Downloaded from YTS.BZ
FILM ZAWIERA OPISY
MOLESTOWANIA SEKSUALNEGO Z UDZIAŁEM NIELETNICH,
Official YIFY movies site: YTS.BZ
MOGĄCE BUDZIĆ U NIEKTÓRYCH NIEPOKÓJ
W 2002 roku 14-letnią Elizabeth Smart porwano z sypialni, gdy spała.
Jedynym świadkiem była jej 9-letnia siostra Mary Katherine.
Jeśli Elizabeth tego słucha, Mary Katherine, co byś jej powiedziała?
Że tęsknię za nią i chcę, żeby wiedziała, że cała nasza rodzina ją kocha.
Czemu ktoś miałby porwać Elizabeth?
Miałam dziewięć lat, gdy porwano Elizabeth.
Brakowało mi siostry.
Była moją przyjaciółką.
SIOSTRA ELIZABETH
Chyba pytasz, jak sobie z tym poradziłam?
Jeszcze sobie z tym nie poradziłam.
5 CZERWCA 2002 ROKU
Tamtego wieczora razem z Elizabeth zmówiłyśmy modlitwę i poszłyśmy spać.
Następne, co pamiętam,
to mężczyzna w mojej sypialni.
Mówił Elizabeth, że jeśli zacznie krzyczeć, to ją zabije.
Byłam sparaliżowana.
Nie wierzyłam, że to się dzieje.
Zebrałam się na odwagę,
żeby powiedzieć rodzicom, że Elizabeth zniknęła,
że mężczyzna przyszedł i ją porwał.
Najgorszy koszmar każdego rodzica.
14-latka z Utah została porwana z sypialni, gdy jej rodzina spała.
Jak to się mogło stać w jej sypialni
w zamożnej społeczności?
Gdzie jest Elizabeth Smart?
Ta sprawa poruszyła cały kraj.
Władze rozpoczęły ogólnokrajową obławę.
To było jak hollywoodzka historia.
Dziwny i zagadkowy zwrot akcji.
Policja wciąż skupia się na członkach jej rodziny.
Policja nie wierzy, że mówimy prawdę.
Nasza rodzina nie zamierzała zostawić tego władzom.
Ktoś na pewno coś wie.
Miałem przytłaczające przeczucie, że Elizabeth jeszcze żyje.
Musiałem znaleźć córkę.
Kiedy miałam uciec, chciałam mieć pewność, że się uda.
Posunęłabym się do wszystkiego,
żeby uciec.
Zadaniem ojca jest chronić swoje dziecko i strzec je przed niebezpieczeństwem.
Tak się nie stało. Nie ustrzegłem jej przed niebezpieczeństwem.
Coś takiego wciąż powraca w pamięci.
Pamiętam, że o 3.58
Mary Katherine weszła do pokoju i powiedziała, że ktoś porwał Elizabeth.
Pomyślałem, że po prostu miała zły sen.
„Elizabeth pewnie jest gdzieś w domu”.
Ale gdy chodziliśmy z pokoju do pokoju, niepokój zaczął narastać.
W kuchni zobaczyłem przeciętą moskitierę.
Okno było otwarte na oścież.
Żona krzyknęła: „Dzwoń na policję!”.
Piątego czerwca wcześnie rano
zadzwonił mój pager.
Doszło do porwania młodej kobiety
w Federal Heights.
Porwanie dziecka wprost z jego sypialni
jest niezwykle rzadkie.
Więc musiałem prędko się tam znaleźć.
Dotarłem na miejsce. Kapitan mnie poinstruował.
Elizabeth Smart była 14-latką
zaangażowaną w muzykę i sprawy kościoła.
Rodzina mówiła, że porwano ją z sypialni
w środku nocy.
Okno było otwarte.
Moskitiera była przecięta.
A na zewnątrz ktoś postawił krzesło pod ścianą.
Miałem wrażenie, że to nie będzie długotrwała sprawa.
Będziemy wiedzieć w ciągu 48 godzin.
Myliłem się.
Dziś rano, około drugiej, doszło do domniemanego porwania
z domu w rejonie Federal Heights.
Wieści się rozeszły, niosąc grozę.
Z Salt Lake City Nicea DeGering, 7 News o 11.
Pamiętam mój pierwszy reportaż.
„Zaginęła dziewczynka w Federal Heights
ze swojej sypialni w środku nocy”.
Pamiętam, że byłam zszokowana słowami, gdy je wypowiadałam.
Federal Heights to jedna z najbogatszych dzielnic Salt Lake City.
Domy są piękne.
Kościół Mormonów jest częścią społeczności.
Przestępstwa są tam nie do pomyślenia.
Pamiętam, że zastanawiałam się, czy to prawdziwe porwanie.
Dostałem telefon.
Mój brat Ed powiedział, że potrzebuje mojej pomocy.
Pamiętam, jak wszedłem do domu.
Ed do mnie wyszedł.
Wyglądał jak przeciśnięty przez magiel.
Elizabeth, jeśli tam jesteś,
robimy wszystko, co w naszej mocy, by ci pomóc.
Kochamy cię.
Chcemy, żebyś wróciła do nas bezpiecznie.
Matka Elizabeth, Lois…
była w pokoju od frontu w otoczeniu rodziny i przyjaciół.
Wydawała z siebie mrożące krew w żyłach
jęki i łkania.
„Gdzie jest moja córka?”
8 GODZIN PO PORWANIU
Od początku czekaliśmy przy telefonach na informacje.
Liczba tropów od społeczności wyniosła około 40 tysięcy.
Zebraliśmy zespół setek śledczych.
Nie ma co marnować kosmetyków, nie będę wyglądać lepiej.
W szkole skontaktowaliśmy się z przyjaciółmi Elizabeth.
Śledztwo nie wykazało żadnych chłopaków, podejrzanych znajomości ani narkotyków.
Elizabeth Smart była typową 14-letnią pobożną mormonką,
prowadzącą normalne życie w ładnej okolicy.
Wszyscy w okolicy znali Elizabeth.
Do 16.30 sąsiedzi się zmobilizowali.
Znacie się na resuscytaci albo wspinaczce?
Nasza społeczność jest silna,
więc wszyscy byli gotowi rzucić wszystko i zacząć poszukiwania.
Czemu to robisz?
Kocham Eda i Lois. Są wspaniałą rodziną.
Mój przystojny mąż.
GŁOS LOIS SMART
Nasz dom leży pośród wzgórz.
Szczęście i radość.
Mieszkałem tam z Lois i rodziną od jakichś ośmiu lat.
Mieliśmy sześcioro dzieci. Czterech chłopców, dwie dziewczynki.
Cześć, mamo.
Cześć, Elizabeth.
Elizabeth była naszą pierwszą córką.
Bardzo rywalizowała, zwłaszcza z braćmi.
Miała wewnętrzną siłę i była bardzo silna duchem.
DZIEŃ 2
Władze rozpoczęły ogólnokrajową obławę w czwartek, 6 czerwca.
Trwają poszukiwania Elizabeth Smart, porwanej nastolatki z Utah.
Dziewczynę porwano z miejsca, które powinno być bezpieczne.
Dziś policja w Salt Lake City ogłosiła nagrodę.
Ćwierć miliona dolarów za bezpieczny powrót Elizabeth.
Reakcja mediów była szalona.
CBS News, Salt Lake City.
- Fox. - NBC.
Na policję wywierano ogromną presję,
by rozwiązać sprawę bardzo szybko.
Było tak mało dowodów.
Ale był świadek porwania…
dziewięcioletnia siostra Elizabeth Smart, Mary Katherine.
Jako dziewięciolatka raczej nie rozumiałam, co się dzieje.
