1 00:00:02,000 --> 00:00:07,000 Downloaded from YTS.BZ 2 00:00:08,000 --> 00:00:13,000 Official YIFY movies site: YTS.BZ 3 00:00:34,667 --> 00:00:40,333 ฉันไม่ได้มาเพื่อเป็นนักบุญหรือเหยื่อ นั่นไม่ใช่บทบาทของฉัน 4 00:00:42,208 --> 00:00:44,417 {\an8}ฉันเปลี่ยนอดีตไม่ได้ 5 00:00:47,625 --> 00:00:52,500 {\an8}แต่ฉันก็ไม่ใช่ปีศาจร้ายอย่างที่ใครๆ พูดกัน 6 00:00:54,708 --> 00:00:58,000 แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น 7 00:01:00,042 --> 00:01:04,667 มีคนมากมายเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับฉัน แต่ฉันไม่เคยได้เล่าเรื่องของตัวเองเลย 8 00:01:06,458 --> 00:01:10,874 เกิดในครอบครัวที่มั่งคั่ง ได้รับการศึกษาจากโรงเรียนชั้นนำ 9 00:01:10,875 --> 00:01:13,082 {\an8}- ซูซาน… - ซูซาน ฟอน ริชท์โฮเฟน 10 00:01:13,083 --> 00:01:14,541 ฟอน ริชท์โฮเฟน 11 00:01:14,542 --> 00:01:18,624 หญิงผู้ก่อคดีอาชญากรรม ที่สะเทือนขวัญที่สุดในประวัติศาสตร์ 12 00:01:18,625 --> 00:01:21,832 ผู้คนต่างขนานนามเธอว่า "นางฟ้าปีศาจ" 13 00:01:21,833 --> 00:01:23,916 ฆาตกรเลือดเย็น 14 00:01:23,917 --> 00:01:26,500 นังคนใจเหี้ยม นังฆาตกร 15 00:01:27,583 --> 00:01:29,666 เป็นอาชญากรรมที่ขี้ขลาด 16 00:01:29,667 --> 00:01:33,583 และทั้งคู่ควรถูกตัดสินว่ามีความผิด ฐานฆ่าผู้อื่นโดยมีเหตุฉกรรจ์สองกระทง 17 00:01:35,292 --> 00:01:38,499 {\an8}เด็กคนนี้มีพร้อมทุกอย่าง ทุกอย่าง! แต่กลับฆ่าคนเนี่ยนะ 18 00:01:38,500 --> 00:01:40,375 ไม่มีข้อแก้ตัวทั้งนั้นในสิ่งที่เธอทำ 19 00:01:44,875 --> 00:01:46,792 เธอหลอกลวงกระบวนการยุติธรรม 20 00:01:48,208 --> 00:01:54,167 {\an8}อาชญากรแบบนั้นได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนด เพราะประพฤติตัวดีได้ยังไง 21 00:01:54,833 --> 00:01:55,874 {\an8}(สวย ผมบลอนด์ และอิสระ) 22 00:01:55,875 --> 00:01:58,499 {\an8}เธอใช้เสน่ห์ยั่วยวนอัยการ 23 00:01:58,500 --> 00:02:02,292 เธอมีเสน่ห์ดึงดูดที่น่าเหลือเชื่อ 24 00:02:04,667 --> 00:02:06,208 ฆาตกร! 25 00:02:08,917 --> 00:02:12,541 ตอนที่คุณบอกฉันว่า อยากเล่าเรื่องราวจากฝั่งตัวเองเป็นครั้งแรก 26 00:02:12,542 --> 00:02:15,750 สิ่งที่ฉันสนใจ อาจเป็นการย้อนกลับไปทำความเข้าใจอดีต 27 00:02:16,250 --> 00:02:20,624 และพูดคุยกันว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนคนหนึ่ง 28 00:02:20,625 --> 00:02:23,667 ที่ก้าวข้ามเส้นบางๆ 29 00:02:25,125 --> 00:02:28,208 ระหว่างความคิดกับการลงมือกระทำ 30 00:02:29,792 --> 00:02:31,000 ก่ออาชญากรรม 31 00:02:33,083 --> 00:02:36,208 คุณพร้อมจะเริ่มหรือยัง 32 00:02:38,542 --> 00:02:42,792 (รอยบาปของลูกสาว) 33 00:02:44,917 --> 00:02:48,583 (พฤศจิกายน 2025 เซาเปาลู) 34 00:02:53,417 --> 00:02:58,583 ฉันได้รับการเลี้ยงดูมาให้เป็นเด็กสุภาพเรียบร้อย 35 00:03:00,875 --> 00:03:02,708 ความฝันของฉันคือการเป็นนักการทูต 36 00:03:03,458 --> 00:03:07,249 ตั้งแต่เด็ก ฉันก็อยากเป็น ตัวแทนประเทศบราซิลในต่างแดน 37 00:03:07,250 --> 00:03:12,291 {\an8}ฉันอยากไปทำงานเป็นนักการทูตในต่างประเทศ 38 00:03:12,292 --> 00:03:14,125 นั่นคือความฝันวัยเด็กของฉัน 39 00:03:15,167 --> 00:03:18,082 ฉันมีความฝันที่ยิ่งใหญ่ ฉันอยากเป็นนักการทูตจริงๆ นะ 40 00:03:18,083 --> 00:03:21,041 พ่อแม่ชอบพูดอย่างภูมิใจว่า 41 00:03:21,042 --> 00:03:25,041 "ลูกสาวเรารู้แล้วว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร แกอยากเป็นนักการทูต" 42 00:03:25,042 --> 00:03:27,625 มันจึงเป็นอะไรที่ใหญ่มาก 43 00:03:32,000 --> 00:03:35,500 นี่คือบ้านที่ฉันเติบโตมา บ้านที่ฉันอยู่มาตลอด 44 00:03:36,583 --> 00:03:39,249 เห็นบ้านหลังนี้แล้ว ทำให้ฉันนึกถึงความทรงจำมากมาย 45 00:03:39,250 --> 00:03:43,708 เมื่อก่อนเราชอบขี่จักรยานเล่นตามถนน แล้วก็พาหมาไปเดินเล่น 46 00:03:44,792 --> 00:03:48,500 ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเลย ประตูรั้วก็ยังไม่เปลี่ยน เหมือนเดิมหมด 47 00:03:51,542 --> 00:03:54,999 ต่อมาพ่อกับแม่ก็ไปเจอที่ดินแปลงหนึ่ง บนถนนซากาเรียส เด โกอิส 48 00:03:55,000 --> 00:03:59,207 แล้วพ่อก็เป็นคนออกแบบบ้านเอง 49 00:03:59,208 --> 00:04:02,375 - พ่อคุณออกแบบเองเลยเหรอ - ใช่ 50 00:04:03,625 --> 00:04:06,499 ใช้เวลาสร้างประมาณสองปีเห็นจะได้ 51 00:04:06,500 --> 00:04:10,582 หรือปีครึ่งนี่แหละ ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่เกินปีแน่ๆ ไม่ได้สร้างเสร็จเร็ว 52 00:04:10,583 --> 00:04:17,082 ตอนนั้นเองที่อะไรๆ เริ่มเปลี่ยนไป ชีวิตที่บ้านเปลี่ยนไปมาก 53 00:04:17,083 --> 00:04:22,374 ฉันคิดว่าบ้านหลังนั้นสร้างเสร็จ 54 00:04:22,375 --> 00:04:24,374 เดือนธันวาคม ปี 2001 นะ 55 00:04:24,375 --> 00:04:28,417 เราก็เลยอยู่ที่นั่นได้ประมาณปีหนึ่ง ยังไม่เต็มปีดีด้วยซ้ำ 56 00:04:30,042 --> 00:04:34,041 ฉันไม่มีความทรงจำดีๆ กับบ้านหลังนั้นเลย ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ 57 00:04:34,042 --> 00:04:35,000 สำหรับฉัน มัน… 58 00:04:36,292 --> 00:04:39,833 มันคือที่ที่โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่เกิดขึ้น 59 00:04:43,083 --> 00:04:47,042 (31 ตุลาคม 2002 วันเกิดเหตุ) 60 00:04:51,792 --> 00:04:56,208 ตำรวจได้รับแจ้งเหตุ ที่ถนนซากาเรียส เด โกอิสในย่านบรุกลิน 61 00:04:56,875 --> 00:04:58,208 ใครเป็นคนแจ้ง 62 00:04:59,083 --> 00:05:03,625 ลูกสาวของสามีภรรยาคู่นั้น เธอกลับมาบ้านแล้วเห็นว่าประตูหน้าบ้านเปิดอยู่ 63 00:05:04,542 --> 00:05:05,707 เธอบอกว่า 64 00:05:05,708 --> 00:05:07,249 (โรแบร์โต ตาร์เดลลี) อัยการ) 65 00:05:07,250 --> 00:05:08,833 "ตอนออกไป ฉันปิดประตูแล้ว" 66 00:05:11,083 --> 00:05:14,166 เจ้าหน้าที่สืบสวนที่รับผิดชอบคดีบอกฉันว่า 67 00:05:14,167 --> 00:05:19,416 "หัวหน้า มีสามีภรรยาฐานะดีคู่หนึ่ง ถูกฆ่าตายในย่านตอนใต้ของเมือง" 68 00:05:19,417 --> 00:05:22,457 "ผมว่าคุณควรมาที่นี่ พวกเขาอยากให้คุณมาดู" 69 00:05:22,458 --> 00:05:27,707 ต่อมาฉันก็มารู้ว่าฝ่ายชายเป็นวิศวกรที่มีชื่อเสียง ส่วนฝ่ายหญิงเป็นจิตแพทย์ 70 00:05:27,708 --> 00:05:33,333 และสันนิษฐานกันว่าเป็นเหตุฆ่าชิงทรัพย์ 71 00:05:34,833 --> 00:05:38,874 สิ่งแรกที่เราสังเกตเห็นคือหน้าต่างห้องทำงาน 72 00:05:38,875 --> 00:05:41,833 กับประตูเปิดอยู่ แต่ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ 73 00:05:47,042 --> 00:05:49,624 บ้านเรียบร้อยมากจนเหมือนกับว่าไม่มีคนอยู่อาศัย 74 00:05:49,625 --> 00:05:53,917 ไม่มีจานชามสกปรก ไม่มีข้าวของวางเกะกะ ทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยไร้ที่ติ 75 00:05:54,792 --> 00:06:01,042 ตอนนั้นเองที่เราเริ่มสงสัย ว่าเป็นเหตุชิงทรัพย์จริงหรือ 76 00:06:01,958 --> 00:06:06,458 ไม่มีอะไรหายไป รถยนต์ ทีวี ทุกอย่างยังอยู่ครบ 77 00:06:08,417 --> 00:06:15,417 จากนั้นเราก็ขึ้นไปชั้นบน ห้องของเด็กๆ ก็เป็นระเบียบมาก 78 00:06:16,625 --> 00:06:20,875 และร่างของเหยื่อยังนอนอยู่บนเตียงในที่เกิดเหตุ 79 00:06:27,000 --> 00:06:31,541 และจากสภาพศพก็เห็นได้ชัดว่า 80 00:06:31,542 --> 00:06:34,999 อาวุธที่ใช้เป็นของแข็งไม่มีคม ลักษณะคล้ายกระบอง 81 00:06:35,000 --> 00:06:36,666 ทั้งสองถูกทุบตี 82 00:06:36,667 --> 00:06:39,499 เป็นการลงมือที่โหดเหี้ยมรุนแรงมาก 83 00:06:39,500 --> 00:06:43,916 ผู้เสียชีวิตหญิงมีถุงพลาสติกคลุมหน้าอยู่บางส่วน 84 00:06:43,917 --> 00:06:49,292 และจากประสบการณ์ของเรา เมื่อไหร่ที่ใบหน้าของเหยื่อถูกปิดไว้ 85 00:06:49,833 --> 00:06:52,791 มันมักจะเป็นว่าผู้ก่อเหตุ มีความสัมพันธ์บางอย่างกับเหยื่อ 86 00:06:52,792 --> 00:06:54,583 เพราะเขาไม่อยากเห็นใบหน้าเหยื่อ 87 00:06:55,833 --> 00:06:58,999 ไม่รู้ว่าเขาจะยอมพูดไหม แต่เราจะลองดู มีอะไรจะพูดไหมครับ 88 00:06:59,000 --> 00:07:01,207 - ไม่ - เขาไม่อยากพูดครับ 89 00:07:01,208 --> 00:07:07,957 ตำรวจกำลังสืบสวนอยู่ จึงยังไม่อยากเปิดเผยรายละเอียดของคดี 90 00:07:07,958 --> 00:07:10,958 อันเดรอัสกำลังเปิดประตูให้ตำรวจ 91 00:07:12,500 --> 00:07:14,292 ลูกชายคนเล็กของคู่สามีภรรยา 92 00:07:16,833 --> 00:07:21,457 ลูกชายระบุว่า เงิน 8,000 เรียล กับเงิน 5,000 ดอลลาร์สหรัฐถูกขโมยไป 93 00:07:21,458 --> 00:07:25,374 ตำรวจยังไม่ตัดประเด็นฆ่าชิงทรัพย์ แต่ก็ตั้งข้อสันนิษฐานอีกอย่างหนึ่งว่า 94 00:07:25,375 --> 00:07:28,207 คนที่เข้าไปในบ้านอาจเป็นคนรู้จักของครอบครัว 95 00:07:28,208 --> 00:07:31,957 (คู่สามีภรรยาถูกทุบตีจนเสียชีวิตในย่านหรู) 96 00:07:31,958 --> 00:07:35,666 ผู้คนพูดถึงคดีนี้กันทั้งในร้านขายยาและตามบาร์ 97 00:07:35,667 --> 00:07:39,499 ตั้งแต่เกิดเหตุ คนทั้งประเทศก็พูดถึงแต่คดีนี้ 98 00:07:39,500 --> 00:07:42,250 (ถูกทุบตีจนตาย คดีฆาตกรรม สองสามีภรรยาทำตำรวจมืดแปดด้าน) 99 00:07:42,833 --> 00:07:46,749 ตอนนั้นนักข่าวเราถูกกดดันให้นำเสนอแง่มุมใหม่ๆ 100 00:07:46,750 --> 00:07:51,041 หามุมมองใหม่ๆ ในคดีที่ได้รับความสนใจอย่างมากในบราซิลนี่ 101 00:07:51,042 --> 00:07:54,374 ตอนนี้เราอยู่ที่อาคารเดอร์ซา ซึ่งเป็นสถานที่ทำงานของคุณมันเฟรด 102 00:07:54,375 --> 00:07:56,791 ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพเดิม เหมือนตอนที่เขาจากไป 103 00:07:56,792 --> 00:07:58,625 ทั้งโต๊ะทำงานและพื้นที่ทำงานของเขา 104 00:07:59,500 --> 00:08:03,250 ตรงนี้เราจะเห็นความรักที่เขามีต่อลูกๆ ส่วนนี่เป็นรูปเขา 105 00:08:04,583 --> 00:08:06,417 ถ่ายคู่กับภรรยา 106 00:08:07,375 --> 00:08:10,667 มีทั้งรูปถ่ายตอนไปเที่ยวและรูปครอบครัว 107 00:08:11,542 --> 00:08:15,166 พวกเขาดูเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ 108 00:08:15,167 --> 00:08:19,832 พ่อแม่ที่ประสบความสำเร็จ และลูกสองคนที่ประพฤติตัวดีมาก 109 00:08:19,833 --> 00:08:22,208 เป็นครอบครัวแบบที่ใครๆ ก็คงคิดว่า 110 00:08:22,833 --> 00:08:26,792 ไม่มีทางที่เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับพวกเขาได้ 111 00:08:29,375 --> 00:08:36,041 ฉันจำได้ว่าพ่อชอบเล่นฟุตบอล แล้วก็เล่นวอลเลย์บอล 112 00:08:36,042 --> 00:08:41,082 {\an8}พ่อจะสนิทกับพวกเราผ่านการเล่นด้วยกันมากกว่า 113 00:08:41,083 --> 00:08:44,541 ส่วนแม่เป็นคนเปิดเผย ช่างพูดช่างคุยกว่า 114 00:08:44,542 --> 00:08:46,999 แต่แม่ไม่ใช่คนที่จะมาเล่นกับพวกเรา 115 00:08:47,000 --> 00:08:51,250 บางทีการพูดคุยอาจเป็นวิธี ที่แม่ใช้สร้างความใกล้ชิดกับพวกเรา 116 00:08:56,042 --> 00:08:58,666 พ่อกดดันคุณให้ต้องเรียนให้เก่งไหมคะ 117 00:08:58,667 --> 00:09:01,499 ค่ะ กดดันตลอด พ่อคาดหวังให้เราได้เกรดสูงมากๆ 118 00:09:01,500 --> 00:09:07,749 เราต้องได้เกรดระดับท็อป ดังนั้นกดดันมากเลยค่ะ 119 00:09:07,750 --> 00:09:11,332 วันๆ ฉันก็เรียนหนังสือ พออยู่บ้านก็เล่นกับน้องชาย 120 00:09:11,333 --> 00:09:12,458 ชีวิตฉันมีแค่นั้น 121 00:09:14,833 --> 00:09:17,374 "รักนะ" เป็นคำที่ฉันไม่เคยได้ยินที่บ้านเลย 122 00:09:17,375 --> 00:09:20,625 ไม่มีการแสดงความรักหรือความเสน่หา 123 00:09:21,250 --> 00:09:24,166 แม่ยังมีแสดงความรักกับเราบ้างนิดหน่อย 124 00:09:24,167 --> 00:09:27,374 "มานั่งตักแม่สิ" บางครั้งแม่ก็ทำแบบนั้น แต่ไม่บ่อย 125 00:09:27,375 --> 00:09:29,166 ส่วนพ่อไม่เคยเลย 126 00:09:29,167 --> 00:09:30,707 พ่อเป็นคนแบบนั้น 127 00:09:30,708 --> 00:09:34,874 พ่อไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัว ฉันเลยโตมาแบบนั้น 128 00:09:34,875 --> 00:09:36,625 ฉันโตมาโดยคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ 129 00:09:39,375 --> 00:09:42,666 ลูกทั้งสองคนของผู้เสียชีวิต เป็นกลุ่มแรกที่เราเรียกมาสอบปากคำ 130 00:09:42,667 --> 00:09:44,624 พวกเขามีหนี้สินไหม ไม่ 131 00:09:44,625 --> 00:09:46,874 ถูกใครข่มขู่หรือเปล่า ไม่ 132 00:09:46,875 --> 00:09:48,957 มีใครที่มีแรงจูงใจไหม ไม่ 133 00:09:48,958 --> 00:09:55,832 ตอนนั้นเองที่เราเริ่มคิดว่า ใครจะได้ประโยชน์จากการตายของพวกเขา 134 00:09:55,833 --> 00:10:00,957 เรากำลังพยายามอย่างเต็มที่ และเร่งดำเนินการให้เร็วที่สุด 135 00:10:00,958 --> 00:10:04,166 ที่จะสอบปากคำ 136 00:10:04,167 --> 00:10:08,332 คนที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้เสียชีวิตทั้งสอง 137 00:10:08,333 --> 00:10:11,167 ตำรวจมีเบาะแสเกี่ยวกับฆาตกรบ้างหรือยังครับ 138 00:10:14,208 --> 00:10:16,500 - เธอบอกไม่ได้ - คำถามต่อไปนะครับ 139 00:10:17,208 --> 00:10:18,583 คำถามต่อไปค่ะ 140 00:10:21,292 --> 00:10:24,583 มีบางอย่างที่มันไม่สมเหตุสมผล 141 00:10:26,125 --> 00:10:33,083 ใครที่ไหนที่ถูกโจรบุกเข้ามาจู่โจม ทั้งที่มีปืนอยู่ในมือ แต่กลับทำปืนตกแบบนั้น 142 00:10:33,917 --> 00:10:38,416 เหยือกน้ำสีเหลืองบนโต๊ะข้างเตียงของมาริเซีย ไม่มีแก้วน้ำวางอยู่ด้วย 143 00:10:38,417 --> 00:10:42,792 จึงไม่น่าใช่มาริเซียที่เป็นคนยกน้ำเข้ามา 144 00:10:43,375 --> 00:10:48,458 ส่วนถุงขยะก็หยิบมาจากห้องเก็บของ ซึ่งเราตรวจสอบยืนยันได้ในภายหลัง 145 00:10:49,167 --> 00:10:53,042 แสดงว่าคนที่ลงมือ ต้องเป็นคนที่เข้าออกบ้านหลังนี้ได้ 146 00:10:57,250 --> 00:11:00,874 ซูซานกำลังเดินทางมาถึง เธอมาช่วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ 147 00:11:00,875 --> 00:11:03,791 เพื่อดำเนินการตามหมายค้นและยึดสิ่งของ 148 00:11:03,792 --> 00:11:09,083 ซึ่งเจ้าหน้าที่กองปราบปรามคดีฆาตกรรม ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการภายในบ้านหลังนี้ 149 00:11:10,458 --> 00:11:13,250 พ่อแม่ฉันทำงานหนักมาตลอดเลยค่ะ 150 00:11:14,042 --> 00:11:18,666 ตอนฉันยังเด็ก พ่อแม่มีเวลาให้พวกเรามากกว่านี้เยอะ 151 00:11:18,667 --> 00:11:21,750 แต่พอฉันเริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น 152 00:11:22,875 --> 00:11:28,207 พ่อแม่ก็เริ่มถอยห่างออกไป เราเริ่มห่างเหินกัน 153 00:11:28,208 --> 00:11:34,125 จนฉันกับน้องชาย เหมือนกลายเป็นคนล่องหนในสายตาพ่อแม่ 154 00:11:34,750 --> 00:11:38,916 พ่อกับแม่ต่างก็เก็บตัวอยู่ในโลกของตัวเอง หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเอง 155 00:11:38,917 --> 00:11:42,874 กับปัญหาของตัวเอง ส่วนเราสองคนก็เลย… 156 00:11:42,875 --> 00:11:45,791 มันรู้สึกเหมือนพวกเขามองไม่เห็นเราอีกแล้ว 157 00:11:45,792 --> 00:11:51,707 เราสองคนก็เลยเหมือนมีที่หลบภัยในบ้านตัวเอง มีโลกใบเล็กๆ ของเราเองน่ะค่ะ 158 00:11:51,708 --> 00:11:54,792 เราใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่แยกกันกับพ่อแม่ 159 00:11:55,750 --> 00:11:59,708 (1 พฤศจิกายน 2002 หนึ่งวันหลังเกิดเหตุ) 160 00:12:06,625 --> 00:12:09,833 {\an8}(ดาเนียล กราวินโญส แฟนหนุ่มของซูซาน) 161 00:12:15,417 --> 00:12:17,707 ผมเห็นคนร้องไห้มานับพันคนแล้ว 162 00:12:17,708 --> 00:12:21,500 เคยพูดติดตลกด้วยซ้ำว่าผมมี "เครื่องวัดการร้องไห้" 163 00:12:22,500 --> 00:12:27,416 ถ้าร้องไห้ไปถึงจุดหนึ่งจนเข้าเขตสีแดง ก็แปลว่าแกล้งร้องไห้ 164 00:12:27,417 --> 00:12:30,624 การร้องไห้แบบไร้น้ำตา 165 00:12:30,625 --> 00:12:36,375 ที่สีหน้าของคนร้อง… ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดอะไรเลย 166 00:12:38,667 --> 00:12:40,917 การร้องไห้แบบนั้นคือการแสดง 167 00:12:41,458 --> 00:12:44,167 สองคนนั้นต้องมีส่วนเกี่ยวข้องแน่ๆ 168 00:12:53,208 --> 00:12:58,416 ตอนน้องชายฉันอายุครบ 12 ปี เขาได้เครื่องบินจำลองเป็นของขวัญวันเกิด 169 00:12:58,417 --> 00:13:04,082 จากนั้นพ่อแม่ก็เริ่มพาเขา ไปเรียนบังคับเครื่องบินจำลองอะไรพวกนั้น 170 00:13:04,083 --> 00:13:09,042 คนที่สอนทุกคนอยู่ที่นั่น เป็นครูฝึกที่นั่นก็คือดาเนียล 171 00:13:14,708 --> 00:13:18,375 ดาเนียลอายุมากกว่าพวกเราเยอะ ดาเนียลอายุ 18 ปี 172 00:13:19,333 --> 00:13:22,457 ฉันอายุ 14 ย่าง 15 ส่วนน้องชายฉันอายุ 12 ขวบ 173 00:13:22,458 --> 00:13:27,042 น้องชายฉันชอบเขามาก ยกให้เขาเป็นไอดอลเลย 174 00:13:29,000 --> 00:13:33,250 ฉันเริ่มชอบวิธีที่เขาปฏิบัติต่อฉัน เขาปฏิบัติต่อฉันดีมาก 175 00:13:39,250 --> 00:13:42,999 ผู้คนรู้สึกว่าพฤติกรรมของทั้งคู่ ดูแปลกๆ หลังเกิดเหตุฆาตกรรม 176 00:13:43,000 --> 00:13:47,249 เพราะตำรวจเองก็คิดว่าพฤติกรรมแบบนี้ไม่ปกติ 177 00:13:47,250 --> 00:13:50,958 