นั่นหนังสือศึกษาวิชาพวกตะวันตกนี่ เขาอ่านมันจริงๆ รึ
ขอรับ เขาศึกษาตำราขงจื๊อเองด้วย
ไม่แน่ว่าสักวันเด็กคนนั้นอาจจะ ได้เป็นวีรบุรุษที่ขับเคลื่อนมิโตะ...
ไม่สิ
เขาอาจจะขับเคลื่อนประเทศนี้ก็ได้
(เซริซาวะ คาโมะ)
เฮ้อ น่าเบื่อชะมัด
(โอคิตะ โซจิ)
เฮ้ย พอได้แล้ว
เดี๋ยวเถอะ
หยุดนะ
ไอ้...
ฝีมือแค่นี้เองเหรอ
น่าเบื่อชะมัดเลย
พอได้แล้ว
เข้ามาเลย เข้ามาอีกเลยสิ
"เด็กคนนั้นเกิดมาแข็งแกร่งที่สุด"
- พอได้แล้ว - พอเลย
อย่าเข้ามานะ
อย่าเข้ามา
ไม่นะ ช่วยด้วย
ตายซะๆ...
"ผู้คนเรียกเด็กคนนั้นว่า..."
"เด็กปีศาจ"
(บทเพลงแห่งซามูไร)
เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งร่วงโรย ไปแบบนั้นสิ โอคิตะ
เจ้าปล่อยให้ข้ารอมานานโขแล้วนะ
เป็นอะไรไปล่ะ
มันเริ่มไปแล้วนะ เจ้าก็เข้ามาสิ
อย่างที่ข้าคิดไว้เลย
ท่านนี่เอะอะมะเทิ่งจริงๆ
ข้าเกลียดท่านเหลือเกิน
ดีเลย
จัดมาให้เดือดพล่านเลยนะ เข้าใจไหม
เฮ้ยๆ เป็นอะไรไปล่ะ เจ้าโอคิตะ หือ
ไม่ได้ปอดแหกขึ้นมาหรอกใช่ไหม
คิดว่าเป็นแบบนั้น แล้วจะเอาชนะข้าได้หรือไง หือ
พิโธ่พิถัง...
คนโบราณเขาพูดกันตลอดว่า ไอ้พวกอ่อนแอมันชอบวนรอบศัตรู
ใจเจ้าอาจจะปฏิเสธ แต่ร่างกายเจ้าก็รู้ดีใช่ไหมล่ะ
ว่าใครเก่งกว่าใครน่ะ
ผิดแล้ว
โธ่...
โธ่เอ๊ย
น่าผิดหวังจริงๆ โอคิตะ
ปล่อยให้ข้ารอตั้งนาน เจ้ามีฝีมือแค่นี้เองหรือไง
เออ ช่างมันเถอะ
ถ้าไม่เบ่งบาน ก็จงร่วงโรยไปซะ ร่วงโรยไป
อะไรเนี่ย
ตายซะ...
เพี้ยนจนหลุดไปอีกโลกแล้วเหรอ
ตายซะ...
ตายซะๆ...
ตายซะ
โซจิ
โทชิซัง
ท่านพ่อ ทำไม...
เฮ้ย มาที่นี่ทำไมเนี่ย
เขาห้ามไม่ให้ท่านพ่อไปไหนนี่นา
อย่าบอกนะว่าคนอื่นตายไปหมดแล้ว
เปล่าหรอก
ฮาจิเมะกับซาโนสุเกะ ไปช่วยยามานามิซังกับคนอื่นๆ
ข้าเลยทนนิ่งดูดายไม่ได้น่ะ
แผลใหญ่มากเลยนะ
ไม่ต้องห่วงข้าหรอก ท่านพ่อไม่ควรอยู่ที่นี่
โซจิล่ะ
ท่านพ่อ...
โซจิอยู่ไหน
เขาบุกเข้าไปคนเดียว
- โทชิซังอยู่ที่นี่นะ - ข้าจะไปด้วย
- บาดเจ็บแบบนั้นไปไม่ไหวหรอก - อย่าไปนะ
ข้าจะไปห้ามโซจิ
ข้าต้องหยุดเขาให้ได้
เฮ้ยๆ...
- โอคิตะ เจ้านี่แกร่งจริงๆ - ตายซะๆ...