Tylko tyle, że moja siostra zniknęła i bardzo się bałam.
Próbowałyśmy robić wszystko razem.
Chciałam być taka jak ona.
Kłóciłyśmy się, głównie o to, że byłam bałaganiarą.
Ale chwytałam każdą okazję, żeby spędzać z nią czas.
Było wysoce prawdopodobne, że Mary Katherine
będzie kluczem do odnalezienia Elizabeth.
Każdy, kto ma traumatyczne wspomnienia, zapisuje w pamięci pewne ślady.
Chcieliśmy przesłuchać ją w kontrolowanym, bezpiecznym środowisku.
Powiedział: „Cicho.
Jeśli będziesz krzyczeć, zastrzelę cię. Ale jeśli nie, nie skrzywdzę cię”.
Czy jego głos brzmiał znajomo?
Tak.
Powiesz mi, gdzie już go słyszałaś?
Nie pamiętam.
Mary Katherine mówiła, że ten głos wydawał jej się znajomy.
Nie wiedziała, czyj był ten głos, ale był znajomy.
Na pierwszy rzut oka Smartowie wyglądali na szczęśliwą, normalną rodzinę.
Ale statystycznie najczęściej
sprawcą tego typu przestępstw jest rodzic albo inny członek rodziny.
Zaczęliśmy się im bacznie przyglądać.
Wezwaliśmy członków rodziny Smartów.
Szczegółowo ich przesłuchaliśmy.
Wypłynęło kilka rzeczy, które nas zastanawiały.
Usłyszałem, że niechcący zostawili wyłączony alarm.
Co do okna,
zauważyłem, że nie było śladów na zewnętrznej ścianie.
Nawet jeśli wejdziesz na krzesło, zabrudzisz ścianę.
Nie widziałem śladów.
Początkowo oceniłem, że może to nie był punkt wejścia.
Może to było ustawione.
Ktoś przeciął moskitierę po fakcie, ale nie wszedł przez okno.
Przeszukaliśmy dom.
Szukaliśmy jakichś wskazówek, że Elizabeth coś się stało.
Może w domu było nawet ciało?
Mamy dobrego ogara w oddziale.
Nazywa się JJ. Wierzyliśmy w niego.
Wyczuł zapach Elizabeth.
Wyszedł z tyłu, a potem ruszył między drzewami.
Podążał tropem,
wyszedł na drogę, która jest ślepą uliczką,
i zgubił trop.
Założyłem,
że pewnie wywieziono ją w samochodzie.
Są oznaki, że mógł to zrobić ktoś z wewnątrz.
Policja potwierdza, że zabrała rodzinie 12 komputerów.
Zasypywaliśmy policję pytaniami.
Czy to rodzina? Czy oni są podejrzani?
Dziękuję wam za pomoc. Aż brak mi słów.
Wiem, że aby ją znaleźć, wszyscy będą musieli pomóc.
Ciężko myśleć o tym, że ktoś tam wszedł i ją porwał.
Zrobiłbym wszystko, żeby znów ją wziąć w ramiona.
Na początku czuło się smutek i cierpienie Eda i Lois Smartów,
ale to się zmieniło.
Ludzie oglądali wypowiedzi Eda w telewizji
i mówili rzeczy w stylu: „Płacze bez łez”.
Zastanawiano się, czy mówi nam całą prawdę?
Czy jest w to zamieszany?
Coś tu nie gra.
Jako reporter zadajesz dobre pytania, ale to jeszcze nie wszystko.
- Tak? - To niewiarygodne.
To ktoś, kto zdaje się znać układ domu i wiedzieć, jak ją w nim znaleźć.
Zbadano ojca Elizabeth wariografem.
Czasem rodzice zabijają własne dzieci.
Snuto teorie na temat tego, co się stało.
Mówiono, że Ed ją zabił i pozbył się ciała.
Zadzwoniła do mnie Lois, moja żona. Dotarłem na miejsce
i…
zobaczyłem łzę w jej oku.
Powiedziała:
„Policja nie wierzy, że mówisz prawdę.
Sądzi, że coś ukrywasz”.
Byłem tak przytłoczony, że aż się trząsłem.
Nie mogłem przestać się trząść.
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Ojciec powiedział: „Jeśli się nie uspokoisz,
oddam cię do zakładu”.
Zabrał mnie do szpitala
i umieścił na oddziale psychiatrycznym. Płakałem całą noc.
Zaginięcie córki jest straszliwe.
Podoba ci się, Elizabeth?
A bycie potencjalnym podejrzanym…
Odjęło mi mowę.
W Utah policja szukająca 14-letniej Elizabeth Smart
nadal skupia się na członkach jej rodziny.
Sprawdźcie wszystkich. Zróbcie wszystko, co konieczne.
Newsweek donosił, że jej ojciec, Ed Smart,
przeszedł badanie wariografem.
Jednak wariograf jego brata, Toma, dał niejednoznaczny wynik.
Miałem trzech braci.
Tom żył zawsze nieco na krawędzi,
zawsze pakował się w kłopoty.
Gra na harfie jak anioł i jeździ konno jak kowboj.
Jest niesamowita.
Czy nieudany test wariografem jest podejrzany?
Oczywiście.
Zdarza się, że bracia się nie lubią.
Nie zrozum mnie źle.
- Ta rodzina… - Kochamy się.
Kochamy się bardziej niż inni bracia.
Niektórzy dziennikarze pytali: „Dave… czy z Tomem wszystko w porządku?
Coś się z nim dzieje. Jest nerwowy”.
- Musimy kończyć. - Dobra.
- Dzięki. - Dziękuję wam obu. Powodzenia.
Wziąłem Toma na stronę i powiedziałem: „Tom,
ludzie z mediów zastanawiają się, czy coś ukrywasz”.
Wierzę, że ta osoba…
nie jest złym człowiekiem i…
Nasza rodzina od jakiegoś czasu wierzy,
co jest dla nas pocieszające,
że to tylko… ktoś, kto naprawdę lubi Elizabeth.
Każdy ma problemy. Jeśli…
Osoba, która porwała…
Zostaliśmy zmiażdżeni
i rozumiemy, że każdy ma problemy.
To pod wieloma względami wspaniała historia,
bo dotyczy przede wszystkim pięknego, małego aniołka.
Każdy ma problemy.
Każdy, kto oglądał ten wywiad,
pomyślał, że Tom Smart to walnięty skurwiel
i może to zrobił.
Wyszliśmy z tego wywiadu.
Żona powiedziała: „Przez ciebie rodzina ma przejebane”.
Moją matkę, ojca i resztę rodziny łączy jedna cecha,
zachowanie monomaniakalne,
czyli w zasadzie obsesyjne zachowanie.
W sytuacji porwania wydaje się, że nie możesz wiele zdziałać
poza zaglądaniem w każdy kąt i sprawdzaniem ludzi.
Po trzech czy czterech dniach bez snu…
człowiek się załamuje.
Po ponad pięciu dniach zrobiono mi badanie wariografem.
Słyszałem głosy.
Ale odnalezienie Elizabeth było najważniejsze.
Nie czekaliśmy na uznanie nas za niewinnych.
Kogo to obchodzi? Wiedzieliśmy, że jesteśmy.
W takich przypadkach rodziny są standardowo sprawdzane.
To dla nich bardzo trudne.
Ale ich alibi zostało potwierdzone,
a w przejętych komputerach i przejrzanych emailach
nie znaleźliśmy nic podejrzanego.
To było oszałamiające,
ile czasu zajęło policji oczyszczenie rodziny z podejrzeń.
