Downloaded from YTS.BZ
BU BELGESELDE İZLEYİCİLERİ RAHATSIZ EDEBİLECEK
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ÇOCUKLARA YÖNELİK CİNSEL İSTİSMAR TASVİRLERİ YER ALMAKTADIR
2002'DE 14 YAŞINDAKİ ELIZABETH SMART UYURKEN YATAK ODASINDAN KAÇIRILDI
TEK TANIK DOKUZ YAŞINDAKİ KIZ KARDEŞİ
MARY KATHERINE'Dİ
Elizabeth şu anda dinliyorsa ona ne derdin Mary Katherine?
Onu özlediğimi, hepimizin onu sevdiğini söylerdim.
Biri neden Elizabeth'i kaçırmak ister ki?
Elizabeth kaçırıldığında dokuz yaşındaydım.
Yokluğunu çok hissettim.
En iyi arkadaşımdı.
MARY KATHERINE ELIZABETH'İN KIZ KARDEŞİ
Sanırım bunu atlatıp atlatamadığımı soruyorsunuz.
Sanırım hâlâ atlatmaya çalışıyorum.
5 HAZİRAN 2002
O gece Elizabeth ile birlikte dualarımızı ettik
ve uyumaya gittik.
Sonra tek hatırladığım şey
odamda bir adam olduğuydu.
Elizabeth'e, bağırdığı takdirde onu öldüreceğini söylüyordu.
Donup kaldım.
Olanlara inanamadım.
Cesaretimi topladım ve sonunda aileme Elizabeth'in gittiğini,
bir adamın gelip aldığını söyledim.
Her ebeveynin en kötü kâbusu.
Utah'lı 14 yaşında bir kız
ailesinin uyuduğu sırada odasından kaçırıldı.
Varlıklı bir semtte, kendi yatak odasında bu nasıl olabilir?
Elizabeth Smart nerede?
Ülke çapında büyük yankı uyandırdı.
Ülke çapında arama çalışması başlatıldı.
Tam bir Hollywood hikâyesi gibiydi.
Tuhaf ve şaşırtıcı bir gelişme yaşandı.
Polis aile üyelerine odaklanmaya devam ediyor.
Emniyet güçleri doğruyu söylediğimize inanmıyordu.
Aile olarak bu işi yetkililere bırakamazdık.
Orada bir yerde bir şeyler bilen biri olmalı.
İçimden bir ses Elizabeth'in hâlâ orada olduğunu söylüyordu.
Kızımı bulmam gerekiyordu.
Kaçmaya karar verdiğimde başaracağımdan emin olmak istedim.
Kaçmak için ne gerekiyorsa
yapacaktım.
ELIZABETH SMART: 14 YAŞINDA BİR KURBAN
Bir baba olarak görevin çocuğunu korumak
ve zarar görmesini engellemektir.
Bunu yapamadım. Zarar görmesini engelleyemedim.
İnsanın aklında tekrar tekrar dönüp duruyor.
Saat tam 3.58'i hatırlıyorum.
Mary Katherine odaya girdi, birinin Elizabeth'i kaçırdığını söyledi.
Kötü bir kâbus gördüğünü düşündüm.
"Elizabeth muhtemelen evde bir yerdedir."
Ama odaları dolaşırken içimdeki endişe artıyordu.
Mutfakta sinekliğin kesilmiş olduğunu gördüm.
Pencere de ardına kadar açıktı.
Karım "911'i ara!" diye bağırdı.
5 Haziran'da, sabahın erken saatlerinde çağrı cihazım çaldı.
Federal Heights'ta genç bir kız kaçırılmıştı.
Bir çocuğun yatak odasından kaçırılması çok nadir görülür.
Acilen oraya gitmem gerektiğini düşündüm.
Olay yerine gittim. Bir komiser bana bilgi verdi.
Elizabeth Smart 14 yaşında genç bir kızdı.
Müzikle ilgiliydi, sık sık kiliseye giderdi.
Ailesi gecenin bir yarısı yatak odasından kaçırıldığını söyledi.
Pencere açıktı.
Sineklik kesilmişti.
Dışarı biri duvarın yanına bir sandalye koymuştu.
İlk izlenimim bunun kısa sürede sonuçlanacağı yönündeydi.
48 saat içinde cevabı bulacaktık.
Yanılmıştım.
Bu sabah saat iki sularında Federal Heights bölgesinde
bir evden kaçırılma ihbarı aldık.
Haber büyük infial yarattı.
Ben Nicea DeGering, Salt Lake City'den, 7 News.
Olayla ilgili ilk haberimi hatırlıyorum.
"Federal Heights'ta küçük bir kız kayboldu,
gecenin bir yarısı yatak odasından kaçırıldı."
Ağzımdan çıkan kelimelere inanamadığımı hatırlıyorum.
Federal Heights, Salt Lake City'nin en lüks bölgelerinden biri.
Evler muhteşem.
Mormon kilisesi toplulukla iç içe geçmiş durumda.
Burada suç işleneceğini düşünmezsin.
Bunun gerçek bir kaçırma vakası olup olmadığını düşündüğümü hatırlıyorum.
Bir telefon geldi.
Kardeşim Ed "Lütfen gel, yardımın gerek" dedi.
Ön kapıdan girdiğimi hatırlıyorum.
Ed gelip beni aldı.
Hâlinden darmadağın olduğu belliydi.
Elizabeth, eğer oradaysan
sana yardım etmek için elimizden geleni yapıyoruz.
Seni seviyoruz.
Eve dönmeni istiyoruz.
Elizabeth'in annesi Lois de
ön odadaydı, ailesiyle ve arkadaşlarıyla çevriliydi.
Yakarışlarını, ağlamalarını duyunca
insanın içi parçalanıyordu.
"Kızım nerede?"
KAÇIRILMADAN SEKİZ SAAT SONRA
Vakit kaybetmeden ihbar almak için bir telefon hattı kurduk.
Halktan yaklaşık 40.000 kadar ihbar geldi.
Yüzlerce dedektiften oluşan bir ekip kurduk.
Yüzüme ne sürerseniz sürün daha iyi görünmeyeceğim.
Elizabeth'in arkadaşlarıyla konuşmaya okula gittik.
Erkek arkadaşı, şüpheli bir bağlantısı yoktu,
uyuşturucuya bulaşmamıştı.
Elizabeth Smart 14 yaşındaki tipik bir dindar Mormon'du.
Güzel bir mahallede normal bir hayat yaşıyordu.
O bölgede herkes Elizabeth'i tanıyordu.
Saat dört buçukta mahalle harekete geçmişti.
Kalp masajı yapmayı veya kayaya tırmanmayı bilen var mı?
Topluluğumuz çok güçlüdür.
Herkes işini gücünü bırakıp aramalara katılmaya hazırdı.
Bunu neden yapıyorsunuz?
Ed ve Lois'i seviyorum, harika bir aile.
Yakışıklı kocam.
LOIS SMART'IN SESİ
Evimiz tepelerin arasına yerleştirilmişti.
Mutluluk ve neşe doluydu.
Lois, ben, ailece yaklaşık sekiz yıldır oradaydık.
Altı çocuğumuz oldu. Dört erkek, iki kız.
Merhaba anne.
Merhaba Elizabeth.
Elizabeth bizim ilk kızımızdı.
Çok rekabetçiydi. özellikle de erkek kardeşleriyle.
Dayanıklı bir kızdı, inanılmaz güçlü bir yapısı vardı.
İKİNCİ GÜN
Yetkililer 6 Haziran itibarıyla ülke çapında arama başlattı.
Kaçırılan Utah'lı çocuk Elizabeth Smart'ı arama çalışmaları
bu sabah da devam ediyor.
Dünyanın en güvenli yerinden masum bir kız kaçırıldı.
Bugün Salt Lake City polisi bir ödül açıkladı.
Elizabeth'in sağlam dönmesi için çeyrek milyon dolar.
Medyanın ilgisi muazzamdı.
CBS News, Salt Lake City.
- Fox. - NBC.
Davayı bir an önce çözmeleri konusunda polisin üstünde büyük baskı vardı.