สำหรับคนที่เพิ่งสูญเสียพ่อแม่ไปทั้งคู่ 178 00:13:53,917 --> 00:13:56,999 (ซูซานแสดงความสนใจ ที่จะขายบ้านของครอบครัวเพื่อแปลงเป็นเงิน) 179 00:13:57,000 --> 00:14:01,291 เธอถามว่าเธอจะขายรถหรือบ้านได้ไหม 180 00:14:01,292 --> 00:14:04,957 {\an8}นั่นจึงทำให้เกิดข้อสงสัย ว่าเงินอาจเป็นแรงจูงใจในการก่อเหตุ 181 00:14:04,958 --> 00:14:07,374 {\an8}เพราะสิ่งแรกๆ ที่เธอถามเป็นเรื่องพวกนี้ 182 00:14:07,375 --> 00:14:09,041 ผมเห็นเธออยู่กับดาเนียล 183 00:14:09,042 --> 00:14:14,082 ที่กองปราบปรามคดีฆาตกรรมและคุ้มครองบุคคล 184 00:14:14,083 --> 00:14:19,499 ทั้งคู่นั่งข้างกัน พร่ำบอกรักกัน 185 00:14:19,500 --> 00:14:21,374 - คุณอยู่ด้วยเหรอ - ครับ ผมเห็นกับตา 186 00:14:21,375 --> 00:14:26,374 แล้วพอฉันเดินออกมา ก็เห็นทั้งคู่กำลังกอดจูบกันอยู่ 187 00:14:26,375 --> 00:14:31,166 ฉันเลยบอกให้ทั้งคู่ทำตัวให้เหมาะสมหน่อย นี่เป็นสถานที่ราชการ ไม่ใช่ที่ที่จะมาทำแบบนี้ 188 00:14:31,167 --> 00:14:33,291 ตอนนั้นแหละที่ฉันเริ่ม 189 00:14:33,292 --> 00:14:38,625 จับตาดูพฤติกรรมของเธอมากขึ้น ในฐานะที่เธอเป็นลูกสาวของผู้เสียชีวิต 190 00:14:44,000 --> 00:14:45,999 ฉันโตมาแบบที่… 191 00:14:46,000 --> 00:14:48,749 ฉันมีชีวิตอยู่แค่ในบ้าน 192 00:14:48,750 --> 00:14:52,832 แล้วดาเนียลก็เริ่มพาฉันไปรู้จัก 193 00:14:52,833 --> 00:14:55,999 สิ่งต่างๆ ที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน เหมือนโลกอีกใบเลย 194 00:14:56,000 --> 00:14:59,541 เขาสูบกัญชา แล้วก็ชวนว่า "ลองดูสิ" 195 00:14:59,542 --> 00:15:02,499 "ฉันก็อยากลองว่ามันเป็นยังไง" 196 00:15:02,500 --> 00:15:04,666 แล้วฉันก็เริ่มชอบ 197 00:15:04,667 --> 00:15:08,624 เพราะงั้นไม่ใช่ว่าฉันถูกบังคับ ไม่ใช่เลย 198 00:15:08,625 --> 00:15:13,332 ฉันเริ่มได้รู้จักสถานที่ใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ 199 00:15:13,333 --> 00:15:16,917 ได้ลองทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน 200 00:15:17,875 --> 00:15:19,249 (ตำรวจสอบสวนแฟนหนุ่ม) 201 00:15:19,250 --> 00:15:22,832 (พ่อแม่ไม่เห็นด้วย กับความสัมพันธ์ที่คบกันมาหกเดือน) 202 00:15:22,833 --> 00:15:27,624 แม้ตอนแรกเราจะได้รับข้อมูลว่า 203 00:15:27,625 --> 00:15:31,082 พ่อแม่ยอมรับความสัมพันธ์ของทั้งคู่ 204 00:15:31,083 --> 00:15:33,333 แต่ไม่นานเราก็พบว่าไม่ใช่เช่นนั้นเลย 205 00:15:35,792 --> 00:15:41,957 ฉันรักดาเนียลจนหัวปักหัวปำ อยากอยู่กับเขาตลอดเวลา 206 00:15:41,958 --> 00:15:44,457 จนฉันไม่อยากไปเรียนคาราเต้อีกแล้ว 207 00:15:44,458 --> 00:15:46,957 ฉันก็เลยออกจากบ้าน โดยบอกว่าจะไปเรียนคาราเต้ 208 00:15:46,958 --> 00:15:49,582 แต่จริงๆ แล้วคือตรงไปที่บ้านของแดเนียล 209 00:15:49,583 --> 00:15:53,624 แล้ววันหนึ่ง หลังจากเป็นแบบนี้อยู่หลายเดือน 210 00:15:53,625 --> 00:15:56,082 บังเอิญมีคนไปรับฉันที่โรงเรียนสอนคาราเต้ 211 00:15:56,083 --> 00:15:57,249 "ซูซานล่ะ" 212 00:15:57,250 --> 00:15:59,249 "ซูซานไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานแล้ว" 213 00:15:59,250 --> 00:16:01,707 "หมายความว่าไง เธอไม่ได้มาที่นี่ทุกวันเหรอ" 214 00:16:01,708 --> 00:16:03,583 ทีนี้ความก็เลยแตกเลย 215 00:16:04,458 --> 00:16:09,541 พ่อแม่ค่อยๆ เริ่มรู้สึกว่า ความสัมพันธ์นี้ไม่ดีสำหรับฉัน 216 00:16:09,542 --> 00:16:13,374 แต่สำหรับฉัน มันดีมาก ฉันมีความสุขจริงๆ ฉันชอบทุกอย่างเลย 217 00:16:13,375 --> 00:16:16,250 ฉันยิ่งอยากอยู่กับเขามากขึ้นเรื่อยๆ 218 00:16:16,833 --> 00:16:19,707 ฉันจำได้ว่าตอนเริ่มคบกับดาเนียล 219 00:16:19,708 --> 00:16:20,999 เขาเขียนจดหมายถึงฉัน 220 00:16:21,000 --> 00:16:25,874 แล้วสะกดคำผิด อย่างเขียนว่า "เทอ" แทนที่จะเป็น "เธอ" 221 00:16:25,875 --> 00:16:30,707 พอแม่เห็นก็พูดว่า "ดูนี่สิ ซูซาน" 222 00:16:30,708 --> 00:16:36,332 แม่บอกว่าเขาแทบจะอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ เขาไม่มีอนาคตอะไรจะให้ฉันหรอก 223 00:16:36,333 --> 00:16:40,291 เขาจะไปทำมาหากินอะไรได้ แล้วถ้าฉันอยู่กับเขา อนาคตฉันจะเป็นยังไง 224 00:16:40,292 --> 00:16:44,666 แม่จะพูดเดิมๆ แบบนี้กับฉันซ้ำไปซ้ำมา 225 00:16:44,667 --> 00:16:46,958 "เขาจะฉุดลูกให้ตกต่ำไปด้วย" 226 00:16:47,542 --> 00:16:50,082 แล้วฉันก็จะพูดว่า "ไม่ หนูจะดึงเขาขึ้นมา" 227 00:16:50,083 --> 00:16:52,625 แล้วแม่ก็จะบอกว่า "เป็นไปไม่ได้" 228 00:16:57,292 --> 00:16:59,874 มันเลยเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมาก 229 00:16:59,875 --> 00:17:04,291 แต่ฉันก็เอาคำพูดดูถูกพวกนั้น ไปเล่าให้ดาเนียลฟังหมดทุกอย่าง 230 00:17:04,292 --> 00:17:07,666 ดาเนียลก็เลยเริ่ม โกรธเกลียดแม่ฉันมากขึ้นเรื่อยๆ 231 00:17:07,667 --> 00:17:09,124 เขาโกรธแม่มากๆ 232 00:17:09,125 --> 00:17:13,499 แล้วทุกอย่างก็ยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ ความตึงเครียดในบ้านก็เพิ่มขึ้น 233 00:17:13,500 --> 00:17:17,499 แค่ฉันเอ่ยถึงดาเนียล วงก็แตกแล้ว 234 00:17:17,500 --> 00:17:20,999 บรรยากาศเปลี่ยนทันที คุยกันต่อไม่ได้แล้ว 235 00:17:21,000 --> 00:17:24,791 กลายเป็นการทะเลาะเบาะแว้ง เปิดศึกปะฉะดะกันตรงนั้นเลย 236 00:17:24,792 --> 00:17:28,625 มันเลยทำให้ฉันไม่อยากพูดถึงดาเนียล 237 00:17:29,208 --> 00:17:33,041 ไม่อยากพยายามจะคุยด้วยซ้ำ 238 00:17:33,042 --> 00:17:37,042 สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะไม่พูดถึงเขาอีกเลย 239 00:17:57,125 --> 00:18:00,832 ฉันกลับไปที่บ้านเธอและคิดว่า 240 00:18:00,833 --> 00:18:06,207 "ลองกลับไปดูอีกทีด้วยสายตาที่ต่างออกไป เผื่อจะมีอะไรที่เรามองข้าม" 241 00:18:06,208 --> 00:18:09,957 ฉันกดกริ่งแล้วก็รออยู่นานมาก 242 00:18:09,958 --> 00:18:11,083 วันนั้นอากาศดีมาก 243 00:18:12,625 --> 00:18:15,791 พอเธอเปิดประตู ซูซานก็ทักทายเรา 244 00:18:15,792 --> 00:18:19,082 และฉันเห็นว่าเธอใส่ชุดว่ายน้ำอยู่ 245 00:18:19,083 --> 00:18:21,208 มีคนอื่นอยู่ในบ้านด้วย 246 00:18:21,875 --> 00:18:28,166 และมันเหมือนพวกเขากำลังใช้สระน้ำกันอยู่ 247 00:18:28,167 --> 00:18:30,666 ตอนเราไปถึง กำลังมีการย่างบาร์บีคิวกัน 248 00:18:30,667 --> 00:18:32,749 มีบาร์บีคิวที่บ้านซูซาน 249 00:18:32,750 --> 00:18:37,458 เป็นภาพที่ใครก็ไม่คิดว่าจะได้เห็น ทั้งที่เพิ่งผ่านเหตุการตายน่าสลดมาไม่กี่วัน 250 00:18:38,375 --> 00:18:39,999 (3 พ.ย. 2002 สามวันหลังเกิดเหตุ) 251 00:18:40,000 --> 00:18:43,416 มีคนเห็นดาเนียลกับซูซานอยู่ในสระว่ายน้ำด้วยกัน 252 00:18:43,417 --> 00:18:46,041 ทั้งคู่ร้องเพลง เต้นรำ 253 00:18:46,042 --> 00:18:48,958 และยังจัดงานฉลองวันเกิด ให้ซูซานเมื่อวันเสาร์ด้วย 254 00:18:49,458 --> 00:18:53,124 (ซูซานฟังเพลงในวันรำลึกถึงผู้ล่วงลับ และจัดงานฉลองวันเกิด) 255 00:18:53,125 --> 00:18:57,541 ความจริงก็คือฉันกลับไปที่บ้านหลังนั้นจริงๆ 256 00:18:57,542 --> 00:19:00,541 เพราะต้องมีคนไปทำความสะอาดบ้าน 257 00:19:00,542 --> 00:19:05,291 สภาพบ้านตอนนั้น… ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดหรอกว่าเป็นยังไง 258 00:19:05,292 --> 00:19:10,541 แต่มันต้องมีใครไปเก็บกวาด สภาพเละเทะน่าสยดสยองนั่น 259 00:19:10,542 --> 00:19:15,082 แล้วแม่บ้านที่ทำงานอยู่ที่นั่นก็กลับไป ฉันเลยไปกับเธอด้วย 260 00:19:15,083 --> 00:19:18,291 ฉันไม่ได้เข้าไปในห้องนอน เธอเป็นคนเข้าไปทำความสะอาด 261 00:19:18,292 --> 00:19:20,292 ไม่มีบาร์บีคิวอะไรทั้งนั้น 262 00:19:21,458 --> 00:19:23,916 - ตอนที่คุณกลับไป… - คิดกันไปได้ยังไง… 263 00:19:23,917 --> 00:19:28,457 ใครจะไปจัดบาร์บีคิว ในสถานที่ที่เพิ่งเกิดเหตุสลดได้ลง 264 00:19:28,458 --> 00:19:31,875 คุณเคยได้กลิ่นเลือดไหม 265 00:19:32,917 --> 00:19:35,499 หลังผ่านไปสองวันสามวัน หรือกี่วันก็ไม่รู้แหละ 266 00:19:35,500 --> 00:19:37,541 กลิ่นมันเหม็นเน่าเลยนะ 267 00:19:37,542 --> 00:19:41,374 ใครจะไปบาร์บีคิวในสภาพแวดล้อมแบบนั้นได้ 268 00:19:41,375 --> 00:19:43,749 เป็นเรื่องเหลวไหลที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย 269 00:19:43,750 --> 00:19:47,624 แค่คิดว่าจะมีใครไปฉลองอะไร ในบ้านหลังนั้นก็บ้าแล้ว 270 00:19:47,625 --> 00:19:49,374 จัดบาร์บีคิว ปาร์ตี้เนี่ยนะ 271 00:19:49,375 --> 00:19:51,917 มันไม่เคยเกิดขึ้น ไม่เคย 272 00:19:55,250 --> 00:20:00,291 ที่ฉันพูดได้คือเธอใช้เวลานานกว่าจะมาเปิดประตู 273 00:20:00,292 --> 00:20:05,541 แล้วดูเหมือนพวกเขา จะมีการใช้สระว่ายน้ำกันจริงๆ 274 00:20:05,542 --> 00:20:08,792 เมื่อดูจากเสื้อผ้าที่พวกเขาใส่อยู่ ก็มีแค่นั้นค่ะ 275 00:20:10,375 --> 00:20:12,249 แล้วเราก็เข้าไปข้างใน 276 00:20:12,250 --> 00:20:19,124 เธอพาเราเดินดูรอบบ้านในแบบของเธอ ด้วยท่าทีเฉยเมย เหมือนเจ้าหน้าที่นำชมพิพิธภัณฑ์ 277 00:20:19,125 --> 00:20:23,375 "นี่ห้องทำงาน นี่ห้องนั่งเล่น ส่วนนี่คือห้องนอนที่เกิดเหตุ" 278 00:20:25,625 --> 00:20:31,916 เธอบอกว่าให้คนทำความสะอาดทุกอย่าง และขนเตียงกับฟูกออกไปแล้ว 279 00:20:31,917 --> 00:20:33,792 เพราะทุกอย่างมันสกปรกมาก 280 00:20:34,417 --> 00:20:38,416 จำได้ไหมคะว่าตอนที่ตำรวจอยู่ที่นั่น คุณรู้สึกยังไง 281 00:20:38,417 --> 00:20:41,832 อึดอัดมากค่ะ การต้องอยู่ในบ้านหลังนั้น เป็นเรื่องที่ยากมากสำหรับฉัน 282 00:20:41,833 --> 00:20:44,667 ที่ต้องกลับไปที่นั่น ไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น 283 00:20:45,458 --> 00:20:46,416 มันยากค่ะ 284 00:20:46,417 --> 00:20:51,582 มันยากนะ เวลาที่ข้างในใจเรามีทั้งความทุกข์ ความอึดอัด ความกลัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด 285 00:20:51,583 --> 00:20:56,957 แต่เรากลับต้องทำหน้านิ่ง เหมือนว่าเราไม่มีความรู้สึกอะไร 286 00:20:56,958 --> 00:20:58,749 มันยากมากๆ ยากจริงๆ 287 00:20:58,750 --> 00:20:59,791 คุณทำแบบนั้นเหรอ 288 00:20:59,792 --> 00:21:04,583 ฉันจำเป็นต้องทำ เพราะถ้าฉันแสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมา… 289 00:21:05,125 --> 00:21:09,500 ก็เท่ากับฉันเปิดเผยทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทุกอย่างที่ฉันรู้ออกไป 290 00:21:15,125 --> 00:21:17,624 แล้วเขาก็จะพูดว่า "ตอนนี้ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว" 291 00:21:17,625 --> 00:21:20,874 "เธอเก็บปากเงียบไว้ซะ" 292 00:21:20,875 --> 00:21:25,791 เขากดดันฉันตลอด แบบ "หุบปากไว้" 293 00:21:25,792 --> 00:21:28,166 - แล้ว… - แต่คุณก็กลัวว่าเขาจะพูดด้วยใช่ไหม 294 00:21:28,167 --> 00:21:30,582 คุณก็บอกดาเนียลไม่ใช่เหรอว่า "อย่าไปบอกใครนะ" 295 00:21:30,583 --> 00:21:33,832 ไม่ค่ะ ฉันทนความกดดันไม่ไหวแล้ว 296 00:21:33,833 --> 00:21:37,374 ฉันทนเก็บเงียบไว้ไม่ไหวแล้ว ฉันทนอะไรไม่ไหวอีกแล้ว 297 00:21:37,375 --> 00:21:41,874 การได้พูดเรื่องนี้ออกมา เหมือนเป็นการยกภูเขาออกจากอก 298 00:21:41,875 --> 00:21:45,457 แสดงว่าตอนนั้นคุณก็อยากพูดความจริงแล้ว หรือเปล่า หรือว่า… 299 00:21:45,458 --> 00:21:50,208 ฉันก็กลัวเหมือนกัน ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง 300 00:21:54,042 --> 00:21:56,374 นิตยสารเวฌาเผยภาพสุดเอ็กซ์คลูซีฟ 301 00:21:56,375 --> 00:22:00,957 เป็นภาพถ่ายจากทริป ที่ซูซานไปกับดาเนียล แฟนหนุ่มของเธอ 302 00:22:00,958 --> 00:22:04,207 โดยแอบไปกันลับๆ เหมือนกับการไปฮันนีมูน 303 00:22:04,208 --> 00:22:08,667 หนึ่งปีก่อนเกิดเหตุ ทั้งคู่ไปใช้เวลาอยู่ที่เมืองนาตาลนานหนึ่งเดือน 304 00:22:09,875 --> 00:22:11,707 ตอนฉันเรียนมัธยมปลายปีสุดท้าย 305 00:22:11,708 --> 00:22:16,707 ฉันเริ่มแต่งเรื่องโกหกแม่ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ 306 00:22:16,708 --> 00:22:19,874 บอกว่าจะไปบ้านเพื่อนชื่อก. เพื่อนชื่อข. ชื่อค. 307 00:22:19,875 --> 00:22:23,207 โกหกหมด ฉันไม่ได้ไปบ้านเพื่อนคนไหนเลย ฉันไปบ้านดาเนียล 308 00:22:23,208 --> 00:22:26,541 เราทำเรื่องบ้าๆ กันเยอะมาก… 309 00:22:26,542 --> 00:22:30,749 ฉันว่าเราตระเวน แถบชายฝั่งเซาเปาลูกันจนทั่วแล้ว 310 00:22:30,750 --> 00:22:33,374 - แต่คุณบอกว่าไปกับเพื่อนๆ เหรอ - ไปกับเพื่อนคนหนึ่งค่ะ 311 00:22:33,375 --> 00:22:37,374 แล้วเพื่อนช่วยโกหกให้ด้วยหรือคะ ทำกันยังไง คุณมี… 312 00:22:37,375 --> 00:22:39,333 แม่ฉันไม่เคยเช็กกับพวกเขาเลย 313 00:22:40,833 --> 00:22:45,541 - อ๋อ แสดงว่าคุณไม่ได้บอกเพื่อนด้วยซ้ำเหรอ - ไม่ได้บอกเพื่อนเลยค่ะ 314 00:22:45,542 --> 00:22:51,333 พ่อของดาเนียลจะเช่ารถให้เรา แล้วเราก็ขับไปทะเลกันทุกสุดสัปดาห์ 315 00:22:52,333 --> 00:22:54,417 จนกระทั่งฉันซื้อรถให้ดาเนียล 316 00:22:55,292 --> 00:22:56,999 - คุณซื้อรถให้ดาเนียล - ค่ะ 317 00:22:57,000 --> 00:23:00,624 - คุณซื้อได้ยังไง เอาเงินจากไหน - ซื้อผ่อนค่ะ 318 00:23:00,625 --> 00:23:02,583 ใช้ชื่อพ่อเขา 319 00:23:04,333 --> 00:23:08,666 แล้วพ่อแม่เขารู้ไหมว่าคุณช่วยออกเงินให้เขา 320 00:23:08,667 --> 00:23:12,124 จะไม่รู้ได้ยังไงล่ะคะ ไม่งั้นเงินจะมาจากไหน 321 00:23:12,125 --> 00:23:14,666 - แล้วพวกเขาว่ายังไง - พวกเขาไม่ว่าอะไรค่ะ 322 00:23:14,667 --> 00:23:18,041 พวกเขาไม่เคยคัดค้านอะไรเลย 323 00:23:18,042 --> 00:23:20,999 พวกเขาเปิดกว้างมาก เราเลยทำอะไรก็ได้ 324 00:23:21,000 --> 00:23:22,958 ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรเลย 325 00:23:25,917 --> 00:23:28,000 ฉันเริ่มใช้ชีวิตสองหน้า 326 00:23:28,500 --> 00:23:30,791 ชีวิตหนึ่งอยู่กับดาเนียล อีกชีวิตอยู่ที่บ้าน 327 00:23:30,792 --> 00:23:35,499 แต่เขาก็คอยกดดันให้ฉันเห็นว่า ฉันจะอยู่ในโลกสองใบพร้อมกันไม่ได้ 328 00:23:35,500 --> 00:23:38,041 ฉันต้องเลือกว่าจะอยู่กับเขาหรืออยู่กับพ่อแม่ 329 00:23:38,042 --> 00:23:40,916 เขาทำให้ฉันรู้สึกจนมุม คุณนึกออกไหม 330 00:23:40,917 --> 00:23:43,457 รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนจนมุม 331 00:23:43,458 --> 00:23:47,666 "เห็นไหม ไม่มีทางอื่นแล้ว มันต้องเป็นแบบนี้แหละ" 332 00:23:47,667 --> 00:23:50,624 แล้วฉันก็เริ่มเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อพ่อ 333 00:23:50,625 --> 00:23:52,916 ฉันเริ่มกล้าขัดพ่อ 334 00:23:52,917 --> 00:23:56,166 พ่อจะพูดว่า "พ่อไม่อยากให้ลูกคบกับดาเนียล" 335 00:23:56,167 --> 00:23:59,624 แต่แทนที่ฉันจะก้มหัวยอมรับแต่โดยดี 336 00:23:59,625 --> 00:24:02,041 ฉันกลับเริ่มเถียงพ่อ 337 00:24:02,042 --> 00:24:04,832 "พ่อไม่อยากให้คบแล้วไง พ่อคิดว่าตัวเองเป็นใคร" 338 00:24:04,833 --> 00:24:08,916 แบบว่าทำตัวแข็งข้อ หยิ่งผยองมากๆ 339 00:24:08,917 --> 00:24:12,707 แล้วพ่อก็โมโหและตบหน้าฉัน 340 00:24:12,708 --> 00:24:14,999 ตบแรงมากจนฉันหน้าหันเลย 341 00:24:15,000 --> 00:24:18,374 สถานการณ์ที่บ้านตอนนั้นเลวร้ายจนสุดจะทน 342 00:24:18,375 --> 00:24:20,541 มันก็เป็นแบบนั้นมานานแล้ว 343 00:24:20,542 --> 00:24:23,292 แต่ครั้งนั้นคือฟางเส้นสุดท้าย 344 00:24:26,750 --> 00:24:29,292 แต่พวกเขาพยายามทำตัวเย็นชากันเหรอ 345 00:24:29,875 --> 00:24:32,374 ไม่ใช่ดาเนียล ดาเนียลต่างจากซูซาน 346 00:24:32,375 --> 00:24:34,416 ดาเนียลมีความรู้สึก 347 00:24:34,417 --> 00:24:40,124 ส่วนซูซานเป็นคนชอบควบคุมบงการ และชักใยคนอื่นมากกว่า 348 00:24:40,125 --> 00:24:42,457 เธอจับดาเนียลเป็นตัวประกัน 349 00:24:42,458 --> 00:24:44,957 ในทางอารมณ์นะ เขาตกอยู่ใต้อำนาจของเธอ 350 00:24:44,958 --> 00:24:50,958 เธอให้ชุดเครื่องนอน ปลอกหมอน แล้วก็ผ้าขนหนูที่มีรูปเธออยู่กับดาเนียล 351 00:24:52,042 --> 00:24:54,958 "ถึงฉันไม่ได้อยู่บนเตียงกับเธอ เธอก็จะต้องนอนกับฉันอยู่ดี" 352 00:24:55,792 --> 00:24:59,167 ผมบอกเลยว่า "ผมรู้ว่าพวกเขาเป็นคนทำ" 353 00:24:59,792 --> 00:25:04,083 ถ้าหน้าตาเหมือนเป็ด เดินเหมือนเป็ด ร้องเหมือนเป็ด มันก็ต้องเป็นเป็ด 354 00:25:04,917 --> 00:25:07,875 ตอนนั้นคำถามก็คือ "เธอจะมีแรงมากพอ 355 00:25:08,833 --> 00:25:13,207 ที่จะทุบตีเหยื่อจนสาหัสขนาดนั้นได้เหรอ" 356 00:25:13,208 --> 00:25:16,999 เพราะบาดแผลรุนแรงมาก หรือว่าจะมีคนที่สามร่วมก่อเหตุด้วย 357 00:25:17,000 --> 00:25:21,999 (คุมตัวผู้ต้องสงสัย หลังนำเงินดอลลาร์ไปซื้อรถจักรยานยนต์) 358 00:25:22,000 --> 00:25:24,999 {\an8}คริสเตียน กราวินโญส เด เปาลา อี ซิลวา นักศึกษา พี่ชายดาเนียล 359 00:25:25,000 --> 00:25:29,292 {\an8}ถูกนำตัวไปยังกองปราบปรามคดีฆาตกรรม ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองทันที 360 00:25:29,958 --> 00:25:34,082 คริสเตียนไปซื้อรถมอเตอร์ไซค์ ที่เขาอยากได้มานาน 361 00:25:34,083 --> 00:25:36,749 คนขายโทรแจ้งตำรวจบอกว่า 362 00:25:36,750 --> 00:25:41,500 "ผมเพิ่งขายรถมอเตอร์ไซค์ไป เงินที่หายไปอยู่ที่นี่ครับ" 363 00:25:42,750 --> 00:25:47,749 จากนั้นคริสเตียนก็ถูกพาตัวไปที่สถานีตำรวจ แล้วทุกคนก็กลับมากันหมด 364 00:25:47,750 --> 00:25:52,250 ทั้งซูซานที่กลับไปแล้ว ดาเนียล แล้วก็อันเดรอัส ต่างก็กลับมาที่โรงพัก 365 00:25:53,875 --> 00:25:58,417 แล้วเกิดอะไรขึ้น คริสเตียนอธิบายไม่ได้ ว่าเอาเงินดอลลาร์พวกนั้นมาจากไหน 366 00:25:59,000 --> 00:26:01,541 "คนนั้นคนนี้ให้เงินดอลลาร์ผมมา" 367 00:26:01,542 --> 00:26:03,874 "ผมขายกลองชุดไป" 368 00:26:03,875 --> 00:26:06,125 เขาอธิบายที่มาของเงินไม่ได้ 369 00:26:06,792 --> 00:26:09,832 ตอนนั้นเขาสวมกางเกงผ้าไนลอนอะไรพวกนั้น 370 00:26:09,833 --> 00:26:15,542 กางเกงเขาสั่นพั่บๆ เหมือนธงเลย ตัวเขาสั่นไปหมด เพราะกลัวมาก 371 00:26:16,542 --> 00:26:20,957 ส่วนดาเนียลกับซูซาน ก็ยังยืนกรานตามเรื่องของพวกเขา 372 00:26:20,958 --> 00:26:24,375 "ไม่ใช่ เรื่องมันเป็นแบบนี้ เราอยู่ที่โมเต็ล โน่นนี่นั่น" 373 00:26:25,375 --> 00:26:27,957 แล้วฉันก็พูดว่า "ฟังนะ สองคนนั้นจะได้กลับบ้าน 374 00:26:27,958 --> 00:26:31,625 มีแต่เธอที่จะถูกแจ้งข้อหาและต้องนอนคุกคืนนี้" 375 00:26:32,375 --> 00:26:35,166 พอเขารู้ตัวว่าต้องรับเคราะห์อยู่คนเดียว 376 00:26:35,167 --> 00:26:38,541 เขาก็พูดว่า "ให้ตายสิ ผมรู้อยู่แล้วว่าสุดท้ายเรื่องต้องแดง" 377 00:26:38,542 --> 00:26:41,250 "ตำรวจไม่ได้โง่ เราต้องถูกจับได้แน่ๆ" 378 00:26:43,042 --> 00:26:44,667 คริสเตียนสารภาพ 379 00:26:45,292 --> 00:26:46,750 จากนั้นเราก็ไปคุยกับดาเนียล 380 00:26:47,417 --> 00:26:49,458 แล้วดาเนียลก็สารภาพด้วย 381 00:26:50,333 --> 00:26:54,124 ตำรวจที่ทำหน้าที่สอบปากคำ เดินเข้ามาบอกว่า "ซูซาน 382 00:26:54,125 --> 00:26:58,832 ทั้งคริสเตียนกับดาเนียลสารภาพแล้วนะ ว่าพวกเธอทำอะไรไป เกิดอะไรขึ้น" 383 00:26:58,833 --> 00:27:03,999 ซูซานที่กำลังรอจะกลับบ้านก็ลุกขึ้น แล้วเริ่มเล่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไป 384 00:27:04,000 --> 00:27:09,750 เธอเล่าเหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง 385 00:27:16,792 --> 00:27:21,707 แล้วตอนนั้นฉันก็รู้สึกโล่งอกค่ะ โล่งใจมาก 386 00:27:21,708 --> 00:27:25,291 ฉันโล่งใจเพราะในที่สุด ความกดดันก็หลุดไปเสียที 387 00:27:25,292 --> 00:27:28,082 มันจบซะที ก็แค่ยอมแพ้ซะ 388 00:27:28,083 --> 00:27:30,207 - และนั่น… - มีบางอย่างที่สะดุดใจฉัน 389 00:27:30,208 --> 00:27:33,999 ดาเนียลคอยบอกให้ปิดปากเงียบมาตลอด 390 00:27:34,000 --> 00:27:36,000 แต่จากที่คุณเล่ามา พวกเขากลับ… 391 00:27:36,583 --> 00:27:40,499 พวกเขาเปิดปากก่อน ฉันก็ไม่รู้ ตำรวจบอกฉันแบบนั้นตอนนั้น 392 00:27:40,500 --> 00:27:44,707 "มันจบแล้ว" ซึ่งฉันไม่รู้ว่า นั่นเป็นกลยุทธ์ให้ฉันสารภาพหรือเปล่า 393 00:27:44,708 --> 00:27:49,208 แต่ตำรวจบอกฉันแบบนั้น แล้วพอได้ยิน ฉันก็รู้สึกว่า… 394 00:27:50,500 --> 00:27:54,916 ในที่สุดก็จะได้ยกภูเขาออกจากอกเสียที ฉันเลยเล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ตำรวจฟัง 395 00:27:54,917 --> 00:27:57,958 ฉันพูดๆๆ ไม่หยุดเลย 396 00:27:58,500 --> 00:28:01,000 (กองปราบปรามคดีฆาตกรรม) 397 00:28:02,083 --> 00:28:05,332 จากนั้นซูซานก็ต้องไปถ่ายรูปทำประวัติ 398 00:28:05,333 --> 00:28:08,624 แล้วเธอก็ถามว่า ขอจัดเสื้อผ้าหน้าผมก่อนถ่ายรูปได้ไหม 399 00:28:08,625 --> 00:28:09,708 เธอยังคง… 400 00:28:11,583 --> 00:28:14,541 จะว่ายังไงดีล่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่า เธอกำลังสวมบทบาทอะไรหรือยังไง 401 00:28:14,542 --> 00:28:17,332 เธอยังคงวางตัว เหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเอง 402 00:28:17,333 --> 00:28:22,624 ทั้งที่ตอนนั้นคริสเตียนกับดาเนียล ขวัญแตกกระเจิงกันไปแล้ว 403 00:28:22,625 --> 00:28:24,917 แต่เธอก็ยังทำอะไรของเธอไปตามปกติ 404 00:28:26,875 --> 00:28:28,207 เป็นอะไรที่น่าตกใจมากค่ะ 405 00:28:28,208 --> 00:28:31,124 เธอเล่าเรื่องทุกอย่างเป็นลำดับราบเรียบมาก 406 00:28:31,125 --> 00:28:34,999 "มันอย่างนี้ แล้วก็อย่างนี้…" ซึ่งเธอเล่าต่อหน้าทุกคน 407 00:28:35,000 --> 00:28:36,999 - เธอไม่ประหม่าหรือกลัวเลย - ใช่ค่ะ 408 00:28:37,000 --> 00:28:39,291 แล้วเธอก็ถามฉันว่า "ฉันจะถูกจับเหรอคะ" 409 00:28:39,292 --> 00:28:40,417 ฉันตอบ "ใช่" 410 00:28:41,708 --> 00:28:45,208 (8 พฤศจิกายน 2002 แปดวันหลังเกิดเหตุ) 411 00:28:50,542 --> 00:28:56,125 ผู้บงการคือซูซานกับดาเนียล 412 00:29:05,542 --> 00:29:06,957 อยากพูดอะไรหน่อยไหม 413 00:29:06,958 --> 00:29:10,416 หัวหน้าตำรวจบอกว่า คุณเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยท่าทีเย็นชามาก 414 00:29:10,417 --> 00:29:12,250 บอกหน่อย คุณเสียใจบ้างไหม 415 00:29:12,917 --> 00:29:13,999 คุณเสียใจไหม 416 00:29:14,000 --> 00:29:15,666 รู้สึกเสียใจไหม ดาเนียล 417 00:29:15,667 --> 00:29:18,041 (ลูกสาวร่วมมือกับแฟนหนุ่มฆ่าพ่อแม่ตัวเอง) 418 00:29:18,042 --> 00:29:20,457 (ลูกสาวสารภาพ มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมพ่อแม่) 419 00:29:20,458 --> 00:29:24,667 (นักศึกษาสารภาพการฆาตกรรม ลูกสาวกับแฟนหนุ่มรับสารภาพร่วมกันก่อเหตุ) 420 00:29:25,167 --> 00:29:27,083 (ปีศาจในบ้าน) 421 00:29:27,750 --> 00:29:31,916 {\an8}(ฆ่าพ่อแม่แล้วไปต่อที่ม่านรูด) 422 00:29:31,917 --> 00:29:35,832 ฉันได้ยินเรื่องเหลวไหลสารพัด อย่างที่บอกว่าฉันไปฉลองที่โมเต็ล 423 00:29:35,833 --> 00:29:38,624 ฉันแค่ไปซ่อนตัวที่โมเต็ล 424 00:29:38,625 --> 00:29:42,374 ตอนอยู่ที่โมเต็ล ฉันมองหน้าเขา แล้วเขาก็มองหน้าฉัน 425 00:29:42,375 --> 00:29:45,832 "เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีกแล้ว จะไม่มี…" 426 00:29:45,833 --> 00:29:48,792 ตั้งแต่นั้นมา ทุกอย่างก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป 427 00:29:49,375 --> 00:29:54,291 มันแปลกมาก เพราะความรู้สึก ที่ได้รับการปลอบโยนและปกป้องจากเขา 428 00:29:54,292 --> 00:29:58,291 กลับกลายเป็นว่าอ้อมแขนของเขาเหมือนเล็ก เกินกว่าจะโอบกอดและปลอบโยนฉันได้อีกแล้ว 429 00:29:58,292 --> 00:30:00,708 มีโศกนาฏกรรมมาขวางกั้นระหว่างเรา 430 00:30:01,292 --> 00:30:04,417 มีความตายของคนสองคนคั่นกลางระหว่างเรา 431 00:30:05,083 --> 00:30:07,082 เราไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป 432 00:30:07,083 --> 00:30:08,667 เราไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว 433 00:30:09,333 --> 00:30:14,082 เข้าใจไหมคะ จู่ๆ ระหว่างเราสองคน ก็มีความตายของคนสองคนเข้ามาคั่นกลาง 434 00:30:14,083 --> 00:30:16,916 การตายของแม่ฉัน การตายของพ่อฉัน 435 00:30:16,917 --> 00:30:19,624 เราไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เราไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป 436 00:30:19,625 --> 00:30:23,124 ความสัมพันธ์ของเรา ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก 437 00:30:23,125 --> 00:30:27,624 ไม่มีอะไรกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว ไม่มีวัน และมันก็ไม่เคยกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก 438 00:30:27,625 --> 00:30:30,125 ฉันมองเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป 439 00:30:32,333 --> 00:30:34,124 (13 พฤศจิกายน 2002 สองสัปดาห์หลังเกิดเหตุ) 440 00:30:34,125 --> 00:30:39,124 ตอนนี้ดิฉันอยู่ที่สถานีตำรวจเขต 89 ซึ่งซูซานถูกควบคุมตัวตั้งแต่วันที่ 8 ของเดือนนี้ 441 00:30:39,125 --> 00:30:43,500 อีกไม่กี่นาที เธอจะถูกนำตัว ไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพ 442 00:31:06,042 --> 00:31:08,457 ข้างนอกมีฝูงชนจำนวนมาก 443 00:31:08,458 --> 00:31:13,917 ฝูงชนที่เต็มไปด้วยความโกรธและเกลียดชังน่ะค่ะ 444 00:31:14,583 --> 00:31:16,582 - ฆาตกร! - ฆาตกร! 445 00:31:16,583 --> 00:31:17,875 ฆาตกร! 446 00:31:18,375 --> 00:31:19,667 ฆาตกร! 447 00:31:23,083 --> 00:31:24,375 ฆาตกร! 448 00:31:29,833 --> 00:31:35,582 ฉันกลัวว่าเธอจะถูกรุมประชาทัณฑ์ เพราะผู้คนโกรธแค้นเธอมาก 449 00:31:35,583 --> 00:31:39,916 ถ้าดูภาพตอนที่เธอมาถึง สถานที่ทำแผนประกอบคำรับสารภาพ 450 00:31:39,917 --> 00:31:42,291 เธอกำลังร้องไห้เพราะเธอกลัว 451 00:31:42,292 --> 00:31:45,624 (ซูซานทำแผนประกอบคำรับสารภาพ) 452 00:31:45,625 --> 00:31:47,707 (กลับสู่ที่ก่อเหตุ) 453 00:31:47,708 --> 00:31:48,916 เธอกำลังร้องไห้ 454 00:31:48,917 --> 00:31:50,250 ร้องไห้เพราะความกลัว 455 00:31:51,042 --> 00:31:52,499 ดูออกเลยว่าเธอกลัวจริงๆ 456 00:31:52,500 --> 00:31:55,250 แต่นั่นเป็นครั้งเดียว ที่ฉันเห็นเธอแสดงอารมณ์ออกมา 457 00:31:59,375 --> 00:32:01,375 {\an8}เดินมาทางนี้ 458 00:32:02,125 --> 00:32:06,917 {\an8}ในการทำแผนฯ ถ้าจำลองเหตุการณ์ตามคำให้การของซูซาน 459 00:32:07,917 --> 00:32:12,457 ก็จะเลือกตำรวจคนหนึ่งมารับบทเป็นดาเนียล 460 00:32:12,458 --> 00:32:13,999 และอีกคนรับบทเป็นคริสเตียน 461 00:32:14,000 --> 00:32:16,957 เพราะทั้งสองคนจะเข้าร่วม และจะให้ได้ยินสิ่งที่เธอพูดไม่ได้ 462 00:32:16,958 --> 00:32:20,082 {\an8}(ภาพจากกล้องตำรวจ, 2002 หน่วยนิติวิทยาศาสตร์, 3 - เอส. เข้าบ้าน) 463 00:32:20,083 --> 00:32:24,000 {\an8}แล้วสิ่งหนึ่งที่ฉันสังเกตได้ก็คือ เหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นรวดเร็วมาก 464 00:32:24,583 --> 00:32:28,041 {\an8}ตั้งแต่พวกเขาเข้าบ้าน ขึ้นไปชั้นบน ลงมือทุบเหยื่อ แล้วกลับลงมา 465 00:32:28,042 --> 00:32:29,791 {\an8}มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมาก 466 00:32:29,792 --> 00:32:32,167 {\an8}แทบไม่มีเวลาให้คิดเลย 467 00:32:32,792 --> 00:32:35,917 {\an8}สมัยนั้นเรายังใช้กล้องฟิล์มกันอยู่ 468 00:32:37,125 --> 00:32:41,166 การทำแผนต้องจำลองเหตุการณ์ทีละขั้นตอน แล้วถ่ายภาพเก็บไว้ 469 00:32:41,167 --> 00:32:42,666 {\an8}ซึ่งต้องใช้เวลา 470 00:32:42,667 --> 00:32:44,708 {\an8}"ยกปืนขึ้น" แชะ! 471 00:32:45,542 --> 00:32:48,124 มันเลยเหมือนกับว่าเรากำลังทำให้คนทั้งสาม 472 00:32:48,125 --> 00:32:52,708 กลับไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นภาพช้า 473 00:32:53,458 --> 00:32:55,707 ไม่ใช่แค่สิบนาทีแล้ว มันใช้เวลานาน 474 00:32:55,708 --> 00:32:58,166 {\an8}(ภาพจากกล้องตำรวจ, 2002 หน่วยนิติวิทยาศาสตร์) 475 00:32:58,167 --> 00:32:59,791 {\an8}(11 - ซี. และ เอส. ในห้องสมุด) 476 00:32:59,792 --> 00:33:02,124 {\an8}แล้วตอนนั้นเองที่ฉันได้เห็นมันเกิดขึ้น 477 00:33:02,125 --> 00:33:07,625 {\an8}เพราะไม่ว่าก่อนหน้านั้น พวกเขาจะหลอกตัวเองยังไง 478 00:33:08,250 --> 00:33:09,875 {\an8}แต่ตอนนี้หนีไม่พ้นแล้ว 479 00:33:10,958 --> 00:33:14,666 {\an8}และตำรวจคนหนึ่งหน้าตาคล้ายมันเฟรด 480 00:33:14,667 --> 00:33:16,582 {\an8}เขาไว้หนวดเครา ดูคล้ายมันเฟรดมาก 481 00:33:16,583 --> 00:33:21,292 {\an8}ตอนที่ดาเนียลเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วเห็นเขา 482 00:33:21,917 --> 00:33:23,541 {\an8}สำหรับฉัน มันเหมือนฉากในหนังเลย 483 00:33:23,542 --> 00:33:25,291 {\an8}(เริ่มลงมือทุบตีเหยื่อ) 484 00:33:25,292 --> 00:33:29,207 {\an8}เขาต้องยกกระบองขึ้นแล้วฟาดลงไป 485 00:33:29,208 --> 00:33:32,874 และทุกครั้งที่เขายกกระบองขึ้น เรารู้ว่าเลือดจะกระเซ็นไปถึงเพดาน 486 00:33:32,875 --> 00:33:36,416 เพราะมีรอยเลือด ที่สาดกระเซ็นจากบาดแผลเป็นทางอยู่ 487 00:33:36,417 --> 00:33:38,583 มันสะเทือนใจมาก และมันดำเนินไปอย่างช้าๆ 488 00:33:40,333 --> 00:33:41,333 คุณจับไว้เหรอ 489 00:33:43,250 --> 00:33:44,667 คุณจับผ้าขนหนูไว้เหรอ 490 00:33:47,792 --> 00:33:50,707 - คุณจับผ้าขนหนูไว้เหรอ ตรง… - ตอนนั้นยัง ยังครับ 491 00:33:50,708 --> 00:33:52,458 โอเค แล้วคุณได้เอา… 492 00:33:53,250 --> 00:33:58,957 ตอนนั้นเองที่เขาตระหนักว่าเขาฆ่าคนไปสองคน 493 00:33:58,958 --> 00:34:01,125 แล้วเขาก็เสียศูนย์ไปเลย 494 00:34:01,708 --> 00:34:03,792 - แล้วไงต่อ - ผมคุกเข่าลง 495 00:34:04,458 --> 00:34:06,042 ผมอยู่ในท่านี้ 496 00:34:08,458 --> 00:34:11,499 คุณจับแขนเขาไว้เหรอ ทำแบบนั้นทำไม ดาเนียล 497 00:34:11,500 --> 00:34:13,042 เพื่อดูว่าเขาจะฟื้นไหม 498 00:34:17,833 --> 00:34:20,250 - แล้วไงต่อ - เขาขยับตัวไม่หยุด 499 00:34:21,583 --> 00:34:24,708 ขยับ… เขาส่งเสียงเยอะมาก 500 00:34:28,875 --> 00:34:33,124 สำหรับฉัน เธอดูเหมือนกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น 501 00:34:33,125 --> 00:34:36,291 เหมือนกำลังพูดถึงเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเอง 502 00:34:36,292 --> 00:34:37,457 เหมือนเล่าหนัง 503 00:34:37,458 --> 00:34:40,291 วันนั้นฉันใช้ชีวิตตามปกติ 504 00:34:40,292 --> 00:34:42,958 ฉันตื่นนอน ไปมหาวิทยาลัย แล้วกลับมา 505 00:34:44,458 --> 00:34:48,166 ไปรับน้องชายที่โรงเรียน กลับมาบ้าน กินข้าวเที่ยง 506 00:34:48,167 --> 00:34:50,499 ขับรถพาเขากลับไปโรงเรียน 507 00:34:50,500 --> 00:34:54,957 คำให้การของเธอเหมือนแบบเรียนไวยากรณ์เลย ไม่มีผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว 508 00:34:54,958 --> 00:34:58,041 สำหรับใครที่หัดเขียนอยู่ คำให้การของเธออ่านแล้วเพลินมาก 509 00:34:58,042 --> 00:34:59,499 ทุกรายละเอียดทุกเม็ด 510 00:34:59,500 --> 00:35:02,625 เรียงตามลำดับอย่างสมบูรณ์แบบ ให้เกรดเอได้เลย 511 00:35:03,458 --> 00:35:06,125 แล้วฉันก็กลับมาถึงบ้าน… 512 00:35:09,583 --> 00:35:12,958 ฉันเดินไปที่ห้องโถง เห็นว่าพ่อกับแม่กำลังหลับอยู่ 513 00:35:15,417 --> 00:35:16,999 เป็นเรื่องผิดปกติมาก 514 00:35:17,000 --> 00:35:19,832 ที่คนเราจะพูดถึงการที่ตัวเองถูกกล่าวหา 515 00:35:19,833 --> 00:35:23,792 ว่าก่ออาชญากรรมร้ายแรงขนาดนั้น ได้อย่างใจเย็น 516 00:35:24,375 --> 00:35:29,042 ไม่ค่อยมีใครพูดไปด้วย และจ้องตาเราเขม็งไปด้วยแบบนั้น 517 00:35:30,083 --> 00:35:33,124 เธอได้คุยกับคริสเตียนหรือดาเนียลไหม 518 00:35:33,125 --> 00:35:35,708 - คุยเหรอคะ - ใช่ ได้พูดอะไรกันไหม 519 00:35:36,917 --> 00:35:40,291 ได้พูดอะไรกันบ้างไหม พวกเขาเรียกเธอหรือขอให้ทำอะไรไหม 520 00:35:40,292 --> 00:35:43,916 ฉันเดินไป… ไม่สิ ฉันทำอีกอย่างหนึ่งที่ลืมเล่าไป 521 00:35:43,917 --> 00:35:47,875 หลังจากฉันลงไปชั้นล่าง ก่อนจะไปที่ห้องสมุด 522 00:35:48,542 --> 00:35:52,500 ฉันแยกถุงดำเตรียมไว้ แล้ววางไว้ที่โถงชั้นล่าง 523 00:35:54,875 --> 00:35:57,457 ซูซานอ้างว่าหลังจากนั้น เธอไม่ได้ขึ้นไปชั้นบนอีกเลย 524 00:35:57,458 --> 00:35:59,374 เธอบอกว่าไม่ได้เห็นตอนฆาตกรรม 525 00:35:59,375 --> 00:36:02,707 และเธอนั่งอยู่บนโซฟา เอามือปิดหูไว้ 526 00:36:02,708 --> 00:36:05,374 ฉันเองก็สงสัยเรื่องนี้มาตลอด 527 00:36:05,375 --> 00:36:08,208 ถ้าเธอเดินสวนกับสองคนนั้นตรงบันได 528 00:36:08,792 --> 00:36:10,916 แล้วทั้งคู่ก็พุ่งเข้าไปในห้องนอนอย่างกับลูกธนู 529 00:36:10,917 --> 00:36:13,999 ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เธอไม่น่าจะทันลงไปถึงตีนบันไดด้วยซ้ำ 530 00:36:14,000 --> 00:36:16,917 เธอทำแบบนี้เพราะว่า… 531 00:36:17,542 --> 00:36:20,416 เธอไม่อยากได้ยินอะไร ไม่อยากได้ยินเสียงใช่ไหม 532 00:36:20,417 --> 00:36:21,666 ฉันไม่อยากได้ยินค่ะ 533 00:36:21,667 --> 00:36:23,541 เธอถึงเอามือปิดหูไว้ 534 00:36:23,542 --> 00:36:24,375 เข้าใจแล้ว 535 00:36:25,167 --> 00:36:30,541 {\an8}เมื่อได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะ โคนลิ้นจะคลายตัว 536 00:36:30,542 --> 00:36:33,749 {\an8}แล้วโคนลิ้นก็จะไปอุดกั้นทางเดินหายใจ 537 00:36:33,750 --> 00:36:36,083 ผู้บาดเจ็บจึงพยายามหายใจอยู่ตลอด 538 00:36:36,708 --> 00:36:39,249 และอาจจะอยู่อย่างนั้นนานกว่าสิบนาที 