Ale kiedy byliśmy obwiniani,
zauważyliśmy spadek liczby ludzi, którzy pomagali nam w poszukiwaniach.
Liczby spadały na łeb, na szyję.
Reporterzy pewnie nie zdawali sobie sprawy ze swojego wpływu.
Ale nie zatrzymywaliśmy się.
Nie poddawaliśmy się.
Dostaliśmy telefon.
Znaleziono szczątki nad Wielkim Jeziorem Słonym
przy drodze 80.
To była kobieta.
Zadzwoniłem do Eda i Lois i powiedziałem: „Nie mamy pewności,
ale może to być Elizabeth”.
Ciało dziewczyny zostało spalone nie do opisania,
więc…
Nie można jej było rozpoznać.
Próbowałem się chronić od emocji,
dopóki nie dostaliśmy potwierdzenia.
Udało nam się ustalić, że to nie Elizabeth.
To była inna biedna ofiara.
Poczułem ogromną ulgę,
ale umysł ciągle pracował. „Gdzie ona jest? Co się z nią dzieje?”
Codziennie spotykałem się z Edem i Lois. Byli silni.
W mojej rodzinie doświadczyliśmy strat i tragedii.
Miałem jakieś pojęcie o tym, przez co przechodzili Ed i Lois.
Ciężko było patrzeć na ich ból.
Elizabeth, jeśli nas słyszysz, kochamy cię.
Nie zapomnieliśmy. Wszyscy chcą, żebyś wróciła.
Nie spoczniemy, póki nie wrócisz.
Najgorsza w tym wszystkim jest niepewność.
Przez co przechodzi? Jak sobie radzi?
Co można zrobić, żeby to zakończyć?
DZIEŃ 9
Kluczowa w sprawie jest jej 9-letnia siostra.
Czas jest najważniejszy. Zegar tyka.
Właśnie.
Policjanci nie chcieli, żebym z kimkolwiek rozmawiała,
bo mogło to wpłynąć na moje wspomnienia.
Byłam na własnej, samotnej wyspie.
Chciałam wiedzieć,
podkraść się i usłyszeć coś o tym, co się wydarzyło, ale…
byłam odcięta.
Próbowałam sobie przypomnieć, kto porwał Elizabeth.
Znałam ten głos,
ale nie mogłam sobie przypomnieć skąd.
Chciałam pomóc… w każdy możliwy sposób.
Byłam wielokrotnie przesłuchiwana.
Próbowali mnie nawet zahipnotyzować.
Wszyscy wywierali na mnie presję.
Presję, żebym z nikim nie rozmawiała. Presję, żeby wszystko wyciągnąć.
To było ciężkie dla 9-latki.
Mary Katherine była w trudnym położeniu.
Była przerażona,
ale była pewna, że głos był znajomy.
Kazaliśmy rodzinie spisać,
kto ostatnio był w domu Smartów.
Czy przez dom przewijało się wiele osób?
Było u nas kilku pracowników.
Parę osób wymagało dokładniejszego sprawdzenia.
W tym Richard Ricci.
Richard Ricci był budowlańcem.
Pracował w domu Smartów i dowiedzieliśmy się,
że pokłócił się z Edem Smartem w kwestii wynagrodzenia.
Uzyskano nakaz rewizji domu Richarda Ricciego.
W jego domu znaleziono biżuterię należącą do Lois Smart.
Sprowadzono go i przesłuchano.
Kiedy ostatnio byłeś w tym pieprzonym domu?
W kwietniu.
Powiedz, co wiesz o porwaniu.
- Nic. - Cholera.
Nie da się tu mieszkać przez ostatnie dwa i pół tygodnia
i nic nie wiedzieć o porwaniu.
To nie sztuczka. Nie pytam, dlaczego ją porwałeś.
Powiedz, co wiesz i co słyszałeś.
Słyszałem, że ktoś włamał się do domu Smartów.
- Dobra. - Porwał Elizabeth.
- Dobra. - A teraz jestem podejrzanym numer jeden.
Tygodniami nie mieliśmy odpowiedzi. Czy ta osoba wie, gdzie jest Elizabeth?
Mężczyzna z kryminalną przeszłością
jest na szczycie listy podejrzanych w sprawie Smart.
Richard Ricci był brutalnym przestępcą.
Postrzelił jednego z moich kolegów podczas napadu na aptekę.
Nie miałem pojęcia, że Richard był przestępcą.
Przyszedł z polecenia z kościelnego biura pośrednictwa pracy.
Byłem w szoku.
Biały jeep cherokee z 1990 roku
podarowany Ricciemu przez Smarta za usługi remontowe
nadal jest potencjalnie kluczowym dowodem.
Udało nam się ustalić, że jeepem sporo przejechano
w czasie, gdy porwano Elizabeth Smart.
To było kilkaset kilometrów.
Pokonał dużą trasę w noc porwania albo dzień później.
Nie miał racjonalnego wytłumaczenia na przejechanie takiej trasy.
Czy Richard zabrał ją dokądś tym autem
i umieścił ją gdzieś, skąd nie mogła się wydostać?
Ktoś zgłaszał, że wyciągał z samochodu narzędzia do kopania.
Zakopał ciało, żeby je ukryć?
Gdybyś tam był i się obudziła, to co byś zrobił?
Nie będę tu siedzieć i ci, kurwa, mówić.
Policja stwierdziła, że na 99,9% mają winnego.
Wszystko się łączyło. To miało sens.
Ale jedyny świadek powiedział, że to nie on.
Nie pozwalano mi oglądać wiadomości,
ale zobaczyłam reportaż w telewizji o potencjalnych podejrzanych.
Pojawiło się zdjęcie Richarda Ricciego.
Policja uznała za potencjalnego podejrzanego…
Dużo pracował w naszym domu.
Zawsze był bardzo miły.
Wiedziałam, że to nie Richard Ricci był tamtej nocy w mojej sypialni.
Richard Ricci nie porwał mojej siostry w czerwcu 2002 roku.
Mary Katherine była pewna, że to nie Richard Ricci.
Ale policja była przekonana, że Ricci był głównym podejrzanym.
Mary Katherine spała. Była oszołomiona.
Według raportów mówiła, że miała zamknięte oczy podczas porwania.
Może nie zdawała sobie sprawy, że to był Ricci.
Proszę Richarda z głębi serca,
żeby albo oczyścił się z zarzutów, albo powiedział nam, gdzie jest Elizabeth.
Ja…
Nasza rodzina przeszła przez piekło,
i chciałbym to zakończyć.
24 LIPCA
Gdy usłyszeliśmy o Richardzie Riccim,
wydawało się, że poczyniono postępy.
Wszystko upadło 24 lipca.
Ktoś próbował włamać się do domu stryjostwa Liz Smart.
Przecięto moskitierę w sypialni
18-letniej kuzynki Elizabeth.
Detektywi pracują po godzinach, żeby odkryć, kto to zrobił i dlaczego.
Jedną z rzeczy, którą zauważyłem na miejscu,
były dwa krzesła ustawione przy oknie,
tak jak przy ścianie w domu Elizabeth.
Zbieg okoliczności był szokujący.
Jak często ktoś próbuje włamać się, żeby kogoś porwać?
Jaki jest związek? Dlaczego nasze rodziny?
To mógł być ten sam sprawca z takim samym sposobem działania,
a może ktoś, kto wiedział, jak wyglądało miejsce zbrodni
i o krześle u Elizabeth.
Zrobił to dla żartu albo jako okrutny naśladowca.
Nie patrzyliśmy na to w ten sposób,
bo informacja o krześle pod domem Elizabeth
nigdy nie została ujawniona,
więc to nie mógł być żart.