Kullanabileceğimiz hiç kanıt yoktu.
Ama kaçırılma olayının bir tanığı vardı.
Elizabeth Smart'ın dokuz yaşındaki kız kardeşi Mary Katherine.
Dokuz yaşında bir çocuk olarak olan biteni pek anlayamadım.
Sadece kız kardeşim gitmişti ve çok korkmuştum.
Her şeyi birlikte yapmaya çalışırdık.
Onun gibi olmak isterdim.
Genelde dağınık olduğum için kavga ederdik.
Ama onunla zaman geçirme fırsatı bulunca kaçırmazdım.
Mary Katherine büyük bir ihtimalle Elizabeth'i bulmanın anahtarı olacaktı.
Travmatik anısı olan herkesin zihninde bazı izler kalır.
Onunla kontrollü, güvenli bir ortamda konuşmak istedik.
Adam "Sessiz ol" dedi.
"Bağırırsan seni vururum. Bağırmazsan sana zarar vermem."
Sesi sana tanıdık geldi mi?
Evet.
Onu daha önce nerede duyduğunu biliyor musun?
Hayır, hatırlayamıyorum.
Mary Katherine sesin ona tanıdık geldiğini söylüyordu.
Kimin sesi olduğunu çıkaramadı ama tanıdık bir sesti.
Smart ailesine baktığınız zaman mutlu, normal bir aileye benziyorlardı.
Ama istatistiksel olarak baktığınızda
bu tarz suçların faili çoğu zaman bir ebeveyn veya aile üyesi oluyor.
Onları mercek altına almaya başladık.
Smart ailesi üyelerini karakola götürdük.
Sorgulama yaptık.
Şüphelenmemizi sağlayan birkaç şey vardı.
Bana alarmın yanlışlıkla kapatıldığı söylendi.
Bir de pencere.
İlk sabah baktığımda dış duvarda sürtme izi yoktu.
Sandalyeye çıksan bile bir iz bırakırsın.
Hiç göremedim.
İlk değerlendirmem orasının giriş noktası olmayabileceği yönündeydi.
Belki de düzmeceydi.
Olaydan sonra biri sinekliği kesmiş ama gidip pencereden geçmemiş.
Biz de evi aradık.
Elizabeth'in zarar görüp görmediğine dair bir belirti aradık.
Evde bir ceset olabilir miydi?
Departmanımızda çok iyi bir köpek var.
Adı JJ. Ona çok güveniyorduk.
Elizabeth'in kokusunu aldı.
Arkadan çıktı ve sonra ağaçların içine girdi.
Bir iz takip etti.
Yukarıdaki çıkmaz sokağa kadar çıktı
ve kokuyu kaybetti.
Benim tahminim
bir arabaya bindirildiği yönündeydi.
Failin evden biri olabileceğine dair bazı emareler var.
Polis ailenin 12 bilgisayarına el koyduğunu açıkladı.
Polisi soru yağmuruna tutuyorduk.
Aile mi? Aileye mi bakıyoruz?
Yardımlarınız için hepinize ne kadar teşekkür etsek az.
Onu bulmak için birlikte çalışmamız gerektiğini biliyorum.
Birinin içeri girip onu aldığını düşünmek çok zor.
Onu tekrar kollarıma almak için her şeyi yaparım.
En başta Ed ve Lois Smart'ın acısı çok net hissediliyordu
ama sonra bu değişti.
İnsanlar televizyonda Ed'i konuşurken izliyordu
ve ağlarken gözyaşı dökmediğini falan söylüyorlardı.
Her şeyi anlatıp anlatmadığı sorgulanıyordu.
Bir parmağı olabilir miydi?
Bu olayda garip bir şey var.
Bir muhabir olarak güzel sorular soruyorsun
ama sorulacak daha çok soru var.
- Öyle mi? - Doğru gelmiyor.
Sanki evin planını ve Elizabeth'i nerede bulacağını bilen
birinin işi gibi.
Elizabeth'in babasına poligrafi testi yapıldı.
Bazen çocuklar kendi aileleri tarafından öldürülüyor.
Ne olduğuna dair teoriler vardı.
Ed'in onu öldürüp ondan kurtulması gibi.
Eşim Lois'ten bir telefon aldım, oraya gittim
ve…
Ağlamaya başladı.
Özetle dediği şey
polisin doğruyu söylediğime inanmadığı, bir şey sakladığımı düşündüğüydü.
O kadar kötü oldum ki titremeye başladım.
Titrememi durduramadım.
Benim bununla hiçbir ilgim yoktu.
Babam sakin olmazsam beni hastaneye götüreceğini söyledi.
Beni hastaneye götürdü.
Beni psikiyatri bölümüne götürdü ve bütün gece ağladım.
Kızının kaybolması korkunç bir şey.
Beğendin mi Elizabeth?
Bunun için potansiyel şüpheli olmak ise…
Kelimelere dökemiyorum.
Utah'ta polis 14 yaşındaki Elizabeth Smart'ı ararken
aile üyelerine odaklanmaya devam ediyor.
Herkesi inceleyin. Ne gerekiyorsa. Yapın.
Newsweek dergisi babası Ed Smart'ın poligrafi testinden geçtiğini
ama kardeşi Tom'un testinin yeterli olmadığını söyledi.
Üç erkek kardeşim vardı.
Tom biraz asi bir tipti, sürekli bir şekilde belaya bulaşırdı.
Melek gibi arp çalıyor, kovboy gibi ata biniyor.
İnanılmaz bir kız.
Başarısız poligrafi testi şüphe uyandırır mı?
Evet, kesinlikle.
Belki kardeş kardeşi sevmeyebilir.
Beni yanlış anlamayın.
- Biz… - Birbirimizi seviyoruz.
Birbirimizi herkesten çok seviyoruz.
Birkaç kameraman gelip "Dave, Tom iyi mi?" dedi.
"Onda bir şeyler var, çok gergin."
- Gitmemiz gerek. - Tamam.
- Çok teşekkürler. - Teşekkürler. Bol şans.
Tom'u kenara çekip "Baksana Tom,
medya merak ediyor, bir şey mi saklıyorsun?" dedim.
Bence kaçıran kişi
hiç kötü biri değil, sadece…
Bir süredir aile olarak bir düşüncemiz var.
İçimizi rahatlatan bir düşünce.
Bu Elizabeth'i gerçekten seven birisi.
Hepimizin sorunları var. Eğer…
Kaçırılan herkes… Onlar…
Mahvolmuş durumdayız ve herkesin sorunları olduğunu anlıyoruz.
Bu birçok açıdan harika bir hikâye
çünkü her şeyden önce güzel, küçük, melek gibi bir kızla ilgili.
Herkesin sorunları var.
O röportajı izleyen herkes
Tom Smart'ın manyağın teki olduğunu ve onun yapmış olabileceğini düşündü.
Röportaj bittikten sonra
eşim bana doğru dönüp "Ailemizi mahvettin" dedi.
Annemde, babamda, geri kalanımızda da olan aile özelliklerimizden biri
monomanik davranışlar sergilememizdir.
Yani esasında takıntılı davranışlar sergiliyoruz.
Kaçırma vakalarında
her taşın altına bakmaktan, sormaktan başka
yapacak bir şey yok gibi görünüyor.
Uykusuz bir şekilde üç, dört gün bunu yaptıktan sonra…
…insan içine kapanıyor.
Yalan makinesine girdiğimde beş buçuk gün olmuştu.
Yani bir şeyler duyuyordum
ama Elizabeth'i bulmak önemli olan tek şeydi.
Onlardan aklandığımızı söylemelerini beklemiyorduk.
Kimin umurunda? Biz kendimizi biliyorduk.
Bu tür davalarda rutin olarak aileler de araştırılıyor
ve bu onlara çok zor geliyor.
Ama ifadeleri tutarlıydı,
el koyduğumuz tüm bilgisayarlarda, incelediğimiz e-postalarda
hiçbir şüpheli bulguya rastlamadık.
Çok şaşırtıcıydı.
Polisin aileyi aklamasının bu kadar sürmesi gerçekten şaşırtıcıydı.