แต่ว่าในตาเจ้ามันมีแต่ความมืดมิด เป็นสายตาของฆาตกร
ช่างเป็นความรุนแรงที่น่าเบื่อสิ้นดี
โอคิตะ
ข้าจะฆ่าเจ้า ฆ่าเจ้าให้ตาย ตายซะๆ...
ไม่ไหว ไม่ได้ยินเสียงข้าซะแล้วแฮะ ช่างมันก็แล้วกัน
ใกล้ถึงเวลาแล้ว...
มาล่าปีศาจกันเลยดีไหม
ตายซะๆ...
โทชิซัง
ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะไป...
ข้าจะไป
ต้องให้ข้าคอยดูแลอยู่เรื่อยเลย
ข้าไม่อยากฟังท่านบ่นหรอกนะ
เฮ้ยๆ...
ตายซะๆ...
สุดท้ายก็แค่นี้จริงๆ เหรอ
ตายซะๆ...
ตายซะ
เฮ้ย ร่างกายตอบสนองเร็วเกินไป ก็เป็นปัญหาได้เหมือนกันนะเว้ย
โทชิซัง
โซจิ
เป็นอะไรหรือเปล่า
ตัวร้อนจี๋เลย
ข้าเหนื่อยหน่ายกับความรุนแรง ที่แสนจะน่าเบื่อของเจ้านี่เต็มทนแล้ว
ให้ตายเถอะ
เซริซาวะ
พวกเจ้าจะมาเล่นกับข้าเหรอ
เข้ามาพร้อมกันสองคนเลยก็ได้ มาทำให้ข้าสนุกหน่อยสิ
โทชิซัง ฝากดูแลโซจิด้วยนะ
ข้าจะจัดการเซริซาวะ...
โทชิซังแทบจะยืนไม่ไหวแล้วนะ
อีกอย่าง ข้าคงปล่อยให้โซจิ สู้ต่อไปไม่ได้หรอก
ท่านพ่อ...
ท่านพ่อ เดี๋ยวสิ
ข้ามาที่นี่เพื่อสู้กับไอ้หมอนี่นะ
บางครั้งก็ปล่อยให้ข้า ได้แสดงความเท่บ้างเถอะ
อะไรเนี่ย คนโด
คิดว่าคนเดียวจะจัดการข้าได้เหรอ
งั้นเหรอๆ
ถ้างั้นก็ทำให้ข้าสนุกกว่าไอ้เด็กนั่นที จัดเต็มมาได้เลย
ขอร้องล่ะ
ชินเซ็นกุมิ
คนโด อิซามิ
รับมือ
ท่าตั้งดาบธาตุไฟ อือ เยี่ยมเลย
สมเป็นเจ้าจริงๆ คนโด ไร้ความเมตตาปรานี...
แต่ก็ยังแฝงความรักไว้ได้อีก
ท่านพ่อ
เออ ดี คนโด ดีเลยนี่หว่า
มันต้องแบบนี้สิ
ถึงเจ้าจะรู้ตัวว่ายังห่างชั้นกับข้า แต่ไฟในแววตาก็ยังไม่มอดดับลง
ข้าอยากสู้กับคนแบบนี้แหละ เข้ามาสิ
เอาไป
อะไรเนี่ย คนโด หมดแค่นี้เองเหรอ หือ
งั้นเหรอๆ
จบแล้วสินะ
ข้าขอโทษ โซจิ
ข้า...
หยุดยั้งเจ้า
ไม่ให้ตกลงไปในความมืดมิดไม่ได้
แต่ว่า...
แต่อย่างน้อย
โห ดีเลยๆ
แต่ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็น
ด้วยตัวข้าเอง
ตายซะๆ...
ไม่ พอได้แล้ว
ไม่เป็นอะไรใช่ไหมขอรับ ท่านพี่
อย่านะ
ท่านพี่
อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา
อิซามิ เจ้ารับเด็กปีศาจมาเลี้ยง
เจ้าคิดจะทำยังไงกับเขาล่ะ
ข้าจะเลี้ยงเขาเองขอรับ
ว่าไงนะ
ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นพวกสติฟั่นเฟือน
แต่การปลิดชีวิตคน ด้วยวิธีที่โหดร้ายเช่นนั้น...
ไม่ต่างอะไรกับความบ้าคลั่งเลย
จริงอย่างที่ท่านพูดเลยขอรับ
แต่มองอีกมุมหนึ่ง
อาจเพราะต้องปกป้องพี่สาว
เขาก็เลยขาดสติ และเสียตัวตนไปนะขอรับ
ต้นตอของการกระทำเช่นนั้น...