Fakt, że Richard Ricci był w więzieniu, kiedy to się stało,
i że Mary Katherine mówiła, że to nie Richard Ricci…
To na pewno sprawiło, że uznałem,
że być może złapaliśmy nie tego człowieka.
Richard Ricci był naprawdę zaskakującą osobą.
Miał wiele okazji, by się oczyścić, ale nie chciał tego zrobić.
Nie chciał nam powiedzieć, dokąd jechał.
Nie mieliśmy żadnych bezpośrednich dowodów na to, że to on.
Desperacko chcieliśmy znaleźć Elizabeth.
Ściągnęliśmy jego i jego prawnika i powiedziałem mu,
że jeśli powie nam, gdzie był i co robił z jeepem,
jeśli to cokolwiek z wyjątkiem zabójstwa lub porwania,
zaoferujemy mu immunitet.
Mam zmyślić jakieś bzdury?
Nie chcę, żebyś zmyślał.
Uwierz mi, do cholery.
Zbyt wiele rzeczy się nie zgadza.
Dowiedz się, kto to zrobił, do chuja.
W czasie przesłuchania oferowaliśmy immunitet.
On i jego adwokat to rozważali,
kiedy zostałem powiadomiony,
że Richard trafił do szpitala.
Upadł w celi i kiepsko to wyglądało.
Policja mówi, że główny podejrzany
w sprawie zniknięcia 14-letniej Elizabeth Smart zmarł.
Doznał udaru albo tętniaka w celi.
Jakie sekrety zabiera ze sobą?
Zrobiło mi się niedobrze.
Zmarł nasz najbardziej prawdopodobny podejrzany.
To, co wiedział, przepadło razem z nim.
Byliśmy w ślepym zaułku i było nam ciężko.
Jako przedstawiciel organów ścigania stawiasz emocjonalny mur.
Ten mur zaczął się kruszyć.
Zacząłem czuć się
emocjonalnie zaangażowany w sprawę Elizabeth.
Cory poinformował, że Richard miał tętniaka.
Byliśmy wtedy w szoku.
Jeśli coś z nią zrobił, możemy nigdy nie odkryć, co się stało.
Powtarzałem Edowi i Lois: „Nie poddawajcie się”.
Ale szczerze, wewnętrznie…
sądziłem, że to mało prawdopodobne,
że ta sprawa będzie miała szczęśliwe zakończenie.
Wydawało się, że to była przegrana bitwa,
ale miałem przytłaczające przeczucie, że Elizabeth jeszcze żyje.
Pewnej niedzieli wróciliśmy do domu z kościoła.
Siedzieliśmy z Lois i czytaliśmy listy,
a potem zasnęliśmy.
Śniło mi się, że Elizabeth wróciła do naszego życia.
Boże.
To koniec.
Wróciła i nic jej nie jest.
Czułem się tak euforycznie, że byłem przytłoczony.
Gdybym mógł mieć jedno życzenie,
chciałbym, żeby Elizabeth wróciła do domu.
Kiedy pomyślałem o tym, że żyje,
i o piekle, które przechodziła,
uznałem, że nie możemy się poddać.
Oblicze Salt Lake wydaje się mormońskie,
ale istnieje kontrkultura do kultury mormonów.
Kiedyś mieliśmy dużo potajemnych potańcówek.
Około 2002 roku
w co drugi weekend była u kogoś impreza.
Był alkohol. Dużo zioła, grzybkowa herbata.
Kwas był wtedy dobry.
To był typowy wieczór,
gdy pojawiły się trzy osoby.
Mężczyzna i dwie kobiety w białych szatach.
Kobiety miały chusty na twarzach, więc widać było tylko ich oczy.
Młodsza kobieta miała niebieskoszare oczy.
Po porwaniu mojej siostry bałam się spać.
Tata musiał układać mnie do snu.
Gdy na niego czekałam, przeglądałam książki
albo łamałam sobie głowę, kto mógł porwać Elizabeth.
Pewnego wieczoru, cztery miesiące po porwaniu Elizabeth,
kartkowałam Księgę rekordów Guinnessa.
I z jakiegoś powodu…
w tym momencie…
imię wpadło mi do głowy…
Od razu wiedziałam,
że to on był w mojej sypialni w czerwcu 2002 roku.
To on porwał Elizabeth.
Długie szaty nie były niczym niezwykłym.
To był czas wyrażania siebie.
„Wejdź. Co robisz? Jaka jest twoja historia? Napijesz się?”
Facet na to: „Ja mogę się napić, ale panie nie mogą”.
Miał energię autorytetu, urojenia wielkości.
Zwróciłem się do kobiety po mojej prawej. Była młodsza.
„Co robisz?
Mężczyzna, z którym przyszłaś, wydaje się… kontrolujący”.
Starsza kobieta powiedziała coś w stylu:
„Nie możesz z nią rozmawiać”.
Była dość oschła, więc się oddaliłem.
„Boże, niech oni po prostu…”.
Myślałem, że to świry.
WRZESIEŃ
5 CZERWCA
DZIEŃ 1
Zaczynamy?
Tak.
Latem 2002 roku miałam 14 lat.
Byłam podekscytowana, że zmienię szkołę.
Ale teraz myślę, że było tam wiele…
szczęśliwych wspomnień i uczuć.
Pamiętam z tej nocy męski głos.
„Mam nóż przy twojej szyi. Ani piśnij.
Wstań i chodź ze mną”.
Byłam przerażona.
Chciał mnie skrzywdzić? Zabić?
Miałam nadzieję, że moi rodzice się obudzą, ale nikt nie przyszedł.
Poprowadził mnie przez podwórko od tyłu.
Zaczęliśmy iść.
Pamiętam, że myślałam: „Dokąd mnie zabiera?”.
Tak się martwiłam, że straciłam szansę na ucieczkę.
Zapytałam go, czy chce mnie zgwałcić i zabić.
Myślałam, że to zamierzał zrobić.
Chciałam, żeby to zrobił jak najbliżej mojego domu,
żeby rodzice mnie znaleźli.
Miał okropny uśmiech.
Spojrzał na mnie i powiedział: „Jeszcze cię nie zgwałcę i nie zabiję”.
A potem doszliśmy do lasku…
Kobieta wyszła z namiotu.
Mężczyzna krzyknął imię Hephzibah.
Podeszła do mnie i mnie przytuliła.
Nigdy nie spotkałam kogoś, kto by tak wyglądał.
Miała na sobie długą tunikę i nakrycie głowy.
Zdjęła mi buty,
a potem zaczęła zmywać brud z moich stóp.
Potem zaczęła rozpinać mi piżamę.
Pamiętam, że złapałam za guziki.
Powiedziała: „Jeśli nie dasz się przebrać, zawołam go
i zerwie z ciebie ubranie”.
Podała mi szatę taką jak ta, którą miała na sobie.
Zabrała moją piżamę i bieliznę,
wstała i wyszła z namiotu.
Pamiętam, że czułam się…
jakby zbliżała się moja zagłada.
Płakałam.
Bałam się.
Zacytuję go dokładnie.
Powiedział: „Wiążę cię ze sobą jako moją żonę
przed Bogiem i jego aniołami jako świadkami”.
Krzyknęłam: „Nie”.
Spojrzał na mnie i powiedział:
„Jeśli jeszcze raz tak krzykniesz, zabiję cię.
Jeśli pomoże ci to nie krzyczeć, mogę ci zakleić usta taśmą”.
Próbowałam mu wyjaśnić, że to nie było w porządku.
Nie mógł mnie porwać i się ze mną ożenić.
To nie było legalne. Miałam zaledwie 14 lat.
Odpowiadał tak samo, jak na wszystko inne:
„Czas skonsumować nasze małżeństwo”.