Suçlamalar bize yönelmeye başlayınca
arama çalışmalarına gelen insan sayısında ciddi bir düşüş gördük.
Sayı bayağı bir düştü.
Bence o muhabirler yarattıkları etkinin farkında değillerdi.
Ama devam ediyorduk.
Pes etmek yoktu.
Bir ihbar aldık.
Büyük Tuz Gölü yakınlarında bir ceset bulundu.
Kadın bir kurbandı.
Ed ve Lois'i arayıp "Bakın, bilmiyoruz ama Elizabeth olabilir" dedim.
Kızın vücudu tanınamayacak kadar yanmıştı ve o…
Kimliği teşhis edilemiyordu.
Teyit edilene kadar
içimi paramparça eden duygulardan uzak durmaya çalıştım.
Elizabeth olmadığı anlaşıldı.
Zavallı başka bir kurbandı.
Çok rahatladım.
Ama insan durmadan
"Nerede? Neler yaşıyor?" diye düşünmeden edemiyor.
Ed ve Lois'le her gün görüşüyorduk. Çok güçlüydüler.
Biz de ailemde bazı kayıplar ve trajediler yaşadık.
Ed'in ve Lois'in neler yaşadığını bir nebze anlayabiliyordum.
Çektikleri acıyı görmek üzücüydü.
Elizabeth, bizi duyabiliyorsan seni seviyoruz.
Seni unutmadık, herkes seni geri istiyor ve sen dönene kadar durmayacağız.
En kötü şey de bir şey bilmemek.
Neler yaşıyor? Nasıl dayanıyor?
Buna bir son vermek için ne yapılabilir?
DOKUZUNCU GÜN
Bu vakada kilit kişi dokuz yaşındaki kız kardeşi.
Zaman çok önemli. Vakit ilerliyor.
Evet, kesinlikle.
Hafızamı etkileme ihtimaline karşı
polis kimseyle konuşmamı istemedi.
Yani âdeta izole bir hâldeydim.
Ne olduğunu öğrenmek istiyordum, kulak misafiri olmaya çalışıyordum ama…
Beni dışında tutuyorlardı.
Elizabeth'i kaçıranın kim olduğunu hatırlamaya çalıştım.
O sesi tanıdığımı biliyordum.
Nereden tanıdığımı hatırlayamadım.
Elimden geldiğince yardım etmek istedim.
Birçok kez benimle konuştular.
Beni hipnotize etmeye bile çalıştılar.
Ama herkes baskı yapıyordu.
Kimseyle konuşmamam ve tüm bildiklerimi söylemem için.
Bir çocuk için çok fazlaydı.
Mary Katherine berbat bir durumdaydı.
Çok korkmuştu ama sesin tanıdık olduğuna emindi.
Aileden son zamanlarda
evlerine gelen insanların listesini çıkarmalarını istedik.
Evinize gelen çok kişi oluyor mu?
Tamirat işi için birkaç kişi gelmişti.
İncelenmesi gereken birkaç kişi tespit ettik.
Biri de Richard Ricci'ydi.
Richard Ricci bir işçiydi.
Smart ailesinin evinde çalışmıştı
ve alacaklı olduğu için Ed Smart'la arasında husumet vardı.
Richard Ricci'nin evi için arama emri çıkartıldı.
Evinde Lois Smart'a ait bazı mücevherler bulundu.
Bu yüzden tutuklandı ve sorguya alındı.
O lanet eve en son ne zaman gittin?
Nisan ayında.
Kaçırmayla ilgili ne biliyorsun?
- Bilmiyorum. - Yapma ya!
Burada yaşayıp da son iki buçuk haftadır
bu kaçırmayla ilgili hiçbir şey öğrenmemiş olamazsın.
Oyun oynamıyorum. "Neden kaçırdığını söyle" demiyorum.
Ne biliyorsan, ne duyduysan söyle.
Biri Smart'ların evine zorla girmiş.
- Tamam. - Elizabeth'i almış.
- Tamam. - Şimdi de bir numaralı şüpheliyim.
Haftalarca bir cevap bulamamıştık.
Elizabeth'in yerini biliyor olabilir miydi?
Suç geçmişi kabarık bir adam.
Smart vakasında bir anda baş şüpheli konumuna geldi.
Richard Ricci vahşi bir suçluydu.
Hatta bir eczane soygununda polis arkadaşlarımdan birini vurmuştu.
Richard'ın suçlu olduğuna dair en ufak bir kanıt yoktu.
Kilise istihdam merkezinden yönlendirilmişti.
Çok şaşırmıştım.
Ed Smart'ın tamirat işleri karşılığında
Ricci'ye verdiği 1990 model beyaz Jeep Cherokee
hâlâ soruşturmanın kilit delillerinden biri.
Elizabeth Smart'ın kaçırıldığı günlerde
Jeep'le çok fazla yol yapıldığını tespit ettik.
Birkaç 100 kilometre kadar.
Kaçırma gecesi ya da ertesi gün uzun yol yapmış.
Ama bu kadar yol yapmasını mantıklı bir şekilde açıklayamıyordu.
Richard onu o araçla bir yere götürüp
kaçamayacağı bir yere bırakmış olabilir miydi?
O sırada araçtan kazma aletleri çıkarırken görüldüğüne dair
ihbarlar aldık.
Cesedi gömerek saklamış mıydı?
Onu kaçırmış olsan ve arabadayken uyansa ne yapardın?
Burada sana bunun cevabını vermeyeceğim dostum.
Polis "Adamı bulduğumuza yüzde 99,9 eminiz" dedi.
Her şey örtüşüyordu. Mantıklıydı.
Ama şu var. Tek görgü tanığı o olmadığını söyledi.
Haberleri izlememi yasaklamışlardı
ama bir gün televizyonda olası şüpheliler hakkında bir haber gördüm
ve Richard Ricci'nin fotoğrafı vardı.
Polisin potansiyel şüpheli dediği adam…
Evde çok iş yapmıştı.
Her zaman çok nazikti.
O gece yatak odamdaki kişinin Richard Ricci olmadığını biliyordum.
Haziran 2002'de kız kardeşimi kaçıran kişi Richard Ricci değildi.
Mary Katherine o kişinin Richard Ricci olmadığına emindi.
Ama emniyet güçleri Ricci'yi baş şüpheli olarak görüyordu.
Mary Katherine uyuyordu. Muhtemelen sersemlemiş hâldeydi.
Raporlara göre kaçırma sırasında gözlerini kapalı tutmuş.
Belki de Ricci olduğunu fark edememişti.
Richard'dan samimiyetle şunu istiyorum.
Ya kendini aklasın ya da Elizabeth'in yerini söylesin.
Ben…
Ailemiz cehennemi yaşadı
ve buna bir son vermek istiyorum.
24 TEMMUZ
Richard Ricci'den ilk bahsettiklerinde "Tamam, bir ilerleme var" dedik.
24 Temmuz'da fikrimiz değişti.
Biri Liz Smart'ın amcasının evine girmeye çalıştı.
Elizabeth'in 18 yaşındaki kuzeninin yatak odasındaki sineklik kesilmişti.
Dedektifler bunu kimin, neden yaptığını bulmak için ekstra mesai yapıyor.
Olay yerine gittiğimde gözlemlediğim şeylerden biri de
pencerenin yanında iki sandalye olmasıydı.
Elizabeth'in evinde duvara yaslanmış sandalye gibi.
İnanılmaz bir tesadüftü.
Kaç kişi bir eve girip birini kaçırmaya çalışır ki?
Burada ne gibi bir bağlantı var? Neden bizim ailelerimiz?
Aynı suçlu aynı yöntemi kullanarak tekrar harekete geçmiş olabilirdi.
Ya da olay yerini ve Elizabeth'in sandalyesini bilen biri
bunu bir şaka
ya da acımasız bir taklit amacıyla yapmış olabilirdi.
Biz öyle olduğunu düşünmedik
çünkü Elizabeth'in evine dayalı duran sandalye
kamuoyuna hiç açıklanmamıştı.