คือความอ่อนโยนขอรับ
ท่านพ่อขอรับ
เด็กคนนี้...
โซจิน่ะ...
ทั้งแข็งแกร่ง
แล้วก็อ่อนโยนด้วยขอรับ
โซจิ
รู้ไหมว่าซามูไรคืออะไร
เอ่อ เป็นพลัง ในการฆ่าศัตรูหรือเปล่าขอรับ
ขอโทษขอรับ
ฟังนะ โซจิ
ข้าเชื่อแบบนี้มาตลอดเลย
ถ้าเราเอาชีวิตเดิมพันกับความเชื่อ
สุดท้ายเราก็จะตายอย่างเป็นสุข
นี่แหละคือวิถีซามูไรที่แท้จริง
ไม่เป็นไรหรอก
เอ้า
ฮึบ
โอ้โฮ ใหญ่จัง ใหญ่มาก สุดยอดเลย
ไม่เป็นไรหรอก โซจิ
เจ้าจะเข้าใจเองนั่นแหละ
ในสักวันหนึ่ง
ข้ารับประกันเลย
ท่านพ่อ...
ท่านพ่อ
ไม่เป็นไร ข้าจะสู้กับเขาเอง
สนุกไปเลยเนอะ คนโด
แต่ว่า... ข้าชักจะเบื่อแล้วสิ
ร่วงโรยไปซะเถอะ
งั้นเหรอๆ
ในที่สุดเจ้าก็กลืนกินปีศาจไปแล้วสินะ
โอคิตะ โซจิแห่งชินเซ็นกุมิ
เตรียมรับมือขอรับ
ปล่อยให้ข้ารอตั้งนานแน่ะ
ข้าต้องขอบคุณท่านนะขอรับ
หา
ท่านคือคนที่ทำให้ข้าตาสว่าง
ว่าข้าต่อสู้ไปเพื่ออะไร
และกวัดแกว่งดาบไปเพื่อใคร
โซจิ...
ในที่สุดข้าก็เข้าใจสักที
ขอบพระคุณขอรับ
เรื่องนั้นน่ะช่างมันเถอะน่า
เจ้านี่มันพิธีรีตองเยอะเหลือเกิน
ข้าแค่ทำแบบนี้เพื่อหาคู่ต่อสู้ ที่จะปลดปล่อยพลังด้วยได้
แล้วก็หาที่ที่จะ ร่วงโรยอย่างเต็มภาคภูมิ
มาเบ่งบานให้ถึงที่สุดกันเถอะ
โซจิ
ข้าดีใจนะ... ที่ได้เจอเจ้า
โอคิตะ โซจิ
ข้าก็เช่นกันขอรับ
เซริซาวะ คาโมะซัง
ในที่สุดก็ชนะ...
เจ้านี่ชนะเซริซาวะ คาโมะ ได้จริงๆ ด้วย
นึกว่าพวกมันจะแข็งแกร่งกว่านี้ซะอีก
แต่อ่อนแอกันกว่าที่คิดนะขอรับ
จะเอายังไงต่อขอรับ
ท่านอยากจะเป็น หนึ่งในใต้หล้าไหมขอรับ
นี่ ฮิรายามะ
ยุคสมัยของการต่อสู้ด้วยไอ้สิ่งนี้ กำลังจะจบลงแล้ว
เอ๊ะ
ถ้าเจ้าใช้ชีวิต อยู่ระหว่างความเป็นและความตาย
ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว นี่แหละคือการเป็นซามูไร
ข้าอดใจรอไม่ไหวแล้ว...
ไอ้ความรุนแรงอันท่วมท้น ที่จะกลืนกินข้าจนสิ้นเนี่ย
ความฝันสูงสุดของข้า คือการได้ตายแบบนั้นน่ะ
ทำได้ดีมาก
- ขอรับ - โซจิ
โซจิ
ดีจังนะ
ความเจ็บปวดนี้...
เจ็บแบบนี้คือเจ็บเจียนตายสินะ
ข้านึกว่า...
ในชีวิตนี้จะไม่ได้พบพาน...
กับความเจ็บปวดแบบนี้เสียแล้ว
ยังอยากสัมผัสมันอีกจัง
สวรรค์นี่ก็ช่างขี้เหนียวเสียจริง ให้ตายสิ
คาโมะ
โทษทีนะ
ข้าคงเล่นกับเจ้าไม่ได้แล้วล่ะ
เฮ้ย คาโมะ เดี๋ยวสิ
เฮ้ย คาโมะ ทำบ้าอะไรน่ะ
เจ้ายังไม่เบ่งบานหรอกน่า
เฮ้ย พอเลยนะ
จากนี้ไป
โลกคงน่าเบื่อเป็นบ้าเลยล่ะ
สำหรับคนโง่เง่าอย่างพวกเรา
เฮ้ย พอได้แล้ว
แต่ว่านะ
ต้องมีสักที่แหละ
ที่เจ้าจะได้เบ่งบานอย่างเต็มที่
และร่วงโรยไปอย่างเหมาะสม
เฮ้ย คาโมะ
คาโมะ อย่าเพิ่งสิ เฮ้ย
เฮ้ยๆ...
ของขวัญอำลางั้นเรอะ
นางเป็นผู้หญิง ที่สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ หือ
เฮ้ย
เฮ้ย เดี๋ยวสิ เฮ้ย เดี๋ยว
ฮิจิคาตะ โทชิโซ
จงทำตาม
สัญชาตญาณของเจ้า
จงเบ่งบานเต็มกำลัง
และร่วงโรยให้ถึงที่สุดล่ะ
ไว้เจอกันนะ โทชิ
เฮ้ย นี่ คาโมะ
เฮ้ยๆ นี่
เฮ้ย คาโมะ
อย่าเพิ่งไปสิ
เรายังไม่ได้ประมือกันเลยนะ เฮ้ย
เฮ้ย
คาโมะ
เฮ้ย ที่ที่ข้าควรจะร่วงโรย...
ที่ที่ข้าควรร่วงโรยล่ะ
เฮ้ย อย่าเพิ่งไปสิ
อย่าเพิ่งสิ คาโมะ
เฮ้ย
อย่าเพิ่งไป
เฮ้ย อย่าเพิ่งไปสิ
เจ้าจะสู้กับข้าไม่ใช่เรอะ คาโมะ
เจ้าชิงไปก่อนได้ยังไงกัน
ตื่นสิ ตื่นขึ้นมาสิวะ
นั่นคือจุดจบของ เซริซาวะ คาโมะหรือเจ้าคะ
ใช่
ไม่เห็นเหมือนที่ข้าเคยได้ยินเลย
ว่ากันว่าเซริซาวะถูกลอบสังหาร ที่คฤหาสน์ยางิไม่ใช่หรือเจ้าคะ
เขาไม่ได้ถูกลอบสังหารหรอก
เขาสู้อย่างตรงไปตรงมา กับปีศาจต่างหากล่ะ
ในประวัติศาสตร์ เขาคือทรราช ที่ฉาวโฉ่ที่สุดในชินเซ็นกุมิ
แต่เซริซาวะ คาโมะที่ข้ารู้จัก
ไม่เคยใช้ความรุนแรง อย่างโหดเหี้ยมเลย
แต่ว่า...
การต่อสู้ครั้งนั้น ทำให้โทชิซังเปลี่ยนไป
เอ๊ะ
(มีนาคม ปีเก็นจิที่หนึ่ง)
"หกเดือนหลังการเสียชีวิตของ ผู้บัญชาการเซริซาวะ คาโมะ"
"ชินเซ็นกุมิได้รับการจัดระเบียบใหม่ ตามคำสั่งของคนโด อิซามิ"
- เจอแล้วขอรับ - ขอรับ
นี่ขอรับ คนต่อไป
จะว่าไป... ก็มีคนมาเยอะเหมือนกันนะ
นั่นสิขอรับ
- ให้ตายสิ ไอ้บ้านี่ - พวกเขาก็พอใช้ได้นะ...
ดูไม่ใช่เล่นๆ เลยสักคน
ขอรับ คัดจากฝีมือล้วนๆ ขอรับ
ตามคำสั่งของท่านรองผู้บัญชาการ
มีแค่ฝีมือการฟันดาบก็พอแล้วล่ะ
อยากมีเรื่องเหรอวะ
หวังว่าเราจะคุมเจ้าพวกนี้ ที่มากันจากหลายที่ได้อยู่นะ
"ในช่วงเวลานั้น มีสมาชิกใหม่ เข้าร่วมหน่วยกว่า 100 คน"
"และแบ่งออกเป็นหน่วยย่อย ตั้งแต่หน่วยที่หนึ่งถึงหน่วยที่สิบ"
เฮ้ยๆ...
