya fikir awak mungkin sedih tentang semalam,
jadi saya nak ceriakan hari awak.
Tapi apabila kita sedih, tiada ubat yang istimewa.
Kita kena makan sedap-sedap dan berpeluh.
Cara termudah paling baik.
Baiklah.
Awak memang maksudkan yang kita kena berpeluh?
Bukan semua benda cuma metafora.
Apa yang patut saya ajar untuk awak berpeluh?
Ada kemahiran yang awak nak belajar?
Ya.
Saya nak pertahankan diri saya.
Bagus.
Saya akan ajar awak, jadi buat baik-baik, okey?
Sekarang, serang saya.
Halang begini,
tarik tangan,
kemudian cekik saya!
Cekik lawan dari belakang dan tendang belakang lutut,
-terus cekik. -Berhenti.
Faham tak?
Baiklah. Pandang saya.
Ya! Tarik!
Kaki kanan awak perlu bergerak ke belakang begini.
Okey? Semula.
-Begitu. -Baiklah.
Pegang! Ya!
Cekik!
-Dari belakang. Seterusnya? -Seterusnya?
-Belakang lutut! -Apa?
Cik Jeong.
Lepaslah. Lepaskan saya.
Apa awak buat di sini?
Sun Jae-gyu itu teruk.
Dia ajar Bom berlawan, cara nak jadi samseng.
Saya nak beritahu sesuatu.
Apa dia?
Awak suka Bom?
Saya fikir saya boleh membantu kerana saya suka Bom.
Saya nak bantu kamu selesaikan salah faham
dan berbaik.
Tapi keadaan jadi lebih teruk.
Sebelum terlambat, saya akan beritahu Bom tentang kita.
Hei, Peguam Choi. Choi I-jun!
Apa? Alamak!
Saya minta maaf. Awak okey?
Saya minta maaf.
Alamak. Awak okey tak?
Saya minta maaf.
Saya ingat En. Sun cuma nak ajar saya.
-Awak luka tak? -Saya okey.
Walaupun maruah saya tercalar sedikit.
Choi I-jun?
Saya datang untuk beritahu sesuatu kepada Cik Bom.
Baguslah.
Saya pun nak beritahu sesuatu.
Kawan rakan sekerja saya
dah baca dokumen yang awak beri kepada saya.
Kawan rakan sekerja saya?
Syukurlah dia dah baca.
Apa pun…
Dia akan buat keputusan nanti.
Yakah?
Kalau dia mahu berunding, saya boleh bantu.
Awak cuba membantu walaupun sibuk.
Terima kasih banyak, En. Choi.
Apa? Kenapa ini?
Benda yang awak ajar…
saya buat pada dia.
-Syabas. -Beri saya…
Contohnya, alasan untuk bersentuhan dalam gelap.
Wah, solekan saya cantik hari ini.
Ini saja caranya untuk naik seri.
Lama awak tunggu?
Awak nampak…
cantik hari ini.
Bukan hari ini saja. Saya nak terus jadi cantik.
Buat apa? Ikut saya.
Bersentuhan…
Bertimbang rasa. Boleh diharap.
Tidak!
Saya tahu awak akan takut, jadi saya bawa ini.
Pegang.
Filem itu seronok. Betul tak?
Entahlah.
Hati saya dingin, tangan saya pun…
Awak sejukkah?
Hei.
Akhirnya.
Choi Se-jin!
Apa yang kamu buat?
-Budak ini… -Kamu…
-Amboi. -Saya…
Saya pegang tangan awak akhirnya, tapi tertangkap.
BAHAYA
Kamu kata kamu tak pergi kelas sebab tak sihat.
Tolonglah.
Peperiksaan tamat dua hari lepas.
Aduhai.
Helo.
Saya Sun Han-gyul, kawan sekelas Se-jin.
Kamu sepatutnya ulang kaji untuk kejar pelajar cemerlang itu.
Semasa kamu berseronok begini,
kamu tak rasa dia ulang kaji?
Dia pun tak ulang kaji hari ini.