Bu yüzden birinin bunu taklit ederek şaka yapması mümkün değildi.
Bu olduğunda Richard Ricci'nin hapiste olması
ve Mary Katherine'in bunu Richard Ricci'nin yapmadığını söylemesi
doğru kişi olup olmadığı konusunda
beni kesinlikle şüpheye düşürdü.
Richard Ricci anlaşılması zor bir insandı.
Kendini aklamak için birçok fırsatı olmasına rağmen bunu yapmadı.
O kilometreleri nasıl yaptığını bize söylemiyordu.
Onun yaptığına dair elimizde net bir kanıt yoktu
ve Elizabeth'i bulma konusuna başarısızdık.
Onu ve avukatını karşımıza alıp
nerede olduğunu ve Jeep'le ne yaptığını söylerse
cinayet ya da adam kaçırma olmadığı sürece
bir suçlama yöneltilmeyeceğini söyledik.
Kafama göre bir şey mi uydurayım?
Hayır, bir şey uydurma.
O zaman bana inan, kahretsin.
Tutarsız çok şey var.
Gidip bunu kimin yaptığını bulun.
Görüşmede dokunulmazlık teklif ettik,
avukatıyla birlikte teklifi değerlendiriyordu ki
bir telefon aldım.
"Richard hastaneye kaldırıldı.
Hücresinde yere yığıldı ve iyi görünmüyor."
Polisin yaptığı açıklamaya göre
Elizabeth Smart davasındaki baş şüpheli öldü.
Hapishanedeki hücresinde felç ya da anevrizma geçirdi.
Yanında hangi sırları götürdü?
Canım çok sıkılıyordu.
En olası şüphelimiz ölmüştü.
Tüm bildikleri de onunla gitmişti.
Bizi çok zorlu bir çıkmaza soktu.
Emniyet mensubu olarak duygusal bir duvar örersin
ve o duvar benim için aşınmaya başlamıştı.
Elizabeth'in davasına duygusal yaklaşmaya başladığımı hissediyordum.
Cory arayıp Richard'ın anevrizma yaşadığını söyledi.
Şok etkisi yarattı.
Elizabeth'e bir şey yaptıysa bunu asla öğrenemeyebilirdik.
Ed ve Lois'e hep pes etmemelerini söylüyordum
ama dürüst olmak gerekirse
bu davanın mutlu bir sonla bitme ihtimali
benim kanaatime göre çok düşüktü.
Başarısız olmuşuz gibiydi
ama içimden bir ses Elizabeth'in hâlâ orada olduğunu söylüyordu.
Bir pazar günü kiliseden eve gelmiştim.
Lois ve ben oturup gelen mektupları okuyorduk,
sonra uykuya daldık.
Bir rüya görmüştüm, Elizabeth tekrar hayatımıza giriyordu.
Aman tanrım.
Bu iş bitmişti.
O burada ve iyi.
O kadar mutluluk vericiydi ki kendimi buna kaptırmıştım.
Hayatta istediğim tek şey
Elizabeth'in eve dönmesiydi.
Onun dışarıda bir yerde olduğunu,
yaşadığı o cehennemi hatırlayınca
içimden asla vazgeçmememiz gerektiğini düşündüm.
Salt Lake şehri Mormon kimliğiyle tanınsa da
Mormon kültürüne karşıt bir kültür de var.
Eskiden bir sürü gizli dans partileri olurdu.
2002'de her hafta sonu birinin evinde ev partisi olurdu.
Elbette alkol de alınırdı. Bir sürü ot ve mantar çayı.
Asit o günlerde çok iyiydi.
Oldukça sıradan bir geceydi.
Sonra içeri üç kişi geldi.
Bir erkek ve bembeyaz elbiseler giymiş iki kadın.
Kadınlar peçe takıyordu, sadece gözleri görünüyordu.
Genç kadının mavimsi gri gözleri vardı.
Kız kardeşim kaçırıldıktan sonra uyumaya çok korkuyordum.
Babam gelip beni yatırıyordu
ve onu beklerken kitaplara bakıyordum
ya da Elizabeth'i kimin kaçırmış olabileceğini düşünüyordum.
Elizabeth'in kaçırılmasından dört ay sonra bir gece
Guinness Dünya Rekorları kitabına bakıyordum.
Ve bir nedenden dolayı…
…tam o an…
…aklıma bir isim geldi…
…ve Haziran 2002'de
yatak odama giren kişinin kim olduğunu anladım.
Elizabeth'i kaçıran adam buydu.
Uzun elbise giyen birini görmek sıra dışı değildi.
Herkesin kendini ifade ettiği bir dönemdi.
"Hadi gelin. Ne yapıyorsunuz? Hikâyeniz ne? İçki ister misiniz?"
Adam sonra "Ben içerim ama hanımlar içemez" dedi.
Otoriter bir havası vardı, kendini bir şey sanıyordu.
Sağımda duran, daha genç olan kıza dönüp
"Ne yapıyorsun? Bu adam…
Birlikte geldiğin bu adam biraz kontrolcü gibi görünüyor" dedim.
Daha büyük olan kadın şu minvalde bir şey dedi:
"Onunla konuşamazsın."
Çok tersti, ben de onlardan uzaklaştım.
"Aman tanrım, bırakalım da…"
Onları çok garip bulmuştum.
EYLÜL
5 HAZİRAN
BİRİNCİ GÜN
Başlayalım mı?
Evet.
2002 yazına girerken 14 yaşındaydım.
Ortaokuldan ayrılacağım için çok heyecanlıydım.
Düşündüğümde bir sürü mutlu hatıram,
mutlu anlarım olmuştu.
O gece bir erkek sesi duyduğumu hatırlıyorum.
"Boynuna bıçak dayadım. Sesini çıkarma.
Kalk ve benimle gel."
Ödüm kopmuştu.
Bana zarar mı verecekti? Beni öldürecek miydi?
Ailemin uyanmasını umuyordum ama kimse gelmedi.
Beni arka bahçeye götürdü.
Bir patikadan ilerliyorduk, beni nereye götürdüğünü merak ediyordum.
O kadar korkmuştum ki kaçma fırsatını kaçırıyordum.
Tecavüz mü edeceksin yoksa öldürecek misin diye sordum
çünkü öyle yapacağını düşünmüştüm.
Öyleyse bunu ailemin beni bulabilmesi için evime yakın yapmasını istiyordum.
Korkunç bir gülümsemesi vardı.
Bana bakarak "Henüz tecavüz edip öldürmeyeceğim" dedi.
Sonra ağaçlık bir alana geldik.
Çadırdan bir kadın çıktı.
Bir adam Hephzibah diye bağırdı.
Kadın yanıma geldi ve bana sarıldı.
Daha önce tanıştığım herkesten farklı görünüyordu.
Uzun bir tunik giymişti, bir başlık takıyordu.
Ayakkabılarımı çıkardı.
Sonra ayaklarımdaki kiri yıkamaya başladı.
Sonra pijamalarımı çıkarmaya çalıştı.
Düğmelere sıkıca tutunduğumu hatırlıyorum.
"Üstünü ben değiştirmezsem buraya onu çağıracağım
ve giysilerini yırtarak çıkaracak."
Bana üstündeki gibi bir elbise verdi.
Pijamalarımı ve iç çamaşırımı çıkardı
ve kalkıp çadırdan dışarı çıktı.
Sonumun yaklaştığını…
…hissettiğimi hatırlıyorum.
Ağlıyordum.
Korkuyordum.
Bunlar tam olarak onun sözleriydi.
"Burada Tanrı'nın ve meleklerinin şahitliğinde
seni kendime eş olarak alıyorum" dedi.
"Hayır" diye bağırdım.
Bana bakarak
"Bir daha böyle bağırırsan seni öldürürüm" dedi.
"Çığlık atmana engel olacaksa ağzını bantlayabilirim."
Böyle bir şey yapamayacağını ona anlatmaya çalıştım.
Beni öylece kaçırıp benimle evlenemezdi.
Yasal değildi. Daha 14 yaşındaydım.
Ne desem aynı tepkiyi verdi.