Pamiętam, że myślałam, że jeśli zdołam go powstrzymać,
ktoś mnie uratuje.
Popchnął mnie na ziemię.
Wiodłam niewinne życie.
Myślałam, że jeśli przekręcę się na brzuch,
nie będzie mógł mnie zgwałcić.
Nieważne, co zrobiłam.
W końcu mnie zgwałcił.
Pamiętam, że bardzo cierpiałam. Błagałam go, żeby przestał.
A gdy skończył,
wstał i uśmiechnął się, jakby to nie było nic wielkiego,
i wyszedł z namiotu.
A ja leżałam na ziemi.
I…
Pamiętam, że bardzo bolało mnie to fizycznie.
Spojrzałam w dół i zobaczyłam krew spływającą mi po udach.
A potem musiałam zemdleć.
Następnie pamiętam, że poczułam coś wokół kostek.
Błagałam go wtedy, żeby mnie nie zakuwał,
bo nie ucieknę.
Powiedział: „Wiem, że nie uciekniesz,
ale tylko odbieram ci pokusę”.
Człowiek, który mnie porwał… wyglądał jak Rasputin.
Powiedział, że nazywa się Emmanuel Dawid Izajasz.
A ta kobieta nazywała się Hephzibah Elada Izajasz.
Miał własne pismo.
Powiedział, że Bóg nakazał im porwać siedem dziewczynek.
Byłam pierwszą z siódemki.
Powiedział, że moja siostra pewnie zostanie jedną z jego żon.
Albo moja kuzynka Olivia.
Byłam przerażona.
Zastanawiałam się, czy moja rodzina już wstała.
Czy już wiedzieli, że mnie nie ma.
Czy inne dzieciaki z mojej klasy kończyły szkołę?
Wychowałam się w bardzo religijnym domu.
Nie wiem, ile razy słyszałam: „Nie uprawiaj seksu przed ślubem”.
Ale nikt ze mną nie rozmawiał o różnicy między
seksem za obopólną zgodą i intymnością a gwałtem.
Było mi wstyd.
Czułam się brudna.
Myślałam, że gdyby rodzina wiedziała, co mnie spotkało,
może już by mnie nie chciała.
Może będzie lepiej, jeśli nikt mnie nie znajdzie.
Władze rozpoczęły ogólnokrajową obławę.
Tysiące ochotników pomagają szukać dziewczynki.
Debbie Norris…
Z czasem Emmanuel zaczął przynosić artykuły z gazet
i ogłoszenia o zaginięciu.
Pamiętam dokładnie, jak mówił:
„Całe Salt Lake City cię szuka.
W każdym oknie w Salt Lake City jest zdjęcie twojej twarzy.
Ale nigdy cię nie znajdą, bo ja cię mam”.
Pamiętam, że pewnego dnia nagle
usłyszałam niewyraźnie swoje imię.
Elizabeth!
Głos był odległy, ale go słyszałam.
Emmanuel zabrał mnie do namiotu i wyciągnął nóż.
„Jeśli ktoś tu wejdzie,
zabiję go tym nożem. I to będzie twoja wina”.
Słyszałam moje imię tylko kilka razy.
A potem głos ucichł i więcej go nie słyszałam.
Często zdarzało się, że budziłam się, bo mnie gwałcił.
Wcześniej nigdy nie trzymałam chłopca za rękę,
a potem byłam codziennie wielokrotnie gwałcona.
Potem modlił się przez około 45 minut.
Wykorzystywał Boga, by usprawiedliwiać to, co robił.
Ale przede wszystkim kochał władzę. Uwielbiał mieć kontrolę.
Codziennie mnie poniżał.
A kobieta, Hephzibah, go podjudzała.
Kiedy zabierał mnie do źródła, z którego czerpaliśmy wodę,
trzymał za linkę i wyprowadzał mnie jak psa.
Musiałam pić piwo za piwem, aż w końcu wymiotowałam.
Zostawiał mnie leżącą twarzą we własnych wymiocinach.
Często mi groził.
Mówił, że jeśli nie zrobię tego, co chciał,
zostanę zabita.
A jeśli nie zabije mnie, to zabije moją rodzinę.
Zawsze zastanawiałam się, co robiła moja rodzina.
Wyobrażałam sobie mamę, jak jeździła po okolicy
w swoim złotym kombi i mnie szukała.
Dzień dobry, Edwardzie.
Co do taty, zawsze miał…
nie wiem, błysk w oku.
Dzięki temu czułam się wyjątkowa.
Próbowałam zapamiętać wszystko, co mogłam.
Próbowałam uwiecznić w głowie pamięć o nich.
Zdałam sobie sprawę, że mam coś, dla czego warto było przeżyć.
5 CZERWCA
12 PAŹDZIERNIKA
Wyszliśmy z Lois na wieczór.
Gdy wróciliśmy do domu,
Mary Katherine powiedziała: „Chyba wiem, kto to”.
Powiedziała: „To Emmanuel”.
Spytałem: „Emmanuel?”.
Zadzwonił Ed.
„Nie uwierzysz. Mary Katherine wie, kto to był”.
Emmanuel.
Zapytałem: „Jaki Emmanuel?”.
Mówiłaś, że spotkałaś go na ulicy. Wiesz, na której ulicy?
W centrum. W tej okolicy jest wielu bezdomnych.
Rok wcześniej Lois zabrała dzieci do centrum.
Widzieli bezdomnego,
który głosił słowo Pana.
Kiedy następnym razem go zobaczyłaś?
Kiedy przyszedł do naszego domu.
Lois zaproponowała mu pracę i dała moją wizytówkę.
Pomagał mi w domu.
To był moment olśnienia.
To była radosna chwila. Mieliśmy coś.
Czy to Emmanuel był w twojej sypialni?
Nie jestem pewna. Możliwe.
Nie jesteś pewna, ale może tak było?
Znów przesłuchano Mary Katherine.
Ale jej wspomnienie, że Emmanuel był porywaczem,
spotkało się z pewnym niedowierzaniem ze strony śledczych.
Opierało się na identyfikacji głosu, co jest dowodem,
ale nie do końca dobrym.
Poza tym kontakt Emmanuela z rodziną
sprowadzał się do kilku godzin wiele miesięcy wcześniej.
Spekulowano więc, że nie pamiętała tego dokładnie.
Nie wiemy, kogo widziała.
Nie jesteśmy pewni, czy ona to wie.
Myśli, że ma coś nowego,
czy wiadomości z ostatniej chwili, ale tak nie jest.
Na litość boską, czego chcieć więcej?
Dziecko było obecne w pokoju
i widziało, jak porwano jej siostrę.
Powiedziała, że sądzi, że to on.
Nie byłem przekonany.
Emmanuel nie pojawił się na listach podejrzanych osób.
Spędził tam jakieś trzy godziny
i nawet nie wrócił po zapłatę.
Ale zaczęliśmy to sprawdzać.
Jak wszystko, co doprowadziłoby nas do Elizabeth.
Policja sprowadziła rysowniczkę
i rozmawiałyśmy o tym, jak wyglądał ten mężczyzna.
Szkicowała, gdy rozmawiałyśmy.
Miałem nadzieję, że dzięki rysunkowi
znajdziemy Emmanuela.
Niebywale ważne było zdobycie informacji od społeczności.
Tak, robimy postępy.
Znajdźmy tego osobnika.
Władze odmówiły.
„Nie możecie tego upublicznić”.
Uznaliśmy, że jeśli to ujawnimy,
możemy wystraszyć sprawcę.
Ale teraz znaliśmy imię i mieliśmy jego portret pamięciowy.