Betul.
Muka saja yang elok.
Ayah.
Apa pun, Choi Se-jin,
kalau kamu dapat nombor dua lagi, kamu mesti pindah sekolah.
Itu takkan berlaku.
Apa?
Se-jin tekun belajar untuk peperiksaan akhir.
Dia yang terakhir tinggalkan perpustakaan
dan asyik buka buku kerja.
Buku teks pun dia baca sampai lunyai.
Dia tak pernah keluar makan tteokbokki dengan kawan,
malah dia bawa nota bahasa Inggeris ke tandas.
Se-jin.
Jangan risau. Awak dah berusaha keras.
Awak layak dapat nombor satu.
Awak di mana?
Jadual kucar-kacir disebabkan awak.
Dia dah keluar.
Nanti saya telefon.
Letak dulu.
Dia tak kerjakah?
Dia nak ke mana waktu-waktu begini?
Apa?
Mana dia pergi?
Hei. Berhenti sajalah.
Semalam kaki saya lenguh.
Awak siapa, ekori saya begini?
Apa? Dia tahu saya ekori dia?
Kalau ikut sana, awak mungkin kemalangan.
Tidak! En. Sun!
Aduhai.
En. Sun! Bangun!
Itu pak cik Han-gyul, bukan?
Hei. Telefon 911.
HUJAH BERTULIS
Cik Bom!
Hei, ada apa? Kenapa ini?
Pak cik Han-gyul dilanggar kereta dan telah dibawa ke hospital.
Apa?
Dia cedera teruk tak?
Pak cik Han-gyul cedera?
Mungkin berlaku konkusi.
Apabila kepala terhentak kuat,
seseorang tak sedarkan diri.
Mungkin pendarahan epidura.
Semasa mak cik saya kemalangan, dia nampak elok saja,
tapi dia koma kerana perdarahan.
Dia langsung tak bergerak. Mungkin bukan koma,
tapi dalam keadaan vegetatif.
Bos!
-Hei. -Apa?
Sebab itu saya selalu pesan
supaya jangan bantu orang lain sewenang-wenangnya.
Ini bukan masanya.
Hei. Kereta okey?
-Ya? -Apa?
Kalau dia masuk hospital,
tentu bampar atau pintu kereta rosak. Betul tak?
Awak risau tentang kereta?
Dah sejam dia tak bangun.
Aduhai, Jae-gyu.
Dia baik-baik saja.
-Pak cik! -Awak tak apa-apa?
Hei. Dia masih hidup!
Dia tak apa-apa!
Kamu semua melawat saya?
Saya tak apa-apa, pergilah balik.
Terima kasih risaukan saya. Hei.
Aduhai, ada partikah?
Doktor.
Keputusan ujian okey?
Tulang dan tendon awak daripada besi dan konkritkah?
Awak dilanggar kereta, tapi tulang tak patah pun.
Tengok.
Selama 17 tahun saya jadi doktor, ini imbasan paling cantik.
Kepala dan lehernya baik.
Ada sakit-sakit?
Sakit? Ya, di sini.
Lembutlah sedikit.
Itu saja?
Apa itu?
Tak tinggal parut, bukan?
Kalau dah cukup tidur, awak boleh balik.
Tapi habiskan titisan IV dulu.
Ini macam karya seni.
Saya nak salinlah.
-Mari saya tengok. -Apa?
Saya okey.
Oh ya, macam mana dengan wanita yang dia selamatkan?
Nampak muka dia?
Topinya bertutup begini,
jadi saya tak dapat lihat mukanya.
Kenapa dia tak tunjukkan mukanya?
Baiklah. Saya sihat, jadi kamu boleh balik.
Terima kasih, En. Hong. Baliklah.
-Janganlah. -Phillip, balik.
Maafkan saya.
Saya nak bayar bil Sun Jae-gyu.
Pak cik Han-gyul hebat, bukan?
Dia tiada hati nurani atau rasa malu langsung.
Dia boleh lari sedangkan orang cedera selamatkan dia?
Tentu dia ada sebab.
Dah habis. Awak boleh balik selepas bayar bil.
Terima kasih.
Sebab apa?
Awak dah selamatkan dia. Tak bolehkah dia tunjuk muka?
Kita mesti laporkan orang macam dia.
-Tak boleh. -Kenapa?
Sebab…
Sebenarnya, dia…
Dia…
En. Sun Jae-gyu! En. Sun!
Tidak. Bangun!
Dia Cik Jeong Nan-hee.
Mak saya?
Dia tak boleh datang walaupun dia mahu.
Bukan senang selebriti nak datang ke sini.
Lagilah dia kena datang dan berterima kasih kepada awak.
Bukan setakat tak bertanggungjawab, tapi tak tahu malu.
Tapi saya sihat saja.
Saya okey, tak perlu marah-marah. Bawa bertenang.
Kenapa?
Kenapa semua orang sabar dengan dia padahal mereka merana sebab dia?
Jangan.
Sebelum jadi guru, kamu anak Jeong Nan-hee.
"Guru curang anak Jeong Nan-hee." "Skandal dengan lelaki berkahwin."
Kalau artikel begitu ditulis, siapa akan tanggung?
Ayah.
Kita perlu buat apa yang perlu.
Bom.
Betulkah…
semua itu tak benar?
Rasa seperti
tiada tempat untuk bersandar di dunia ini.
Seperti saya tiada sebab…
untuk hidup lagi.
Kenapa tak beritahu saya?
Awak patut beritahu saya semuanya supaya kita boleh menangis, marah
dan maki bersama-sama. Kenapa pendam?
Ada benda yang terlalu menyakitkan untuk dibincangkan.
Hal yang saya beritahu En. Choi.
Kawan rakan sekerja saya.
Sebenarnya itu saya, bukan rakan sekerja.
-Jom. -Ke mana?
Kita minta I-jun selesaikannya.
Awak pernah cakap, kita perlu buat apa yang patut.
Mari.
Aduhai.
Awak cuba membantu walaupun sibuk.
Terima kasih banyak, En. Choi.
Saya patut luahkan perasaan.
Jangan terburu-buru luahkan perasaan.
Saya buat perkara yang sama…
Di mana benda ini? En. Choi.
Awak nampak topi dan baju hud hitam saya?
Saya letak di sini.
-Itu! Topi dan baju hud hitam saya! -Hei…
Bila awak sampai di sini?
Awak masih di sini? Tak balik lagi?
Saya hampir mati kemalangan. Puas hati?
Sekali lagi?
Awak tak apa-apa? Cedera tak?
Saya tak cedera.
Tapi Sun Jae-gyu.
Pak cik Han-gyul?
Dia selamatkan saya.
Kalau bukan kerana dia,
gambar saya dah terpampang di muka depan akhbar atau obituari.
Dia memang hebat.
Tak, dia puncanya.
Apa pun, En. Choi,
awak kata dia lari dengan duit awak dan dia musuh awak.
Betulkah?
Apa maksud awak?
Cerita awak berbeza
daripada yang saya dengar daripada orang lain.
Syukurlah dia tak apa-apa.
Betul kata awak. Jantung saya luluh mendengarnya.
Kenapalah awak risau sangat tentang dia?
Pengetua.
Awak dah lupa dia buat kecoh di sekolah semasa salji?
En. Jeong, awak dah lupa dia samseng
yang melepak dengan lelaki besar?
Mereka bukan samseng.
Mereka semua berlatih di gim jiu jitsu saya.
Mereka mungkin besar dan nampak ganas,
tapi mereka orang baik yang suka tteokbokki dan jjolmyeon.
Dia betul. Mereka orang baik.
Ingat semasa dia angkat kereta di depan rumah saya?
Dia nak beri laluan kepada trak bomba.
Trak bomba tak dapat masuk kerana ada kereta menyekat laluan.
Saya dengar ini dari klinik haiwan.
Dia menyodok di dalam hutan
untuk selamatkan anjing yang tertimbus kerana tanah runtuh.