"Artık evliliğimizi tamamlama vakti geldi."
Onu yeterince uzun süre oyalayabilirsem birinin beni kurtaracağını düşündüm.
Ama beni yere itti.
Çok masum bir hayat sürüyordum.
Karnımın üstüne yatarsam bana tecavüz edemeyeceğini düşündüm.
Ne yaptığımın bir önemi yoktu.
Sonunda bana tecavüz etti.
Çok acı çektiğimi hatırlıyorum. Durması için yalvardığımı hatırlıyorum.
İşi bittiğinde
onun için hiç önemli değilmiş gibi ayağa kalktı, gülümsedi
ve çadırdan çıktı.
Ben de yerde kaldım.
Ve ben…
Fiziksel olarak canımın çok yandığını hatırlıyorum.
Aşağı baktığımda uyluklarımdan akan kanı görüyordum.
Sonra da bayılmış olmalıyım.
Hatırladığım bir sonraki şey bileklerimde bir şey hissettiğimdi.
Beni bağlamaması için ona yalvardığımı hatırlıyorum.
Kaçmamam içindi.
"Kaçmayacağını biliyorum,
yine de boş yere heveslenmeni istemiyorum" dedi.
Beni kaçıran adam Rasputin'e benziyordu.
Adının Emmanuel David Isaiah olduğunu söylemişti.
Kadının adı da Hephzibah Eladah Isaiah'tı.
Kendi kutsal metinleri vardı.
EMMANUEL DAVİD ISAIAH'IN KİTABI
Dediğine göre Tanrı onlara yedi genç kızı kaçırmalarını emretmişti.
Yedi kişinin ilkiydim.
Kız kardeşimin de muhtemelen eşlerinden biri olacağını söyledi.
Ya da kuzenim Olivia'nın.
Dehşete kapılmıştım.
Ailem uyandı mı diye merak ediyordum.
Acaba gittiğimi biliyorlar mıydı?
Sınıfımdaki diğer çocuklar şu an mezun mu oluyorlardı?
Çok dindar bir evde büyümüştüm.
Evlenmeden seks yapmamam gerektiği defalarca söylenmişti.
Ama kimse bana rızaya dayalı cinsel ilişkiyle
tecavüz arasındaki farkı anlatmamıştı.
Çok utanmıştım.
Kendimi pis hissediyordum.
Ailem bana ne olduğunu öğrenince beni geri isteyecek miydi?
Kimsenin beni bulamaması belki daha iyi olacaktı.
Ülke çapında arama çalışması başlatıldı.
Binlerce gönüllü genç kızı aramaya yardım ediyor.
Debbie Norris…
Emmanuel gazete haberleri ya da kayıp ilanları getirirdi.
"Bütün Salt Lake seni arıyor" dediğini çok net hatırlıyorum.
"Salt Lake'teki her evde senin fotoğrafı var
ama sen benimlesin, seni asla bulamayacaklar."
Ama bir gün, aniden adımın belli belirsiz duyulduğunu hatırlıyorum.
Elizabeth!
Çok zayıftı ama yine de duyabiliyordum.
Emmanuel beni çadıra götürdü, bıçağını çıkardı.
"Bu kampa biri gelirse
onları bu bıçakla öldüreceğim ve bu senin suçun olacak."
Adımın sadece birkaç kez duydum.
Sonra azalarak kayboldu ve bir daha duymadım.
Onun tecavüzüyle uyanmak benim için olağan bir şey hâline gelmişti.
Hiç kimsenin elini bile tutmamışken
her gün defalarca tecavüz uğruyordum.
Sonrasında da 45 dakika dua ediyordu.
Yaptıklarını haklı çıkarmak için Tanrı'yı kullanıyordu.
Ama her şeyden çok gücün ve kontrolün onda olduğunu hissetmeyi seviyordu.
Her gün beni aşağılıyordu.
Hephzibah adlı kadın da onu cesaretlendiriyordu.
Beni su aldığımız pınara götürürken
eline bir kablo alıp beni âdeta köpek gibi yürütürdü.
Kusuncaya kadar bana durmadan bira içirirdi.
Beni orada yüzüstü, kendi kusmuğumda bırakırdı.
Beni sürekli tehdit ediyordu.
Yapmasını istediği şeyi yapmazsam beni öldüreceğini söylüyordu.
Beni öldürmese bile ailemi öldürecekti.
Hep ailemin ne yaptığını merak ediyordum.
Annemin altın renkli arabasıyla mahallede dolaştığını,
beni aradığını hayal edebiliyordum.
Günaydın Edward.
Babamı düşününce, onda hep biraz…
Gözünde küçük bir parıltı olurdu.
Hep bana biraz daha özel olduğumu hissettirirdi.
Hatırlayabildiğim her şeyi hatırlamaya çalışıyordum.
Hatıralarını aklıma kazımaya çalışıyordum.
Hayatta kalmaya değecek bir şeyim olduğunu fark etmiştim.
5 HAZİRAN
12 EKİM
KAÇIRILMADAN DÖRT AY SONRA
Lois'le akşam dışarı çıkmıştık.
Eve döndüğümüzde
Mary Katherine "Sanırım kim olduğunu biliyorum" dedi.
"Yapan Emmanuel'di" dedi.
"Emmanuel mi?" dedim.
Ed beni aradı.
"İnanamayacaksın. Mary Katherine yapanı biliyor."
Emmanuel.
Ben de "Tamam, Emmanuel kim?" dedim.
Onunla sokakta karşılaştığını söylemiştin. Hangi sokaktı?
Şehir merkezinde. O bölgede evsizlerin gittiği yerde.
Önceki yıl Lois çocukları şehir merkezine götürmüş.
Bir evsiz görmüşler.
Etrafta dolaşıp vaaz eden biriymiş.
Bu adamı bir daha ne zaman gördün?
Muhtemelen evimize geldiğinde.
Lois ona "İş lazımsa işte kocamın kartı" demiş.
Bu kişi bana evde yardım etti.
O noktada bir şeyler yerine oturdu.
Açıkçası sevinmiştim. Bir şey bulmuştuk.
Yatak odandaki adam Emmanuel miydi?
Emin değilim. Olabilir.
Tam emin değilsin ama olabilir mi?
Mary ile tekrar görüşüldü.
Ama açıkçası kaçıran kişi olarak Emmanuel'i işaret etmesi
soruşturmayı yürütenler tarafından pek inandırıcı bulunmadı.
Onu sesinden tanımıştı ama çok güçlü bir kanıt sayılmazdı.
Ayrıca Emmanuel aileyle birkaç saat temas kurmuştu
ve aylar önceydi.
Doğru hatırlamadığına dair spekülasyonlar vardı.
Mary Katherine'in kimi gördüğünü ve kimi gördüğünü sandığını bilmiyoruz.
Davayla ilgili yeni bir fikirle,
önemli bir bilgiyle gelmiş gibi görünüyor ama aslında öyle değil.
Tanrı aşkına, daha ne istiyorsun?
Elinde o odada durmuş,
ablasının kaçırılmasını izleyen bir çocuk var.
"Bence o kişi bu" diye açıklama yapıyor.
İkna olmamıştım.
Emmanuel araştırdığımız insanların arasında bulunmuyordu.
Bir gün üç saat evde bulunmuş, parasını almak için bile dönmemişti.
Ama peşine düştük.
Bizi Elizabeth'e götürecek ne olursa.
Polis bir çizim sanatçısı getirdi.
Adamın neye benzediğini konuştuk,
o da biz konuşurken çizim yaptı.
O fotoğrafla dışarı çıkarken Emmanuel'i bulacağımıza dair
çok umutluydum.
Kamuoyunu bilgilendirmek hayati bir önem taşıyordu.
Evet, ilerleme kaydediyorduk.
Hadi şu kişiyi bulalım.
Polis "Hayır" dedi.
"Bunu oraya koyamazsınız."
Bize göre bunu halka duyurursak faili korkutup kaçırabilirdik.
Ama artık elimizde bir isim vardı, bir robot resim vardı.
Orta boylu, ince yapılı, siyah saçlı ve tıraşlıydı.
