ODCINEK 11
Mógłbyś
nie palić przy Han-gyulu?
Ty smarkaczu.
Jak śmiesz tak patrzeć na swojego ojca?
Idź mi po flaszkę, natychmiast!
Szlag by to.
Dobrze.
Ja pójdę.
Szlag, co on się tak guzdrze?
Han-gyul.
Jae-gyu.
Przestań, tato!
Ty niewdzięczny draniu, jak śmiesz tak do mnie mówić?
Ty mały gnojku!
Na sam twój widok
krew się we mnie gotuje.
Ty smarkaczu.
Jae-gyu.
Mogłem go uratować. Właściwie to…
Powinienem był go uratować.
Ale…
uciekłem i go tam zostawiłem.
Szkoda, że nie mogłeś go uratować, ale nie możesz się za to obwiniać.
Bóg chyba dał mi tę bliznę…
żebym tak nie myślał.
Żebym nie zapomniał swojego grzechu.
To właśnie dowód.
Posłuchaj, Bom.
Nie ukrywałem blizny, bo jest brzydka.
Gdy na nią patrzę,
mam przed oczami wzrok ojca…
Przypomina mi o tej chwili.
Nie byłem w stanie jej pokazywać.
Jae-gyu.
Gdy wybiegłem z Han-gyulem z domu,
dotarło do mnie.
Pewnego dnia…
za to zapłacę.
Żyłem jak na szpilkach
w oczekiwaniu na ten dzień.
A nadszedł właśnie teraz…
gdy jestem najszczęśliwszy z tobą.
Sam nie potrafię sobie wybaczyć.
Kto mógłby wybaczyć mnie?
Jeśli ty tego nie potrafisz…
nie będę żywił do ciebie urazy.
To także…
jest moje brzemię.
KONCERT CHARYTATYWNY HBM
- Tego dnia… - Tego dnia…
Przepraszam.
Za bardzo się nakręciłem
i niepotrzebnie się wtrącałem.
To ja za ostro cię potraktowałam.
Ale przyjechałam do Shinsu,
żeby zobaczyć córkę, a ta wiadomość
wytrąciła mnie z równowagi.
W zupełności rozumiem.
Gdybym to ja dowiedział się, że chłopak mojej córki taki jest…
Nic nie mów.
Pani Jeong. Jak się pani miewa?
Ostatnio często na siebie wpadamy.
Bo bywam w stacjach telewizyjnych, na premierach.
Słyszałem, że zaczyna pani nowy projekt z Bong Chan-ho.
Wszędzie ma pan oczy i uszy.
Czekam na kolejne dobre wieści.
Do zobaczenia.
Co? Kto to?
Ten, który pytał mnie o Bom na konferencji.
Park z Disfactu.
To dziwne, ale ostatnio wszędzie go spotykam.
Zupełnie jakby za mną chodził.
Shinsu.
- Pocieszyć go? - Tak.
Ale nie wiem jak.
Nie mogę być zbyt poważna, bo tylko go zranię.
Jeśli zrobię z tego wielkie halo, to się wycofa.
Czemu potrzebuje pocieszenia? Znowu ktoś go pozwał?
To nie tak.
Han-gyul ma jakieś kłopoty?
On nigdy nie wpada w kłopoty.
Pani Bom, szybko.
Co się dzieje?
Przysłali wyniki egzaminów.
Han-gyul zaznaczył trójkę na każdym pytaniu z historii Korei.
To musi być błąd.
Proszę spojrzeć.
Co on, oszalał?
Co tu się dzieje?
Z matematyki też tak zaznaczył.
Nauki przyrodnicze tak samo.
Czemu to zrobił?
Han-gyul, już skończyłeś?
Minęło dopiero dziesięć minut.
Tak.
Porozmawiam z nim.
Co on sobie myślał?
Powiesz mi, co się stało?
Uznałem, że to nie fair.
Co?
Pani Bom.
Se-jin naprawdę dużo się uczy.