Był średniego wzrostu, szczupły. Ciemne włosy, gładko ogolony.
LISTOPAD
PAŹDZIERNIK
WRZESIEŃ
SIERPIEŃ
Emmanuel i Hephzibah bardzo się pokłócili.
Była zła, że on chodzi do Salt Lake City i je różne rzeczy,
a my musiałyśmy ukrywać się w górach i głodować.
Ostatecznie zdecydowano, że zejdziemy do Salt Lake City.
Była szansa na to, że ktoś mnie rozpozna. Może ucieknę.
Zeszliśmy w dół i zobaczyłam ludzi.
Czy to była szansa na ratunek?
Ale gdybym była w górach
i zobaczyła trzy dziwnie wyglądające osoby…
raczej nie przystanęłabym przy nich.
Przeszło mi przez myśl, żeby krzyczeć.
Ale miałam 14 lat.
Od miesięcy byłam okrutnie maltretowana.
Gdy się sprzeciwiałam, byłam gwałcona. Odmawiano mi jedzenia.
Kiedy miałam uciec, chciałam mieć pewność, że się uda.
W końcu zeszliśmy z gór.
Wiedziałam, gdzie jesteśmy.
Znałam wszystkie miejsca, które były w pobliżu.
Wiedziałam, ile zająłby mi powrót do domu.
Dałabym radę tam dojść albo dobiec.
Ale od tak dawna byłam tak daleko.
Jakbym widziała wszystko przez inne ciało.
Jakbym była w równoległym wszechświecie.
Szłam przez jakieś miejsce, które powinno być bezpieczne…
ale teraz było pełne niebezpieczeństw.
Poszliśmy do Biblioteki Salt Lake, żeby sprawdzić mapy.
Nagle podszedł do nas pewien mężczyzna.
„Jestem detektywem z wydziału zabójstw. Mam kilka pytań.
Muszę sprawdzić, czy to nie jej szukamy. Mogę zobaczyć jej twarz?”
Emmanuel odmówił.
„To byłoby wbrew naszej wierze, sprzeczne z naszą religią.
Jedyni ludzie, którzy mogą zobaczyć jej twarz, to jej przyszły mąż
i ja, jej ojciec”.
Chciałam krzyknąć.
Ale Hephzibah chwyciła mnie za nogę.
W końcu detektyw…
był przekonany.
Nie czułam się dość bezpiecznie, żeby krzyknąć.
I to koło ratunkowe zniknęło.
Po konfrontacji z detektywem z wydziału zabójstw
Emmanuel szybko zabrał mnie z powrotem w góry.
Był bardzo zaniepokojony.
Podjął decyzję. Musieliśmy opuścić Salt Lake City.
Gdy oddalaliśmy się od Salt Lake, pomyślałam o młodszej siostrze.
Co robiła? Gdzie była? Czy wciąż spała w naszym łóżku?
Mogłam już nigdy więcej nie zobaczyć rodziny.
Może już nigdy tu nie wrócę. Może nigdy…
Może nie zdołam się wyrwać.
Chciałam im tylko powiedzieć:
„Wciąż żyję. Nie przestawajcie mnie szukać”.
PAŹDZIERNIK
LISTOPAD
GRUDZIEŃ
Mama i tata byli dla nas wspaniali.
Wyrozumiali i troskliwi.
Boże Narodzenie 2002.
Wszyscy próbowali robić dobrą minę do złej gry.
Mama robiła wszystko, co w jej mocy, żeby było jak najbardziej normalnie.
Ale byłam pewna, że już nigdy jej nie zobaczymy.
Minęło prawie pół roku odkąd 14-letnia Elizabeth Smart
zniknęła z domu w Salt Lake City w stanie Utah.
Pewnego dnia byłem w świątyni i usłyszałem, jak ktoś mówił:
„Widzisz Eda Smarta?
Wciąż myśli, że ona żyje”.
Ma się wrażenie, że śledztwo ucichło albo cichnie?
Nie ucichło. Nie cichnie.
Pod koniec 2002 roku
zaproponowano mi posadę komendanta policji w Ketchum w Idaho.
Powiedziałem Edowi i Lois, że nie chcę odejść w środku śledztwa.
W Idaho wracałem z pracy do domu i przy komputerze
ślęczałem nad tropami
z nadzieją, że znajdę coś, co przegapiliśmy.
Miałem obsesję.
Prześladowało mnie to.
Bałem się, że umrę, a ta tajemnica wciąż będzie mnie dręczyć.
Na szczęście rodzina robiła wszystko, co mogła,
by odzyskać Elizabeth.
Po śmierci Richarda Ricciego śledztwo w sprawie Elizabeth Smart
zdaje się stać w miejscu.
Policja poświęciła tysiące roboczogodzin na jej znalezienie.
Więcej niż na cokolwiek innego w historii Utah.
Myślę, że wierzyli, że złapali winnego,
Richarda Ricciego.
Wszyscy mieliśmy chęć wykrzyczeć:
„A co z Emmanuelem?”.
Osoba, która była obecna w pokoju,
mówiła: „To nie Richard Ricci.
To Emmanuel”.
Chcemy go znaleźć.
Przez osiem miesięcy słuchaliśmy zaleceń policji,
choć mieliśmy wiele powodów do wściekłości.
Ale nie zamierzaliśmy zostawić tego władzom.
To nasz najlepszy trop.
Wiadomość z ostatniej chwili w sprawie porwania Elizabeth Smart.
W głębi serca jestem całkowicie pewien,
że ktoś coś o tym wie.
Ujawniliśmy rysunek.
To rozbudziło zainteresowanie.
Wystarczy jedna osoba posiadająca informacje,
żeby wszystko zakończyć.
Kilka dni po konferencji prasowej
zadzwonił do mnie mężczyzna. Sądził, że wie, kim jest Emmanuel.
Czytał o tym w Deseret News i widział portret pamięciowy.
Mówił, że przeszedł go dreszcz.
Myślał, że to możliwe, że to jego szwagier.
Byłbym bardzo zaskoczony, gdyby miał z tym coś wspólnego.
Ale… jest wystarczająco szalony…
że istnieje taka możliwość.
Wiem, że ma tipi w górach.
Ale nigdy nie mówił rodzinie, gdzie ono się znajduje.
Jasne.
Jeśli naprawdę ma z tym coś wspólnego,
jest spora szansa, że ona wciąż żyje.
Rany.
Szaleństwo.
To był nasz główny podejrzany. Musieliśmy znaleźć tego sukinsyna.
Wszystko, co powiedział, pasowało jak ulał.
Tom kazał im wysłać szkic.
To Emmanuel.
Brian David Mitchell.
Dostałem telefon.
Sprawdziłem Briana Davida Mitchella na komputerze
i okazało się, że, o dziwo,
aresztowano go za kradzież piwa ze sklepu Albertsons.
Na szczęście zrobiono mu zdjęcie
podczas aresztowania za kradzież.
Był ubrany jak jakiś wędrowny fundamentalistyczny kaznodzieja.
Miał na sobie długą szatę i miał długą brodę.
Uderzające w tym zdjęciu było to,
że aresztowano go w okresie porwania Elizabeth.
Policja go zatrzymała i puściła wolno.
To było bardzo frustrujące.
Kiedy zobaczyłem zdjęcie, zdałem sobie sprawę, że go znam.
Spotkałem go wielokrotnie, kiedy żebrał.
Zwykle była z nim kobieta, która przez większość czasu trzymał lalkę.
To było dziwaczne.
Stworzyłem ulotkę, którą mogliśmy rozprowadzać po mieście.
Były na niej jego zdjęcia. „Poszukiwany w celu przesłuchania”.