KASIM
EKİM
EYLÜL
AĞUSTOS
Emmanuel ve Hephzibah büyük bir kavgaya tutuşmuştu.
Çok kızgındı, Emmanuel'in yiyecekleri alıp Salt Lake'e gideceğini
ve bizim de dağlarda saklanırken açlıktan öleceğimizi düşünüyordu.
Sonunda hep birlikte Salt Lake'e gitme kararı alındı.
Belki biri beni tanırdı. Belki kaçabilirdim.
Aşağı inmeye başladık ve insanlar gördüm.
Bu kurtulmam için bir fırsat mıydı?
Ama dağlarda olsaydım
ve garip görünümlü üç kişiye rastlasaydım
durup onlara selam vereceğimi hiç sanmıyorum.
Aklımdan çığlık atma düşüncesi geçti.
Ama 14 yaşındaydım.
Aylardır aşırı derecede istismara uğruyordum.
İtaatsizlik ettiğimde tecavüze uğradım. Benden yemek esirgendi.
Kaçmaya karar verdiğimde başaracağımdan emin olmak istedim.
Sonunda dağlardan indik.
Nerede olduğumuzu biliyordum.
Etraftaki her şeye aşinaydım.
Oradan eve gitmenin ne kadar süreceğini biliyordum.
Oradan yürüyebilirdim, koşabilirdim.
Ama çok uzun zamandır çok uzaktaydım.
Her şeyi farklı bir bedenle görmek gibiydi.
Paralel bir evrende olmak gibi.
Çok güvenli olması gereken bir yerden geçiyordum.
Ama artık tehlike doluydu.
Haritalara bakmak için Salt Lake Kütüphanesi'ne gittik.
Birdenbire bir adam bize yaklaşmaya başladı.
"Cinayet büro dedektifiyim, size birkaç soru sormam gerek.
Aradığımız kızın bu olmadığından emin olmam gerek.
Yüzünü göreyim."
Emmanuel "Üzgünüm ama olmaz" dedi.
"Bu inancımıza, dinimize aykırı.
Onun yüzünü tek görebilecek kişiler gelecekteki kocası, ben ve babası."
Bağırmak istedim.
Ama Hephzibah bacağımı tuttu.
Sonunda da dedektif
ikna oldu.
Bağıracak kadar güvende hissetmiyordum.
Kurtulma şansım kaybolmuştu.
Cinayet bürosu dedektifiyle karşılaştıktan sonra
Emmanuel beni hızla yeniden dağlara götürmeye karar verdi.
Çok endişeliydi.
Kararını vermişti. Salt Lake City'den ayrılmamız gerekiyordu.
Salt Lake'ten uzaklaşırken küçük kız kardeşimi düşündüm.
Ne yapıyordu? Neredeydi? Hâlâ bizim yatağımızda mı uyuyordu?
Ailemi tekrar göremeyebilirdim.
Bir daha oraya gidemeyebilirdim. Belki de hiç…
Kaçmayı başaramayabilirdim.
Onlara hâlâ hayatta olduğumu,
beni aramaktan vazgeçmemelerini söylemek istiyordum."
EKİM
KASIM
ARALIK
Annem de babam da bize karşı çok iyiydiler.
Çok anlayışlı ve düşünceliydiler.
2002 yılındaki Noel'de
herkes iyiymiş gibi görünmeye çalışıyordu.
Annem bizim için işleri normal kılmak için elinden geleni yapıyordu.
Ama onu bir daha göremeyeceğimizden emindim.
14 yaşındaki Elizabeth Smart'ın Salt Lake City, Utah'taki evlerinden
kaçırılmasının üstünden neredeyse altı ay geçti.
Bir gün kilisedeydim, söylenen bir şeye kulak misafiri oldum.
"Ed Smart'a inanabiliyor musun? Kızın hâlâ hayatta olduğunu düşünüyor."
Genel izlenim soruşturmanın yavaşladığı ya da durduğu yönünde.
Hayır, durmadı. Durduğu yok.
2002'nin sonunda
bana Ketchum, Idaho'da komiser olarak bir pozisyon teklif edildi.
Ed ve Lois'e davayı bırakmaktan hiç hoşnut olmadığımı söyledim.
Idaho'da işten eve dönünce bilgisayarımı açıp
atladığımız bir şey bulma umuduyla
bütün ipuçlarını didik didik incelerdim.
Kafayı takmıştım.
Aklımdan çıkmıyordu.
Bu gizemin beni mezara kadar takip etmesinden korkuyordum.
Neyse ki ailesi Elizabeth'i bulmak için elinden geleni yapacaktı.
Richard Ricci'nin ölümüyle Elizabeth Smart vakasında
soruşturma durmuş gibi görünüyor.
Polis Elizabeth'i bulmak için binlerce saat mesai yapmıştı.
Muhtemelen Utah tarihinin en çok mesai harcanan olayıydı.
Bence adamı bulduklarını sanıyorlardı.
Richard Ricci.
Hepimiz ayağa kalkıp haykırmak istiyorduk.
"Peki ya Emmanuel?"
Elimizde odada bulunan ve bunu
Richard Ricci'nin yapmadığını söyleyen biri vardı.
"Emmanuel yaptı."
Bu kişiyi bulmak istiyorduk.
Kızmak için bir sürü nedenimiz olmasına rağmen
sekiz ay boyunca polise hiçbir konuda karşı gelmedik.
Ama bu işi yetkililere bırakamazdık.
En büyük ipucumuz buydu.
Elizabeth Smart'ın kaçırılmasında bir son dakika gelişmesi var.
Bunu tüm kalbimle hissediyorum, orada bir yerde
bir şeyler bilen biri olmalı.
Robot resmi yayınladık.
Tabii ki bu büyük ses getirdi.
Her şeyin sona ermesi için bir şeyler bilen tek bir kişi yeterdi.
Basın toplantısından birkaç gün sonra
Emmanuel'i tanıdığını söyleyen bir adam aradı.
Deseret News'te haberleri ve robot resmi görmüştü.
Ürperdiğini söyledi.
Bu kişinin kayınbiraderi olabileceğini düşünüyordu.
Şahsen bununla bir ilgisi varsa çok şaşırırım
ama kafası gidik bir adam.
İhtimali var.
Dağlarda bir çadırı olduğunu biliyorum.
Ama aileden birini tam yerini hiç söylemedi.
Evet.
Eğer gerçekten bununla bir ilgisi varsa
kızın hâlâ orada, hayatta olma ihtimali yüksek.
Vay canına.
Çılgınlık.
Baş şüphelinin o olduğunu düşündük ve bu orospu çocuğunu bulmalıydık.
Söylediği her şey örtüşüyordu.
Tom bir fotoğraf göndermesini istedi.
Bu Emmanuel.
Brian David Mitchell.
Telefonum çaldı.
Hemen internette Brian David Mitchell'ı aradım
ve garip bir şekilde
marketten bira çaldığı için tutuklandığını öğrendim.
Hırsızlıktan tutukladıkları sırada çok şükür fotoğrafını çekmişlerdi.
Gezici ve kökten dinci bir vaiz gibi giyinmişti.
Uzun bir cübbesi ve uzun bir sakalı vardı.
Fotoğrafla ilgili çarpıcı olan şey ise
Elizabeth'in kaçırıldığı dönem tutuklanmış olmasıydı.
Polis onu yakalayıp daha sonra serbest bırakmıştı.
Bu aşırı sinir bozucuydu.
Fotoğrafını gördüğümde onu tanıdığımı fark ettim.
Onunla çok karşılaşmıştım, dileniyordu.
Yanında bir kadın oluyordu, çoğu zaman elinde bir bebek tutuyordu.
Çok tuhaftı.
Kasabada dağıtmak üzere bir el ilanı hazırladım.
Üç, dört fotoğrafı vardı. "Sorgulama için aranıyor."
Bir anda tüm aile heyecanlanmıştı.
Adamı bulmak için seferber olunmuştu.
Yeni bilgiler gelmeye başladı, Brian'ın son birkaç yılda
neler yaptığını öğrenebildik.