ทำอะไรของเจ้าน่ะ
ใช่ตรงนั้นที่ไหนเล่า
ถ้าอยากจะมอบความเจ็บปวด ให้คู่ต่อสู้จริงๆ ล่ะก็...
ต้องฟาดตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ไงเล่า
เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เรอะ
สมกับเป็นหัวหน้าหน่วยจริงๆ ไร้ความปรานีสุดๆ เลยขอรับ
- ซ้อมไป - ขอรับ
- เล็งที่ของลับนะ ของลับ เอาเลย - ขอรับ
เอ้า ออกแรงหน่อย
เอ้า แทงเข้าไปเลย แทงเข้าไป
(หัวหน้าหน่วยที่สาม ไซโต้ ฮาจิเมะ)
- แปดสิบสอง - แปดสิบสอง
- แปดสิบสาม - แปดสิบสาม
ฟังนะ พวกเจ้า อย่าลืมซะล่ะ
ไม่มีพรสวรรค์ไหนยิ่งใหญ่ไปกว่า พละกำลังและความพยายาม
การฝึกฝนโดยไม่ย่อท้อ จะเอาชนะพรสวรรค์ทั้งปวงได้
- ขอรับ - เอ้า ลุยต่อนะ
ขอรับ
(หัวหน้าหน่วยที่สอง นากาคุระ ชิมปาจิ)
- แปดสิบสี่ - แปดสิบสี่
เฮ้ย ออกแรงหน่อยสิวะ
กุญแจสำคัญของการต่อสู้ระยะประชิด คือความหัวแข็งนะเว้ย
ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร ก็เข้าไปฟาดดาบกับพวกมัน
แล้วกระแทกหัวกบาลพวกมันซะ
ฮึกเหิมเข้าไว้
(หัวหน้าหน่วยที่แปด โทโด เฮสุเกะ)
เฮ้ย เจ้าว่าไหม
เราเดินสวนสนามกัน ไม่ได้หยุดเลยว่าไหม
ข้าพูดอะไรไม่ได้หรอก
เล่นกดดันเงียบๆ ไม่พูดไม่จาแบบนี้ มันน่ากลัวเกินไปแล้วนะเว้ย
อะไรเนี่ย
(หัวหน้าหน่วยที่หก อิโนะอุเอะ เก็นซาบุโร่)
ทำไมพวกเราถึงต้องทำหน้าที่ จัดเตรียมอาหารทุกวันเลยล่ะ
ว่ากันว่า "หัวเราะเยาะอาหาร แล้วจะเสียใจภายหลัง" นะ
(หัวหน้าหน่วยที่สิบ ฮาราดะ ซาโนสุเกะ)
หน่วยที่หนึ่ง มีแต่พวกหน้าตาน่าเกลียดเนอะ
(หัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง โอคิตะ โซจิ)
- อ้าว โซจิ - อรุณสวัสดิ์ขอรับ
อรุณสวัสดิ์ขอรับทุกท่าน
- อรุณสวัสดิ์ขอรับ - อรุณสวัสดิ์ขอรับ
วันนี้เป็นยังไงบ้างขอรับ
เดี๋ยวข้านวดให้ขอรับ
- ใครก็ได้ ขอชาหน่อย - เฮ้ยๆ...