Rodzina nabrała energii.
Z całych sił próbowaliśmy go znaleźć.
Zaczęły pojawiać się tropy i mogliśmy śledzić ruchy Briana
z ostatnich lat jego życia.
Poślubił Wandę Barzee.
Dużo razem podróżowali pieszo po Stanach Zjednoczonych,
głosząc ewangelię tak, jak ją interpretowali.
Uważał się za proroka Boga.
W ostatnich latach wydawał się wpadać w agresywny stan umysłu.
Była żona Briana Mitchella zadzwoniła.
Siedzieliśmy przez dwie godziny i rozmawialiśmy o Brianie.
Dowiedzieliśmy się, że jest niebezpieczny.
Bała się myszy, więc zabił ich sporo i włożył je do piekarnika.
Kiedy go otworzyła, były w nim martwe myszy.
Były też stare zarzuty o molestowanie seksualne dzieci.
Serce pękało na myśl o tym, co przechodziła Elizabeth.
Mieliśmy tylko jeden cel,
znaleźć Elizabeth i sprowadzić ją do domu.
Ścigaliśmy go już bez litości.
Znajdziemy go.
Zaczęliśmy rozdawać ulotki, a jedna z moich córek powiedziała,
że jej przyjaciółki widziały dziwnych ludzi w szatach
w restauracji Souper Salad.
Poszliśmy tam i porozmawialiśmy z jedną z kelnerek.
„Sądzimy, że to on mógł porwać Elizabeth”.
Odpowiedziała: „Jasne, ubrani jak Jezus. Przychodzili we trójkę.
Jedną z nich była dziewczynka”.
Zasłaniali ją,
ale oczywiście do jedzenia zasłona musiała trochę opaść.
Powiedziała: „Tom… to chyba Elizabeth”.
Czułem się jak porażony.
Upadłem na kolana. „Boże, ona żyje”.
Społeczeństwo jest najważniejszym zasobem.
Wielu ludzi go widziało.
Znaleźliśmy imprezę, na której byli.
Mam dreszcze na samą myśl,
ale porwanie jest zupełnie nieoczekiwane.
Czułem się jak idiota. Byłem ślepy.
Widzieliśmy światełko w tunelu.
Gdzieś jest i wciąż żyje.
Ale nie udało się tego zweryfikować od października.
MARZEC 2003 ROKU
9 MIESIĘCY PO PORWANIU
Wybrali małe miasteczko pod San Diego zwane Lakeside.
Trzymali mnie w obozie od dłuższego czasu.
Gwałty był okropne.
Ale czasem zastanawiałam się, czy słuchanie go nie było gorsze.
Ciągle gadał o tym, jaki był wyjątkowy,
o tym, jak trudne są czyny, które w innych okolicznościach byłyby złe.
Nie chciał tego robić, ale musiał, bo Bóg mu nakazał.
Pewnej nocy zaczął mówić, dokąd zamierzali się udać.
O miastach takich jak Nowy Jork czy Boston, daleko od Zachodu.
Siedziałam tam i słuchałam ich rozmowy.
Myślałam, że jeśli pojedziemy do innego dużego miasta,
nigdy nie zostanę odnaleziona.
Wtrąciłam się.
„Mam przeczucie.
Myślę, że może powinniśmy…
wrócić do Salt Lake.
I wiem, że Bóg by do mnie nie przemówił,
ale wiem, że jeśli go spytasz,
potwierdzi, czy to właściwa droga.
Bo jesteś jego sługą, naprawdę jesteś jego prorokiem”.
Odwrócił się do mnie i powiedział: „No proszę.
Bóg w końcu zaczyna nad tobą pracować.
Teraz, gdy dostrzegasz własną nicość,
mamy wrócić do Salt Lake”.
12 MARCA
Jeśli możesz pomóc doprowadzić Briana Davida Mitchella na przesłuchanie,
zadzwoń do nas pod numer 1-800-CRIME-TV.
Wysiedliśmy z autobusu w Sandy, na południe od Salt Lake.
Byłam w przebraniu.
Emmanuel mówił, że zabierze mnie z powrotem w góry.
Znowu nie będzie mi wolno zejść na dół.
Policja.
Do kogo mam zadzwonić, jeśli widzę tego Emmanuela, którego szukają?
W 2003 roku byłem sierżantem policji w Sandy City.
Dyspozytor nadał komunikat, że ktoś zgłosił
możliwe zauważenie Elizabeth Smart.
Trzy osoby podążały ulicą State.
Mieliśmy wiele telefonów w tamtym okresie
i wszystkie okazały się fałszywe.
Szczerze mówiąc, nie chciało mi się wierzyć, że to prawda.
Zaczęliśmy iść chodnikiem.
Koło nas zatrzymał się radiowóz.
Potem pojawiło się ich więcej.
Policjanci zaczęli przesłuchiwać moich porywaczy.
Wszyscy mówili, że nie mają dokumentów.
To posłańcy od Boga.
Dziewczynka była w przebraniu. Miała na sobie okropną perukę.
Jej odpowiedzi nie miały sensu. Było widać, że się denerwuje.
Zabraliśmy młodą kobietę tutaj.
Wszyscy stali jakieś dziesięć metrów od siebie.
Policjant był nieustępliwy przy przesłuchaniu.
„Pewna dziewczynka dawno temu zaginęła.
Rodzina nie straciła nadziei. Chcesz iść do domu?”
Oczywiście, że chciałam.
Ale moi porywacze tam byli.
Byłam przerażona.
Potrzebowałam najbezpieczniejszej możliwej odpowiedzi.
Powiedziałem: „Dla dobra kraju
i swojej rodziny powiedz, że jesteś Elizabeth”.
Powiedziała: „Jako rzeczesz”. Nigdy w życiu nie słyszałem takich słów.
Ale uznałem to za potwierdzenie.
Umieściliśmy ją na tylnym siedzeniu radiowozu.
Wtedy zaczęła płakać.
Dostałem telefon. „Przyjedź jak najszybciej.
Nie zatrzymuj się, nic nie rób. Przyjedź”.
W końcu tam dotarłem.
Przeszedłem przez drzwi.
Rząd policjantów stał na baczność.
Gdy ich mijałem, wszyscy mówili:
„Niech pana Bóg błogosławi. Oby wszystko się ułożyło”
i tym podobne.
Dotarłem do końca i skręciłem za róg. Czekał tam Cordon Parks.
Cordon powiedział do mnie: „Ed,
naprawdę myślimy, że znaleźliśmy Elizabeth”.
W środku aż szalałem.
Otworzyliśmy żółte drzwi.
Na kanapie siedziała młoda kobieta.
To nie była ta sama młoda kobieta,
która opuściła mnie dziewięć miesięcy temu.
Była młodą dziewczyną,
a przede mną siedziała młoda kobieta.
Twarz miała spaloną słońcem i spuchniętą.
Miała włosy zaplecione w warkocze.
Mózg pędził mi z zawrotną szybkością.
Spytałem: „Elizabeth, czy to naprawdę ty?”.
Odpowiedziała: „Tak, tato”.
Trzymałem w ramionach mój cud.
Zwlekałam z odpowiedzią,
bo myślałam, że mam kłopoty.
Ale w końcu mój tata tam był i chciał mnie chronić.
Bez względu na to, co się stało, nie chciał mnie porzucić.
I będzie dobrze.
Zabrano mnie ze szkoły.
Mój najstarszy brat, Charles, powiedział, że być może ją znaleźli.
Mieliśmy poczucie ekscytacji i szczęścia.
Zdumienia tym, że naprawdę tam jest.
Byłam taka podekscytowana, że zobaczę się z siostrą i braćmi.