Wanda Barzee adlı bir kadınla evliydi.
Amerika genelinde yaya olarak birlikte birçok yere gitmişlerdi,
kendi yorumlarını katarak vaaz veriyorlardı.
Peygamber olduğuna inanıyordu.
Son yıllarda şiddet eğilimi göstermeye başlamıştı.
Brian Mitchell'ın eski karısı aradı.
İki saat boyunca orada oturup Brian'dan bahsettik.
Tehlikeli biri olduğunu öğrendik.
Farelerden korkuyordu.
Bir sürü fare öldürüp onları fırına koyuyordu.
Sobayı açtığında ölü fareler görüyordu.
Geçmişte çocuklara karşı
cinsel istismarda bulunduğuna dair suçlamalar vardı.
Elizabeth'in yaşamış olabileceği şeyleri düşünmek çok üzücüydü.
Sadece tek bir amacımız vardı.
Elizabeth'i bulup geri götürmek.
Peşindeydik. Merhamet göstermeyecektik.
Bu adamı bulacaktık.
El ilanlarını dağıtmaya başladık.
Kızlarımdan biri arkadaşlarının Souper Salad diye bir yerde
bu peçeli, garip tipleri gördüğünü söyledi.
Oraya gittik ve garsonlardan biriyle konuştuk.
"Elizabeth'i kaçıran kişi bu olabilir" dedik.
"Evet, dindar insanlar" dedi.
"Geldiler, üç kişiydiler.
Bir kız çocuğu da vardı.
Peçesini indirmediler
ama tabii yemek için biraz indirmesi gerekiyordu.
Tom, sanırım o Elizabeth'ti" dedi.
Bir anda çok fena sarsıldım.
Dizlerimin üstüne çöktüm. "Tanrım, yaşıyor" dedim.
En büyük kaynak halktır.
Onu gören bir sürü insan vardı.
Bir partiye gittiklerini öğrendik.
Düşündükçe fena oluyorum
ama kaçırılmış olabileceğini hiç düşünmedim.
Kendimi aptal gibi, kör gibi hissettim.
Giderek yaklaşıyorduk.
Orada bir yerdeydi, hâlâ hayattaydı.
Ama ekim ayından beri herhangi bir iz yoktu.
MART 2003
KAÇIRILMADAN DOKUZ AY SONRA
San Diego'nun dışındaki Lakeside isimli küçük bir yerde karar kılmışlardı.
Bayağı bir süredir bu kampta tutuluyordum.
Tecavüze uğramak korkunçtu.
Ama bazen onu dinlemenin o kadar da kötü olmadığını düşünüyordum.
Durmadan ne kadar özel olduğunu,
normalde yanlış olan bu şeyleri yapmak istemediğini
ama Tanrı'nın emriyle yapmak zorunda kaldığını söylüyordu.
Bir akşam gidecekleri yerlerden bahsetmeye başladı.
Batıdan çok uzaktaki New York, Boston gibi şehirlerden.
Orada konuşmalarını dinlerken
daha büyük bir şehre gidersek asla bulunamayacağımı
düşündüğümü hatırlıyorum.
Konuşmaya dâhil oldum.
"İçimde bir his var.
Bence… Bizim belki de
Salt Lake'e dönmemiz gerekiyordur.
Tanrı'nın direkt benimle konuşmayacağını biliyorum
ama ona sen sorarsan
doğru yol olup olmadığını teyit eder
çünkü sen gerçekten onun hizmetkârı ve onun peygamberisin."
Bana dönüp "Bak sen" dedi.
"Tanrı'nın yoluna sonunda girdin.
Artık kendi değersizliğini anladığına göre
Salt Lake'e dönmemiz gerekiyor."
12 MART
Brian David Mitchell'ı sorgu için bulmamıza yardım edebilirseniz
lütfen bizi 1-800-CRIME-TV'den arayın.
Salt Lake'in güneyindeki Sandy'de otobüsten indik.
Kılık değiştirmiştim
ve Emmanuel beni tekrar dağlara götüreceğini söylemişti.
Tekrar aşağı inmeme izin verilmeyecekti.
911.
Aranan Emmanuel isimli adamı görmüş olabilirim, kime bildirmeliyim?
2003'te Sandy Polis Departmanı'nda devriye çavuşuydum.
Telsizden bir anons duydum, birisi Elizabeth Smart'ı
üç kişiyle birlikte State Sokak'ta yürürken gördüğünü bildirmişti.
Tabii aylarca bir sürü ihbar aldık ama hepsi asılsız çıktı.
Dürüst olmak gerekirse gerçek olduğuna dair şüphelerim vardı.
Kaldırımda yürümeye başladık.
Bir polis arabası gelip yanımızda durdu.
Sonra daha çok polis arabası geldi.
Polisler beni kaçıranları sorgulamaya başladılar.
Üçü de kimliği olmadığını söylüyordu.
Onlar Tanrı'nın elçileriydi.
Kız kesinlikle kılık değiştirmişti. Korkunç bir peruğu vardı.
Cevapları mantıklı değildi. Çok gergin olduğu belliydi.
Genç kızı buraya getirdik,
hepsini birbirlerinden 10 metre kadar ayırdık.
Bu polis, sorgusunda çok ısrarcıydı.
"Böyle bir kız var. Uzun süredir kayıp.
Aile umudunu kaybetmedi. Eve dönmek istemiyor musun?"
Tabii ki istiyordum.
Ama beni kaçıranlar hemen oradaydı.
Çok korkmuştum.
Verilebilecek en garanti cevabı vermem gerekiyordu.
"Bu ülkenin ve ailenin iyiliği için
bana Elizabeth olduğunu söyle" dedim.
Bana baktı ve "Buyurduğun gibi" dedi.
Farklı bir cümleydi.
Bunu evet kabul edeceğimi söyledim.
Sonra onu Jones'a ait polis arabasına bindirdik.
O sırada ağlamaya başladı.
Bir telefon aldım. "Bir an önce gel.
"Durma, başka bir şey yapma. Direkt buraya gel."
Sonunda oraya vardım.
Kapıdan geçtim.
Polisler sıraya geçmişti.
Yanlarından geçerken hepsi bir şeyler dedi.
"Tanrı sizi korusun Bay Smart, umarım her şey yoluna girer."
Bu tarz sözler.
Sona vardım, köşeyi döndüm ve Cordon Parks oradaydı.
Cordon bana döndü.
"Ed,
sanırım Elizabeth'i bulduk" dedi.
İçimde fırtınalar kopuyordu.
Sarı bir kapıyı açtık.
Kanepede genç bir kız vardı.
Dokuz ay önce giden aynı genç kadın değildi.
Önceden genç bir kızdı.
Karşımda ise genç bir kadın duruyordu.
Yüzü güneşten yanmıştı, şişmişti.
Saçı arkaya doğru örülmüştü.
Beynim aşırı hızlı çalışıyordu.
"Elizabeth, gerçekten sen misin?" dedim.
"Evet baba" dedi.
Mucizemi kollarıma aldım.
Cevap vermem bir dakika sürdü çünkü başım belada sanıyordum.
Ama sonunda babam oradaydı ve beni koruyacaktı.
Ne olursa olsun beni terk etmeyecekti.
Her şey yoluna girecekti.
Okuldan apar topar alındığımı hatırlıyorum.
En büyük abim Charles onu bulmuş olabileceklerini söyledi.
Hem heyecanlıydım, hem mutluydum.
Gerçekten döndüğü için hayret içindeydim.
Kız kardeşimi ve erkek kardeşlerimi göreceğim için çok heyecanlıydım.
Annem yüzümü tutuyordu ve hepimiz ağlıyorduk.
Çığlık atmak istiyordum.
O dönem hayatta olduğunu duyduğum için
ne kadar minnettar olduğumu anlatamam.
Bitmişti.
Ailemi tekrar görünce…
…tüm bu yaşananların
değerimi ya da kıymetimi azaltmadığını hatırladım.
O canavarlar bunu asla azaltamaz.
Utah'ın mucizesi.
Elizabeth Smart dokuz ay sonra iyi ve hayatta.