- เชิญขอรับๆ - ขอประทานโทษนะขอรับ
อะไรเนี่ย
พวกนี้พยายามบีบคอโอคิตะซัง ตั้งแต่วันแรก
เลยโดนเล่นกลับในพริบตาเลยขอรับ
ก็สมควรโดนแล้วล่ะ
เจ้าพูดว่าไงนะ
อย่าให้ข้าพูดซ้ำสิวะ
หัวหน้าหน่วยฮาราดะของข้า แข็งแกร่งที่สุดเว้ย
คนพรรค์นั้นจะไปเอาชนะ หัวหน้าหน่วยไซโต้ได้ยังไง
แค่นี้ก็ไม่รู้เรอะ
ไหนพูดอีกทีซิ
- อะไรล่ะวะ - หน่วยสิบแข็งแกร่งที่สุดโว้ย
ข้าว่ารีบไปห้ามพวกเขาดีกว่าไหม
ไค
- ก็เอาสิ - ก็เอาสิวะ
ท่านรองผู้บัญชาการมา ท่านรองมาโน่นแล้ว
กระปรี้กระเปร่ากันดีนี่
พยายามเข้าล่ะ
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงไล่บี้พวกนั้น แล้วบอกว่าตัวเองแกร่งสุดไปแล้ว
ใช่เลย
โทชิซังเขาเป็นอะไรหรือขอรับ
- เยี่ยมเลยนะ - อือ
- ข้าเอาอันนี้ด้วย - ฮาจิเมะ เฮสุเกะ
ใจเย็นๆ หน่อยสิ
แหม มันก็นานแล้วนะ
ที่ไม่ได้มาเจอกัน โดยมีแค่พวกเราแบบนี้
จะว่าไป มีสมาชิกมันก็ดีแหละ
พูดตามตรง ข้าเดือดร้อนนะ มีแต่พวกมือใหม่ไร้ประโยชน์เนี่ย
- งั้นหรือขอรับ - ใช่
คนในหน่วยข้าพึ่งพาได้ทุกคนนะขอรับ
เจ้าพูดจริงรึ
มีทั้งอดีตหัวหน้าแก๊งยากูซ่า แล้วก็อดีตโจรสลัดด้วย
แล้วก็อดีตมนุษย์กินคนด้วย
"มนุษย์กินคน" เรอะ อะไรกันเนี่ย
ใครจะไปรู้
เลิกพูดเรื่องสมาชิกใหม่ได้แล้ว
แล้วไง ยามานามิซัง
ที่เรียกพวกเรามารวมตัวกัน ก็เพราะมีเหตุผลใช่ไหม
ขอรับ
ดูเหมือนว่าพวกแคว้นโจชู...
จะเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้งขอรับ
พวกแคว้นโจชู...
คุซากะ เก็นซุยน่ะเหรอ
ขอรับ
ตามที่ยามาซากิเล่า
คนที่ชักใยแคว้นโจชู ไม่ได้มีเพียงคุซากะ
แต่ยังมีอีกคนหนึ่งด้วยขอรับ
อีกคน... มันเป็นใครเหรอ
ฮิจิคาตะคุง ข้ายังพูดไม่จบ
ข้าจะไปลาดตระเวน ให้สร่างเมาสักหน่อย
คุยกันต่อเลย ไม่ต้องสนใจข้าหรอก
ฮิจิคาตะคุง
เขาคิดอะไรของเขาอยู่เนี่ย
เมื่อไหร่จะเริ่มทำตัว ให้สมเป็นรองผู้บัญชาการสักที
ไม่เอาน่า อย่าพูดแบบนั้นเลย
เพราะท่านผู้บัญชาการ ใจดีกับเขาเกินไปตลอดไงขอรับ
โทชิซังเองก็เจ็บปวดน่ะ
ตั้งแต่เซริซาวะตายไป
เขาก็ตามหามาตลอดเลย
เขาตามหาคู่ต่อสู้...
ที่ควรค่าแก่การเสี่ยงชีวิตสู้ ในฐานะซามูไร
ชินเซ็นกุมิภายใต้การบังคับบัญชา ของคนโดแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน
ตอนนี้ยังไม่มีวี่แววความไม่สงบ จากการขัดแย้งกันเองเลยขอรับ
แต่มีข่าวลือว่า พวกแคว้นโจชูก่อเรื่องอีกแล้ว
- พวกแคว้นซัตสึมะก็เช่นกัน... - คัมเบ
ขอรับ
จากนี้ไป ประเทศนี้ จะยิ่งตกอยู่ในความโกลาหล
แต่ว่า...
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
เราก็จะสู้ต่อไป แม้จะเหลือแค่ตัวคนเดียวก็ตาม
เรื่องมันก็แค่นี้แหละ
ขอรับ
ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าต่อจากนี้...
เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป
- เดี๋ยวเถอะ อย่าสิเจ้าคะ - โอ้โฮ จิ้มลิ้มเสียจริง
เดี๋ยวเถอะ พอเถอะเจ้าค่ะ
ผู้หญิงอะไรหน้าไม่อาย
คิดว่าใครปกป้องพวกหล่อน จากพวกชั้นต่ำนั่นล่ะ
สำนึกในบุญคุณพวกข้าหน่อยสิ
พวกบริวารของโชกุนงั้นเรอะ...
- ปล่อยนะเจ้าคะ - สำนึกบุญคุณพวกข้าบ้างสิ
น่าขันสิ้นดี
เฮ้ย มานี่เลยมา
ข้าเข้าใจ
ข้าเข้าใจดีเลยล่ะ
ว่าพวกอัปลักษณ์ โง่เขลาเบาปัญญาอย่างพวกเจ้า
โดยเฉพาะพวกชั้นล่าง ที่มีกลิ่นปากและเท้าเน่าเหม็น
ว่าวิธีเดียวที่พวกเจ้าจะจีบสาวได้ ก็คือการใช้กำลัง
ข้าเข้าใจดีเลยล่ะ
ไอ้หมอนั่นเป็นใครเนี่ย
แต่ฟังข้าเถิด เจ้าพวกโง่
ขอให้พวกเจ้าสบายใจได้ เพราะข้ามาช่วยแล้ว
ข้าคนนี้ จะรีบบดขยี้รัฐบาลโชกุนโทกุงาวะ
และสร้างยุคใหม่ที่น่าสนใจ ให้พวกเจ้าได้เชยชม
ข้าคนนี้นี่แหละ
เผลอๆ คนไร้ค่าอย่างพวกเจ้า อาจจะใช้ชีวิตสนุกกว่าตอนนี้ก็ได้
หรือว่า...
เจ้ารู้จักเขารึ
เขาเป็นคนสำคัญของแคว้นโจชู พอๆ กับคุซากะ เก็นซุยเลย
ถ้าโค่นเขาได้ ก็ถือเป็นผลงานชิ้นสำคัญ
- เอาล่ะ - โทษทีนะ
หมอนี่เป็นของข้า
นี่เจ้าคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
ข้าคือฮิจิคาตะ โทชิโซ รองผู้บัญชาการกลุ่มชินเซ็นกุมิ
ฮิจิคาตะงั้นรึ
ชินเซ็นกุมิ สุนัขรับใช้ ของรัฐบาลโชกุนมีธุระอะไรกับข้ารึ
จริงหรือเปล่า ที่เจ้าเป็นคนชักใยแคว้นโจชู
ถ้าใช่แล้วจะทำไม
ข้ามีเรื่องต้องสะสางกับแคว้นโจชู
พวกนั้นปลิดชีวิตพวกพ้องของข้า
เหมือนผักเหมือนปลาเลย
ชักดาบออกมาสิ
คิดว่าของเล่นพรรค์นั้น จะฟันข้าได้เหรอ ข้าคนนี้เนี่ยนะ
น่าสนุกดีนี่
เอ้า เข้ามาฟันข้าเลยสิ
ไม่ต้องออมมือหรอก
อยากโจมตีจากมุมไหนก็เอาเลย
คนที่สามารถเปลี่ยนโลกนี้ ให้เป็นไปดั่งใจต้องการได้
มีแค่ข้าคนเดียวเท่านั้น
คนอังกฤษมีคำเรียกคนอย่างข้า ว่า "ก็อด"
ใช่ เขาเรียกข้าว่า "ก็อด" ยังไงล่ะ
"ก็อด" งั้นเรอะ
อะไรน่าเบื่อๆ อย่างรัฐบาลโชกุน
แล้วก็อะไรไร้สาระ อย่างซามูไรเช่นพวกเจ้า...
ข้าคนนี้ "ก็อด" ผู้นี้น่ะ
จะขยี้มันจนเป็นผุยผง ด้วยมือเปล่าให้ดู
ก็เอาสิ
ถ้าเจ้าทำได้ ก็เอาเลย
"ข้าไม่มีวันลืมสายตาของเขาเลย"
ดวงตาเขาไร้เดียงสาเหมือนเด็กๆ แต่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
เป็นดวงตาที่ลุกไหม้ ด้วยเพลิงแห่งความกระหายเลือด
สำหรับโทชิซัง การพบกันครั้งนั้น
เติมเต็มช่องโหว่ ช่องใหญ่ในใจที่เขาเคยสูญเสียไป
คนผู้นั้นคือใครหรือเจ้าคะ
เท่าที่ข้ารู้ ชายผู้นั้น เป็นชายที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกเลยล่ะ
เอ๊ะ
แต่เขาก็เป็นวีรบุรุษตัวจริง อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ถ้าอายุยืนกว่านี้อีกสักสิบปี
ประเทศนี้อาจจะน่าสนใจกว่านี้ก็ได้
ชื่อของชายผู้นั้นก็คือ...
เจ้าชื่ออะไร
ทาคาสึงิ ชินซาคุ