Zawsze pracuje ciężej niż ja, więc czemu to ja zawsze jestem pierwszy?
Osoba, która pracuje ciężej, powinna wygrywać.
W dodatku nawet nie planuję iść na studia,
więc nie potrzebuję dobrych wyników.
Han-gyul.
Więc…
Rozumiem, że zależy ci na koleżance,
ale nie możesz walczyć o sprawiedliwość kosztem siebie.
Oboje powinniście się starać i uszanować wyniki.
Jeśli komuś tak utalentowanemu jak ty
zależy na sprawiedliwości,
nie sabotuje własnych wyników.
Musisz pomagać innym, by byli lepsi.
Jako twoja wychowawczyni muszę powiedzieć wujkowi.
Sam mu powiem.
Nie myślałem trzeźwo.
Proszę dać mi szansę
porozmawiać z wujkiem osobiście.
Han-gyul.
Od kiedy posiłki w tym domu są takie ciche?
Han-gyul, wujek ostatnio dziwnie się zachowuje, co?
Mawiał, że rodzina ma patrzeć na siebie,
a nie gapić się w telefony przy stole.
Już kilka dni gapi się na telefon.
Jedz.
Han-gyul też dziwnie się zachowuje.
Podskakuje na dźwięk swojego imienia
i wygląda, jakby coś ukrywał.
Masz coś do powiedzenia?
Nie, nic.
Dziękuję.
Hej.
Zjedz jeszcze.
TA KOBIETA
Wysłałem ci dokumenty. Co znowu?
Gdzie?
Czemu chciałaś się tu spotkać?
Nie mogłaś znieść tego miejsca,
więc od nas obeszłaś.
Tak, nienawidzę tego miejsca.
Tu przypomina mi się, jak byłam bita
i jacy byliśmy biedni.
Na myśl o tym, że ojciec był jego częścią,
robi mi się niedobrze. Naprawdę nie mogę go znieść.
Odwiedziła mnie ta kobieta.
Kto?
Yoon Bom.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Poprosiłam Han-gyula o pani adres.
Rozumiem.
O co chodzi?
Czemu chciała się pani spotkać?
Pan Sun powiedział mi niedawno
o waszym ojcu.
Nie chcę o nim rozmawiać.
Proszę już tu nie przyjeżdżać.
Powiedział:
„Sam nie potrafię sobie wybaczyć. Kto mógłby wybaczyć mnie?”.
Więc kto
mógłby mu wybaczyć?
Że niby mówił o mnie?
Pan Sun wciąż nie może uciec od poczucia winy.
Ktoś musi mu wybaczyć,
by uwolnił się od tego wspomnienia.
A to może zrobić
tylko ktoś, kto cierpiał
tak samo jak on.
Proszę posłuchać.
Zostawiłam własne dziecko, myśląc tylko o sobie.
Bieda? Miałam jej serdecznie dość.
Ciągłe bicie?
Doprowadziło mnie do załamania.
Zrzuciłam całą odpowiedzialność i winę na Jae-gyu
i uciekłam, nie oglądając się za siebie.
Ból?
Wybaczenie?
Czy nie mówiłam tego Jae-gyu,
bo nigdy nie trafiła się okazja?
Nie.
To dlatego, że czułam wstyd.
To tylko kolejny powód, by znów nie uciekać.
Błagam panią.
Głupiec z ciebie.
Jesteś żałosny.
Taki bezradny.
Ja uciekłam, zostawiając dziecko i przeszłość,
i żyję z wysoko uniesioną głową.
A ty karzesz siebie, choć nie zrobiłeś nic złego?
Kogo niby zabiłeś?
Nie.
To nie ty
zabiłeś naszego ojca. To była wola Boga.
Jae-gyu.
Ta blizna na twoim ramieniu…
to nie dowód, że nie mogłeś uratować ojca.
To dowód, że uratowałeś Han-gyula.
Hee-yeon.
Gdybym się wtedy nie zawahał…
może tata…
- i cała nasza trójka… - By zginęła.
Tata, ty…
i Han-gyul.
I ja też.
Gdyby coś stało się dziecku, które porzuciłam,
nie mogłabym spojrzeć sobie w twarz.
Uwolnij się od tego poczucia winy.
Han-gyul to wspaniały człowiek.
Dziękuję, że go ocaliłeś
i wychowałeś.
Przepraszam.
Zajęło mi 18 lat,
by w końcu to powiedzieć.
Bom-sik! Przestań.
Nie.
Pewnie już się z nią spotkał.
Może nie powinnam była.
Tylko wszystko utrudniłam?
To ty?
Zasnęłam przed telewizorem.
Co tak stoisz? Chcesz wejść?
Mam dziś kawę.
Mogę też zrobić ramyeon, jeśli jesteś głodny.
Spotkałem się z siostrą.
Czego chciała? Żebyś znowu podpisał jakieś papiery?
Czy pochwalić się torebką?
Mówi, że u niej byłaś.
Rety, kazałam jej nic nie mówić.
Wiedziałam, że wszystko wypapla.
Bom, widzisz…
Mówiłem, że to moje brzemię,
ale czułem się zupełnie przytłoczony.
Mówiłem, że nie musisz mi wybaczać,
ale strasznie się bałem.
Byłem przerażony.
Przepraszam
i dziękuję…
że potrafisz mnie zrozumieć.
Dziękuję,
że znów jesteś sobą.
Wiesz co?
Doskonale wiem, co zrobić.
by przestało być niezręcznie.
Co?
Chętnie.
Ale nie tutaj.
Tutaj.
Panie Choi!
To poważna sprawa.
Tyle się ostatnio dzieje, że wszystko wydaje mi się trywialne.
To na pewno tak poważne, by robić takie zamieszanie?
Niestety
jestem pewien.
DISFACT
Muszę porozmawiać z Hye-suk, jak nauczyciela WF-u nie będzie.
Rety, gdzie ona jest?
- Przepraszam. - Tak.
Uczy pan w tej szkole?
No…
Moja koleżanka tu uczy.
Kim pan jest?
Rozumiem.
Chodzi o to, że…
PARK JAE-YEONG, REPORTER DISFACT
Dobrze, że pierwszy na niego wpadłem.
Nie rozmawiał z nikim innym?
Chyba z kimś się spotkał.
Wiedział, że pani Bom spotyka się z rodzicem
i że przyjechała tu z powodu romansu.
Ale…
czy ktoś w szkole o tym wie?
A wiesz, czemu przyjechała tu z Seulu?
Jest ktoś taki.
Kto?
Co powiedziałeś temu reporterowi?
Proszę pana.
Pracuję dla pana dobrych kilka lat.
Powiedziałem:
„Znam kogoś, kto ma dowody w sprawie romansu pani Bom.
Ale tu wszyscy nas obserwują.
Porozmawiamy w Seulu na osobności”.
I go odesłałem.
Oh.
Mówiłem ci już, że cię kocham?
To nie z panem chciałbym się przytulać.
Najpierw napisz oświadczenie o faktach
na podstawie rozmowy z reporterem.
Jasne.
Przygotuj szkic i wyślij mi mailem.
Dobrze.
Poproszę panią Bom, by podpisała mi pełnomocnictwo.
Poświadcz u notariusza
nagrania i transkrypcje związane z romansem.
Robi się.
No dobrze.
Pani Jeong.
Co?
Kto się zjawił?
Co znowu?
Najpierw pojadę do Seulu z nim porozmawiać.
Proszę powiadomić agencję.
Na wszelki wypadek przygotujcie własny artykuł
albo oficjalne oświadczenie.
Kochanie!
Nic ci nie jest?
Rety, nie jest dobrze.
- Seon-woong. - Tak?
- Poprawiłeś się. - Dziękuję.
Sun Han-gyul.
- Sol. - Tak?
Dobra robota.
Se-jin.
Dobra robota.
- Min-guk. - Tak?
Co?
OCENA – MIEJSCE – ŚREDNIA
Se-jin naprawdę uśmiecha się na widok ocen?
Hej, jest na pierwszym miejscu!
- Co? - Serio?
Naprawdę?
Co za obłęd. Całkiem rozwaliła system?
Gratulacje.
Co?
Wie pani…
Serio…
Wie pani co?
Komar pana ugryzł? Co się pan tak drapie?
Co pani robi pojutrze?
W sobotę?
Moglibyśmy razem coś zjeść.
Czemu miałabym z panem wychodzić?
A czemu nie?
Przyślę pani adres,
albo pani przyjdzie, albo nie.
Trochę poczekam,
a jak pani nie będzie, dam sobie radę.
Jakby co, to idziemy na stek.
MECENAS CHOI I-JUN
Kto tak ciągle wydzwania?
Co?
- Halo? - Pani Bom.
Muszę coś pani pilnie powiedzieć.
Co?
POKÓJ NAUCZYCIELSKI
Pani Bom, niech pani odbierze.
Nie chciałam podsłuchiwać,
ale on mówi o jakiejś aktorce i reporterze.
Halo?
Proszę uważnie posłuchać.
Niedługo zjawią się tu reporterzy.
Proszę nigdzie dziś nie chodzić, tylko iść prosto do domu.
Proszę ustawić telefon na nagrywanie.
Tak.
I ignorować nieznane połączenia.
Proszę dać znać.
Spotkam się z tym reporterem w Seulu.
Hej.
O czym ty mówisz? Co za reporter?
Pani Bom!
Dong-pyo?
Jest już pani.
Mistrz kazał nam pilnować pani domu,
bez zbędnych pytań.
Mieliśmy zadbać, by mogła pani odpocząć,
gdy on będzie w Seulu.
Wujek Han-gyula… dokądś pojechał?
Wparowałeś mi do auta, więc cię zabiorę.
Ale pamiętaj.
Nie rób scen i nie podnoś głosu,
bo cię oskarżę o utrudnianie pracy.
Rozbijesz coś? To uszkodzenie mienia.
Pobicie kogoś to napaść.
Wystarczy. Zatrzymajmy się gdzieś na chwilę.
Gdzie?
Niegrzecznie jest przychodzić z pustymi rękami.
I muszę się przebrać.
Miałem powiedzieć, by się pani nie martwiła,
i dać pani to.
DZIAŁ ROZRYWKI
Nagłówek jest chwytliwy,
ale żeby klikali w artykuł, potrzebujesz zdjęcia.
Ten w ogóle nie przyciąga uwagi.
Ktoś podobno ma na to dowody.
- Serio? - Tak.
REPORTER PARK JAE-YEONG
Witam wszystkich!
Kto to?
Szukam reportera Park Jae-yeonga.
Wziąłeś jakąś pożyczkę?
Albo komuś podżyrowałeś?
Miałeś romans?
Gdzie dział rozrywki?
„Polityka”.
„Biznes”.
Gdzie jest Park Jae-yeong?
„Społeczeństwo”.
Gdzie on jest?
„Sport”.
Lepiej się ukryj.
Ja tam wyjdę.
Ukryj się.
„Dział rozrywki”. Jest.
Dzień dobry.
Jestem szefem działu. O co chodzi?
Życzę panu szczęścia i spokoju we wszystkim, co pan robi.
SUN JAE-GYU
Sun Jae-gyu?
Kim jest Sun Jae-gyu?
To ja.
Przyszedłem porozmawiać z reporterem Park Jae-yeongiem.
O kurczę.
Musiał wyjść dziś wcześnie z powodów osobistych.
To poczekam do jutra.
Mam dużo czasu.
Ja tu rządzę, więc może pan porozmawiać ze mną.
Więc pan tu rządzi?
Słyszałem, że reporter Park
pisze artykuł o córce Jeong Nan-hee.
Podobno pojechał nawet do Shinsu.
Chciałem zaproponować mu pomoc.
Więc to pan ma dowody w sprawie?
Źle pana oceniłem.
Mamy wypuścić artykuł jutro.
Co pan przyniósł?
Rozmowę?
Wiadomość SMS?
A może zdjęcia albo nagrania romansu?
Ten romans…
Romans?
Mam dowody, że romansu nie było.
Rety, nie wierzę.
Proszę posłuchać.
Po co artykuł o tym, że romansu nie było?
Ludzie klikną tylko wtedy, gdy uznają, że się wydarzył.
To proszę go nie publikować.
Kim pan w ogóle jest?
Ja?
Jestem rodzicem ze szkoły pani Bom.
Spotykamy się.
Jak pan tu wszedł?
Chcę udowodnić,
że to nieprawda.
Chętnie udzielę wywiadu.
Proszę wyjść.
Nie jestem zainteresowany. Do widzenia.
W drodze do was przejrzałem wasze artykuły.
Zapewniacie ludziom niezłą rozrywkę.
W każdym nagłówku znak zapytania,
wszędzie jakieś „podejrzenia” i „rzekomo”.
Plotki brzmią u was jak fakty.
Nie do wiary.
Ochrona? Dzwonię z działu rozrywki.
Tak, to dział rozrywki.
Macie pisać o celebrytach.
Czemu zajmujecie się ich rodzinami?
Park, wróciłeś?
Co pan robi? Niech pan to odda.
Hej.
WYBIERZ PLIK AUDIO USUŃ
Chwila.
Usunął pan nagranie?
Myśli pan, że to nasz pierwszy raz?
Ale z pana prymitywny głupiec. Filmów się pan naoglądał.
Nagranie usunięte. Co pan mówił?
Że publikujemy nieprawdę?
Proszę posłuchać.
Publikujemy wyłącznie fakty.
Unikamy jednoznacznych twierdzeń, robimy aluzje
i tworzymy narrację w sposób niejasny i subtelny
tylko na podstawie faktów.
Nie napisaliśmy, że miała romans.
Tylko że „istnieje podejrzenie”
albo „otrzymaliśmy informację”.
Reporterzy posuwają się jedynie do tego.
A czytelnik interpretuje to, jak chce.
Nic dziwnego, że jest pan tu szefem. Niezłą ma pan gadkę.
Prawie zapomniałem.
No.
Hej, Phillip.
Jeszcze się nie rozłączyłeś?
Co? Nagrałeś rozmowę?
I to, co mówił o tworzeniu narracji w sposób niejasny i subtelny?
I to o sugerowaniu różnych rzeczy też?
- Czy pan… - Tak.
Jasne.
Szef sam mówił, że jestem prymitywnym głupcem.
Zapomniałem się rozłączyć.
Zachowaj to nagranie.
Jae-gyu.
Mecenasie Choi. Powiesz coś o aspekcie prawnym?
Zapraszamy.
Tak, mój telefon.
Chodź tutaj.
- Tu. - No.
Dzień dobry.
Choi I-jun, adwokat pani Jeong Nan-hee
i pani Yoon Bom. Prowadzę Kancelarię Choi I-juna.
Jeśli chodzi o szkalowanie pani Boom,
złożyliśmy wniosek o wstępny nakaz sądowy.
Nagranie rozmowy można złożyć jako dowód.
Jeśli opublikujecie cokolwiek przed decyzją sądu,
złożymy wniosek do Komisji Mediacji ds. Prasy
o wszelkie środki prawne,
w tym sprostowania, repliki i odszkodowania.
Jeśli artykuł będzie zawierał fałszywe informacje,
złożymy zawiadomienie o przestępstwie zniesławienia
zgodnie z przepisami.
Chyba jesteście zajęci, więc na razie poprzestaniemy na tym.
Uwaga. Pożegnaj się.
Dobra robota.
Dobra robota. Do widzenia.
Poszli. Wychodź.
Kurde, co za pech.
Jakiś zbir i mądrala akurat musieli się pojawić.
Co robimy?
Mamy dwa wyjścia.
Milczeć i zapomnieć o sprawie
albo się nie wstrzymywać i rozpętać piekło.
Jak ci poszło?
Spotkałem się z reporterem i złożyłem wniosek o wstępny nakaz.
Więc powstrzymamy ten artykuł, tak?
Wstępny wniosek to prośba do sądu o powstrzymanie artykułu,
ale nie gwarantuje, że historia nie wycieknie.
Co to ma być za prawo?
Więc jeśli artykuł wyjdzie,
ofiara ma siedzieć bezczynnie?
To po prostu niedorzeczne.
Kto to był?
Sun Jae-gyu?
Jae-gyu bardzo mi dziś pomógł.
Jeśli artykuł nie wyjdzie albo sytuacja rozwiąże się inaczej,
to właśnie dzięki niemu.
Chciałem, żeby pani wiedziała. Odezwę się.
Co? Co powiedział mecenas Choi?
No powiedz coś w końcu.
No proszę.
Wystarczyło się postarać.
Teraz musisz to utrzymać.
Naprawdę ciężko pracowałam.
Chłopak, który był pierwszy,
pewnie wypłakuje sobie teraz oczy,
bo w końcu go pokonałaś.
Kto by się nim przejmował w taki wspaniały dzień?
Uczennica z poziomu 1.
Kupuję dziś dla ciebie najdroższy stek!
- Mamo. - Tak?
Wychodzę na trochę.
Nie zjesz wołowiny? Dokąd idziesz?
Hej, prymusko!
Dwie ze stekiem i serem proszę.
Do tego dietetyczny sos cebulowy.
Już szykuję.
Czemu?
Po przegranej ze mną straciłeś apetyt?
To nie to.
Wymieniłam najlepszą wołowinę na kanapkę z tobą.
Co ostatnio mówiłeś?
„W nauce ważna jest kondycja.
Chcesz mnie pokonać, a siedzisz tu załamana”.
Cieszysz się z wygranej?
Bardzo,
ale trochę żal mi ciebie.
Pochwały od rodziców są super.
I fajnie było widzieć zazdrość w oczach reszty klasy.
A wiesz, co jest najlepsze?
Ciężka praca się opłaca.
A świat to dostrzega.
Se-jin.
- Posłuchaj… - Co?
Nieważne.
Do twarzy ci z tym uśmiechem.
Proszę cię.
Jestem ładna, nawet jak się nie uśmiecham.
Co robisz? Spróbuj.
Sos jest pyszny.
Dobrze.
Pycha.
Biegliście tylko dziesięć minut.
Nic dziwnego, że byliście ostatni.
Panie Jeong, jestem 24.
Min-guk jest ostatni.
Nie treningu nam teraz trzeba, tylko uzupełnienia energii.
Wcinamy.
Rety,
matce wysiadły nadgarstki od zmiany pieluch i na co jej to było?
Zniszczyła sobie kręgosłup od noszenia was i co z tego ma?
Chwila.
Czemu mówi pan o mamie?
Bo macie gorsze oceny niż Han-gyul, który zaznaczył trójkę
na każdym pytaniu.
Trójkę na każdym pytaniu?
To jemu powinno się oberwać.
- Czemu my dostajemy opieprz? - Właśnie.
A wy dokąd, smarkacze?
Idziemy razem!
O co chodziło?
Han-gyul.
Zaznaczyłeś same trójki?
To prawda?
Se-jin.
Po prostu…
- Daj mi wyjaśnić… - Przeze mnie?
Czy to przeze mnie?
Jeśli śpisz, spoko.
Jeśli nie, to słuchaj.
W sprawie pani Bom
zajmę się stroną prawną, więc nie musisz się martwić.
A to, co powiedziałem
wtedy pani Jeong…
Nie chciałem tego powiedzieć.
Dla kogoś takiego jak ty przyjaźń pewnie nic nie znaczy,
jak powietrze, którego nie dostrzegasz.
Ale…
dla mnie
byłeś…
moim jedynym przyjacielem.
Mogłem pogodzić się z tym,
że mój jedyny przyjaciel uciekł z moimi pieniędzmi,
jeśli wmówiłem sam sobie,
że to ty podpaliłeś wasz dom.
Tylko wtedy mogłem cię nienawidzić,
a twoja zdrada miała jakikolwiek sens.
Jaka zdrada?
Nie śpisz?
To nie ja zdradziłem ciebie, tylko ty mnie.
Ja?
Tej nocy…
uciekłem z płonącego domu…
i pobiegłem prosto do ciebie.
Miałem mętlik w głowie i pomyślałem tylko o tobie.
Sun Jae-gyu?
Codziennie wracasz do domu późno.
Podobno spędzasz czas z tym chłopakiem.
Jego ojciec to alkoholik,
a siostra urodziła bękarta.
Rety.
Tak teraz myślę, że jak powiedziałeś, że nie potrzebujesz auta…
Nie przyjaźnimy się.
Czemu miałbym się z nim kumplować?
Do pięt mi nie dorasta.
Po prostu było mi go żal
i tyle.
- Tak? - Pewnie.
Muszę się z takimi przyjaźnić,
żeby było mi w szkole łatwiej.
Nie jest moim kolegą,
nie martwcie się.
- Chodźmy. - Dobrze.
Nie przyjaźnimy się.
Po prostu było mi go żal
i tyle.
Dobrze wykorzystałem te pieniądze.
Na dach nad głową
i szpital, gdy Han-gyul chorował.
Pracowałem jak szalony,
żeby nie być żałosnym.
Żebyś już nigdy nie mógł tak mi ubliżać,
gdybyśmy się spotkali.
Trzymałem się na dystans i skupiłem na Han-gyulu
i zarabianiu pieniędzy.
Nieźle.
Doczekałem się przeprosin.
Co?
To znaczy, że uznawałeś mnie za przyjaciela,
skoro moje słowa tak cię zabolały, że aż uciekłeś.
Jakie to ma teraz znaczenie?
Jakieś ma.
Nieważne, czy użyłeś tych pieniędzy na studia, czy na utrzymanie Han-gyula,
byle byś żył po swojemu.
Od początku zbierałem te pieniądze dla ciebie,
choć wtedy nie miałem wyboru, mogłem dostać je tylko od ojca.
Mogłem źle o tobie mówić,
o ile dał mi pieniądze.
Zrobiłbym to…
jeszcze sto razy, nawet tysiąc, bez wahania.
Szef wrócił.
Uwaga, salut!
Zwycięstwo!
Spocznij!
Posterunek bezpieczny!
- Witamy! - Szefie!
Spocznij!
Co tu robimy?
Zostań z nią.
Dzisiejszy wieczór nie będzie łatwy
dla pani Bom.
- A ty? - Ja muszę jechać do kogoś,
kto też dziś sobie beze mnie nie poradzi.
To moja ulubiona aktorka, Jeong Nan-hee.
Jak chcesz.
Trzymaj.
Na razie.
Rozmiar będzie pasował?
Moje maleństwo.
Bom-sik, czekałeś na mnie?
Wszystko w porządku?
No…
Tak, pomogli mi ludzie z ju-jitsu.
A jak poszło tobie?
O rany.
Jestem ze wsi, więc co ja tam wiem?
Pojechaliśmy do tej gazety i pogadaliśmy z reporterem.
Ale ze strony prawnej
wstrzymanie artykułu jest trudne.
Dziękuję, że próbowałeś.
Możliwe,
że i tak jutro go opublikują.
Świetnie.
Nie idziemy dzisiaj spać. Będziemy się bawić.
Jutro będzie jutro.
Zróbmy to, czego nie mogliśmy zrobić wcześniej,
jedzmy i bawmy się, tak?
Pewnie.
Bom-sik, dokąd idziemy?
Bom-sik jest taki kochany.
Ma długie nogi.
„Ma długie nogi”.
No, dobra jesteś.
Bom-sik to twardziel.
Idealna wilgotność.
Układ trawienia działa doskonale. Zdrowy jak rydz.
Dobra jesteś.
- Bom-sik, obrócisz się? - Dobrze.
- Dobry piesek. - Dobra robota.
Obróciłeś się?
Jesteś geniuszem.
Patrz tam.
O rany.
O rany! Nasz Bom-sik jest geniuszem.
Dobry piesek.
Podoba ci się?
Bom-sik.
Kroję na pół.
Nieźle.
Teraz wrzucam.
Dobrze.
Na rozgrzaną patelnię wlewam olej.
Dwa kółka.
Teraz wrzucam dymkę.
Na patelnię.
Niech się zarumieni.
Dokładnie mieszam.
Daj spróbować.
- Co? - Chcę spróbować.
Chwila.
Daj spróbować jeszcze raz.
Czekaj.
Nie ma mowy.
Siadaj. To nam wszystko ułatwi.
Proszę bardzo.
Dziękuję za kolację.
I jak?
Smakuje jak yukgaejang, co?
Tego mi było trzeba. O wiele lepsze niż gotowiec.
Tak! Wcinaj.
Idealne.
Bom-sik, dobrze.
Bawimy się dalej?
O czym myślisz?
O mamie.
MAMA
Halo?
Posłuchaj mnie.
Wyłącz telefon.
Nie wyszukuj informacji. Nie czytaj komentarzy.
Doświadczysz niesprawiedliwości,
jakiej sobie nie wyobrażasz.
Jedna zniewaga będzie boleć bardziej
niż tysiąc słów wsparcia. I…
ta jedna zniewaga
będzie cię zjadać od środka.
Ale bądź gotowa i głowa do góry.
Nie omijaj posiłków, bo nie masz apetytu.
Zjedz coś, nawet jeśli będziesz miała mdłości.
Dziś pewnie wcale nie zaśniesz.
W takich momentach od szaleństwa uratuje cię towarzystwo.
Powiedz temu Sun Jae-gyu,
by z tobą został.
Gdybyś tylko urodziła się w zwyczajnej rodzinie.
Niestety skończyłaś z taką matką jak ja.
Rozłączę się już.
Teraz rozumiem…
Mama musiała mieć takie noce nieustannie.
Nie mogę zasnąć.
Pobawię się jeszcze z Bom-sikiem.
Spróbuj się przespać, tak jak mówiła twoja mama.
Jutro
może być długi dzień.
Babciu!
Spójrz na to.
Co tu jest napisane?
Że pani Bom była w Seulu…
- Pani Bom jest w to zamieszana? - Serio?
„Romans z rodzicem ucznia”?
Jego żona wpadła na lekcję i ją spoliczkowała?
O rany.
Co się dzieje?
Jest córką aktorki Jeong Nan-hee?
Jeong Nan-hee?
Tej gwiazdy z telewizji?
Nie widzę jej twarzy.
Co to?
Widzieliście dziś panią Bom?
Ja nie.
Ja też nie.
Bom.
Bom…
Jako nauczycielce strasznie mi wstyd.
Nawet jeśli mi nie wierzycie, nic nie poradzę.
Ale mam nadzieję.
Przepraszam, mamo. Teraz ty mnie posłuchaj.
I ja, i pani Bom pojedziemy do Seulu.
Tak szybko to minęło?
To bardzo ryzykowne.
To ostatnia noc. Możemy trochę zaryzykować?
Błyskotka.
Hej, Sun Jae-gyu!
Sun?
To ty, Bom?
Napisy: Anna Kurzajczyk