15 yaşındaki Elizabeth Smart bugün canlı bulundu.
Kaçırıldıktan 280 gün sonra.
- Ölümden dönmüş gibi. - İnanılmaz bir hikâye.
Bütün ülke gözyaşlarına boğuldu.
Salt Lake City'de sevinç dorukta.
Bu gerçek.
Herkes yardım etti, dua etti.
Aramalara katılan, destek olan herkes için Tanrı'ya şükrediyoruz.
Dünya tarihinde Elizabeth kadar dua edilen başka bir küçük kız olmamıştır.
Çok şükür dualarımız kabul oldu.
Teşekkürler.
Mary Katherine bizim kahramanımız.
Eve döndüğüm için çok heyecanlıydım.
O gece birkaç kez uyandım
ve annemle babam yanımda duruyordu, hâlâ orada olduğumdan emin oluyorlardı.
Telefonum çaldı. Bir dedektif "Cory, onu buldular" dedi.
İnanılmaz bir rahatlama hissiydi.
CBS News ekibiyle birlikte kampa gittim.
Kenarda durdum ve çok kötü oldum.
Onu daha erken bulamadığım ve bu acıdan kurtaramadığım için
onu hayal kırıklığına uğrattığımı hissettim.
Polis olarak her şeyi bilmediğimizi kabul etmeli
ve biliyormuş gibi davranmamalıyız.
Çok şükür ailesi robot resmi yayınlama konusunda
polisin önerilerine kulak asmadı.
Şimdiye kadar gördüğüm en tuhaf insanları bu vakada gördüm.
Yalan söylemedim. Dediğim her şey…
Doğruyu söyle. Elizabeth'in yanında ne işi vardı?
Hemen doğruyu söyle.
Onu bizim yanımıza Tanrı gönderdi.
Ne zaman suçunu kabul etmesini sağlayacak gibi olsak
laf kalabalığı yapmaya başlıyordu.
- Tanrı'nın hizmetkârıyım. - Hayır.
Ben sadece bana emredilen şeyi yaptım.
Onu çok kurnaz buldum.
Benden uzak dur şeytan.
Ben şeytan değilim. Ben Cordon Parks.
Benden uzak dur şeytan.
Mantıklı bir açıklama istiyorum.
Benden uzak dur şeytan.
Brian David Mitchell korkunç bir pedofil.
Tanrı'yı zırh edinerek kendini temize çıkarmaya çalışıyordu
ve her şeyi yapabilirdi.
Bence akli dengesi yerindeydi.
Ama bence aklı yerinde değilmiş gibi yaptı ve işe yaradı.
Bölge mahkemesi yargıcı sürekli duruşmayı erteledi.
Dava tümüyle çok sinir bozucuydu.
Ama Elizabeth'e zaman kazandırdı.
İyileşmesi için.
- Merhaba. - Merhaba.
Hayatıma devam edebilmem
ve darmadağın olan hayatımı toparlamam konusunda
ailem elbette çok endişeliydi.
Ama döndüğümde erkeklerden korkuyordum.
Birçok şeyden korkuyordum.
Tecavüze uğramam ve istismar edilmem konusunda
hâlâ kimse bir şey söylemiyordu.
Bu tür şeyler pek konuşulmazdı.
Bu yüzden benim bir suçum olmadığını bilsem bile
olanlar yüzünden çok utanıyordum.
"Kaçmalıydım, şunu yapmalıydım" demek çok kolaydı.
Arplarınızın burada olmaması kötü oldu.
Aman.
Hazır bir araya gelmişken.
Arp çalmamı mı istiyorsun?
Bence arp çalma sırası sende. Hep bana kalıyor.
- Bu balık ve patates kızartması mı? - Evet, öyle.
Elizabeth'in eve gelmesi çok mutluluk vericiydi
ama tekrar normale dönmek oldukça zorluydu.
Ama normal nedir ki?
Birlikte çok şey yaptık.
Annem olanları atlatmamda çok büyük bir rol oynadı.
Ama artık geride bırakmaya hazırdı.
Bir Noel'de bir sürü güzel pelüş oyuncak almıştım
ve hepsini bir torbaya atmıştın.
Evet ama biraz geri sararsan
annem odamız temizlenmeden hiçbir şey yapamayacağımı söylemişti.
Başka seçenek bırakmamıştın.
Sanırım bana en iyi gelen şey ailemle zaman geçirmekti.
Ama dava yıllarca devam etti.
Adalet sisteminin bana karşı adil olmadığını hissettim.
Neredeyse 10 yıldır devam ediyordu. Bitmesi gerekiyordu.
Ne gerekiyorsa.
Aylarca her gün mahkeme salonunda bile otururdum.
Eğer bu işi bitirecekse yapacaktım.
10 KASIM 2010
Elizabeth Smart yaşadığı korkunç olayı cesurca ve ayrıntılı bir şekilde anlattı.
Onunla yüzleşmek istemiyordum.
Ama aynı zamanda serbest bırakılırsa
kesinlikle başka bir çocuğun peşine düşecekti.
Karar nihayet verildiğinde,
suçlu bulunduğunda bu…
"Zamanı gelmişti, çok şükür" dedim.
"Bitti, artık bunu geçmişte bırakabilirim."
Amerikan halkının karşısında olduğum ve diğer kurbanlara
umut verdiğim için mutluyum.
Konuşursak sesimizi duyurabiliriz.
BRIAN DAVID MITCHELL ÇOCUK KAÇIRMAKTAN
VE CİNSEL İSTİSMAR AMACIYLA EYALET DIŞINA ÇIKARMAKTAN SUÇLU BULUNDU
ŞARTLI TAHLİYE HAKKI OLMAKSIZIN MÜEBBET HAPİS CEZASINA ÇARPTIRILDI
WANDA BARZEE ÇOCUK KAÇIRDIĞINI
VE CİNSEL İSTİSMAR AMACIYLA EYALET DIŞINA ÇIKARDIĞINI KABUL ETTİ
15 YIL HAPİS CEZASINA ÇARPTIRILDI
2018'DE SERBEST BIRAKILDI
Kaçırılmasaydım hayatımın nasıl şekilleneceğini hep merak ediyorum.
Hep beni seven ve sevdiğim birini bulmayı hayal etmişimdir.
Ve bu gerçekleşti, öyle birini buldum.
Evlendik, bir ailemiz var.
Zaman geçtikçe topluluk önünde olan bitenle ilgili konuşmaya başladım.
Bir amaca hizmet etmesi gerektiğini düşündüm.
Dünyaya iyilik getirmesi gerekiyordu.
Vermemiz gereken bir karar var.
Ya yataktan hiç çıkmayıp her şeyden uzak duracağız
ya da ilerleyeceğiz.
Beni inciten, üstünden gelmesi zor olan şeylerden bahsedebiliyorum.
Kurbanların utanacak bir şeyleri olmadığını bilmelerini istedim.
Yalnız olmadıklarını
ve dünyada bunu yaşayan, bunu anlayabilen insanlar olduğunu
bilmelerini istedim.
Zaman geçtikçe sandığımdan daha güçlü olduğumu fark etmeye başladım.
Çok zaman aldı.
İyi günlerim, kötü günlerim oluyor.
Ama kendimle daha iyi bir ilişki geliştirdim.
İç sesim değişti.
"Bunu yapmalıydın, bunu yapabilirdin" demek yerine "Bunu atlatacaksın" diyorum.
"Bunu bitirebilirsin. Güçlüsün. Devam."
Başına gelen her şeyi atlatabilirsin.
ELIZABETH SMART TOPLUMSAL BİR DEĞİŞİM İÇİN ÇABALAMAYA
VE CİNSEL İSTİSMAR KURBANLARININ SESİ OLMAYA DEVAM EDİYOR
SİZ YA DA BİR TANIDIĞINIZ CİNSEL İSTİSMARA MARUZ KALDIYSA
YARDIM VE BİLGİ ALMAK İÇİN WWW.WANNATALKABOUTIT.COM SİTESİNE GİRİN
Alt yazı çevirmeni: Şebnem Öztürk