- Gotowy na pierwszy dzień? - Tak.
- Przyjdziesz na kolację powitalną? - Oczywiście.
Zaklepuję ciasto nieobecnych.
Znam ten uśmiech. Masz dla mnie prezent?
Tak.
O Boże.
Nie, to nie on. Ich autobus zjechał z pasa.
Dla ciebie mam to. „Dwóch szefów”.
- O Boże. - Wiem.
Najmłodsza je zrobiła.
- Moja czekoladowa, twoja waniliowa. - Wezmę brązową.
Musimy mieć własny gest.
Od rana to ćwiczę.
Gotowy? Jedziemy.
„Dwóch szefów”, piątka i w dół.
- I rączki, jeśli wystarczy czasu. - Jasne.
Hej, młody. Zrób coś dla mnie. Zapodaj bit.
Coś mocnego. To nasze pierwsze przejście szefów.
Coś ostrego.
Gdzie moje rogi?
Następna pacjentka... Blake?
Pani Flynn, lat 42. Przyjęta z obrzękiem i astenią.
Mój pierwszy obchód ze stażystami.
Musiałem wyrobić sobie styl nauczania. Bądź twardy.
To nie wystarczy, kolego.
Ale to poprawna diagnoza. Wypisujemy ją.
Wybacz. Właściwie myślałem o swoim stylu nauczania.
Dobra robota, kolego.
Następny pacjent.
Zawsze byłeś miły. I to bardzo. Do tego nadawałeś zabawne ksywki.
To Stanley Campos, przyjęty z amyloidozą serca.
Ma hiponatremię. Kto powie dlaczego?
Hiponatremia hiperwolemiczna w wyniku zastoinowej niewydolności serca.
Brawo, doktor Tosh. Jesteś dziś na fali.
Nazwę cię...
„Wilgotne Usta”? Nazwałeś stażystkę „Wilgotne Usta”?
Dr Tosh dobrze odpowiadała na pytania. Była na fali.
Doktorze Dorian, w przyszłości będziesz musiał...
Już wiem. Stonować.
Gesty zostaw mnie.
W przyszłości się zatrzymaj i zastanów.
A teraz wybacz, ale moje kolejne spotkanie będzie długie.
A skoro mowa o długich... Nie, nie dokończę.
Kozak nauczył się, że tak nie można.
Todd, jesteś wielki.
Nie widziałaś mojego...
hoży doktorzy: powrót
Stanowisko ordynatora było szansą na zmianę kultury,
godne traktowanie stażystów i przedkładanie pacjentów nad zyski.
Do tej roli wybrał mnie najlepszy.
Sprawia wrażenie seryjnego mordercy,
ale go nie zawiodę.
Sądzisz, że go nie zawiedziesz, ale zapewniam cię, że to zrobisz.
Nie pracowałeś w szpitalu od 15 lat.
Paradujesz tu jak gejowski renifer
chcący poprowadzić sanie Mikołaja, ale Rudolf był pierwszy.
Pracował ciężej i bardziej na to zasługuje.
Rudolfem pewnie jesteś ty.
Jak w filmach, każdy szpital ma bohatera i złoczyńcę.
Appletini. Wstrząśnięte, nie zmieszane.
Jestem Dorian. John Dorian.
Serio? Zrobiłeś ze mnie azjatyckiego złoczyńcę bez kwestii?
A jednak mówisz.
Nie zostało wstrząśnięte.
Jeśli widzę coś, czego chcę, to to dostaję.
Widzisz tych wspaniałych chirurgów?
Nim mnie poznali, byli małżeństwem. Bzyknąłem ich oboje.
Nie zmieszczę tyle tego z samego rana.
Powiedzieli to samo.
- O co ci chodzi? - Jestem dobry w seksie.
Nie. O co generalnie ci chodzi?
Nie poddam się, aż dostanę to, czego chcę.
Przeleciał oboje.
Jak się masz?
Chciałem się odezwać, bo miałeś ciężki tydzień.
Ale zdałem sobie sprawę, że nie mamy swoich numerów.
Tak, wiem.
Asher, twój pacjent. Zaczynaj.