539 00:36:39,250 --> 00:36:40,916 ฉันคิดว่าพวกเขาคงไม่รู้เรื่องนี้ 540 00:36:40,917 --> 00:36:44,792 เพราะผ้าขนหนู จะช่วยอุดเสียงหายใจครืดคราดไว้ 541 00:36:53,167 --> 00:36:58,082 {\an8}เธอเสียชีวิตจากการถูกตีที่ศีรษะ กระดูกไฮออยด์ของเธอหัก 542 00:36:58,083 --> 00:37:00,625 เขาวาดภาพกระบองไว้ด้วยค่ะ 543 00:37:02,250 --> 00:37:09,166 แล้วก็มีอาวุธหน้าตาประหลาด เป็นกระบองที่ดาเนียลประดิษฐ์ขึ้นเอง 544 00:37:09,167 --> 00:37:12,542 เขาเอาท่อนเหล็ก ที่ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์สำนักงานมา 545 00:37:13,417 --> 00:37:17,417 ปิดปลายท่อ แล้วยัดขี้เลื่อยเข้าไป 546 00:37:18,125 --> 00:37:21,917 ใส่สลักเกลียวขนาดใหญ่สองตัว ไว้ใช้ตีกะโหลกขม่อมโดยเฉพาะ 547 00:37:24,042 --> 00:37:25,125 แล้วก็ทำด้ามจับ 548 00:37:26,750 --> 00:37:30,082 {\an8}ท่อนเหล็กที่ใช้ก่อเหตุ เป็นอาวุธที่ดาเนียลประดิษฐ์ขึ้นเอง 549 00:37:30,083 --> 00:37:33,082 เป็นหลักฐานอีกชิ้น ว่านี่เป็นการฆาตกรรมที่ไตร่ตรองไว้ก่อน 550 00:37:33,083 --> 00:37:34,542 ซูซานเป็นคนเปิดเผยเอง 551 00:37:35,125 --> 00:37:38,917 {\an8}ว่าเธอกับดาเนียล วางแผนฆาตกรรมกันมาตั้งแต่เดือนสิงหาคม 552 00:37:41,792 --> 00:37:46,999 ฉันสงสัยมาตลอดว่าทำไมถึงเลือกใช้อาวุธแบบนั้น 553 00:37:47,000 --> 00:37:51,000 แล้วความคิดที่จะใช้อาวุธแบบนี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง 554 00:37:51,667 --> 00:37:54,417 เพราะมันเป็นความคิดที่โหดร้ายมากเลยใช่มั้ย 555 00:37:55,708 --> 00:37:58,707 คือ เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับฉันเลย 556 00:37:58,708 --> 00:38:02,166 ฉันไม่ได้เป็นคนทำ ไม่ได้เป็นคนคิดวิธีนั้นขึ้นมา 557 00:38:02,167 --> 00:38:05,499 เพราะงั้นฉันคงตอบยาก ว่าอะไรเป็นแรงจูงใจให้คนคนหนึ่ง 558 00:38:05,500 --> 00:38:08,416 คิดจะลงมือด้วยวิธีแบบนั้น 559 00:38:08,417 --> 00:38:12,332 ฉันรู้ว่าเขาเกลียดพ่อแม่ฉัน นั่นเป็นความจริง 560 00:38:12,333 --> 00:38:15,374 แต่ทำไมเขาถึงทำหรือไม่ทำอะไรแบบนั้น 561 00:38:15,375 --> 00:38:18,249 ลงมือยังไง แล้วทำไมถึงเลือกวิธีนั้น 562 00:38:18,250 --> 00:38:20,124 ต้องให้เขาเป็นคนอธิบายค่ะ 563 00:38:20,125 --> 00:38:21,957 ฉันไม่สามารถจะตอบได้ 564 00:38:21,958 --> 00:38:24,666 - คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้น - ไม่รู้ค่ะ 565 00:38:24,667 --> 00:38:27,457 เขาจะทำยังไง จะใช้อาวุธอะไร ฉันไม่รู้เลย 566 00:38:27,458 --> 00:38:28,999 ฉันไม่รู้เรื่องพวกนั้นเลย 567 00:38:29,000 --> 00:38:33,833 ฉันไม่ใช่คนที่คิดหรือวางแผนวิธีการนั้นขึ้นมา 568 00:38:37,542 --> 00:38:41,292 ถ้าถามว่า "เธอเห็นอาวุธ ที่จะใช้ฆ่าพ่อแม่ตัวเองไหม" เธอเห็นครับ 569 00:38:47,125 --> 00:38:51,666 ผมอดคิดไม่ได้ว่า "การถืออาวุธ ที่จะใช้ฆ่าพ่อแม่ตัวเองมันรู้สึกยังไงนะ" 570 00:38:51,667 --> 00:38:53,624 ระหว่างที่ถืออยู่ไม่คิดจะเปลี่ยนใจบ้างหรือ 571 00:38:53,625 --> 00:38:55,875 {\an8}(ภาพจากกล้องตำรวจ - 2002 ส่ง "สัญญาณ" ให้ดี. และ ซี.) 572 00:38:56,625 --> 00:38:57,750 {\an8}หนีไป 573 00:38:58,417 --> 00:38:59,417 รีบไปซะ 574 00:38:59,917 --> 00:39:02,916 - ทำไมพวกคุณไม่หนีไปด้วยกันล่ะ - ฉันพยายามแล้วค่ะ 575 00:39:02,917 --> 00:39:05,000 หนีไปเลยไง "เราไปอยู่ที่อื่นกันเถอะ" 576 00:39:05,958 --> 00:39:08,874 ไม่มีใครอยากหนีค่ะ เขาเป็นคนแรกเลยที่ปฏิเสธ 577 00:39:08,875 --> 00:39:10,791 "ไม่ ซู เราทำไม่ได้" 578 00:39:10,792 --> 00:39:16,041 ตอนนั้นฉันลองหาหลายวิธีแล้ว ด้วยความที่อายุแค่ 18 579 00:39:16,042 --> 00:39:18,291 ที่ฉันคิดว่ามันจะแก้ปัญหาได้น่ะค่ะ 580 00:39:18,292 --> 00:39:21,957 อย่างการหนีไปอยู่กับพวกเขา แต่ไม่มีใครเห็นด้วยกับความคิดพวกนั้นเลย 581 00:39:21,958 --> 00:39:26,749 ทุกครั้งที่วิธีที่ฉันเสนอโดนปฏิเสธ ฉันก็ยิ่งเข้าใจว่าตัวเองไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว 582 00:39:26,750 --> 00:39:27,832 มีแค่นั้นแล้ว 583 00:39:27,833 --> 00:39:32,874 ดูเหมือนเธอจะเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังคดีนี้ เป็นคนวางแผนทุกอย่าง 584 00:39:32,875 --> 00:39:38,416 เธอถึงขั้นคิดเรื่องข้ออ้างเพื่อให้ตัวเองพ้นผิด และหาวิธีป้องกันสารพัด 585 00:39:38,417 --> 00:39:40,582 {\an8}เพื่อไม่ให้เหลือร่องรอยหลักฐานอะไรไว้ 586 00:39:40,583 --> 00:39:44,082 {\an8}เธอขโมยถุงมือผ่าตัดของแม่มา 587 00:39:44,083 --> 00:39:50,249 {\an8}แล้วยังซื้อถุงน่อง กับเสื้อแขนยาวมาให้พวกเขาด้วย 588 00:39:50,250 --> 00:39:52,332 เพื่อให้พวกเขาใช้ถุงน่องคลุมศีรษะ 589 00:39:52,333 --> 00:39:55,999 จะได้ไม่มีเส้นผมตกหล่นเป็นหลักฐาน 590 00:39:56,000 --> 00:40:01,832 ตอนที่อันเดรอัสไปเยี่ยมซูซานที่เรือนจำครั้งหนึ่ง เธอบอกน้องชายว่า 591 00:40:01,833 --> 00:40:07,249 "ในห้องพี่มีตุ๊กตาหมีอยู่ตัวหนึ่ง ช่วยเอามันออกจากบ้านให้ทีนะ" 592 00:40:07,250 --> 00:40:10,292 พอเขาไปหยิบตุ๊กตาหมีตัวนั้น เขาพบว่าที่ด้านหลังของมัน 593 00:40:10,833 --> 00:40:15,624 มีช่องที่ซูซานกับดาเนียลเจาะไว้ใช้ซ่อนปืน 594 00:40:15,625 --> 00:40:19,999 ถ้าจำไม่ผิด เป็นปืนขนาด .22 ซ่อนอยู่ในตุ๊กตาหมีตัวนั้น 595 00:40:20,000 --> 00:40:21,499 ดูไร้เดียงสาดีนะครับ 596 00:40:21,500 --> 00:40:25,292 คุณเคยเห็นเด็กผู้หญิงได้ตุ๊กตาหมี เป็นของขวัญวันวาเลนไทน์มากี่ครั้งแล้ว 597 00:40:25,875 --> 00:40:28,416 คุณจะคิดว่าข้างในจะมีช็อกโกแลตอยู่ไหมครับ 598 00:40:28,417 --> 00:40:31,917 พวกเขาทดลองยิงปืนรีวอลเวอร์เพื่อทดสอบดู 599 00:40:32,583 --> 00:40:36,957 แล้วคิดว่าเสียงปืนดังเกินไป เพราะพวกเขาตั้งใจจะลงมือตอนกลางคืน 600 00:40:36,958 --> 00:40:40,249 นั่นเป็นหลักฐานว่า ทั้งคู่วางแผนกันมาอย่างละเอียดแค่ไหน 601 00:40:40,250 --> 00:40:43,874 ไม่สำคัญว่าใครจะซื้อปืน หรือใครเป็นคนคิดจะซื้อปืน 602 00:40:43,875 --> 00:40:46,666 แต่มันอยู่ในตุ๊กตาหมีบนเตียงของเธอ 603 00:40:46,667 --> 00:40:50,541 {\an8}(ภาพจากกล้องตำรวจ - 2002 หน่วยนิติวิทยาศาสตร์) 604 00:40:50,542 --> 00:40:53,749 {\an8}คุณสองคนเริ่มคุยกันเรื่องฆ่าพ่อแม่คุณหรือคะ 605 00:40:53,750 --> 00:40:55,707 เราไม่เคยพูดกันตรงๆ แบบนั้นค่ะ 606 00:40:55,708 --> 00:40:56,833 - ไม่หรือ - "ฆ่า" น่ะค่ะ 607 00:40:57,417 --> 00:41:00,207 เราไม่เคยใช้คำนั้น 608 00:41:00,208 --> 00:41:02,541 "ถ้าไม่มีพ่อแม่ฉันอยู่ก็คงจะดี" 609 00:41:02,542 --> 00:41:05,874 "ถ้าพ่อแม่ฉันหายไปได้ก็คงดี" อะไรแบบนั้นค่ะ 610 00:41:05,875 --> 00:41:10,207 เราคุยกันประมาณนั้น 611 00:41:10,208 --> 00:41:15,707 ที่พวกเขาบอกว่าเป็นการวางแผน มันไม่จริง 612 00:41:15,708 --> 00:41:19,207 ที่ว่า "เธอรู้ทุกอย่าง วางแผนกันไว้แล้ว" ไม่ใช่เลย 613 00:41:19,208 --> 00:41:22,916 เราพูดกันแบบอ้อมๆ มาตลอด 614 00:41:22,917 --> 00:41:25,957 ไม่เคยพูดกันออกมาโต้งๆ ชัดเจนเลย 615 00:41:25,958 --> 00:41:27,916 แต่คุณก็ไม่ได้หยุดไว้แค่ความคิด คุณพูดว่า 616 00:41:27,917 --> 00:41:31,624 "นี่แหละแผนของเรา นี่เป็นทางออกเดียวที่ฉันจะใช้ชีวิตต่อไปได้" 617 00:41:31,625 --> 00:41:35,291 มันต้องมีสักจุดที่ในหัวคุณ เรื่องนี้เริ่มจะจริงจัง 618 00:41:35,292 --> 00:41:36,957 ฉันบอกไม่ได้ค่ะว่าเป็นตอนไหน 619 00:41:36,958 --> 00:41:40,916 ตอนที่คุณทดลองยิงปืน เรื่องนี้ก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นแล้วนะ 620 00:41:40,917 --> 00:41:44,124 เป็นจริงมากขึ้นค่ะ แต่ตอนไหนเป๊ะๆ ฉันก็บอกไม่ได้ 621 00:41:44,125 --> 00:41:46,707 คุณจำความรู้สึกนั้นได้ไหม คุณไม่กลัวเหรอ 622 00:41:46,708 --> 00:41:49,291 - ไม่เคยตั้งคำถามเลยเหรอ อะไรที่… - แน่นอนค่ะ 623 00:41:49,292 --> 00:41:53,833 แต่คุณถึงขั้นทดลองยิงปืนแล้วนะ แล้วหลังจากนั้นล่ะ 624 00:41:55,250 --> 00:41:57,541 มันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมากค่ะ 625 00:41:57,542 --> 00:42:02,166 ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้ 626 00:42:02,167 --> 00:42:04,832 ยากจะย้อนกลับไปนึกให้ออกเป๊ะๆ 627 00:42:04,833 --> 00:42:06,167 ตอนนั้นเป็นช่วงที่… 628 00:42:07,500 --> 00:42:10,749 เหมือนฉันไม่ได้อยู่กับความเป็นจริง ฉันไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งความจริง 629 00:42:10,750 --> 00:42:14,374 มันรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกคู่ขนาน รู้สึกเหมือนมันไม่จริง 630 00:42:14,375 --> 00:42:16,541 มันไม่ใช่ความเป็นจริง 631 00:42:16,542 --> 00:42:20,792 เหมือนฉันอยู่ในโลก ที่เรื่องทั้งหมดนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นจริง 632 00:42:21,292 --> 00:42:26,208 {\an8}(ภาพจากกล้องตำรวจ, 2002 หน่วยนิติวิทยาศาสตร์, 13 - เอามือปิดหู) 633 00:42:27,833 --> 00:42:31,707 {\an8}มีภาวะผิดปกติทางจิตบางอย่าง ที่ไม่ได้เกิดจากตัวบุคคล 634 00:42:31,708 --> 00:42:33,541 {\an8}แต่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล 635 00:42:33,542 --> 00:42:35,582 คนที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของจิตวิทยาฝูงชน 636 00:42:35,583 --> 00:42:41,582 ก็จะแสดงพฤติกรรมถดถอย ทำตัวเหมือนเด็ก เต็มไปด้วยความเกลียดชัง 637 00:42:41,583 --> 00:42:44,166 พวกเขารุมประชาทัณฑ์ ฆ่าคน 638 00:42:44,167 --> 00:42:48,124 แต่พอหลุดจากอิทธิพลของฝูงชนแล้ว คนคนนั้นก็อาจพูดว่า 639 00:42:48,125 --> 00:42:51,750 "มันเหมือนฉันกำลังฝัน อยู่ในภวังค์ เพราะนั่นไม่ใช่ตัวฉันเลย" 640 00:42:52,625 --> 00:42:53,791 พูดอีกอย่างก็คือ 641 00:42:53,792 --> 00:42:59,958 เราไม่ค่อยชินกับการคิดถึงบุคคล ว่าเป็นสภาวะอย่างหนึ่ง 642 00:43:00,958 --> 00:43:06,082 {\an8}เราอาจมีความผูกพันที่ผิดปกติ เราอาจมีความสัมพันธ์ที่ผิดปกติ 643 00:43:06,083 --> 00:43:07,750 {\an8}(ดี. และ ซี. ขึ้นบันได) 644 00:43:09,000 --> 00:43:11,333 ภาวะแยกตัวจากความเป็นจริงเกิดขึ้นได้ไหมคะ 645 00:43:11,833 --> 00:43:15,499 ที่เราพยายามปิดกั้นสิ่งที่เราทำไป หรือโทษคนอื่น 646 00:43:15,500 --> 00:43:19,582 นั่นเป็นตัวอย่างหนึ่งครับ เป็นวิธีรับมือที่พบได้บ่อยที่สุดวิธีหนึ่ง 647 00:43:19,583 --> 00:43:24,166 คือการหยิบเอาความจริงบางส่วน ของเหตุการณ์มาใช้ 648 00:43:24,167 --> 00:43:25,666 เพื่อช่วยรับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้น 649 00:43:25,667 --> 00:43:29,749 ก็คือ "ฉันไม่ได้เป็นคนทำ อีกฝ่ายต่างหากที่บังคับให้ฉันทำ" 650 00:43:29,750 --> 00:43:35,166 "นั่นไม่ใช่ตัวฉัน เหมือนมีอะไรในตัวฉันเข้าครอบงำ 651 00:43:35,167 --> 00:43:40,625 มีบางอย่างเข้ามาควบคุมฉัน เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่ต้องรับผิดชอบ" 652 00:43:41,875 --> 00:43:44,749 (17 พฤศจิกายน 2002 สิบเจ็ดวันหลังเกิดเหตุ) 653 00:43:44,750 --> 00:43:46,957 เรากำลังรอฟังข่าวของซูซานอยู่ครับ 654 00:43:46,958 --> 00:43:50,791 ตอนนี้ทนายของครอบครัวกำลังมาถึงแล้ว 655 00:43:50,792 --> 00:43:52,416 - คุณครับ มีข่าวไหมครับ - ไว้ทีหลัง 656 00:43:52,417 --> 00:43:54,582 จะให้สัมภาษณ์ทีหลังใช่ไหม มาเยี่ยมเธอเหรอ 657 00:43:54,583 --> 00:43:56,707 เดนิวัลโด บาร์นี ที่ปรึกษากฎหมายของเดอร์ซา 658 00:43:56,708 --> 00:43:59,457 เพิ่งแนะนำตัวว่าเป็นทนายของซูซาน 659 00:43:59,458 --> 00:44:01,457 ผมมาช่วยครอบครัวนี้ 660 00:44:01,458 --> 00:44:04,041 - เมื่อกี้ได้คุยกับซูซานไหมครับ - ไม่ครับ 661 00:44:04,042 --> 00:44:05,957 {\an8}- ไม่ได้คุยกับเธอหรือครับ - ใช่ครับ 662 00:44:05,958 --> 00:44:08,582 {\an8}- วันนี้ครอบครัวจะแถลงข่าวไหมครับ - คิดว่าครับ 663 00:44:08,583 --> 00:44:09,749 เธอพูดว่าไงบ้าง 664 00:44:09,750 --> 00:44:12,749 เดอร์ซาขอให้ทนายชื่อบาร์นี 665 00:44:12,750 --> 00:44:16,957 มาดูว่าเกิดอะไรขึ้น และให้ช่วยเหลือฉันกับน้องชาย 666 00:44:16,958 --> 00:44:20,332 แล้วตั้งแต่นั้นมา 667 00:44:20,333 --> 00:44:23,749 เขาก็ไม่ได้ทำหน้าที่แค่ทนาย แต่ทุ่มเทช่วยฉันจริงๆ 668 00:44:23,750 --> 00:44:26,207 เขาก็เลย… 669 00:44:26,208 --> 00:44:28,042 เขาเห็นว่าฉันไม่เหลือใครแล้ว 670 00:44:30,250 --> 00:44:33,082 เขาสนิทกับซูซานมากมาตลอด 671 00:44:33,083 --> 00:44:36,416 และคอยดูแลเธออย่างทุ่มเทเสมอ 672 00:44:36,417 --> 00:44:38,666 ฉันเลยคิดว่าเขาไม่ได้เป็นแค่ทนาย 673 00:44:38,667 --> 00:44:41,499 แต่เป็นห่วงและอยากดูแลซูซานจริงๆ 674 00:44:41,500 --> 00:44:44,374 แต่กับอันเดรอัสไม่ใช่แบบนั้น 675 00:44:44,375 --> 00:44:47,124 เขาเป็นห่วงซูซานเป็นพิเศษ 676 00:44:47,125 --> 00:44:49,167 - เข้าใจแล้วค่ะ เพราะเธอ… - ไม่ใช่ทั้งคู่ 677 00:44:53,542 --> 00:44:56,625 อันเดรอัส ให้อภัยพี่สาวหรือยัง อันเดรอัส 678 00:45:00,250 --> 00:45:01,874 ตอนอันเดรอัสมาเยี่ยมฉัน 679 00:45:01,875 --> 00:45:04,624 เรานั่งคุยกันอยู่นาน 680 00:45:04,625 --> 00:45:08,707 ฉันบอกว่า "อยากถามอะไรก็ถามมา พี่จะตอบทุกอย่าง" 681 00:45:08,708 --> 00:45:10,958 แต่เขาก็แทบไม่ได้ถามอะไร 682 00:45:11,583 --> 00:45:13,708 เขาแค่กอดฉันแล้วร้องไห้ 683 00:45:15,458 --> 00:45:16,958 แล้วเขาก็พูดกับฉันว่า 684 00:45:17,792 --> 00:45:20,624 "ผมเสียพ่อไปแล้ว ผมเสียแม่ไปแล้ว 685 00:45:20,625 --> 00:45:22,500 เสียเพื่อนรักไปแล้ว 686 00:45:23,417 --> 00:45:25,417 ผมจะไม่ยอมเสียพี่สาวไปอีกคน" 687 00:45:26,167 --> 00:45:28,208 แล้วเขาก็กอดฉัน เราสองคนได้แต่ร้องไห้ 688 00:45:29,500 --> 00:45:34,374 (ซูซานขอให้น้องชายให้อภัย เขานำตุ๊กตาหมีมาให้เธอ) 689 00:45:34,375 --> 00:45:39,332 ความทุกข์ของอันเดรอัสฝังใจฉันมาก 690 00:45:39,333 --> 00:45:42,125 เขาเป็นคนที่ฉันสนิทด้วยที่สุดในโลก 691 00:45:42,750 --> 00:45:46,167 ฉันรู้สึกอยากปกป้องอันเดรอัสมาก 692 00:45:48,125 --> 00:45:52,249 เรามีกันแค่สองคนมาตลอด ฉันกับอันเดรอัส 693 00:45:52,250 --> 00:45:57,333 เขาเป็นคนที่ฉันผูกพันที่สุดในชีวิต ตั้งแต่เขายังเล็กแล้ว 694 00:46:01,583 --> 00:46:05,791 แล้วตอนที่เราไปรับเขา ฉันมองหน้าเขา 695 00:46:05,792 --> 00:46:07,666 เราอยู่กันแค่สองคนในรถ 696 00:46:07,667 --> 00:46:09,583 มีแต่ความเงียบ 697 00:46:10,458 --> 00:46:12,332 เงียบสนิท 698 00:46:12,333 --> 00:46:13,667 ไม่มีใครพูดอะไร 699 00:46:14,500 --> 00:46:16,875 หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก 700 00:46:17,750 --> 00:46:19,582 แทบจะหลุดออกมานอกอก 701 00:46:19,583 --> 00:46:22,958 และลึกๆ ฉันรู้ดีว่าไม่มีทางย้อนกลับไปได้แล้ว 702 00:46:25,250 --> 00:46:29,375 แล้วตอนที่น้องฉันรู้ว่าพ่อกับแม่ตายแล้ว… 703 00:46:35,667 --> 00:46:38,207 ฉันจะไม่มีวันลืมเลย ไม่มีวัน 704 00:46:38,208 --> 00:46:40,833 ไม่มีวันลืม แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว 705 00:46:42,542 --> 00:46:45,208 เสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของน้องชาย 706 00:46:47,500 --> 00:46:51,082 ตอนที่ตำรวจบอกว่าทั้งสองคนตายแล้ว 707 00:46:51,083 --> 00:46:53,916 เสียงนั้นก้องอยู่ในหัวฉันมาหลายปี 708 00:46:53,917 --> 00:46:55,833 จนวันนี้ก็ยังได้ยินอยู่ 709 00:46:56,833 --> 00:47:00,958 ความเจ็บปวด ความทุกข์ใจ ความสิ้นหวังของน้องชาย 710 00:47:01,792 --> 00:47:03,083 ความทรมานของเขา 711 00:47:04,167 --> 00:47:07,791 นั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิต ที่เต็มไปด้วยความทุกข์ของเขา 712 00:47:07,792 --> 00:47:10,042 ชีวิตที่เขายังต้องทนทุกข์มาจนถึงทุกวันนี้ 713 00:47:13,083 --> 00:47:15,832 และการรู้ว่าฉันนี่แหละ ต้นเหตุให้เขาต้องทุกข์ทรมาน 714 00:47:15,833 --> 00:47:18,416 มันกัดกินใจฉันทุกวัน 715 00:47:18,417 --> 00:47:22,667 ทุกครั้งที่ได้ยินข่าวของเขา ฉันเจ็บปวดมากที่รู้ว่า 716 00:47:23,625 --> 00:47:26,125 ฉันทำให้เขาต้องเจ็บปวดแค่ไหน 717 00:47:27,208 --> 00:47:29,375 เด็กคนนั้นต้องทนทุกข์ทรมานแค่ไหน 718 00:47:33,083 --> 00:47:34,625 และจะว่าไป… 719 00:47:39,250 --> 00:47:41,292 มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้เลย 720 00:47:49,042 --> 00:47:52,207 ตำรวจกำลังปฏิบัติหน้าที่ ดูสิครับ ทุกคนมารอกันอยู่ที่นี่ ทั้งนักข่าว 721 00:47:52,208 --> 00:47:54,332 หน่วยปฏิบัติการพิเศษจีโออีเข้าไปข้างในแล้ว 722 00:47:54,333 --> 00:47:56,082 (20 พฤศจิกายน 2002 สามสัปดาห์หลังเกิดเหตุ) 723 00:47:56,083 --> 00:47:59,542 เรากำลังรอซูซาน หลังเธออยู่ที่โรงพักมาหลายชั่วโมง 724 00:48:13,167 --> 00:48:16,291 ตอนนี้เราจะตามเธอไป เราจะขับไล่ตามไป 725 00:48:16,292 --> 00:48:17,207 โอเค 726 00:48:17,208 --> 00:48:20,042 รถตำรวจ… ไปเลยๆ 727 00:48:20,792 --> 00:48:25,166 พวกเขาเร่งความเร็วเต็มที่เพื่อหนีนักข่าว 728 00:48:25,167 --> 00:48:26,500 เราจะตามพวกเขาไป 729 00:48:27,417 --> 00:48:32,208 รถตำรวจหลายคันกำลังขับปาดหน้า ไม่ให้เราทำข่าว 730 00:48:33,375 --> 00:48:36,374 ดูเหมือนซูซานจะนั่งอยู่เบาะหลัง 731 00:48:36,375 --> 00:48:38,499 ซูซานจริงๆ ด้วย ดูขาเธอสิ 732 00:48:38,500 --> 00:48:40,417 เราเห็นกางเกงยีนส์ของเธอ 733 00:48:44,375 --> 00:48:47,332 รถตำรวจมาถึงแล้ว เราตามมาทัน… 734 00:48:47,333 --> 00:48:49,125 ถ่ายไว้เลย 735 00:48:49,625 --> 00:48:53,042 ซูซานอยู่ในรถตำรวจคันแรก ดูสิ 736 00:48:55,875 --> 00:48:59,708 (ซูซานในเรือนจำการันจิรู ห้องขังมีฟูกและทีวี) 737 00:49:02,000 --> 00:49:07,541 ตอนถูกจับ ฉันยังเป็นเด็กสาว ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย 738 00:49:07,542 --> 00:49:11,625 แล้วจู่ๆ ก็ต้องมาอยู่ ในทัณฑสถานหญิงนครหลวง 739 00:49:12,125 --> 00:49:14,332 ที่นั่นใหญ่มาก 740 00:49:14,333 --> 00:49:18,374 จู่ๆ ฉันก็ต้องเข้ามาอยู่ในโลก ที่มีคนตั้ง 400 คนได้มั้ง 741 00:49:18,375 --> 00:49:20,332 นักโทษหญิง 400 คน 742 00:49:20,333 --> 00:49:22,082 (ทัณฑสถานหญิงนครหลวง) 743 00:49:22,083 --> 00:49:23,582 แล้วเพื่อนร่วมห้องขังของฉัน 744 00:49:23,583 --> 00:49:26,166 ก็บอกว่า "อยู่ที่นี่ เธอไม่เห็นอะไรทั้งนั้น 745 00:49:26,167 --> 00:49:28,749 ไม่ได้ยินหรือรับรู้อะไรทั้งนั้น 746 00:49:28,750 --> 00:49:31,457 ทำแบบนี้แล้วจะไม่มีปัญหากับใคร 747 00:49:31,458 --> 00:49:33,624 ทำเป็นหูหนวก ตาบอด เป็นใบ้ซะ" 748 00:49:33,625 --> 00:49:36,124 ฉันทำตามที่เธอบอกทุกอย่าง 749 00:49:36,125 --> 00:49:39,083 เธอบอกว่า "ทำแบบนี้แล้วจะปลอดภัย" ฉันก็ทำตาม 750 00:49:40,917 --> 00:49:43,667 ฉันเดินก้มหน้าตลอด เพราะกลัว 751 00:49:46,000 --> 00:49:49,833 และที่นั่นก็มีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นจริงๆ 752 00:49:52,667 --> 00:49:55,041 มีคนถูกแทง 753 00:49:55,042 --> 00:49:59,417 ถูกแทงแล้วต้องหลบอยู่ในห้องขัง เพราะขอความช่วยเหลือไม่ได้ 754 00:50:00,833 --> 00:50:03,666 มีเรื่องทะเลาะวิวาทเพราะยาเสพติด 755 00:50:03,667 --> 00:50:05,292 มีโทรศัพท์มือถือด้วย 756 00:50:07,000 --> 00:50:09,666 ฉันเลยหลบอยู่ในมุมตัวเองเงียบๆ 757 00:50:09,667 --> 00:50:11,583 ทุกอย่างน่ากลัวไปหมดสำหรับฉัน 758 00:50:15,833 --> 00:50:20,917 ตอนอยู่ในคุก ได้เขียนจดหมายถึงดาเนียลกับคริสเตียนไหมคะ 759 00:50:21,875 --> 00:50:23,457 กับคริสเตียนไม่เคยค่ะ 760 00:50:23,458 --> 00:50:27,542 ฉันเขียนถึงดาเนียลแค่ฉบับเดียว ตอนเพิ่งเข้าเรือนจำ 761 00:50:28,125 --> 00:50:30,499 แต่เขาเขียนมาหาฉันหลายฉบับ 762 00:50:30,500 --> 00:50:33,750 หลายฉบับเลย แต่ฉันไม่เคยตอบกลับ 763 00:50:34,583 --> 00:50:36,957 เขาเขียนว่าอะไร ต้องการอะไรคะ 764 00:50:36,958 --> 00:50:39,957 - ก็ไม่มีอะไร เขายัง… - แล้วคุณเขียนว่าอะไร 765 00:50:39,958 --> 00:50:41,832 - ฉันจำไม่ได้ - คุณจำไม่ได้เหรอ 766 00:50:41,833 --> 00:50:44,666 ฉันจำได้ว่าฉันเขียน แต่จำไม่ได้ว่าเขียนอะไร 767 00:50:44,667 --> 00:50:47,125 มันก็ตั้ง 20 กว่าปีแล้ว 768 00:50:47,750 --> 00:50:51,375 จำได้ว่าเขียนแค่ไม่กี่บรรทัด เหมือนข้อความสั้นๆ มากกว่า 769 00:50:52,625 --> 00:50:56,207 (หวัดดีแดน ที่รัก เป็นไงบ้าง) 770 00:50:56,208 --> 00:51:00,417 (คิดถึงมากเลย! ที่นี่ทุกอย่างดีมาก…) 771 00:51:03,875 --> 00:51:09,624 (สบายๆ เลย! รักเธอมากๆ นะ!) 772 00:51:09,625 --> 00:51:11,458 คุณไม่เห็นเลยว่าเธอทุกข์ 773 00:51:12,042 --> 00:51:13,375 เธอไม่มีท่าทีทุกข์ใจเลย 774 00:51:14,042 --> 00:51:17,999 ฉันคิดว่าเพราะเธอมองตัวเองเหมือนเป็นคนนอก 775 00:51:18,000 --> 00:51:21,416 อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้หมายถึงโรคหลายบุคลิก 776 00:51:21,417 --> 00:51:24,375 แต่เป็นกลไกเอาตัวรอดทางจิตวิทยา 777 00:51:26,167 --> 00:51:27,749 (สักวันเราจะมีความสุขด้วยกัน) 778 00:51:27,750 --> 00:51:30,541 (และความหวังนี้แหละ ทำให้ฉันมีแรงอดทนกับทุกอย่างนี่) 779 00:51:30,542 --> 00:51:32,249 (ความรักทำให้ทนได้ทุกสิ่ง) 780 00:51:32,250 --> 00:51:34,708 ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นมันบ้าบอมาก 781 00:51:35,792 --> 00:51:40,541 - ฉันไม่รู้ว่ามันเพราะ… - แฟนคนแรก รักที่ยิ่งใหญ่ครั้งแรกหรือเปล่า 782 00:51:40,542 --> 00:51:41,582 อาจจะใช่ค่ะ 783 00:51:41,583 --> 00:51:44,624 "เราจะอยู่ด้วยกัน อย่างมีความสุขตลอดไป ฆ่าพ่อแม่ซะ 784 00:51:44,625 --> 00:51:47,917 เอามรดกมาตั้งบริษัท แล้วก็อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดกาลนาน" 785 00:51:51,083 --> 00:51:52,249 (3 ธันวาคม 2002 หนึ่งเดือนหลังเกิดเหตุ) 786 00:51:52,250 --> 00:51:54,041 ซูซาน ลุยส์ ฟอน ริชท์โฮเฟน 787 00:51:54,042 --> 00:51:58,250 ถูกนำตัวไปศาลอาญาแผนกที่หนึ่ง ด้วยรถขนผู้ต้องหา 788 00:52:01,042 --> 00:52:02,874 ตำรวจใช้วิธีเดียวกันนี้ 789 00:52:02,875 --> 00:52:06,541 กับพี่น้องกราวินโญสเพื่อหลบนักข่าว 790 00:52:06,542 --> 00:52:08,999 ไปกันที่ผู้สื่อข่าวของเราที่อยู่หน้าศาล 791 00:52:09,000 --> 00:52:10,916 ซึ่งตอนนี้กำลังมีการให้ปากคำกันค่ะ 792 00:52:10,917 --> 00:52:13,291 มาติดตามข่าวล่าสุดกัน แล้วเราจะได้มาถกกันที่นี่ 793 00:52:13,292 --> 00:52:14,666 เชิญเลยค่ะ ลุยซ์ เกร์รา 794 00:52:14,667 --> 00:52:20,166 สรุปสั้นๆ นะครับ โซเนีย คำให้การของซูซานเป็นที่ฮือฮามาก 795 00:52:20,167 --> 00:52:23,874 เธอมาถึงก็ร้องไห้อย่างหนัก ดิ้นไปมา 796 00:52:23,875 --> 00:52:26,332 และโจมตีดาเนียลอย่างรุนแรง 797 00:52:26,333 --> 00:52:30,332 เธอแสดงตนว่าเป็นสาวน้อยไร้เดียงสา 798 00:52:30,333 --> 00:52:34,416 บอกว่าเธอถูกหลอก และทุกอย่างเหมือนความฝัน 799 00:52:34,417 --> 00:52:38,582 ซูซานให้การว่าดาเนียลเป็นคนวางแผนฆาตกรรม 800 00:52:38,583 --> 00:52:39,707 กลับกัน 801 00:52:39,708 --> 00:52:43,916 ดาเนียลอ้างว่าแฟนสาวของเขา เป็นคนคิดแผนฆาตกรรมขึ้นมา 802 00:52:43,917 --> 00:52:49,166 ซูซานยืนยันมาตลอดว่าแฟนหนุ่มของเธอ 803 00:52:49,167 --> 00:52:53,207 คนที่เธอรักมาก คนที่เป็นรักแท้ของเธอ เป็นคนคิดเรื่องนี้ 804 00:52:53,208 --> 00:52:55,749 เขาถึงขั้นเป็นคนคิดด้วยว่า 805 00:52:55,750 --> 00:52:58,917 จะใช้อาวุธอะไรฆ่าพ่อแม่เธอ 806 00:53:00,375 --> 00:53:03,291 เรามาถึงสถานกักขังชั่วคราวเบเลง 2 แล้ว 807 00:53:03,292 --> 00:53:04,958 (กุมภาพันธ์ 2003 สี่เดือนหลังเกิดเหตุ) 808 00:53:05,625 --> 00:53:08,082 ผมเดินไปยังห้องพิจารณาคดี 809 00:53:08,083 --> 00:53:11,125 ที่ซึ่งผู้ต้องขังกำลังรอผมอยู่ 810 00:53:11,792 --> 00:53:14,333 ดาเนียล กราวินโญส เด เปาลา อี ซิลวา 811 00:53:15,542 --> 00:53:17,749 - คุณรักซูซานไหม - รักมากครับ 812 00:53:17,750 --> 00:53:18,832 ยังรักเธออยู่เหรอ 813 00:53:18,833 --> 00:53:22,624 ครับ และจะไม่มีอะไรทำให้ผมรักเธอน้อยลงได้ 814 00:53:22,625 --> 00:53:24,792 คุณทำแบบนี้ได้ยังไง ดาเนียล 815 00:53:27,208 --> 00:53:30,417 ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นผมอ่อนแอที่สุด 816 00:53:32,833 --> 00:53:36,292 อาจเพราะผม พอกพูนความเกลียดชังเอาไว้นานเกินไป 817 00:53:37,000 --> 00:53:39,375 อะไรทำให้คุณลงมือต่อจนจบ 818 00:53:40,000 --> 00:53:40,958 ความโกรธแค้นครับ 819 00:53:42,583 --> 00:53:45,124 - โกรธแค้นพ่อแม่ซูซานเหรอ - ครับ 820 00:53:45,125 --> 00:53:46,292 โกรธเรื่องอะไร 821 00:53:47,208 --> 00:53:50,332 เพราะวิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อลูกๆ 822 00:53:50,333 --> 00:53:54,000 ดาเนียลให้สัมภาษณ์ได้น่าสงสารมาก 823 00:53:57,042 --> 00:53:59,916 เหมือนคนที่กว่าจะรู้ตัวก็สายไปแล้ว 824 00:53:59,917 --> 00:54:03,375 ว่าตัวเองถูกใช้เป็นเครื่องมือก่อเหตุโหดเหี้ยมนี้ 825 00:54:04,125 --> 00:54:06,457 ใครเป็นคนคิดเรื่องฆ่าคุณพ่อคุณแม่ริชท์โฮเฟน 826 00:54:06,458 --> 00:54:12,999 ตอนแรกเป็นความคิดเธอ แต่ต่อมาเป็นเราสองคนค่อยๆ คิดร่วมกัน 827 00:54:13,000 --> 00:54:15,791 แล้วเรื่องที่คุยกันเริ่มจริงจังขึ้นตอนไหน 828 00:54:15,792 --> 00:54:21,582 ตั้งแต่เธอเริ่มถูกทำร้ายทุกสัปดาห์ 829 00:54:21,583 --> 00:54:25,124 {\an8}แน่นอนว่าทุกคนอยากโยนความผิดให้อีกฝ่าย 830 00:54:25,125 --> 00:54:29,291 {\an8}ดาเนียลอยากบอกว่า ตัวเองช่วยเจ้าหญิงจากการถูกทำร้าย 831 00:54:29,292 --> 00:54:32,916 ส่วนเธอก็อยากบอกว่าเขาหลอกใช้เจ้าหญิง 832 00:54:32,917 --> 00:54:36,207 เพื่อให้ได้ทุกอย่างที่ต้องการ แล้วก็ทิ้งเธอไป 833 00:54:36,208 --> 00:54:38,792 คุณรู้สึกว่าถูกหลอกใช้ให้ก่อเหตุไหม 834 00:54:39,333 --> 00:54:42,458 พอเธอโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผม 835 00:54:43,208 --> 00:54:48,250 ก็ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกหลอกใช้อยู่บ้าง 836 00:54:48,750 --> 00:54:51,667 แต่ผมมั่นใจว่าเธอทำไปเพื่อรูปคดีเท่านั้น 837 00:54:52,208 --> 00:54:56,707 มันทำให้อดรู้สึกไม่ได้ว่าเธอเป็นฝ่ายชักใยเขา 838 00:54:56,708 --> 00:54:57,999 ไม่ใช่เขาชักใยเธอ 839 00:54:58,000 --> 00:55:01,082 ผมคิดว่ามันชัดเจนมาก 840 00:55:01,083 --> 00:55:02,625 เธอเป็นฝ่ายชักใยเขา 841 00:55:03,208 --> 00:55:06,875 เพราะต่อมาเธอก็ชักใยคนอื่นอีก ใช่ไหมล่ะ 842 00:55:07,375 --> 00:55:09,332 แต่เขาไม่เคยทำแบบนั้น 843 00:55:09,333 --> 00:55:13,749 {\an8}พัศดีเรือนจำหญิงเรียกฉันไปพบหลายครั้ง 844 00:55:13,750 --> 00:55:17,374 {\an8}เพราะซูซานได้รับการดูแลเป็นพิเศษ 845 00:55:17,375 --> 00:55:19,749 จากผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์ในตอนนั้น 846 00:55:19,750 --> 00:55:22,707 ที่คอยเอาไอศกรีมกับปัสเตลมาให้เธอ 847 00:55:22,708 --> 00:55:26,749 คดีของเธอมีลักษณะเฉพาะมาก 848 00:55:26,750 --> 00:55:29,582 ต่างจากคดีอื่นๆ ที่เราเคยได้ยินมา 849 00:55:29,583 --> 00:55:32,416 แม้แต่คดีที่โด่งดังคดีอื่นๆ 850 00:55:32,417 --> 00:55:35,708 เพราะคดีนี้มีหลายอย่างที่ไม่เหมือนใคร 851 00:55:36,250 --> 00:55:39,166 ผู้ชายที่เอาปัสเตลมาให้เธอนี่… 852 00:55:39,167 --> 00:55:42,000 ใช่ค่ะ เขาซื้อปัสเตลจากตลาดมาให้ 853 00:55:44,333 --> 00:55:47,917 (มิถุนายน 2005 สามปีหลังเกิดเหตุ) 854 00:55:53,042 --> 00:55:54,582 ซูซาน ริชท์โฮเฟน 855 00:55:54,583 --> 00:55:59,208 ซึ่งถูกขังมาตั้งแต่ปี 2002 ได้รับการปล่อยตัว ให้รอการพิจารณาคดีนอกเรือนจำ 856 00:56:05,000 --> 00:56:07,957 ปี 2005 ศาลอนุญาต ให้ฉันได้รับการปล่อยตัวชั่วคราว 857 00:56:07,958 --> 00:56:09,374 และตลอดช่วงเวลานั้น 858 00:56:09,375 --> 00:56:14,832 คนที่คอยช่วยเหลือ และอยู่เคียงข้างฉันเสมอคือบาร์นี 859 00:56:14,833 --> 00:56:20,207 เขารับฉันไปอยู่ที่บ้าน ฉันอยู่ที่นั่นสิบเดือน 860 00:56:20,208 --> 00:56:22,832 เพราะฉันไม่… ฉันจะไปที่ไหนได้ล่ะ 861 00:56:22,833 --> 00:56:24,792 ฉันไม่มีที่ให้ไป 862 00:56:25,500 --> 00:56:27,791 ชาวบ้านแถวนี้ต่างไม่พอใจ 863 00:56:27,792 --> 00:56:32,624 ข้อความประท้วงซูซานบนกำแพง ได้รับการทาสีทับอีกครั้ง 864 00:56:32,625 --> 00:56:35,166 {\an8}ชาวบ้านบางคนไม่พอใจ 865 00:56:35,167 --> 00:56:38,666 {\an8}ผมก็ไม่สบายใจ และเข้าใจความรู้สึกพวกเขา 866 00:56:38,667 --> 00:56:42,292 พวกเขาสนิทกันมากผิดปกติ 867 00:56:43,083 --> 00:56:49,207 ความสัมพันธ์ใกล้ชิด ที่มีการสัมผัสกันด้วยแบบนั้นน่ะค่ะ 868 00:56:49,208 --> 00:56:52,416 ถึงขนาดที่พอเธอได้รับการปล่อยตัว ฉันก็ไม่ได้เป็นทนายของเธออีกแล้ว 869 00:56:52,417 --> 00:56:54,624 และเธอก็ไปอยู่บ้านเขา 870 00:56:54,625 --> 00:56:57,124 มันเลยอธิบายยากจริงๆ 871 00:56:57,125 --> 00:56:59,874 - ปกติทนายไม่ทำแบบนั้นใช่ไหม - ไม่ทำค่ะ 872 00:56:59,875 --> 00:57:04,832 อย่างมากก็ช่วยหาโรงแรมให้พัก 873 00:57:04,833 --> 00:57:08,499 หรือหาอะพาร์ตเมนต์ให้ แต่ให้มาอยู่บ้านตัวเองเนี่ยนะ 874 00:57:08,500 --> 00:57:12,375 นี่มันเกินกว่าความสัมพันธ์ ระหว่างทนายกับลูกความแล้ว 875 00:57:16,833 --> 00:57:20,082 มีข่าวถึงขั้นว่าเราคบหากันเชิงชู้สาว 876 00:57:20,083 --> 00:57:22,499 ไม่จริงเลย ไร้สาระมาก 877 00:57:22,500 --> 00:57:26,666 เขามีภรรยา มีลูกแล้ว จะเป็นไปได้ยังไง 878 00:57:26,667 --> 00:57:29,957 ทนายใช้เวลาตลอดบ่ายวันนี้กับซูซาน 879 00:57:29,958 --> 00:57:32,374 เพื่อทบทวนแนวทางต่อสู้คดี 880 00:57:32,375 --> 00:57:37,499 เธอต้องตอบคำถามบางข้อ ที่อาจถูกถามระหว่างการพิจารณาคดี 881 00:57:37,500 --> 00:57:39,999 เรากำลังหารือรายละเอียดคดีกัน 882 00:57:40,000 --> 00:57:42,916 ตอนนั้นผมเพิ่งซื้อรถเบนซ์เปิดประทุน 883 00:57:42,917 --> 00:57:46,166 {\an8}ผมไปที่บ้านบาร์นีเพื่อคุยกับซูซาน 884 00:57:46,167 --> 00:57:49,291 {\an8}และทบทวนรายละเอียดก่อนเริ่มพิจารณาคดี 885 00:57:49,292 --> 00:57:53,332 พอผมออกมา มีคนกรีดหลังคารถผม 886 00:57:53,333 --> 00:57:56,082 ใช้กุญแจหรืออะไรสักอย่างขูดสีรถผม 887 00:57:56,083 --> 00:57:59,917 แล้วเขียนคำว่า "ไอ้ลูกไม่มีพ่อ" ไว้บนฝากระโปรงรถ 888 00:58:02,458 --> 00:58:05,874 เราตกตะลึงกันมาก แต่ก็คิดว่า "ไม่ นี่เรื่องจริง 889 00:58:05,875 --> 00:58:08,832 เห็นกับตาเลย มีบ้านนี้จริงๆ อยู่ตรงนี้ไง" 890 00:58:08,833 --> 00:58:11,749 ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง 891 00:58:11,750 --> 00:58:14,416 เด็กนั่นไม่คู่ควรกับน้ำนมแม่ ที่เลี้ยงมาเลยด้วยซ้ำ 892 00:58:14,417 --> 00:58:17,916 คดีซูซานกระทบใจชนชั้นกลางอย่างมาก 893 00:58:17,917 --> 00:58:20,291 ในแบบที่ไม่เคยมีคดีไหนส่งผลขนาดนี้ 894 00:58:20,292 --> 00:58:24,374 เกิดในครอบครัวที่มั่งคั่ง ได้รับการศึกษาจากโรงเรียนชั้นนำ 895 00:58:24,375 --> 00:58:26,541 คนธรรมดาคนหนึ่ง 896 00:58:26,542 --> 00:58:32,082 ทำไมวันหนึ่งถึงลุกมาก่อคดีโหดเหี้ยมแบบนี้ได้ 897 00:58:32,083 --> 00:58:35,332 {\an8}เราไม่รู้ว่าคนที่มีพร้อมทุกอย่าง กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง 898 00:58:35,333 --> 00:58:37,332 {\an8}แล้วพอไม่รู้ เราก็หวาดกลัว 899 00:58:37,333 --> 00:58:41,166 ครอบครัวนี้มีปัญหาอะไร ไม่สื่อสารกันเลยเหรอ 900 00:58:41,167 --> 00:58:45,166 ไม่ครับ ผมเชื่อว่าเป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพ 901 00:58:45,167 --> 00:58:50,499 เธอไม่ใช่คนป่วย เธอเป็นแค่คนที่มีอาการทางจิตประสาท 902 00:58:50,500 --> 00:58:54,999 ผมไม่เคยเจอคดีฆ่าพ่อแม่ หรือรู้จักคดีฆ่าพ่อแม่คดีไหน 903 00:58:55,000 --> 00:58:58,291 ที่คนก่อเหตุมีสุขภาพจิตปกติเลย 904 00:58:58,292 --> 00:59:00,749 สาธารณชนต้องการข้อมูล 905 00:59:00,750 --> 00:59:06,458 สื่อก็สนองให้ ซึ่งก็มักจะเน้นความหวือหวา 906 00:59:08,792 --> 00:59:11,583 ทนายของซูซาน 907 00:59:12,083 --> 00:59:16,750 จะให้สัญญากับสื่อว่า จะให้สัมภาษณ์ซูซานเป็นพิเศษ 908 00:59:19,042 --> 00:59:20,916 เขาสัญญากับทุกสำนักเลย 909 00:59:20,917 --> 00:59:25,208 เขาเหมือนสุลต่านที่สัญญา จะยกสาวพรหมจรรย์ให้สุลต่านคนอื่นๆ หลายคน 910 00:59:25,833 --> 00:59:27,458 แต่สาวพรหมจรรย์มีแค่คนเดียว 911 00:59:28,167 --> 00:59:30,250 คุณให้สัมภาษณ์พิเศษได้แค่สำนักเดียว 912 00:59:30,875 --> 00:59:35,458 แต่พอเธอให้สัมภาษณ์ โลกของเขาก็พังทลายลงด้วย 913 00:59:35,958 --> 00:59:37,958 (เหยื่อของซูซาน) 914 00:59:41,458 --> 00:59:43,541 (ความจริงและคำโกหก ของซูซาน ฟอน ริชท์โฮเฟน) 915 00:59:43,542 --> 00:59:46,832 ตอนติดไมค์ให้เธอ ไม่มีใครบอกว่า 916 00:59:46,833 --> 00:59:50,082 "ไมค์เปิดแล้ว คุณพูดได้เลย" 917 00:59:50,083 --> 00:59:53,541 ตอนตัดต่อ ในห้องตัดต่อ 918 00:59:53,542 --> 00:59:56,791 พวกเขาเจอเสียง ที่ไมค์บันทึกไว้ตอนเธอคุยกับทนาย 919 00:59:56,792 --> 00:59:59,041 เขาบอกเธอว่า "เธอต้องร้องไห้" 920 00:59:59,042 --> 01:00:01,124 (ทนายบอกซูซาน "ร้องไห้ซะ") 921 01:00:01,125 --> 01:00:04,042 (นักศึกษาสาวถูกจับภาพได้ ขณะถูกสั่งให้แกล้งร้องไห้) 922 01:00:04,833 --> 01:00:05,832 (น้ำตาจระเข้) 923 01:00:05,833 --> 01:00:08,374 (แผนกู้ภาพลักษณ์ซูซาน ริชท์โฮเฟนล้มเหลว) 924 01:00:08,375 --> 01:00:13,542 แล้วเธอก็เล่นละครสดได้อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ 925 01:00:14,125 --> 01:00:15,500 ซึ่งน่าทึ่งมาก 926 01:00:16,000 --> 01:00:17,499 สองเดือนก่อนขึ้นศาล 927 01:00:17,500 --> 01:00:21,332 ซูซานแสดงตัวเป็นสาวน้อยซึมเศร้า ไร้ที่พึ่ง 928 01:00:21,333 --> 01:00:25,749 ทนายฝ่ายจำเลยวางแผนกลยุทธ์ ให้เธอดูอ่อนแอเปราะบาง 929 01:00:25,750 --> 01:00:27,917 การสัมภาษณ์เป็นแค่ละครตบตา 930 01:00:28,792 --> 01:00:31,499 ไฟพร้อม กล้องพร้อม แอ็กชั่น! 931 01:00:31,500 --> 01:00:36,291 มันเหมือนหนังเรื่องหนึ่ง ที่ไว้ชักจูงความเห็นของสาธารณชน 932 01:00:36,292 --> 01:00:39,416 ด้วยคำพูดและท่าทางที่จงใจสร้างขึ้น 933 01:00:39,417 --> 01:00:41,207 {\an8}(ซูซานเล่นละครออกทีวี) 934 01:00:41,208 --> 01:00:44,749 ยังมีเรื่องชุดกับนกด้วย จำได้ไหมคะ 935 01:00:44,750 --> 01:00:47,917 ผมยังจำนกที่เกาะอยู่บนตัวเธอได้ มันเป็นอะไรที่… 936 01:00:49,208 --> 01:00:51,708 มันดูเด็กน้อยมาก 937 01:00:52,333 --> 01:00:57,042 เหมือนพยายามจะสื่อว่า เธอมีความบกพร่องทางสติปัญญา หรือแบบ… 938 01:00:57,542 --> 01:00:58,707 ก็นะ 939 01:00:58,708 --> 01:01:05,292 เป็นลิเกที่จัดฉากได้แย่มาก ไร้ความคิดสร้างสรรค์ นักแสดงก็ไม่ได้เรื่อง 940 01:01:05,958 --> 01:01:08,417 ผู้กำกับก็ไร้ฝีมือในการกำกับนักแสดง 941 01:01:09,125 --> 01:01:13,791 เหมือนเวลาคุณทำอะไรที่ไม่อยากทำ แล้วคุณ… 942 01:01:13,792 --> 01:01:19,000 ฉันจะไม่บอกว่า "เขาบังคับฉัน" เพราะไม่มีใครบังคับใครได้ 943 01:01:20,083 --> 01:01:25,917 แต่คุณก็น้ำท่วมปาก เพราะเขาเป็นคนช่วยว่าความให้คุณอยู่ 944 01:01:26,583 --> 01:01:27,957 ฉันไม่รู้จะทำยังไง 945 01:01:27,958 --> 01:01:30,499 ก็คิดว่า "เขาว่าดี งั้นลองทำดู 946 01:01:30,500 --> 01:01:32,416 ถ้าเกิดมันเป็นความคิดที่ดีจริงๆ ล่ะ" 947 01:01:32,417 --> 01:01:35,999 เพราะงั้นถึงจะไม่อยากเลย แต่ฉันก็ทำตาม 948 01:01:36,000 --> 01:01:41,458 แล้วมันก็จัดการได้แย่มาก 949 01:01:42,208 --> 01:01:44,542 จนฉันต้องกลับเข้าคุกทันทีหลังจากนั้น 950 01:01:45,625 --> 01:01:49,082 อัยการยื่นคำร้องให้จับกุมเธออีกครั้ง 951 01:01:49,083 --> 01:01:51,124 โดยอ้างเหตุผลสองข้อ 952 01:01:51,125 --> 01:01:56,417 ข้อแรกคือการให้สัมภาษณ์ รายการฟันตัสติโกทางทีวีโกลโบ 953 01:01:57,125 --> 01:02:01,750 อีกข้อคือการที่ซูซาน ต้องการจัดการทรัพย์สินของครอบครัว 954 01:02:02,792 --> 01:02:05,666 เธอยื่นคำร้องต่อศาลมรดก 955 01:02:05,667 --> 01:02:08,249 ขอให้แต่งตั้งเธอเป็นผู้จัดการมรดก 956 01:02:08,250 --> 01:02:10,999 ปลดน้องชายเธอจากการเป็นผู้จัดการมรดก 957 01:02:11,000 --> 01:02:12,832 เธอเริ่มกล่าวหาว่าเขาฮุบมรดก 958 01:02:12,833 --> 01:02:17,042 และเธอกำหนดเส้นตายให้ผู้พิพากษาปลดเขา 959 01:02:18,500 --> 01:02:21,083 ถ้าไม่ทำ เธอจะจัดการเอง 960 01:02:21,667 --> 01:02:27,332 เท่ากับเธอกำลังขู่ศาลว่า "อีก 15 วัน จะมีคนในครอบครัวตายอีก" 961 01:02:27,333 --> 01:02:30,000 ผมอ่านแล้วกลัวขนหัวลุกเลย 962 01:02:31,958 --> 01:02:33,999 ขอทางด้วยครับ 963 01:02:34,000 --> 01:02:36,667 ฆาตกร! 964 01:02:44,875 --> 01:02:48,500 (มิถุนายน 2005 สามปีหลังเกิดเหตุ) 965 01:02:50,792 --> 01:02:53,707 ทนายคนใหม่ของซูซาน ฟอน ริชท์โฮเฟน 966 01:02:53,708 --> 01:02:57,124 จะต่อสู้เพื่อให้จำเลยที่สารภาพผิดพ้นข้อกล่าวหา 967 01:02:57,125 --> 01:02:59,541 มันเป็นการพิจารณาคดีที่สำคัญที่สุด ในบราซิลตอนนั้น 968 01:02:59,542 --> 01:03:00,666 (ทนายของซูซาน (2006)) 969 01:03:00,667 --> 01:03:04,583 ทีวีโกลโบถึงกับหยุดถ่ายทอดแข่งฟอร์มูลาวัน 970 01:03:05,792 --> 01:03:09,333 ไม่เคยมีคดีไหนต่อสู้กันดุเดือดขนาดนี้ 971 01:03:16,125 --> 01:03:18,249 ที่เป็นอย่างนี้เพราะแผนไม่สำเร็จ 972 01:03:18,250 --> 01:03:22,833 ถ้าสำเร็จ ป่านนี้ทุกคนคงอยู่สุขสบายแล้ว 973 01:03:24,208 --> 01:03:26,207 ส่วนผมตื่นเต้นดีใจมาก 974 01:03:26,208 --> 01:03:27,458 ผมถึงกับซื้อเสื้อครุยตัวใหม่ 975 01:03:28,083 --> 01:03:32,416 พอไปถึง ผมก็เหมือนนางพญาผึ้ง 976 01:03:32,417 --> 01:03:35,916 ที่บินเข้าไปกลางฝูงผึ้ง 977 01:03:35,917 --> 01:03:37,666 ทุกคนอยากสัมภาษณ์ผม 978 01:03:37,667 --> 01:03:43,874 ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ว่าใครเป็นคนต้นคิด ซูซานก็อาจพ้นผิด 979 01:03:43,875 --> 01:03:50,750 ทุกคนอยากเห็น สาวผมบลอนด์แสนสวยทายาทเศรษฐี 980 01:04:09,542 --> 01:04:13,458 เจ้าหน้าที่พาซูซานขึ้นให้การ 981 01:04:14,333 --> 01:04:19,207 เธอบอกว่า "ท่านผู้พิพากษา ก่อนเริ่ม ฉันมีเรื่องจะบอก 982 01:04:19,208 --> 01:04:26,167 ตอนฉันอยู่ในห้องขัง สองคนนั้นมาหาแล้วกดดันฉัน 983 01:04:26,917 --> 01:04:31,667 ให้บอกศาลว่าพ่อเคยข่มขืนฉัน 984 01:04:32,292 --> 01:04:36,874 พ่อฉันเป็นคนดีมาก ไม่เคยทำอะไรแบบนั้น 985 01:04:36,875 --> 01:04:41,874 แต่พวกเขาคอยกดดันให้ฉันโกหก พวกเขาอยากให้ฉันโกหก" 986 01:04:41,875 --> 01:04:43,208 ตอนนั้นเองผมถึงเข้าใจ 987 01:04:45,875 --> 01:04:49,750 เธอทำให้ดาเนียลเชื่อว่าพ่อทำร้ายเธอ 988 01:04:51,792 --> 01:04:53,624 มันไม่จำเป็นต้องเป็นความจริง 989 01:04:53,625 --> 01:04:56,042 ขอแค่คนฟังเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง 990 01:04:56,542 --> 01:04:59,583 ดาเนียลก็เลยกลายเป็นเหมือนเจ้าชาย 991 01:05:00,375 --> 01:05:02,499 {\an8}เขาใช้ชีวิตอยู่ในเทพนิยาย 992 01:05:02,500 --> 01:05:04,541 {\an8}(4 - เอส., ดี., และ ซี. ไปที่ห้องนั่งเล่น) 993 01:05:04,542 --> 01:05:09,375 {\an8}เขาเชื่อว่าตัวเองกำลังช่วยเธอ จากสถานการณ์ที่เธอหนีไม่พ้น 994 01:05:10,708 --> 01:05:12,541 {\an8}(เริ่มลงมือทุบตีเหยื่อ) 995 01:05:12,542 --> 01:05:15,249 {\an8}ฉันโกรธมากที่เขาพยายามจะใช้เรื่องนั้นมาอ้าง 996 01:05:15,250 --> 01:05:17,999 โทษพ่อฉันเนี่ยนะ นั่นมันโกหก 997 01:05:18,000 --> 01:05:21,999 เพื่อให้ตัวเองรอดเหรอ ก็ยอมรับสิว่าเป็นคนทำ กล้ารับผิดหน่อย 998 01:05:22,000 --> 01:05:25,250 แต่เขาไม่ทำ เขาอยากรอดคดี ฉันรู้สึกรังเกียจเขามาก 999 01:05:26,750 --> 01:05:28,082 อันเดรอัส น้องชายของซูซาน 1000 01:05:28,083 --> 01:05:32,291 ซึ่งเป็นพยานคนสำคัญที่สุดของคดี ขึ้นให้การเป็นคนแรก 1001 01:05:32,292 --> 01:05:34,791 เขาปฏิเสธคำกล่าวอ้างของดาเนียล กราวินโญส 1002 01:05:34,792 --> 01:05:37,416 ที่ว่ามันเฟรด ผู้เป็นพ่อ ล่วงละเมิดทางเพศพี่สาว 1003 01:05:37,417 --> 01:05:40,832 ตรงกันข้าม เขากล่าวว่า พ่อแม่รักและเอาใจใส่ลูกมาก 1004 01:05:40,833 --> 01:05:43,416 และยังกล่าวหาซูซานด้วยว่า 1005 01:05:43,417 --> 01:05:48,041 เธอควบคุมบงการทางอารมณ์เขา ตอนที่เขาไปเยี่ยมเธอในคุก 1006 01:05:48,042 --> 01:05:49,707 (น้องชายให้การขัดแย้งกับซูซาน) 1007 01:05:49,708 --> 01:05:52,041 (เขาระบุว่าจำเลยโกหก และเธอไม่เสียใจที่ฆ่าพ่อแม่) 1008 01:05:52,042 --> 01:05:57,957 ตลอดการให้การ อันเดรอัสเหมือนจะระเบิดอารมณ์ออกมา 1009 01:05:57,958 --> 01:06:01,041 เขาหน้าแดงก่ำหลายครั้ง 1010 01:06:01,042 --> 01:06:05,583 เห็นชัดเลยว่าเขาทั้งโกรธ และเจ็บปวดมากแค่ไหน 1011 01:06:06,167 --> 01:06:10,082 พอถึงจุดนี้เขากล่าวโทษทั้งพี่สาวและดาเนียลแล้ว 1012 01:06:10,083 --> 01:06:16,207 เขาเสียใจมาก และอยากให้ทั้งคู่ถูกลงโทษ 1013 01:06:16,208 --> 01:06:20,833 เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา ด้วยความหนักแน่นและเจ็บปวด 1014 01:06:22,625 --> 01:06:25,874 (ซูซานปั่นหัวผม" อันเดรอัส ฟอน ริชท์โฮเฟน) 1015 01:06:25,875 --> 01:06:29,874 เขาบอกว่าพี่น้องกราวินโญสโกหก 1016 01:06:29,875 --> 01:06:32,957 ผมบอกไปแล้ว และจะย้ำอีกครั้ง 1017 01:06:32,958 --> 01:06:36,875 ประเด็นสำคัญของคดีนี้คือ ใครเป็นคนต้นคิด 1018 01:06:37,542 --> 01:06:40,707 อัยการเชื่อว่าเป็นซูซาน ฝ่ายจำเลยเชื่อว่าเป็นดาเนียล 1019 01:06:40,708 --> 01:06:42,167 เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ 1020 01:06:43,833 --> 01:06:45,499 "ฉันรักเขามาก 1021 01:06:45,500 --> 01:06:48,791 ส่วนเขาก็กังวลที่พ่อแม่ฉัน ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเรา 1022 01:06:48,792 --> 01:06:51,499 สรุปคือเขาบอกว่า 1023 01:06:51,500 --> 01:06:53,999 'เธอต้องเลือกระหว่างฉันกับพ่อแม่ 1024 01:06:54,000 --> 01:06:57,541 ถ้าพ่อแม่เธอยังอยู่ เราก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ 1025 01:06:57,542 --> 01:07:00,249 เพราะพวกเขา ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ของเรา'" 1026 01:07:00,250 --> 01:07:05,916 ฉันเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปชั้นบน พ่อแม่หลับอยู่ 1027 01:07:05,917 --> 01:07:11,166 พอฉันลงมา พวกเขาก็ขึ้นบันไดไปได้ครึ่งทางแล้ว 1028 01:07:11,167 --> 01:07:15,375 ฉันลงมาข้างล่าง ทั้งกลัว ทั้งตกใจ สับสนไปหมด 1029 01:07:15,958 --> 01:07:17,583 แล้วฉันก็อยู่แต่ในห้องสมุด… 1030 01:07:19,167 --> 01:07:20,332 กลัวไปหมด 1031 01:07:20,333 --> 01:07:23,583 ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้อะไรเลย 1032 01:07:24,083 --> 01:07:28,874 ฉันเข้าใจว่าทุกคนย่อมโกหก เพื่อปกป้องตัวเอง เป็นเรื่องปกติ 1033 01:07:28,875 --> 01:07:33,582 แต่คำโกหกบางคำก็ฟังแล้วเด็กมาก 1034 01:07:33,583 --> 01:07:38,332 จนอาจทำให้ความจริง ที่พูดหลังจากนั้นหมดความน่าเชื่อถือ 1035 01:07:38,333 --> 01:07:40,917 แรงจูงใจในการก่ออาชญากรรมชัดเจนมาก 1036 01:07:41,458 --> 01:07:45,375 แฟนของเธอกับพี่ชายของเขา 1037 01:07:46,000 --> 01:07:49,874 ต้องการทรัพย์สมบัติทั้งหมดของครอบครัว 1038 01:07:49,875 --> 01:07:51,957 รวมถึงชีวิตหรูหราที่ครอบครัวนี้มี 1039 01:07:51,958 --> 01:07:56,542 สำหรับเขาและครอบครัว คุณคือห่านทองคำของพวกเขา 1040 01:07:57,750 --> 01:07:58,708 เธอชักใยคนอื่น 1041 01:08:00,042 --> 01:08:03,249 พอพวกนั้นสารภาพ เธอก็พยายามเอาตัวรอดด้วยการบอกว่า 1042 01:08:03,250 --> 01:08:06,916 "พวกเขาต่างหากที่ชักจูงให้ฉันก่อเหตุแบบนี้" 1043 01:08:06,917 --> 01:08:09,208 เธอพลิกสถานการณ์กลับตาลปัตร 1044 01:08:09,875 --> 01:08:14,041 ปัญหาที่ผมมีกับซูซาน เริ่มขึ้นหลังคบกันได้ราวหนึ่งปี 1045 01:08:14,042 --> 01:08:16,582 เธอบอกผมว่าเธออยากฆ่าพ่อกับแม่ 1046 01:08:16,583 --> 01:08:22,667 เธอคิดถึงการถอดสายเบรกรถ 1047 01:08:23,250 --> 01:08:26,000 จุดไฟเผาบ้านพักตากอากาศ ตอนที่พวกเขาอยู่ในนั้น 1048 01:08:26,667 --> 01:08:29,667 มันกลายเป็นคำถามว่าใครชักใยใคร 1049 01:08:30,250 --> 01:08:35,207 ซูซานชักใยดาเนียล หรือดาเนียลชักใยซูซาน 1050 01:08:35,208 --> 01:08:40,957 จุดสำคัญของการพิจารณาคดีวันที่สาม คือคำให้การใหม่ของคริสเตียน กราวินโญส 1051 01:08:40,958 --> 01:08:44,916 เขาบอกว่าเสียใจที่เปลี่ยนใจน้องชายไม่ได้ 1052 01:08:44,917 --> 01:08:48,207 และซูซานเป็นคนขอให้เขาฆ่าพ่อแม่เธอ 1053 01:08:48,208 --> 01:08:50,874 เขาเล่าว่าในวันเกิดเหตุ 1054 01:08:50,875 --> 01:08:53,707 ซูซานดูมีความสุขที่สุดในชีวิต 1055 01:08:53,708 --> 01:08:56,707 และเธอพูดทำนองว่า ตราบใดที่ยังไม่ได้ฝังศพพ่อแม่ 1056 01:08:56,708 --> 01:08:58,832 เธอจะไม่มีวันมีชีวิตเป็นของตัวเอง 1057 01:08:58,833 --> 01:09:02,250 แล้วเธอก็หันมาบอกผมว่า "ใจเย็นๆ คริส ไม่ต้องห่วง 1058 01:09:03,500 --> 01:09:06,875 นายไม่ได้พรากอะไรไปจากฉัน นายให้ชีวิตใหม่กับฉัน" 1059 01:09:08,375 --> 01:09:13,166 แล้วอะไรคือจุดเปลี่ยน ที่ทำให้เด็กสาวผู้ตกหลุมรักคนนี้ 1060 01:09:13,167 --> 01:09:17,583 หลงลืมตัวตน จนความสัมพันธ์ครั้งนั้น 1061 01:09:18,958 --> 01:09:24,082 พาเธอไปสู่ความคลุ้มคลั่งจนเหลือรับแบบนี้ 1062 01:09:24,083 --> 01:09:25,874 เกินกว่าที่คนมีเหตุผลจะทำกัน 1063 01:09:25,875 --> 01:09:30,249 จุดเปลี่ยนนี้แหละคือสิ่งที่น่าสนใจที่สุดในคดีนี้ 1064 01:09:30,250 --> 01:09:36,332 เธอเล่าว่าตอนนั้น ตัวเองอยู่ในสภาพอารมณ์เช่นนั้นจริงๆ 1065 01:09:36,333 --> 01:09:41,583 และมันก็ผลักให้เธอ ก้าวข้ามเส้นไปอีกขั้น ซึ่งเธอก็ทำจริงๆ 1066 01:09:49,292 --> 01:09:50,125 เดือนมิถุนา 1067 01:09:50,708 --> 01:09:52,416 พ่อแม่ฉันบอกว่า 1068 01:09:52,417 --> 01:09:55,041 "ซูซาน อันเดรอัส พ่อกับแม่จะไปเที่ยว 1069 01:09:55,042 --> 01:09:57,833 เราจะไปยุโรปกันเดือนนึง อยากไปด้วยกันไหม" 1070 01:09:58,708 --> 01:10:00,917 เราก็แบบ "ไม่ไปอยู่แล้ว" 1071 01:10:01,542 --> 01:10:03,707 "ก็ได้ งั้นก็อยู่บ้านนะ" 1072 01:10:03,708 --> 01:10:06,249 ฉันไปส่งพ่อแม่ที่สนามบินกัวรุลยูส 1073 01:10:06,250 --> 01:10:10,291 ขากลับฉันก็ไปรับดาเนียลที่บ้านเขา แล้วพาเขามาบ้าน 1074 01:10:10,292 --> 01:10:12,207 เขามาอยู่ที่บ้านฉัน 30 วัน 1075 01:10:12,208 --> 01:10:14,667 เขาหอบกัญชามาก้อนเบ้อเริ่ม 1076 01:10:15,750 --> 01:10:19,957 ตลอดเดือนนั้นมีแต่เซ็กซ์ ยาเสพติด และร็อกแอนด์โรล 1077 01:10:19,958 --> 01:10:21,208 นั่นแหละชีวิตฉัน 1078 01:10:24,083 --> 01:10:27,874 เราเคยชินกับชีวิตที่ถูกห้ามไปเสียทุกอย่าง 1079 01:10:27,875 --> 01:10:34,291 แล้วจู่ๆ ตลอด 30 วันนั้น ฉันเหมือนได้อยู่ในฝัน 1080 01:10:34,292 --> 01:10:36,542 เป็นฝันที่ฉันไม่อยากตื่นอีกเลย 1081 01:10:37,375 --> 01:10:43,750 ในที่สุดฉันก็ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข กับคนที่ฉันรักที่สุด 1082 01:10:44,250 --> 01:10:50,625 เดือนนั้นฉันได้ใช้ชีวิตอย่างที่ฝันมาหลายปี 1083 01:10:51,375 --> 01:10:54,249 แน่นอนว่าฉันไม่อยากให้ฝันหวานนั้นจบลง 1084 01:10:54,250 --> 01:10:56,250 ไม่อยากให้มันจบลงจริงๆ 1085 01:10:59,500 --> 01:11:02,999 ฉันคิดว่าคนส่วนใหญ่ซื้อเรื่องที่พวกเขาเล่า 1086 01:11:03,000 --> 01:11:04,541 เรื่องที่ฝ่ายจำเลยอ้างน่ะเหรอคะ 1087 01:11:04,542 --> 01:11:07,416 เรื่องที่ว่าพวกเขา… 1088 01:11:07,417 --> 01:11:13,124 ว่าเธอเป็นผู้หญิงเจ้าเสน่ห์ ยั่วยวนเก่ง และชอบชักใยคนอื่น 1089 01:11:13,125 --> 01:11:17,624 ทั้งที่เธอเพิ่งอายุ 18 เพิ่งพ้นวัยรุ่นมา 1090 01:11:17,625 --> 01:11:20,082 เป็นสาวบริสุทธิ์ที่ไม่มีประสบการณ์เลย 1091 01:11:20,083 --> 01:11:25,167 แต่กลับชักใยผู้ชายสองคนนั้นให้ลงมือก่อเหตุได้ 1092 01:11:25,833 --> 01:11:27,541 ฉันรับเรื่องนี้ไม่ได้ 1093 01:11:27,542 --> 01:11:30,624 ฉันรับไม่ได้ที่สังคมซื้อเรื่องแบบนั้น 1094 01:11:30,625 --> 01:11:34,874 แต่ความจริงคือไม่มีใครรู้ 1095 01:11:34,875 --> 01:11:37,916 มันง่ายกว่าที่จะซื้อความคิดที่ว่าเธอเป็นแม่มด 1096 01:11:37,917 --> 01:11:40,042 ว่าเธอเป็นคนบงการ 1097 01:11:44,667 --> 01:11:48,666 แต่คุณต้องตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้ฝันนั้นเป็นจริง 1098 01:11:48,667 --> 01:11:49,999 วันหนึ่งคุณจึงตัดสินใจ 1099 01:11:50,000 --> 01:11:54,624 "วันนี้แหละที่เราจะทำให้ฝันนั้นเป็นจริง 1100 01:11:54,625 --> 01:11:57,332 - พ่อแม่ต้องไม่อยู่บนโลกนี้อีก" - ค่ะ 1101 01:11:57,333 --> 01:11:59,666 - ฉันพูดถูกไหม - ถูกค่ะ 1102 01:11:59,667 --> 01:12:04,458 - เพราะนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น - ใช่ค่ะ นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น 1103 01:12:09,000 --> 01:12:09,917 แล้ว… 1104 01:12:11,333 --> 01:12:15,416 ฉันก็ตัดสินใจ 1105 01:12:15,417 --> 01:12:18,625 ยอมทำตามแผนทั้งหมด 1106 01:12:19,208 --> 01:12:23,625 ฉันยอมพาพวกเขาไปที่บ้าน 1107 01:12:24,208 --> 01:12:26,332 ฉันเป็นคนพาพวกเขาไปที่นั่น 1108 01:12:26,333 --> 01:12:29,292 ฉันเป็นคนที่เข้าไปในบ้านกับพวกเขา 1109 01:12:30,708 --> 01:12:31,542 และ… 1110 01:12:32,375 --> 01:12:36,999 และความผิด… ถามว่าฉันผิดไหม ผิดสิคะ ผิดแน่นอน 1111 01:12:37,000 --> 01:12:42,457 ฉันยอมรับผิดทั้งหมด นั่นพ่อแม่ฉัน ไม่ใช่พ่อแม่พวกเขา 1112 01:12:42,458 --> 01:12:43,832 พวกท่านเป็นพ่อแม่ฉัน 1113 01:12:43,833 --> 01:12:47,250 ฉันควรปกป้องพวกท่าน แต่ฉันไม่ได้ทำ 1114 01:12:47,833 --> 01:12:50,500 ตอนนั้นคุณรู้สึกยังไง ซูซาน 1115 01:12:51,000 --> 01:12:54,332 ตอนนั้นฉันไม่เป็นตัวเองเลย ลีเจีย 1116 01:12:54,333 --> 01:13:01,083 เหมือนฉันเป็นหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก… 1117 01:13:02,042 --> 01:13:07,249 ถ้าตอนนั้นฉันหยุดคิดสักนิด เรื่องคงไม่เกิด 1118 01:13:07,250 --> 01:13:12,667 ถ้าฉันยังมีความรู้สึกอยู่บ้าง เรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น 1119 01:13:13,500 --> 01:13:15,666 ฉันคงไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น 1120 01:13:15,667 --> 01:13:21,124 เพราะต่อให้โกรธแค่ไหน พอเห็นหน้าพ่อแม่ 1121 01:13:21,125 --> 01:13:23,541 ฉันก็คงไม่ยอมให้ใครเข้าบ้าน 1122 01:13:23,542 --> 01:13:27,500 - ตอนนั้นไม่คิดจะหยุดเลยเหรอ - หยุดเหรอคะ 1123 01:13:28,042 --> 01:13:30,667 ไม่เลย ไม่มีเลย แค่… 1124 01:13:34,125 --> 01:13:37,332 เหมือนฉันแค่ทำสิ่งที่ต้องทำเท่านั้น 1125 01:13:37,333 --> 01:13:41,542 เหมือนว่าต้องทำแบบนี้ ก็แค่นั้น 1126 01:13:42,792 --> 01:13:46,458 แล้วจู่ๆ เรื่องก็เกิดขึ้น พวกเขาลงมาข้างล่าง 1127 01:13:47,208 --> 01:13:50,208 พอคุณเห็นพวกเขา ตอนนั้นรู้สึกยังไง 1128 01:13:50,708 --> 01:13:55,999 "ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว พระเจ้า ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว" 1129 01:13:56,000 --> 01:14:00,958 "พระเจ้า ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว ทีนี้จะทำยังไง" 1130 01:14:01,708 --> 01:14:03,957 "ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว จะทำ…" 1131 01:14:03,958 --> 01:14:07,249 "กลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว" 1132 01:14:07,250 --> 01:14:10,541 ความทุกข์ทรมานเริ่มขึ้นและไม่เคยหยุด 1133 01:14:10,542 --> 01:14:15,458 คำว่า "ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว" ดังก้องอยู่ในหัวตลอด 1134 01:14:16,000 --> 01:14:19,457 "ทีนี้จะทำยังไง ฉันทำอะไรลงไป ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว" 1135 01:14:19,458 --> 01:14:22,583 "ฉันทำอะไรลงไป ย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว" 1136 01:14:27,542 --> 01:14:32,500 {\an8}(ภาพจากกล้องตำรวจ, 2002 หน่วยนิติวิทยาศาสตร์, 13 - เอามือปิดหู) 1137 01:14:33,333 --> 01:14:34,875 {\an8}ฉันคิดว่าคนเรา… 1138 01:14:35,708 --> 01:14:40,167 มีบางช่วงเวลาที่เราเลือกเดินบางเส้นทาง ตัดสินใจทำบางอย่าง 1139 01:14:41,042 --> 01:14:43,708 ที่เราจะเสียใจไปตลอดชีวิต 1140 01:14:44,417 --> 01:14:50,042 และเราจะอยากสามารถย้อนกลับไป แก้ไขสิ่งที่ทำลงไปในตอนนั้นได้ 1141 01:14:50,875 --> 01:14:56,083 แต่ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว ย้อนเวลากลับไปไม่ได้ 1142 01:14:57,042 --> 01:15:01,583 ชีวิตไม่ให้โอกาสคุณ ได้มองย้อนกลับไปและทำสิ่งต่างๆ ใหม่ 1143 01:15:02,083 --> 01:15:03,833 มันมีแต่เดินไปข้างหน้า 1144 01:15:06,583 --> 01:15:08,917 แต่ถ้าฉันย้อนกลับไปได้ 1145 01:15:09,958 --> 01:15:11,958 ทุกอย่างคงจะต่างออกไป 1146 01:15:16,542 --> 01:15:17,500 แต่ฉันไม่มี… 1147 01:15:18,417 --> 01:15:20,667 และนั่นคือความเจ็บปวดที่สุด 1148 01:15:22,125 --> 01:15:25,333 การมองดูสิ่งที่ตัวเองทำพัง โดยแก้ไขอะไรไม่ได้ 1149 01:15:28,500 --> 01:15:31,874 การรู้ว่าสิ่งที่ทำลงไป สร้างความเจ็บปวดให้คนมากมาย 1150 01:15:31,875 --> 01:15:35,667 ทำให้คนที่เรารักที่สุดต้องเจ็บปวด 1151 01:15:36,917 --> 01:15:39,375 แต่เราจะทำอะไรได้ล่ะ 1152 01:15:40,125 --> 01:15:41,292 จะทำอะไรได้ 1153 01:15:44,917 --> 01:15:47,249 (ศาลอาญามินิสโตร มาริโอ กีมาเรส) 1154 01:15:47,250 --> 01:15:49,041 เกือบสี่ปีหลังเกิดเหตุ 1155 01:15:49,042 --> 01:15:52,041 คณะลูกขุนเจ็ดคนจะตัดสินชะตากรรมของจำเลย 1156 01:15:52,042 --> 01:15:56,041 หลังฟังคำแถลงของทั้งสองฝ่าย ลูกขุนจะประชุมกันในห้องปิดลับของศาล 1157 01:15:56,042 --> 01:15:57,708 เพื่อลงมติตัดสินคดี 1158 01:15:58,500 --> 01:16:01,667 ผมรู้สึกว่ามีโอกาสสูงที่เธอจะพ้นผิด 1159 01:16:03,417 --> 01:16:05,250 เพราะว่า… 1160 01:16:08,542 --> 01:16:10,499 ผู้คนรู้สึกเห็นใจเธอ 1161 01:16:10,500 --> 01:16:14,207 ทำไมสาวสวยคนนี้ 1162 01:16:14,208 --> 01:16:17,917 ที่เกิดมาในครอบครัวดีๆ ร่ำรวย มีทุกอย่างพร้อม 1163 01:16:18,417 --> 01:16:19,666 ถึงต้องฆ่าพ่อแม่ตัวเองด้วย 1164 01:16:19,667 --> 01:16:22,500 เธอต้องถูกตัวปัญหาสองคนนั้นชักจูงแน่ๆ 1165 01:16:23,083 --> 01:16:24,750 นั่นเป็นข้อโต้แย้งที่ดีมาก 1166 01:16:26,667 --> 01:16:29,082 เพราะคุณสร้างการแบ่งแยก 1167 01:16:29,083 --> 01:16:32,542 ตามรอยความเหลื่อมล้ำที่มีอยู่แล้วในสังคม 1168 01:16:33,500 --> 01:16:35,416 นั่นเป็นกลยุทธ์ของฝ่ายจำเลยหรือคะ 1169 01:16:35,417 --> 01:16:38,249 เป็นกลยุทธ์ของฝ่ายเธอ ฉลาดมากทีเดียว 1170 01:16:38,250 --> 01:16:43,832 ถ้าดาเนียลเป็นคนต้นคิด ถ้าดาเนียลดึงเธอเข้ามาเกี่ยว 1171 01:16:43,833 --> 01:16:48,791 ถ้าดาเนียลครอบงำจิตใจเธอ 1172 01:16:48,792 --> 01:16:52,457 ถ้าเธอแค่ทำตามคำสั่งเขา 1173 01:16:52,458 --> 01:16:55,125 การพ้นผิดก็มีความเป็นไปได้จริงๆ 1174 01:16:55,958 --> 01:16:58,208 "สาธารณชนตัดสินซูซานไปแล้ว" 1175 01:16:58,792 --> 01:17:01,707 แต่สำหรับผม ความเห็นของสังคมไม่สำคัญ 1176 01:17:01,708 --> 01:17:04,291 สำคัญที่ลูกขุนเจ็ดคนนั้นต่างหาก 1177 01:17:04,292 --> 01:17:09,374 เป้าหมายผมคือ ให้ลูกขุนสี่ในเจ็ดคนลงมติว่าเธอพ้นผิด 1178 01:17:09,375 --> 01:17:13,042 ผมต้องโน้มน้าวคนแค่สี่คน ไม่ใช่คนทั้งสังคม 1179 01:17:13,917 --> 01:17:17,374 ลูกขุนลงมติสี่ต่อสาม เห็นด้วยกับฝ่ายเธอ 1180 01:17:17,375 --> 01:17:20,707 ว่าเธอถูกดาเนียลชักจูง 1181 01:17:20,708 --> 01:17:22,041 คำถามสุดท้ายคือ 1182 01:17:22,042 --> 01:17:24,125 เธอสามารถจะ… 1183 01:17:25,042 --> 01:17:29,125 ขัดขืนการบังคับนั้นได้หรือไม่ 1184 01:17:29,708 --> 01:17:32,957 ตอนนั้นคะแนนลูกขุนเสมอกันสามต่อสาม 1185 01:17:32,958 --> 01:17:35,582 สามคนลงมติให้ซูซานพ้นผิด 1186 01:17:35,583 --> 01:17:37,541 ผู้พิพากษาแทบจะเป็นลม 1187 01:17:37,542 --> 01:17:42,207 ถ้าเธอพ้นผิด คงเป็นเรื่องสะเทือนทั้งประเทศ 1188 01:17:42,208 --> 01:17:44,167 แต่ผลออกมาสี่ต่อสาม 1189 01:17:45,208 --> 01:17:50,333 ลูกขุนอีกคนเห็นว่าเธอขัดขืนได้ เธอจึงถูกตัดสินว่ามีความผิด 1190 01:17:58,917 --> 01:18:03,832 มีคนนั่งอยู่ในรถเอสยูวีคันแรก 1191 01:18:03,833 --> 01:18:07,542 เป็นซูซาน เธอก้มหลบอยู่เบาะหลังสุด 1192 01:18:08,250 --> 01:18:11,042 ซูซาน เธอต้องเน่าตายในคุก 1193 01:18:13,458 --> 01:18:17,042 แต่นั่นแค่จุดเริ่มต้น 1194 01:18:17,708 --> 01:18:23,833 เพราะสิ่งที่เลวร้ายที่สุดรออยู่ ตอนเธอถูกเผาในนรก 1195 01:18:26,208 --> 01:18:29,375 คุกจะกลายเป็นสวรรค์สำหรับเธอไปเลย 1196 01:18:29,917 --> 01:18:31,417 ฆาตกร! 1197 01:18:32,958 --> 01:18:35,083 ฆาตกร! 1198 01:18:58,000 --> 01:19:02,832 ชีวิตในคุกเป็นชีวิตที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีใครอยู่ได้ 1199 01:19:02,833 --> 01:19:06,957 แต่มันอยู่ได้ มันเป็นเรื่องจริง และมีคนมากมายต้องใช้ชีวิตแบบนั้น 1200 01:19:06,958 --> 01:19:08,374 (คำเตือน เฝ้าระวัง 24 ชั่วโมง) 1201 01:19:08,375 --> 01:19:15,292 ตอนถูกย้ายไปริเบเราเปรโต ฉันเห็นสภาพว่าเป็นยังไง ที่นั่นเหม็นคลุ้ง 1202 01:19:16,042 --> 01:19:20,417 มีท่อน้ำแค่ท่อเดียว บางทีก็มีน้ำ บางทีก็ไม่มี 1203 01:19:21,417 --> 01:19:24,916 ลองนึกถึงกลิ่นจากห้องขังหลายห้อง ที่กดชักโครกไม่ได้สิ 1204 01:19:24,917 --> 01:19:26,207 กลิ่นเหม็นจนทนไม่ไหวเลย 1205 01:19:26,208 --> 01:19:28,666 หลายคืนที่ฉันต้องนอนดมก้อนสบู่ 1206 01:19:28,667 --> 01:19:31,332 ฉันจะถือสบู่ไว้แบบนี้ จะได้ไม่ต้องดมกลิ่นเหม็น 1207 01:19:31,333 --> 01:19:35,332 ไหนจะกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ที่ปนกับกลิ่นปัสสาวะ กลิ่นอุจจาระ… 1208 01:19:35,333 --> 01:19:37,332 พระเจ้า เหม็นจนทนไม่ไหวจริงๆ 1209 01:19:37,333 --> 01:19:43,208 ฉันอยู่ในสภาพนั้นอยู่หกเดือน อยากออกไปจากที่นั่นแทบขาดใจ 1210 01:19:43,792 --> 01:19:45,291 แล้วตอนนั้นเอง 1211 01:19:45,292 --> 01:19:47,833 ก็เกิดเรื่องอัยการที่คนชอบเอาไปเล่ากันนั่นแหละ 1212 01:19:48,583 --> 01:19:52,666 พยานระบุว่าเอลิเซว เบราร์โด ไปเยือนเรือนจำห้าครั้ง 1213 01:19:52,667 --> 01:19:55,749 เพราะเขาเป็นอัยการ ที่รับผิดชอบกำกับดูแลเรือนจำ 1214 01:19:55,750 --> 01:19:59,124 มีหน้าที่ตรวจสอบการดำเนินงานของเรือนจำ 1215 01:19:59,125 --> 01:20:01,583 พอเขาเห็นสภาพความเป็นจริง 1216 01:20:02,083 --> 01:20:05,999 เขาก็ถามว่า "คุณยินดีไปที่สำนักงานอัยการไหม 1217 01:20:06,000 --> 01:20:08,791 ไปเล่าเรื่องสภาพความเป็นอยู่ที่นี่" 1218 01:20:08,792 --> 01:20:10,832 ฉันก็ตอบว่า "ได้ค่ะ ฉันไปได้" 1219 01:20:10,833 --> 01:20:12,249 (สำนักงานอัยการรัฐเซาเปาลู) 1220 01:20:12,250 --> 01:20:14,708 แล้วฉันก็ไปที่สำนักงานอัยการ 1221 01:20:15,333 --> 01:20:18,416 เขาบอกว่า "ผมมีเรื่องสำคัญหลายอย่างจะคุยกับคุณ" 1222 01:20:18,417 --> 01:20:21,707 เขาวางท่าขึงขังสมกับเป็นอัยการมาก 1223 01:20:21,708 --> 01:20:23,417 "แต่ก่อนอื่น ผมต้องขอให้คุณช่วย" 1224 01:20:24,167 --> 01:20:26,542 แล้วเขาก็เริ่มอ่านบทกวีให้ฉันฟัง 1225 01:20:27,083 --> 01:20:29,374 จากนั้นก็เริ่มสารภาพความรู้สึกที่มีต่อฉัน 1226 01:20:29,375 --> 01:20:34,457 เขาบอกว่า "ผมลืมคุณไม่ลง ผมหยุดคิดถึงคุณไม่ได้" 1227 01:20:34,458 --> 01:20:36,166 "ผมเป็นอัยการ 1228 01:20:36,167 --> 01:20:38,707 อีกไม่นานคุณก็จะได้รับสิทธิ์รับโทษนอกเรือนจำ 1229 01:20:38,708 --> 01:20:42,291 ผมเห็นภาพตัวเองเดินห้างช็อปปิ้งกับคุณแล้ว 1230 01:20:42,292 --> 01:20:44,082 เดินจับมือกัน 1231 01:20:44,083 --> 01:20:48,332 นึกภาพตัวผมเอาน้ำส้ม ไปเสิร์ฟให้คุณถึงเตียงตอนเช้า" 1232 01:20:48,333 --> 01:20:50,249 อะไรทำนองนั้น 1233 01:20:50,250 --> 01:20:55,207 แล้วมีผู้ชายถือกระเป๋าเอกสาร ทรงสี่เหลี่ยมเข้ามา "ขออนุญาตครับ" 1234 01:20:55,208 --> 01:20:56,749 เขาบอกว่า "เข้ามาสิ" 1235 01:20:56,750 --> 01:21:00,458 ชายคนนั้นเปิดกระเป๋า "นี่ของคุณครับ" เป็นชุดอาหารแมคโดนัลด์ 1236 01:21:01,500 --> 01:21:05,667 "ผมซื้อมาให้คุณโดยเฉพาะ ผมรู้ว่าคุณชอบ" 1237 01:21:06,292 --> 01:21:09,042 - แล้วคุณทำยังไง คุณจัดการ… - ฉันก็กินสิ 1238 01:21:13,167 --> 01:21:14,749 ฉันกินอาหารนั่น 1239 01:21:14,750 --> 01:21:18,124 ฉันชอบแมคโดนัลด์ แต่ในคุกเขาไม่อนุญาตให้กิน 1240 01:21:18,125 --> 01:21:24,000 ฉันเริ่มกินอาหารชุดนั่น ฉันก็นั่งกินไป ส่วนเขาก็พร่ำบอกรักไป 1241 01:21:24,750 --> 01:21:25,667 แล้วฉันก็แบบ… 1242 01:21:26,250 --> 01:21:28,999 พอฉันเดินออกมา นักข่าวก็กรูกันเข้ามา 1243 01:21:29,000 --> 01:21:30,957 คนแน่นเอียด กล้องเต็มไปหมด 1244 01:21:30,958 --> 01:21:33,957 วุ่นวายสุดๆ แล้วพวกเขาก็พาฉันกลับเรือนจำ 1245 01:21:33,958 --> 01:21:36,624 และพอฉันไปถึง มันก็เป็นข่าวแล้ว 1246 01:21:36,625 --> 01:21:39,499 ฉันมีสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับอัยการ โน่นนี่นั่น 1247 01:21:39,500 --> 01:21:42,833 บ้าบอกันไปหมด 1248 01:21:48,458 --> 01:21:50,707 (ตำรวจสืบสวนเผยเรื่องซูซาน ฟอน ริชท์โฮเฟน "เธอยั่วยวนอัยการ") 1249 01:21:50,708 --> 01:21:53,041 เธอใช้เสน่ห์ยั่วยวนอัยการ 1250 01:21:53,042 --> 01:21:58,666 เธอทำได้ เธอมีเสน่ห์ดึงดูดที่น่าเหลือเชื่อ 1251 01:21:58,667 --> 01:22:02,458 (อัยการถูกพักงาน ฐานล่วงละเมิดทางเพศริชท์โฮเฟน) 1252 01:22:03,250 --> 01:22:07,457 ตอนสามทุ่ม เจ้าหน้าที่มาบอกว่า "พัศดีอยากพบคุณ" 1253 01:22:07,458 --> 01:22:12,041 พอไปถึง อัยการคนนั้นก็อยู่ที่เรือนจำตอนสามทุ่ม 1254 01:22:12,042 --> 01:22:14,458 ฉันจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เขาพูดเลย 1255 01:22:15,625 --> 01:22:19,874 "คุณทำอะไรลงไป นี่มันเรื่องอะไร เกิดอะไรขึ้น 1256 01:22:19,875 --> 01:22:23,125 ผมมอบดอกกุหลาบให้ แต่คุณกลับตอบแทนด้วยหนาม" 1257 01:22:25,292 --> 01:22:30,166 แล้วเขาก็ด่าทอฉันเสียๆ หายๆ 1258 01:22:30,167 --> 01:22:33,874 ต่อว่าด่าทอสารพัด ทำเหมือนฉันเป็นเศษขยะ 1259 01:22:33,875 --> 01:22:38,250 แล้วไม่กี่วันต่อมา ฉันก็ถูกย้ายไปเตรเมมเบ 1260 01:22:45,625 --> 01:22:51,125 ฉันอยู่ที่นั่นนานที่สุด 16 ปี มันนานมากเลยนะ 1261 01:22:52,958 --> 01:22:54,666 เรือนจำเตรเมมเบ 1262 01:22:54,667 --> 01:22:58,458 {\an8}อย่างที่รู้กัน ที่นี่ได้ชื่อว่าเรือนจำคนดัง 1263 01:22:59,417 --> 01:23:04,207 เพราะเป็นที่คุมขังผู้ก่อคดีที่โด่งดังทั้งหลาย 1264 01:23:04,208 --> 01:23:06,083 (ทัณฑสถานหญิง ซานตามาเรีย เอวฟราเซีย เปลเลติเยร์) 1265 01:23:08,583 --> 01:23:10,749 (เรือนจำเตรเมมเบ) 1266 01:23:10,750 --> 01:23:12,207 (ทัณฑสถานหญิงเตรเมมเบ) 1267 01:23:12,208 --> 01:23:15,792 ระบบเรือนจำทำให้เรากลายเป็นหุ่นยนต์ 1268 01:23:16,375 --> 01:23:20,917 เหมือนเราใช้ชีวิตไปโดยอัตโนมัติ 1269 01:23:21,792 --> 01:23:25,499 เสื้อผ้าก็อัตโนมัติ มีชุดนักโทษให้ใส่แค่แบบเดียว 1270 01:23:25,500 --> 01:23:29,707 อาหารก็เหมือนกัน อาหารมาเวลาเดิมทุกวัน กินแต่ของเดิมๆ 1271 01:23:29,708 --> 01:23:33,124 ถึงเวลาก็มีเสียงระฆังเรียกไปทำงาน 1272 01:23:33,125 --> 01:23:35,582 ระฆังดังเรียกให้กลับห้องขัง 1273 01:23:35,583 --> 01:23:38,916 ระฆังดังให้ลงไปที่ลาน แล้วก็เรียกกลับออกจากลาน 1274 01:23:38,917 --> 01:23:42,791 ทุกวันเหมือนกันหมดเป๊ะๆ 1275 01:23:42,792 --> 01:23:46,250 ปีแล้วปีเล่าผ่านไป จนไม่รู้วันรู้คืน 1276 01:23:48,958 --> 01:23:51,624 ผ่านวันคืนที่เศร้าหมองมานับไม่ถ้วน 1277 01:23:51,625 --> 01:23:53,916 เห็นคนมากมายทยอยออกจากคุก 1278 01:23:53,917 --> 01:24:00,083 แต่ฉันยังอยู่ต่ออีกปีแล้วปีเล่า 1279 01:24:03,667 --> 01:24:06,166 (มิถุนายน 2012 สิบปีหลังเกิดเหตุ) 1280 01:24:06,167 --> 01:24:11,042 ซูซานกับอันเดรอัสกำลังฟ้องร้องกัน แย่งมรดกของพ่อแม่ที่ถูกฆ่า 1281 01:24:11,583 --> 01:24:16,082 {\an8}ในบรรดาทรัพย์สินที่เป็นมรดก มีบ้านหลังนี้ที่เป็นสถานที่เกิดเหตุด้วย 1282 01:24:16,083 --> 01:24:19,625 {\an8}บ้านหลังนี้มีมูลค่าเกือบสามล้านเรียล 1283 01:24:20,250 --> 01:24:24,375 ซูซานต้องการสิทธิ์ จัดการทรัพย์สินทั้งหมดของครอบครัว 1284 01:24:25,000 --> 01:24:26,499 ตอนฉันถูกจับ 1285 01:24:26,500 --> 01:24:32,541 ทนายของน้องชายยื่นฟ้อง ขอตัดสิทธิ์ฉันจากการรับมรดก 1286 01:24:32,542 --> 01:24:38,916 แล้วบาร์นีก็เริ่มต่อสู้คดี ยืดเยื้ออยู่หลายปี มากกว่าสิบปี 1287 01:24:38,917 --> 01:24:42,874 แต่ฉันรู้ตัวดีมาตลอด 1288 01:24:42,875 --> 01:24:47,166 และรู้สึกอยู่เสมอว่าฉันไม่มีสิทธิ์ในมรดกพวกนั้น 1289 01:24:47,167 --> 01:24:50,124 และฉันไม่ต้องการด้วย ฉันอยากให้น้องชายได้ไปทั้งหมด 1290 01:24:50,125 --> 01:24:52,624 ซูซาน ซึ่งตอนนี้อายุ 30 ปี 1291 01:24:52,625 --> 01:24:54,999 เพิ่งแจ้งต่อผู้พิพากษาว่า 1292 01:24:55,000 --> 01:24:57,666 เธอขอสละสิทธิ์ในมรดกทั้งหมด 1293 01:24:57,667 --> 01:25:00,416 และต้องการฟื้นความสัมพันธ์ กับอันเดรอัส น้องชาย 1294 01:25:00,417 --> 01:25:02,291 ซึ่งไม่เคยพูดกับเธออีกเลย 1295 01:25:02,292 --> 01:25:05,333 เธอยังปลดทนายที่ว่าความให้มานานออกด้วย 1296 01:25:05,917 --> 01:25:07,582 เธอให้เหตุผลว่า 1297 01:25:07,583 --> 01:25:12,166 เธอไม่ไว้วางใจทนายคนนี้อีกต่อไป 1298 01:25:12,167 --> 01:25:15,292 ทั้งในแง่การทำงานและเรื่องส่วนตัว 1299 01:25:15,875 --> 01:25:19,583 เธอยังขอคำสั่งห้ามไม่ให้เขามาเยี่ยมด้วย 1300 01:25:21,083 --> 01:25:23,291 เขาเริ่มควบคุมฉันอย่างหนัก 1301 01:25:23,292 --> 01:25:28,499 ฉันทำได้แค่สิ่งที่เขาต้องการ อะไรพวกนั้นน่ะค่ะ 1302 01:25:28,500 --> 01:25:30,166 จนมันมากเกินไปแล้ว 1303 01:25:30,167 --> 01:25:36,624 ฉันเลยบอกว่า "ไม่ ฉันไม่อยากถูกควบคุมแบบนั้นอีกแล้ว" 1304 01:25:36,625 --> 01:25:38,458 ฉันโตแล้ว 1305 01:25:39,625 --> 01:25:44,000 บาร์นีก็เป็นเหยื่ออีกคนในคดีนี้ 1306 01:25:44,500 --> 01:25:47,750 เพราะเธอดึงเขาเข้ามาพัวพัน ใช้เสน่ห์ล่อลวงเขาด้วย 1307 01:25:52,917 --> 01:25:56,457 เราไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมบาร์นีถึงเข้าไปพัวพันลึกซึ้งขนาดนั้น 1308 01:25:56,458 --> 01:25:59,291 ทั้งที่เขาไม่ใช่เพื่อนของครอบครัว ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย 1309 01:25:59,292 --> 01:26:02,874 และสุดท้ายเขาก็ถูกเขี่ยออกจากความสัมพันธ์นั้น 1310 01:26:02,875 --> 01:26:05,082 หลังเธอติดคุกไปราวสิบปี 1311 01:26:05,083 --> 01:26:07,582 เธอเป็นคนตัดเขาออกเอง โดยสั่งห้ามเขามาเยี่ยม 1312 01:26:07,583 --> 01:26:10,542 ไม่ใช่แค่ยุติความสัมพันธ์ แต่ตัดขาดการติดต่อทั้งหมด 1313 01:26:16,125 --> 01:26:18,624 ผ่านมา 20 ปีแล้ว พอมองย้อนกลับไป 1314 01:26:18,625 --> 01:26:22,457 คุณรู้ไหมว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นคนแบบนั้น 1315 01:26:22,458 --> 01:26:27,332 มันยังเป็นปริศนาสำหรับฉันอยู่เลยค่ะ 1316 01:26:27,333 --> 01:26:33,582 ทำไม ทำไมถึงหมกมุ่น ทำไมถึงปกป้อง ทำไมถึงใส่ใจขนาดนั้น 1317 01:26:33,583 --> 01:26:36,583 ฉันไม่รู้จะบอกคุณยังไง 1318 01:26:39,750 --> 01:26:43,082 {\an8}หญิงผู้ถูกตัดสินว่า มีความผิดฐานสั่งฆ่าพ่อแม่ 1319 01:26:43,083 --> 01:26:44,500 {\an8}กำลังมีความรักครั้งใหม่ 1320 01:26:45,042 --> 01:26:48,374 ซูซานแต่งงานกับเพื่อนนักโทษที่ชื่อซานดรา 1321 01:26:48,375 --> 01:26:51,207 (ซูซาน ริชท์โฮเฟนแต่งงานในคุก กับนักโทษคดีลักพาตัว) 1322 01:26:51,208 --> 01:26:53,749 (คนรักใหม่ของซูซานเป็นนักโทษคดีลักพาตัว) 1323 01:26:53,750 --> 01:26:59,999 ก่อนเราจะคบกันนานแล้ว เธอบอกว่าชอบฉัน อยากอยู่กับฉัน 1324 01:27:00,000 --> 01:27:03,666 ฉันก็ชอบเธอ แต่ยังรับไม่ได้ที่จะคบผู้หญิง 1325 01:27:03,667 --> 01:27:06,707 มันเลยยากมากสำหรับฉัน 1326 01:27:06,708 --> 01:27:11,791 แต่ฉันก็เอาแต่คิดว่า "ในเมื่อฉันชอบเธอ แล้วจะห้ามตัวเองไม่ให้ใช้ชีวิตเหรอ" 1327 01:27:11,792 --> 01:27:13,999 เพราะที่นั่นกลายเป็นโลกของฉัน 1328 01:27:14,000 --> 01:27:17,458 ฉันนึกภาพโลกหลังกำแพงคุกไม่ออกแล้ว ที่นั่นคือชีวิตฉัน 1329 01:27:18,083 --> 01:27:19,166 ฉันก็เลยโอเค 1330 01:27:19,167 --> 01:27:23,082 ตอนนั้นเองที่ฉันก้าวข้ามอคติในใจได้ และบอกตัวเองว่า 1331 01:27:23,083 --> 01:27:24,707 "ฉันจะลองใช้ชีวิตกับรักครั้งนี้" 1332 01:27:24,708 --> 01:27:27,499 เพราะเธอสารภาพว่าฆ่าพ่อแม่ตัวเอง 1333 01:27:27,500 --> 01:27:29,666 ซึ่งเป็นเรื่องที่ให้อภัยไม่ได้แม้แต่ในหมู่อาชญากร 1334 01:27:29,667 --> 01:27:33,124 ซูซานจึงมักจะหาคนคุ้มครองในคุก 1335 01:27:33,125 --> 01:27:35,374 {\an8}เพราะกลัวการถูกข่มขู่หรือถึงขั้นถูกฆ่า 1336 01:27:35,375 --> 01:27:38,667 {\an8}เธอจึงเข้าหานักโทษที่มีอิทธิพลในเรือนจำ 1337 01:27:40,292 --> 01:27:43,667 วาดภาพซานดรา ว่าเป็นซานดราขาโหด แบบ โห… 1338 01:27:44,875 --> 01:27:49,166 ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาใช้คำคุณศัพท์อะไรกันบ้าง 1339 01:27:49,167 --> 01:27:55,999 รู้แต่ว่าประมาณหัวหน้าใหญ่ จอมเผด็จการ จอมบงการ… 1340 01:27:56,000 --> 01:28:00,332 แต่ซานดราไม่ได้เป็นแบบนั้น ใครๆ ก็เรียกเธอแค่ซานดราหรือซาน 1341 01:28:00,333 --> 01:28:03,291 นอกเหนือจากนั้น เป็นสื่อที่แต่งขึ้นทั้งนั้น 1342 01:28:03,292 --> 01:28:09,582 คนที่มีอำนาจควบคุมเรือนจำทั้งหมดคือเจ้าหน้าที่ 1343 01:28:09,583 --> 01:28:12,875 นักโทษไม่เคยมีอำนาจในเรือนจำเลย 1344 01:28:19,583 --> 01:28:23,832 ทุกคนยังบอกว่าเธอชอบชักใยคนอื่น 1345 01:28:23,833 --> 01:28:27,083 แต่ฉันว่าเธอต่างหากที่ถูกชักจูงได้ง่าย 1346 01:28:27,667 --> 01:28:30,250 เคยเจอใครที่ไม่กลัวอันตรายไหมล่ะคะ 1347 01:28:30,792 --> 01:28:35,874 เธอไม่มี… ไม่รู้ว่าเป็นความไร้เดียงสา หรือความซื่อก็ไม่รู้ 1348 01:28:35,875 --> 01:28:38,792 เธอไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลย 1349 01:28:42,000 --> 01:28:46,666 จิตแพทย์นิติเวชคนนี้ระบุว่า ซูซานเข้าข่ายบุคลิกภาพแบบไซโคพาธ 1350 01:28:46,667 --> 01:28:50,749 คนกลุ่มนี้ไม่รู้สึกผิดไม่ว่ากรณีใด 1351 01:28:50,750 --> 01:28:53,291 ไม่ว่าจะเป็นกับพ่อหรือกับลูกของพวกเขา 1352 01:28:53,292 --> 01:28:57,708 หรือคนใกล้ชิด สัตว์ และอื่นๆ 1353 01:29:01,250 --> 01:29:03,041 ฉันเข้ารับการทดสอบหลายครั้ง 1354 01:29:03,042 --> 01:29:05,582 ไม่มีผลตรวจไหนบ่งชี้ว่า ฉันมีบุคลิกภาพต่อต้านสังคม 1355 01:29:05,583 --> 01:29:07,082 ไม่เลย ไม่มีเลยสักครั้ง 1356 01:29:07,083 --> 01:29:12,207 - แล้วไซโคพาธล่ะ - ไม่ นั่นก็ไม่มีค่ะ ไม่จริงเลย 1357 01:29:12,208 --> 01:29:16,166 ทั้งจิตแพทย์และนักจิตวิทยาต่างก็ยืนยัน… 1358 01:29:16,167 --> 01:29:19,417 ฉันผ่านการประเมินหลายครั้ง และไม่มีครั้งไหนระบุว่าฉันเป็นแบบนั้น 1359 01:29:23,542 --> 01:29:26,999 คนบางคนใช้เหตุผลมากกว่า บางคนใช้อารมณ์มากกว่า 1360 01:29:27,000 --> 01:29:30,249 แต่หญิงสาวคนนี้ ไม่ต้องสงสัยเลย ด้วยพื้นฐานครอบครัว 1361 01:29:30,250 --> 01:29:32,874 วิธีที่เธอได้รับการเลี้ยงดู และเรื่องราวที่ผ่านมา 1362 01:29:32,875 --> 01:29:35,792 เธอใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์อย่างแน่นอน 1363 01:29:36,375 --> 01:29:38,542 นั่นหมายความว่าเธอจะฆ่าคนอีกไหม 1364 01:29:39,167 --> 01:29:41,749 ฉันว่ามันไม่ได้บ่งบอกอะไรเลย มันก็เป็นแบบนั้นแหละ 1365 01:29:41,750 --> 01:29:46,041 ไม่มีใครทำนายอนาคตได้ ไม่มีใครรู้ 1366 01:29:46,042 --> 01:29:49,291 ไม่มีการทดสอบทางจิตวิทยาไหน ที่สามารถทำนายอนาคตได้ 1367 01:29:49,292 --> 01:29:51,583 ตอนนั้นเธออายุ 19 ตอนนี้อายุ 40 แล้ว 1368 01:29:52,292 --> 01:29:54,124 เธอยังเหมือนเดิมไหม แน่นอนว่าไม่ 1369 01:29:54,125 --> 01:29:57,124 แต่ตอนนี้เธอเป็นคนยังไง ดีขึ้นหรือแย่ลง 1370 01:29:57,125 --> 01:30:00,749 เสียสติรึเปล่า โหดเหี้ยมรึเปล่า เธอเป็นคนแบบไหน 1371 01:30:00,750 --> 01:30:02,082 (ทัณฑสถานหญิง 1) 1372 01:30:02,083 --> 01:30:04,792 (พฤษภาคม 2015 สิบสามปีหลังเกิดเหตุ) 1373 01:30:09,958 --> 01:30:12,457 ปี 2015 ฉันได้รับสิทธิ์ออกนอกเรือนจำ 1374 01:30:12,458 --> 01:30:16,292 และได้ออกไปชั่วคราวเป็นครั้งแรก 1375 01:30:17,042 --> 01:30:19,874 (ถ้าฉันอยู่ไกลบ้านล่ะ) 1376 01:30:19,875 --> 01:30:21,999 (น้องเอ๋ย ฉันจะได้ยินเสียงเธอเรียกหา) 1377 01:30:22,000 --> 01:30:25,582 ฉันเฝ้าฝันถึงวันนั้นมาแปดปี แล้ววันนั้นก็มาถึง 1378 01:30:25,583 --> 01:30:27,916 ฉันเลยคิดว่า "ฉันจะไม่ตายอยู่ในนี้" 1379 01:30:27,917 --> 01:30:30,542 นั่นคือความรู้สึกตอนนั้น "ฉันจะไม่ตายอยู่ในนี้" 1380 01:30:36,125 --> 01:30:41,624 ซูซาน ริชท์โฮเฟนช่วยผู้อื่นฆ่าพ่อแม่ตัวเอง 1381 01:30:41,625 --> 01:30:45,166 แต่กลับได้สิทธิ์ปล่อยตัวชั่วคราว 1382 01:30:45,167 --> 01:30:50,041 ที่ย้อนแย้งก็คือ ในวันพ่อและวันแม่เสียด้วย 1383 01:30:50,042 --> 01:30:53,207 {\an8}ผมไม่เคยเห็นการผ่อนปรน หรือปล่อยตัวชั่วคราวมากขนาดนี้ 1384 01:30:53,208 --> 01:30:55,666 {\an8}เธอใช้เวลาอยู่นอกคุกมากกว่าในคุกเสียอีก 1385 01:30:55,667 --> 01:30:59,124 "แต่สักวันเธอก็จะได้ออกจากคุกเหรอ" ทุกคนก็ต้องได้ออกจากคุกสักวัน 1386 01:30:59,125 --> 01:31:03,333 ตอนนั้นเธออายุ 18,19 จะให้ติดคุกไปจนถึงอายุ 79 หรือไง 1387 01:31:03,917 --> 01:31:08,333 แต่พูดไปก็ไม่มีประโยชน์กับพวกคนดังในสื่อ 1388 01:31:08,917 --> 01:31:10,750 ที่หวังแต่จะเรียกเรตติ้ง 1389 01:31:11,250 --> 01:31:14,833 เพราะความเกลียดชังปลุกกระแสได้แรงกว่า ทำให้คนคล้อยตามกันได้ง่ายกว่า 1390 01:31:18,167 --> 01:31:23,125 (พฤศจิกายน 2025 ยี่สิบสามปีหลังเกิดเหตุ) 1391 01:31:36,083 --> 01:31:41,042 เงื่อนไขหนึ่ง ของการรับโทษนอกเรือนจำคือต้องทำงาน 1392 01:31:42,167 --> 01:31:46,417 แต่ลองคิดดูสิคะ พอออกจากคุกแล้วใครจะรับเข้าทำงาน 1393 01:31:46,917 --> 01:31:51,083 มันสิ้นหวังนะ ได้แต่คิดว่า "ออกมาแล้ว แล้วจะเอายังไงต่อ" 1394 01:31:52,250 --> 01:31:57,082 ในเมื่อเรียนเย็บผ้ามาจากเรือนจำเตรเมมเบ ฉันเลยเปิดร้านออนไลน์ 1395 01:31:57,083 --> 01:32:03,417 ฉันเลย… ฉันซื้อจักรเย็บผ้า ตัดเย็บเสื้อผ้าเอง และขายออนไลน์ 1396 01:32:07,083 --> 01:32:09,249 มีทุกอย่างเลย 1397 01:32:09,250 --> 01:32:12,457 มีข้อความจากคนที่ด่าทอฉัน และข้อความให้กำลังใจ 1398 01:32:12,458 --> 01:32:15,125 มีทุกอย่างเท่าที่คุณจะนึกออก 1399 01:32:16,042 --> 01:32:20,792 "ฉันเป็นกำลังใจให้ ขอให้ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ และขอให้ลูกสาวคุณ… ให้อภัยคุณ" 1400 01:32:26,958 --> 01:32:30,041 ฉันติดคุกมา 20 ปี 1401 01:32:30,042 --> 01:32:34,167 ดังนั้นฉันยังเหลือโทษ ที่ต้องรับนอกเรือนจำอีกประมาณสิบปี 1402 01:32:36,292 --> 01:32:40,250 และวันนี้ หลังจากรับโทษนอกเรือนจำมาสองปีครึ่ง 1403 01:32:40,792 --> 01:32:44,625 ชีวิตฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง 1404 01:32:45,125 --> 01:32:48,832 ฉันมีลูกเลี้ยงสามคนเป็นเด็กผู้หญิง และฉันแต่งงานแล้ว 1405 01:32:48,833 --> 01:32:51,666 ฉันเข้ามหาวิทยาลัย เรียนกฎหมาย 1406 01:32:51,667 --> 01:32:54,333 ชีวิตฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 1407 01:33:00,167 --> 01:33:04,749 ซูซาน ฟอน ริชท์โฮเฟน ตั้งครรภ์ได้ 14 สัปดาห์แล้ว 1408 01:33:04,750 --> 01:33:05,875 เหลือเชื่อจริงๆ 1409 01:33:06,875 --> 01:33:09,707 แต่การตั้งท้องก็เป็นความท้าทายด้วยใช่ไหม 1410 01:33:09,708 --> 01:33:11,375 แน่นอนค่ะ 1411 01:33:11,958 --> 01:33:14,957 ข่าวหลุดออกไปได้ยังไงก็ไม่รู้ 1412 01:33:14,958 --> 01:33:17,166 แล้วก็เริ่มมีการคาดเดากันไปต่างๆ นานา 1413 01:33:17,167 --> 01:33:19,749 มีการคาดเดาเรื่องเพศของเด็ก 1414 01:33:19,750 --> 01:33:21,582 และบอกว่าจะเป็นผู้หญิง 1415 01:33:21,583 --> 01:33:23,207 ถึงขั้นเผยชื่อลูกออกมาด้วย 1416 01:33:23,208 --> 01:33:25,291 (เด็กจะมีชื่อว่าอิซาเบลา) 1417 01:33:25,292 --> 01:33:29,041 เชื่อไหมคะว่ามีหมอคนหนึ่ง ปฏิเสธไม่ยอมอัลตราซาวนด์ให้ฉัน 1418 01:33:29,042 --> 01:33:31,458 เขาปฏิเสธ เขาแบบว่า "ไม่" 1419 01:33:32,083 --> 01:33:37,041 เขาอ้างเหตุผลสารพัด "ทำไม่ได้เพราะอย่างนั้นอย่างนี้" 1420 01:33:37,042 --> 01:33:39,624 (ซูซานคลอดลูกคนแรก ขณะรับโทษนอกเรือนจำ) 1421 01:33:39,625 --> 01:33:42,042 ซูซานให้กำเนิดลูกคนแรกของเธอ 1422 01:33:42,667 --> 01:33:48,374 ตามที่โรงพยาบาลกล่าว เธอต้องเข้าทางประตูหลัง 1423 01:33:48,375 --> 01:33:52,417 {\an8}ซึ่งแน่นอนว่าเพื่อไม่ให้สื่อมวลชนจำเธอได้ 1424 01:33:54,958 --> 01:33:58,249 การถูกสังคมประณาม ก็เหมือนต้องโทษจำคุกตลอดชีวิต 1425 01:33:58,250 --> 01:34:00,249 เธอหนีไม่พ้น 1426 01:34:00,250 --> 01:34:04,999 {\an8}เพราะทุกครั้งที่มีเรื่องใหม่ในชีวิต เรื่องเก่าก็ถูกขุดขึ้นมาอีก 1427 01:34:05,000 --> 01:34:07,332 {\an8}ถูกจับจ้องจนไม่มีใครลืมเรื่องนั้นได้ 1428 01:34:07,333 --> 01:34:10,541 {\an8}ผู้หญิงที่อยู่ในรถสีดำคันนี้ 1429 01:34:10,542 --> 01:34:13,499 {\an8}คือผู้ก่อคดีสะเทือนขวัญที่สุด คดีหนึ่งในประวัติศาสตร์ 1430 01:34:13,500 --> 01:34:17,000 เธอหนีเรื่องนี้ไม่พ้นหรอก คดีนี้อยู่ในพิพิธภัณฑ์อาชญากรรมแล้ว 1431 01:34:18,375 --> 01:34:21,791 {\an8}ถ้าผมก่ออาชญากรรม ประชาชนก็มีสิทธิ์จะรู้ 1432 01:34:21,792 --> 01:34:25,499 {\an8}ว่าทำไมผมถึงได้รับการปล่อยตัว หลังรับโทษไปเพียงบางส่วน 1433 01:34:25,500 --> 01:34:29,042 {\an8}เธอเป็นข่าวไหม เป็นสิ และจะเป็นข่าวตลอดไป 1434 01:34:34,167 --> 01:34:35,499 โอ๊ย น่ารักจัง 1435 01:34:35,500 --> 01:34:39,083 มันแย่มากที่เวลาเดินเข้าไปที่ไหน แล้วรู้สึกเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง 1436 01:34:39,833 --> 01:34:42,582 ทุกคนจะแบบ "ดูสิๆ นั่นซูซาน" 1437 01:34:42,583 --> 01:34:45,999 คนแอบถ่ายรูปฉันในร้านขายของชำ 1438 01:34:46,000 --> 01:34:48,166 พวกเขาคิดว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน 1439 01:34:48,167 --> 01:34:51,624 คิดว่ากำลังเผชิญหน้า กับตัวละครที่พวกเขาสร้างขึ้นมา 1440 01:34:51,625 --> 01:34:54,416 พวกเขาไม่รู้ว่านั่นไม่ใช่ตัวตนจริงของฉัน 1441 01:34:54,417 --> 01:34:56,541 มันกดดันมากเลยนะ คุณรู้ไหม 1442 01:34:56,542 --> 01:35:01,666 ทุกหนทาง… มันซับซ้อน อย่างเวลาไปสมัครงาน… 1443 01:35:01,667 --> 01:35:04,457 ดูสิ ตอนนี้ฉันเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ 1444 01:35:04,458 --> 01:35:05,874 ปีหน้า 1445 01:35:05,875 --> 01:35:08,833 ฉันต้องเริ่มฝึกงาน แล้วจะทำยังไง 1446 01:35:09,417 --> 01:35:11,749 จะมีสำนักงานกฎหมายไหนเปิดโอกาสให้ฉัน 1447 01:35:11,750 --> 01:35:14,250 บอกว่า "ไม่เป็นไร คุณมาทำงานกับเราได้" ไหม 1448 01:35:14,917 --> 01:35:17,082 วันนี้ฉันเป็นซูซานคนใหม่แล้ว 1449 01:35:17,083 --> 01:35:23,249 ความรู้สึกคือ ซูซานคนนั้นตายไปพร้อมกับพ่อแม่แล้ว 1450 01:35:23,250 --> 01:35:25,708 ตัวตนในอดีตของฉันจบลงตรงนั้น 1451 01:35:26,333 --> 01:35:30,332 ฉันผ่านการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ 1452 01:35:30,333 --> 01:35:32,541 และวันนี้ฉันก็เป็นคนละคนแล้ว 1453 01:35:32,542 --> 01:35:36,499 แต่เวลาคนมองฉัน พวกเขายังเห็นซูซานคนนั้นอยู่ 1454 01:35:36,500 --> 01:35:42,999 คนที่ถูกตีตราและติดอยู่ในอดีต 1455 01:35:43,000 --> 01:35:46,667 ราวกับว่าสิ่งเดียวที่นิยามตัวฉัน คือคำว่า "ฆาตกร" 1456 01:35:47,250 --> 01:35:53,707 แต่ฉันยังเป็นอะไรอื่นอีกตั้งเยอะ 1457 01:35:53,708 --> 01:35:56,708 ฉันไม่ได้เป็นแค่ฆาตกรซูซาน 1458 01:36:05,417 --> 01:36:08,541 มันไม่มีคำเรียกใครว่าเป็นอดีตฆาตกร 1459 01:36:08,542 --> 01:36:13,166 มันเป็นตราบาปที่เธอจะต้องแบกไว้ ไม่ว่าเธอไปทำอะไร 1460 01:36:13,167 --> 01:36:18,333 และสังคมจะทำให้เห็น ว่าเธอยังไม่ได้รับการให้อภัย 1461 01:36:19,708 --> 01:36:24,624 เธอมีสิทธิ์ใช้ชีวิตนอกคุก พูดแบบนี้แล้วกัน เพราะว่า… 1462 01:36:24,625 --> 01:36:26,957 กฎหมายเป็นอะไรที่ตลกนะว่าไหม 1463 01:36:26,958 --> 01:36:29,625 เธอมีสิทธิ์อะไร ก็สิทธิ์ที่จะใช้ชีวิตตามปกติ 1464 01:36:30,333 --> 01:36:31,833 แต่นั่นเป็นสิทธิตามกฎหมาย 1465 01:36:32,792 --> 01:36:34,166 แต่สิทธิทางศีลธรรมล่ะ 1466 01:36:34,167 --> 01:36:38,374 ไม่ว่าจะมองมุมไหน เธอก็ต้องแบกรับสิ่งนี้ไปตลอด 1467 01:36:38,375 --> 01:36:40,207 พ่อแม่ที่ถูกฆ่าตายของเธอ 1468 01:36:40,208 --> 01:36:43,999 ในทางกฎหมาย คุณยังมีทางเลือกเสมอ 1469 01:36:44,000 --> 01:36:47,082 คุณมีทนาย มีสิทธิต่อสู้คดี และอุทธรณ์ได้หลายชั้น 1470 01:36:47,083 --> 01:36:49,041 คุณสามารถหาที่ของคุณใต้ดวงอาทิตย์นี้ได้ 1471 01:36:49,042 --> 01:36:53,249 แต่คำถามคือ คุณจะได้รับการยินยอมในทางศีลธรรม 1472 01:36:53,250 --> 01:36:55,292 ที่จะมีความสุขได้หรือเปล่า 1473 01:37:05,708 --> 01:37:07,499 แล้ววันนี้ ผ่านมากว่า 20 ปี 1474 01:37:07,500 --> 01:37:10,166 คุณมองตัวเองยังไงกับสิ่งที่ทำลงไป 1475 01:37:10,167 --> 01:37:11,417 ความรับผิดชอบค่ะ 1476 01:37:13,333 --> 01:37:14,458 รับผิดชอบ 1477 01:37:16,625 --> 01:37:20,875 มีโอกาสตั้งหลายครั้งที่จะหยุดไม่ให้มันเกิดขึ้น 1478 01:37:23,125 --> 01:37:24,500 ฉันหยุดมันได้ 1479 01:37:25,125 --> 01:37:26,125 แต่ฉันไม่ได้ทำ 1480 01:37:27,125 --> 01:37:28,500 ฉันหยุดมันไว้ไม่ได้ 1481 01:37:44,917 --> 01:37:51,333 (ดาเนียลและคริสเตียน กราวินโญส กำลังรับโทษนอกเรือนจำอยู่ในขณะนี้) 1482 01:37:52,583 --> 01:37:57,499 (อันเดรอัส ฟอน ริชท์โฮเฟน เก็บตัวเงียบมาตั้งแต่เกิดคดี) 1483 01:37:57,500 --> 01:38:00,250 (ทีมงานติดต่อเขาแล้ว แต่เขาไม่ประสงค์ให้สัมภาษณ์) 1484 01:38:01,625 --> 01:38:08,333 (เดนิวัลโด บาร์นี ปฏิเสธการให้สัมภาษณ์แก่สารคดีเรื่องนี้) 1485 01:38:09,667 --> 01:38:13,291 (มกราคม 2026 มิเกล ลุงของซูซาน พี่ชายของมาริเซีย เสียชีวิต) 1486 01:38:13,292 --> 01:38:15,707 (จนถึงปัจจุบัน กระบวนการจัดการมรดก ยังเป็นความลับของศาล) 1487 01:38:15,708 --> 01:38:18,083 (และยังไม่มีคำตัดสิน เกี่ยวกับการรับสืบทอดมรดก) 1488 01:40:21,958 --> 01:40:26,958 คำบรรยายโดย วราภรณ์ วราสภานนท์