Maksud awak Bom-sik?
Cerita awak pula? Benarkah?
Apa dia?
Parut pada tapak tangan awak memang angkara En. Sun?
-Di mana tandas? -Sana.
Sekejap.
Cakap sajalah.
-Aduhai. -En. Hong.
Awak meragui sayakah?
Saya meragui awak
atau awak fitnah Sun Jae-gyu?
Cakap.
Awak bukan sengaja burukkan dia di depan saya, bukan?
Apa?
Apabila kita suka seseorang, kita jadi cemburu dan manipulatif.
Awak nak menangi hati Bom,
tapi awak sedar awak tiada peluang…
Semua orang dah diperdaya!
Awak tanya saya Sun Jae-gyu bagaimana orangnya?
Jae-gyu…
Jae-gyu di mana?
Sun Jae-gyu, anaknya pula?
Dia…
Mesti dia dah lari.
Jaga mulut awak.
Kita tak tahu apa yang terjadi.
Saya nampak.
Di depan jalan bawah,
ada lelaki besar kendong bayi.
Awak nak kata si anak lari selepas bakar rumah?
Si ayah mabuk setiap hari dan pukul anaknya.
Dia tak boleh berfikir dengan betul.
Saya takkan bertahan.
Kalau saya duduk di rumah, ada dua benda akan berlaku.
Sama ada dia bunuh saya…
atau saya yang bunuh dia.
Sun Jae-gyu tak guna itu…
bunuh ayah dia sendiri!
Apa…
Apa maksud awak?
Encik.
En. Choi.
Sana.
Macam mana? Bom pula? Awak jumpa dia? Dia okey tak?
-Tak ada apa-apa, bukan? -Sayang.
Saya nak tidur dulu.
Yalah.
Cik Bom.
Maaf kerana tak beritahu awal.
Saya dah lama kendalikan kelab peminat Cik Jeong.
Saya dah faham sekarang.
Sebab awak buka pejabat di kawasan desa
dan bagaimana mak saya tahu tentang saya.
Saya mengaku saya beritahu Cik Jeong tentang keadaan awak,
tapi saya tak dekati awak dengan niat lain.
Hari Se-jin datang ke Seoul, kebetulan saya dapat tahu
tempat tinggal awak dan itu buat saya risau.
Saya fikir itu peluang yang baik untuk bantu kamu berbaik.
Sebab itu awak hantar dokumen itu.
Awak tahu masalah saya di Seoul.
Saya faham awak tersinggung.
Tapi saya masih nak bersihkan nama awak.
En. Sun pula?
Apa niat awak apabila awak fitnah dia begitu?
Fitnah?
Awak pun rasa begitu?
Yang saya…
fitnah Jae-gyu?
Sun Jae-gyu tak guna itu…
bunuh ayah dia sendiri!
Jae-gyu…
Awak dah makan?
CIK YOON BOM
Rupa-rupanya, En. Choi presiden kelab peminat mak saya.
Patutlah mak tahu keadaan saya.
Baeksuk itu juga.
Bukan En. Choi yang masak, tapi dia cuma hantar ayah punya.
Awak nak balik?
Kenapa awak tak tanya?
Kalau awak dengar perkara begitu,
awak patut tanya jika ia benar.
Kenapa tahan diri?
Saya tak tahan diri.
Saya percayakan awak.
Cik Bom…
dengar baik-baik…
apa saya nak cakap.
Ayah saya…
Saya yang bunuh dia.
Tuhan beri saya parut ini supaya saya tak lupa dosa saya.
Dah beberapa hari awak tengok telefon awak.
Orang yang tanya saya tentang Bom…
Saya nampak dia di mana-mana saja saya pergi.
Helo?
Cik Bom, wartawan mungkin cari awak. Balik rumah terus.
Tutup telefon kamu. Jangan baca komen.
Apa maksud awak?
Dia pesan supaya awak tak risau dan berikan awak ini.
Hari ini mungkin panjang.
Terjemahan sari kata oleh Farah Iwani