Stanley, ale mówię na niego Stan Szpan...
Koniec z przezwiskami.
Upiekło ci się.
Stanley ma w sercu pełno radości.
Według karty ma w nim osady białkowe.
Zacznij od tego.
Stanley, bierzesz swoje leki?
Tak.
Ashy bardzo się o mnie martwi,
ale mam się całkiem nie...
O Boże. Umiera?
O Boże.
Nabrałem cię.
Ucisnąłby klatkę piersiową i złamał panu żebra. Ale dobry żart.
Sprawdźmy poziom leków w organizmie.
Ty pierwszy.
Garncarz.
Zatrzymał się.
Siostro, uciskaj. Tosh, intubuj.
Odsłoń krtań.
Włóż rurkę.
Weszłam. Ale odpadła mu szczęka.
Pozwą mnie za to?
- Mam to naprawić? - Nie trzeba.
Dobrze.
Musisz to naprawić.
Odpowiadam za program symulacji.
Te fantomy są tak stare, że według nich nie powinnam głosować.
Czy to Norm? Znamy się od wieków.
On poznał moje usta przed tobą.
Skup się.
W innych szpitalach mają wysokiej jakości fantomy z odczytami.
To spory wydatek,
ale masz szansę zrobić tu coś dobrego.
Wiesz co? Dziękuję, że zwróciłaś mi na to uwagę.
- Zatwierdzę to. - Tak!
Byłem mu to winien. Dzięki Normowi lepiej całuję.
Nie powiemy jej, jak było naprawdę, co?
To była dobra decyzja.
Najnowsza technologia to najlepszy sposób na zdobycie praktyki.
Nie dotykajcie robota chirurgicznego.
To mój robot. Czyj to robot?
- Pana. - Właśnie.
Kiedy dotrze, by go użyć,
będziecie musieli przejść pełne szkolenie.
- Dr. Turk? - Tak?
Mam 18-godzinną zmianę.
Jak mam się tego nauczyć?
Świetne pytanie, Dashana.
A czym to nie jest?
Pana problemem.
Właśnie.
W ogóle na to nie patrzcie.
Cześć. Czas na przysługującą mi drzemkę w szpitalu.
Na szczęście mam maskę na sen firmy Winston.
Dzięki, Winston.
Mogłabyś nagrywać gdzieś indziej? Próbuję spać.
Przepraszam.
Obserwuję twój kanał od studiów.
Jestem fanką.
Przepraszam.
Fajna maska. Moją zrobiła mi ciocia.
Ma artretyzm i słabo naciąga.
Ale mogę liczyć dziury przed snem.
To jak z owcami.
Dostaję je za darmo.
Są na rzepy owijające głowę.
Możesz owinąć nią usta,
a ja doświadczę przysługującego mi półgodzinnego snu REM.
Dziękuję.
Wyniki badania krwi wykazały, że nie bierzesz leków.
Biorę.
Wyniki laboratoryjne nie kłamią.
Nawet z ubezpieczeniem to tysiąc za 90 pigułek.
Biorę dwie tygodniowo zamiast jednej dziennie.
By starczyły na dłużej.
Na więcej mnie nie stać.
Tysiąc dolarów za 90 pigułek?
Brytyjska służba zdrowia nie jest idealna, ale leki na receptę są tanie.
Jak kogoś chorego stać na mieszkanie w tym kraju?
Dla brzydali jest GoFundMe. Jeśli wyglądasz jak ja, OnlyFans.
Wielkie nieba.
Nie angażuj się. Masz zbyt wielu pacjentów.
Hej, głupki. Idziemy, tik-tak.
Aby zmaksymalizować zyski lekarze mają pięciu pacjentów na godzinę.
To tylko 12 minut na pacjenta.
Można poczuć się jak mechanik wyścigowy.
Ruszać się. Dalej, ludzie. Szybko.
- Źrenice równe, reagujące. - Tlen podany.
- Płyny podane. - Ciśnienie.
- Czas. Ruchy. - Odruchy prawidłowe.
- Dawać. - Leki podane.
- Czysto. - Ruchy.
Raz, dwa, trzy. Święte Serce!
Wiecie co? Odmieniam tutejszą kulturę.
Olejcie doktora Parka.
Zadzwoń do ubezpieczyciela. Zrób, co musisz, dla Stanleya.
A co z moimi pacjentami?
Zajmę się nimi.
Nie zauważą, że cię nie ma.
To niemiłe.
Dziękuję, dr. Dorian. Zadzwonię do ubezpieczyciela.
To spojrzenie.
Wiele razy patrzyłem tak na dr. Coxa.
Chcąc powiedzieć...
Marzyłem o takim mentorze jak pan.
Z brytyjskim akcentem brzmi lepiej.
Następnym krokiem było
nawiązanie więzi z najważniejszymi ludźmi w szpitalu.
Witam kadrę pielęgniarską.
Zabawna z was para. Będę was nazywał...
po imieniu.
- Jestem John Dorian. - Oby nie.
- Ale to ja. - Nie.
Cofam. Jestem nowym ordynatorem interny.
- Były mąż dr Reid. - Słyszeliśmy o tobie.
Zdradziłeś królową z kochanką.
- Piękną królową. - Właśnie.
- Nie zdradziłem królowej. - Pięknej.
Nie zdradziłem pięknej królowej.
Kochanka, Elliot? Co ty rozpowiadasz? To kłamstwo.
To nie tak. Mówiłam o naszym małżeństwie,
ale tylko o tym, że się od siebie oddaliliśmy
albo że przestawiałeś naczynia w zmywarce.
Kubki nie idą na dół. Od tego jest górna półka.
Przestań. Znasz szpitalne plotki.
Żyją własnym życiem.
Tak, ale teraz jestem szefem i ludzie nie mogą mnie nienawidzić.
Wiem. Ponownie dziękuję za nowe laboratorium.
Niektórzy źle mnie ocenili. Ale nie wszyscy musieli być moimi fanami.
Przestań się zachwycać tą z interny.
- Jasne. - Dziękuję.
- Jest taka inspirująca. - Boże.
Jest niepoważna. Żartujesz?
Cześć, jestem doktor Tosh. Jem lunch.
Nie mogę zjeść, nie mówiąc ci o tym.
Powiedz, co mam zjeść jutro.
Serio...
- Cześć! - No hej.
Chyba miałam tego nie słyszeć, ale dobrze się stało.
Wybacz, co za krindż. Potrzebuję chwili.
- Hej. - Cześć.
Słyszałeś plotki, że mam kochankę?
Tak. Ale plotek nie powstrzymasz, więc to załatwiłem.
Zrobiłem z niej seksowną Brazylijkę Valentinę.
Chcesz znać szczegóły?
Nie, ale Valentina na pewno ma karmelową skórę.
No pewnie.
Valentina.
Oby plotki nie podważyły mojego „szefowania”.
Hej, spójrz na mnie.
Twoje „szefowanie” jest niesamowite.
- Spójrz na niego. - Witam.
Próbuję zdobyć voucher na leki dla pacjenta.
Walczy w słusznej sprawie, bo ty go tego nauczyłeś.
Jestem z ciebie dumny.
Dwóch szefów.
Na razie.
- Co tu robisz? - Czekam na pokaz.
Jaki?
Co jest? Przez ciebie nie dostanę robota?
Wiesz co? Zatrzymaj sobie bransoletkę.
Jak śmiesz?
Zarząd zamroził fundusze, bo zatwierdziłeś laboratorium Elliot.
- Kto ci powiedział? - On.
- Ja. - Co jest, J.D.?
- Dowal mu. - Dostałam SMS-a,
że nie dostanę laboratorium
- przez robota Turka. - Też ja.
Pieniędzy starczy tylko na jedno.
Więc jak będzie, szefie?
Uspokójcie się. Poczekajcie.
Więcej dramatyzmu za trzy, dwa, jeden.
Dr. Dorian, mogę na chwilę?
Dobij go, Sibby.
Drobnostka. Powiedziałeś temu brytyjskiemu Chalametowi,
by pomógł pacjentowi z ubezpieczeniem?
- Tak. - Skłamałam, że to drobnostka.
Powiedz mu.
Poniosło mnie. Przepraszam.
Nie tylko cię poniosło, Nasz cudowny samochodziku.
Miało nie być przezwisk.
Rzucił przekleństwo, którego używają w Londynie
i którego nikt w tym kraju nie ma śmiałości krzyczeć w szpitalu,
może poza ginekologią.
Naprawię to.
Wyjdźcie stąd. Dajcie mi chwilę.
Weź to. Idźcie.
Nie będę tego nosił.
Brawo, szefie.
Obiecałeś Elliot laboratorium bez sprawdzania budżetu.
Inaczej wiedziałbyś, że robot przyniesie szpitalowi potrzebne zyski.
Zależy ci na ludziach. Chcesz pomóc wszystkim?
Przejrzyj to i upewnij się, że szpital będzie działać.
Sprawdziłem finanse.
Robot zarobi. Laboratorium będzie kosztować.
Przykro mi, Elliot.
Chciałem być bohaterem Ashera...
Skup się na pacjentach i wypisz Stanleya.
- Poważnie? - Śmiertelnie.
...ale czasem trzeba być łotrem.
- Bufet? - Dobra.
Chodźmy.
Ubezpieczyciel ani producent leku nie pomogli,
- ale musi być inny sposób. - Nie dla nas.
Pan Campos musi to załatwić.
Złożyłem przysięgę, by nie szkodzić.
Pozwalamy mu umierać, bo nie stać go na leki,
a to mu szkodzi.
Ja mam na głowie szpital, a ty wielu pacjentów.
To twoje zadanie.
Tutaj zwycięstwa trwają krótko.
- Co dostaliśmy? - Robota.
- Co zrobimy? - Robota.
Dajemy.
Przykro mi, Elliot.
Nie twoja wina. Oczywiście, że J.D. cię poparł.
Jak zawsze. Nie wiem, po co próbowałam.
Elliot.
Co to było?
Proszę zaczekać.
Nie wiem. Chciałabym, by J.D. traktował nas tak samo.
Dobra. Gadasz jak wariatka.
- Jak ją nazwał? - Wariatką.
- No nie. - A jednak, Francois.
Tak powiedział.
Mieliście być ze mną.
- Bo jesteś czarny? - Bo my jesteśmy.
Nie będziesz traktowany preferencyjnie.
- Zbyt wiele przeszła. - Zbyt.
- Ale weź trochę tego balsamu. - Po co?
Na zrogowaciałe łokcie.
Musisz chronić tę piękną melaninę.
- Właśnie. - Smaruj. Dobrze.
Pół minuty. Dziękuję.
To ciacho, ale mu nie powiem...
Skrzywdzi cię.
Więc... Doszło do tamtej sytuacji.
Nie chciałam, żebyś to usłyszała.
Mam nadzieję, że to się nie powtórzy.
To byłyby dobre przeprosiny...
- Super. - Tyle że wcale nie przeprosiłaś.
Nie umiem przepraszać.
Nie powinnam była tak mówić. Głupio mi.
Rany! Przestań wyskakiwać znikąd jak ta dziewczyna z The Ring.
Przyjmuję twoje przeprosiny.
Czy to, co robię, jest głupie? Czasami.
Czy faceci chcą kupić moje skarpetki po 36 godzinach pracy? Cały czas.
Nie musiałam tego robić,
ale pieniądze zarobione na współpracach pozwoliły mi spłacić kredyt studencki.
Nie masz kredytu?
- Cholera. - Mówiłam.
Przepraszam.
Inspirujące.
Mówiłam.
Tak, J.D. stawia mnie na pierwszym miejscu.
Przykro mi, że przez to się pokłóciliście.
Nie chodzi o pieniądze.
Ile razy rozmawialiśmy od mojego rozstania z J.D.?
Dużo rozmawiamy.
Memy z Gwiezdnych wojen się nie liczą.
Ludzie wybierają strony,
ale nie sądziłam, że znikniesz.
Raczej nie... Nie jestem stronniczy.
Ale nie wiem, jak się zachować.
Po prostu wszystko ignoruję.
Poznałam ciebie i J.D. 25 lat temu.
- Pamiętasz? - Tak.
- Graliśmy w Pac-Mana. - Tak.
Wiem, że to twój najlepszy przyjaciel, ale my też się przyjaźnimy...
Tęsknię za tobą.
Przepraszam. Masz rację. Poprawię się, obiecuję.
Oby.
Idziesz na kolację?
- Tak, będzie ubaw. - Zawodowy.
Nie rób nic głupiego jak...
albo...
Rany. Widzę, że miałaś sporo przygód.
Nie zawsze byłam święta.
Wcześniej sporo...
Nie opieram się!
Miłego wieczoru.
Dzięki.
Jesteś z Anglii?
Lecę tam wiosną. Jakieś rady?
Proszę ograniczyć sód. Ma pani wysokie ciśnienie.
W porządku?
Chyba nie na to się pisałem.
Potrzebujesz tylko snu.
W szpitalu codziennie doświadczamy straty,
ale najgorsza jest utrata nadziei.
Byłem zagubiony i potrzebowałem odpowiedzi.
- Wiedziałem, od kogo. - Przejście.
KONSERWACJA
Przepraszam, coś robię.
My też. Robimy miejsce dla nowego.
Nowego?
I mnie olśniło.
Jeśli szukam odpowiedzi, sam muszę je znaleźć.
Teraz to zależało ode mnie.
- Halo? - Doktor Tarses?
Przy telefonie.
Potrzebuję przysługi.
Daj telefon.
Nie rób nic dziwnego, bo zmienię numer.
- Tak. - Dzięki.
- Co to? - Trzymiesięczne próbki dla Stanleya.
Zadzwoniłem do kilku lekarzy.
Obiecałem im dyżury w klinice i wykłady.
Dziękuję.
Zrobię, co mogę, by u ubezpieczyciela złapać prawdziwego lekarza,
ale nie możemy robić tego dla wszystkich.
W swojej karierze spotkasz wielu Stanleyów...
którzy nie mają na rachunki ani na leczenie.
Jeśli dasz im łamać sobie serce,
twoja kariera będzie krótka.
Spójrz na mnie.
Robimy, co możemy, na jednej zmianie,
a potem, choć to trudne, wracamy do domu.
Taka praca.
Ja pójdę zadzwonić, a ty odpocznij.
Każdy lekarz chce być kiedyś bohaterem.
Ashy...
Nie ma za co.
Chodź tu.
Ale większość chwil nie przypomina filmu z Bondem.
Nasze akty bohaterstwa
- mogą być żmudne. - Konsultant.
Każdy czyn to długie oczekiwanie.
Czas oczekiwania: 2 godziny 58 minut.
Konsultant!
I czekanie.
ORDYNATOR INTERNY
I czekanie.
Czasem czekasz tak długo, że złoczyńca zjada twoje ciasto.
SZPITAL ŚWIĘTEGO SERCA WITA NOWEGO ORDYNATORA
Jednak kiedy się rozpadasz...
- Trzeba mieć pewną rękę. - Twierdzisz, że nie mam pewnej ręki?
Pewna ręka. Patrz.
...ktoś cię pozszywa.
- Niesamowite. - Wiem.
Ale super.
Koniec końców robimy wszystko, by pomóc ludziom.
Konsultant!
Kolacja powitalna była nieziemska!
Powiedziałem o tobie miłe rzeczy i przyniosłem ci tort.
Dziękuję.
Posiedzę do późna. Zostaniesz?
Niechętnie, ale tak.
Kodeks bransoletki.
Dwóch szefów!
- Karmelowy jak Valentina. - Tak.
À propos, co ja takiego robiłem z moją fałszywą kochanką?
Zaczęło się w tropikach Kuby.
- Mów dalej. - Powietrze jest gorące,
ale nie tak jak Valentina w bikini.
Pewnie nosi stringi.
Zgadza się. Podchodzi jej bliźniaczka.
Dziękuję, że pan czekał.
Teraz odbieracie?
Napisy: Karolina Gruszczyńska