Mama trzymała w rękach moją twarz i wszyscy płakaliśmy.
Chciałem głośno krzyczeć.
Nie mogę wyrazić, jak bardzo byłem wtedy wdzięczny,
że ją znaleziono.
To koniec.
Widok mojej rodziny
przypomniał mi, że wszystko, co się wydarzyło,
nie odebrało mi wartości ani godności.
Te potwory nigdy nie mogłyby mi tego odebrać.
Cud w Utah. Elizabeth Smart ma się dobrze po dziewięciu miesiącach.
Piętnastoletnia Elizabeth Smart została znaleziona żywa.
280 dni po porwaniu.
- Jakby zmartwychwstała. - Mimo przeciwności.
Ludzie w całym kraju wybuchają płaczem.
Salt Lake City jest w siódmym niebie.
To prawda.
Wszyscy pomogli, modlili się.
Dziękujemy Bogu za wszystkich, którzy jej poszukiwali.
W historii świata
za żadną dziewczynkę nie modlono się więcej niż za nią.
Dziękujemy za odpowiedź.
Dziękuję.
Mary Katherine jest naszą bohaterką.
Cieszyłam się na powrót do domu.
Obudziłam się kilka razy tej nocy.
Moi rodzice stali nade mną i sprawdzali, czy nadal tam jestem.
Zadzwonił telefon. Detektyw powiedział: „Cory, znaleźli ją”.
Miałem niesamowite poczucie ulgi.
Złapałem podwózkę z ekipą CBS News do obozu.
Stanąłem na jego skraju i zrobiło mi się niedobrze.
Czułem, że ją zawiedliśmy, bo nie znaleźliśmy jej wcześniej
i nie uchroniliśmy przed tym cierpieniem.
Jako organy ścigania musimy przyznać, że nie znamy wszystkich odpowiedzi.
Nie możemy tego udawać.
Dzięki Bogu, że jej rodzina działała wbrew zaleceniom policji
w kwestii ujawnienia portretu pamięciowego.
Ta sprawa dotyczyła najdziwniejszych ludzi, jakich spotkałem.
Nigdy nie kłamałem.
Powiedz prawdę. Jak Elizabeth do ciebie trafiła?
Powiedz prawdę. Już.
Dostarczono ją do nas dzięki bożej potędze.
Za każdym razem, gdy był blisko
przyznania się do popełnienia przestępstwa,
zaczynał swoje gadki.
- Jestem sługą Pana. - Nie.
Zrobiłem tylko to, co mi nakazano.
Był bardzo przebiegły.
Idź precz, szatanie!
Idź precz, szatanie.
Nie jestem szatanem. Jestem Cordon Parks.
Idź precz, szatanie!
Chcę racjonalnego wyjaśnienia…
Idź precz, szatanie!
Brian David Mitchell jest okropnym pedofilem,
który usprawiedliwia swoje czyny Bogiem.
Jest zdolny do wszystkiego.
Nie sądzę, żeby był chory psychicznie.
Ale udawał problem ze zdrowiem psychicznym i to zadziałało.
Sędzia sądu okręgowego ciągle opóźniał proces.
Cała ta sprawa była frustrująca.
Ale to dało Elizabeth czas.
Czas, by wydobrzeć.
- Cześć. - Cześć.
Moja rodzina oczywiście pragnęła
pomóc mi iść naprzód
i pozbierać moje życie do kupy.
Ale kiedy wróciłam, bałam się mężczyzn.
Bałam się wielu rzeczy.
I nadal nie słyszałam, żeby ktoś mówił
o gwałtach czy wykorzystywaniu.
To nie był popularny temat do rozmowy.
Czułam wstyd i zażenowanie przez to, co się stało,
choć wiedziałam, że to nie moja wina.
Łatwo myśleć: „Powinnam była uciekać, zrobić to czy tamto”.
Szkoda, że nie mamy tu obu waszych harf.
Trudno.
Jak często się spotykamy?
Mam zagrać na celtyckiej?
Chyba twoja kolej. Ja zawsze ją dostaję.
- Ryba z frytkami? - To też ryba z frytkami.
Gdy Elizabeth wróciła do domu, byliśmy radośni,
ale było trudno wrócić do normalnego stanu.
Ale co jest normalne?
Wiele razem robiliśmy.
Mama odegrała ogromną rolę w tym, że przepracowałam to, co się stało.
Ale teraz jest gotowa zostawić to za sobą.
W inne święta dostałam kupę fajnych pluszaków,
a ty wrzuciłaś je do worka.
Cofnij to trochę.
Mama mówiła, żeby najpierw posprzątać pokój.
Nie pozostawiłaś mi wyboru.
Czuję, że najbardziej pomogło mi
spędzanie czasu z rodziną.
Ale sprawa ciągnęła się przez wiele lat.
Jakby system zmówił się przeciwko mnie.
To trwało już prawię dekadę. Musiało się wreszcie skończyć.
Co by nie było.
Choćbym miała siedzieć na sali sądowej miesiącami.
Jeśli tego trzeba, by to zakończyć, zrobię to.
10 LISTOPADA 2010 ROKU
Elizabeth Smart złożyła odważne i obrazowe zeznanie
o jej strasznych przejściach.
Nie chciałam się z nim mierzyć.
Ale gdyby go wypuszczono,
na pewno zaatakowałby inną dziewczynę.
Gdy werdykt w końcu zapadł
i uznano go za winnego…
Pomyślałam: „Najwyższy czas. Dzięki Bogu.
To koniec. Mogę zostawić to za sobą”.
Cieszę się, że mogę stanąć przed rodakami i dać nadzieję innym ofiarom.
Nasz głos zostanie wysłuchany.
Brian David Mitchell został uznany za winnego porwania
i wywiezienia nieletniej ze stanu w celach seksualnych.
Został skazany na dożywocie bez możliwości zwolnienia warunkowego.
Wanda Barzee przyznała się do porwania
i wywiezienia nieletniej w celach seksualnych.
Skazano ją na 15 lat więzienia.
Została zwolniona w 2018 roku.
Zastanawiałam się, jakie miałabym życie, gdyby mnie nie porwano.
Zawsze marzyłam, żeby znaleźć kogoś, kto mnie pokocha,
znaleźć kogoś, kogo pokocham.
I
to się spełniło. Znalazłam kogoś.
Pobraliśmy się i założyliśmy rodzinę.
Z czasem zaczęłam mówić publicznie o tym, co się stało.
Po prostu czułam, że to musi czemuś służyć.
Musi przynieść światu dobro.
Każdy z nas musi dokonać wyboru.
Możemy zostać w łóżku i nakryć się kołdrą
albo iść do przodu.
Mogę mówić o tym, co mnie boli
i o tym, co ciężko było pokonać.
Chciałam, żeby inni wiedzieli, nie mają się czego wstydzić.
Żeby wiedzieli, że nie są sami,
że na tym świecie są inni, którzy tego doświadczyli
i to rozumieją.
Z czasem zrozumiałam, że jestem silniejsza, niż myślałam.
Sporo mi to zajęło.
Mam dobre dni. Mam złe dni.
Ale mam lepszą relację z samą sobą.
Mój wewnętrzny głos przestał mówić, co powinnam była zrobić.
Mówi teraz: „Dasz radę. Zdołasz dokończyć. Jesteś silna. Dalej”.
Przetrwasz wszystko na swojej drodze.
Fundacja Elizabeth Smart dąży do zmian społecznych
i broni ofiary w walce z przemocą seksualną.
Jeśli jesteś ofiarą molestowania lub znasz taką osobę,
informacje i materiały są dostępne na stronie www.wannatalkaboutit.com.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz